သူငယခြငွြး ညီမ
ရေးသားသူ – ?????
ကြှနတ်ော့န်ာမညကြ စညသ်ူ ။ ကြှနတ်ောြ ငယင်ယထြဲက အရမ်းခငတ်ဲ့ ကောငတ်ဈကောငရြှိတယ်။ ခငဗြွားတို့မှာလည်း ရှိမှာပဲ။ ဒီကောင့ကြို အကုနလြုံးက လအေိုး လို့ ခေါကြှတာ။ လအရေမ်းပေါတဲ့ကောင်။ နာမညအြရင်းက ထွဋခြေါင် ဆိုပမယေ့ြ အဲ့နာမညကြို ဘယသ်ူမှ မခေါပြေါငဗြွာ။
လအေိုးနဲ့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ စသိတော့ ၃ တန်းဗွ။ ကလေးဘ၀ ကြောင်းမှာ ဘောလုံးကနရြင်း သိတာ။ ငယင်ယထြဲက ကြှနတ်ောကြ လူလညကြတွာ။ ဒီကောငတ်ှအမှေဲ ရှေ့တန်းတို့ နောကတ်န်းတို့ လုနရင်ေ ဂိုးဖမ်းရင် ကြှနတ်ောပြဲ။ လအေိုးက ရှေ့တန်းတိုကစြဈမှုးကြီး အသဖြစ်ေချင်တ်ာ။
အဲ့နေ့က ရှေ့တန်း သူသှားမယ် ငါသှားမယ် လုနတေုန်း ကြှနတ်ောကြ လအေိုးကို ရှေ့တန်းပေးဖို့ ပျိုငင်ှင်းပေးလိုကတ်ာ လအေိုးရှေ့တန်းဖြစ်ကော။ မဖြစ်လည်း မရဘူးလေ။ ဂိုးသမားမရှိရင် ဘောလုံးကန် မရဘူးမလား။ ဂိုးဖမ်းမယ့သ်ူက ခပရြှားရှားရယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကြောင်းဆင်းတော့ လအေိုးက ကနွော့ကြို မုန့ဝြယကြွှေးတယ်။ သူ့ဖကြ ဝငင်ှင်းပေးလို့ပေါ့။ အဲ့ထဲက ခငလြာခဲ့တာ အသကြ ၃၀ ကြောြ ကိုယစြီအလုပတ်ှအကေိုငတ်ှနေဲ့ အိမထြောငကြတွဲ့ အထိပဲ။
ကြှနတ်ောတ်ို့ အိမထြောငကြတွော့လည်း ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ။ ဒီကောငကြ ၁၁ လပိုင်း။ ကြှနတ်ောကြ ၁၂ လပိုင်း။ ကြှနတ်ောတ်ို့ မိန်းမတွလည်ေး နောကတ်ော့ ခငသ်ှားကြတာပဲ။ လအေိုးနဲ့ ကြှနတ်ောကြ အရမ်းခငတ်ာကိုး။ တတွဲတွဲနဲ့ နကြတော အခုခတ်ဆေို swing တယလြို့တောင် ထငကြှမှာ။ တဈယောကင်ှလေို တဈယောကခြွေး၊ တဈယောကြ စီးပြားရေး တဈယောကကြူညီနဲ့ အပြနအြလှနပြေါ့။
ဖြစ်ချင်တ်ော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ သူငယခြငွြးတွကြေား ဝငလြာတာက ကြှနတ်ောတ်ို့ မိန်းမတွေ မဟုတဘြူး။ လအေိုးညီမ ပေါကစြ ။ ဟုတတ်ယ်။ သူ့နာမညကြိုက ပေါကစြ ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ထကြ အသကြ ၁၀ နှစ်လောကြ ကြာတယ်။ လအေိုးကော ကြှနတ်ောကြော သူ့ကို ပေါကစြလို့ပဲခေါတ်ာ။ ခွှဲတာကလည်း ၂ ကောငလြုံးကို အသခွှေဲတာ။ ဆိုးလည်းဆိုးတယ် နိုငလြည်းနိုငတ်ယ်။ အလိုလိုကတ်ာဆိုလို့ ကြှနတ်ောတ်ို့ ၂ ကောငပြဲ ရှိတာကိုး။
လအေိုးတို့အိမကြ အရမ်းတင်းကြပတ်ာ။ ဇာတလြမ်းဖြစ်တာက သင်ျကြနတ်ှင်းကြီးဖြစ်တာ။ အဲ့နှစ်သင်ျကြနတ်ုန်းက လအေိုးက သူ့ရဲ့ လိုကထြရပလြေးကို သင်ျကြနလြိုကမြယဆြိုပြီး ထလုပကြော။ သူ့မိန်းမကလည်း လအေိုးရဲ့ ပိုးကိုမနိုငတ်ော့ ထွကပြေါ့ သူလည်း လိုကမြယလြတေဲ့။ လငမြယား ၂ ယောကလြုံးက လိုကမြယဆြိုတော့။ ဒီကောင့ည်ီမ ပေါကစြကလည်း လိုကမြယ် တကဲကဲ။
