ဦးနှင့သ်မီး
ရေးသားသူ – ?????
“လှတ်… လှတန်ောြ.. အောလြိုကမြှာနောြ အဟင့ြ.. ဟင့ြ… သူ့သမီးလောကြ ရှိတဲ့သူကို ယုတမြာနတော လူယုတမြာ အီးး ဟီးးး ”
“ ဟား ဟား ရတယလြေ အောလြေ.. အောြ… ခဏနရင်ေ ဒီထကတ်ောင် ပိုအောရြအုံးမှာ ”
ဟု ဆိုကာ ကောငမြလေး၏ ကိုယပြေါြ မှောကအြိပကြာ ကောငမြလေး၏ လကန်ှဈဖကကြို ခွုပကြိုငထြားပြီး ကောငမြလေးရဲ့ ဖြံ့ဖြိုးစ ဖြံ့ဖြိုးဆဲ ရငမြှှာနှစ်စုံကို အငမ်းမရ ငုပစြို့နလသေည်ေ။
အသကြ ၃၅ နှစ်ခန့ရြှိသော ကိုခိုင် တဈယောကြ ၎င်းင်းင်း၏ သမီးအရှယခြန့ရြှိသော အသကြ ၁၅ နှစ်အရှယရြှိ ကောငမြလေး တဈယောကကြို အတင်းအဓျဓမ ပြုကငွ့ဖြို့ ဖြစ်သည်။ ကြားနှင့သ်မငင်ယ် အားပျိုငကြှသည့အြခါ ဘယသ်ူက လွော့သှားရမညန်ည်းဆိုသည့ြ အဖြကေို နှစ်ယောကစြလုံးသဘောပေါကန်သေောလြည်း ကောငမြလေးကတော့ အတင်းရုန်းကနန်ဆေဲ ဖြစ်သည်။
ကိုခိုငတ်ဈယောကြ ကောငမြလေးရဲ့ ရငမြှှာနှစ်စုံကို အားပါးတရ နမ်းလွှကန်ဲ့ပင် လှတန်သညေ့ြ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ကြှတလြုဆဲဆဲ ကောငမြလေးရဲ့ထမီအောကထြဲကို လကလြွှိုကာ အပျိုစငလြေး၏ ကာမခလုပတ်ှဆေီသို့ သူ့ရဲ့လကတ်ှေ ဦးတညလြာနသည်ေ။
“ ဟား…. ဘောင်းဘီတို ဝတမြထားတော့ ဟနကြတွာပေါ့ ကလေးရယ်.. ခွှတခြွိနလြွော့သှားတာပေါ့နောြ အဟင်း ဟင်း ”
“ အဟင့ြ… ဟင့ြ… ဦးရယ်.. တောင်းပနပြါတယန်ောြ… သမီးကို လှတပြေးပါနောြ…. ”
အပျိုစင် ကောငမြလေး တဈယောကရြဲ့ တောင်းပနသ်ံတွဟော ကိုခိုင် အတွကတ်ော့ ကာမစိတရြိုင်းတွေ ပိုမို နိုးထစဖေို့ အားပေးသံတွဟေုသာ ထငမြိစသည်ေ။
ဝါဝင်းနသညေ့ြ အပျိုစင် ကောငမြလေး၏ ဗိုကသ်ားလေးတွကေို လကကြှမ်းကြီးတွနေဲ့ ပြတသ်ှားပြီး ပေါကပြှီးကာစ နူးအိအိ မှကခြင်းလေးတဈခုကို ကြောလြှနကြာ ကောငမြလေးရဲ့ အဓိက ခံစားမှုအကြောများ ဆုံဆည်းရာ ကာမထိပဖြူးလေးဆီသို့ ဦးတညန်လသေည်ေ။
_________________________________
ကြုပကြ ဒီဇာတလြမ်းထဲမှာ ခငဗြွားတို့ မှငယ်ောငန်မယေ့ြ လူယုတမြာပေါ့…။ ကြုပဘြယမြိန်းကလေးကိုမှ ဒီလို မကြူးလှနဖြူးဘူး။ အလိုတူတာပဲဖြစ်ဖြစ် မတူတာပဲဖြစ်ဖြစ်..။ ဒါပမေဲ့ ဒီကောငမြလေးကိုတော့ ကြုပသ်ံယောဇဉြ ဖြစ်နတော ကြာပြီ။
ကြုပရြဲ့ဘေးအိမမြှာ မိသားစုတဈစု နကြတေယ်။ အဲ့ဒီမိသားစုထဲမှာ အခု ကြုပလြကထြဲ ပြုသမွှ နုရတော့မယ့ြ ကောငမြလေးရော ပါတာပေါ့..။ အရငကြတော့ သူ့ကို ကိုယ့တ်ူမလေးလို သမီးလေး တဈယောကလြိုပဲ သဘောထားတာပါလေ…။ ဒါပမေဲ့ဗွာ… သူလေးက တနေ့တနေ့ ကြောင်းသှား ကြောင်းပြန် မှငမြှငရြတာ ပိုပိုထူးဆန်းလာတယ်..။ တဈလတဈခွား တဈနှစ်တဈခွား သိသိသာသာ ဖြံ့ဖြိုးလာတဲ့ သူ့ရဲ့ ရှှရငေလြေးတွေ တငလြေးတွေ ခစွစြရာ အမူရာလေးတွကေ ကြုပစြိတထြဲမှာ မယိုးမယှနဲ့ ဒီကောငမြလေးနဲ့ ခံစားကြည့်ခြငွလြာတယ်…။
