အောစာအုပ်

ကန်ဘောင်ပေါျက ရမ်မကျကြမ်း

ကနဘြောငပြေါကြ ရမျမကကြှမ်း
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

မနကစြောစော နိုးလာကတည်းက ဦးမင်းမောင် တဈယောကြ စိတကြတောတ်ောထြနန်မေိသည်။ အိမကြနေ ငါးကနကြိုရောကန်တော ၃ ရကရြှိသှားပြီ။ အိမမြှာတုန်းက မိန်းမကို နေ့တိုင်း ဆကဆြံဖြစ်သည်။ ရာသီလာသည့ြ နေ့တွတေောင် အစပိုင်း အလာများသော ရကန်ှဈရကလြောကသ်ာ ရှောငဖြစ်သည်။ နောကရြကမြွားမှာတော့ ဆကဆြံဖြစ်သညခြညွြးပင်။

ခစွဇြနီးကလည်း လုံးကြီးပေါကလြှ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ရဆေေး ငါးကြီး အသှင် အရှယကြလည်းကောင်းတုန်းဆိုတော့ ကိုယကြ ဘယအြခွိနလြိုချင်ခြငွြ အမြဲတန်း အဆငသ်င့ြ၊ ဘယတ်ော့မှ ငှင်းသညမြရှိ။ မစားရတာ ၃ ရကသ်ာ ရှိသေးသည် ဖြားဘကတ်ောကြ မနကကြတည်းက ဒုကျခပေးနသည်ေ။ တဲပေါတ်ှငထြိုငရြင်း ဖြဲစာရင်းတွကြ ငါးမွိုး စာရင်းတွကလြုပရြင်း စိတကြို တခွားဘကပျို့လဲ ခနပင်၊ ဒီစိတကြ ထ ထ နိုငလြှန်းသည်။ အိမကြိုပြနပြှီး အိမကြ မိန်းမကို ပြနလြုပရြအောငကြလည်း ကနမြှာ ငါးခွင်းမွိုး လာစရာရှိလို့ လာစောင့န်ရတေော့ ခကန်သည်ေ။

ဦးမင်းမောငသ်ည် အသကကြ ၄၀ သာ ရှိသေးသည်။ ငါးမှေးမှူရေးလုပင်န်းလေး လုပကြှည့ရြာ အကြိုးပေးသဖြင့ြ ငါးကနသ်ို့ မကြာမကြာလာနရသေည်။ လူက မှို့မှာဘဲပြောသ်ည်။ အိမထြောငကြသွညမြှာ ၁၀ နှစ်ခန့ြ ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး ကလေး ၃ ယောကရြှိသည်။ သူ့မိန်းမက သူ့ထကြ ၁၀ နှစ်ခန့င်ယပြှီး အလှနပြင် ချောမောလှသူဖြစ်သည်။

အိမထြောငမြကခွငကြတော့ ယောကြြားပီသစွာပင် အပြောရြှာခဲ့ပြီး မ ဘကတ်ှငလြည်း အောကသ်ကကြွခေဲ့ သူ ဖြစ်သည်။ အိမထြောငကြပြှီးနောကမြှာတော့ ခစွဇြနီးတဈယောကထြဲကိုသာ တဈလကကြိုင် လုပန်ခေဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ့ ဇနီးကလည်း သူ့ လိုအငဆြန်ဒကို ပြည့ပြှည့ြ၀၀ ဖြည့ဆြည်းပေးနိုငသ်ူဖြစ်သည့အြတွကြ အိမထြောငမြှုသုခ ကောင်းကောင်းရနခေဲ့သဖြင့ြ ပြငပြတွင် အပြောမြရှာဖြစ်တော့သညမြှာ ကြလှပြီဖြစ်သည်။ အဖောြ ကောင်းလွှင် တော့ တခါတရံ အနှိပခြန်း သို့ရောကဖြစ်သည်။ ဒီထကတ်ော့ မပိုခဲ့။

ဒီနေ့ ဖြစ်နပေုံက နည်းနည်းလှနလြှန်းသည်။ မနေ့က ညစာကြှေးတော့ ငုံးဥပြုတ် ၄-၅ လုံး စားလိုကမြိလို့လားတော့မသိ။ ဖြစ်တော့ဖြစ်နိုငသ်ည်။ အိမမြှာလည်း အိမရြှငမြက သူကောင်းကောင်းလိုချင်ပြှီဆိုလွှင် ငုံးဥပြုတတ်ို့ ပြားရညတ်ို့ တိုကတ်တသ်ည်။ သူ့ ငါးကနကြ ဧက ၅၀ လောကကြယွြ၍ ကနစြောင့ြ အလုပသ်မား ၄ ယောကြ ထားရသည်။ ၂ ယောကကြ လူပျိုလူလှတ် နှစ်ယောကကြ အိမထြောငသ်ည်။

အိမထြောငသ်ညတ်ှကေ မိသားစုပါခေါြ၍ ကန် ပေါငပြေါကြ တဲတွငန်သည်ေ။ ကနပြေါငပြေါတ်ှင် ထောင့လြေးထောင့ြ၌ တဲလေးလုံးထိုး၍ လေးဖြဲ့ စောင့အြိပကြှရသည်။ ဦးမင်းမောငကြတော့ သူလာသည့အြခါ အခိုငအြမာဆောကထြားသော ပငမြတဲကြီးပေါတ်ှငန်သည်ေ။ ဤတဲပေါတ်ှင် တနဘြိုးရှိပစ်စည်းများထားသောကြောင့ြ အခိုငအြမာဆောကထြားခွင်းဖြစ်သည်။

မနကြ ၈ နာရီ ကြောန်ပြေီ ဖြစ်သဖြင့ြ အလုပသ်မားများမှာ ငါးစာ ကြှေးပြီး ကနပြေါငန်ရောအသီးသီးတွင် မှကရြှင်းသူကရှင်း ဘောငပြှငသ်ူက ပြငန်ကြသေည်။ ဦးမင်းမောငလြည်း တဲပေါမြှ အဝေးကြည့်မြှနပြှောင်းကို ယူ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကကြှည့န်မေိသည်။ ကနကြ ကယွသ်ောကြောင့ြ အဝေးမှမှငန်ိုငရြန် မှနပြှောင်းများ ဝယ်၍ တဲတိုင်း၌ တဈခုစီပေးထားခဲ့သည်။ မှနပြှောင်းနှင့ြ လွှောကကြှည့ရြင်း အလုပသ်မားများ အလုပလြုပန်သညေကြို မှငန်ရသေည်။

ဘာရယမြဟုတ် ဟိုဟိုဒီဒီလွှောကကြှည့ရြင်း ကိုမှကြီးတို့တဲဘကြ ရောကသ်ှားသည်။ ကိုမှကြီးမိန်းမတဈယောကြ ကနဘြောငပြေါကြ သူ့စိုကခြင်းလေးမှာ တကုတကြုတန်ှင့ြ အလုပရြှုပန်သညေကြို မှငန်ရသေည်။ မှနပြှောင်းက ဆှဲအားတောတ်ောကြောင်းတော့ ပုံရိပထြဲမှလူက ကိုယ့ြ လကတ်ကမ်းရောကန်ေ သလိုရှင်းရှင်းလင်း မှငန်ရသေည်။

ကိုမှကြီးမှာ ကနလြုပင်န်းကြှမ်းကငွသ်ူဖြစ်သဖြင့ြ ကနလြုပင်န်းများကို ဦးစီးနသေူဖြစ်သည်။ အသကကြ ၅၀ ကြောလြောကရြှိပြီး ဦးမင်းမောင်၏ လူယုံလည်းဖြစ်သည်။ အစစ အရာရာ စိတခြရွသူဖြစ်ပြီး သူ့မိန်းမ မကြော့ကလည်း သူနှင့ြ မတိမ်းမရိမ်း ဖြစ်ပြီး ကနရြှိ လူပျိုနှစ်ယောကကြို ထမင်းခကြကြှှေးနေ သူ ဖြစ်သည်။

နောကအြိမထြောငရြှငတ်ဈယောကကြ မောငင်ယဖြစ်သည်။ အိမထြောငကြသွညမြှာ ၂ နှစ်ခန့ရြှိပြီ ဖြစ်ပြီး ကလေး တဈယောကမြှေးထားသညမြှာ ၆ လ ခန့သ်ာ ရှိသေးသည်။ မောငင်ယတ်ို့ တဲမှာ ကိုမှကြီးတို့ တဲရှိရာ ကနထြောင့ြ နှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြောင့တ်ှငရြှိသည်။ ဦးမင်းမောင် မှနပြှောင်း မောငင်ယတ်ို့ တဲဘကရြောကသ်ှားခွိနမြှာ မှငရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ ဦးမင်းမောင် ရငထြဲ ဒိတကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ မောငင်ယ့မြိန်းမ မိတူးမာမှာ တဲကပြငတ်ှင် သူ့ကလေးကို နို့တိုကန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။

မိတူးမာ သူ့ကလေးကို နို့တိုကသ်ညကြို ဦးမင်းမောင် မကြာမကြာ မှငဘြူးနပြေီး ရိုးနပြေီ ဖြစ်သောလြည်း ခုတခါမှာတော့ အဝေးက သူမ မသိအောငခြိုးကြည့်န်ရေ သလို ဖြစ်နတောရော ဦးမင်းမောငကြိုယတ်ိုငကြ တောတ်ောထြနန်တောရော မိတူးမာက သူတဈယောကတ်ည်းမို့ လှှတလြှှတလြပလြပ် အပေါအြင်ျကြီတောငမြဝတဘြဲ အပေါပျိုင်း တုံးလုံးကြီး ခွှတပြှီး နို့တိုကန်သညေကြို တွေ့ရတော့ ဦးမင်းမောင် အသကရြှူမှားနရခွေင်းဖြစ်သည်။

မိတူးမာသည် အသကြ က ၁၉ နှစ်ခန့ရြှိပြီး တောသူတောငသ်ား လကလြုပလြကစြားဖြစ်လတေော့ အသားအရေ တင်းတင်း ရင်းရင်းနှင့ြ ညိုညိုညကည်ကြ ဖြစ်သည်။ ကလေးမှေးထားကာစ ကလေးနို့တိုကန်သေူဆိုတော့ သူ့နို့ကြီးက နို့ရညတ်ှဖြငေ့ြ တင်းနပြေီး အကြီးကြီးဖြစ်နသည်ေ။ နဂိုကတည်းက နို့ကြီးသူဖြစ်ပြီ့း ကလေးနို့တိုကန်တေော့ နို့ရညဝြငပြှီး ပိုပြီးကြီးနရခွေင်း ဖြစ်သည်။

ဦးမင်းမောငသ်ည် မိတူးမာ ကလေးနို့တိုကန်သညေကြို မှနပြှောင်းဖြင့ြ ကြည့်ကြောင်းကောင်းဖြင့ြ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ သူ့ကို ကြည့်န်သညေကြို မသိရှာသော မိတူးမာက လှတလြပစြှာပင် ကလေးက နို့လှှတပြှီး ဆော့နသေောအခါတွငလြည်း နို့ကို မဖုံးဘဲ ဒီအတိုင်းထားလသည်ေ။ မိတူးမာ၏ နို့ကလည်း တွဲရှဲမနဘေဲ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိနရော မှနပြှောင်းထဲတွင် အနီးကပမြှငန်ရသေော ဦးမင်းမောငမြှာ လကတ်ဘကကြ သူ့ ငယပြါကိုကိုင်၍ ပြတသ်ပန်မေိတော့သည်။ ကြည့်န်ရင်ေးမှ မိတူးမာသည် ကလေးနို့တိုကြ ခွင်းကို ရပလြိုကပြှီး ကလေးကို တဲထဲသို့ ပို့လိုကကြာ တဲအပြငသ်ို့ ပြနထြှကလြာသည်။ တဲအပြငရြောကမြှ ခုနက ခါးတွငပြတထြား သော ထမီကို ရငလြွားလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခါမှ ဦးမင်းမောငမြှာ သကပြှင်းကြီးကို ခနွိုငတ်ော့လသည်ေ။

ဦးမင်းမောင်၏ ရမကဆြန်ဒကတော့ မိတူးမာ နို့တိုကန်သညေကြို မှငပြှီးကာမှ ပိုဆိုးလာနတေော့သည်။ မထူးတော့သည့ြ အတူတူ စိတပြှလကေပြွောကြ ဂွင်းထိုငထြုနမေိတော့သည်။ ဂွင်းထုရင်း မိတူးမာတို့တဲဘကကြိုလည်း မကြာမကြာ လှမ်းကြည့်မြိသည်။ မှနပြှောင်းမပါသဖြင့ြ လူရိပတ်ော့မှငန်ရသေည် ဘာလုပန်သညေကြို တော့ သဲသဲကြဲကြဲမမှငရြပေ။

ကြည့်န်ရင်ေး မိတူးမာ တဲအရှေ့ ရထေဲသို့ဆင်းသှားသညကြို မှငလြိုကရြသဖြင့ြ ဂွင်းထုနခွင်ေးကို ခကြခြငွြးရပလြိုကပြှီး မှနပြှောင်းကို ပြနဆြှဲလိုကပြှီး ကြည့်လြိုကမြိပြနသ်ည်။ မိတူးမာက ကနထြဲဆင်းပြီးရချိုးနခွင်ေးဖြစ်သည်။ ကနထြဲတွင် ရခနေ စိမပြှီး ပြနတ်ကလြာကာ ကနစြပတ်ှင် ရချိုးရန် ပြုလုပထြားသော ဝါးခင်းပေါတ်ှင် ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