သူ့အဖနေဲ့ အမကေ သင်ျကြနဆြိုတာနဲ့ တရားစခန်းပဲ ဝငခြိုင်းတာ ဟိုးကလေးဘဝထဲက။ အခု အသကြ ၂၀ ကြောတ်ောင် တရားစခန်း လှှတန်တေုန်း။ ပေါကစြကလည်း သူ့အထာနဲ့သူ။ သူ့ဘဲနဲ့ သူပတလြညဖြို့ လအေိုးကို အကြောင်းပြတာ။
လအေိုးက ညီမကိုတော့ ခစွပြါရဲ့။ ဒါပမေဲ့ မိဘနှစ်ပါး ထောင်းမယ့ဒြဏကြို ပိုကြောကတ်ယလြေ။ ဒီတော့ မနိုငမြယ့အြတူတူ ပေါကစြကို မခေါခြငွဘြူး။ ဒီတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကြုပအြိမရြောကခြလွာပါကော။ မိန်းမရှေ့မှာ မဲ့ကာ ရှဲ့ကာ တမွိုး ငိုလိုကရြယလြိုကတ်မွိုး ခွှဲနတေော့ မိန်းမကလည်း အမှငကြပလြာပုံရတယ်။
“နငသ်ာလိုကသ်ှားလိုကအြေ။ တကတည်း သူ့အိမကြလည်း လှနပြါတယ်။ အပျိုကြီးတောင် ဖြစ်တော့မယ် အခုထိ သင်ျကြနမြလညခြိုင်းဘူး”
ဆိုပြီးပြီး ရှဲ့ပြောတယ်။ ကိုယ့မြိန်းစကား ကိုယန်ားလညသ်ောကြောင့ြ သချောအကြိုးအကြောင်း ရှင်းပြရတာပေါ့။
“ဟဲ့မိန်းမ။ နငမြသိဘူးနောြ။ ဒီပေါကစြမက သူ့ဘဲနဲ့ သူလညခြငွလြို့ သကသ်ကြ ဂွငဆြငန်တော”
မိန်းမကို ပြနပြှောရင်း ပေါကစြခေါင်းကို ဒေါကခြနဲခေါကတ်ော့ ပေါကစြက နှုတသ်ီးစူသှားသည်။ မတတန်ိုင် .. ကိုယ့မြိန်းမရှေ့တော့ အနိုငပြေးလို့မရ။ မဟုတရြင် ဒီကောငမြလေး လုပပြုံနဲ့ ညစာငတဖြို့များသည်။
“ဒါများဟယ် သူ့ဘဲမလိုကခြိုင်းနဲ့ပေါ့။ တို့လငမြယား ၂ ယောကြ ထိန်းမယလြေ။ သူ့အိမကြို နငလြိုကပြှောရင် ရပါတယ်။ ”
မိန်းမဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့ြ စူနသေော နှုတသ်ီးက မဲ့သှားသည်။ သူ့အတတ် သူစူးပြီလေ။ ပေါကစြမဲ့သှားတာမှငတ်ော့ ကြုပလြည်း မိန်းမ အကြံပေးတဲ့အတိုင်းလုပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
လမ်းမှာတဈခွန်းမှ စကားမပြော။ ပြစိပြစိနှင့ြ ဘာတွေ ကြိနဆြဲနလေဲမသိ။ ကိုယသ်ာ စပဖြှီးဖြီး။ လအေိုးအိမကြလည်း တဈကားလုံးက သူငယခြငွြးတွေ လငမြယားတွဆေိုတော့ တဈရကတ်ော့ ပေးလှှတသ်ည်။ ဒါတောင် မနည်းတောင်းတောင်းပနပြန် ပြောရတာ။
“မောငစြညသ်ူ မင်းပါလို့ လှှတတ်ာနောြ။ မင်းသူငယခြငွြး လအေိုးသာဆိုလို့ကတော့ မယုံရဲဘူး။ ဒီကောငကြ သူ့မိန်းမနဲ့သူ အလုပရြှုပန်မှော။ ”
“ဟုတကြဲ့ပါ ။ ဒီပေါကစြကို ခေါင်းခန်းထဲ ထည့ထြားလိုကလြေ။ အဲ့တာဆို အေးဆေးပေါ့။”
“အေး အေး အဲ့အကြံကောင်းတယ်။ သမီးမိန်းကလေးဆိုတာ . .. …..”
