အောစာအုပ်

သွေးလက်ဝါးနဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး

သှေးလကဝြါးနဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်း ခွဲခန်းထဲက ထွကလြာသည်။ သူ့ကို အကြောင်းသိသူများက သှေးလကဝြါးဟု တငစြားခေါဝြေါကြှသည်။ သူနဲ့ ခွဲခန်းအတူတူဝငတ်ဲ့ ဆရာဝနမ် ငယင်ယလြေးတွနေဲ့ နပစ်ြမလေးတွရေဲ့ တငပြါးနဲ့ ရငဘြတတ်ှမှော သှေးစွန်းနတေဲ့ လကဝြါးရာကြီးတွေ တွေ့ရတတလြို့ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့လည်း သှေးလကဝြါးတဈယောကြ အလုပပြှီးလို့ နားနခန်ေးထဲဝငပြှီး အနားယူလိုကသ်ည်။ ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်းသည် နိုငင်ံခွားကနေ ခွဲစိတအြထူးကုပါရဂူဘှဲ့ ရလာသည်။ ဖဲလိုးအော့ဖရြိုငရြယကြှနဆြားတန့ဆြာဂငွြ ဖြစ်သည်။ လူတွေ ပြောပြောနကြတေဲ့ FRCS။

”ဒေါကျ…. ဒေါကျ… ဒေါကျ….”

”ဝငခြဲ့ပါ။”

ဝငလြာတဲ့သူက အနီဝတ် သူနာပြုဆရာမလေး ဖြူဖြူခါး။

”အဖြူ….၊ ခဏလာဦး ၊ ”

”ဟုတ်… ဆရာ၊”

သှေးလကဝြါး ဘာမှမပြော၊ ဆုံလညကြုလားထိုငကြှီးပေါမြှာ ကားယားကြီး ထိုငန်ရင်ေး ပေါငကြှားထဲကို လကည်ိုးထိုးပြလိုကသ်ည်။

သူနာပြု ဆရာမလေးကလည်း သှေးလကဝြါးပြောတဲ့ ခွဟနေလြကဟြနကြို နားလညသ်ည့အြလား ပေါငကြှားထဲတွင် ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငခြလွိုကပြှီး ပုဆိုးကို အသာဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ပုဆိုးကြှတသ်ှားလို့ ပေါလြာတဲ့ တဈထွာကြောကြွောလြောကရြှိတဲ့ လီးပြော့ပြော့ကြီးကို သူ့ရဲ့ လကဖြဝါးနုနုလေးတွနေဲ့ ခပဖြှဖြ ကိုငဆြှပေးသည်။

လီးတနကြှီး တဈဖြည်းဖြည်း မတလြာတာနဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးသည် နဖူးမှာ ဝဲကနွတေဲ့ ဆံနှယစြလေးတွကေို တဈခကြြ သပတ်ငလြိုကပြှီး လီးတနကြှီးရဲ့ ထိပဖြွားကို ပြှတခြနဲ စုပလြိုကတ်ော့သည်။ ပြှတခြနဲ သုံးလေးခါလောကြ စုပပြှီးသှားတော့ လီးချောင်း တဈခုလုံးကို လွှာလေးနဲ့ တဈပြတပြှတ် မှညအြောင် ယကပြေးပြနသ်ည်။

လီးတနကြှီးကား ယခငကြလို ပြော့မနတေော့ပဲ သံချောင်းကြီးအလား မာတောငလြာလပြေီ။ သူနာပြု ဆရာမလေးလည်း အသကဝြဝ တဈခကြရြှူလိုကပြှီး လီးတဈချောင်းလုံး လညခြွောင်းထဲဝငအြောင် ငုံစုပလြိုကသ်ည်။

”အား… ကောင်းတယ်၊ နာနာလေးစုပ်”

သူနာပြု ဆရာမလေးသည် သှေးလကဝြါးရဲ့ အမိန့ကြို တသှမတေိမ်း လိုကန်ာသည့အြလား ခေါင်းကိုနိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကန်ဲ့ အားကြိုးမာနတ်ကပြင် စုပပြေးနရှောသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဒဈကြားထဲကို လွှာနဲ့ ထိုးကလိလိုကရြင် သှေးလကဝြါးတဈယောကြ ခါးကို ကော့ကော့တငပြှီး ပါးစပထြဲကို ကော့ကော့ထိုးသည်။