ထို့နောကြ ဆပပြှာတုံးကိုယူ၍ ကိုယလြုံးအပေါပျိုင်းကို ဆပပြှာတိုကန်လသေည်ေ။ ပုခုံး နှင့ြ လကမြေါင်းများ တိုကပြှီးသောအခါ သူ့ထမီကို ဖြညခြလွိုကရြာ သူ့နို့ နှစ်လုံးမှာ ဘှားကနဲ ပေါလြာလတေော့သည်။ မိတူးမာသည် သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို ဆပပြှာတုံးဖြင့ြ ကကြနွန တိုကပြှီး သူ့ထမီထဲသို့ လကန်ှိုကကြာ ပေါငကြှားကိုလည်း ဆပပြှာဖြင့ြ သသခွေောခွာ တိုကန်ပြနေသ်ည်။ ပြီးတော့မှ သူ့ခွထေောကန်ှင့ြ မကြန်ှာတို့ကို ဆပပြှာတိုကပြှီး ထမီကို ရငလြွှားပြနစြည်းလိုကသ်ည်။

ထို့နောကြ ကနထြဲသို့ ပြနဆြင်းပြီး တကိုယလြုံးကို ဆေးကြော၍ ကနဘြောငပြေါသ်ို့ပြနတ်ကလြာသည်။ ထို့နောကြ တဲအနားရှိ တန်းတွင် လှန်းထားသော ထမီ အချောကတ်ဈထညကြို လှမ်းယူလိုကပြှီး သူ့ထမီအစို အပေါမြှ ထပဝြတလြိုကသ်ည်။ ပြီး ထမီအစိုကို ခွှတခြလွိုကရြာ အနားတွငလြူ တဈဦးမှ မရှိသဖြင့ြ ဖြစ်သလိုခွှတခြလွိုကသ်ဖြင့ြ ထမီ အချောကပြါ ကြှတကြသွှားလသည်ေ။

ထိုအခါ မိတူးမာ၏ ဝတလြဈစားလဈ ကိုယလြုံးကို ဦးမင်းမောငမြှာ အတိုင်းသား မှငလြိုကရြတော့သည်။ မိတူးမာက ကြှတကြသွှားသော ထမီကို ခကြခြငွြးကောကဝြတလြိုကသ်ောြ လည်း သူမ၏ ပေါငကြှားမှ မဲနကန်သေော အမှှေးတောကြီးကို ဦးမင်းမောငမြှာ အားရပါးရ ရှုစားလိုကရြပေ တော့သည်။ မိတူးမာက ထမီကိုပြနဝြတရြင်း ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ လုပရြာ ဦးမင်းမောငရြှိသည့ြ တဲကြီးဘကသ်ို့ မကြစြေ့ ရောကလြာလသည်ေ။ သူ့ဘကကြိုကြည့်န်သေော မိတူးမာ၏ ပုံရိပသ်ည် ဦးမင်းမောင်၏ မှနပြှောင်းထဲတွင် ရှင်းရှင်းကြီး ပေါလြာရာ ဦးမင်းမောငမြှာ ရုတတ်ရကြ လူမိသလို ဖြစ်သှားပြီး မှနပြှောင်းကို တခွားဘကသ်ို့ ခကြခြငွြး လှည့လြိုကလြသည်ေ။

နောကမြှ သူ့ကို မိတူးမာ အဝေးမှ မမှငလြောကပြါဘူးဟု ယူဆသဖြင့ြ မိတူးမာတို့တဲဘကသ်ို့ ပြနကြှည့လြိုကရြာ မိတူးမာသည် သူ့တဲထဲသို့ ဝငသ်ှားသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ဦးမင်းမောငကြ မှနပြှောင်းကို ခနခထွားလိုကပြှီး မိတူးမာ အပြငထြပထြှကလြာနိုး နှင့ြ ဆကလြကကြှည့ရြှုနရော ခနကြာသောအခါ မိတူးမာ ထမီရငလြွှားဖြင့ြ တဲအပြငသ်ို့ ပြနထြှကလြာပုံကို မှငရြပြနသ်ဖြင့ြ မှနပြှောင်းကို ပြနခြွိန် ကြည့်လြိုကရြာ မိတူးမာသည် မှနပြှောင်းဖြင့ြ မိမိဘကသ်ို့ လှန်းကြည့်န်သညေကြို တွေ့လိုကရြတော့သည်။

ရုတတ်ရကြ ဦးမင်းမောငရြော မိတူးမာပါ အကြည့်ကြို မလှှဲမိဘဲ နှစ်ယောကသ်ား မှနပြှောင်းထဲမှတဆင့ြ တဈဦးကို တဈဦး စိုကကြှည့န်မေိသည်။ ဦးမင်းမောငကြ အရင် အကြည့်လြှှဲလိုကပြှီး တခွားဘကသ်ို့ လွှောကကြှည့န်လေိုကပြှီး စိတထြဲတွငတ်ော့ ကောငမြလေး ငါချောင်းနတောကို သိသှားပြီထငတ်ယဟြု တွေးမိပြီး စိတပြူသှားသည်။ မောငင်ယ့ကြိုတော့ ပြနမြပြောလောကပြါဘူးလဟေု စိတထြဲမှာ တထင့ထြင့န်ှင့ြ တွေးနမေိသည်။ ကိုယ့ြ အလုပသ်မားကောငလြေးရဲ့ မယားကို ချောင်းတာ လူမိသှားတော့ မကြန်ှာလည်း တောတ်ောြ ပူသှားမိသည်။ ခုနက ထကြှသောင်းကြမ်းနသေော စိတလြည်း ရုတတ်ရကြ ကြကပြွောကင်ှကပြွောကြ ပြောကသ်ှားတော့သည်။

နေ့လည် ထမင်းစားပြီးခွိနလြောကတ်ှင် ငါးခွင်းမွိုးများ ရောကလြာ၍ ဦးမင်းမောငရြော အလုပသ်မားများပါ အလုပတ်ောတ်ောြ ရှုပသ်ှားကြသည်။ ညနစေောင်းတွငမြှ အားလုံးပြီးသှား၍ ရမေိုးခွိုးပြီး ဒေါကြှော့ ခကြကြှှေးသော ထမင်းကို မှိနရြရှကေရြစေားလိုကကြှသည်။ ဦးမှကြီးက

“ဆရာ မနကဆြို ပြနမြယမြို့လား ကနွောြ သင်ျဘောဆိပ် လိုကပျို့မယလြေ။ မနကဆြို ရကေ ၆ နာရီလောကဆြို တကတ်ော့မှာ၊ ၈ နာရီလောကသ်ှားရင် အတောဘြဲ။”

“ကြည့်ကြှတာပေါ့ဗွာ၊ ရနကြုနမြှာလည်း လုပစြရာ အလုပသ်ိပမြရှိတော့ မလောပါဘူး။”

ညပိုင်းမှာ ဦးမှကြီးတို့ လငမြယားရော မောငင်ယတ်ို့ လငမြယားရော ကနွတ်ဲ့ကောငလြေးနှစ်ယောကပြါ ဦးမင်းမောင်၏ တဲကြီးတွင် တီဗှီလာထိုငကြှည့ကြှသည်။ ဦးမင်းမောငတ်ဲမှာက ဘကထြရီအိုးနဲ့ ဖြငတ်ဲ့ တီဗှီ ရှိတော့ သူတို့တွေ နေ့တိုင်း လာကြည့်န်ကဖြှေဈသည်။

ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာကို မသိမသာ အကဲခပကြှည့လြိုကရြာ မိတူးမာက မသိသလို တီဗှီကိုဘဲ မဲကြည့်န်သည်ေ။ ပါလာသော ကလေးကို ဒီတခါ နို့လှနတ်ိုကရြာ ဦးမင်းမောငမြှာ မသိမသာ ချောင်းနမေိသည်။ ခါတိုင်းလဲ သူ့ရှေ့မှာ ကလေးနို့တိုကန်ကြေ ဖြစ်သောလြည်း မနကတ်ုန်းက မှငပြှီးကတည်းက ဦးမင်းမောငမြှာ မမှင့တ်မှငကြို လှမ်းလှမ်းကြည့်ပြှီး ရငခြုနန်ရတေော့သည်။

ည ၉ နာရီလောကတ်ှင် အားလုံး အလွှိုလွှို ပြနကြုနကြှတော့ရာ ဦးမင်းမောငလြည်း တီဗှီပိတပြှီး အိတယ်ာဝငလြိုကသ်ည်။ တောမှာက ညဆို ၉ နာရီ အိပခြှင်းသညပြငလြွှင် နောကကြနွပေါသေးသည်။ မနကဆြို ၅ နာရီလောကြ ထကြပြီး အလုပစြကြရပမည်ေ။

ဦးမင်းမောငသ်ည် တောတ်ောန်ှင့ြ အိပမြပြောန်ိုငဘြဲ မိတူးမာ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးနှင့ြ ဝတလြဈစားလဈ ကိုယလြုံးကိုသာ မှငယ်ောငန်သဖြေင့ြ မိတူးမာကို စိတကြူးဖြင့ြ လုပရြင်း ဂွင်းထုလိုကတ်ော့မှ မောပြီးအိပပြွောသ်ှားတော့သည်။

မနကမြိုးလင်းသောအခါ မနေ့က အိမအြရမ်းပြနခြငွန်သေော ဦးမင်းမောငတ်ဈယောကြ ပြနစြကား လုံးဝမပြောတော့ပါ။ လာမေးတိုင်း ဦးမှကြီးကို တဈရကြ နှစ်ရကြ နေဦးမယဗြွာဟု ပြောလိုကရြာ ဦးမှကြီးပင် နည်းနည်း အံ့သှသှားရသည်။ ခါတိုင်း ကိဈစတွပြေီးတာနဲ့ မှီရာနဲ့ အိမတ်န်းပြနတ်တတ်ဲ့ သူ့ဆရာ ဒီတခါ ဘာဖြစ်ပါလိမ့ြ၊ ဆရာကတောန်ဲ့များ ကတောကကြဆ ဖြစ်လာလို့များလားလို့တောင် တွေးမိပါသေးသည်။

ဦးမင်းမောငကြတော့ အလုပသ်မားများ အသီးသီး လုပင်န်းခွငဝြငသ်ှားသညန်ှင့ြ မှနပြှောင်းတလကန်ှင့ြ အလုပရြှုပပြါတော့သည်။ မွှောလြင့ထြားသလိုပင် ခနအကြာတွင် မိတူးမာတဈယောကြ ကပြငပြေါြ ကလေးပိုကပြှီး ထွကလြာပါတော့သည်။ ဒီတခါမှာတော့ မိတူးမာမှာ အပေါအြင်ျကြီဝတထြားတာကို တွေ့ရသည်။ ဦးမင်းမောငမြှာ မနေ့ကလိုများ တွေ့ရဦးမလားဟု မွှောလြင့ထြားသမွှ ခဲလသမွှေ သဲရကဖြှေဈရသဖြင့ြ စိတပြကြသ်ှားမိသည်။ ဘယလြိုဘဲဖြစ်ဖြစ် မှငရြသလောကဘြဲ ကြည့်ရြတာပေါ့ဟူသော စိတကြူးဖြင့ြ ဆကလြကကြှည့န်စဉေမြှာ ပင် သူ့မှငကြှင်းထဲတွင် မိတူးမာက သူ့ဘကကြို ကြည့်န်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

ဒီတခါတွငတ်ော့ ဦးမင်းမောငသ်ည် မှနပြှောင်းကို မလှှဲတော့ဘဲ ဆကပြှီးစိုကကြှည့န်လေိုကသ်ည်။ မိတူးမာက ဦးမင်းမောငဘြကြ ကြည့်န်ရောမှ ရုတတ်ရကြ နို့တလုံးလှနတ်ိုကန်သေော သူ့ အင်ျကြီကို မလိုကပြှီး ခေါင်းပေါကြနေ ခွှတခြွ လိုကလြေ သည်။ မိတူးမာမှာ မနေ့ကလို အပေါပျိုင်း တုံးလုံးဖြစ်သှားရာ ဦးမင်းမောငတ်ဈယောကြ ဖိုးကြိုင်းတုတ် ဖြစ်သှားရလတေော့သည်။

မိတူးမာက ကလေးမစို့သော နို့တဈလုံးကို သူမရဲ့ လကန်ဲ့ အသာလေး ပြတသ်တန်ရော ဦးမင်းမောငမြှာ မိတူးမာနို့ကိုစိုကကြှည့န်ရင်ေး မကြန်ှာကိုကြည့်လြိုကမြိလသည်ေ။ ထိုအခါ မိတူးမာက ဦးမင်းမောငရြှိရာ ဘကလြှည့ပြှီး ပြုံးနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

“သှောြ သူကသိနတောကိုး၊ သိသိကြီးနဲ့ ငါ့ကိုတမငကြလိနတောပေါ့လေ၊ ကြည့်ကြှသေးတာပေါ့”

ဟု စိတထြဲတွင် ကြိန်းဝါးလိုကပြှီး မိတူးမာကိုဘဲ ဆကလြကကြှည့န်လေိုကတ်ော့သည်။ မိတူးမာက မနေ့ကလိုပင် ကလေးကို တဲထဲသို့ ပို့လိုကပြှီး ပြနထြှကလြာသောအခါ လကထြဲတွင် မှနပြှောင်းပါလာပြနပြါသည်။ မှနပြှောင်းဖြင့ြ ဦးမင်းမောငဘြကသ်ို့ တခကြလြှမ်းကြည့်ပြှီး ဦးမင်းမောငန်ှင့ြ အကြည့်ခြငွြးဆုံလိုကပြါသည်။ ပြီးနောကြ မှနပြှောင်းကို ခလွိုကပြှီး မနေ့ကလိုပင် ရချိုးရနပြှငပြါတော့သည်။

