အောစာအုပ်

ခတ်သေမီးပျို

ခတ်သေမီးပျို
ရေးသားသူ – ?????

“ငါ့တူလေး မင်းမင်း မင်းဘာစာအုပတ်ှေ ဖတန်တောလဲကြ”

“ဦးဦး ကနွောြ ဝတ်ထုစာအုပ် ဖတန်တော”

“မင်းကြာ အရညမြရ အဖတမြရ ဝတ်ထုတွေ ဖတန်ရတေယလြို့”

“ဦးဦးကလည်း ကန်ောျ ပင်ျးလို့ပါ”

“အေး ပငွြးနရင်ေ ဒီလို အနှစ်သာရရှိတဲ့ တရားစာအုပတ်ှေ ဖတပြေါ့”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဦးဦး”

ကနွောလြည်း ဦးလေးပေးတဲ့ စာအုပကြို ခဏယူကြည့်တ်ော့ အနဈစအမြဲမရှိသော၊ စာအုပဖြစ်နတယ်ေ။ “ဟင်းးး” သကပြှင်းခလွိုကရြတယ်။ ကဲဗွာ စဉြးစားကြည့်လြိုကြ သူက ရနကြုနအြရှေ့ပိုင်းတကျကသိုလကြ ကထိက၊ ကနွောကြ သူ့တူ၊ ကနွောဆြယတ်န်း အောငပြှီးကတည်းက ရောကန်တော။ သူက အသကလြေးဆယကြွောပြဲ ရှိသေးတယ်။ ဘာတဲ့ ပငစြငရြရင် ဘုနကြှီးဝတပြှီး တရားအားထုတမြယတ်ဲ့။ ကနွောကြိုလည်း သူ့လိုလူပျိုကြီးဖြစ်စချင်ေတ်ာ။

ကနွောဗြွာ အခုဖိုငန်ယရြောကပြှီ၊ သူ့ကိုကြောကလြို့ ရည်းစား မထားရဲဘူး။ အခုခတ်ေ စကီလေးတွကေ မိုကမြှမိုကြ၊ အလန်းစားတွေ၊ ကိုယ့အြကြိုကမြတွေ့သေးလို့သာ.. မစွန့စြားရဲတာ။ တနေ့တနေ့ တရားနာရတာနှင့ြ တရားထိုငရြတာနှင့ြ မလှယဘြူဗွ၊၊ သူ့အိမန်တေော့ သူ့စည်းကမ်းပေါ့ဗွာ။

—————-

ကနွောလြည်း ညဈညဈနှင့ြ ကြောင်းဘကထြှကလြာခဲ့တယ်။ ကားပေါကြဆင်းတော့ နောကဆြုံးကပဲဆင်းတာ “အှန့ြ” ဆင်းလိုကတ်ာ ကားပေါတ်ကလြာတဲ့ စကီလေးကို သှားတိုကမြိတယ်၊ သူ့လကထြဲက စာအုပတ်ှပြေုတကြသွှားတယဗြွ။

“ဆောရီး… ဆောရီး”

ကနွောလြည်း ပြာပြာသလဲ ကောကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုလှမ်းပေးပြီး

“ကနွောြ တောင်းပနပြါတယဗြွ”

“မှနမြှနလြုပကြှပါဗွ၊ ဒီမှာ ကားပေါတ်ကမြယ့သ်ူတွေ ရှိတယ်”

စပါယယ်ာ လှမ်းအောတ်ော့ ကနွောဘြေးကပလြိုကရြတယ်။ ကောကမြလေးကို သချောကြည့်လြိုကမြှ ဟအရမ်းမိုကတ်ယ်။ အရပရြှညရြှည် အသားဖြူဖြေးလို့၊ ဇငယ်ောတ်ောင် မကြခြုံးတန်းလေး၊ သှားလေးတွကေ ညီညီညာညာ၊ နှင်းဆီဖူးလေးလို နှုတခြမ်းနှင့ြ၊ ကနွော့ရြငထြဲ ရခေဲမှဈစီးဆင်းသှားတယ်။ ကနွော့ကြို စပါယယ်ာ ခဏ လှမ်းကြည့်ပြှီး

“ဇာတလြမ်းတွေ၊ ဇာတလြမ်းတွေ၊ ဇာတကြား ရောင်းမလို့ပါ”

“အာ ဒီခွေးသားတော့”

ကောငမြလေးလည်း ရှကရြှကန်ှင့ြ ကားပေါတ်ကသ်ှားတယ်။ မကြန်ှာလေး ရဲတွတသ်ှားတာတောင် မှငလြိုကရြတယ်။

“မိုကတ်ယကြှာ၊ မနကဖြှန် ကြောင်းစောစောလာပြီး စောင့ရြမယ်” ကနွောည်တောင် အိပမြပြောဘြူး၊ တဈညလုံး ကောငမြလေး မကြန်ှာကိုပဲ မှငယ်ောငမြိတယ်။ အခုမှ ဖူးစာရှင် တွေ့ပြီလား မသိဘူး၊ မနကအြစောကြီး အိပရြာထတယ်၊ ဦးလေးနှင့အြတူ ကြောင်းသှားလို့ မဖြစ်ဘူး ကိုယဘြာသာ သှားမယဆြိုပြီး အိမရြှေ့အထွကြ