ထုံးစံအတိုင်း သှဝါဒတွေ ခွှလောတော့ မကြားချင်ယ်ောငဆြောငတ်ုန်း ကနွော့ကြို ဒိုင်းခနဲ ပေါကစြက မကြစြောင်းလှမ်းထိုးပါတော့သည်။
လညတ်ဲ့နေ့ရောကတ်ော့ ခေါင်းခန်းထဲက လငမြယားရယ် ပေါကစြရယ်။ ပေါကစြတို့ သင်ျကြနလြညတ်ာများ ဟာသကိုဖြစ်လို့။ ထမိနရြယ် shirt အကြီကြီးရယ် အပေါကြ အနှေးထညကြှီး ဝတထြားသေး။ ကားမထွကခြင် ပြောတာများ ၁ နာရီလောကရြှိတယ်။ ကားနောကခြန်းက ကြှနတ်ောမြိန်းမက ခေါင်းဖကမြှာ ကြှနတ်ောကြတော့ အနောကအြစွနကြနေ ကလေးတွကေို ထိန်းရတာပေါ့။ လညတ်ာမှ ကမျဘာအေး မရောကသ်ေး။ ကားက ထိုးရပသ်ှားပြီး ဇောင့ဇြောင့န်ဲ့ ပေါကစြမ ခေါင်းခန်းက ဆင်းခလွာသည်။ မကြန်ှာကတော့ စပဖြှီးဖြီး။ အနှေးထညလြဲ မရှိတော့။ shirt နဲ့ ထမီနဲ့။
ကားဘေးမှာ ပဲနဲ့လွှောကန်တေုန်း တခွားကားတဈစီးက ဗှမ်းခနဲ ပကခြလွိုကတ်ာ တဈကိုယလြုံး ရှှဲသှားပါလရေော။ ဒီတော့မှ တဈသကလြုံး ကလေးလို့ ထငထြားတဲ့ ခွာတိတမြရဲ့ အလှတွေ ထင်းခနဲ။ ကိုယ့မြကြစြိဟာလည်း ဝင်းခနဲ။ အို မဖြစ်သေးပါဘူးလဆေိုပြီး အရှေ့က မိန်းမဆီပို့ရတယ်။ ဒီနောကကြ ကောငတ်ှနေဲ့ဆို အိမပြှနရြင် ထဘီတောငကြနွမြယမြထင်။ ကားနောကခြန်းက ကြှနတ်ောကြလည်း ကလေးတွေ မကြန်ှာလုပတ်ဲ့ ဘီယာတွေ တဗူးပြီးတဗူး ကဈတာပဲ။ ခါးကြားထဲက ၈ ပတပြှားလေးနဲ့ တငရြတာပေါ့။ ရလေေးစိုလိုကြ ကဈလိုကန်ဲ့ ကမျဘာအေးရောကတ်ော့ ကားက ထုံးစံအတိုင်းကြပသ်ည်။
လူငယတ်ှေ ၄ ယောကလြောကပြါတော့ ဆင်းမလွှောကခြိုင်း။ ဒီတိုင်း အိပဲ့အိပဲ့နဲ့ တိုးနတော။ ပေါကစြမကိုကြည့်တ်ော့ အအေးဗူးက တဈဝကတ်ောင် ကုနန်ပပြေီ။ အရှေ့ပြေးရင်းနဲ့ အအေးဗူးယူမော့ကြည့်တ်ော့ အံမာ ရောထားတာဗွား။ ဆူလည်းဆူချင်တ်ယ် အနောကကြ ကောငတ်ှကေ သူ့ထကပျိုကဲနတေော့ ခေါင်း ၂ ခကြလြောကခြေါကပြှီး နဂိုနရော ပြနထြိုငရြတယ်။
မဖြစ်သေးပါဘူးလဆေိုပြီး ကားရှေ့ပြနသ်ှားပြီး မိန်းမကိုလည်း ပေးမသောကဖြို့ သတိပေးတောမှ ကိုယ့မြိန်းမကပါ အပျိုလုပန်တော။ သူကဈထားတာ ပေါကစြထကြ ပိုများပုံရတယ်။ တဟီဟီနဲ့ ။ လခွီးပါကြာလို့ ရရှတေရြင်း လူငယတ်ှထေဲက ထိန်းနိုငတ်ဲ့ကောငကြိုပဲ ရနမြဖြစ်အောငထြိန်းဖို့ ပြောရင်း ကိုယ့ကြောင် ၂ ကောင် ကိုယပြှနထြိန်းနရတေယ်။ ပေါကစြမက နည်းနည်းရယ်။