ဒီနေ့ရချိုးရာတွငတ်ော့ ဦးမင်းမောင် ကြည့်န်မှန်ေး သိသိကြီးနှင့ြ မနေ့ကထကပြင် ပို၍ ဆပပြှာကို ပယပြယန်ယန်ယ် တိုကပြှတော့သည်။ ရချိုးပြီး၍ ထမီလဲသောအခါတွငလြည်း မနေ့ကကဲ့သို့ မလဲတော့ဘဲ သူမ၏ ထမီအစိုကို ကြင်းလုံးခွှတခြလွိုကြ ပြီးမှ အချောကကြို ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။ အားလုံးလုပပြှီးသောအခါ မှနပြှောင်းကိုယူပြီး ဦးမင်းမောငဘြကကြို တခါပြနကြှည့လြိုကပြှနသ်ည်။ ဒီတခါတွငတ်ော့ ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာကို ပြုံးပြီး လကမြွှောကပြှလိုကသ်ည်။ မိတူးမာကလည်း ဦးမင်းမောငကြို ပြနပြှုံးပြလိုကသ်ည်။

ဦးမင်းမောငသ်ညလြည်း ဒီလောကဆြိုရငတ်ော့ ဒီကောငမြလေး ရလောကပြှီဆိုသညကြို သိလိုကသ်ောလြည်း အလုပစြရန် လမ်းစရှာရပါတော့သည်။ ခနလောကြ စဉြးစားလိုကသ်ောအခါ ရှှေဦးနှောကကြ အကြံကောင်းတဈခု ရလာပါသည်။ ဦးမင်းမောငသ်ည် ဦးမှကြီးကိုခေါလြိုကပြှီး ငါးစာတိုငထြပတ်ိုးရန် ရှာထဲမှ ဝါးသှားတိုကရြန် ပြောလိုကသ်ည်။

ရှာဆိုသညမြှာလည်း စကလြှတတေန် ခွကငွေတ်တန် သှားရသညဖြစ်ရာ ယခုအခွိန် စထွကလြွှင် တောင် ညမှောငမြှ ပြနရြောကမြညဖြစ်ပြီး ခိုင်းသော အလုပကြလည်း ၄ ယောကစြလုံးလုပမြှ အဆငပြှမည်ေ ဖြစ်သဖြင့ြ ဦးမှကြီး သူ့တပည့အြားလုံးကိုခေါြ ပြီး ထမင်းအမှနစြားခိုင်းလိုကကြာ ကသုတကြယကထြှကသ်ှားပါတော့သည်။ ဒေါကြှော့ကိုလည်း ပ ထုတရြန် လိုသေးသဖြင့ြ ရှာထဲမှ လိုအပသ်ညမြွားကို တပါတည်း ဝယလြာနိုငရြန် လိုကသ်ှားခိုင်းလိုကြ‌တော့သည်။ ဒေါကြှော့က

“ဆရာ ထမင်းစားဖို့ မိတူးမာကို မှာထားခဲ့တယ်၊ သူလာပြီး ပြငကြွှေးလိမ့မြယ် ”

ဟု ပြောလိုကရြာ အရာအားလုံးသည် ရကနေအြသင့ြ ကြာအသင့ြ ဖြစ်သှားပါတော့သည်။

ဦးမှကြီးတို့အားလုံး ၁၀ နာရီလောကတ်ှင် ထွကသ်ှားကြတော့သည်။ မိတူးမာက ၁၁ နာရီခန့တ်ှင် ကလေးခွီ၍ ဦးမင်းမောင်၏ တဲပေါသ်ို့ ရောကလြာသည်။ ကလေးကို အဆငသ်င့ရြှိသော ပုခကပြေါတ်ှင် ထားခဲ့ပြီး ဒေါကြွော့တို့ တဲတွင် ခကြထြားခဲ့သော ထမင်းဟင်းများကို သှားယူလာသည်။ ဦးမင်းမောင်၏ တဲသို့ပြနရြောကသ်ော အခါ မိတူးမာက

“ဆရာကြီး ထမင်းစားတော့မလား၊ မိတူးမာ ပြငပြေးမယလြေ”

“နပေါဦးဟာ မဆာသေးပါဘူး”

မိတူးမာက ထမင်းအိုးများကို နရောခနွစဉေမြှာပင် ပုခကထြဲမှ ကလေးက နိုးလာပြီး ငိုပါတော့သည်။ မိတူးမာက ကလေးကို ခွီလိုကပြှီး ဦးမင်းမောငရြှေ့ ဖြာပေါတ်ှင် ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ သူမ၏ အင်ျကြီကို မတငလြိုကပြှီး ကလေးအား နို့စတိုကပြါတော့သည်။ အင်ျကြီကို မတငရြာတွင် အရငကြ တခွားသူများရှိပါက နို့တဈလုံးချင်ြး ဖောတ်ိုကသ်လိုမွိုး မလုပဘြဲ နို့နှစ်လုံးစလုံးကိုဖောြ၍ တိုကပြါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငကြလည်း သူ့အရှေ့တွင် ထိုင်၍ ကလေးနို့တိုကန်သညေကြို ကြည့်ကြောင်းကောင်းနှင့ြ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ ကြည့်န်ရင်ေး ကလေး မစို့သော နို့မှ နို့ရညမြွား တစကပြှီးတစကြ ကလွာသညကြို တွေ့လိုကရြသောအခါ ဦးမင်းမောငကြ သူ့လကဖြှင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးအောကတ်ှငခြံ၍ ရလာသော နို့ရညမြွားကို သောကလြိုကတ်ော့သည်။

“ဟင်း.. ဟင်း.. ဆရာကြီးက မဆာသေးဘူးဆို အခုဆာနပြေီလား”

“ငါဆာတာက ထမင်း မဟုတဘြူးဟ၊ နို့ဆာတာ”

“ဟင်း ဟင်း ဟင်း သိပါတယ်၊ အဲဒါကြောင့ြ ဆရာကြီးက ရုတတ်ယကကြှီး အလုပရြှာပြီး အားလုံးကို ပထုတလြိုကတ်ာမို့လား။”

“အေးပေါ့၊ ကဲ ပြောနကြောပါတယ်။ ငါ့ကို နို့တိုကပြါဦး”

ဦးမင်းမောငကြ ပြောပြောဆိုဆို မိတူးမာ၏ ပေါငတ်ဘကပြေါတ်ှင် ခေါင်းအုံးအိပလြိုကပြှီး လှတန်သေော နို့တဘကကြို စို့လိုကပြါတော့သည်။ ထွကလြာသမွှ နို့များကို ကလေးလိုပင် တဂွတဂြှတ် မှိုခနွသညေကြို မိတူးမာက ပြုံးကြည့်န်ပေါသည်။

ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာ၏ နို့ကိုစို့ရင်း လကတ်ဘကကြ မိတူးမာ၏ တငပြါးကို သိုင်းဖကြ၍ တငပြါးကို ပြတပြေးနလေိုကသ်ည်။ ခဏနသေောအခါ မိတူးမာက

“ဆရာ ခဏလေး၊ ကလေးအိပပြွောသ်ှားပြီ။ ပုခကပြေါြ တငလြိုကြဦးမယ်။”

“လုပ်၊ လုပ်၊ မှနမြှနလြုပ် ပြီးရင် ဒီကလေးကြီးကို ဆကတ်ိုကရြဦမယ်။”

“ဟုတတ်ယ်၊ မိတူးမာတို့က အမှှာမှေးထားတာကိုး ဟင်း ဟင်း ဟင်း….”

မိတူးမာက ကလေးကို ပုခကပြေါြ တငပြှီးသညန်ှင့ြ ဦမင်းမောင် လှဲအိပန်သေော ဖြာပေါတ်ှင် လာထိုငလြိုကသ်ည်။ ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာကို ဆှဲလှဲလိုကပြှီး အင်ျကြီကို လှနတ်ငလြိုကကြာ နို့ဆကစြို့လိုကတ်ော့သည်။ ဒီတခါတွငတ်ော့ နို့တဘကကြို စို့၍ နောကတ်ဘကကြို လကဖြှင့န်ယပြေးနလေိုကရြာ မိတူးမာမှာ တအင်းအင်း နှင့ြ ညည်းသံ ထွကလြာတော့သည်။

ဦးမင်းမောငကြ လကကြို နို့နယန်ရောမှ နရောပြောင်းလိုကပြှီး တငပြါးကို ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ တငပြါးကို ပြတန်ရင်ေး နောကဘြကမြှ မိတူးမာ၏ ဖငကြှားထဲသို့ နှိုကလြိုကရြာ မိတူးမာ၏ စောကဖြုတ် ကြီးနှင့ြ သှားထိပါတော့သည်။

မိတူးမာကလည်း တွန့ကြနဲ တခကြဖြစ်သှားပြီး ဦးမင်းမောင်၏ နို့စို့နသေော ခေါင်းကို ဆှဲဖကထြားလိုကသ်ည်။ ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာ၏ စောကဖြုတကြို အထကအြောကြ ဆှဲဆှဲပြီး ပြတပြေးနလေိုကရြာ မိတူးမာမှာ စောကဖြုတယ်ားလာပြီး ဖငကြှီးတဈခုလုံး တွန့လြန် တွန့လြန် ဖြစ်နပေါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငကြ စောကဖြုတအြား ပြတန်ရင်ေး မိတူးမာ၏ ထမီကို မတငလြိုကရြာ မိတူးမာမှာ အောကပျိုင်း ဖငပြှောငကြှီး ဖြစ်သှားပြီး ဦးမင်းမောင်၏ လကသ်ညလြည်း မိတူးမာ စောကဖြုတန်ှဈခွမ်းကြားတွင် ရှေ့တိုးနောကင်င် လှုပရြှားပေးနရော စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံးသည် ထွကလြာသော စောကရြညမြွားကြောင့ြ ရှှဲရှှဲစိုနပေါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငကြ သူ့လကခြလယကြို မိတူးမာ စောကဖြုတထြဲသို့ လကန်ှဈသဈမွှ သှင်းလိုကပြှီး သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကဖြှင့ြ လကဖြှင့ြ လိုးပေးနလေိုကရြာ မိတူးမာမှာ အရသာကောင်းကောင်း တွေ့နပြေီး ဖငကြှီးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း ဦးမင်းမောင်၏ ခေါင်းကို သူ့နို့နှင့ြ အတင်းဆှဲကပထြားတော့သည်။

ဦးမင်းမောငကြ နို့စို့ခွင်းကို ခဏရပလြိုကပြှီး မိတူးမာကို ပကလြကတ်ှန်းလှနလြိုကပြှီး မိတူးမာ၏ ဗိုကကြို လွှာနှင့ြ ယကရြင်း တဖြေးဖြေး အောကဘြကသ်ို့ ဆင်းလာလိုကသ်ည်။ ဆီးခုံပေါသ်ို့ ရောကသ်ောအခါ မိတူးမာ၏ စောကမြှှေးများကြားတွင် လွှာဖြင့ြ ဟိုထိုးဒီထိုး လွှောကကြလိ ပေးလိုကသ်ည်။ လကကြတော့ စောကဖြုတကြို ဆကလြကလြိုးပေးနရင်ေး လကခြလယတ်ဈချောင်းထဲ သှင်းနရောမှ လကည်ှိုးပါ ထပသ်ှင်းလိုကသ်ည်။

လကကြို အဆကမြပြတ် လှုပရြှားနရင်ေး ဦးမင်းမောင်၏ ပါးစပသ်ည် မိတူးမာ၏ စောကစြိပေါသ်ို့ရောကလြာပါတော့သည်။ စောကမြှှေးကြားထဲ ကလိနရောမှ စောကစြိကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ခပလြိုကြ စုပလြိုကလြုပပြေးနလေိုကရြာ မိတူးမာမှာ

“အိ…….. အိ……. အီး…… အီး…… ရှီး…… ရှီး…. အ…..အ…..ရှီး….ရှီး…အား….. ”

စသဖြင့ြ အသံမွိုးစုံ မှညန်ပေါတော့သည်။ သူမ၏ စောကဖြုတမြှလည်း စောကရြညမြွားမှာ တပြကပြှကြ ထွကကြနွပြေီး ဦးမင်းမောင်၏ လကဖြဝါးထဲမှ အပြငဘြကသ်ို့ စီးကနွပေါတော့သည်။ ခနမွှ အကြာတွငတ်ော့ မိတူးမာ တကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနတ်ကလြာပြီး သူမ၏ ဖငကြှီးမှာလည်း လထေဲသို့ ကြှတကလြာလိုကြ ဆတကြနဲ ပြနကြသွှားလိုကဖြစ်နပြေီး ပါးစပမြှလည်း

“အား…..အား…..အား…. အ…အ…အား……အား…..”