“မင်းမင်း ဘယသ်ှားမလို့လဲ”

“ကြောင်းဘကျ ဦးဦး”

“အေး ဘုရားရှိခိုးပြီးမှ သှားလေ”

“ဟုတ်.. ဟုတကြဲ့”

ဘုရားခန်းထဲဝငပြှီး ပုဆိနပြေါကြ ရှိခိုးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဦးလေးအလဈကို ထွကလြိုကရြတယဗြွာ။ ကြောင်းဘကဈြကားစီးတာ စိတကြိုမရှညဘြူး၊ ခါတိုင်းလည်း ဒီလိုပါပဲ။ “ဟာကြာ.. နောကကြတွော့မယန်ှင့တ်ူတယ် သောကကြားက နှေးလိုကတ်ာ” ကြောင်းရှေ့ရောကတ်ော့ ကားမှတတ်ိုငမြှာ လူရှင်းတယ် ။ ကနွောြ မှတတ်ိုငရြှေ့က စောင့န်တေုန်း ဦးလေး ကားလာတော့ ကောဖြီဆိုငထြဲ ပြေးဝငပြုန်းရတယ်။

“ဟင်းးး မလာသေးဘူးလားကြာ” အရေးထဲ ကောဖြီဆိုငကြ သီချင်ြးသံ ထွကလြာသေးတယ်။ ပြုံးတောင် ပြုံးမိသေးတယ်။ ကိုယ့အြဖြစ်နှင့တ်ူလို့၊ သူ့သီချင်ြးက ဘိုဘိုဟနသ်ီချင်ြး “စောင့ရြတာမောပေါ့၊ ခေါင်းမူးသှားပြီ ဒူးယားလေးရယ်၊ နငဘြယမြှာလဲ ကားပေါပြါသှားလား တကယပြါ တဈနာရီလောကြ ရပစြောင့ကြှည့တ်ာတောင် မလာသေးဘူး” တဈနာရီလောကစြောင့ပြှီးတော့မှ ကောငမြလေးကို အိမစြီးကားပေါမြှာ တွေ့လိုကရြတယ်။

သှားပါပြီ ပြေးလိုကဖြို့ကလည်း မလှယတ်ော့ နောကကြနပြေီး လိုကခြဲ့တယ်။ စာသငဆြောငန်ံပါတသ်ုံးဖကကြ ဝငသ်ှားတော့၊ အဲဒီနောကကြိုလိုကခြဲ့တယ်။ အနားလည်းရောကတ်ော့ ကားရောလူရော မရှိတော့ဘူး။ ဟာသှားပြီ။ ဒီတဈဆောငလြုံးရှာရတော့မယဆြိုပြီး မှညေီထပကြနေ တဈထပခြငွြးရှာခဲ့တယဗြွ။ တခန်းမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ အဲဒါနှင့စြိတပြကြပြှီး ကငတ်င်းကိုသှားမယဆြုံးဖြတပြှီး ပြနထွကတ်ော့

“အှန့ျ”

“ဟင်.. ရှင်.. ရှင်.. တိုကပြှနပြှီ”

“အာ ဆောရီး ဆောရီး”

“လုပပြှနပြှီ ဘာဆောရီးလဲ”

“တောင်းပနပြါတယဗြွာ”

“ရှင် နှစ်ကြိမရြှိပြီး”

“ရစကေလြို့ ထငပြါရဲ့”

“ဘာရှင့ျ”

“ဆောရီး ဆောရီး”

“ဟင်း အူကြောငကြှောငန်ှင့ြ”

———————-

မိုးနခွညေမြှာ တနေ့က သူ့ကိုကားပေါြ အတကမြှာ တိုကမြိတဲ့သူကို သတိထားမိတယ်။ လူပုံက ရုပဖြှောင့ဖြှောင့ြ အရပမြှင့မြှင့န်ှင့ဆြိုတော့။ ဒါပမယေ့ြ ကားစပါယယ်ာ အောလြိုကတ်ော့ နည်းနည်းရှကသ်ှားတယ်။ အိမရြောကပြှနတ်ော့လဲ သူ့မကြန်ှာပဲ မှငယ်ောငမြိပြီး အိမအြလုပကြူလုပတ်ာက ဟိုဟာလှတကြွ ဒီဟာလှတကြနွှင့မြို့ အပျိုအဒေါကြှီးက ဗိုကခြေါကလြိမပြှီး အဆူခံရတယ်။ စည်းကမ်းကြီတဲ့ အဒေါမြို့ ကြောကရြတယ်။

“မိုးနခွည်ေ လုပလြိုကရြင် ရှပပြှာ ရှပပြှာနှင့ြ နင့စြိတတ်ှေ ဘယကြို ရောကန်တောလဲ၊ ဂနာမငှိမဘြူး”

“အမလေး ကြောကပြါပြီ တီတီရဲ့”

“အေး မိန်းကလေးဆိုတာ ဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိ နရတေယ် သိလား”

“သူအဲလို ဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိ လုပန်လေို့ လငမြရတာ ခိခိ” လို့တွေးရင်း အလိမခြံရတဲ့ ဗိုကကြို ပြတပြေးနရတေယ်။ အဒေါအြပျိုကြီးက ကြောင်းသှားရင် အမြဲလိုကပျို့ ညနကတွေော့ ကိုယ့ဘြာသာ လိုင်းကားစီးပြနရြတာ၊ တူမကို တခကြကြလေးမှ စိတမြခဘွူး။ ပြောသေးတယ်။