“ဟေး ခစွြ..ဘာလုပန်လည်ေး ဘာညာ” နဲ့ လငထြောငန်တော ကိုယ့မြိန်းမ။ မူးတာက နည်းနည်း ယှတာက များများ။ အခုခွိနပြှောလည်း နိုငမြှာမဟုတတ်ော့။ ပေါကစြကို ကြည့်တ်ော့လည်း ခွာတိတကြ ပြုံးစိစိ။
ကနတ်ောကြှီးရောကတ်ော့ ဆုံရပကြိုပြောပြီး လမ်းဆင်းလွှောကကြှတယ်။ မဏျဍပတ်ှရှေေ့ရောကရြင် ဝငကြတဲ့ ကောငကြိုလည်းထိန်း။ ယိုငန်တေဲ့ ကိုယ့မြိန်းမကိုလဲတွဲနဲ့ ပေါကစြတောင် မကြည့်ဖြစ်ဘူး။ အဲ့အခွိနလြေးမှာပဲ ဝှဈခနဲ ဘယလြဈသှားတယမြသိ။ မယမြင်းကြီးမက ပြောကသ်ှားပါလကေော။ အဲ့တော့မှ ခေါင်းမီးတောကတ်ာ။ ခုနက ကဈထားတဲ့ ၈ ပတပြှားလည်း ဘယန်ံကြားရောကမြှန်း မသိတော့။ ခေါင်း ဆငန်င်းတယဆြိုတာ ဒါကိုပြောတာ။
ကိုယ့မြိန်းမကို သူငယတ်ှကြေားထဲ ထားခဲ့ရမှာလည်း စိတကြမခနွိုင်။ မတတသ်ာတဲ့အဆုံး ကိုယ့မြိန်းမကိုတွဲဖို့ ကောငလြေး ၂ ကောင် လကထြဲထည့ပြှီး သကောင့သ်ားမကိုရှာဖို့ ထွကရြပါလကေော။ အဲ့နှစ်က IC show ရှိတယ်။ အကုန် IC show ဒိုးကြတာပေါ့။ တွေ့ချင်တ်ော့ ခွာတိတမြကို အိမသ်ာရှေ့မှာ ယောငလြညလြညန်ဲ့ တွေ့တယ်။
ခုနက သမဖို့ပြငထြားတာ နည်းနည်းတော့ လွော့သှားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ လကကြိုပြေးဆှဲပြီး ဒေါကခြနဲ ခေါကဖြစ်အောင် ခေါကလြိုကသ်ေးတယ်။ ပါးစပကြလည်း ဆူတာပေါ့။ ပြောတာများ တန်းကိုစီနတော။ ဂန်းနာမလေးက ဒါတောငစြပဖြှီးဖြီနဲ့။ ကြှနတ်ော့ကြိုကြည့်ပြှီး
“ဘာတွစေိတပြူနတောတုန်း ကလေးမှ မဟုတတ်ော့တာကို။ ခိခိ”
ဆိုပြီး ပြနပြှောတယ်။
“ဟေ”
“ဟုတတ်ယလြေ.. ကိုလေးတို့က ပေါကစြဆို အမြဲ ကလေးလို့ ထငန်တောမလား။ ဘာလဲ ရစေိုမှ လူကြီးမှန်း သိတာလား”
ပေါကစြ၏ စကားက မှနလြှန်းလို့ ခဏတောင် ဆှံ့အသှားသည်။ ဟနကြိုယဖြို့ဆိုသလို
“နငလြွှာမရှညန်ဲ့ နငပြွောကသ်ှားရင် ငါသမှောမလို့။ နင့ကြိုဘာမှ စိတမြပူဘူး။ အပိုတွေ ပြောမနနေဲ့ လာ။”
ဟုဆိုကာ လကကြိုဆှဲရင်း ခေါလြာတော့လည်း မငှင်းသည့အြပြင် ပြောသေးတာက
“ဟီး.. ကိုလေးနဲ့ ပေါကစြက အခုကတွော့လည်း ရနဖြစ်ထားတဲ့ စုံတွဲတွကနွေတောပဲ ဟဲဟဲ”
ရယပြုံကိုက လူယုတမြာ အသံနဲ့ရယတ်ာ။
” .. .. ..”