ရှင်းရှင်းပြောရရင်.. လငမြယားလိုနချင်ေတ်ယ်.. လငမြယားဖြစ်ချင်တ်ယပြေါ့ဗွာ…။ ဒါပမေဲ့ ခငဗြွားတို့ စဉြးစားကြည့်လြေ.. အသကခြငွြးက အရမ်းကြာတော့ ရည်းစားစာ ပေးလို့ကလည်း မဖြစ်… သူ့အိမကြို သှားတောင်းရအောငလြည်း မဟုတဆြိုတော့… အကြမ်းနည်းနဲ့ ပိုငဆြိုငရြမှဘဲ သူလေးကို ပိုငရြမှာလေ…. ။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီနေ့လို အခွနေေ ရောကလြာတာပေါ့ဗွာ….။
“ ဦးရယ်… လကလြေးတော့ လှတပြေးပါအုံးနောြ.. သမီးလကတ်ှေ အရမ်းနာနပြေီ ဦးညဈထားတာ ”
“ ဪ… နာနတောလား…. ရတယလြေ ဦးရဲ့ အခစွခြွောင်းကြီး သမီးရဲ့ ပိပိလေးထဲ စသှင်းပြီဆိုတာနဲ့ လှတမြယ် နည်းနည်းလေး သှင်းပြီးတာနဲ့ သမီးကို လှတပြေးမယ်.. အိပပြှနလြို့ရပြီ ဘယလြိုလဲ အပေးယူမွှလား… အဲ့ဒါမှမဟုတရြင်… ဒီထကပျိုညဈမှာ.. လကတ်ှတေောင် ကြိုးချင်ြ ကြိုးသှားမှာနောြ… ”
အဲ့လိုလည်း ချောကလြိုကတ်ော့ ကောငမြလေးခငမြွာ အနည်းငယ် တွဝသှေေားတယ်။ ကြားနဲ့သမင် အားပျိုငတ်ဲ့ နရောမှာ သမငကြ အားကုနသ်ုံးတာ အဲ့ဒါ အားနည်းခကြပြဲ။ ပါဝါကသွှားပြီဆိုရင် ပြနတ်ကလြာဖို့ မလှယဘြူးလေ…။ ရုန်းလို့လည်း မရတဲ့အပြင် နာကငွမြှုက အဆဈပါလာတော့ သကသ်ာလို သကသ်ာငှား ကမ်းလှမ်းမှုကို သဘောတူဟန် တူပါတယ်။
ကောငမြလေး တောင့ထြားတဲ့ တဈကိုယလြုံးက အကြောတွေ လွော့သှားတာကို သတိထားမိတယ်…။ ဖြစ်ချင်ရြာ ဖြစ်တော့ဆိုပြီး စိတကြိုလွှော့ခလွိုကဟြန် တူပါတယ်…။ မကြလြုံးနှစ်ဖကလြည်း အသာလေး မှိတထြားပုံလေးက အပြီးသတခြမွယ့ြ အမိန့ကြို စောင့န်တေဲ့ တရားခံတဈယောကလြိုပဲ…. ရငခြုနစြှာ… စိတလြှုပရြှားစွာ… အမွိုးအမညမြသိ ကြောကလြန့မြှုတွနေဲ့ အတူပေါ့။
ကောငမြလေးဆီက ခွင့ပြှုချင်ြ မပြုချင်န်ဲ့ ခွင့ပြှုလိုကတ်ဲ့ ပါမဈရလာတဲ့ အခွိနမြှာ ကြုပလြကတ်ှကေ ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိတဈဝိုကကြို ဖြဖြလေး ပြတကြစားမိနပြေီ…။ ကောငမြလေးလည်း အလိုမတူသောင်ှား… စိတလြွော့လိုကတ်ာကတဈကြောင်း၊ သဘာဝတရားအရ တုန့ပြှနလြာတာကတဈကြောင်း၊ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဖီလငလြေးတွေ အစပြုလာတယ် ထငပြါတယ်။