ဟု သံစုံမှညလြွှကြ တခွီပြီးသှားပါတော့သည်။ တခွီပြီးသှားသညန်ှင့ြ မိတူးမာသည် ဦးမင်းမောင်၏ လကကြို သူမ၏ စောကဖြုတထြဲမှ အတင်းဆှဲထုတလြိုကပြှီး ဦးမင်းမောငန်ှင့ြ ဝေးရာဘကသ်ို့ စောင်းလိုကပြှီး ကြေးကြေးလေး အိပလြွှကြ အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ခန်ခာကိုယတ်ဈခုလုံး တဆတဆြတ် တုနန်ပေါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငသ်ည် မိတူးမာ ပြီးသှားသညကြို ကြည့်ကြောင်းကောင်းနှင့ြ ထိုငကြှည့န်ရင်ေး သူ့လကကြတော့ သူ့လီးကို ဆုပကြိုငလြွှကြ ဖြေးညှင်းစွာ ဂွင်းတိုကန်လေိုကသ်ည်။ မိတူမာ အနည်းငယ် ငှိမသ်ကသ်ှားသောအခါမှ ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာ၏ တငပြါးကို ဖြေးညှင်းစွာ ပြတသ်တပြေးရင်း မိတူးမာကို သူ့ဘကသ်ို့ ဆှဲလှည့ြ လိုကတ်ော့သည်။ မိတူးမာက ရီဝသေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ဦးမင်းမောငကြို လှမ်းကြည့်လြိုကပြှီး

“ဘယလြို လုပလြိုကတ်ာလည်း ဆရာကြီးရယ်၊ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ မိတူးမာ ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။”

“အံမယ် နင့ယ်ောင်ျကြားကရော နင့ကြို ဒါမွိုး မလုပပြေးဘူးလား”

“လုပပြေးပမေဲ့ သူက ခဏဘဲ လုပပြေးတာ၊ ပြီးတဲ့ အထိ တဈခါမှ လုပပြေးတာ မဟုတဘြူး။ ခဏလောကြ ယကပြှီးရင် အပေါတ်ကတ်ော့တာဘဲ။”

“မောငင်ယကြ နင့ကြို နေ့တိုင်းလုပလြား ”

“အာ၊ ဆရာကြီးကလည်း၊ နေ့တိုင်း ဘယကြမလဲ၊ အခွိနရြတိုင်း လုပန်တော။ ကိုမောငင်ယကြ တအားလုပတ်ာ ဆရာကြီးရ။”

“နငကြလည်း ကြိုကတ်ယမြို့လား”

“ဟီး.ဟီး..ဟီး…ဆရာကြီးကလည်း ကြိုကတ်ာပေါ့၊ ကောင်းတာကိုး။”

“ကဲ၊ ကဲ၊ ငါ့ကိုလည်း ပေးလုပြဦး။ ငါလည်း အရမ်းလိုချင်န်ပြေီ။”

“သိပါတယ် ကြည့်ပြါလား ဆရာကြီး ဟာကြီးက ထောငန်လေိုကတ်ာ နည်းနည်းနောနောကြီး မဟုတဘြူး။”

“ငါ့ဟာနဲ့ နင့လြငဟြာ ဘယဟြာက ပိုကြီးလဲ။ ”

“အင်….ဆရာကြီးဟာက အရမ်းတုတတ်ယ်။ ကိုမောငင်ယ့ဟြာက နည်းနည်းသှယပြှီး ဆရာကြီးဟာထကြ နည်းနည်းတော့ ပိုရှညမြယထြငတ်ာဘဲ။”

ဦးမင်းမောငသ်ည် ပြောပြောဆိုဆို မိတူးမာ၏ စောကဖြုတကြို သူ့လကဖြဝါးဖြင့ြ ပြတဆြှဲလိုကပြှီး တဆကထြဲ သူ့ဘကသ်ို့ ဆှဲလှည့လြိုကလြသည်ေ။ ပြီးနောကြ မိတူးမာ၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ထောငလြိုကပြှီး သူက ပေါငကြှားတွင် နရောယူလိုကသ်ည်။ မိတူးမာကလည်း သူမ၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ဆှဲကားပေးလိုကရြာ သူမ၏ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးကို လကခြံရန် အဆငသ်င့ြ ဖြစ်သှားလတေော့သည်။

ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာပေါငကြှားတွင် ဒူးကို ကား၍ ထောကလြိုကပြှီး သူ၏လီးကို လကတ်ဘကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငပြှီး မိတူးမာ၏ စောကဖြုတဝြတွင် တေ့လိုကလြသည်ေ။ ပြီးနောကြ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိသှင်းလိုကရြာ မိတူးမာက အသကရြှူအောင့ကြာ အံကြိတ်၍ ခံနလေိုကသ်ည်။

“နာလို့လားဟဲ့”

“မဟုတပြါဘူး၊ ဆရာကြီးရဲ့၊ ရပါတယ်၊ နည်းနည်းကြပလြို့ပါ။”

အဝင် အနည်းငယကြှပသ်ောလြည်း သူမ၏ စောကရြညမြွားနှင့ြ ရှှဲနပြေီး ခွှဲနသဖြေင့ြ ဦးမင်းမောင်၏ လီး တဈချောင်းလုံးသည် စောကခြေါင်းအဆုံးထိ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ လီးဆုံးတော့မှ မိတူးမာက အောင့ထြားသော အသကကြိုရှူထုတလြိုကပြှီး ဦးမင်းမောငကြို ပြုံးကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထိုအခါမှ ဦးမင်းမောငကြ တဖြေးဖြေး စလိုးပါတော့သည်။ လိုးနရင်ေး စောကရြညမြွား ပိုထွကလြာရာ အနည်းငယ် ပို၍ သှကသ်ှကလြေး လိုးပေးနလေိုကတ်ော့သည်။

မိတူးမာကို မောငင်ယကြ ကောင်းကောင်းလိုးပေးထားသဖြင့ြ စောကဖြုတကြို သူက ပိုကောင်းအောင် မလိုးပေးနိုငပြါက သိကျခာကစွရာ ဖြစ်သဖြင့ြ ဦးမင်းမောငမြှာ သူ့စိတကြို ထိန်းရင်း မှနမြှနလြိုးလိုကြ သှကသ်ှကလြိုးလိုကန်ှင့ြ စိတတ်ိုင်းကြ လိုးနပေါတော့သည်။ မိတူးမာကလည်း နကိုကတည်းက အလိုးခံရတာ ကြိုကသ်ူဖြစ်သဖြင့ြ ဦးမင်းမောငလြိုးနသမွှေ သူမကလည်း အောကမြှ ပြနကြော့ကော့ပြီး စည်းခကြည်ီညီ ခံနပေါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငမြှာ အိမမြှ ဇနီးကို လိုးရာတွငလြည်း အနည်းဆုံး နာရီဝကတ်ော့ ကြာတတသ်ညဖြစ်ရာ ဤတခါတွငတ်ော့ ကြာနိုငသ်မွှကြာအောင် ထိန်း၍ လိုးနပသေည်ေ။ အပေါမြှ ဆောင့လြိုးနရောမှ နည်းနည်းညောင်းလာသဖြင့ြ မိတူးမာကိုယပြေါြ ဖိပြီး လှကြေီးထိုးပုံစံ တခါပြောင်းလိုးလိုကပြှနပြါသည်။ လှကြေီးထိုးပုံစံနှင့ြ အတောကြှာကြာ လိုးပြီးနောကြ လီးကို တပရြကသ်ား မိတူးမာကို ဖကြ၍ အပေါဘြကသ်ို့ တငလြိုကပြါသည်။

မိတူးမာကလည်း သူ့အလှည့ရြောကပြှီကို အလိုလို သိပြီး အပေါမြှ ဆောင့ပြါတော့သည်။ ငယရြှယသ်ူလည်းဖြစ် ထနသ်ူလည်း ဖြစ်လရော မိတူးမာသည် အပေါမြှ ဖငကြို ကြှကြှပြီး လီးဆုံးခါနီးထိ ထုတပြှီးမှ အသားကုန် ပြနဖြိဖိဆောင့ခြွ လိုးနပေါတော့သည်။

မိတူးမာက သူ့စိတတ်ိုင်းကြ မီးကုနယ်မ်းကုန် တဖုန်းဖုန်း တဖြောင်းဖြောင်း ဆောင့န်ရော သူမ တကိုယလြုံးလည်း ခွှေးများရှှဲနဈနပေါတော့သည်။ မိတူးမာစိတတ်ိုင်းကြ အခွိနတ်ောတ်ောကြှာကြာ လိုးစပြေီးမှ ဦးမင်းနိုငသ်ည် အပေါဘြကသ်ို့ နရောပြနယ်ူလိုကပြါသည်။ ဒီတခါတွငတ်ော့ မိတူးမာ၏ ပေါငတ်ဈချောင်းကို ခွ၍ ဘေးတစောင်းပုံစံအတိုင်း ခွပြီး အသားကုန် တဖုန်းဖုန်း ပစ်ဆောင့ြ၍ လိုးပေးလိုကရြာ မိတူးမာမှာ

“အီ…အီး… အိ….အားးးးးးးး……အားးးးးး..အု. အ. အား….အား…ဆရာကြီးရေ လုပပြါ ..အသားကုနလြုပပြါ… ကောင်းလှန်းလို့ပါ… လုပပြါ ဆောင့ပြါ.. အမလေး သပေါပြီ…. ကောင်းလိုကတ်ာ.. အား..အားး ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာကြီးရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ အား အား”

ဟု အသားကုန် အောန်ပေါတော့သည်။ ဦးမင်းမောငလြည်း စိတတ်ိုင်းကြ ဆောင့လြိုးလိုကပြှီး သူ့လရညမြွားကို မိတူးမာ စောကခြေါင်းထဲတွင် ပန်းထုတရြင်း ပြီးလိုကပြါတော့သည်။ ဤတခါတွငတ်ော့ ဦးမင်းမောင် စကားပင် မပြောနိုငတ်ော့ဘဲ ဟောဟဲလိုကြ၍ မောနပေါတော့သည်။ သူ၏လီးကို မိတူးမာ စောကခြေါင်းထဲမှ ဆှဲထုတပြှီး မိတူမာဘေးတွင် လှဲခွ အမောဖြနလေေိုကရြပါသည်။ မိတူးမာမှာလည်း မောနပြေီး ဦးမင်းမောငကြို ဖကြ၍ နှစ်ယောကသ်ား အနားယူနလေိုကကြှပါသည်။

နှစ်ယောကသ်ား အမောပြမှေ အခွိနကြို ကြည့်လြိုကရြာ နေ့လည် တဈနာရီ ထိုးနသညေကြို တွေ့ရလသည်ေ။ မိတူးမာက

“ဆရာကြီးလည်း ဆာရောပေါ့ မိတူးမာ ထမင်းခူးလိုကတ်ော့မယန်ောြ”

“အေးအေး နငလြည်း အတူလာစားလေ၊ နှစ်ယောကစြာ တခါတည်းခူးလိုကြ”

“ဟုတကြဲ့၊ ဆရာကြီး”

မောမော ဆာဆာနှင့ြ မိတူးမာပြငပြေးသော ထမင်းကို အဝစားလိုကပြှီး ဦးမင်းမောငသ်ည် ခင်းထားသော ဖြာပေါတ်ှင် ခဏလှဲလိုကလြသည်ေ။ မိတူးမာက အိုးခွကပြန်းကနမြွားကို ဆေးကြောပြီး ဦးမင်းမောင် ဘေးသို့လာ၍ ထိုငလြိုကသ်ဖြင့ြ ဦးမင်းမောငကြ ဆှဲလှဲလိုကပြှီး ဖကထြားလိုကပြါသည်။

“နငကြ တောတ်ောြ တောတ်ာဘဲ၊ ပြောစမ်းပါဦး မောငင်ယန်ဲ့ မယူခင် အရငရြော ရည်းစားတွဘောတွေ ရှိတယမြို့လား။”

“အာ။ ဆရာကြီးက မသိလို့၊ ကိုမောငင်ယန်ဲ့ မယူခင် အရငကြ မိတူးမာ လငတ်ဈယောကရြဘူးသေးတယ်။ ကြဲသှားတာ။ အဲဒီကောငကြ အရကသ်မား ကြကသ်မား။ မိတူးမာဘဲ အလုပပြေါင်းစုံ လုပပြှီး ရှာကြှေးရတာ။ ပြီးတော့ လူကိုလည်း ရိုကခြငွသ်ေးတယ်။ ၂ နှစ်လောကတ်ော့ သည်းခံပြီး ပေါင်းပါသေးတယ်။ နောကတ်ော့လည်း မခံနိုငတ်ော့လို့ ကြာလိုကတ်ော့တာ။”

“အလိုးတော့ ကောင်းတယမြို့လား”

“ဟီးဟီး၊ ဆရာကြီးကလည်း၊ အဲဒါကြောင့ြ ၂ နှစ် ခံတာပေါ့။ သူနဲ့မကြဲခင် ကိုမောငင်ယန်ဲ့တွေ့တာ။ ကိုမောငင်ယကြ မိတူးမာကို သနားပြီး ဒီကောင့ကြိုကြာလိုကရြင် သူယူမယဆြိုလို့ မိတူးမာ သူ့ကို ကြာလိုကတ်ာ။”

“သူနဲ့ မကြာခင် မောငင်ယ့ကြိုကော နငပြေးလိုးခဲ့သေးလား။”

“အင်းပေါ့၊ တောကြှာ ကိုယန်ဲ့ရမှ ပန်းသနရေင်ေ ဘယလြိုလုပမြလဲနော့။”

“ဟားဟားဟား၊ ဟုတပြါ့ကြာ၊ အဲဒီတော့မှ မိတူးမာတို့ ဒုကျခရောကမြှာနောြ။ မောငင်ယန်ဲ့ ရပြီးတော့ကော တခွားကောငတ်ှနေဲ့ လုပဖြစ်သေးလား။”

“အင်၊ မလုပဖြစ်ပါဘူးနောြ၊ ခုမှ ဆရာကြီးတဈယောကတ်ည်းနဲ့ ဖြစ်တာ။ ဒါတောင် မိတူးမာ ဘာဖြစ်သှားမှန်း ကိုယ့ကြိုယကြို မသိတော့ဘူး။”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး နငင်ါ့ကို သနားသှားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့”

“အင်း၊ ဟုတမြှာပေါ့နောြ။”

“ကဲ၊ မိတူးမာရေ၊ ပြော၊ ဒီတခါ ဆရာကြီး မှို့ကပြနလြာရင် နင့အြတွကြ ဘာယူလာရမလည်း။”

“အောငမြယလြေး မလုပပြါနဲ့ ဆရာကြီးရယ်။ ကိုမောငင်ယ် ရိပမြိပြီး ပြသနာတွေ တကကြုနပြါဦးမယ်။ မိတူးမာက ဆရာကြီးကို တဈခုခု လိုချင်လြို့ ခံတာ မဟုတပြါဘူးနောြ။ သကသ်ကကြို ခံချင်လြို့ခံတာ။ တဈခုခု လိုချင်လြို့ခံရင် ဖာ ဖြစ်သှားမှာပေါ့။”

