အောစာအုပ်

ကိုကြီးကိုခစြျတယ်

ကိုကြီးကိုခစွတ်ယ်
ရေးသားသူ – ?????

ကြှနတ်ော့န်ာမည် လင်းလကပျိုင် ပါ။ အညာကနေ ကုမျပဏီလုပင်န်း ဝငခြှင့ရြတာနဲ့ မန်းလေးကို ဆိုငကြယန်ဲ့ တကခြဲ့တယ်။ မန်းလေးရောကတ်ော့ ထမင်းစား၊ စာပြီးတော့ လိုအပတ်ဲ့ ပစ်စည်းလေးတွေ ဝယဖြို့အတွကြ လပြစြဈပစ်စည်းအရောင်းဆိုငမြှာ ဝငဝြယခြဲ့တယ်။

အဲ့ဒီမှာ ဆိုငရြှင် အဈကိုကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အရပကြ 5 ပေ 11 လောကြ၊ အသားက ခပလြတလြတ်၊ ရုပရြညကြှည့ကြောင်းတယ်။ ခဏလေး တွေ့ခဲ့တဲ့သူကို အစအဆုံး အကုနကြှည့န်မေိတယ်။ လိုတဲ့ပစ်စည်းလေး ဝယပြှီးတာနဲ့ company နဲ့ အနီးနား အိမင်ှားလိုကရြှာခဲ့တယ်။

“အနတ်ီ ဒီအနီးအနား အိမင်ှားလေး နလေို့ရမယ့န်ရော မရှိဘူးလား”

“ဟိုနားလေးက အိမကြတော့ အိမင်ှားထားတယ်၊ အခု လူတဈယောကတ်ော့နတယ်ေ၊ အဲ့ဒီကို သှားမေးကြည့်ပြါလား သား”

“ဟုတကြဲ့ ကြေးဇူးပါ အနတ်ီ”

ဒီလိုနဲ့ ကနွောြ အနတ်ီးပြောတဲ့ အိမဘြကကြို ဆိုငကြယန်ဲ့ သှားခဲ့တယ်။ အိမန်ားရောကတ်ာနဲ့ အနီးနားက အိမကြို မေးကြည့်လြိုကတ်ယ်။

“ဦးလေး ဒီအိမကြ ဘယသ်ူ အငှားထားတာလဲ မသိဘူး”

“ဪ ဦးက အိမပျိုငပြါ အိမအြငှားထားတယ်၊ လူတဈယောကန်တယ်ေ၊ သားက ဘာလုပမြလို့လဲ”

“သား အိမင်ှားရှာနတောပါ ဦး၊ ဒီအိမမြှာ အိမင်ှားရှိလား ဦး”

“တဈယောကတ်ော့ရှိတယ် သား၊ သားနချင်ေရြင် မေးကြည့်ပြေးမယလြေ သား ”

“ဟုတ် လူကောင်းတော့ ဟုတပြါတယန်ောြ ဦး”

“ကောင်းပါတယ် ညနတေိုင်းတော့ ဘီယာလေးသောကလြေ့ရှိတယ်၊ ဒါမယ့ြ သူ့ဖာသာနတောပါ လူကောင်းပါ”

“ဟုတ် ဘယအြခွိန် ပြနလြာမှာလဲ မသိဘူး”

“ခဏနေ လာတော့မယ်၊ လာပါ ဦးအိမကြ လာစောင့လြိုကြ၊ လာမှ ဦးပြောပေးပါ့မယ်”

“ကြေးဇူးပါ ဦး”

ဒါနဲ့ ကနွောြ ဦးလေးအိမကြနေ စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ခဏကြာတော့ click ဆိုငကြယ် အဖြူလေးနဲ့ ဝငလြာတယ်။

“ဟော ဟိုမှာလာပြီ လာလာ သား ဦးလိုကပြှောပေးမယ်”

“ဟုတ်”

ကနွောလြဲ လိုကသ်ှားခဲ့တယ်။

“သား မင်းသူ ”

“ဪ အနကြယ် ဘာကိဈစရှိလို့လဲ”

“သား လကခြံမယဆြိုရင် ဒီက ကလေးက အိမင်ှားနချင်ေလြို့တဲ့”

အဲ့လူက ကနွော့ကြိုကြည့်တ်ော့ ကနွောလြဲ ပြနကြှည့ပြှီး ပြုံးပြလိုကတ်ယ်။ အဲ့မှာဘဲ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သှားတယ်။ အဲ့လူက စောစောက ကနွောြ ဆိုငမြှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အဈကိုကြီးဘဲ။