ဘာမှပြနမြပြောပဲ လကကြို အတင်းဆှဲကာ ခေါလြာရင်း သူက ဖကခြနဲဆို ခါးကို ဖကကြာ
“ကိုလေး..နပေါဦး ခဏနားထောင်”
ဆိုပြီး ကြှနတ်ော့ကြို ဆှဲလှည့တ်ယ်။ ရုတတ်ရကဆြိုတော့ ကြောငသ်ှားပြီး ဘာဆကပြှောမလဲ နားထောငမြိတာပေါ့။
“ပေါကစြကို မိန်းကလေးလို့ကို မထငတ်ာလား”
“ဟာ.. မိန်းကလေးမလို့ စိုးရိမတ်ာပေါ့ဟ”
“ကိုလေး စိုးရိမတ်ာ သိပါတယ်။ အဲ့တာပြောတာ မဟုတဘြူး။ ပေါကစြကို ကိုလေးမိန်းမအပေါြ မှငသ်လို မမှငဘြူးလား”
နှယပြှီလေ။
“ဒါ.. ဒါက..”
“ကိုလေး.. မလိမပြါနဲ့နောြ.. ပေါကစြကို ဒီနေ့ ကိုလေးကြည့်တ်ာတွေ မရိုးသားဘူး အမှနအြတိုင်းဖြေ”
“အာ.. ကြည့်တ်ာက အောြ ဒီကလေးမ အရှယရြောကလြာပါလားဆိုပြီးပဲ ကြည့်တ်ာပါ။ နငကြ ငါ့ညီမအရင်းလိုပါပဲ။ တခွား မတွေးနဲ့”
” အပိုတွေ ”
“….”
“ကိုလေးဟာလေ… အဖြစ်ကို မရှိဘူး”
ပေါကစြ၏ မှတခြကြကြှောင့ြ ဒေါသက ဒိုင်းခနဲ ထွကသ်ှားပြီး ပါးနှစ်ဖကကြို ကိုငကြာ ပြှတခြနဲ နှုတခြမ်းကို ဆှဲနမ်းလိုကမြိသည်။
“….”
“…..”
နှစ်ယောကလြုံး ခဏကြောငသ်ှားတာပေါ့။ နောကတ်ော့ လကကြိုဆှဲပြီး လမ်းလွှောကလြာရင်း သူမက ခါးကိုလှမ်းဖကတ်ော့ ကြှနတ်ောြ မရှေ့နိုင် မလှုပန်ိုင်။ ဆူညံနသေော ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံးမှာ ကြှနတ်ောတ်ို့ ၂ ယောကကြ တိတဆြိတည်ငသ်ာလှသည်။ ဟုတသ်ည်။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ၂ ယောကလြုံး နားလညတ်ယလြေ။ ဒါမဖြစ်နိုငတ်ဲ့ ကိဈစဆိုတာ။ ဒါမူးနတေုန်း ဖြစ်မိတဲ့ အဖြစ်အပကြသ်ာသာ။ အခွိနတ်နရြင် မေ့သှားမှာ..။ ဒီလိုနဲ့ပဲ . . . .
ကားပေါပြှနရြောကြ လညကြှပတကြှနဲ့ အကနွေ့တဈရကြ ကုနဆြုံးသှားသည်။ နောကန်ေ့ကတွော့ မလှုပန်ိုင်။ ကိုယတ်ငမြဟုတ်.. ပိုဆိုးတာက ကိုယ့မြိန်းမ အပူတွကြေီးပြီး ဖြားပါလရေော။ ဆေးလေးတိုကြ နှေးနှေးထွေးထွေးထားပြီး ပေါကစြတို့အိမကြို လာတော့လည်း.. ပေါကစြမလည်း ဖြားသည်။
သူ့အဈကိုလငမြယားကတော့ ကားဖြင့ြ ထွကသ်ှားပြီ။ အိမမြှာ အဘိုးကြီးနဲ့ အဘှားကြီးပဲရှိတယ်။ ပေါကစြ နမကေောင်းဘူးဆိုတော့ သူတို့လည်း တရားစခန်း မသှားကြ။ ကြှနတ်ောရြောကသ်ှားတော့မှ ဘှားတောကြ တရားနာလေးအမှီ သှားပါဦးမယဆြိုပြီး ဘိုးတောန်ဲ့ ကြှနတ်ောြ့ကို လူနာစောင့ခြိုင်းခဲ့သည်။
ဘိုးတောကြလည်း လပစ်ေခကြတ်ှကေ နိုင်းလောကရြှိတယ်။ တောကလြွှောကပြဈနတော။ လူနာဝငကြှည့ဖြို့ပြောတော့ ဘိုးတောကြလည်း ဆေးယူကာ လိုကခြဲ့သည်။ ခမွြးနတောမှ တုနလြို့။ မနေ့က မကဲစဖူး ကဲလိုကတ်ာ ဒီနေ့ တုတတ်ုတမြလှုပ်။ ပေါကစြကိုနိုးပြီး ဆေးတိုကတ်ော့ ဆေးသောကရြင်းတောင် ကြှနတ်ောကြိုမှငတ်ော့ စောကခြှကကြ ပြုံးစိစိ။ ပြီးတော့