“အေးပါ ကလေးရယ်။ ကောင်းပါပြီ၊ ကြေးဇူးလည်းတငပြါတယ်။

ဦးမင်းမောငတ်ို့ နှစ်ယောကြ အပူအပငကြင်းကင်း အေးဆေးစွာ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဖကြ၍ စကားပြောနခွင်ေးမှာ အကြောင်းရှိပသည်ေ။ ဤငါးကနမြွားရှိသော ဧရိယာတွင် အပြငလြူ ကနဘြောငပြေါြ လွှောကခြှင့မြရှိပါ။ လူစိမ်းလာလွှငလြည်း ကနတ်ှငမြှေးထားသော ခွေး ၃ ကောငကြ အရင် ဟောင်၍ ဆီးကြိုပါလိမ့မြည်။

ကိုယ့ကြနမြှ လူများပြနလြာလွှငလြည်း ခွေးများက တဲအောကမြထ၍ ပြေးကြိုတတသ်ောကြောင့ြ ဦးမင်းမောငတ်ို့မှာ အပူအပင် ကင်းစွာပင် နချင်ေသ်လိုနေ နကြခွေင်းပငဖြစ်သည်။ ဦးမင်းမောငတ်ို့လှဲနစဉြေ မိတူးမာ၏ ကလေးလေးမှာ သေးပေါကခြွ ပြီး နို့ဆာလာသဖြင့ြ နိုးလာပါတော့သည်။ မိတူမာက ကလေးကို အနှီးလဲပေးပြီး ထိုင်၍နို့တိုကန်လေိုကရြာ ဦးမင်းမောငကြ ဘေးမှ နေ၍ သူမ၏ နို့လေးကို နယလြိုကြ ဖငကြို ပြတလြိုကန်ှင့ြ လုပခြငွသ်လို လုပန်ပေါတော့သည်။

“ဆရာကြီးနောြ ဆရာကြီး လွှောကလြုပန်တောနဲ့ မိတူးမာ နောကတ်ခါ လိုချင်လြာပြီနောြ။“

“မပူပါနဲ့ဟာ၊ ကလေးနို့စို့ပြီးရင် နောကတ်ခါပေါ့။”

“အှန်၊ ဆရာကြီးက တကယပြှောတာလား။”

“ဟ၊ တကယပြှောတာပေါ့၊ ဘာလဲ နငကြ ငါမနိုငတ်ော့ဘူးထငလြို့လား။”

“တကယဆြိုရငလြဲ ပြီးရော။ ကဲ ကလေးလဲ ဝပြီ။ ခန အောကခြထွားလိုကြဦးမယ်။”

မိတူးမာက ကလေးကို ဘေးမှာ အနှီးခင်းပြီး ခထွားလိုကရြာ ကလေးမှာ သူ့ဖာသာသူ ဆော့နပေါတော့သည်။

ကလေးကိဈစပြီးသညန်ှင့ြ ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာကို ဖကပြှီး နမ်းလိုကသ်ည်။ အခုန တခါက လိုရင်းကို တိုကရြိုကရြောကသ်ှားသောကြောင့ြ ဖကရြမ်း နမ်းရှုံ့ ခွင်း မလုပဖြစ်လိုကပြါ။ ဤတခါတွငတ်ော့ မိတူးမာကို ရငခြှငထြဲသှင်းပြီး မကမြကမြောမော နမ်းလိုကပြါသည်။ မိတူးမာ၏ နှုပခြမ်းကို အကြာကြီး စုပန်မ်းနလေိုကရြာ မိတူးမာကလည်း ပြနန်မ်းရင်း သူမ၏ လွှာကို ဦးမင်းမောင်၏ ပါးစပထြဲသို့ ထိုးသှင်းလာပါသည်။

ဦးမင်းမောငကြ ဝငလြာသော လွှာကို ပြန်၍ စုပပြေးလိုကရြာ မိတူးမာမှာ မကြစြေ့ကို မှိတ်၍ အရသာ ခံနပေါတော့သည်။ ဦးမင်းမောငတ်ို့နှစ်ယောကြ အေးအေးဆေးဆေး သမီးရည်းစားများသဖြယ် တဈယောကကြိုတဈယောကြ ကြငန်ာစွာ နမ်းလိုကြ စကားပြောလိုကဖြှင့ြ လောက စည်းစိမခြံနကြပေါသည်။ နဘေးတွငဆြော့နသေော ကလေးငယကြ လည်း သူ့အမေ၏ ဖောကပြှနရြေးကားကို စောင့ြ ကြည့်ရြင်း ပငွြးလာသည့န်ှယ် အိပပြွောသ်ှားပါတော့သည်။

“ဆရာကြီးက ဆရာကြီး မိန်းမကိုလည်း နေ့တိုင်းလုပတ်ာဘဲလား။”

“အေး၊ လုပတ်ာပေါ့၊ ရာသီလာတဲ့အခွိနတ်ောငရြှောငတ်ာ မဟုတဘြူးဟ။”

“ဆရာကြီး မိန်းမကလည်း ကြိုကတ်ယထြငတ်ယန်ောြ၊ သူ လာလယတ်ုန်းက ကြည့်ရြတာ တောတ်ောထြနမြဲ့ပုံဘဲ။ နှုတခြမ်းမှှေး ရေးရေးနဲ့နောြ။”

“အင်း ငါ့မိန်းမလည်း ထနတ်ော့ထနပြါတယ်၊ နှုတခြမ်းမှှေးနဲ့တော့ ဆိုငမြဆိုငတ်ော့မသိဘူး၊ နငဆြို နှုတခြမ်းမှှေးလည်း မရှိဘဲနဲ့ တောတ်ောထြနတ်ာဘဲ ဟာ။”

“နှုတခြမ်းမှှေး ရှိတဲ့မိန်းမက ပိုထနတ်ယလြို့ပြောတယ် ဆရာကြီးရဲ့။”

“အေးလေ၊ ဟုတခြငွလြဲ ဟုတမြှာပေါ့။”

“ဆရာကြီးတို့ မှို့မှာက ဒီမှာလိုတော့ ဘယလြှှတလြပပြါ့မလဲနောြ။ နေ့ခင်းဆို ကလေးတွေ ရှိရင် ဘယလြုပလြို့ ရပါ့မလည်း နောြ။”

“ရတာပေါ့၊ ဘယအြခွိနမြဆို လုပလြို့ရအောင် ငါတို့က သီးသန့ြ အခန်း ဖြဲ့ထားတာ၊ တောရြုံတနရြုံဆို အပြငကြ အသံတောင် မကြားရဘူး။ နောကပြှီးတော့ ရချိုးခန်းက အိပခြန်းထဲမှာလေ။ အဲဒီတော့ လုပပြှီးရင် အသာလေး ရဆေေးပြီး ထွကသ်ှားလိုကရြုံဘဲဟ။”

“အောြ ဟုတလြား၊ ကောင်းတာပေါ့။”

မိတူးမာက စကားပြောရင်းနှင့ြ ဦးမင်းမောင်၏ ပုဆိုးကို ခါးထိ မလိုကပြှီး လီးကို ဆုပကြိုငပြှီး ဖြေးဖြေးလေး ပြတသ်ပပြေးရငန်ှင့ြ နယပြေးနရော ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးသညလြည်း မာတောငလြာပါသည်။ ဦးမင်းမောငကြ

“နငင်ါ့ဟာကြီးကို နဲနဲ စုပပြေးပါလား”

“အင်းစုပပြေးမယလြေ”

ပြောပြောဆိုဆို မိတူးမာက လှဲနရောက ထထိုငလြိုကပြှီး ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးကို ကုန်းစုပလြိုကသ်ည်။ မိတူးမာသည် လီးကို လကန်ှဈချောင်းဖြင့ဆြုပကြိုင်၍ အပေါအြောကြ ဂွင်းထုသကဲ့သို့ လုပပြေးနရင်ေး လီးထိပကြှမ်းသီးလုံးကြီးကို သူမ၏ ပါးစပထြဲထည့ြ၍ မကမြကမြောမောပင် စုပန်ပေါတော့သည်။

သူမ စုပန်ပေုံက တာဝနကြွရေုံမဟုတဘြဲ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အားရပါးရ စုပပြေးနချင်ြေးဖြစ်သည်။ လွှာဖြားဖြင့လြည်း လီးထိပကြို ဖိဖိပြီးယကပြေးနရော ဦးမင်းမောငမြှာ ကော့နရပေသည်ေ။ အတနကြှာစုပပြေးနရော ဦးမင်းမောင်၏ လီးမှာ မာတောင့လြာပြီး လုံး၀ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ပြီးလုပြီးခင် ဖြစ်လာသဖြင့ြ

“ဟဲ့တောတ်ော့၊ တောတ်ော့၊ ငါပြီးသှားလိမ့မြယ် ”

ဟု ပြောကာ လီးကို သူမ၏ ပါးစပထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ မိတူးမာက လုံးဝအလှတမြပေးပဲ အတင်းဆှဲ၍ ဆကစြုပပြေးနရော ဦးမင်းမောငမြှာ လုံး၀ မထိမ်းနိုငတ်ော့ဘဲ မိတူးမာ၏ ပါးစပထြဲတွင် သူ၏ လရညမြွားကို ပန်းထုတပြဈလိုကရြပါတော့သည်။ ဦးမင်းမောင်၏ လရညမြွား လုံးဝမကနွတ်ော့သညအြထိ စုပလြိုကပြှီးမှ လရညအြားလုံးကို မိတူးမာသည် မွိုခလွိုကပြါတော့သည်။ ဦးမင်းမောငကြ မီးတူးမာကို မယုံသလို ကြည့်န်ရင်ေး မောလှိုကန်ပသေည်ေ။ မိတူးမာက

“အဲတာ ခုနက ဆရာကြီး မိတူးမာကို ကောင်းကောင်းလုပပြေးလို့ ကြေးဇူးပြနဆြပတ်ာ။”

“ကောင်းလိုကတ်ာဟာ၊ နငကြတော့ ဆရာမကြီးဘဲ၊ တောလြိုကတ်ာ၊”

မိတူးမာသည် ဦးမင်းမောင်၏ အနည်းငယပြွော့ဖတဖြတဖြစ်သှားသော လီးကို ဆကမြစုပတ်ော့ဘဲ လကဖြှင့သ်ာ အသာအရာ နယန်လေိုကပြါသည်။ ဤကဲ့သို့ နယန်ရော သိပမြကြာမီတွငပြင် ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးမှာ မူလကကဲ့သို့ ပြနလြည်၍ ဒငပြှည့ြ ကပြပြှည့ြ တောငလြာပါတော့သည်။ မိတူးမာက တောငမြတန်သေော လီးကို တခါထပ်၍ စုပပြှနလြသည်ေ။ ဦးမင်းမောငကြလည်း အားကမွခံ မိတူးမာ၏ ဖငကြှီးကို သူ့မကြန်ှာဘကသ်ို့ ဆှဲယူလိုကပြှီး သူ့ ခေါင်းပေါြ ခွစလေိုကပြါသည်။

သူတို့နှစ်ယောကမြှာ 69 ပုံစံ ဖြစ်သှားပြီး ဦးမင်းမောငကြ အောကမြှ မိတူးမာက အပေါမြှ ဖြစ်နပေါသည်။ ဤပုံစံအတိုင်း မိတူးမာကလည်း ဦးမင်းမောင်၏ လီးကို အားရပါးရစုပန်သလေို ဦးမင်းမောငကြလည်း မိတူးမာ၏ စောကဖြုတကြှီးကို ပယပြယန်ယ် ယကန်ပေါတော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား ယကရြင်း စုပရြင်းနှင့ြ အခွိန် အတောကြှာလာသောအခါ မိတူးမာက လီးစုပခြငွြးကို ရပလြိုကပြှီး ထလိုကပြါသည်။

ထို့နောကြ ဦးမင်းမောငပြေါြ ခွလိုကပြှီး ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးကို ကိုငလြွှကြ သူမ၏ စောကဖြုတန်ှင့ြ တေ့လိုကပြှီး ထိုငခြလွိုကပြါတော့သည်။ ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးလည်း စောကရြညမြွား တံတွေး များဖြင့ြ ရှှဲနသေော မိတူးမာ၏ စောကဖြုတထြဲသို့ လွှောကနဲ ဝငသ်ှားပါတော့သည်။ အဆုံးထိဝငသ်ှားပြီးသောအခါ မိတူးမာသည် ပထမအကြိမတ်ုန်းကကဲ့သို့ အသားကုန် မဆောင့သ်ေးဘဲ လီးကို တဆုံးထည့ထြားပြီး ညောင့န်ပေါတော့သည်။

မကြစြေ့ကို စုံမှိတပြှီး ဖငကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတည်ောင့န်ရင်ေး တအင်းအင်း နှင့ြ အရသာခံနပေါသည်။ ဦးမင်းမောငကြလည်း သူမလုပခြငွသ်လို လုပခြှင့ပြေးထားလိုကပြှီး သူ့လီးကြီး သူမ စောကဖြုတထြဲတွင် ပြည့ကြှပန်ပြေီး စောကဖြုတန်ံရံက သူ့လီးတချောင်းလုံးကို ညှဈကစားနသညေကြို ကောင်းကောင်းကြီး အရသာ ခံနလေိုကပြါသည်။ မိတူးမာက ဖြေးဖြေးလေး ညောင့န်ရောမှ အသှငပြှောင်းပြီး ဖငကြို ကြှကြှပြီး လိုးပါတော့သည်။