“ဪ ငါ့ညီက အဈကိုနဲ့ နတတေပြါ့မလား”

“ဟုတ် ကနွောြ နတတေပြါတယ်၊ အဈကို့ကို အားနာရမှာပါ”

“okလေ ညီ အဆငပြှရင်ေ ရပါတယ် မနကဖြှနမြှ ပြောင်းလာမှာမလား”

“အခု နလေို့ရရင် နချင်ေပြါတယ်”

“sorry ရပါတယ် ညီ အခုနလေဲ ရပါတယ်”

“ကဲ မင်းတို့လဲ အဆငပြှသှေားပြီဆိုတော့ ဦးပြနလြိုကြဦးမယ်”

“ကြေးဇူးပါ ဦး”

“လာလာ ညီ အထုပတ်ှပေေးပေး ကို သယပြေးမယ်”

ကနွောြ့အထုပတ်ှေ သယသ်ှားတယ်။ အိမကြတော့ မဆိုးပါဘူး။ အိပခြန်း 2 ခန်း၊ မီးဖိုချောင် ဧည့ခြန်းလေးနဲ့ သပသ်ပရြပရြပပြဲ။

“ညီ အိမကြ အဆငပြှရေဲ့လား ”

“ဟုတ် ပြပေါတယ် အဈကို ကြေးဇူးပါ”

“ဘာကိုကြေးဇူးလဲ ညီ”

“ဪ ဒါလား ဒီအိမမြှာနဖေို့ လကခြံပေးလို့ပါ”

“မလိုပါဘူးကြာ ကိုပိုငတ်ာမှ မဟုတတ်ာ၊ ညီ သောကတ်တလြား ကိုယကြတော့ နေ့တိုင်းသောကတ်ယ်၊ အဖောမြရှိတော့ ဒါပဲ အဖောပြှုနရတောပေါ့”

“ညီ နဲနဲပါးပါးတော့ ရပါတယ် ”

“ဒီနေ့ ညီ ရောကတ်ဲ့ အထိမ်းအမှတအြနနေဲ့ ကိုယတ်ို့အတူတူ သောကရြအောင် ”

“ဟုတ် အဈကို၊ အခုတော့ အခန်းရှင်းလိုကျဦးမယ် အဈကို”

“ဪ အေးအေး အဆငမြပြတောရှိရင် ပြောနောြ ညီ”

“ဟုတ်”

ကနွောြ အခန်းတွေ ရှင်းလိုကတ်ယ်။ လူမနတောကြာတော့ အခန်းက ဖုံတွနေဲ့ အတောြ ရှင်းခဲ့ရတယ်။ အခန်းရှင်းပြီး အပြငအြထွကအြလာမှာ

“ဟာ ညီ ပြီးပြီလား၊ ဒီမှာ အဈကိုလဲ ပြငပြှီးပြီ၊ လာ သောကရြအောင်”

“ဟုတ် အဈကို၊ ညီ အများကြီးတော့ သောကလြို့မဖြစ်ဘူးနောြ အဈကို”

“အေးပါ နည်းနည်းတော့ သောကပြါ”

ကနွောြ နည်းနည်းပါးပါး သောကလြို့ အပြီးမှာ

“ငါ့ ညီက မန်းလေး ဘာလာလုပတ်ာလဲ”

“ညီက အခုမှ company လုပင်န်းလုပဖြို့ ရောကလြာတာပါ”

“ဪ အေးပါ ကောင်းပါတယ်”

“အဈကိုကကော ဘာအလုပလြုပလြဲ”

အခုမှ တွေ့သလိုဘဲ မေးလိုကတ်ယ်။

“အဈကိုက လွှပစြဈအရောင်းဆိုင် ဖြင့ထြားတာ ဒီအနီးနားမှာဘဲ”

“ညီ့ကို မှတမြိလား”

“ဘာကိုလဲ ညီ”

“နေ့လညကြ အဈကို့ဆိုငမြှာ ညီ ပစ်စည်း လာဝယသ်ေးတယ်”

“ဪ sorry ညီ၊ အဈကိုက လူအများနဲ့ လုပရြတော့ သတိမထားမိဘူး”

“ရပါတယ် အဈကို”