အဲဒီတော့ ဖြူဖြူခါး လီးနငရြပြီ။ လီးတနကြှီး အာခေါငကြို ထိုးမိတာကြောင့ြ မကြရြညတ်ှေ ဝဲတကလြာသည်။ မှနမြှနပြှီးမှ မှနမြှနန်ားအေးမယဆြိုတဲ့ သဘောနဲ့ လီးကို ကောင်းကောင်းကြီး စုပပြေးနသည်ေ။ ဒါပမေဲ့ သှေးလကဝြါးက တောတ်ောန်ဲ့ မပြီး၊ ဖြူဖြူခါး ဇကည်ောင်းအောင် စုပတ်ာတောငမြှ လရညမြထွကသ်ေး။ အာတွလည်ေး ညောင်းနပြေီ။

”တောတ်ော့….၊ လိုးတော့မယ်၊ ထမိနခြွှတလြိုကြ၊”

သှေးလကဝြါး အမိန့ပြေးသလိုပြောတော့ ဖြူဖြူခါး တံခါးခကြြ ခထွားမထား တံခါးဝဆီကို အပြေးသှားပြီး စဈဆေးလိုကသ်ည်။ တံခါးခကြြ ခထွားတာ သချောပြီဆိုတော့မှ ဖြူဖြူခါး ဝတထြားတဲ့ အနီရောင် ထဘီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။

ထမိနအြနီလေး ကြှတသ်ှားတော့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက ဘှားကနဲ ပေါလြာသည်။ ဒီနေ့ ဖြူဖြူခါး အတွင်းခံ ဝတမြလာဘူး။ သှေးလကဝြါး ခွဲခန်းဝငတ်ဲ့နေ့တိုင်း ခွဲစိတပြှီးတာနဲ့ အလိုးခံရမယဆြိုတာ သိနတေဲ့အတူတူ တဈခါထဲ ဝတမြလာတော့တာ။

”ဒီနားလာခဲ့ နင့စြောကဖြုတကြို ငါကြည့်ြဦးမယ်။”

ဖြူဖြူခါး သှေးလကဝြါးနားကို တဖြေးဖြေးချင်ြး တိုးကပသ်ှားသည်။ အနားရောကတ်ော့ ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်း အပေါကြ ရငဖြုံးလေးနဲ့ အောကပျိုင်း ဗလာဖြစ်နတေဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး ဖြူဖြူခါးကို အနားခေါပြှီး သချောကြည့်သ်ည်။

”ပေါငကြားလိုကြ ၊ စောကပြတကြို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ဖြဲပြ”

”ဟုတဟြုတ်….”

စောကဖြုတ် အတွင်းသားလေးတွကေ နီရဲနသည်ေ။ အဖုတလြေးက ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ ဖြူဖြူလေး။ အမှှေးအမွှငတ်ှေ ရိပသ်ငထြားသောကြောင့ြ ဆီးခုံတဈဝိုကမြှာ ပြောငရြှင်းပြီး ခုံးထနသည်ေ။

”ငါမနနေိုငတ်ော့ဘူး၊ စားပြဲပေါမြှာ ပကလြကြ အိပလြိုကတ်ော့”

ဖြူဖြူခါး စကရြုပတ်ဈရုပအြလား စားပြဲပေါမြှာ ပကလြကြ အိပပြေးလိုကသ်ည်။ အသားဖြူဖြူ ရငဖြုံးအင်ျကြီလေးနဲ့ သူနာပြုကတ်ဦးထုပလြေး ဆောင်းထားသော သူနာပြု ဆရာမလေးတဈယောကြ စားပြဲပေါမြှာ အောကပျိုင်းဗလာနဲ့ ပကလြကအြိပပြှီး ပေါငကြားပေးနသည်ေ။

သှေးလကဝြါးတဈယောကြ စားပြဲပေါမြှာ ပေါငကြားထားရကန်ဲ့ စောင့ပြေးနတေဲ့ သူနာပြု ဆရာမလေးကို ကြည့်ရြင်း စိတတ်ှေ ကြှလာပြီ။ ပေါငကြှားထဲက ထောငထြနတေဲ့ လီးတနကြှီးကို လကန်ဲ့ တဆဆလုပရြင်း စားပြဲခုံနားကို တိုးကပလြာသည်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ သှေးလကဝြါးရဲ့ လီးတနထြှားထွားကြီး က အဖုတလြေးနဲ့ နီးလာပြီ။

သှေးလကဝြါး လကထြဲကို တံတွေးအနည်းငယ် ထွေးထည့ပြှီး စားပြဲပေါမြှာ ပေါငကြားရင်း ပကလြကြ အိပန်တေဲ့ သူနာပြု ဆရာမလေးရဲ့ အဖုတကြို အနည်းငယ် ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။

