ဒီစာအုပလြေးကတော့ စာဖတသ်ူတို့ အကြိုကတ်ှေ့စမယေ့ြ ဇာတလြမ်းကောင်းလေးတဈခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောကတ်ှင် ဆကလြကဖြတရြှုပါ…
လယ်ပိုင ျရှင် ကြီး ဦးတင် ရဲ့ အလုပျသမား။ အသကျ ၁၈ ပြည့ျပြီ။မိဘ ဆှမြေိုးမရှိ သော တ ကောင်ကြှကျ။ ရှယ်တူကောင် မ လေးတွကေ သူ့ကို စိတ်မဝင် စား။သူကလည်း အနိမ့ျစားမို့ ဘယ်သူ့မှ မမှန်းဝံ့။ သို့သောျ အခြိန်တန်တော့ သဘာဝဟာ သဘာဝ ပါ။သူ ဗှီဒီယို အပြာကားကြည့်ျခင်ျ သည်။ကြိုကျသည်။ မွို့ပြန် တကျကသိုလျကြောင်းသား ကိုကိုအောင် က ဖုန်းထဲက ကားတွသေူ့ကိုပြသည်။ သူက ကို အောင့ျ အတွကျ အရကျ သှားဝယ်ပေးရ သည်။ အိုကေ ပေါ့။ သည်လိုနဲ့ သူ လကျတွေ့လုပျခင်ျ လာသည်။ ဒါပမေဲ့ သူ့ရှာမှာ ဖာသည် မရှိ။ မွို့တကျလုပ် ရ အောင် လည်း ဘသူက လိုကျပို့မလဲ။မတတ်နိုင်။ ကံပေါ့။ တ နေ့ ဦးတင် အိမျသို့မွို့က အ ဒေါျကြီး တ ယောကျ လာ၏။ အထည်ဆန်းတွေ စပါးနဲ့လာလဲ တာဖြစ်သည်။ အသကျ ၅၀ ကြောျဆိုပမေဲ့ မွို့သူ ဆိုတော့ နုသည်။ ၃၀ ကြောျ အပျိုကြီးလား ထင် ရသည်။ သို့သောျ အပျိုကြီးမဟုတ်။ သမီးတောင် လင် ရ ပြီတဲ့။ ထို အ ဒေါျ ( အန်တီ ) ကြီး ရေချိုးစရာ ပေါကျစ ခပျထည့ျပေးရသည်။
ရထေမ်း ထည့ျရင်း အန်တီ ကြီးရေချိုးတာ တစွန်းတစ သူ ခိုးကြည့်ျသည်။ ဖြေးနတောဘဲ။ ရင ျလြားအထကျက ရင် အ ပေါျပိုင်းတွေ ကြှတကျ နတေုန်း။ ခါးတွေ တင် တွေ တင်းတုန်းဘဲဖြစ်၏။ ပေါကျစ အာရုံရသည်။ ကောင် မကြီးကို သူ လုပျခင် ျလှ သည်။ သို့သောျ မည်သို့ဖြစ် နိုင် မှာလဲ။ ဟိုဟာမကြီးက သူ့ကို ရှိသည် ဟုတောင် ထင် ပုံ မရ။ အောျ ဆိုးလိုကျတဲ့ ဘဝ။ ရှာ အ ရှေ့ပိုင်း အလှူည။ ပေါကျစ ဆိုင်းနားထောင် ပြန်လာတော့ ဦးတင် တို့အိပျကြပြီ။ နောကျဖေး စပါးကြီတဲ အဖီလေးထဲ ပေါကျစ သှား မအိပ် ခင် အိမျထဲကို အကဲခတ် တော့ အန်တီ ကြီး အိမျဦးခန်း မှာ အိပျနတော တွေ့သည်။ ခွင် ထောင ျပါးလေးထဲမှာ အန်တီ့ခန်ဓာကိုယ်ကြီးက တတုံးတခဲ။ ပေါကျစ သူ့နရောသူ ပြန်အိပျသည်။ အိပျမ ပြောျ။ ဆိုင်းသံ အသံခြဲ့စကျသံတွကေလည်း ဆူညံလှ၏။ စိတ်တွကေ ကိုအောင့ျ အပြာကားတွထေဲ ရောကျ လိုကျ အန်တီကြီးဆီ ရောကျလိုကျ။ တောကျ ! ဆောျခင်ျ လိုကျတာ။ နားထဲမှာ မုဆိုးဖို ကြာကူလီ ကိုသိန်းပြောတာ ကြားမိလာသည်။ ပိုင် မပိုင် မ သချောတဲ့ ကောင် မ တွကေို နှိုကျ ရင် တရှာလုံး ဆူညံနတေဲ့ ညမြိုးကို ရှေးနှိုကျကြ။ ဘာကြောင့ျလဲ ဆိုတော့ သ ဘောမတူလို့အောျ ရင်တောင် ရုတ်တရကျ ဘသူမှ မသိဘူးတဲ့။ သူ့စကားက ပေါကျစကို အားပေးလိုကျသလိုဘဲ။ ပေါကျစ အိပ် နရောက ပြန်ထ သည်။ထို့နောကျ အန်တီကြီး ခွင် ထောင် ဆီ တိတ်တဆိတ် ထွကျ သှားပါတော့၏။ အန်တီကြီး အခန်းထဲဝင် ကုတင်ခွရေင်းရောကျမှ ပေါကျစ ကြောကျနသေည်။
ဘယ့ျနှယ် စ ရမလဲ။အ တွေ့အကြုံကမရှိ။ ကြာကူလီကြီးကို မ မေးခဲ့မိတာ မှားသည်။ သူ တွဝေေ နေ၏။ပြန်လှဲ့တာ ကောင်းမယ်ထင် တယ်။ ဒါပမေဲ့ ခွင်ထောင် ထဲက ဟာမကြီးကလည်း လုပျခင်ျ စရာ။ နို့ကြီးတွေ နိမ့ျလိုကျ မွင့ျလိုကျနဲ့ အိပျပြောျ နသေည်။ပေါကျစ ကြောကျသောျလဲ ခွေ ထောကျတွကေ ကုတင်ဘေးဆီ အလိုလို လှမ်းမိ ကပျမိ၏။ ခွင်ထောင် အသာ မသည်။လကျ တဘကျ အသာလြိုသှင်းသည်။ နောကျ ကောင် မကြီးရဲ့နို့အုံကြီးတွကေို တအား ဆုပ် ညှဈလိုကျ၏။ အောင် မ လေးတော့ ! အန်တီကြီး လန့်အောျသည်။ ဟဲ့ မောင် တင်။ လာပါဦး။ ဒီမှာ ဘာလဲမသိဘူး။ ကယ်ပါဦး။ ဟိုကျ ! ငါးပါးတော့ မှောကျပြီ။ ပေါကျစ ပြန်ပြေးမယ် အလုပ် အိမျထဲက ဦးတင် ပြေးထွကျလာသည်။ လကျနှိပျမီးနဲ့ လှမ်းထိုးတော့ ဒဲ့တိုးနေ၏။ သူ ပြေးမရ တော့။ သှားပြီ။မှားပြီ ။ အလုပ ျရှင် တမိသားစု လုံး အန်တီကြီး အခန်းထဲ ရောကျလာကြ၏။ မီးလည်း ထွန်းလိုကျပြီ။ င ပေါကျစ အခန်းထောင့ျမှာ ကုပျကုပျလေး။ သူ့အလုပ် ရှင် ဦးတင် က ငှကျကြီးတောင် ဓား ကိုင် လကြျ အန်တီကြီးကိုမေး၏။ ပြော ။ အဈမ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အန်တီကြီးက ပေါကျစဆီ လှမ်းကြည့်ျ အကဲခတ်ပြီး စဉျးစား ဖြတေယ်။ ဟို သူငယ်က မင့ျအလုပျသမားလား။ သူ ဟိုစားပြဲပေါျက တခုခု လာယူတယ်နဲ့ တူပါရဲ့။ အဲဒါ ခလြှတ် ခလြှတ် အသံကြားတော့ ငါက တ စ်ဆေ ချောကျတာ မှတ်ပြီး လန့်အောျလိုကျမိ တာ တဲ့။ ဦးတင် က ပေါကျစ ကို မေးတယ်။ ပြောစမ်း ။ မင်းက ဘာလာယူတာတုန်း ။ ပေါကျစ တွေ့ကရာ ဖြခေလြိုကျတယ်။ အဲ အဝှာ ဦးဇင်းလေးပေးထားတဲ့ ခြဲ ဂဏန်း စာ ရှကျ။ ဒီအပတ် အပီ တဲ့။ အားလုံး တဟားဟား ရယ်ကြပါသည်။
ကဲ မမ ။ စိတ်ခြ လကျခြ အိပျတော့။ ကြုပျအိမျမှာ မမ အတွကျ ဘာ ကြောကျစရာမှ မရှိဘူး။ ဟုတ်ပြီလား။ ပေါကျစ သူ့တဲ လေးထဲ ပြန်အိပျတယ်။ ဘုရား ဘုရား။ ဟို ကြေးဇူးရှင် သူတောျကောင်းမ ကြီး ကယ်ပလေို့ပေါ့။ မဟုတ် ရင် ငါ ထောင် ကြ တော့မယ်။ ပေါကျစ နောင် တ တွေ ရ ၊ နောကျ ဘယ်တော့ မှ မဟုတ် တရုပ် မလုပျတော့ဘူး လို့ဆုံးဖြတ်ပြီး အိပျတော့သည်။ ၁ နာရီလောကျအကြာ တရှာလုံး အိပျမောကြ။ ဘာ သံမှ မကြားရ တော့မှ ပေါကျစ လန့်နိုး၏။ အ ကြောင်းမှာ သူ့ကို တ ယောကျယောကျက ပုခုံးလှုပ် လာနှိုး၍ ဖြစ်ပါသည်။ သူက လကျနှိပျမီးနဲ့ ထိုးကြည့်ျတော့ အန်တီကြီး။ ဟ ။ ဘယ်လိုလဲ။ အန်တီကြီးက သူ့ခုတင်ပေါျ တကျ သူနဲ့ပူးကပ် ထိုင် ပြီး ခ လေးရယ် ။ မမကို ခစြျလို့ ခွင်ထောင် ထဲ လာ တွေ့မယ် ဆိုရင် လည်း ကြိုတင်ပြီး အထာလေး ပေးဦးမှပေါ့။ အခု မင့ျလုပျပုံက ဆိုင်းမဆင့ျ ဗုံမဆင့ျ။ မမဖြင့ျ လန့်သှားတာဘဲကြာ တဲ့။ အောျ ! ဂလိုကိုး။ ပေါကျစ နားလည်လိုကျပြီ။ ဖြစ်မှ ဖြစ် ရပ လေ။ ပေါကျစ ကောင် မကြီးကို အတင်းဖကျ နမ်း၏။ အ လောတကြီး အင််ကြ ီဆှဲ ခြှတ်တော့ ကြယ်သီး တွေ ပြုတ်ထွကျ ကုန်သည်။ အန်တီကြီးက ဟာကြာ ပြောရင်းဆိုရင်း ကြမ်းပြန်ပြီ။ ဖြည်းဖြည်းလုပျပါ မောင်လေးရယ်။ မမက မင့ျ သ ဘောကြ လိုကျလြောမှာပါကြ။ စောျကြီးက အားလုံးခြှတ်သည်။