“ကိုတို့ နှစ်ယောကြ ဖြစ်သှားပြီ ဆိုတော့ ဆန် အပိုင်းလိုကြ ဝယပြှီး အိမမြှာတင် ကြုံတဲ့သူခကြပြေါ့၊ ဟင်းကိုတော့ ဝယစြားကြမယ် ဘယလြိုနလေဲ”

“ကောင်းပါတယ် အဈကို”

ကနွောလြည်း အပေါ့သှားချင်လြာတာနဲ့

“အဈကို ညီ အပေါ့သှားဦးမယ်”

အပေါ့သှားလိုကတ်ယ်။ သှားပြီး ပြနအြလာမှာ ကိုမင်းသူတဈယောကြ တဈယောကထြဲ ဘီယာတွေ အများကြီးသောကပြှီး မောကန်လပြေေီ။

“အဈကို ကိုမင်းသူ ထလေ အဈကို ညီ အခန်းထဲ လိုကပျို့ပေးမယ်”

” အေးအေး sorry ညီရာ ကိုလည်း သောကလြိုကတ်ာ နဲနဲများသှားတယ် ကို အပေါ့ အရငသ်ှားဦးမယ်”

“အဈကိုတဈယောကထြဲ သှားလို့ အဆငပြှပေါ့မလား၊ လာပါ အဈကိုရာ ညီ လိုကပျို့ပါ့မယ်”

အပေါ့ခန်းထဲမှာ လိုကပျို့ပြီး အရကသ်မားတွေ သေးကြောရှညတ်ယ် ဆိုတာကို အခုမှ သိလာတယ်။ သေးပေါကတ်ာကို ကနွောြ ကြည့်မြိလိုကတ်ယ်။ ကိုမင်းသူလီးက တောတ်ောတ်ုတတ်ယ် ရှညတ်ယ်။ သေးပေါကပြှီးတော့ အရင်းနားကိုငပြှီး ခါလိုကသ်ေးတယ်။ အခန်းထဲ လိုကပျို့ပြီးတော့ အပြငကြ ဘီယာတွေ အမိုကတ်ှေ အကုနရြှင်းလင်း လကဆြေး ခွဆေေးပြီး ကနွောလြည်း ပငပြန်းတာနဲ့ အခန်းထဲ ပြနအြိပခြဲ့တယ်။

မနကကြှ စော‌စောထတယ်။ ထပြီး အိမသ်ာတတခြငွတ်ာနဲ့ သှားလိုကတ်ယ်။ သှားပြီး ရချိုးတယ်။ ရချိုးအပြီးမှာ ကိုမင်းသူက အားလုံးပြငဆြငပြှီးနလပြေေီ။

“ဟာ ညီ ပြီးပြီလား၊ အပြငမြှာ အတူတူ တဈခုခုစားပြီးမှ ရုံးသှားလေ ညီ”

“ဟုတ် အာ့ဆို ခဏစောင့ျဦး အဈကို”

ကနွောြ မှနမြှနပြှငဆြငပြှီး အဈကိုနဲ့တူတူ ဆိုငတ်ဈဆိုင် ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ စားပြီးတော့ ကိုယ့အြလုပကြို သှားကြတယ်။ ရုံးကိုသှား ပထမနေ့ဆိုတော့ အခကအြခဲတွေ ရှိတာပေါ့။ ညနပြနေလြာတော့ ကိုမင်းသူက စောစောရောကန်ပြေီး ထမင်းပငလြငွြ ခကြပြှီးနလပြေေီ။

“ညီ ပြနရြောကပြှီးလား၊ ခဏနားပြီး ရချိုးလိုကြ၊ အဈကို အပြငမြှာ ဟင်းသှားဝယ်ဦးမယ်”

“အားနာလိုကတ်ာ အဈကိုရာ”

“မလိုပါဘူး ညီရာ”

ကနွောလြည်း ရမေိုးခွိုးပြီး သနပခြါးလိမ်းလိုကတ်ယ်။

“ဟာ ညီ သနပခြါးလေးနဲ့ အရမ်းခစွစြရာကောင်းတာပဲ၊ နမ်းကြည့်ခြငွလြိုကတ်ာ”

“ဟာ အဈကိုကလည်း ဘာတွေ ပြောမှန်းမသိ ”

“ညီ ကြိုကမြယထြငတ်ဲ့ ဟင်းတွေ ဝယခြဲ့တယ်”

“ညီက ဘာနဲ့နနေေ စားတတပြါတယ်၊ ကြေးဇူး အဈကို”

