ရငထြဲမှာတော့ သောကရာသီ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
” သှားပြီလား … ကိုမင်း ”
” ဟုတ် … မမိုး ”
” မသကထြားရော ”
” ရှိတယ် … မမိုး … တံခါး စိထားတာ … ဝငသ်ှားလိုကြ ”
ကြုပ် ဆိုငသ်ှားခါနီး အိမကြအထွကြ မကြစြောင်းထိုးအိမကြ မမိုးက အင်ျကြီလေးကိုငရြင် လှမ်းမေးနတောပါ။ ကြုပလြည်း ကြုပမြိန်းမ သကထြား အိမထြဲရှိကြောင်း ပြောပြီး ဆိုငကြယန်ဲ့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။
ကြုပန်ာမညကြ မင်းသူ ။ ဒါပမယ်ေ့ ကြုပမြိန်းမ ခေါသ်လို ကိုမင်းပဲ ခေါကြှတာများတယ်။ ကြုပအြသကကြ ၃၅ နှစ်ထဲ ရောကပြှီ။ အလုပကြ စွေးက သံဆိုငတ်ဈခုမှာ လုပတ်ယ်။ ကြုပကြ လုပသ်ကလြည်းကြာ ပါးရညန်ပရြညရြှိတော့ ပိုငရြှငကြ လကမြလှတခြငွတ်ာပေါ့။ သူ့တူမနဲ့ ပေးစားထားတာ ကြည့်တော့။
ကြုပမြိန်းမနာမညကြ သကထြားလှငပြါ။ ကြုပကြတော့ သကထြားပဲ ခေါတ်ယ် ဟိုးအရငထြဲကပဲ။
သကထြားနဲ့ ကြုပကြို ပေးစားတော့ ကြုပအြသကကြ ၃၀ ပဲ ရှိသေးတာ။ အိမထြောငသ်ကကြ ၅ နှစ်ကြောပြှီ ကလေးမရသေးဘူးဗွ။ သကထြားက လိုတာလား ကြုပကြပဲ လိုတာလား မသိပါဘူး။ ဆေးစဈဖို့ ပြောကြပမယ်ေ့ မစဈဖြစ်ကြပါဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ နလောခဲ့တာ။
သကထြားက အရပပြုပမယ်ေ့ ပုခုံးကယွပြှီး တငတ်ှေ ရငတ်ှကေ သူ့နရောနဲ့သူ အတောကြှည့်ကောင်းတာဗွ။ မကြန်ှာသှယပြှီး အသားလတတ်ယ်။ ကြုပကြ ညိုတယ်။
ဒီလိုဗွ ကြုပန်ဲ့သကထြား အိမင်ှားနရင်ေးနဲ့ ကြုပဘြကကြ အမှှရလေိုကတ်ော့ သကထြားက သူ့ဦးလေး ကြုပဆြိုငရြှငကြို အကြိုးကြောင်းပြောပြီး အခုနတေဲ့ မှဝေိုင်းလေး ဝယခြိုင်းတာပေါ့။ ကြုပပျိုကဆြံက သိန်း ၉၀ ပဲရတာပါ မှကေ သိန်း၁၂၀ သကထြားဦးလေးက သိန်း ၃၀ စိုကဝြယပြေးတယ်။ အိမကြ ထရံကာ သှပမြိုးပေါ့ အောကကြ အုတခြင်း။
အိမကြ ကြုပတ်ို့ပိုကဆြံနဲ့ ဆောကတ်ာပါ။ ကြုပတ်ို့ ဆိုတာက သကထြားပိုကဆြံရော ပါပါတယ်။ သကထြားက စကခြွုပတ်ာဗွို့။ အပထြညမြရှိရင် အောဒြါ ယူခွုပတ်ာ။ ၂ နှစ်အတွင်း သူ့ဦးလေး ပိုကဆြံ သိန်း ၃၀ လည်း ဆပပြှီးပါပြီ။ နောကတ်ဈနှစ်ကြ အိမကြိုနောကရြှေ့ပြီး အောကကြ အုတခြင်းပစ်တာ။ နောကဖြေးမှာ ရလေောင်းအိမသ်ာနဲ့ အိမသ်ာဘေးကို ရကနေအြသေးလေး ကပဆြောကထြားတယ်။အိမန်ောကဆြုတတ်ော့ အိမရြှေ့ ပေ ၂၀ လောကြ နရော အလှတလြေး ပေါလြာတာပေါ့။
အမှနကြ အိမတ်ဈလုံးဆောကပြှီး အိမင်ှားထားမလို့ ကြံထားတာဗွ။ အကောငအြထည် မဖောဖြစ်တာ။ အဲဒီ မှအလှေတကြှောင့် ကြုပစြိတတ်ှေ ရှုပထြှေးကုနတ်ာဗွ။
ဒီလိုပါဗွာ အိမပြှငဆြငပြှီးတော့ မကြစြောင်းထိုး တိုကခြန်းကို ပြောင်းလာတဲ့ မမိုးကြောင့်ပေါ့။ မမိုးနာမညကြ ခငမြိုးမှင့်ပါ။ ကြုပမြိန်းမနဲ့ အရငခြငတ်ာ။ မိန်းမက မမိုးလို့ခေါတ်ော့ ကြုပလြည်း မမိုးပဲ ခေါလြိုကတ်ယ်။ မမိုးက ကြုပထြကြ ၃ နှစ် ကြီးတယ် ၃၈ နှစ်ဗွ။ အသားညိုညိုနဲ့ ခါးသေးရငခြွီ ကိုယလြုံးပေါ့။ ယောင်ျကြားရှိတယ်။ ယောင်ျကြားက ရောဂါသညပြုံစံဗွ ပိနကြပကြပ် ဖြူရောရြောန်ဲ့ပါ။