သူလိုးနပေုံက အရှိနန်ှေးလိုကြ မှနလြိုကြ၊ တခါ ဖြေးဖြေးဆောင့လြိုကြ အား နှင့ြ တဖုံးဖုံးဆောင့ြ လိုကန်ှင့ြ လီးတဈချောင်းလုံးကို သူမ စိတတ်ိုင်းကြ လိုးနပေါတော့သည်။ ဤတခါတွငတ်ော့ မိတူးမာက ဦးမင်းမောငကြို ပုံစံပြောင်းခွင့ြ လုံးဝမပေးဘဲ သူမကသာ ဦးဆောင်၍ သူမ စိတတ်ိုင်းကြ လိုးနပေါ တော့သည်။ ဦးမင်းမောငမြှာလည်း အရငကြတည်းက အောကမြှနရလွှေင် တောတ်ောန်ှင့ြ မပြီးတတသ်ူဖြစ်ရာ မိတူးမာမှာ ပြဲတောကြှီး နှင့ြ တွေ့နရပေါတော့သည်။

မိတူးမာမှာ လိုးရင်း လိုးရင်းနှင့ြ တောခြငွသ်လိုဖြစ်လာသော အခါမှ ဦးမင်းမောင် ပြီးနိုငရြန် အပေါမြှ အသားကုန် တဖုံးဖုံးဆောင့ပြါတော့သည်။ သူမ ဘယလြို ဆောင့ဆြောင့ြ ဦးမင်းမောငကြ မပြီးနိုငတ်ော့သဖြင့ြ မိတူးမာမှာ ခွှေးတလုံးလုံးနှင့ြ မောဟိုကန်ပေါတော့သည်။ နောကဆြုံးတွငတ်ော့ ဦးမင်းမောငကြ သူမကို အတင်း အောကဘြကသ်ို့ပို့လိုကပြှီး တပေါငကြွောြ ကပကြွေးကိုကြ တကခြှကာ မီးကုနယ်မ်းကုန် တဖုံးဖုံးလိုးလိုကတ်ော့မှ စောကခြေါင်းထဲသို့ လရညမြွား ပန်းထွကသ်ှားပြီး ပြီးသှားပါတော့သည်။

မိတူးမာလည်း ဤတခါတွငတ်ော့ မွော့မွော့လေးသာ ကနွတ်ော့ပြီး အသကကြို ပြင်းစွာရှူ၍ စကားတခွန်းမှ မပြောနိုငတ်ော့ဘဲ ပကလြကကြလေး လှဲနလေိုကပြါသည်။ ဦးမင်းမောငမြှာလည်း မိတူးမာ ဘေးတွင် လှဲရင်း အမောဖြနလေေိုကပြါတော့သည်။ တောတ်ောကြှာကြာ အနားယူပြီးမှ မိတူးမာသည် ထလိုကပြှီး ရချိုးရန် ကနထြဲသို့ ဆင်းသှားပါသည်။

ဦးမင်းမောငလြည်း သူမနောကသ်ို့ လိုကဆြင်းလိုကပြှီး ရချိုးလိုကပြါသည်။ ရချိုးပြီးသောအခါ မိတူးမာက ရနှေေးတညပြှီး ဦးမင်းမောငအြား ကောဖြီမဈ တဈခွကဖြွောတ်ိုကပြှီး သူတို့နှစ်ယောကြ လိုးခဲ့သောနရောကို ရစေို အဝတဖြှင့ြ တိုကန်ပေါသည်။ တဲတဈခုလုံးလည်း လရညန်ံ့နှင့ြ စောကရြည် အနံ့တို့ဖြင့ြ မှှနထြူနပေါသည်။ မိတူးမာဘယလြိုတိုကတ်ိုကြ အနံ့က မပြောကန်ိုငသ်ဖြင့ြ ဦးမင်းမောငကြ ဒီဇယန်ှင့ြ တိုကခြိုင်းလိုကသ်ောအခါမှ အနံ့ ပြောကပြါတော့သည်။

အခွိနကြလည်း ညနေ ၅ နာရီ ကြောန်ေ ပြီဖြစ်ရာ ဝါးသှားတိုကသ်ူများလည်း ပြနရြောကခြါနီးပြီဖြစ်၍ မိတူးမာက အားလုံးအတွကြ ညနစောကို ခကြပြှုတ် နလေိုကပြါသည်။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ညလြည်း အဝတအြစား အပြည့အြစုံဝတ်၍ ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့ သို့ ကနွသ်ူများ ပြနအြလာကို စောင့န်လေိုကကြှပါသည်။ ညနေ ၆ နာရီ ကြောပြှီး မှောငကြာနီးမှ ဦးမှကြီးတို့ အားလုံးပြန် ရောကလြာကြပါသည်။

ဦးမင်းမောငကြ ပါလာသော ဝါးများကို လှပေေါတ်ှငပြင် ထားခိုင်းလိုကပြှီး မနကမြှ ဆကလြုပရြန် ပြောပြီး အားလုံးအား ထမင်း စားခိုင်းလိုကပြါသည်။ ထမင်းစားပြီးကြသောအခါ အားလုံးသည် မောမော နှင့ြ အလွှိုအလွှို မိမိတဲသို့ မိမိပြနသ်ှားကြပါတော့သည်။ မိတူးမာလည်း ကလေးပိုကပြှီး မောငင်ယ် နောကသ်ို့ လိုကပြါသှားပါတော့သည်။ နေ့ခင်းက အရှိနန်ှင့ြ ဦးမင်းမောငလြည်း စောစော အိပပြွောသ်ှားပါတော့သည်။

မနကြ ဦးမင်းမောင် အိပယ်ာမှ နိုးသောအခါ အလုပသ်မားများမှာ ငါးစာ ကြှေးပြီးနပြေီး မနေ့က တိုကလြာသော ဝါးများကို လှပေေါမြှ ကနဘြောငပြေါသ်ို့ တငန်ကြပေါသည်။ နေ့လည် ထမင်းစားခွိနကြမွှသာ အလုပအြားလုံး ပြီးသှားပါတော့သည်။ အလုပပြှီးသှားသောအခါ ထမင်းစားလှှတလြိုကပြှီး ဦးမင်းနိုငလြည်း ကိုမှကြီးတို့တဲတွင် ထမင်း စားရင်း နောကန်ေ့များတွင် ရှေ့ဆကလြုပရြမည့ြ အလုပမြွားအကြောင်းကို ဆှေးနှေးနလေိုကပြါသည်။

နေ့လည် ခဏအနားယူကြပြီးသောအခါ အလုပသ်မားအားလုံး အလုပပြှနစြရန် ရောကလြာကြပါတော့သည်။ ဦးမင်းမောငကြ သူတို့အားလုံးကို ဘေးကန် ငါးဖောန်ရောသို့ သှားကူရန် လှှတလြိုကပြါသည်။ ငါးကနမြွားတွင် ဤကဲ့သို့ပင် သူ့ကန် ကိုယကြူ ကိုယ့ကြန် သူကူနှင့ြ နကြရေပါသည်။ သူတို့အားလုံး ထွကသ်ှားသောအခါ ဦးမင်းမောငကြ ကနကြို လွှောကပြတကြှည့သ်လိုလိုနှင့ြ ဒေါကြွော့တို့ တဲဘကသ်ို့ အရငသ်ှားလိုကပြါသည်။ ဒေါကြွော့က

“ဆရာကြီး ကနပြတန်တောလား”

“ဟုတတ်ယဗြွ၊ မနကဖြန် ပြနမြှာဆိုတော့ လမ်းလေးလဲလွှောကရြင်း ဘာတွလေုပစြရာရှိသေးလဲလို့ လိုကကြှည့န်တော”

“မပူပါနဲ့ ဆရာကြီးရယ်။ ကိုမှက ဒီကနကြို သူ့ကနလြို စောင့ရြှောကတ်ာပါ။”

“ဟုတပြါတယဗြွာ ကနွောလြည်း လွှောကသ်ာ ကြည့်န်တောပါ၊ ပြောစရာဘာမှ မရှိပါဘူး။”

ဒေါကြွော့နှင့ြ အလာပ သလာပ ပြောပြီး ရှေ့ကနကြို ဆကပြတလြိုကပြါသည်။ ရညရြှယခြကြကြတော့ မိတူးမာထံသှားပြီး အခွအနေပေေးပါက တခွီလောကဆြှဲရနဖြစ်ပါသည်။ မိတူးမာ အကြောင်းကို စဉြးစားလိုကသ်ညန်ှင့ြ လီးက တောငလြာပါသည်။ ကြည့်မြည့သ်ူလည်းမရှိတော့ တောငန်သေောလီးကို ဒီအတိုင်း လှှတထြားလိုကပြှီး ဆကလြွှောကခြဲ့ပါသည်။

မိတူးမာတို့ တဲနားရောကလြာသောအခါ မညသ်ည့အြသံမှ မကြားရ၍ ရှိမှ ရှိရဲ့လား၊ တောကြှာ ကလေးပိုကပြှီး ဟင်းစားလေးများ ရမလားလို့၊ ဟိုဘကကြနလြိုကသ်ှားရငတ်ော့ ဒုကျခပါဘဲဟု တွေးနမေိရင်း မိတူမာတို့တဲရှေ့ ရောကလြာပါသည်။ တဲထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ောအခါ ပုခကထြဲတွင် ကလေးကို တွေ့ရ ပြီး ဘေးမှ ဖြာပေါတ်ှင် မိတူးမာတဈယောကြ ထမီရငလြွှားနှင့ြ လှဲအိပန်သညေကြို တွေ့ရပါသည်။ ဦးမင်းမောငလြည်း တဲပေါသ်ို့တကလြိုကရြာ ငှိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားသဖြင့ြ မိတူးမာ ခေါင်းထောငကြှည့ပြါသည်။

“ဆရာကြီးပါလား၊ ကိုမောငင်ယတ်ို့ရော”

“ကိုကြောဌြေးတို့ကန် ငါးဖောကြူ လှှတလြိုကတ်ယ်။ ဟင်းစားရတာပေါ့ဟာ။”

“အင်၊ ဆရာကြီးကလည်း မသိရငခြကမြယ်၊ ဟိုကရလာမဲ့ ဟင်းစားထကြ ဆရာကြီး ဟင်းစားရဘို့လှှတလြိုကတ်ာ မို့လား။”

“ဒီကောငမြလေးက တောတ်ောြ တောတ်ာဘဲ။ မပြောဘဲနဲ့ကို သိနတယေန်ောြ။”

“သိတာပေါ့၊ မှှမှှခွေင်ေး ခွမှငေတ်ယလြေ ဆရာကြီးရဲ့၊ ဟီးဟီး၊”

ဦးမင်းမောငလြည်း မိတူးမာဘေး ဝငထြိုငလြိုကပြှီး တခါထဲ ထမီထဲလကထြည့ပြှီး မိတူးမာ၏ စောကဖြုတကြို တန်းနှိုကလြိုကပြါသည်။

“ဟာ နှင့ဟြာကြီးကလည်း ရှှဲနပေါလား။ နငဘြာတွစဉြေးစားနတောလည်း”

“အာ၊ ဆရာကြီးကလည်း ဘာမှစဉြးစားနလေို့မဟုတဘြူး။ ကိုမောငင်ယ် ထမင်းစားပြီး တခွီလုပသ်ှားလို့ သူ့အရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲနတော။ နေဦး။ ရဆေေးလိုကြဦးမယ်။”

“နပေါစေ၊ မဆေးနဲ့၊ ငါဒီအတိုင်းဆကလြိုးမယ်။ ငါက တခါတခါ သူများလိုးပြီးကာစ စောကဖြုတကြှီးကို လိုးကြည့်ခြငွန်တောနဲ့ အတောဘြဲ။ ”

ဦးမင်းမောငသ်ည် မိတူးမာ၏ ထမီကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး စောကရြညမြွား လရညမြွားနှင့ြ ရှှဲနသေော စောကဖြုတ် ကြီးကို ပြတပြေးလိုကလြသည်ေ။ ပြီးနောကြ အခွိန် သိပမြဖြုံးတော့ဘဲ မိတူးမာ၏ ပေါငကြို ဆှဲမလိုကပြှီး ကားလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ အောကန်ားတွင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြှီး တောငမြတန်သေော သူ၏လီးကြီးဖြင့ြ စောကဖြုတထြဲသို့ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

မောငင်ယလြိုးထား၍ ချောနသေော စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးမှာ အတားအဆီး မရှိ ရှောကနဲ ဝငသ်ှားပါတော့သည်။ ဦးမင်းမောငသ်ညလြည်း ရသည့အြခွိနလြေးတွင် လိုးရသညဖြစ်ရာ မနေ့ကကဲ့သို့ အခွိနဆြှဲလိုးမနတေော့ဘဲ၊ စသညန်ှင့ြ တဖုံးဖုံး တဒိုင်းဒိုင်း ဆောင့ပြါတော့သည်။ မိတူးမာ၏ စောကဖြုတကြလည်း ရှှဲရှှဲစိုနရော ဆောင့လြိုးရသညမြှာ ပိုသှကန်ပေါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာ၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို ပုခုံးပေါတ်ှင် ထမ်းတငလြိုကကြာ ကိုယလြုံးကို ကိုင်းလိုကပြှီး လကန်ှဈဘကကြို မိတူးမာ၏ လညပြင်းတဘကတ်ခကြဘြေးတွင် ထောကထြားလိုကပြှီး အားကုနဆြောင့ပြါတော့သည်။ မိတူးမာမှာလည်း ကိုယလြုံးက လုံးဝခေါကခြွိုး ခွိုးထားသလို ဖြစ်နပြေီး လီးကြီးက သားအိမဝြထိ လာထိ နပြေီး တဒုတဒြုတန်ှင့ြ ထိနသလေို ခံစားနရပေါသည်။