အတူတူစားပြီး အဈကိုက သောကဖြို့ ပြငဆြငပြှနရြော

“ညီ သောကပြါဦးလား”

“ဒီနေ့တော့ သောကလြို့မဖြစ်ဘူး အဈကို၊ မနကြ အစည်းဝေးရှိလို့၊ အဈကိုပဲ သောကပြါ”

အဈကို ဘီယာတွေ သောကတ်ယ်၊ အဈကိုက အရမ်းပဲ ကရုစိုကတ်တတ်ယ်၊ ချောကလဲချော၊ ကနွောြ သဘောကတွဲ့အထဲ ပါတာပေါ့။

“ဟောဗြာ အဈကိုရေ ထပါဦး အခန်းထဲ သှားအိပ် လာလာ”

“မနေ့ကလိုဘဲ လိုကပျို့ဦး”

အိပခြန်းထဲ လိုကပျို့လိုကတ်ယ်။ အခန်းထဲက ပြနအြထွကမြှာ ကနွော့ခြါးကို ဖကပြှီး ကုတငပြေါြ နှစ်ယောကသ်ား တဈထပထြဲ ကအွောင် ဆှဲလဲလိုကတ်ယ်။

“ဘာလုပတ်ာလဲ အဈကို”

“အဈကို ညီ့ကို ခစွလြို့၊ အဈကို့မှာ ညီအဈကို မောငန်ှမ မရှိဘူး၊ ညီ့ကိုခစွတ်ယ် နမ်းပါရစေ”

ကနွောြ ဘာမှ မပြောလိုကခြဲ့ဘူး။ ကနွော့ပါးကို အဈကိုက ဖိနမ်းလိုကတ်ယ်။

“ရပြီနောျ အဈကို၊ ညီ သှားတော့မယ်”

“ညီကလည်း တဈဖကဘြဲ ရှိသေးတယ်၊ ဘာလဲ နမ်းတာ မကြိုကဘြူးလား၊ ဒါဆိုလဲ sorry ပါ ညီ၊ ညီအိပပြါ”

ကနွောြ စိတမြကောင်းခဲ့ဘူး။ အခန်းဘကကြို လှည့ပြှနခြဲ့တယ်။ အဈကိုကတော့ ပကလြကလြှနန်ခေဲ့တယ်။ ကနွောြ ပြနလြှည့လြာပြီး အဈကို့ပေါကြို မှောကအြိပပြှီး ဖကန်မ်းလိုကတ်ယ်။ အဈကို့မကြန်ှာမှာ အပြုံးတွေ ပေါလြာတယ်။ ကနွော့ကြို လှည့ခြလွိုကပြှီး အပေါကြနေ တရစပ် နမ်းတော့တာပဲ။

နှဖူးလေး နမ်းလိုကြ၊ kiss လေး ပေးလိုကန်ဲ့။ ကနွော့ြ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ လကန်ဲ့ နို့တွကေို ညဈတယ်။ ခဏနတေော့ နို့တွကေို ကလေးတဈယောကလြို စို့နတေော့တာပဲ။

“အားးး အဈကို ယားးးတယ် မစို့တော့နဲ့”

ပြောလို့မရ ဆကစြို့နတယ်ေ။ တဈဖကကြ ညဈလိုကြ တဈဖကကြို စို့လိုကန်ဲ့ တခကြတ်ခကြြ သှားလေးနဲ့ ခပဆြဆလေး ကိုကလြိုကြ၊ လွှာလေးနဲ့ ကလိလိုကန်ဲ့ ခကြကြို ရောကလြာတယ်။ အရမ်းယားတယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ြ လီးကို ကိုငပြှီး စုပတ်ယ်။ ဥတွကေို လကန်ဲ့ ပလိလိုကြ လွှာနဲ့ ကလိလိုကြ စုပလြိုကန်ဲ့ အရမ်းကောင်းနတယ်ေ။

“အားးး အင့ြ ဟင်းးးး အိုးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အဈကိုရာ နာနာလေး ဆှဲစုပပြေးပါ”

ခဏကြာတော့

“ညီ အဈကို့ကိုလဲ ပြုစုပေးဦး”

ကနွောလြည်း ပုဆိုးပေါကြနေ အဈကို့လီးကြီးကို ကိုငလြိုကတ်ယ်။

“အို့ ညီရာ ဖြေးဖြေးလုပပြါ”