ရောကခြါစ တိုကခြန်းရှေ့ သူ့အဝတတ်ှေ လှမ်းတော့ ပလပစြတဈကောကတ်ဲ့ ကလေးတွရေဲ့ လကခြကြထြငတ်ယ် အဝတစြားတွေ ပြောကပြွောကကြုနတ်ာ။ အဝတစြားတွကေ စွေးကြီးတယ် အကောင်းတွတေဲ့ ကြုပမြိန်းမ ပြောလို့ သိတာ။ မမိုးက တခွားရပကြှကတ်ှမှော နေ့ပြနတ်ိုး ပေးစားတာတဲ့။ ဟုတမြှာ ညနေ ကြုပ် ဆိုငကြပြနရြင် ဆိုငကြယန်ဲ့ ထွကသ်ှားတာ ည ၈ နာရီ ခွဲလောကမြှ အိမပြှနလြာတာဗွ။ ဒါနဲ့ပဲ မိန်းမက မမိုးကို အိမရြှေ့မှအလှေတမြှာ အဝတလြာလှမ်းဖို့ ပြောလိုကတ်ာပေါ့။
မမိုးက ရငလြွားနဲ့ အဝတလြာလာလှမ်းတော့ ကြုပတ်ံမကြစြည်း လှဲတဲ့အခွိနန်ဲ့ဆုံရင် ရစေိုပြီး ကပန်တေဲ့ မမိုး ကိုယလြုံးအလှကို မှငမြိတာပဲ။ ရစေိုနတေဲ့ ထမိနအြောကြ တင်းထုပန်တေဲ့ နို့အုံထိပကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ခါးသေးကဉွလြေးအောကကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွေ ခဏတိုင်း တွေ့နမေိတယ်။ ကြာတော့ ကြုပလြည်း လိုးချင်လြာတာပေါ့။
ဒီလိုပြောလို့ ကြုပမြိန်းမက မပေးဘူး မထငန်ဲ့။ ညပိုင်း စားသောကြ တီဗှီကြည့်ပြီး အိပယ်ာဝငတ်ာနဲ့ ပုဆိုးလှနပြှီး စုပပြေးတော့တာ။ ကြုပကြ ခိုင်းစရာကို မလိုတာ။ သူထနန်ရငေလြည်း ထမိနခြွှတပြှီး ပကလြကမြှေးနတေဲ့ ကြုပပြါးစပကြို စောကပြတန်ဲ့ ပြတတ်ော့တာပဲ။ ပြီးတာနဲ့ အားရပါးရ လိုးကြတာဗွို့။ တခါတခါ ဖုန်းဖြင့် အပြာကားကြည့်ရင်း အဲဒီကားတွထေဲကအတိုင်း အပျိုငလြိုကလြိုးပစ်တယ်။
မိန်းမပစ်စည်းတွကလေည်း မမိုးထကြ မလွော့ဘူးဗွ။ အရပကြလေးပဲ နဲနဲပုတာ။ ကြုပထြကြ ပုတာပြောတာပါ။ သူအရပန်ဲ့ သူပစ်စည်းတွကေ ကြည့်ကောင်းတုန်းပဲ။ ဒီကြားထဲကို ကြုပကြ မမိုးကို လိုးချင်မြိတာ။
မမိုး အကြည့်တွကလေည်း ကြုပအြပေါြ မရိုးဘူးဗွ။ တခါတခါ သူ့ယောင်ျကြား ဆေးခန်းပို့ရင် သူ့ယောင်ျကြားကို တကျကစီပေါြ ကြုပန်ဲ့မမိုးက တွဲတငပြေးရတယ်။ အဲဒီခွိနဆြို မမိုးဖငတ်ှေ ကြုပလြီးနဲ့ ပြတမြိတဲ့အခါလည်း ပြတမြိ၊ သူယောင်ျကြားထိန်းရင်း ကြုပပြေါငကြှားထဲ မမိုးပေါငတ်နကြှီးတွေ ခဏခဏ ရောကလြာတတတ်ာပေါ့။ မကြာပါဘူး ကြုပန်ဲ့ မမိုးနဲ့ လိုးဖြစ်ကြတယ်။ ကြုပကြလည်း လိုးချင်ြ မမိုးကလည်း သူ့ယောင်ျကြားက လူမမာဆိုတော့ ဆာနတောပေါ့။
တဈရကကြွ မိုးကလည်းရှာ နေ့ခင်းဘကြ မမိုးက အိမရြှေ့ကနေ ကြုပမြိန်းမနာမညအြောရြင်း လကဖြကသ်ုပစြားဖို့ လာပို့တာဗွ။ မိန်းမက မနကကြတည်းက သူ့ဦးလေးအိမသ်ှားတာ ညပိုင်းမှ ပြနရြောကမြှာ။ တခါတခါ သူ့အလုပအြားရကလြေး သှားတာဆိုတော့ ကြုပလြည်း ဘာမှမပြောပါဘူး။
မမိုးဝငလြာတော့ ကြုပကြ အိပခြန်းတံခါးဟထားပြီး အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ာပေါ့။ မိုးအေးအေးနဲ့ ဖုန်းဖြင့်ပြီး အပြာကားကြည့်နတေော့ လီးကထောငန်ရေောပဲ။