“နင့ြ မိဘတွေ ငါ့ကို စိတခြလွို့ အပထြားတာ၊ နငရြှုပရြှုပရြှကရြှကြ မလုပန်ဲ့”

မိုးကလည်း အဒေါအြပျိုကြီးကို ကြောကလြို့ ကိုယ့ကြှိုကတ်ဲ့ သူကိုတောင် အီစီကလီ မလုပရြဲဘူး။

အခုကြည့်လြေ မနေ့ကလူ ကားဂိတမြှာတွေ့ပြီး အခုမိုးတို့နောကြ လိုကလြာတယ်။ မိုးက အိမသ်ာဖကကြထွကတ်ော့ သူနှင့တ်ိုကမြိပြနပြှီ။ ဒေါသထွကမြိတယ်။ ပြောပုံက ရစကေလြား မသိဘူးတဲ့ ခစ်ခစ် ခစ်ရယခြငွစြရာ။

“ဟေ့.. မိုးဟိုမှာ ဆရာစာသငန်တယ်ေ၊ အဆူခံနရအေုံးမယ်”

“အေးအေး”

အဲဒီဆရာက ဘယလြိုမှန်းမသိဘူး၊ ဘုဂွကလန့ြ မိန်းကလေးတွဆေို တခကြမြှ မကြန်ှာသာ မပေးဘူး၊ အိန်ဒွကြေီးနှင့ြ။

“ကဲမိုး စာသငလြို့ပြီးပြီ ငါတို့ပြနရြအောင်၊”

“အေး အေး”

“ဟေ့ ဒါနဲ့ မနေ့က နငလြူတဈယောကန်ှင့ြ တိုကမြိသေးတယဆြို၊”

“အေး ဒီနေ့လည်း ထပတ်ိုကပြှနပြှီ”

“ဟီဟိ.. ဖူးစာရှငလြား မသိဘူး”

“ဟှန့ကြောငမ် စိတကြူးယဉန်တယ်ေ”

“အေးဟ.. မနကကြ သူကပြောသှားတယ် ရစကေလြား မသိဘူးတဲ့”

“ဟဲဟဲ.. ဖြစ်နိုငတ်ယမြိုး”

ကြောင်းရှေ့ လမ်းလွှောကလြာရင်း ဟိုလူကိုကားဂိတမြှာ တွေ့ရပြနတ်ယ်။

“ဟေ့ ရှေ့မှာ အိန်ဒွမပေကြစြနှငေ့ြ ကြည့်လြိုကြဦး”

“ဟိုဘကကြ အရပရြှညရြှညန်ှင့ြ လူလား”

“အေး ဟုတတ်ယ်”

“အဲဒါ ကိုမင်းမင်းလေ”

“နငကြ ဘယလြိုသိသလဲ၊”

“အဲဒါ ဆရာ့တူလေ”

“ဘုဂွကလန့ျ ဆရာလား”

“အေး ဟုတတ်ယ်”

“အမလေး ဒုက်ခပါပဲ”

“အမလေး အခုထဲက တွေးပူနတယ်ေ”

“ခစ်.. ခစ်..”

“ဘာလဲ နငကြှှသှေားပြီလား၊”

“အာ နငကြလည်း”

“အံမာ ရှကန်ရသေေး ခတ်သေမီးပျို မဟုတတ်ဲ့အတိုင်း”

“ဟဲ့ ဟိုမှာ လာနပြေီ”

“မိုး.. ကနွောြ မိုးကို ခငခြငွလြို့”

“ရှင်”

“ဟင်းးဟင်းးး မိုးကိုခငတ်ယ်၊ နောကတ်ော့ ရည်းစား စကား ပြောမယ်၊ နောကခြစွသ်ူတွေ ဖြစ်သှားမယ်၊ ဒီလိုလား’”

“ဗြာ”

“ဟဲ့ စန်ဒာ ဘာတွေ လွှောကပြှောနတောလဲ”

“နိမိတဖြတတ်ာ”

“အာ ဒီမိန်းမ”

မိုးလည်း ရှကရြှကန်ှင့ြ စန်ဒာဗိုကကြှောလိမလြိုကတ်ယ်။

“အာ.. လှှတဟြ… နာတယ်”

“အဟဲ.. ကန်ောျ မင်းမင်းပါ”

“ဟုတကြဲ့”

“ကဲ ကိုမင်းမင်း ရှငန်ှင့ြ ပြောနရင်ေ အိမပြှနန်ောကကြရွင် သူအဒေါြ အပျိုကြီးက ဆူလိမ့မြယ်”

“ဗွာ၊ အောြ.. ဟုတကြဲ့ ဟုတကြဲ့”

“စန်ဒာ ရှေ့မှာ ကားလာပြီ သှားရအောင်”

“ကိုမင်းမင်း ကားလာပြီ ကမွတို့ကို ခွင့ပြှုအုံး”

“အောြ ဟုတကြဲ့၊ ဟုတကြဲ့။ ကနွောလြည်း လိုကခြဲ့မယ်”

“ရှင်”

“လိုကလြို့ မရဘူးလား၊”

“ရပါတယ် ကမွတို့ကားမှ မဟုတတ်ာ”

မင်းမင်းလည်း မိုးလိုကသ်ှားသော ကားနှင့ြ လိုကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ မိုးမှာ တဈလမ်းလုံး ရငခြုနန်ရတေယ်။ သူက မိုးနောကကြ ကပန်တောလေ။ မင်းမင်းလည်း ကားပေါတ်ကလြိုကမြှ မိုးရဲ့ ကိုယသ်ငန်ံ့လေးရတော့ လီးတောင် တောငလြာတယ်၊ လှယအြိပကြို ရှေ့မှကာပြီး မိုးနားကို ကပလြိုကတ်ယ်။

မိုးမှာ စိတထြဲမှာ ခမွြးသလို တုနသ်လို ဖြစ်လာတယ်။ မင်းမင်းရဲ့ အသကရြှူပြီး ထုတလြိုကတ်ဲ့ ပူနှေးနှေး လတွကြေေောင့ပြေါ့။ အပျိုစငသ်မိုင်း ရိုင်းလောကအြောင် ရငခြုနတ်ယ်။ စကားလည်း မပြောရဲဘူးလေ၊ နောကတ်ော့ ကားပေါကြ မင်းမင်း ဆင်းသှားမှ သကပြှင်းလေး မွှင်းမွှင်းခမွိတယ်။ မင်းမင်းအိမရြောကတ်ော့ ဦးဦးက ရောကန်ပြေီ၊

“မင်းမင်း… မင်း မနကပျိုင်းကလည်း ငါ့ကိုမစောင့ြ ညနလည်ေး ငါ့ကိုမစောင့ဘြူး၊ မင်းဘာတွေ ဖြစ်နတောလဲ”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဦးဦးကလည်း”

“မင်းကြောင်းရှေ့မှာ ကောငမြလေး နှစ်ယောကန်ှင့ြ စကားပြောပြီး ပါသှားတာ ငါမှငတ်ယ် ဟေ့ကောင်၊ အဲဒါ ဘယသ်ူတွလေဲ”

“သူငယခြငွြးတွပေါ ဦးဦး”

“မင်းနောြ မိန်းကလေးတွနှငေ့ြ ရှုပရြှုပရြှကရြှကြ မလုပန်ှင့ြ ကြားလား”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဦးဦး”

“အေး ကြားလို့ကတော့ ငါ့အမှတွေေ တပြားမှ မပေးဘူး မှတထြား”

“ဟုတကြဲ့ ဦးဦး”

ဒီလိုနဲ့ ကနွောန်ှင့မြိုးတို့ ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်သှားကြတယ်။ ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်တော့လည်း တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ မကြစြိအောကကြ အပြောကမြခံနိုငကြှဘူးပေါ့။ ကြောင်းထဲမှာ နေ့လညဆြို ကနတ်င်းမှာထိုငပြှီး စားကြသောကကြှပေါ့၊ နေ့လညအြတန်းခွိနမြရှိရငလြည်း သူ့ဆီသှားချောင်းပေါ့ဗွာ။

အဲဒါနှင့ြ တဈရကြ ကနွောြ သှားချောင်းတဲ့ နေ့မှ ဦးဦးက မိုးတို့အခန်းမှာ စာသငန်တော။ မိုးကိုငေးကြည့်တ်ုန်း ဦးဦးက မှငသ်ှားတယ်။ ညနဘကြေ အိမရြောကတ်ော့

“မင်းမင်းး… မင်း ငါစာသငတ်ဲ့ အခန်း ဘာလာလုပတ်ာလဲ”

“ကနွော့ြ သူငယခြငွြးဆီ လာတာပါ”

“မင်းက ကြောင်းမတကပြဲ သူငယခြငွြးဆီကို လာတယ် ဟုတလြား”

“ဟုတတ်ယ် ဦးဦး”

“မင်း ကောငမြလေးဆီလာတာ မဟုတလြား”

“………”

“မင်းးမင်း.. လူဆိုတာလေ အပုပကြောင် ရုပဆြောငထြားကြတာကြ၊ သိလား၊ လောကထဲ ရောကလြာတာနှင့ြ ဇာတိဇရာ၊ မရဏဆိုတဲ့ အရာတွနှငေ့ြ ဆုံတွေ့ရမှာကြ၊ မသခင်ေ ဉာဏြဦးအောင် လုပရြမှာ။ ကိုယသ်ရင်ေ ကိုယ့န်ောကြ ဘာမှမပါဘူး။ မင်းခစွသ်ူ ကောငမြလေးကလည်း မင်းကို ခစွလြှပါခညွရြဲ့ဆိုပြီး မင်းသရောကို မလိုကန်ိုငဘြူး၊ အေးအေးခမွြးခမွြး နစမြေးပါကြာ”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဦးဦး”

“မင်းကြာ မိန်းမတွနေဲ့ မပတသ်ကစြမ်းပါနှင့ကြှာ၊ မိန်းမဆိုတာ ရှိလည်းမကောင်း မရှိလို့ မကောင်းဘူးတဲ့ကြ၊ နဒီမှဈတို့လို ကြေ့ဝိုကတ်တတ်ယ်၊ မိန်းမ မာယာ သဲကိုးဖြာတဲ့။ မိန်းမဖကြြ ပြညပြကြတ်တတ်ယတ်ဲ့။ မင်းကြည့်လြေ စုဖုရားလတကြှောင့ြ မှနမြာတွေ ပြညပြကြခြဲ့တာ”

“မဆိုငပြါဘူး ဦး”

“ဘာလို့ မဆိုငရြတာလဲ”

“သီပေါမင်း အသုံးမကလြို့ပါဗြာ”

“မင်း မသိလို့ပါ၊ စုဖရားလတကြ သီပေါမင်းကို မီးနသည်ေ ထမီရကေို တိုကခြဲ့တာကြ”

“ဦးကလည်း မှငရြတာမှ မဟုတတ်ာဗွာ”

“အေး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမိနကြလေးတွနှငေ့ြ မပတသ်ကန်ှင့ြ”

“……”

——————————-

“မောင် ဘာဖြစ်နတောလဲ”

“ဦးဦးကြောင့ပြါကြာ”

“ဟင် ဘာဖြစ်လို့လည်း”

“ဦးဦးက ဘယမြိန်းကလေးနှင့မြှ သဘောမတူဘူးလေ၊ မောင့ကြို လူပျိုကြီး လုပစြချင်ေတ်ာ”

“မောငသ်ာ မိုးကို တကယခြစွရြင် ပြီးတာပဲ”

“မောငမြိုးကို တကယ် ခစွပြါတယ်”

“သစ်စာဆိုပြ”

မင်းမင်းလည်း သဈစာဆိုပြလိုကတ်ယ်။

ဦးထွန်းမင်းမှာ တူဖြစ်သူကို တားမရသဖြင့ြ နောကဆြုံး တရားပြရန်၊ မိုးနခွည်ေ အား ကငမြရာနှင့ခြွိန်၍ ဓာတပြုံရိုကကြာ Microscope ဖြင့ြ အဆပေါင်းများစွာခွဲ့ပြီး၊ ရငခြှဲရုံမှ ဓာတပြုံများရိုကြ၍ မင်းမင်းကို ပေးလသည်ေ။

“ရော့ မင်းမင်း ကြည့်ျ”

“ဟ.. မိုးပုံပါလား လှသားပဲ”

“နောကကြဟာကို ကြည့်ပြါအုံး”

“ဟ ဒါကြီးကဘာလဲ၊ ရစေီးကြောင်းတွလေို ပတကြှားအကတ်ှနှငေ့ြ”

“အဲဒါ မင်းကောငမြလေး နှုတခြမ်းလေ”

“ဗွာ… ဒီတောင်းကုန်းတွနှငေ့ြ ဒီခွိုင့ခြှကကြ ဘာလဲဗွ”

“အဲဒါ မင်းကောငမြလေး ပါးပဲ၊ ခွိုင့ခြှကတ်ှကေ မှေးညှင်းပေါကတ်ှလေေ”

“ဗွာ… ဒီတွင်းနကကြှီးက ဘာလဲ။

“ဒီမဲမဲကြီးက သဈပငကြှီးတွလေား”

“အဲဒါ မင်းကောင်းမလေး နှာခေါင်းပေါ့”

“ဟာ ဒါကြီးကရော”

“မင်း ကောငမြလေး မကြလြုံးလေ”

“ဟာ ကြောကစြရာကြီးဗွာ”

“အေး အားလုံးကို အဆငါးရာလောကျ ခြဲ့ထားတာ”

“ဟာ ဒီပုံတွကေ ဝမ်းတွင်း ကလီစာတွေ”

“အေးလေ လူဆိုတာ သသှေားရင် အဲလိုပဲ ပကြစြီးတတတ်ယ်.. မင်းကြည့်ြ အဲဒီမှာ အခစွဆြိုတာ ဘာလဲ ရှာမတွေ့ဘူး၊ ဦးနှောကမြှာလည်း မတွေ့ဘူး၊ နှလုံးမှာလည်း မတွေ့သလို၊ အသဲမှာလည်း မရှိဘူး”

မင်းမင်းမှာ ဓာတပြုံတွေ ကြည့်ရြင်း အနခြငွလြာသဖြင့ြ အိမသ်ာထဲ ပြေးအနရြလသည်ေ။ ထို့နောကမြှာတော့ မင်းမင်းတဈယောကြ ငှိမသ်ှားလသည်ေ။ မိုးကိုမှငတ်ိုင်း ဓာတပြုံကို မှငယ်ောငန်သဖြေင့ြ စိတထြဲမှာ ကသိကအောကြ ဖြစ်ရလသည်ေ။ မိုးမှအကြိုးအကြောင်း မေးရာ မင်းမင်းလည်း အမှနအြတိုင်း ဖြလသေည်ေ။ မိုးတဈခကြြ စဉြးစားလိုကပြှီး

“ကဲမောင်.. မောင့ကြို ပြစရာရှိတယ်၊ မိုးနှင့လြိုကခြဲ့”

“သှားလေ”

မိုးလည်း ကားငှားပြီး ဟိုတယဘြကကြို ခေါကြာ အခန်းတဈခန်း ယူလိုကသ်ည်။ မင်းမင်းမှာ မိုးလုပရြပကြို နားမလညန်ိုငပြေ။ မိုးလည်း အခန်းထဲရောကပြှီး မင်းမင်းအား ကုတငပြေါထြိုငစြပြေီး ရချိုးခန်းဖကသ်ှားကာ၊ သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး ပြနထြှကလြာခဲ့လသည်ေ။