“ဖကြေီးရေ အမလှမြေးထားတဲ့ အဝတတ်ှေ ရုတရြဦးမယထြငတ်ယ်။ အပေါထြပမြှာ.. ကိုလေးကို ခေါသ်ှားလိုကြဦး”
“ဟေ.. ဟုတသ်ားပဲ။ နနေေ.. မောငစြညသ်ူ။ ဧည့သ်ညကြို ခိုင်းလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ ပြီးတော့ ထဘီတွလည်ေး ပါတာကို”
“အာ.. ဦးလေးကလည်း.. ရပါတယ်။”
“ရပါတယ် မလုပန်ဲ့။ မင်းညီမက ဘယထြပြေးမလဲ မသိဘူး။ သချောကြည့်ထြား”
” ဟုတကြဲ့ ဦးလေး။”
ဘိုးတောြ ပြောတာလည်း ဟုတသ်ည်။ ဒီကလေးမ ဘာကြံနလေဲဆိုတာ မသိ။ အခန်းဝက ထိုငစြောင့ရြင်း မကြစြိဒေါကထြောကြ ကြည့်န်ရသေည်။ ဘိုးတောြ အပေါတ်ကသ်ှားတော့ ပေါကစြက ဗှုန်းခနဲထကာ ကနွော့ကြို သိုင်းဖကြ၏။
“ကိုလေးရာ လှမ်းလိုကတ်ာ။..”
“ဟဲ့.. ဟဲ့ အဘမှငသ်ှားရင် မကင်ေးဘူး”
အတင်း တွန်းခသွောလြည်း မရ။
“ဟဲဟဲ လန့လြို့လား။ မလန့ပြါနဲ့”
ဟုပြောရင်း သူမ ကုတငပြေါြ ပြနတ်ကသ်ှားသည်။ ပြီးတော့ ဆကလြုပပြုံက အသည်းယားစရာ။ စောငကြို ရငဘြတအြထိ ခွုံရင်းနဲ့ ဝှဈခနဲဆိုသလို သူမ၏ အင်ျကြီကို ခွှတပြှီး လကဖြှင့ြ ယမ်းပြသည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ဘိုးတောကြ အောကဆြင်းလာပြီ။ ဘိုးတောအြသံကြားတော့ အင်ျကြီကို စောငခြှုံထဲထည့ရြင်း ကြှနတ်ော့ကြို လွှာထုတပြှသည်။ နိုငလြည်းမနိုငတ်ဲ့ ကလေးမ။
“ဖကြေီးရေ… ဖကြေီး လာပါဦး”
ဘာကြံနပြနေပြှီ မသိ။
“အေး ပြော… ဘာဖြစ်လို့တုန်း”
ပေါကစြ၏ အသည်းအသန် ခေါသ်ံကြောင့ြ ဘိုးတောြ ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သှားသည်။
“သမီး ဗိုကဆြာတယ်။ မနကထြဲက ဘာမှမစားရသေးဘူး”
“နင် အပိုတွေ မပြောနဲ့ မနကကြတင် နင် ဆနပြှုတ် သောကပြှီးပြီလေ”
“သိဘူး ဆာတယ်။ ခုနကတင် ဆေးသောကထြားတာ ။ သမီးကို ဘာမှလည်း မကြှေးဘူး။ ဗိုကဆြာတယ်။ ဗိုကဆြာတယ်”
“အေးပါဟာ..။ သမီးတဈကောင် အရှယရြောကန်ပြေီ အခုထိ အကုနခြိုင်းတုန်း”
“မောငစြညသ်ူ။ ခဏကြည့်ထြား။ မနကတ်ောင် အဘ ဆနပြှုတပြှုတတ်ုန်း သူလမ်းထိပမြှာ ရသှေားဆော့နတော ပြနခြေါရြတယ်။”
“ဟုတကြဲ့ အဘ..။”
“နကလေည်းကောင်းတာမဟုတ်.. ယှပိုးကလည်း အခုထိ မသသေေးဘူး”
ဘိုးတောြ ပြစိပြစိနှင့ြ မီးဖိုချောငထြဲ ဝငသ်ှားတာကြည့်ရြင်း ဟူးခနဲ သကပြှင်းခမွိသည်။ ပေါကစြကို ပြနကြှည့မြိတော့ သူမပငတ်ီကို ခုနကလို ယမ်းပြနသည်ေ။ ကိုယလြည်း သည်းမခံနိုငတ်ော့။ ကိလသောကုနန်တေဲ့ ကောငလြည်း မဟုတဘြူးလေ။