ခဏနတေော့ တံခါးဖြင့်သံနဲ့အတူ မမိုးက ကြုပတ်ို့ လငမြယားခန်းထဲ ဝငလြာတယ်။ အိမရြှေ့ဧည့်ခန်းနဲ့ အခန်းလှတ် တဈခန်းကြောကြ ကြုပတ်ို့အိပခြန်းပါ။ ခါတိုင်း မမိုးက ကြုပမြိန်းမနဲ့ အခန်းထဲထိ စကားဝငပြှောနကြဆေိုတော့ ခပရြဲရဲပဲ ဝငလြာတာဗွ။ ကုတငန်ားရောကတ်ော့ မမိုးခွသေံက ရပသ်ှားတာပဲ။ ကြုပလြည်း မကြလြုံးလေး အသာဖြင့်ကြည့်တော့ ထငတ်ဲ့အတိုင်း ကြုပပြုဆိုးထဲက ထောငထြှကန်တေဲ့ လီးကို စိုကကြှည့်နတော။ ကြုပမြကြန်ှာကြည့်လိုကြ ကြုပလြီးကြည့်လိုကပြေါ့။
ကြုပလြည်း မမိုး ကြုပမြကြန်ှာကြည့်တာနဲ့ မကြလြုံးမှိတပြဈတာ။ ပြီးမှ အခွအနေကေို ပြနဖြှင့်ကြည့်လိုကတ်ာပဲ။ ခဏနတေော့ မမိုးက ကုတငဘြေး တငပြလှဲဝငထြိုငရြင်း ပုဆိုးအပြငကြနပေဲ ကြုပလြီးကို ဆုပကြိုငန်တယ်ေ။ ကြုပမြကြန်ှာကိုကြည့်ရင်း ပုဆိုးခါးပုံစကို ဖြညခြပြဈပြီး ပုဆိုးကို ပေါငလြယထြိဆှဲခွ လီးကို ပြနကြိုငကြှည့်နတောဗွ။ လီးအရညပြှားကိုဖြဲလိုကြ စုလိုကန်ဲ့ ကြုပလြည်း မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး။ ခကြခြငွြးကုန်းထပြီး ကြုပလြီးကိုငန်တေဲ့ မမိုးကို ကုတငပြေါဆြှဲလှဲပစ်တာ။ ကြောငကြှည့်နတေဲ့ သူ့ကို ထမိနလြှနပြှီး ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနထေား အိပခြိုင်းရင်း အပေါကြ ခွလိုးလိုကတ်ယဗြွာ။
အစတော့ မူတာပေါ့။ နောကပျိုင်း လီးဝငတ်ာနဲ့ ငှိမကြသွှားတယ်။ တဖြည်းဖြည်း ပြနပြှီး အောကကြနပင်ေ့ပေးနတောပါပဲ။ တဈခွီပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား ပကလြကမြှေးရင်း စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ ဒီကိဈစ ကြုပမြိန်းမ သကထြား မသိပါစနေဲ့ပေါ့။ ကြုပကြ နောကကြွ အခွင့်ရေးပေးရင်း ခံမှာလားမေးတော့ ခေါင်းညိတပြှရှာတယ်။ အတောလြေးကြာတော့ ကြုပကြ သူ့ထမိနခြွှတပြဈတာ မကြန်ှာလေး ရဲတွကန်တောဗွို့။ ထမိနကြွှတသ်ှားတာနဲ့ သူ့စောကဖြုတလြေး လကန်ဲ့အုပပြှီး ပကလြကအြနထေားနဲ့ မကြန်ှာလှဲနတောဗွ။ ကြုပလြည်း ပုဆိုးခွှတပြှီး မမိုးပေါငသ်ားလေးတွေ လကန်ဲ့ပြတသ်ပပြေးလိုကတ်ယ်။
စောကဖြုတကြို လကန်ဲ့အုပထြားပမယ်ေ့ ပေါငတ်ှတေော့ မသိမသာ ဖြဲပေးနတောပါ။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း အဖုတကြို အုပထြားတဲ့ လကတ်ှဖယေရြင်း သူ့ပေါငကြှားထဲဝငပြှီး ကုန်းယကပြဈတော့တာ။ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး တအီးအီးနဲ့ ညည်းနတောဗွို့။ ပေါငတ်နလြေးတွလည်ေး တဇပဇြပ် တုနန်တော။ ကြုပရြပလြိုကရြငတ်ော့ ခါးလေးကော့ပြီး သူ့စောကပြတန်ဲ့ ကြုပပြါးစပကြို တေ့ပေးပြနရြောပဲ။