ထို့နောကျ ပေါကျစ ပုဆိုး အင််ကြ ီတွလေည်း ယုယု ယယ ခြှတ်ပေး၏။ ပေါကျစ ပေါင်ကြား နှိုကျ ကာ အ ချောင်းကို ကိုင် ပေးသည်။ ပြီးတော့ ငုံ့ စုပျသည်။အရင်းက အဖြား အဖြားကအရင်း ရှေ့တိုးနောကျဆုတ် စုပျတော့ ပေါကျစ တွန့်လိမျခြေ၏။ အား မမ ။ မလုပ် နဲ့တော့။ ပြီးသှားလိမ့ျမယ်။ ပေါကျစက ရုန်း၏။ နောကျ စောျကြီးကို တွန်းလှဲကာ နို့ကြီးတွေ ဆုပ် နယ်ကိုင် သည်။ စို့သည်။ အသီးဖြားလေးကို လြှာနဲ့ က လောကျလိုကျ။ အေး အဲလိုလေး ဟု စောျကြီးက သင် သည်။ နှစ်ယာကျလုံး ဖီးတကျ တော့ ပေါကျစကို စောျကြီး က ကိုယ်ပေါျ ဆှဲတင် သည်။ ပေါင ျအိအိကြီးတွေ ကားမွှောကျ၍ သူမရဲ့မို့ဖောင်းနတေဲ့ ဟာကြီးထဲ ပေါကျစဟာကို ကကြန်န ထည့ျပေးလိုကျသည်။ အားပါး ကောင်းလိုကျတာ။ ပေါကျစ ခံစားဖူူးပြီ။ ဗှီဒီယို ကြည့်ျ ရ တဲ့အရသာနဲ့ ဘာမှ မပတ်သကျ ပါလား။ ပေါကျစက အန်တီကြီးကို စိတ်ကြိုကျ သမ ရင်း အန်တီကြီး အ ဖောင်းလေးထဲ သူ့ညီုတုတ်တုတ် အ ချောင်း မွုပျကနဲ ဝင် သှားတာ ထွကျလာတာ ကို ငုံ့ကြည့်ျမိတယ်။ ဖီးတွေ စွတ်တကျလာပြီး ဆယ် မိနဈတောင် မကြာဘဲ ပြီးသှားသည်။
နှမွောလှန်းလို့တောကျခေါကျတော့ ကောင် မ ကြီးက ရယ်၏။ ခနနားပြီးတော့ ပေါကျစဟာကို သချောကိုင် ဆှ ပေးပြန်သည်။ သူမရဲ့နို့အုံထွားထွားကြီးတွကြေား ပေါကျစဟာကို သှင်း ပြီး ပြတ်တိုကျပေးသည်။ ပေါကျစ က လူငယ်ဆိုတော့ ခကြျခင်ျး စိတ်ထ လာပြန်၏။ ဒုတိယအကြိမျတော့ စောျကြီးက အ ပေါျက တကျသည်။ ပေါကျစကို ငွိမျငွိမ် နခေိုင်းကာ သူမ စိတ်ကြိုကျ လုပျလသေည်။ ဆောင့ျကြောင့ျထိုင်ပြီး ကြှခြီ ထိုင ျခြီ လုပျသည်။ ထိုင် ခြ တော့လည်း ပေါကျစကို နာအောင် မဖိ ။ အရသာ အပကြျမခံ။ ပေါကျစကလည်း အောကျ က နေ နို့ကြီးတွေ တပြှတ်ပြှတ် လှမ်းစို့သည်။ ဖင်ကြီး လည်းအား ရ ပါးရ ကိုင် သည်။ သိပျတောင် မကြာ ပေါကျစပြီးခင်ျပြန်၏။ နို့တွေ ခပျကြမ်းကြမ်း စွတ်ဆှဲ သည်။စောျကြီးဟာထဲ အောကျ က နေ ပြန်ပင့ျ ဆောင့ျ သှင်းတာ မွန်လာသည်။စောျကြီးက ရီပျမိတော့ သူမလည်း ပျိုင် တူပြီးအောင် အမွန်ကြိုးစားပါတော့ သည်။ အား့ ကောင်းလိုကျတာ ငယ်လေးရယ် ။ အ့ အ့ သိပျခစြျတယ်။ ဆောင့ျဦး့ ဆောင့ျပါဦး ဆိုတာတွေ တတွတ်တွတ် ရှတ် ရင်း ပေါကျစ အ ပေါျ စောျကြီး တကိုယ်လုံး ပြော့ကလြာပါ လေ တော့သည်။