ကိုငရြတာနဲ့တင် အားရစရာကြီး။ ဒူးထောကခြပြှီး ပုဆိုးဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။

“wowww အကြီးကြီးဘဲ အဈကိုရာ”

“ကြီးလို့လား ညီရာ”

ကနွောြ ထိပဖြူးလေးကို ငုံပြီး ခွိုခဉွစြုပသ်လို စုပလြိုကတ်ယ်။

” အားးး အိုးးး ကောင်းတယ် ညီ စုပစြုပ် ”

လကန်ဲ့ လဥတွကေို ဖြဖြလေး ကလိလိုကတ်ယ်။ လွှာနဲ့ လီးချောင်းတဈလွှောကြ ယကလြိုကတ်ယ်။ လီးထိပလြေး ငုံလိုကြ စုပလြိုကြ လွှာနဲ့ ကလိလိုကန်ဲ့ လုပပြေးလိုကတ်ော့

“ဟင်းးးးး ညီရာ ဘယလြိုတွေ လုပန်တောလဲ ကောင်းလိုကတ်ာ အားးးးး”

စုပပြှီးတော့ ဥလေးတွကေို တဈလုံးပြီး တဈလုံး ငုံလိုကတ်ယ်။

“ညီ ကုန်းတော့ အဈကို ထည့ခြငွပြှီ”

နှစ်ခါမပြောရဘူး ကနွောြ ကုန်းလိုကတ်ယ်။ အဈကိုက လွှာလေးနဲ့ ကနွော့ြ ခရဝလေေးကို ကလိလိုကြ ထိုးလိုကြ၊ လကန်ဲ့ နိုကလြိုကြ လုပပြေးတော့ ကနွောြ ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထလာတယ်။

“အရမ်းကောင်းတယ် အဈကိုရာ”

“ညီ အဈကို စထည့မြယန်ောြ”

အဈကိုက သူ့လီးကိုတံထွေးစွတ် ကနွော့ြ ဖငဝြကို တံထွေး‌စွပပြှီး လီးနဲ့တေ့လိုကတ်ယ်။

“‌ဗစြျ ဗစြျ”

“အားးးးးးးးးး နာလိုကတ်ာ အဈကိုရာ”

အဈကို ရကစြကလြိုကတ်ာ တဈခါထဲ အဆုံးထိ ဝငအြောင် ထိုးလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ မကြရြညပြါ ကလွာတယ်။

“ညီ မငိုပါနဲ့ အဈကို လောသှားလို့ပါ ခစွလြှန်းလို့ပါ”

အဈကိုက ဖငထြဲကနေ လီးကို အဖြားလေးထိ ပြနထြုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ‌ပြနထြိုးထည့်တယ်။ အခါ 20 လောကြ ထည့အြပြီးမှာတော့ ကနွော့ြ ဖငခြေါင်းထဲကနေ အရမ်းယားလာတယ်။ နာတော့နာတယ် ဒါပမယေ့ြ နာတာထကြ နည်းနည်း ကောင်းလာတယ်။

“အဈကို မှနမြှနလြေး လိုးပေးပါ”

“အင့အြင့ြ အားးး အိုးးးး ကောင်းတယ် ညီရာ၊ ညီ့ဖငကြ ကြပစြီးနတောဘဲ အိုးးးး ရော့ရော့ အိုးးး”

“အဈကို ညီ့ဖငကြို နာနာလေး ဆောင့ပြေး၊ ညီ အရမ်းကောင်းနပြေီ ဆောင့ပြေးပါ၊ အို ဆောင့ဆြောင့ြ အားးး အားး ဟင့ဟြင့ြ၊ ကောင်းတယ် အဈကိုရယ် ဆောင့ပြါ အာ့အာ့ အားးး အားး”

“ညီ အဈကို့ပေါကြနေ တကဆြောင့ပြေး”

ကနွောြ အဈကို့အပေါကြို တကလြိုကပြှီး

“အို့ ဖြေးဖြေး ညီ၊ ကို့ လီးထိပ် နည်းနည်းနာတယ်”

ကနွောြ အပေါကြနေ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆောင့ပြေးရင်း

“အို့ အားး ကောင်းလိုကတ်ာ ညီ၊ ညီ စိတကြှိုကဆြောင့တ်ော့ အဈကို့လီး‌ပေါကြနေ၊ ဆောင့ဆြောင့ြ ဆောင့ပြါ ”