ဤပုံစံမွိုးနှင့ြ တဆကထြဲ အခကြြ ၂၀၀ ခန့ြ မနားတန်း အသားကုနဆြောင့လြိုးလိုကရြာ မိတူးမာလည်း တသကစြာ ရသှားပြီး ဦးမင်းမောငလြည်း မိတူးမာ စောကဖြုတထြဲတွင် လရညမြွား ပန်းထုတရြင်း ပြီးသှားပါတော့သည်။ ပြီးသှားသညန်ှင့ြ ဦးမင်းမောငသ်ည် တဲထဲတွင် အခွိန် ဖြုံးမနတေော့ဘဲ တဲပြငသ်ို့ အမှနထြှကလြိုကပြါသည်။ မိတူးမာကတော့ လူနှစ်ယောကြ တဆကထြဲ အလိုးခံ လိုကရြ၍ အကြနပေကြှီးကြနပေကြာ မောမော ကောင်းကောင်းနှင့ြ အိပပြွောသ်ှားပါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငလြည်း ဒူးချောငခြွောငန်ှင့ပြင် မိမိတဲသို့ ပြနလြာလိုကပြှီး မောမောနှင့ြ အိပလြိုကပြါတော့သည်။ ညနေ ၃ နာရီခန့တ်ှင် အလုပသ်မားများ အားလုံး ပြနရြောကလြာကြသည်။ သူတို့ရောကသ်ည့အြခွိနတ်ှင် ဟိုဘကကြန်၌ အလုပမြွားပြီးနပြေီ ဖြစ်သဖြင့ြ ပြနလြာခဲ့ကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ကနသ်ို့ ပြနရြောကသ်ောအခါ အစာတိုင် ထပတ်ိုးသည့အြလုပကြို ခဏလုပလြိုကပြှီး အလုပသ်ိမ်းလိုကကြှလသည်ေ။

ညပိုင်းတွင် တီဗှီမှ ဘောလြုံးပြဲပြသဖြင့ြ ဘောလြုံးပြဲ သရဲများဖြစ်သော မောငင်ယန်ှင့ြ အခွားနှစ်ယောကမြှာ ဘောလုံးပြဲ ကြည့်ရြန် အားခဲနကြလေသည်ေ။ ၈ နာရီ သတင်းပြီးမှ ဘောလြုံးပြဲကလာခွင်းဖြစ်သည်။ ဦးမှကြီးက ဦးမင်းမောငကြို အားနာနသေောလြည်း ဦးမင်းမောငကြ

“ရတယ် ကြည့်ကြှ၊ ငါလည်း နေ့လညကြ တရေးတမော အိပထြားလို့ မအိပခြငွပြါဘူး”

ဟု ပြောထားရ၏။ ဦးမင်းမောငမြှာ ဘောလြုံးပြဲကို မကြည့်ရြမနနေိုင် ဝါသနာပါသူ မဟုတပြေ။ ကြုံရငတ်ော့လည်း ကြည့်လြိုကတ်တ်၏။ ည ၉ နာရီခန့တ်ှင် မိတူးမာက ကလေးကောကခြွီပြီး

“ကဲ၊ ကိုမောငင်ယ်၊ ကြုပတ်ော့ သှားတော့မယ်၊ အိပင်ိုကန်ပြေီ၊ တောြ ဘောပြဲပြီးမှဘဲ ပြနလြာခဲ့တော့”

ဆို၍ သူမတို့၏တဲသို့ပြနရြန် ဆင်းလတေော့သည်။ ဦးမင်းမောငကြ

“အေး၊ ကောငမြလေး ဓါတမြီးပါတယမြို့လား ကလေးတဖကန်ဲ့ လမ်းသသခွေောခွာ ကြည့်သ်ှားနောြ”

“ဟုတကြဲ့ ဆရာကြီး”

မိတူးမာ ဆင်းသှားသှားသှားချင်ြး ဦးမင်းမောငကြ

“ဦးမှကြီး၊ ကနွော့ဓါတမြီး တွေ့မိသလား၊ ကနွောြ အိမသ်ာ သှားမလို့”

“ဓါတမြီးက ဒီမှာ ဆရာကြီး၊ မောငင်ယ် မင်း အိမသ်ာ ရရေော ဖြည့ထြားရဲ့လား။”

“ဖြည့ထြားတယ် အဘ၊ အပြည့ဘြဲ”

ဦးမင်းမောငလြည်း အိမသ်ာဖကကြို ခပသ်ုတသ်ုတ် ထွကခြဲ့ပါသည်။ အိမသ်ာကို တဲနှင့ြ အတောလြှမ်းလှမ်း ကနဘြောငပြေါတ်ှင် ကနဘြောင် အပြငဘြကခြမွြး၌ ဆောကထြားခွင်းဖြစ်သည်။ ဦးမင်းမောင် အပြေးတပိုင်း ခပသ်ုတသ်ုတလြိုကသ်ော အခါ အိမသ်ာ ကြောကြွောလြေးတွင် မိတူးမာကို မီလာလသည်ေ။ ဦးမင်းမောငပြှေး လိုကလြာသညကြို တွေ့သဖြင့ြ မိတူးမာက ရပစြောင့န်လသေည်ေ။ မိတူးမာ အနားသို့ ရောကသ်ောအခါ

“ငါက နင့န်ောကလြိုကလြာတာဟ၊ မောငင်ယတ်ို့ ဘောလြုံးပြဲကြည့်န်တေုန်း တခွီလောကြ ဆှဲမလားလို့”

“ဆရာကြီးကလဲ လှနလြှန်းပါတယ်၊ နေ့ခင်းကလည်း တခွီ၊ အသားကုန် ဆှဲပြီးပြီလေ၊”

“ငါက နကဖြန် ပြနမြှာဆိုတော့ ရသလောကြ ထပဆြှဲလိုကြဦးမယလြဟော။ နောကပြှီး နင့ကြို ဆှဲရတာ မဝသေးဘူးဟ။”

“တဲက အဝေးကြီးကို ဆရာကြီး အရမ်းကြာနရင်ေ သူတို့စိတပြူပြီး လိုကလြာကြလိမ့မြယ် ဆရာကြီးရဲ့။”

“အာ၊ နငကြလည်း တဲထိမသှားပါဘူး၊ ဒီမှာတငလြုပမြှာ။”

“အန်၊ ဘယမြှာလဲ၊ ဒီကနဘြောငပြေါတ်ငလြား”

“အေးပေါ့၊ ကဲ ပြောနကြောတယ်။ ကလေးကို ဟိုဘကြ မှညေီရာခလွိုကြ။ ပြီးနငကြ ဒီနားလာ”

မိတူးမာ ကလေးကို အောကခြလွိုကတ်ော့ ဦးမင်းမောငကြ သူ့ကို ငှကပြှောပငအြုပန်ား ဆှဲခေါသ်ှားပြီး

“ကဲနငကြ ဒီငှကပြှောပင် ကိုငပြှီး ဖငကြုန်းထား ”

ဟု ဆိုလိုကပြါသည်။ မိတူးမာက ငှကပြွောပငကြို လကန်ှဈဘကန်ှင့ြ ကိုငလြိုကပြှီး ခါးကို ကော့ပေးထားလိုကပြါသည်။ ဦးမင်းမောငကြ မိတူးမာ၏ ထမီကို ခါးပေါလြှနတ်ငလြိုကရြာ အောကတ်ှင် ဘာမှ ခံမဝတထြားသော မိတူးမာ၏ ဖငပြှောငကြှီး ပေါလြာပါတော့သည်။ ညက လ မသာသဖြင့ြ တောတ်ောမြှောငရြာ ကြယရြောငဖြှင့သ်ာ ရေးရေးလေး မှငရြပါသည်။

ဦးမင်းမောငသ်ည် မိတူးမာ၏ စောကဖြုတကြှီးကို နောကမြှ စမ်းကြည့်လြိုကရြာ ချောကန်သညေကြိုတွေ့ရသဖြင့ြ ငုတတ်ုတ် ထိုငခြလွိုကပြှီး မိတူးမာ၏ စောကဖြုတကြှီးကို ကုန်းယကလြိုကပြါသည်။ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံး စိုရှှဲလာသညအြထိ ယကလြိုကပြှီး တံတွေးများကို သူ၏လွှာဖြင့ြ စောကဖြုတထြဲဝငအြောင် တွန်းတငပြေးလိုကပြါသည်။

စောကဖြုတယ်ကန်ရလွှေင် မရပခြငွသ်ော ဦးမင်းမောငမြှာ အခွိနမြရသောကြောင့ြ ဆကယ်ကန်ချင်ေစြိတကြို ထိမ်းလိုကပြှီး မတတ်တရြပလြိုကပြါသည်။ ထို့နောကြ သူ၏ပုဆိုးကို မလိုကပြှီး လညပြင်းတွင် နောကပြှနခြထွားလိုကပြါသည်။ ပြီးနောကြ လကဖြဝါးပေါြ တံတွေးထွေးခပြှီး သူ၏လီးကြီးကို တံတွေးဆှတလြိုကကြာ မိတူးမာ၏ စောကဖြုတထြဲသို့ တခါထဲ ထိုးသှင်းလိုကပြါတော့သည်။

သူ၏ တံတွေးများနှင့ရြော၊ မိတူးမာကလည်း ခံချင်လြာပြီးဖြစ်သဖြင့ြ ထွကလြာသော စောကရြညမြွားနှင့ရြော၊ မိတူးမာ၏ စောကဖြုတမြှာ ချောနပြေီဖြစ်သဖြင့ြ ရှောရှောရှူရှူပင် ဝငသ်ှားပါတော့သည်။ ဦးမင်းမောငသ်ည် မနေ့က သူ့ကို မိတူးမာက လီးနဲနဲတိုသညဟြု ပြောထားသဖြင့ြ စိတထြဲတွင် တေးထားခဲ့ရာ နောကမြှ ဆောင့လြိုး သောအခါတွင် သားအိမခြေါင်းကို စောင့မြိပြီး ဒုတကြနဲ ဖြစ်သှားသောကြောင့ြ ပြောသ်ှားပြီး မညှာမတာပင် တဖုံးဖုံးဆောင့ြ၍ လိုးပါတော့သည်။

မိတူးမာကလည်း တခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ ဖြစ်သာသှားသည် သူက ဖြုံတောင် မဖြုံဘဲ သူ၏ဖငကြှီးကို ဦးမင်းမောင် ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ ပြန်၍ ကော့ကော့ ထိုးပေးနလေိုကပြါသေးသည်။ ဦးမင်းမောင်၏ ဆောင့အြားကြောင့ြ ရှေ့သို့ရောကရြောကသ်ှားရာ မိတူးမာမှာ ငှကပြွောပငကြို လကန်ှင့ြ ထောကမြထားနိုငတ်ော့ဘဲ ပုခုံးနှင့ြ ထောကထြားပြီး လကဖြှင့ြ ဖကထြားလိုကရြပါ သည်။

ညအခွိနဖြစ်သဖြင့ြ အသံကို လှယလြှယကြှားနိုငသ်ောကြောင့ြ မိတူးမာမှာ မအောမြိစရန်ေ တောတ်ောြ သတိထားနရပေသည်ေ။ သားအိမခြေါင်းကို တခါဆောင့တ်ိုင်း အားကနဲအားကနဲ ဖြင့အြောလြိုကခြငွသ်ောြ လည်း အသံကြားမညဆြိုးသဖြင့ြ ထိမ်းထားရရာ “အု ” ကနဲ ”အိ” ကနဲ “အင့ြ” ကနဲသာ အသံထွကန်ပေါသည်။

မောငန်ိုငတ်ို့က တီဗှီကြည့်န်ရော တီဗှီသံကြောင့ြ တခွားအသံကို တောရြုံတနရြုံ နှင့ြ မကြားနိုငသ်ဖြင့ြ ဦးမင်းမောင် ကတော့ တဖုံးဖုံးဆောင့လြိုးနပေါတော့သည်။ အခွိနန်ှင့ြ နရောကြောင့ြ ပုံစံပြောင်းလိုးရနလြည်း မဖြစ်နိုငသ်လို အကြာကြီးဆှဲလိုးရနလြည်း မဖြစ်နိုငသ်ဖြင့ြ အခွိနတ်ိုတို အတွင်းမှာ ရှိသမအွားကုနသ်ုံး၍ မညှာမတာ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနတေော့ရာ မိတူးမာမှာလည်း ထိထိမိမိရှိပြီး ကောင်းလှန်းလှသဖြင့ြ

“အား.. အမလေး၊ ဆရာကြီးရေ၊ ကောင်းလှခွီလား၊ အား၊ အိ၊ အင့ြ ကောင်းတယ် ဆရာကြီးရဲ့၊ အမရေေ၊ ကောင်းလိုကတ်ာ။ သတေော့မှာဘဲ။ အား ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်၊ ဆောင့ြ။ ဆောင့ြ၊ ဆောင့ပြါ ဆရာကြီးရယ်။ အသားကုနဆြောင့ပြါ။ အား…အား…အားးး ပြီးတော့မယ် ဆရာကြီးရေ၊ အား..အား…..အား…. ပြီးပြီ ၊ အား ပြီးပြီ၊ အား ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ကောင်းလိုကတ်ာ ”

ဟု ပါးစပကြ တတွတတ်ှတ် ရှတရြင်း ပြီးသှားပါတော့သည်။ မိတူးမာ၏ အသံနှင့ပြင် ဦးမင်းမောငမြှာ ပို၍ ဖီလင် တွတကေလြာပြီး မိတူးမာပြီးပြီးချင်ြးမှာပင် သူလည်း လရညမြွားကို စောကဖြုတထြဲ ပန်းထုတရြင်း ပြီးလိုကပြါတော့သည်။ သူ့လီးကြီးအား မိတူးမာ စောကဖြုတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ မိတူးမာလည်း ဒူးညှတပြှီး ငှကပြွောပငကြို ဖကြ၍ ထိုငခြလွိုကရြပါတော့သည်။

ဦးမင်းမောငလြည်း လုံခညွကြိုပြနဝြတပြှီး မိတူးမာဘေးတွင် မှကြေီးပေါြ ထိုငခြလွိုကပြှီး အမောဖြနလေေိုကပြါတော့သည်။ မိတူးမာ၏ ကလေးလေး ကတော့ သူ့အမေ ၏ ဖောကပြှနရြေးဇာတလြမ်းကို မသိချင်ယ်ောငဆြောင်၍ ကနဘြောငပြေါတ်ှင် အိပကြောင်းကောင်းနှင့ြ ဆကအြိပ် နပေါသည်။

…………………………………………….