(အ…. )

ဖြူဖြူခါး တဈယောကြ သှေးလကဝြါးရဲ့ လကကြှမ်းကြီးနဲ့ အဖုတကြို ဖိပြတခြံလိုကရြတာ တဈကိုယလြုံး ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်သှားသည်။ တဈဆကထြဲပင် ဖြူဖြူခါးရဲ့ အဖုတထြဲကလည်း အရညတ်ှေ တစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ထွကလြာရတော့သည်။

(အင်း…. ဟင့ျ… ဟင့ျ….)

သှေးလကဝြါးက အဖုတကြို လကန်ဲ့ ခပန်ာနာ ဖိပြတလြိုကတ်ော့ ဖြူဖြူခါး ဆီက တဏှာတွနသ်ံလေးတွေ ထွကပြေါလြာရသည်။ လေးငါးဆယခြကြလြောကြ လကန်ဲ့ ပြတပြှီးတော့ သှေးလကဝြါးတဈယောကြ သူ့လီးကြီးကို ဖြူဖြူခါး အဖုတဝြလေးမှာ တေ့ပြီး သှင်းလိုကတ်ော့သည်။

( ဗွှတ်…. ဘှတ်….)

နှေးကနဲ ပူအိသော ခံစားခကြန်ှင့အြတူ အီဆိမ့သ်ော အရသာက နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ သှေးကြော ကိုယစြီထဲကို ပြံ့နှံ့သှားတော့လသည်ေ။

”အား…. ဝငသ်ှားပြီ ကောင်းလိုကတ်ာ…”

ဖြူဖြူခါး စားပြဲစောင်းမှာ ပေါငကြို အစွမ်းကုနကြားရင်း ခပတ်ိုးတိုး ညည်းသည်။ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးဆင်း လိုးဝငသ်ှားသော လီးကြီး၏ အရသာ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ လီးကြီးကို ရဈပတကြာ တရဈရဈ ဆှဲပတန်သေော စောကဖြုတ် အတွင်းသားလေးများ၏ အထိအတွေ့ကို အပြနအြလှန် ခံစားနကြရေသည်။ အားရ ကြနပေသ်ော အပြုံးပန်းလေးတဈပြင့ြ ဖြူဖြူခါး နှုတခြမ်းမှ လှဈခနဲ ပြင့သ်ှားသညကြို သှေးလကဝြါး မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကရြသည်။

တကယတ်ော့ သှေးလကဝြါးဆိုတာ ဝါရင့စြားနကြေ ကြောငဖြားကြီးဘဲလေ။ သှေးလကဝြါး လီးကို အသှင်းအထုတ် မလုပသ်ေးပဲ ဖြူဖြူခါး စောကဖြုတထြဲမှာ စိမထြားရင်း ဖြူဖြူခါး ဝတထြားတဲ့ ရငဖြုံးအင်ျကြီလေးကို ခွှတမြလို့ ပြငဆြငသ်ည်။

ကိုယကြို အသာကိုငရြင်း ဖြူဖြူခါး အဝတကြှယသ်ီးလေးများကို တဈလုံးချင်ြး စိတရြှညလြကရြှညန်ဲ့ ခွှတသ်ည်။ ကိုယကြို ကုန်းလိုကတ်ော့ အောကကြ အဖုတထြဲက လီးကြီးက စောကခြေါင်းထဲကို နဈခနဲ ထပဝြငပြှနသ်ည်။

အပေါကြ သှေးလကဝြါး အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို စိမပြှနပြေေ ခွှတန်တေုန်း ဖြူဖြူခါး အောကကြနေ အားမလို အားမရနဲ့ ဖငကြှီးတွကေို ကော့ကော့တငပြေးသည်။

သှေးလကဝြါး ဖြူဖြူခါးရဲ့ ရငဖြုံးအင်ျကြီ အဖြူလေးကို ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြကြို ဆှဲဖယလြိုကတ်ော့ ဘရာစီယာ အဖြူလေးအောကမြှာ တင်းမာရုံးကြှနတေဲ့ နို့ကြီးတွကေ ပေါထြှကလြာလသည်ေ။ သှေးလကဝြါး ဖြူဖြူခါးရဲ့ ကြောကုန်းအောကကြို လကကြို အသာလွှိုသှင်းလိုကပြှီး ဘရာစီယာဂွိတတ်ှကေို ဆှဲဖြုတသ်ည်။