ရုတတ်ရကထြပြီး စောငကြို ဆှဲလှနလြိုကတ်ော့ တဈကိုယလြုံးက မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း။ ပစ်စည်းက ဒငခြနဲ ထလာသည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကြား ခေါင်းပြေးဝငကြာ အားပါးတရ ကုန်းယကလြိုကတ်ော့သည်။ တပြကပြှကြ မှညန်သေံက အခန်းဝကပင် ကြားနိုငသ်ည်။ ပေါကစြအဖုတကြ အရညတ်ှနေဲ့ ကြှနတ်ော့ြ တံတွေးတွရေောကာ ရှှဲအိုငန်ပေါလရေော။ ထိုစဉြ
“ဟဲ့.. ကြကြဥလား ကြကသ်ား”
ဟူသည့ြ အသံကြောင့ြ ၂ ကောငသ်ား တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ခဏရပသ်ှားသော ကြှနတ်ော့ခြေါင်းကို ဖိခရွင်း သူမက
“ကြကသ်ား အဘရေ ကြကသ်ား”
ဟု လှမ်းအောရြင်း ဖြသည်ေ။ ထိုစဉြ ကြှနတ်ောအြကြံတဈခု လင်းခနဲရသည်။ ဟုတပြှီ။ ဒီတိုင်းလုပရြမယ်။ ရုတခြနဲထကာ အခန်းထဲမှ ထွကသ်ှားတော့ သူမ ကြောငသ်ှားသည်။ ကြှနတ်ောြ ပြတင်းပေါကတ်ံခါးကို လကည်ှိုးထိုးပြရင်း မကြစြိမှိတပြှတော့ သူကလည်း သဘောပေါကသ်ည်။ ခကြခြငွြး ခေါင်းညိတပြှသည်။ မီးဖိုချောငထြဲက ဘိုးတောကြို လှမ်းကြည့်တော့ ပနကြနထြဲတောင် ခေါကဆြှဲကို ထည့န်ပြေီ။ ဒီတော့မှ..
“အဘရေ.. ကြှနတ်ောြ ပြနပြှီနောြ။ တံခါးစေ့ခဲ့မယ်”
ဟု လှမ်းအောရြင်း ခွံထဲဝငကြာ သူမ အခန်းပြတင်းပေါကန်ား ထိုငန်မေိသည်။
“အေးအေး…”
ဟုသာ ပြနဖြှနေိုငသ်ည်။ ဟုတတ်ယလြေ ခေါကဆြှဲထည့ရြင်း တန်းလန်းဆိုတော့ နှုတတ်ောငမြဆကလြိုကရြ။ ဘိုးတောကြ ပေါကစြကို ခေါကဆြှဲခပြေးရင်း အခန်းဝမှာ ထိုငစြောင့န်သဖြေင့ြ
“ဖကြေီး ဘာထိုငကြှည့န်တောလဲ ခွံတံခါး သှားပိတ်ဦးလေ”
ဟု ပေါကစြအပြောကြောင့ြ
“အေးအေး ဟုတသ်ားဟ ။ နငဘြယမြှ လွှောကမြသှားနဲ့နောြ”
ဟုဆိုကာ ထွကသ်ှားတော့ သူကပြတင်းပေါကထြဖြင့သ်ည်။ ဒီတော့မှ ခွဝငရြင်း ပြတင်းပေါကကြိုပြနစြေ့။ နှုတခြမ်းကို တရစပ် နမ်းမိသည်။ ဘာမှဝတမြထားသော သူမတဈကိုယလြုံးကို ကိုယတ်ှယကြစားရင်း တံခါးမကြီး ဂကြထြိုးလိုကသ်ည်။ ပေါကစြမ ပေါငကြိုဖြဲပြီး လီးကိုကိုငသ်ှင်းသည့အြခွိန် ဒုန်းဒုန်းဆို တံခါးကို တွန်းသံကြားရသည်။
“ဟဲ့ ပေါကစြ။ ဟဲ့ပေါကစြ။ အာ… ပြတင်းပေါကကြ ထွကသ်ှားပြီလား မသိပါဘူးကြာ”
ဘိုးတောြ ခွံထဲပြေးဆင်းသှားတာ့ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ ပြတင်းတံခါးဖြင့ပြှီး ကုတငဘြေး ပုန်းနတောပေါ့။ ပြတင်းတံခါး ပြင့န်တောတွေ့တော့ ဘိုးတောလြည်း အသည်းအသန် နောကဖြေးကော ခွံတံခါးကော လိုကစြဈနသည်ေ။ ဒီအခွိနမြှာပဲ ကနွောကြ သူ့နားနား ကပပြှီးပြောသည်။ သူကလည်း လကခြံသည်။
“ဖကြေီးရေ.. သမီးဒီမှာ..”