ကြုပလြည်း အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ အထကအြောကြ ယကပြေးပြီး အစိလေးကို မနာတနာလေး ကိုကပြေးလိုကတ်ယ်။ အဲလို အစိလေး ကိုကပြေးလိုကရြင် ပေါငတ်နတ်ှမှှေောကပြှီး ဖြဲရင်း ကြုပမြကြန်ှာကို သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ ဆှဲကပပြဈတာ။ ကြာကြာတော့ မခံနိုငရြှာပါဘူး လိုးပေးဖို့ ခပတ်ိုးတိုးလေး လှမ်းပြောနတယ်ေ။
” အ …… ရှီးးးးးးးးးးးး …… လိုးရငလြိုးတော့ … ကိုမင်း ရယ် ”
မမိုးစကားဆုံးတာနဲ့ ကြုပလြည်း ပထမတဈခါလိုပဲ အပေါကြ ဖိလိုးပစ်တာ။ အခကြရြေ ၅၀ လောကကြွ မှုတပြေးထားတဲ့ အရှိနန်ဲ့ မမိုး ဒုတိယအကြိမ် ထပပြှီးသှားတာပါ။ ကြုပမြပြီးသေးမှန်း သိလို့ ကြုပခြါးကို သူ့ခွနှစ်ေဖကန်ဲ့ ခွိတဆြှဲပြီး ထပလြိုးဖို့ ပြောနသေေးတယ်။
” မမိုး … လေးဖကျ ကုန်းပေးပါလား ”
ကြုပစြကားဆုံးတော့ ခကြခြငွြးပဲ ကုနပြေးတာဗွ။ ကြုပလြည်း နောကကြနေ မမိုးဖငကြှီး ငုံ့ကြည့်ရင်း ဆောင့်ဆောင့် လိုးတော့တာပေါ့။ အတောလြေးကြာမှ ကြုပလြည်း ပြီးတယ်။
နှစ်ခွီပြီးတော့ မမိုးက ထမိနပြှနဝြတပြှီး ပြနမြှေးနတယ်ေ။ ပြနမြယလြို့ မပြောသေးတော့ ထပလြိုးရဦးမယဆြိုတာ ကြုပအြလိုလို သိနတောပေါ့။ ခဏနားပြီး မမိုးယူလာတဲ့ လကဖြကသ်ုပန်ဲ့ ထမင်းစားလိုကတ်ယ်။ မမိုးကတော့ ထမင်းမစားဘူး ဘေးကနေ လကဖြကသ်ုပပြဲ ထိုငစြားနတယ်ေ။
ထမင်းစားပြီး မမိုးက ကောဖြီဖြောပြေးတော့ ကောဖြီထုပန်ဲ့ နို့ဆီက အိမမြှာ အဆငသ်င့်ပါ ရနှေေးတညရြုံပါပဲ။ ကြုပလြည်း ကောဖြီလေးသောကလြိုကြ ဆေးပေါ့လိပလြေး ရှိုကလြိုကန်ဲ့ ခဏနတေော့ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာကြတယ်။
မမိုး ပြနတ်ော့မလား မေးတော့ ခေါင်းရမ်းပြတယ်။ သူ့ယောင်ျကြားကို ထမင်းကြှေးပြီးသားတဲ့ သူလည်းစားပြီးသား ပြောတယ်။ ကြုပလြည်း ကုတငပြေါပြကလြကလြှဲရင်း ဆေးလိပဖြှာနတောပေါ့။ မမိုးက ကြုပခြှရင်ေးကနေ ပေါငကြှားထဲ ကြည့်နတောပဲ။ ခဏနတေော့ ပုဆိုးထဲ ခေါင်းတိုးပြီး ကြုပလြီးကို တပြှတပြှှတ် စုပတ်ော့တာ။ ပုဆိုးလှနကြှည့်တော့ ကြုပပြေါငတ်ှကေို ဆှဲဆိတတ်ော့တာဗွ။ သူရှကလြို့ မကြည့်နဲ့တဲ့။ လီးထိပကြို ကလေးနို့စို့သလို စုပပြေးနတောပါ။ ပါးစပည်ှောင်းရင် လကကြ ဂွင်းထုပေးသေးတယ်။
ကြုပလြီးတဈချောင်းလုံး မာထငလြာမှ အပေါကြနေ ခွလိုးတယ်။ ထမိနခြွှတခြိုင်းတော့ ရှကန်သေေးတယဗြွ။ ခုဏတောင် ခွှတပြှီးသားပြောတော့ အဲခွိန် သူ စိတအြရမ်းထနလေို့တဲ့။
နောကတ်ော့ ထမိနခြွှတပြေးပါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ ကြုပပြေါမြှောကခြပြှီး သူ့စိတကြှိုကြ ဆောင့်လိုးလိုကြ ဝိုကလြိုးလိုကန်ဲ့ ပြီးခါနီးကြ ကြုပန်ှုတခြမ်းကို ခပတ်င်းတင်း ဆှဲစုပပြှီး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈတာ။ ကြုပလြည်း အောကကြနေ ကြိတလြိုးလေး လိုးရင်း ပြီးလိုကရြတာပေါ့။