ဖြူဖြူခါးလည်း ခွှတလြို့လှယအြောင် ကြောကုန်းကို အသာကော့ရင်း ကြှပေးလိုကသ်ည်။ ခွိတပြှုတသ်ှားတဲ့ ဘရာစီယာ အဖြူလေးကို အပေါကြို မတငပြှီး လညပြင်းအောကန်ားမှာ ထားလိုကသ်ည်။ ဘရာစီယာ ကြှတသ်ှားလို့ ပေါလြာတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက ဖြူဥပြီး ဝင်းမှတန်သည်ေ။ နို့သီးခေါင်း နီညိုညိုလေးတွကေ ခေါင်းထောငန်ပြေီး နို့အုံဖြူဖြူမှာ သှေးကြောစိမ်းလေးတွကေ ယှကသ်န်းနကြသေည်။

သှေးလကဝြါး ဖြူဖြူခါး ရဲ့ တင်းမာ ကော့ထောငန်တေဲ့ နို့စူစူကြီး နှစ်လုံးကို လကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး အဖုတကြှီးကို အောကကြနေ ဆောင့ဆြောင့လြိုးသည်။ ဖြူဖြူခါး လည်း ပေါငတ်နရြှညရြှညကြှီး နှစ်ဖကကြို အစွမ်းကုန် ကားမှောကရြင်း အောကကြနေ ကြကြနေပေန်ပကြှီးကို ခံနမေိတော့သည်။

တောတ်ောကြှာအောင် အားရပါးရ ဆောင့ပြှီးတော့ သှေးလကဝြါး ကိုယကြိုကိုင်းရင်း စားပြဲပေါြ မှောကခြလွိုကသ်ည်။ တကယတ်ော့ ဖြူဖြူခါး ကိုယလြုံးပေါကြို မှောကခြလွိုကတ်ာပါ။ ဖြူဖြူခါး ရဲ့ နို့အုံစူဖြိုးဖြိုးရဲ့ အထိအတွေ့တွကေို ခံရင်း အောကကြ လီးကြီးက စောကခြေါင်းအတွင်းမှာ မာသထကြ မာလာရသည်။

သှေးလကဝြါး သူ့ရငဘြတကြှီးနဲ့ ဖြူဖြူခါး ရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖိဖိပြတသ်ည်။ ပြီးတော့ ဖြူဖြူခါး ရဲ့ လညတ်ိုင် အသားဖြူဖြူ ဝင်းဝင်းလေးကို တရှှတရြှှတန်မ်းရင်း အောကကြ ဖငကြှီးကို နှိမ့လြိုကြ ကြှလိုကန်ဲ့ လိုးနသည်ေ။ ဖြူဖြူခါး စောကဖြုတထြဲ လီးကြီး ဝငန်တေဲ့ အသံက တဖောကဖြောကန်ဲ့….။

တဖြေးဖြေးနဲ့ အပေါကြနေ ဖိဖိလိုးနတေဲ့ သှေးလကဝြါးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနမြှနလြာသည်။ အသကရြှုသံတွကလေည်း တရှုးရှုးနဲ့ ဖြူဖြူခါး ရဲ့ လညပြင်းမှာ ထိတွေ့ ခံစားနရသေည်။ ဖြူဖြူခါး စောကဖြုတ် အတွင်းသားတွကေို ခပန်ာနာညှဈပြီး တဈခကြပြှီး တဈခကြြ ဝငလြာတဲ့ လီးကြီးရဲ့ အထိအတွေ့တွကေို ခံစားမိသည်။

(အို…. အား….. အင်…. ဟင်…… ဟင်………….)

သှေးလကဝြါးရဲ့ ပြဲသိမ်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ အောကမြှာ ဖြူဖြူခါး ခေါင်းကို ဘယည်ာယမ်းရင်း အောည်ည်းနမေိသည်။

သှေးလကဝြါးက ဖြူဖြူခါး ရဲ့ ခါးတွကေို စုံကိုငကြာ ဆယင်ါးခကြလြောကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုကတ်ော့ လီးတနကြှီး တဈလွှောကလြုံး ရှုံ့ပြ ရှုံ့ပြဖြစ်လာပြီး ဖြူဖြူခါး စောကခြေါင်းနုနုလေးထဲကို လရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။

ဖြူဖြူခါး လည်း စောကဖြုတထြဲကို တရှိနထြိုးဝငလြာတဲ့ စောကရြညတ်ှရေဲ့ အထိအတွနေဲ့အတူ စားပြဲခုံစောင်းလေးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုင်းရင်း ကာမလမ်းဆုံးကို တကလြှမ်းသှားရတော့သည်။

”အား… ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ်… အီဆိမ့သ်ှားတာဘဲ..”