“မောင်”

“ဘာလဲ မိုး”

“မိုးကို ကြည့်ပြါမောင်၊ မိုး မလှဘူးလား”

“လှပါတယ် မိုး”

မိုးအပေါြ အင်ျကြီကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ဖြူဖြေးတဲ့အသားနှင့ြ လိုကဖြကတ်ဲ့ နို့အုံက ဘရာအပေါဘြကရြုန်းကနန်သလေိုပါ။ မင်းမင်းမှာ ကြည့်ရြင်းနှင့ြ လီးက တောငလြာတယ်။ မိုးက ဘရာကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။

“မောင် မိုးရငသ်ားတွေ မလှဘူးလား”

လုံးဝန်းပြီး လှပတဲ့ ရငသ်ား၊ ပန်းရောငသ်န်းတဲ့ နို့ဝန်း၊ စုခွှနတ်ဲ့ နိုးသီးခေါင်းလေး၊ လှပလိုကတ်ာ၊ မင်းမင်း တံတွေး တဈခကြမြှိုပြီး ဂလုလို့တောင် အသံထွကသ်ားပြီး

“လှတယ် သိပလြှတာပဲ မိုး”

မိုး လုံခညွကြို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ပငတ်ီ ပန်းရောငလြေး ပေါလြာတယ်၊ မို့ဖောင်းနတေဲ့ နရောကြီးကိုကြည့်ရြင်း မင်းမင်း အာချောကသ်လို ရငတ်ှတေုနသ်လို ဖြစ်လာတယ်။

“မောင် မိုးလှလားဟင်”

“အရမ်းလှတယ်”

မိုး ပငတ်ီပါ ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ဖငလြေးကုန်းပြီးတော့ပေါ့။ မင်းမင်းမှာ ငေးမောကြည့်န်မေိတယ်။ အလှနတသ်မီးလေးတပါး ကိုယ့ရြှေ့ကို ရောကန်ပေါလားလို့ တွေးမိလာတယ်။

“အူးးး”

မိုးက တပတလြှည့လြိုကပြှီး

“ဘယလြိုလဲ မောင်… မိုးမလှဘူးလား”

ဖြင့်ထွားတဲ့တင် သေးသောခါးနှင့ြ လုံးဝန်းတဲ့နို့ အပြဈဆိုစရာ မရှိအောင် လှပလှန်းတယ်၊ ဆီးခုံပေါမြှ အမှေးပါးနှင့ြ မို့မောကန်တေဲ့ အဖုတ်။ အား မင်းမင်း တဈယောကြ မနနေိုငတ်ော့ဘူး၊ လီးက တောငလြှန်းလို့ ဂွေးပါ အောင့လြာတယ်။ မိုး ပေါငန်ှဈလုံးကိုကားပြီး ကုန်းပြလိုကတ်ဲ့အခါ။ ပန်းရောင် စအိုနှင့အြဖုတပြှူးပြူးလေး မှငရြတယ်။

“အားးး တကိုယလြုံး လှရကတ်ဲ့ မိုးရယ်”

“ကဲမောင်… မောင့မြကြလြုံးက မှနဘြီလူးလို ခွဲ့ကြည့်လြို့ရလား”

“မရဘူး မိုး”

“မောငရြယ် ပုံမှနလြေးပဲ မှငရြတာကို မောငကြ ဘယလြိုဖြစ်နတောပဲ”

မိုးက အနားကိုကပပြှီး စကားပြောတော့ မင်းမင်းလည်း မိုးခါးကိုဖကပြှီး မိုးနှုတခြမ်းလေးကို ငုံစုပလြိုကတ်ယ်။ မိုးလည်း မင်းမင်းကို ပြနန်မ်းလိုကတ်ယ်။ နှစ်ဦးစလုံး အသကရြှူသံတွေ မှနလြာပြီးနောကြ မင်းမင်းက မိုးကို ကုတငပြေါြ လဲခလွိုကပြှီး မိုးရဲ့ နို့ကို မှေးကြူပြီး ပါးစပန်ှင့င်ုံကာ စို့လိုကတ်ော့တယ်။

မင်းမင်းလည်း နို့ကိုစုပရြင်း ပိပိကိုပါ ပြတပြေးလိုကတ်ယ်။ နို့ကိုတလှည့စြီ ပြောင်းစို့လိုကြ နို့ဝန်းတွကေိုလွှာနှင့ြ ယကလြိုကတ်ဲ့အခါ မိုးမှာ တဟင်းဟင်း အသံထွကလြာတယ်။

“ပြှတ်… ပြှတ်… ပြှတ်”

“အာ့.. အင့ဟြင်းးဟင်းး မောငရြယ်”

“ပြှတ်… ပလပ်… လပ်..”