ကြုပလြည်း ကောငမြလေးရဲ့ ဝင်းဝါနုအိနတေဲ့ ရှှရငေန်ှဈမှာကို နမ်းပြီးနောကြ… တဈဖြေးဖြေးနဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ ရငသ်ားလေးအောကြ ဆင်းလာပြီး ကောငမြလေးရဲ့ ဗိုကသ်ားလေးတွကေို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး နမ်းကာ အရသာ ခံစားကြည့်န်တယ်ေ…။ ပြီးတော့.. တဖြေးဖြေးနဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ ခကြအြောကကြို ဆင်းသှားပြီး နုအိနတေဲ့ မှကခြင်းလေးဆီကို ကြှနတ်ော့ြ နှုတခြမ်းတွေ ထိုးစဈဆငလြာတယ်…။
ကြုပလြကတ်ှကေိုလည်း ဒီတိုင်းမထားပဲ တဈဖကကြ ကောငမြလေးရဲ့ ရငမြှှာနှစ်စုံကို ပြတသ်ပန်လေိုကြ ကနွတ်ဈဖကကြ ကောငမြလေးရဲ့ ကိုယအြနှံ့ကို ပြတသ်တန်လေိုကပြါတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း… ကြုပန်ှုတခြမ်းတွဟော အောကန်ားလေးထိ ထပဆြင်းလာပြီး ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေး တဈခုလုံးကို အာဏာသိမ်းလိုကပြါတော့တယ်…..
“ အ.. အား… ဦးရယ်… ဒီလောကဆြို တောပြှီလနေောြ… သမီး အိမပြှနခြငွပြှီ ဖဖတေေို့ မမတေေို့ မွှောန်တေော့မယ် သမီး ကြောကလြည်းကြောကတ်ယ်.. အဟင့ြ.. ဟင့ြ ”
ကောငမြလေးရဲ့ တောင်းပနသ်ံတွကေို ကြုပ် ဂရုမစိုကအြားဘူး ကောငမြလေးရဲ့ အပျိုစင် အဓိက နရောလေးကို အမှတတ်နိုးလေးနဲ့ နမ်းလိုကြ၊ ပိပိ ထိပဖြူးလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ စုပလြိုကြ၊ ပိပိကြပကြှပလြေးထဲကို လွှာလေး ဝငန်ိုငသ်လောကဝြငအြောင် ထိုးထိုးထည့လြိုကန်ဲ့ လုံး၀ အရသာ တဈမွိုးလေးပဲဗွာ…။ ( နည်းနည်းတော့ ငံတယ်.. )
“ ရှီးးး အ… ဦးရယ်… ”
ဆိုပြီး အပျိုစငလြေးခငမြွာ ကြုပရြဲ့ အနမ်းတွကြေောင့ြ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမန်ရှောတယ်…။ မိနဈ အနည်းငယကြှာတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ကောငမြလေးဆီက တုန့ပြှနပြုံ ထူးခွားလာတယ်…။ တဈခုခု စောင့မြွှောန်သလေိုလိုမွိုးလေ…။ အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း ပြနထြှကလြာမယ့ြ ထွကသ်ကကြို မကြာမကြာ အောင့အြောင့ရြင်း အပျိုစငလြေးရဲ့ ရှှရငေန်ှဈမှှာလည်း ကော့ကော့တကလြာတယ်…။ ကြုပသ်ိလိုကပြှီ… ဒီ အပျိုစငလြေးတဈယောကြ ကာမ အထွတအြထိပကြို တကလြှမ်းတော့မယဆြိုတာ… ။