ခွံနောကရြောကန်သေော ဘိုးတောကြို ပြတင်းပေါကကြ လှမ်းအောသ်ည်။
“ဟဲ့ နငဘြယသ်ှား..”
“ဟီး.. သမီး ဒီမှာပုန်းနတောပါ။ နဒေီလောကပြူနတော ဒီနေ့မဆော့ပါဘူး။ အခန်းရှေ့လည်း ထိုငစြောင့မြနနေဲ့ ဒါပဲ”
ဟုပြောပြီး ပြတင်းတံခါးကို ခကြပြှနထြိုးကာ လှည့အြလာ အသင့စြောင့န်သေော ကြှနတ်ော့ကြ ပေါကစြမကိုခွီပြီး ပြတင်းပေါကပြေါမြှီကာ လိုးဖို့ကြံသည်။ ခွသေံ တရှပရြှပကြိုကြားတော့ ဘာမှဆကမြလုပ်။ ဘိုးတောကြ ပြတင်းတံခါးကို ထုရင်း
“အေး ထွကရြဲထွကကြှည့ြ ဒီည နငပြှနလြာဖို့ မတွေးနဲ့။ အသပေဲ”
ဟု ဓါးကြိမ်းကြိမ်းကာ ဒေါသတကြီး ဧည့ခြန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားတော့သည်။ ဧည့ခြန်းနဲ့ ပေါကစြအခန်းက နည်းနည်းသာ လှမ်းသည်။ ပေါကစြအခန်း တံခါးကို လှမ်းမှငန်ရသေညလြေ။ ကံဆိုးရှာသော ဘိုးတောမြှာ အခန်းတံခါးကိုသာ မှငရြသည်။ အခန်းထဲတွင် လေးဖကထြောကကြာ အလိုးခံနရသေည့ြ သမီးဖြစ်သူကို မမှငန်ိုင်။
ပေါကစြကို လေးဖကထြောကခြိုင်းပြီး ခွေးလိုး လိုးရသညမြှာ အသံထွကလြှသည်။ ဗှှတဗြှှတန်ှင့ြ သံစုံထွကန်သည်ေ။ ဒါကိုလည်း ဘိုးတောြ မကြားနိုင်။ သူ့ရဒေီယိုကြီးက ဖြင့ထြားသော ပဌာန်းကိုသာ သူကြားမည်။ ပေါကစြကို လိုးရသညမြှာ ကြှနတ်ော့မြိန်းမနှင့မြတူ ကြပသ်ည်၊ အရညလြည်း ထွကသ်ည်။ ပိုကောင်းတာကတော့ ဖီလ်းကတခွားစီ။ ရငပျိုခုနသ်ည်။ လိုးနရင်ေးပင် ထပလြိုးချင်န်မေိသည်။
ပေါကစြ၏ ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲစုရင်း အားပါးတရ ဆောင့မြိတော့ ပြီးသှားသညထြင့ြ ပြော့ခွကသွှေားကာ ဖငဘြူးတောင်းထောငသ်လို ဖြစ်သှားသည်။ ဒီပုံစံက လုံး၀ PERFECT လေ။ ခါးလေးကိုကိုငကြာ လဥတွပေါ နာအောင် ဆောင့မြိတော့ ပြီးချင်ခြငွြ ဖြစ်သှားသည်။
ဒီတော့မှ လီးကိုဗှှတခြနဲ ဆှဲထုတရြင်း ပေါကစြကို ပကလြကလြှနကြာ ဆဲပငဆြှဲပြီး ပါးစပထြဲ လီးထည့ထြားလိုကသ်ည်။ နမကေောင်းသောကြောင့ြ အာငှေ့နှေးနှေးလေးနဲ့တင် လှှတခြငွလြှှတခြလွို့ရသည်။ ခနထိန်းပြီးတော့ ပါးဘယည်ာကို လီးထိုးရင်း လွှာပေါမြှာတင် ဗှဈခနဲ ထုတခြလွိုကတ်ော့ တဝူးဝူးနဲ့ သူရုန်းသည်။ ခေါင်းကိုအတင်းဖိကပရြင်း အကုနလြုံးထုတခြလွိုကပြါတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။