“မောငရြယ်… မိုး မနတတေတ်ော့ဘူး”

မင်းမငလြည်း ကာမစိတကြ ဒီရအလေား တိုးပြားလာသလို မိုးလည်း ကာမစိတကြ တဖြေးဖြေး မှင့တ်ကလြာခဲ့ပြီ။ မင်းမင်းလည်း မိုးရဲ့နို့ကို စို့ပြီးတော့မှ မိုးပိပိဆီ ဦးတညလြိုကတ်ယ်။

ဦးဦးပြောတဲ့ အရာတွကနေေ လာနှင်းပြောကသ်လိုဖြစ်ပြီး ကာမရအလေငွမြှာ စီးမွှောလိုကလြသည်ေ။ မိုးမှာ မောငကြ လဲခလွိုကသ်ဖြင့ြ ကုတငပြေါြ ကနလြန့လြဲရာမှ မောင့အြကြငန်ာကို ကြနပေစြှာ ခံယူလိုကသ်ည်။ မင်းမင်းမှာ မိုး၏ပေါငကြိုကားပြီး အဖုတကြို ကြည့်ရြာ မို့ဖောင်းပြီး နှုတခြမ်းသားထူပြီး အရှတသ်ေးသေးလေးနှင့ြ ပန်းရောငပြှေးနသေော အဖုတကြို ရှူမငှီးသော အကြည့်ဖြှင့ြ ကြည့်ပြှီးနောကြ လွှာကို အပြားလိုကလြုပကြာ အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ယကပြဈလိုကတ်ယ်။

“ရှလှတ်… ပလပ်”

“အားးရှီးး မောင်… အားး”

အဖုတထြဲမှ အရညတ်ဈခွို့ မင်းမင်း ပါးစပထြဲ ဝငသ်ှားတယ်။ မင်းမင်းလည်း မှိုခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ အဖုတ် နှုတခြမ်းသားဖြဲပြီး လွှာကို စုခွှနပြှီး အဖုတအြကြဲကြောင်းတလွောကြ ယကလြိုကတ်ယ်။

“ပလပ်… ပလပ်”

“အိုး..အင့ျ..ဟင့ျ..”

မိုးမှာ အရမ်းကောင်းပြီး လူကို တွနလြိမသ်ှားပြီး လထေဲ မှောကသ်ှားကာ လဟောနယထြဲ ရောကသ်လို ခံစားရသည့အြတွကြ အိပရြာခင်းကိုတာ တင်းတင်း ဆှဲကိုငလြိုကတ်ယ်။

“ပြှတ်..ပြှတ်..ပြှတ်”

“အားးးးး မောငရြယ် အားးး”

မင်းမင်းက မို့ရဲ့ ကာမဖူးလေးကို စုပယ်ူလိုကတ်ာပါ။ မိုးမှာ ခါးမှှောကပြှီး တငပြါးကို အိပရြာခင်းနှင့် ထိနပြေီး အရမ်းကောင်းတဲ့ အရသာ ခံစားလိုကရြပြီး ပိပိထဲ သှေးတိုးလာသလို တဆတဆြတတ်ုနပြှီး ကောင်းသှားရလသည်ေ။ မိုးမှာ စိတကြွနပေမြှု အပြည့အြဝရပြီး ပိပိထဲမှ အရညမြွား အပြငဘြကသ်ို့စိမ့ပြှီး တလှိမ့်ချင်ြး ထွကလြာရတော့သည်။

မိုး ပြီးသှားသဖြင့ြ မင်းမငလြည်း မတတ်ပရြပကြာ အဝတအြစားများ ခွှတလြိုကပြှီး ကုတငအြနားကပရြာ မိုးက အိပရြာက ထလာပြီး ကြမ်းပေါြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ မင်းမင်းလီး ဆုပကြိုငပြှီး စုပလြသည်ေ။ မင်းမင်းလည်း အရှငလြတလြတ် နတပြှညရြောကသ်လို ခံစားရလသည်ေ။

မိုးရဲ့ လီးစုပမြှုမှာ မကြှမ်းကငွသ်ောလြည်း ထိရောကမြှုက ပြင်းထနပြသည်ေ။ လီးမှာလည်း အလှနအြမင်းတောငကြာ လီးဒဈမှာ ကားထွကလြာကြီး မာနဖြီသလို ဖြစ်လာသဖြင့ြ မင်းမင်းလည်း ပြီးချင်သ်လို ဖြစ်လာသောကြောင့ြ ရပတ်နလြိုကရြသည်။ ထို့နောကြ မိုးပေါငကြှားဝငကြာ လီးကို မိုးပိပိထဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ တင်းကပြမြှု့နှင့အြတူ လီးက နှစ်လကမြခန့ြ ဝငသ်ှားလသည်ေ။

“ဗစြျ…ဗစြျ…ဗစြျ”

“အင့ြ… အင့ဟြင့ဟြင့ြ… မောငရြယ်၊ ဖြေးဖြေးနောြ”

လီးထိပမြှာ တင်းကနဲ ဖြစ်သှားမှန်း သိသှားပြီး ရှေ့ကို ထပသ်ှင်းလိုကတ်ယ်။

“ဗစြျ…ဗစြျ…ဖောကျ”

“အာ့… မောင်”

“နာသှားလာ မိုး”

“နည်းနည်းတော့ နာတယ် မောင်”

မင်းမင်းလည်း မိုးအနာသကသ်ာဖို့ လီးထိုးထည့တ်ာရပလြိုကပြှီး မိုးနို့ကိုထပပြှီး ကုန်းစို့လိုကတ်ယ်။ မိုးမှာ တင်းကပြတ်ဈဆို့တဲ့ ဝဒနောကို ကြိတမြှိတ် ခံစားနရင်ေးက မောငန်ို့စို့ပေးလို့ သကသ်ာလာတယ်။