ကောငမြလေးရဲ့ တဈကိုယလြုံးမှာ အလုပရြှုပန်တေဲ့ ကြုပရြဲ့ လကန်ှဈဖကကြို ပြနရြုပလြိုကပြှီး အပျိုစငကြောငမြလေးရဲ့ ဝင်းဝါတင်းအိနတေဲ့ တငပြါးနှစ်ဖကအြောကမြှာ ကြုပရြဲ့ လကန်ှဈဖကကြို အသာလေး လွှိုဝငကြာ နရောယူလိုကပြှီး သူ့ရဲ့ တငပြါးလေးကို အသာလေး ဆှဲညဈထားလိုကတ်ယ်…။ အပျိုစငလြေး ကာမထိပကြို တကလြှမ်းတဲ့အခါမှာ… ပိုပိုပြီး ခံစားစချင်ေလြို့.. သူ့တငပြါးတွကေို ထိန်းထားတဲ့ သဘောပဲ…။
အပျိုစငလြေးဆိုတော့ ပထမဆုံး သုတရြညလြေးတွေ ပန်းထွကလြာတာကို ကောင်းကောင်း ခံနိုငမြယ့ပြုံ မပေါဘြူး ရုန်းမှာ သချောတယလြေ…။ အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိကို ကြုပန်ှုတခြမ်းနဲ့ အုပထြားပြီး လွှာလေးနဲ့ ကာမထိပဖြူးလေးကို ထိုးမှပေေးနခေိုကြ မိနဈအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့… ကောငမြလေးရဲ့ ရငအြစုံ ကော့တကလြာတဲ့အပြင်.. ကောငမြလေးရဲ့ တငပြါးနှစ်ဖကမြှာလည်း ကြုပလြကကြို ဖိထားရာကနေ တဖြေးဖြေးနဲ့ ကြှတကလြာတယ်၊ ဒီကောငမြလေး ပြီးတော့မယဆြိုတာ သိနပြေီလေ…။
“ရှီးးး အဟင့ြ… ဟင့ြ… ဦးရယ်… ကလေးနရေ အရမ်းခကတ်ာပဲ ထပမြလုပပြါနဲ့တော့ ရှီးးး အ.. အ”
ကြုပလြည်း အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိလေးကို လွှာလေးနဲ့ ကစားတာ နည်းနည်း အရှိနမြှင့လြိုကခြွိနမြှာတော့…
“ ရှီးးးး အား….. ဦး… အဟင့ြ…. ဟင့ြ… ဘယလြိုတွေ ဖြစ်ကုနပြှီလဲ မသိဘူး တဈကိုယလြုံး ကငွလြာတယ်… အ… ရှီးးးးး အမလေး… ဘာတွလေဲ မသိဘူး… ထွကကြုနပြှီ… အား…. ဦး…. အ… အ…. အဟင့ြ ဟင့ြ… ”
ဟုဆိုတာ… အပျိုစင် ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲမှ… ကာမအရညလြေးတွေ စိမ့ထြှကလြာတယ်…။ ထွကလြာရင်းနဲ့ပင် ကောငမြလေးရဲ့ တဈကိုယလြုံး ဓာတလြိုကသ်လို တုနခြါနပြေီး ခါးတွေ လှုပခြါကာ အတင်းရုန်းနတယ်ေ…။ ကောင်းလှန်းလို့ မခံစားနိုငတ်ော့တဲ့အဆုံး… ခန်ဓာကိုယကြ တုန့ပြှနတ်ဲ့ သဘောပါပဲ….။
ကြုပကြလည်း သိနတေော့… ကောငမြလေးရဲ့ ဝင်းဝါတင်းအိနတေဲ့ တငပြါးလေးတွကေို အတင်းဖိညဈပြီး ဖမ်းထိန်းထားလိုကတ်ယ်….။ ပြီးတော့ ကြုပကြလည်း အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိကနေ ဆကခြါဆကခြါ စိမ့ထြှကလြာနတေဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ ပန်းဝတရြညလြေးတွကေို လွှာနဲ့ အသင့လြွှကကြာ အကုနလြုံး မှိုခလွိုကမြိလိုကတ်ော့တယ်….။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ…။