ဖြူဖြူခါး ဆရာ့ကို စိုကကြှည့ရြင်း ခပည်ုညု ပြောလိုကသ်ည်။

ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်း တဈယောကြ သူပယပြယန်ယန်ယ် လိုးထားလို့ နဖူးမှာ ခွှေးလေးတွေ စို့နတေဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးရဲ့ နှုတခြမ်းထူထူလေးကို အသာငုံစုပလြိုကတ်ော့သည်။ စိတကြလည်း တွေးနမေိသည်။ တောတ်ောြ လိုးလို့ကောင်းတဲ့ စောကပြတ်..၊ မွော့ပါတယဆြိုတာ ဒါမွိုးဘဲ ဖြစ်မယ်။

ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်း ဖြူဖြူခါး ကိုယလြုံးပေါမြှာ ခဏလောကမြှိန်းရင်း နှုတခြမ်းချင်ြး အရသာခံပြီး စုပန်လေိုကသ်ည်။ အမောပြသှေားတော့မှ ကိုယကြိုမတရြင်း စောကခြေါင်းထဲကို အဆုံးထိ ဝငန်တေဲ့ လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

လီးကြီးက ပြှတခြနဲ ထွကသ်ှားပြီး အဖုတထြဲကလည်း လရညပြစွပြစွတ်ှေ ပြှတခြနဲ ထွကလြာတော့သည်။

”ထ….၊ အဖြူလေး…၊ ကိုကြီးလီးကို သန့ရြှင်းရေးလုပပြေးဦး”

ဖြူဖြူခါး တဈခွီကို ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ အလိုးခံထားရလို့ ခဏလောကြ မှိန်းနချင်ေပြမေဲ့ ဆရာ့ပြောစကားကြောင့ြ စားပြဲပေါကြနေ ကုန်းရုန်းပြီး ထလိုကသ်ည်။ စားပြဲခွရင်ေးမှာ စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနတေဲ့ မာတောင့တ်ောင့ြ လီးကြီးတန်းလန်းနဲ့ ရပန်တေဲ့ ဆရာခွရင်ေးမှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငရြင်း လကတ်ဈဖကန်ဲ့ လီးကို အသာဆုပကြိုငပြှီး ငုံစုပပြေးလိုကသ်ည်။

သူမရဲ့ စောကရြညတ်ှရေော ၊ ဆရာ့ လရညတ်ှရေော ၊ ရောထွေးပြီး ပပြနေတေဲ့ လီးတနကြှီးကို လွှာနဲ့ ပါးစပကြို အခွိုးညီညီ အသုံးပြုရင်း သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးလိုကသ်ည်။ လီးကြီး တဈချောင်းလုံး ပြောငသ်လင်းခါသှားအောင် ယကပြေးလိုကသ်ည်။

ဖြူဖြူခါး လီးကို အားရပါးရ စုပရြင်း သန့စြငပြေးနတေုန်း သှေးလကဝြါး လကတ်ဈဖကန်ဲ့ နို့ကြီးတွကေို ညှဈရင်း အရသာခံပြီး ကိုငန်လေိုကသ်ည်။ လီးကြီးက တဈဖြည်းဖြည်းနဲ့ မာလာပြနပြှီ။

”အဲ့တော့…. ပြနတ်ောငလြာပြနပြှီ….”

ဖြူဖြူခါး အံ့သှတကြီးနဲ့ ရရှတေမြိသည်။

”တောငပြမေဲ့လည်း နောကထြပလြုပဖြို့ အခွိနမြရှိတော့ဘူးကြယ်..။ ကိုယအြိမပြှနတ်ော့မယ်။”

ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်း သူ့ခွရင်ေးမှာ ပုံကနွတေဲ့ ပုဆိုးကို ပြနကြောကဝြတရြင်း ကုလားထိုငရြှိရာကို လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။

ဖြူဖြူခါး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်ရောကနေ ထပြီး ပြုတန်တေဲ့ ဘရာစီယာဂွိတကြို ပြနတ်ပ်၊ ရငဖြုံးအင်ျကြီကို နသေားတကြ ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။

”အဖြူလေး….၊ ရော့ မုန့ဖြိုးငါးသောင်းယူသှား…၊ လိုရငလြည်း နောကဆြရာဆီလာပေါ့…။”