“ပြှတ်…ပြှတ်…ပြှတ်”

“ဟင်းးအင်းးအင်းးး”

မိုးလည်း ဝဒနောကို ကာမဆန်ဒက အနိုငယ်ူသှားပြီး နာကငွမြှုတွေ သကသ်ာလာကာ၊ နောကဆြုံးတော့ ကာမရစေီးမှာ မွောပါရင်း ညည်းညူမိတော့တယ်။

“အင့ျ…ဟင်းးးဟင်းးးးး”

မိုး သကသ်ာပြီး အောည်ည်းသံတွေ ထွကတ်ော့ မင်းမင်းက လီးကို အဆုံးထိ ထိုးသှင်းရင်း လိုးလိုကတ်ော့တယ်။

“ဗစွြ….ဗစွြ…ဘှတ်…ဘှတဖြတ်…ဖတ်”

“အာ့အင့ဟြင်းးးဟင်းးး”

“ဗှိ..ဗွိ..ဖစွြ..ဖစွြ..ဘှတဖြတ်..ဖတ်..ဖတ်”

“အား..အင့ျ ကောင်းလာပြီ မောင်”

“အင့ဟြင်းးးဟင်းးးးးအာ့..ရှီးးရှီးး”

မင်းမင်းလည်း ရှဈမိနဈလောကြ မနားတမ်းလိုးလိုကတ်ော့ မင်းမင်းလည်း ပြီးချင်လြာသလို မိုးကတော့ အောည်ည်းပြီး ပြီးသှားတယ်။

“အာ့… ရှီးးရှီးးအားပြီးပြီမောင်… အာ့မိုးပြီးပြီ”

မင်းမငလြည်း အခကြင်ါးဆယလြောကြ မနားတမ်းလိုးလိုကပြှီး သုတမြွား ပန်းထွကသ်ှားတော့တယ်။

မင်းမင်းနှင့ြ မိုးမှာ အဲယားကြန်း ခန်းထဲမှာ ခွှေးများစီးကကြာ မောဟိုကသ်ှားကြပြီး အနားယူကာ နောကတ်ကြိမအြတွကြ တာစူလသည်ေ။ နောကအြခေါကမြှာ အပေးအယူမွှပြီး တဈယောကတ်လှည့ြ အပေါတ်ကလြိုးပြီး ပြီးခါနီး မိုးအား ကုန်းစကော နောကမြှလိုးပြီး သုတပြန်းထည့လြိုကတ်ယ်။

မင်းမင်းနှင့မြိုး ဟိုတယမြှ ထွကကြာ အိမကြို ခဏပြနကြှပြီး အဝတအြစားနှင့ြ မိမိပိုင် ငှကြေေးများထည့ကြာ စာရေးခဲ့တယ်။

ဦးထွန်းမင်းမှာ အိမသ်ို့ရောကပြှီး စာကို တွေ့သဖြင့ြ ဖတကြှည့ရြာ

“ဦးဦး….. ကနွောြ မိန်းမ ခိုးသှားပါပြီ။ ကနွော့မြှာ ကနွော့ြ ခစွသ်ူအား မှနဘြီလူးကဲ့သို့ ခွဲ့ကြည့်န်ိုငသ်ော မကြလြုံးများ မရှိသဖြင့ြ ပုံမှနသ်ာ မှငရြပါတယ်။ မိမိ မကြလြုံးမှ လှပသော အရာများကိုလည်း ဖြောကဖြကြန်ိုငစြှမ်း မရှိပါ။ ထို့အပြင် အခစွဆြိုတာ ရငခြှဲရုံမှာ ခွဲစိတပြှီး အခစွကြို ရှာသင့တ်ာ မဟုတပြါ။ ရငခြှဲရုံမှ လူများမှာ သပြေီး လူများသာဖြစ်၍ ခစွသ်ောစိတကြို ရှာလို့ မရနိုငပြါ။ တဏှာကိုလည်း ကနွောမြှာ မလှနဆြနန်ိုငပြေ။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ ကနွောသ်ည် သူတောစြင် မဟုတပြါ။ တရားရရှိပြီးသော ရဟန်တာလည်း မဟုတပြါ။ ထို့ကြောင့ြ ကိလသောကို မပယဖြှတန်ိုငပြါသဖြင့ြ တဏှာခေါဆြောငရြာ အခစွခြေါဆြောငရြာသို့ လိုကသ်ှားပါပြီ။ မိမိခစွသ်ူကိုသာ ထာဝစဉြ မှတန်ိုးပြီး လကထြပပြေါင်းသင်းသှားမှာပါ။ ကာမဟာ ဘယလြောကကြောင်းတယဆြိုတာ ကနွောြ မကြဝြါးထငထြင် သိရပြီ ဖြစ်သဖြင့ြ ဦးဦး ဆုံးမစကားကို နာမထောငသ်ော တူတောမြောငအြား ခွင့လြှတပြါ”

ဦးထွန်းမင်းမှာ “ဟာကြာ ဒီကောငတ်ော့ကြာ” လို့ နဖူးကိုသာ ရိုကလြိုကပြှီး ထိုငခြုံပေါြ အရုပကြှိုးပြတ် ထိုငခြလွိုကလြတေော့သည်…။

ပြီးပါပြီ။