နောကရြကကြစပြီး မမိုးက ကြုပရြှိတဲ့အခွိန် အိမဘြကလြာပါတယ် ၂ ခါလောကပြဲ လိုးလိုကရြတယ်။ ကနွရြကတ်ှကေ ကြုပမြိန်းမ သကထြားရှိတော့ ဘာမှလုပမြရဘူးဗွို့။
တဈလလောကန်တေော့ ညပိုင်း သကထြားက မနကဖြှန် အလုပပြါးတုန်း သူ့ဦးလေးအိမ် သှားမယပြှောတာ ကြုပလြည်း ဝမ်းသာမိတာပေါ့။ မနကဖြှန် မမိုးကို ခေါလြိုးရုံပဲ။ နောကရြကြ မနကကြွ ကြုပလြည်း အလုပကြို စောစောထွကရြင်း မိန်းမကို သူ့ဦးလေးအိမ် ဝငပျို့ပြီးမှ ဆိုငဖြကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ မိန်းမဦးလေးအိမကြ ဆိုငန်ဲ့ ဝေးတယ်။
ဆိုငရြောကတ်ော့ မမိုးကို လိုးရမယဆြိုတဲ့ အသိနဲ့ လီးက တခွိနလြုံး ထောငန်တေော့တာဗွို့။ ၁၁ ခွဲလောကထြိ နယပျို့ရမယ့် ပစ်စည်းတွေ သချောစဈ ထုတပျိုးပြီး စာရင်းစာအုပထြဲ အကုနမြှတပြေးလိုကတ်ယ်။ ထမင်းခွိုင့်ဖြင့်ပြီး ဆိုငမြှာပဲ ထမင်းစားလိုကတ်ာပေါ့။ ပြီးတာနဲ့ အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ၂ နာရီမှ ဆိုငပြှနလြာမယ့်အကြောင်း ကလေးတွကေို မှာထားခဲ့လိုကတ်ယ်။ ခါတိုင်းဆို ထမင်းစားပြီးရင် လကဖြကရြညဆြိုင် သှားထိုငပြှီး ၁ ခကြခြှဲလောကမြှ ဆိုငပြှနလြာတာပါ။
ဒီနေ့တော့ ဆိုငကြယန်ဲ့ အိမပြှနလြာရင်း တဈလမ်းလုံး တွေးလာတာဗွ။ ဒီတခါ မမိုးကို တုံးလုံးခွှတခြိုင်းပြီး လိုးမှာ မမိုးကလည်း နောကဆြုံးအခေါကြ လိုးတုန်းက တုံးလုံးခွှတခြံဖို့ ကတိပေးပြီးပြီ။
ရပကြှကန်ားမရောကခြင် ဆိုငကြယ် ဘီးပေါကတ်ာနဲ့ လထေိုးကြှတဖြာဆိုငမြှာ ဆိုငကြယအြပထြားရင်း အရပထြဲ ခွကငွေလြွှောကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ အိမ်းဝင်းတံခါးက စိထားတာဗွ မနကတ်ုန်းက သော့ခတထြားခဲ့တာပါ။ ဒါနဲ့ အိမဝြင်း တံခါးအသာဖြင့်ပြီး ဝငတ်ော့ အိမတ်ံခါးကလည်း စိရုံလေး စိထားတယ်။ တဈခုခုတော့ မှားနပြေီဗွ။ သူခိုးဝငပြှီထငတ်ယ်။
မမိုးကို ခေါလြိုးမယဆြိုတဲ့အတွေးနဲ့ တောငန်တေဲ့လီးက ပြော့ကသွှားတယဗြွာ။ အိမရြှေ့ပြနထြှကြ တုတတ်ဈချောင်းယူရင်း အိမထြဲ ခွဖြဖြေနင်းပြီး ပြနဝြငလြာတာပေါ့။ ဧည့်ခန်းထဲလည်း လူမရှိဘူး။ နောကဖြေးလွှောကလြာတော့မှ စကားသံ တိုးတိုးလေး ကြားမိတာဗွ။ အသံကြားတဲ့နရောဆီ တိုးကပသ်ှားတော့ ကြုပတ်ို့လငမြယားအခန်းထဲကပါ။
” ခခြြ ခခြြ … ဒါပဲ … သူဟာကြီးက … အတုတကြှီး”
ကြုပမြကြလြုံးပြူးသှားမိတယဗြွာ။ ဒါက ကြုပမြိန်းမ သကထြား အသံဗွ။ မနကကြ ကြုပကြိုယတ်ိုင် သူ့ဦးလေးအိမကြို လိုကပျို့ထားတာ။
” အဲဒါမို့ … သကထြားလေးကို … ဦးထွန်းက ဖုန်းဆကခြေါရြတာပေါ့ ”
သကထြားစကားအဆုံး ခကြခြငွြးထွကပြေါလြာတဲ့ ယောင်ျကြားသံကြောင့် ကြုပလြည်း ဒုတိယအကြိမ် အံသှရင်း သိချင်စြိတ် တားမရတော့ပါဘူး။ ဟနတေဲ့ အိပခြန်းတံခါးပေါကကြနေ အတွင်းဘကကြို ချောင်းကြည့်လိုကတ်ယ်။ ကြုပမြိန်းမသကထြားက ကုတငပြေါမြှာ တုံးလုံးလေးဗွ ဘေးတဈစောင်း လှဲလကြလြေး။ ဦးထွန်းက အပေါကြ စွပကြယွအြဖြူနဲ့ အောကကြ ပုဆိုးမပါတော့ဘူး။ ပုဆိုးက ကုတငအြောကကြှမ်းပငမြှာ ပုံလကြလြေးပဲ။