နောကန်ေ့ မနကစြောစော ရတကေခြွိနတ်ှင် ဦးမင်းမောငတ်ဈယောကြ အိမပြှနခြဲ့တော့သည်။ အပြနလြမ်းတလမ်းလုံး မိတူးမာကို လိုးခဲ့ရပုံများကို စားမှုံ့ ပြနရြင်း သင်ျဘောပေါတ်ှင် စိတကြ ထလာပြနသ်ည်။ အိမပြှနရြောကရြောကခြငွြး အိမမြှ ဇနီးချောကို တန်းလိုးရန် အားခဲထားလိုကသ်ည်။ ယခငကြလည်း ဤသို့ပင် ငါးကနမြှပြနသ်ောနေ့ဆိုလွှင် အိမရြောကရြောကခြငွြး တခွီဆှဲနကဖြှေဈသည်။ ဇနီးချောကလည်း အထူးပြော စရာမလို အဆငသ်င့ပြှငထြားပြီးသား။

ဦးမင်းမောငထြကြ ၁၀ နှစ်ခန့ြ ငယသ်ူဖြစ်ပြီး မိတူးမာပြောသလိုပင် နှုတခြမ်းမှှေးရေးရေးနှင့ြ ထနလြည်းအတောထြနသ်ူဖြစ်ရာ ငါးရကခြန့ြ လီးနှင့ဝြေးနသဖြေင့ြ အတောလြိုချင်န်လေောကပြှီ ဖြစ်သည်။ ဦးမင်းမောင် အိမရြောကမြည့ြ အခွိနသ်ည် မနကြ ၁၁ နာရီလောကဖြစ်ရာ ကလေးများလည်း ကြောင်းသှားကုနပြှီး အိမတ်ှငလြူရှင်းခွိနလြည်းဖြစ်သည်။ ၁၀ နှစ်ကြောကြွောြ တဈယောကတ်ည်းကိုသာ လိုးခဲ့ရာမှ မိတူးမာအား ၂ ရကသ်ာ လိုးလိုကရြသည် အိမမြှ မိန်းမကို တအားသတိရပြီး တအားကြုံးချင်န်မေိ သည်။ သင်ျဘော ဆိပကြမ်းကပသ်ညန်ှင့ြ ကားမငှားမီ အိမကြို ဖုံးဆကလြိုကသ်ည်။

” မိန်းမရေ၊ မောင် ပြနလြာနပြေီနောြ၊ အဆငသ်င့ပြှငထြား ”

“ မပူနဲ့မောင် သူများက အဆငသ်င့ဖြစ်နတော ၃ ရကရြှိပြီ ”

ဦးမင်းမောငတ်ို့အိမသ်ည် ၃၅ လမ်းထဲရှိ ကနထြရိုကတ်ိုကဖြစ်သည်။ ဦးမင်းမောငတ်ို့ နသညေမြှာ ၃ လှှာတွင် ဖြစ်သည်။ ဦးမင်းမောင် အိမရြှေ့တွင် ကားဆိုကသ်ညန်ှင့ြ ဝရနတ်ာတွင် ထွကကြှည့န်သေော ဖြူဖြူဖြှေးဖြှေး ရဆေေးငါးကြီးကို တွေ့လိုကရြသည်။ ကသောကမွောပင် အိမပြေါသ်ို့ တကခြဲ့ရာ တံခါးရှေ့ အရောကတ်ှင် တံခါးက အနည်းငယ် ဟ နသညေကြိုတွေ့ရသဖြင့ြ တွန်းဝငလြိုကသ်ည်။

“ ဟာ.……”

ရဆေေးငါးကြီးမှာ အိမရြှေ့ ဆိုဖာပေါတ်ှင် ပေါငတ်ချောင်း ထောင် တချောင်းကိုအောကခြွ၍ ထိုငန်သညေကြို တွေ့လိုကရြလသည်ေ။ ကိုယပြေါတ်ှင် အဝတအြစားက လုံးဝမရှိ၊ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း။ ကလေးသုံးယောကြ မှေးထားသဖြင့ြ ဗိုကကြတော့ အနည်းငယပြူချင်သ်ည်။ လူကလည်း အရမ်းမဝသောလြည်း ပြည့ပြှည့ြ ဖြိုးဖြိုးဖြစ်သည်။

အသားက ဖြူစွပန်ရသေည့ြ အထဲ စောကမြှှေးကိုပြောငအြောငရြိတထြားရာ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဖောင်းမို့နပြေီး စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားတွင် စောကစြိကြီးမှာ ပြူးထွကန်သည်ေ။ ဦးမင်းမောငကြ တံခါးကို ဆောင့ပြိတလြိုကပြှီး ဆိုဖာဆီသို့ အပြေးတပိုင်းသှားလိုကပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကသ်ည်။ စကားတခွန်းမှ မပြောဖြစ်ဘဲ မသူဇာ၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို ကောကမြလိုကပြှီး သူ့နှာခေါင်းကို မသူဇာ့စောကဖြုတ် ကြားထဲထည့ြ ပြီး အသကကြို ပြင်းပြင်းရှိုကရြှူလိုကသ်ည်။

“ အား…. မိန်းမရာ ဒီစောကဖြုတကြှီးကို လှမ်းလိုကရြတာကြာ..”

ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဦးမင်းမောငသ်ည် မသူဇာ့စောကဖြုတကြို တရှုံ့ ရှုံ့ နမ်းလိုကြ လွှာဖြင့ြ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံးအား တပြတပြှတ် ယကလြိုကြ လုပန်တေော့သည်။ မသူဇာသညလြည်း မခံစားရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ဦးမင်းမောင်၏ လွှာအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံနရရော ပါးစပမြှ

“အင်း…အင်း…..အင်း…” .

နှင့ြ ညည်းနသလေို တကိုယလြုံးလည်း တွန့ရြှနလသေည်ေ။ ဦးမင်းမောငသ်ည် စောကဖြုတယ်ကခြှင်းကို ခတ်ေတရပလြိုကပြှီး ထိုငရြာမှ ထလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ သူ၏ အဝတအြစားများကို အလွှငအြမှနခြွှတပြဈလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ မသူဇာ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆှဲကိုငပြှီး ဆိုဖာလကတ်န်းဘကသ်ို့ ဆှဲမတငလြိုကရြာ မသူဇာ၏ ပုခုံးနှင့ြ ခေါင်းမှာ အောကဖြကြ သို့ဆိုကသ်ှားပြီး တငပြါးမှာ လကတ်န်းပေါသ်ို့တငလြွှကြ စောကဖြုတ် ကြီး မိုးမွှောသ်ှားလသည်ေ။

ဦးမင်းမောငသ်ည် မသူဇာ၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို ဖြဲလိုကပြှီး မတတ်တကြပင် ကုန်းလွှကြ မသူဇာ၏ စောကဖြုတကြို အားရပါးရ ယကလြတေော့သည်။ ခဏနသေောအခါ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး စောကဖြုတထြဲသို့ လွှာကို ဝငသ်လောကြ ထိုးသှင်းပြီး လွှာနှင့လြိုးပေးနလသေည်ေ။

ဤသို့ လွှာနှင့လြိုးနရောမှ စောကစြိအား စုပလြိုကြ စအိုဝအား ယကလြိုကြ လုပပြေးနပြနေရြာ မသူဇာမှာ တအားအားနှင့ြ ကော့လနန်ပတေေော့သည်။ တောတ်ောကြှာကြာ အားရအောငယ်ကပြှီးမှ တဖနမြတတ်တရြပလြိုကပြှီး သူ၏ တောငမြတန်သေော လီးကြီးကို ကိုင်၍ မသူဇာ၏ စောကဖြုတဝြတွင် တေ့လိုကသ်ည်။ ပြီးသူ့လီးကြီးဖြင့ြ မသူဇာ၏ စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ပြတဆြှဲပေးလိုကြ စောကစြိအား ဖိပြတပြေးလိုကြ လုပန်ရော မသူဇာမှာ

“အား… မောငရြေ၊ ဘယလြိုလုပန်တောလဲ၊ လိုးပါတော့၊ မောင့လြီးကြီးကို ထိုးထည့လြိုကပြါတော့၊ သူဇာ မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး။ အား..ရှီး….ရှီး… မောငရြေ၊ လိုးပါ၊ လိုးပါ၊ လိုးလိုကပြါတော့”

ဟု အောန်လတေေော့သည်။ ထိုအခါမှ ဦးမင်းမောငကြ သူ့လီးကို မသူဇာ စောကဖြုတထြဲသို့ တခါတည်း တဆုံး သှင်းလိုကလြတေော့သည်။ ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီး စောကခြေါင်းထဲတွင် ဒုတကြနဲ ဖြစ်သှားသညန်ှင့ြ မသူဇာမှာ အားကနဲအောပြှီး ထွန့ထြှန့ြ လူးသှားလသည်ေ။ ပြီးနောကြ ဦးမင်းမောင်၏ ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ သူမ၏ ခါးကို ကော့ကော့ပေးကာ ဆိုဖာကို လကသ်ီးဆုပဖြှင့ြ တဖုံးဖုံးထုနတေော့သည်။

တလမ်းလုံး တောငလြာသောလီးကို အတိုးခပြှီး ဦးမင်းမောငမြှာ မသူဇာအား မီးကုနယ်မ်းကုန် တဖုံးဖုံး ဆောင့လြိုးနလရေော မသူဇာမှာလည်း ရငတ်ေ တုန်း ရတွင်ေးထဲကသွကဲ့သို့ စိတပြါလကပြါပင် ခံနလတေေော့သည်။ ဤကဲ့သို့ အတနကြှာ လိုးပြီးသောအခါ ဦးမင်းမောငသ်ည် ပြီးချင်လြာလသည်ေ။ မသူဇာ မဝသေးသညကြို သတိထားမိသဖြင့ြ ဦးမင်းမောငကြ သူ့လီးအား မသူဇာ စောကဖြုတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကကြာ မသူဇာ၏ စောကဖြုတကြှီးအား ပြနယ်ကပြှနတ်ော့သည်။

ဤတခါတွငတ်ော့ စောကစြိကိုသာ ဦးစားပေးပြီး ဖိယကပြေးနရော မသူဇာမှာ တကိုယလြုံး တုနတ်ကလြာပြီး ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ဖြစ်ကာ တခွီပြီးသှား လသည်ေ။ မသူဇာမှာ တခွီလောကပြှီးယုံနှင့ြ ကြနပေတ်တသ်ူ မဟုတသ်ဖြင့ြ ဦးမင်းမောငသ်ည် ဆိုဖာပေါတ်ှင် ပကလြကအြိပလြိုကပြှီး မသူဇာကို အပေါြ ဆှဲတငလြိုကလြသည်ေ။

မသူဇာကလည်း အလှည့ကြလွှင် မနှဲ့တတသ်ူဖြစ်ရာ ဦးမင်းမောငကြိုယလြုံးကို ခွလိုကပြှီး ဦးမင်းမောင်၏ လီးကြီးကို သူမလကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငပြှီး သူမ၏ စောကဖြုတဝြသို့ တေ့၍ ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ။ စောကခြေါင်းထဲသို့ လီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားသောအခါ ဖိထိုငထြားလိုကပြှီး မှှေ့ပေးနလေိုကသ်ည်။ ခနမှှေ့ပေးပြီးနောကမြှ ဦးမင်းမောင်၏ ပုခုံးကို အားယူ၍ ကိုငလြိုကပြှီး သူ့ဖငကြှီးကို လီးတဆုံးကြှကာ ပြနဆြောင့ြ သှင်းလိုကလြသည်ေ။

ဤသို့ဆောင့လြိုးရသညကြို သဘောတွေ့သှားသည့အြလား မသူဇာသည် ဖငကြိုကြှလိုကြ ဖိဆောင့ခြလွိုကန်ှင့ြ တဖုံးဖုံး ဆောင့လြိုးလတေော့သည်။ ဦးမင်းမောငသ်ည် ကိုယကြမဆောင့ရြလွှင် မပြီးတတသ်ူဖြစ်ရာ မသူဇာမှာ သူမစိတတ်ိုင်းကြ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့ဆြောင့လြိုးရင်း ပါးစပမြှ

“အီး… အား… အီး… အား…”

နှင့ြ အောန်လတေေော့သည်။ မသူဇာသည် အခွိန် တောတ်ောကြှာကြာ လိုးပြီး တကိုယလြုံး ခွှေးများ နှင့ရြှှဲနပြေီး မောဟိုကလြာသောအခါမှ ဦးမင်းမောငကြ မသူဇာ့ကို အသာအောကဘြကပျို့လိုကပြှီး သူက အပေါမြှ တဖန် ပြနဆြောင့လြိုးပြနတ်ော့သည်။ ဤတကြိမတ်ှငတ်ော့ မသူဇာလည်း ဝနပြေီဖြစ်သဖြင့ြ ဦးမင်းမောငမြှာ လုံး၀ မထိန်းတော့ဘဲ အားရှိသလောကြ အကုနဆြောင့ကြာ ပြီးလိုကလြတေော့သည်။

စိတထြဲမှလည်း “မိတူးမာ ဘယလြောကကြောင်းကောင်း မိသူဇာကိုတော့ မမှီပါဘူးကြယ်” ဟု တွေးနမေိလတေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။