ကြုပတ်ဈကိုယလြုံး အားတွေ ပိုပိုတိုးလာသလိုလို ကာမစိတတ်ှေ ကြှကြှလာသလိုလိုပဲ..။ ဒါဟာ.. ကြုပဘြဝမှာ… မိန်းကလေး တဈယောကရြဲ့ ပြီးမှောကသ်ှားတဲ့ ကာမရညတ်ှကေို ပထမဆုံး မှည်းစမ်းဖူးခွင်းဘဲ။ အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိလေးထဲက ကာမရညတ်ှေ ကုနသ်ှားတဲ့အထိ လကြအြပြီးမှာတော့… ကောငမြလေးရဲ့ မကြန်ှာကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ယ်…။ ပငပြန်းသှားဟန် တူပါတယ်… တောတ်ောကြို ငှိမကြသွှားပြီး အိပပြွောတ်ော့မလိုလို ဖြစ်နတော….။
ကြုပလြည်း အခွိနဆြှဲမနတေော့ဘဲ… အပျိုစငလြေးရဲ့ ခန်ဓာကိုယလြေးပေါြ မှောကအြိပကြာ… ကြူပရြဲ့ မာထောငန်တေဲ့ လိငခြွောင်းကြီးနဲ့ အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိလေးကို တေ့ထားလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ…
“ ဦးရယ်… သမီးကို သနားပါနောြ…. မလုပပြါနဲ့… သမီး အရှကကြှဲမှာ…. အဟင့ြ ဟင့ြ ”
“ ကလေးကို ဦးလကထြပမြယ်…. ဒီလိုနည်းနဲ့ကြံမှ ရမှာမို့လို့ပါကြာနောြ…. ပြီးတော့ ခုနက သဘောတူညီခကြြ ယူထားတယလြေ… မှတမြိလား… ”
ဆိုတော့မှ ကောငမြလေးက သူနာနတေဲ့ လကလြေးတွကေို ပြနသ်တိရသှားဟန် တူပါတယ်… ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ငှိမကြသွှားတယ်….။ ကြုပလြည်း အပျိုစငလြေးရဲ့ ပန်းက ဝတရြညတ်ှကေို စုပပြှီးမှာတော့ အပျိုစငလြေးရဲ့ ပန်းကို ခွှဖေို့အတွကြ ပထမဆုံး ခွလှမြေးအဖြစ်… တငပြါးနဲ့ ခါးကို အသုံးပြုပြီး ကြုပလြိငခြွောင်းကို ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲ အသာလေး ထိုးနဈလိုကတ်ယ်။
“ အ.. နာတယ်.. ဦးရယ်… နည်းနည်း သှင်းယုံဘဲဆို… ပြီးရင် အိပပြှနလြို့ ရပြီဆို.. ဦးပြောတော့… ”
နာကြငမြှု ကြောကရြှံ့မှုတွနေဲ့အတူ မကြရြညအြဝိုင်းသားနဲ့ ပြောလာတဲ့ ကောငမြလေး ပြောစကားကို မသိခွငယ်ောငဆြောငပြှီး တင်းကြပပြှီး မာထောငန်တေဲ့ ကြုပရြဲ့ လိငခြွောင်းကို အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိလေးထဲ ထပသ်ှင်းလိုကတ်ယ်….။
“ရှှတ်.. အား….. အရမ်းနာတယ်… အဟင့ြ…. ဟင့ြ… ဦး ကတိမတညဘြူး လိမတ်ယ်…. အီးဟီးးး”
ကောငမြလေးရဲ့ ငိုသံ အောသ်ံတွကေ ကြုပရြဲ့ ကာမစိတတ်ှကေို ပိုကြှှလာသလိုလိုပဲ….။ ကြုပလြည်း ကြုပဆြန်ဒ ပြည့ဖြို့အတွကြ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုကန်ိုငတ်ော့တဲ့အတွကြ…. ကြုပလြိငခြွောင်း တဈဝကလြောကကြို ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲ ထိုးနဈလိုကတ်ယ်….။ အပျိုကို လိုးရငတ်ောင် တောတ်ောြ ကြပတ်ယလြို့… ကြုပကြှားဖူးတယ်…။ အခုက အပျိုဝငစြ အပျိုစငဆြိုတော့ ဘယလြောကတ်ောင် တင်းကြပန်မလေဲ……။