ဦးထွန်းဆိုတာ အရပထြဲက ဆိုငကြယတ်ကျကစီသမားပါ။ အသကကြ ၅၀ ကြောပြှီး လကပြှငကြိုင်းကိုင်း အရပရြှညရြှညန်ဲ့ ခေါင်းဖြူကြီးပေါ့။ ထူးခွားတာက ဦးထွန်းပေါငကြှားက လီးဗွ အတုတကြှီးပဲ။ အရှညကြ ကြုပလြောကမြရှိပမယ်ေ့ အတုတကြ သိသာတယဗြွာ။ မပြော့မမာ အနအထေားတောင် ကြုပတ်ောငတ်ဲ့ အနထေားလောကြ ရှိနတောဗွို့။ သကထြားခေါင်းရင်းနား ဘယခြှထေောကြ ကြေးထိုငပြှီး ညာခွကေ ကုတငအြောကြ တွဲလောင်း ခထွားတာပါ။
သကထြားက ဦးထွန်းဘယဘြကပြေါငပြေါြ ခေါင်းအုံးပြီး လကတ်ဈဖကကြ ဦးထွန်းလီးကြီးကို ကိုငဆြှရင်း စကားပြောနတောဗွ။ အခုခွိန် တုတန်ဲ့ဝငရြိုကရြ ကောင်းမလား စဉြးစားမိခွိန် သူတို့စကားတွကြေောင့် ကြုပ် ရိုကခြငွတ်ဲ့စိတတ်ှေ ပြောကသ်ှားခဲ့တာပါ။
” ကိုမင်းက … အလုပဆြိုငမြှာလား ”
” အင်းလေ … ညနမှေ ပြနလြာမှာ ”
” အောြ … သိသှားရင် သကထြားတို့ စကားများမှာ စိုးလို့ပါ ”
” အင်းပါ … သူတောင် သဈစာမရှိတာ … သကထြားက ဘာလို့သဈစာထားနရေဦးမလဲ ”
” အင်း … ခငမြိုးလှငကြလည်း မထငရြဘူးနောြ … သကထြားနဲ့ ဒီလောကခြငတ်ာကို ”
” ဒါကတော့ … မမိုး စောကပြတကြ … သကထြားစောကပြတထြကြ … ကောင်းလို့နမယ်ေ ”
” မယုံပါဘူးကြယ် … သကထြားလေး စောကပြတကြ ဒီလောကြ အိစကန်တောကို ”
” အဲလိုတွေ … ညာညာ လိုးနတော … မသိခကမြယ် … ဟှန့် ”
သှားပြီဗွို့ ကြုပမြမိုးကို လိုးတာ မိန်းမက သိသှားတာဗွ။ ဘယလြိုသိတာလဲ မသိဘူး။ ဦးထွန်းကရော ဘယကြသိတာလဲ မမိုးနဲ့ မကင်းတာလား။ ကြုပလြည်း စဉြးစားရင်း အိပခြန်းထဲ ဆကကြှည့်နလေိုကတ်ယ်။
” ညာတော့ မလိုးပါဘူးနောြ … ဦးထွန်းက … ဆိုငကြယတ်ကျကစီ ဖောကသ်ညမြို့ သိအောငလြာပြတာပါ … သကထြားက ခံပြင်းစိတဝြငပြှီး အလိုးခံတာလေ ခိခိ ”
” အံမယ် … သကထြားစိတဆြိုးပြီး ငိုနတေုန်း … ဒီလီးကြီးက … မသိမသာနဲ့ လိုးသှားတာ ဟှန့် ”
ဟမ် !! ဦးထွန်းက ဘာလာပြတာပါလိမ့် ကြုပတ်ှေးမရဘူးဗွာ။
” အင်း တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုငပြါ … သကထြားရယ် …။ အဲဒီနကေ … မှောကရြပကြှကကြ သကထြားခေါထြားတာကို … ဟောဒီ သကထြားလေးမှတပြှီး လာခဲ့တာပါ …။ ဒီရောကတ်ော့ လူမရှိလို့ လှည့်ပြနမြလို့ လုပတ်ုန်း အခန်းထဲက ညည်းသံကြားတာနဲ့ ချောင်းကြည့်မိတာ …။ မထငမြှတပြဲ ကိုမင်းက … ခငမြိုးလှငကြို လေးဖကထြောကပြှီး လိုးနတောလေ …။ ဒါနဲ့ ဦးထွန်းလည်း ဖုန်းနဲ့ ဗှီဒီယိုရိုကယ်ူထားပြီး သကထြားကို ပြမိတာပေါ့ ”
” အဲတုန်းက သကထြား တကယဝြမ်းနည်းတာပါ ဒေါသလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ဦးထွန်းကို အလိုးခံပစ်လိုကတ်ာ …။ အဲဒီကမွှ နလေို့ထိုငလြို့ရသှားတာ … ပြီးတော့ ”