”ဟုတ်… ဟုတ်….၊ ကြေးဇူးပါပဲ ဆရာ…”

ဖြူဖြူခါး ဆရာကမ်းပေးတဲ့ ပိုကဆြံငါးသောင်းကို ယူရင်း ဆရာဝနကြှီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။

တကယတ်ော့ ဖြူဖြူခါး ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်းဆီမှာ ကုန်းနတော မကြာသေး။ တဈလလောကသ်ာ ရှိသေးသည်။ သူမ ယောကြြားဖြစ်သူ ဘိန်းစားဖိုးကြကြ ဘိန်းစားဖို့ ပိုကဆြံမရှိတာနဲ့ နီးနီးနားနား ဖြစ်နတေဲ့ ဆရာကြီးဆီမှာပဲ အပူကပရြသည်။

ဖြူဖြူခါး သှေးလကဝြါးဆိုတဲ့ ဒေါကတ်ာအောငဇြောလြင်းသည် နှာသမားကြီး ဖြစ်ကြောင်း နဂိုထဲက ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဒါပမေဲ့ ရှေးခယွစြရာ လမ်းမရှိ။ ပိုကဆြံသှားခွေးရင်း ဆရာကြီး လိုအပတ်ဲ့ အောကပြါ ပစ်စညလြေးကို ရကရြကရြောရော ပေးအပရြင်း အိမမြှာတငန်တေဲ့ အကြှေးတွကေိုပါ တဈခါထဲ ဖြရှင်ေးလိုကတ်ော့သည်။

တကယတ်ော့ ဖြူဖြူခါး ကိုယတ်ိုငကြလည်း ဆရာကြီးကို ရကရြကရြောရောနဲ့ ထိုးကြှေးခဲ့တာပါ။ ယောကြြားဖြစ်သူ ဖိုးကြကကြ သမီးရည်းစား ဘဝတုန်းကတော့ ဘိန်းစားပြီးလိုးရင် ကြာကြာခံတာမို့ အကြိမကြှိမ် အခါခါပြီးရင်း အခစွတ်ှေ ပိုခဲ့ရသည်။ အိမထြောငသ်ကြ တဈနှစ်လောကြ ကြာတော့ ဖိုးကြကကြ ဘိန်းတွေ ပိုပိုပြီး စားလာသလို ဖြူဖြူခါး အပေါလြည်း သမီးရည်းစားဘဝတုန်းကလို ကောင်းကောင်း မလိုးနိုငတ်ော့။ ဒုံးပြံကြီးကနေ ဒုံးပြော့ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

တဈခါတလေ ဖြူဖြူခါး ဆေးရုံမှာ ဆရာဝန် ပေါကစြလေးတွကေ မထိတထိနဲ့ ကလိတာ ခံခဲ့ရလို့ စိတတ်ှေ ကြှလာတဲ့ အခွိနတ်ှေ ရှိသည်။ အဲလို အခွိနမြွိုးမှာ အိမပြှနရြောကလြို့ လငဖြစ်သူ ထောင်းပေးတာကို ကောင်းကောင်းခံမယဆြိုပြီး အားတင်းထားခဲ့ပမေဲ့ အိမပြှနရြောကတ်ိုင်း ဘိန်းစားပြီး အခန်းထောင့မြှာ ခွနတေေဲ့ ယောကြွားဖြစ်သူကိုပဲ မမှငခြငွပြဲ မှငခြဲ့ရသည်။

တဈခါတလေ ဆေးရုံကအပြန် စိတတ်ှေ အရမ်းကြှလာတာနဲ့ အဝတအြစားတောင် မလဲရသေးခင် အခန်းထောင့မြှာ ထိုငန်တေဲ့ လငတ်ောမြောငဆြီသှား၊ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတပြှီး ပြော့နတေဲ့ လီးကို အားရပါးရ စုပပြေးပမေဲ့ ဖိုးကြကရြဲ့ လီးပြော့ကြီးကတော့ တောငမြလာခဲ့ပေ။

လငဖြစ်သူဆီက မရတဲ့ ကာမစပယ်ှကမြှုတွကေို သှေးလကဝြါးဆိုတဲ့ ဆရာကြီးဆီက ရခဲ့သည်။

‘ပိုကဆြံလည်းရ ဟိုဟာလည်းဝ’ ဆိုသလိုမွိုး ဖြစ်ခဲ့သညပြေါ့။

ပြီးပါပြီ။