ကြုပလြည်း ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲကို ဆကမြသှင်းဘဲ ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပရြင်း အရသာခံနတယ်ေ…။ ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိအတွင်းသားတွကေ ကြုပရြဲ့ ဒဈဖြားကိုသာမက လိငတ်ံ တဈဝကလြောကကြို ငုံခဲထားတယ်…။ ကြုပလြိငတ်ံကို ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲ တဈခါတဈခါ ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပလြိုကတ်ိုင်း… တဈကိုယလြုံး ကငွကြငွတ်ကလြာတယ်။
တဈစကျကန့ပြှီး တဈစကျကန့ြ.. တဈမိနဈပြီး တဈမိနဈကို ဖီလငတ်ှေ တကတ်ကလြာတာ…။ ဒါ ပြီးတော့မယ်.. ထငတ်ယ်… မဖြစ်ဘူး အဆုံးထိ မသှင်းရသေးဘဲနဲ့တော့.. မပြီးချင်ဘြူး… အဲ့ဒါနဲ့ တဈဝကဘြဲ ရှိသေးတဲ့ ကြုပလြိငတ်ံကို ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိထဲ ခပဆြကဆြကြ.. ဖိနဈလိုကတ်ယ်….။ တဈခုခုက ကြုပဒြဈဖြားကို တားဆီးထားသလိုလိုပဲ ထောကထြောကကြှီး ဖြစ်နတောနဲ့…. အားနည်းနည်းစိုကပြှီး ခပဆြကဆြကြ ထိုးသှင်းလိုကခြွိနမြှာတော့….
“ ပြဈ…. ဖောကျ…. ”
“ အားးးး…. အရမ်းနာတယ်…. အီးဟီးးးး ဦးအရမ်းရကစြကတ်ယ်… လူမဆနဘြူး…. အီးဟီးးး ”
ကြုပလြည်း ကောငမြလေးကို ငဲ့တဲ့အနနေဲ့ ဆကမြသှင်းသေးဘဲ ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲ ရောကန်တေဲ့ ကြုပရြဲ့ လိငတ်ံ သုံးပုံနှစ်ပုံလောကကြို ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပန်လေိုကတ်ယ်…။ ကြုပတ်ဈကိုယလြုံး ခွှေးတွေ ရှှဲလာပြီး ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိ အတွင်းသားတွကေ ကြုပရြဲ့ လိငတ်ံကို အလှနအြမင်း ဆှဲညဈထားလှန်းလို့ ဒဈဖြားတွတေောင် ထုံကငွလြာပြီး ကာမအရသာ ခံစားရတဈခကြြ မခံစားရတဈခကြတ်ောင် ဖြစ်ဖြစ်လာတယ်….။
ကြုပပြေါငမြှာ အရညတ်ခွို့ စေးကပကြပ် ဖြစ်နလေို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့…. အားလားလား… သှေးတွပေါလား….။ အပျိုစငလြေးရဲ့ အပျိုစငလြှှာ ပေါကသ်ှားပြီ ထငတ်ာပဲ…။ ကြုပကြောငမြလေးကို သနားတော့ သနားမိသား…။ ဒါပမေဲ့… မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး… ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲကို ကြုပလြိငတ်ံချောင်း ဆုံးတဲ့အထိ ထိုးသှင်းလိုကပြါတော့တယ်….။