” ပြီးတော့ … ဘာဖြစ်လည်း ”
” ပြီးတော့ … ဟောဒီက လီးတုတကြှီးကိုလည်း … စွဲသှားတာပေါ့ရှင် …။ ဒါ ကြားချင်န်တောမလား … ဟှန့် ဟှန့် ”
အောြ… ကြုပန်ဲ့မမိုး လိုးတဲ့ပုံကို ဗှီဒီယိုရိုကပြှီး ဦးထွန်းက ကြုပမြိန်းမကို ပြလိုကတ်ာဗွ။ မိန်းမကလည်း ကြုပကြို ရှဲ့ပြီး ဦးထွန်းကို အလိုးခံတာနမယ်ေ။ ကြုပထြကြ ပိုတုတတ်ဲ့ ဦးထွန်းလီးကို စွဲသှားတာနမှောပါ။ အခုလည်း ဟှန့်ဟှန့် ဆိုပြီး ဦးထွန်းလီးကို စုလိုကဖြှဲလိုကန်ဲ့ စိုကကြှည့်နတောပဲ။
တဖြည်းဖြည်း ဦးထွန်းလီးကြီး ကြုပမြိန်းမလကထြဲ မာလာပြီဗွ။ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပါပဲ ကြုပလြီးထကြ အများကြီးတုတတ်ယ်။ ထိပကြ ဒဈကြီးက ခရမ်းခဉွသ်ီးအမြဲ့လိုပဲ ရဲပြီး ကော့ထွကန်တော။ သကထြားက ဖြဲထားတဲ့လီးကို ပြနမြစုတော့ပဲ ဒဈဖူးနောကန်ားလေးကို လွှာနဲ့ယကပြှီး ဆှဲစုပန်တော။ ပြီးမှ လွှာထိပလြေးကို ထုတပြှနတယ်ေ။
” ဆောရီး သကထြားရယ် … ရမဆေေးခဲ့ရတာ ”
” ဟင့်အင် … ရတယ် ဦးထွန်းရဲ့ … သကထြားကြိုကတ်ယ် ”
ကြုပမြိန်းမ သကထြားက လွှာကို ပြနလြိပသ်ှင်းပြီး တဈစုံတဈခု မွိုခပြှီးမှ ပြနပြှောနတောပါ။
” သကထြားလေး ကြိုကရြင် … နောကခြါလဲ … ရမဆေေးပဲ ထားလိုကမြယ် … ဒါမှ လခွီးဖတတ်ှေ များလာမှာ ”
” အင်း … မဆေးနဲ့ … ၃ ရကတ်ဈခါလောကြ … သကထြားလွှာနဲ့ လာဆေးလှည့်ပေါ့ ”
ဦးထွန်းဒဈနောကြ လီးအရညပြှားပေါကြ လခွီးဖတတ်ှကေို ကြုပမြိန်းမက တအားကြိုကန်တောဗွ။ တပြှတပြှှတန်ဲ့ ပြောငန်အေောင် ယကစြုပပြှီး မွိုခနွတယ်ေ။ ကြုပကြတော့ လီးကို သန့်ရှင်းအောင် အမြဲဆေးထားပေးတာ။ မိန်းမက မထငမြှတပြဲ လခွီးကြိုကတ်ာ အခုမှ သိလိုကရြတယဗြွာ။
ခဏနတေော့ ဦးထွန်းက ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ာ သကထြားက ဦးထွန်းမကြန်ှာပေါခြှပြီး စောကပြတန်ဲ့ တကပြှတတ်ော့တာပဲ။
” အ အားးး …… ဟုတတ်ယ် …… ယကယ်ကြ … အစိလေးလဲ …… စုပပြေး … အမလေးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးထွန်းရယ် ”
ကြုပအြခွနကေလေည်း မိန်းမက သူစိမ်းအဖိုးကြီးကို တကပြှတန်တောတောင် ပြောမရတဲ့ အခွအနေဗွေို့။ ကြုပန်ဲ့မမိုးလိုးတာ မိန်းမက သိသှားတော့ ပြောလဲ တဈယောကတ်ဈခွန်း စကားများရုံပဲလေ။ ကြည့်နတေုန်း သကထြားက ဦးထွန်းမကြန်ာပေါြ ခွထားရာကနေ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ယ်။ ကြုပမြိန်းမ ပေါငတ်နန်ဲ့ ဖငကြှီးတွကေ လိုးချင်စြရာပါပဲ။ ဦးထွန်းလို အဖအရှေယတ်ောင် မလှတတ်မ်း ဆှဲဆောငန်ိုငတ်ယ်။
” ဦးထွန်း … ဖြည်းဖြည်းပဲ … လိုးနောြ … အရှိနရြမှ … စိတကြှိုကလြိုး ”
” အင်းပါ … သကထြားလေးရယ် … သကထြားလေးရပြီဆိုမှ … အားရပါးရ လိုးမှာပါ ”
ကြုပမြိန်းမသကထြားက အလိုးသာခံချင်တ်ာ ဦးထွန်းလီးကို ကြောကန်တေုန်းပဲ။ လီးထိပဝြငတ်ာနဲ့ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့နတောဗွို့။