“ပတပြတ် ဖကဘြကြ ဖြောင်းဖြောင်း”

“အားးး အင့ြ အိုးးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ”

“အားးးး အင့အြင့ြ အိုးးး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ ညီ အဈကိုပြီးတော့မယ်”

ကနွော့ကို ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး နာနာလေး အခကြြ 50 လောကြ ဆောင့အြပြီးမှာတော့

“ဗစြျ ပစြျ ပလှတ် ပလှတ်”

“အား အား အား ဟား”

အဈကို ပြီးသှားတယ်။ အဈကို့လီးရတွေေ ကနွော့ြ ဖငထြဲ ဝငသ်ှားပြီး ဖငထြဲကနေ အဈကို့လီးကြီး ထွကသ်ှားတော့ ရငထြဲမှာ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်ကနွခြဲ့တယ်။

“အဈကို ညီ့ကို ဖကထြားပေးပါ”

အဈကို ကနွော့ကြို ဖကထြားပြီး အဲ့ညကို အတူကုနဆြုံးခဲ့တယ်။ မနကြ ကနွောန်ိုးလာတော့

“ဟင် အဈကို ဘယခြွိနကြ နိုးနတောလဲ”

အဈကိုက ကနွော့ကို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ။

“ခစွလြေး နိုးပြီလား၊ လာထ ကိုကြီးနဲ့ တူတူ မကြန်ှာသဈမယ်”

မကြန်ှာသဈပြီးတော့ ရချိုးဖို့ အခန်းထဲ ဝငသ်ှားတုန်း

“ညီ ညီ တံခါးဖြင့ျဦး၊ ကိုလည်း ညီနဲ့တူတူ ရေချိုးမယ်”

“ဟာ အဈကိုကလည်း ညီ ခြိုးပြီးမှ ခြိုးပါ”

“ညီကလည်း မရှကပြါနဲ့”

ကနွောြ တံခါးဖြင့ပြေးလိုကတ်ယ်။ အဈကိုက ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြာပြီး

“ညီက ရှကန်သေေး ညကမှ လုပတ်ောငပြှီးပြီကို”

“ဟာ အဈကိုနောျ”

အဈကိုက ကနွောြ့ကို ဖကလြိုကတ်ယ်။ အရမ်းနှေးထွေး လုံခွုံလိုကတ်ာ။ ကနွော့လကကြို ကိုငပြှီး

“ညီ ကိုငကြှည့ပြါဦး အောကကြ ထလာပြီ”

“အယ် အဈကိုကတော့ ထနန်ိုငလြှန်းတာ”

“ညီ အဈကို့ကို ပြီးအောင် လုပပြေးဦး၊ နောကမြို့ဆို ဒီကောငကြ တဈခွိနလြုံး ထနလေိမ့မြယ်”

“ဟှန်းနောျ လူကြီး”

ကနွောလြည်း ကုန်းမှုတတ်ော့တယ်။

“အားးးး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် အင့ြ အင့ြ၊ နာနာစုပ် စုပပြါ ‌အိုးးးး ကောင်းတယ် ညီ”

“မပြီးသေးဘူးလား အဈကို၊ ညီ အလုပသ်ှားရဦးမယ်”

“ဒါဆို ညီ အဈကို့ကို အထည့ခြံပါ၊ ကိုထည့်ရင် ခဏနဲ့ ပြီးမှာပါ”

“သချောလား”

“သချောတာ‌ပေါ့”

အဈကို ဆပပြှာနဲ့ လီးရော ဖငရြော ပြတသ်ပပြှီး ကနွော့ြ ဖငကြို စလိုးတော့တယ်။ ရချိုးခန်းထဲမှာတော့ ရသေံနဲ့ လိုးသံနဲ့ အသံတွေ မှိုငန်တေော့တယ်။

“‌နာနာဆောင့ပြေး အဈကို၊ ဆောင့ဆြောင့် ညီ့ဖင် ပြဲရငပြှဲသှားပါစေ၊ ဆောင့ပြါ လိုးပါ အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုရယ်”

“အင့ျ အင့ျ အား အိုးး ညီ အဈကိုပြီးပြီ”

ဖငထြဲမှာ အဈကို့လီးရတွေေ ဝငသ်ှားပြီး အခစွတ်ှနေဲ့ သကဆြုံးတိုင် အိမင်ှားထားတဲ့ အိမလြေးမှာ အတူနသှေားတော့တယ်။

ပြီးပါပြီ။