“ အားးး…. အဟင့ျ…. ”
ဟုဆိုကာ ကောငမြလေးမှာ ဆကတ်ောင် မအောန်ိုငတ်ော့ဘူး။ မှော့နတောလား မှိန်းနတောလား တွေးမိပမေဲ့…. မှိန်းနတောတော့ မဖြစ်နိုငဘြူး… အခုမှ စ အသှင်းခံရဖူးတာကိုး….။ ကြုပလြိငတ်ံ တဈချောင်းလုံး ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲ ထိုးခွဲပြီးနောကြ ပြနထြုတကြာ… ပိပိအဝလေး ရောကခြါနီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆီ ပြနသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ ဆကတ်ိုကြ မှနမြှနလြေး လုပန်လေိုကတ်ယ်….။
“ ရှီးးးး … အား….. အရမ်းကောင်းတာပဲ ကလေးရယ်…. ရှီးးးး ကြှတ်… ကြှတ်…..ရှီးးးး… ကြှတကြွှတ်…. ခစွမြိနပြေီ ကလေးရယ်… ဒီလိုလေး အမြဲလိုးချင်န်မေိတယကြှာ…. အား… ကြှတကြွှတ် ”
ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပန်ရောကနေ ခပသ်ှကသ်ှကလြေးဆီသို့ အရှိနမြှင့လြိုကကြှည့တ်ယ်….။ အပြောသာ လှယတ်ာ… လကတ်ှေ့ကြ ခကတ်ယ်…။ စိတကြသာ မှနမြှန် လုပကြှည့ခြငွန်တော… အပျိုစင် ပိပိလေးက ကြုပလြိငတ်ံကို မတရား ဆှဲညဈထားတော့… အသှင်းအထုတတ်ိုင်းက တောတ်ောန်ဲ့ မသှကဘြူးလေ…. နှေးနတယ်ေ….။
ကြုပလြည်း ဆကကြာဆကကြာ စောင့ပြဈချင်ပြမေဲ့… သတ်တဝါနဲ့ လကန်ကန်ဲ့ မမွှဆိုတော့ ကောငမြလေး အခွအနေေ ပိုဆိုးသှားမှာလည်း စိုးသေးတယ်….။ အတကန်ိုငဆြုံး ခပသ်ှကသ်ှကြ အတွင်းထုတလြုပပြှီး ခဏကြာလာတဲ့ အခါမှာတော့… ကြုပရြဲ့ ခွဖြေား လကဖြွားတွေ အေးစကလြာတယ်…။ ပြီးတော့ တဖြေးဖြေးနဲ့ တဈကိုယလြုံး ကငွတ်ကလြာတယ်….။
သုံးလေးခကြလြောကြ သှကသ်ှကလြေး ဆောင့ပြှီးမှာတော့… ဘယလြို့မှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ သုတရြညတ်ှေ လှတလြိုကတ်ော့တယ်…။ ကြုပလြိငတ်ံထဲမှာ သုတရြညတ်ှေ ခပဆြကဆြကြ စီးဆင်းလာတာကို
သသခွေောခွာ ခံစားမိနတယ်ေ….။ ခါတိုင်း ဂွင်းတိုကရြငတ်ောင် ဒီလိုမခံစားမိဘူး ထွကလြာမှသာ ဖီးတကတ်ာ..။ အခုက ကြုပရြဲ့ သုတရြညတ်ှေ ဒဈဖြားဆီ မရောကသ်ေးဘူး စီးလာနတောကိုက လုံး၀ ဖီးလေ…..။
မဖီးဘဲနမလေား ကြုပရြဲ့ဒဈဖြားအပြင်… လိငတ်ံ တဈခုလုံးလည်း… အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိက ဆှဲညဈထားတာကိုး။ ကြုပလြည်း လိငတ်ံကို အပျိုစငလြေးရဲ့ ပိပိထဲ အဆုံးထိ သှင်းလိုကကြာ ငှိမန်လေိုကပြှီး တဈစကျကန့လြောကြ အကြာမှာဘဲ ကြုပရြဲ့ တဈကိုယလြုံး ကငွတ်ကလြာပြီး ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်လာကာ….