” အမလေးးး … ကြှတကြွှတ် ”
” နာလို့လား ”
” အင်း ”
ဦးထွန်းက လီးပြနထြုတပြှီး ကြုပမြိန်းမ စောကပြတလြေးကို ယကပြေးပြနတ်ယ်။ ခဏနတေော့မှ ပြနလြိုးနတော။ လီးတဝကလြောကြ အထုတအြသှင်းလုပရြင်း မိန်းမနို့တွေ ကုန်းစို့ပေးနတောဗွို့။ မိန်းမကလည်း နို့စို့ခံရင်း လီးအရသာခံနတောပေ့ါ။ ငှိမသ်ှားတာနဲ့ ဦးထွန်းက လီးအရင်းထိ ဖိသှင်းတာနမယ်ေ မိန်းမ အောသ်ံလေး ခပစြူးစူး ပြနထြှကလြာပြနရြော။
ဒီတခါ ဦးထွန်းက မညှာဘူးဗွ။ ကြုပမြိန်းမ ပါးစပကြို လကန်ဲ့အုပပြှီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးပစ်တာ။ ပါးစပပြိတခြံရတော့ မိန်းမအသံကလည်း ဝူးဝူးဝါးဝါးနဲ့ ပကလြကအြနထေားလေးနဲ့ တွန့်လိမန်တော အောကကြနေ ဦးထွန်းလီးဆီက လှတအြောင် ရုန်းနသလေိုပဲ။
ဦးထွန်းဆောင့်လိုးတိုင်း ကြုပတ်ောင် တုနတ်ုနန်ရတောပါ။ ထူးခွားတာက ကြုပပြေါငကြှားက လီးဗွ။ ပထမတော့ ဒေါသဖြစ်ရာကနေ ဒေါသနရော ကာမစိတကြ အစားထိုးနရောယူပြီး ကိုယ့်မိန်းမ သူစိမ်းလိုးနတောတောင် သာယာသလို ကြနပေသ်လို ခံစားနမေိတာပဲ။ လကန်ဲ့ ၅ ခကြလြောကပြဲ ထုလိုကရြတယ်။ လရညတ်ှေ တဖြောဖြောနဲ့ဗွာ။ ခါတိုင်း မိန်းမကို လိုးရတာထကကြို အရသာရှိနတောဗွို့။
လရညတ်ှကေုနမြှ ကြုပလြည်း ဂွင်းတိုကရြာကနေ လီးကိုလှတပြှီး မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်လိုကတ်ာ မိန်းမက မအောတ်ော့ပါဘူး။ မအောတ်ဲ့အပြင် အောကကြနေ ဖငလြေးပင့်ပေးပြီး ဦးထွန်းကို စိတကြှိုကလြိုးဖို့ ပြောနပေါပြီ။
” အားးးး ရှီးးးးးးးး …… ရပြီ ဦးထွန်း … လိုးတော့ မညှာနဲ့ … သကထြား ခံနိုငပြါပြီ ”
မိန်းမ စကားဆုံးတာနဲ့ ဦးထွန်းကလည်း မီးပြင့်မတတ် ဆောင့်လိုးတာဗွာ။ အသကရြှယန်ဲ့ မလိုကဘြူး ကုတငတ်ိုငတ်ှေ ရမ်းခါနတောဗွ။ ကြုပမြိန်းမ သကထြားကတော့ အောကကြနေ လီးအရသာ ခံရင်း ဦးထွန်းလကမြောင်းတွကေို ပြတပြှီး တဟင်းဟင်း ညည်းနတောဗွို့။
ဦးထွန်းက အသကကြှီးသလောကြ လိုးအားလည်း သနတ်ယဗြွ။ ကြုပမြိန်းမ ၂ ခွီပြီးမှ သူပြီးတာ။ ဦးထွန်း လီးဆှဲထုတတ်ာနဲ့ မိန်းမက ကုန်းထပြီး လရညတ်ှနေဲ့ သူ့စောကရြညတ်ှေ ပပြနေတေဲ့ လီးကို ကုန်းစုပပြေးလိုကသ်ေးတယ်။ ဦးထွန်းလီးကြီး မူလအရှယစြား ပြနရြောကတ်ဲ့အထိ ပြောငစြငအြောင် စုပပြှီးမှ ပါးစပထြဲက လီးကို ထုတပြေးလိုကတ်ာပါ။
ဦးထွန်း ပုဆိုးပြနဝြတတ်ာနဲ့ ကြုပလြည်း အသာလေး အိမပြှင် ပြနထြှကခြဲ့တယ်။ ဆိုငကြယဘြီးပေါကလြို့ အပထြားတဲ့ဆီ လမ်းလွှောကလြာရင်း ဆိုငကြယပြှနရြှေးပြီး အလုပဆြိုငကြို ပြနသ်ှားရတာပေါ့။
ညနပေိုင်း ကြုပအြိမပြှနရြောကတ်ော့ ကြုပမြိန်းမသကထြားက ရချိုးပြီး သနပခြါး အဖြေးသားနဲ့ဗွ။ နေ့ခင်းက ဦးထွန်းကို အလိုးခံတာ သူမဟုတသ်လိုပါပဲဗွာ။
ပြီးပါပြီ။