“ ရှီးးးး အားးးး….. ထွကပြှီ….. အားးးး အ… အ… ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးရယ်…. အား… အများကြီးပဲ ထွကကြုနတ်ယ်….. ရှီးးး ကြှတ် ကြှတ်….. အရမ်းခစွတ်ယ် ကလေးရယ်…. ”
တဈလလောကြ ဂွင်းမတိုကဘြဲ စုထားတဲ့ ကြုပရြဲ့ သုတရြညတ်ှဟော… အပျိုစင် ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲထိ ပန်းထွကကြုနပြှီး သားအိမလြေးထဲထိပါ ဒလဟော ဝငကြုနပြါတော့တယ်…။ ပြီးတော့ ကြုပလြည်း အပျိုစငလြေးရဲ့ ဝင်းဝါပြီး အပြဈကင်းစငန်တေဲ့ ခန်ဓာကိုယလြေးပေါသ်ို့ မှောကအြိပကြာ ကာမဆိပတ်ှေ တကပြှီးရင်းတကကြာ အပန်းဖြနလေေိုကပြါတော့တယ်…။
ကြုပရြဲ့လိငတ်ံဟာ ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲမှာ တင်းကြပစြှာ နရောယူထားဆဲပါပဲ…။ ကြုပလြည်း နောကတ်ဈကြိမ်… သုတရြညလြေးတွကေို ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲ ပန်းထည့ခြငွစြိတပြေါကလြာလို့… ကြုပရြဲ့ လိငတ်ံကို ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိလေးထဲမှာ ခပဆြကဆြကလြေး ဆောင့န်လေိုကတ်ော့တယ်….။
တဈခါ ထွကပြှီးသှားလို့ထငတ်ယ် ဒီတဈခါ လှုပရြှားရတာ နည်းနည်းကြာတယ်… ဖီလငကြတော့ တကန်တေုန်းပဲ။ ကြုပအြောကမြှာ ရှိနတေဲ့ ကောငမြလေးလည်း ဘယလြိုနတယ်ေ မသိဘူး…။ ကြုပမြကြလြုံး မှိတလြကြန်ဲ့ပဲ ကောငမြလေးကို စိတရြှိလိုကရြှိ လိုးနလေိုကတ်ော့တယ်….။ မိနဈ အနည်းငယ် ကြာလာတဲ့ အခါမှာပဲ…. ဒုတိယအကြိမ်…. ကြုပတ်ဈကိုယလြုံး ကငွတ်ကလြာတယ်….။
ဒီတဈခါတော့ ကြုပမြညှာနိုငတ်ော့ဘူး။ ကြုပရြဲ့ လကန်ှဈဖကကြို ကောငမြလေးရဲ့ ဂွိုင်းနှစ်ဖကအြောကြ လွှိုကာ သူ့ရဲ့ ပုခုံးတွကေို ဆုပကြိုငထြားပြီး တဖုံးဖုံးနဲ့ ဆောင့န်မေိတော့တယ်….။ မိနဈအနည်းငယ် ကြာမှဘဲ…. ကြုပရြဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ထွကဖြို့ တာဆူနတေဲ့ သုတရြညတ်ှကေို ဘယလြိုမှ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့တဲ့ အဆုံးမှာ…
“ ရှီးးးးး… အား… နောကထြပ် ပြနကြောင်းလာပြီ ကလေး…. ဦးပြီးတော့မယန်ောြ… နည်းနည်းတောင့ခြံထား… အားးးးး.. ရှီးးးးး အားးးး ထွကပြှီ ထွကပြှီ….. အားးးးးး အရမ်းခစွတ်ယ် ကလေးရယ်…… ”
ဟုဆိုကာ… အပျိုစင် ကောငမြလေးရဲ့ ပိပိကြပကြှပလြေးထဲကို ကြုပရြဲ့ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကပြါတော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။