မိအေးမိုး သနပခြါးလိမ်းပြီးသညအြထိ မိုးကမစဲ။အပြငတ်ှင် တဝေါဝေါ ရှာလကြရြှိသည်။ဒီနေ့ ပျိုးနှုတသ်ှားရမည့ြ ဦးဖိုးလုံးတို့ကြင်းက နဲနဲလှမ်းတော့ စောစောထပြီး ပြငဆြငခြဲ့ရတာဖြစ်သည်။သှားရမှာဝေးပမေဲ့ အဖောတ်ှကေ တလှကြေီး။ မိအေးမိုးတို့လို ဆယကြွောသ်ကတ်ှသောမက အမတေို့အရှယ် အသကြ ၄၀ ဝန်းကငွြ တွထေိ အရှယအြမွိုးမွိုး အဖောတ်ှစေုံလှသည်။
ထမင်းကြမ်းစားပြီးခွိနထြိ အမကေ မနိုးသေးသဖြင့ြ မိအေးမိုးအသာပင် ခွကေိုဖြနင်းပြီး အိမပြေါမြှဆင်းလိုကသ်ည်။ပလတစြတဈမိုးကာနှင့ြ ခမောကကြ အိမရြှေ့ ကုန်းထဲတွငရြှိ၍ မိအေးမိုး အိမပြေါကြဆင်းပြီး အိမရြှေ့ကုန်းထဲက တိုငမြှာ သံခွိတတ်ှင် ခွိတထြားသောမိုးကာနှင့ခြမောကကြိုယူမညလြုပပြှီးကာမှ အပြငဖြကတ်ှင် မိုးကလည်း မစဲဘဲ တဝေါဝေါရှာနသဖြေင့ြ မိုးစဲမှဘဲ ထွကတ်ော့မည်။ကနွတ်ဲ့အဖောတ်ှလည်ေး ထွကြဦးမညမြဟုတဟြုတွေး၍ အိမပြေါသ်ို့ပြနတ်ကပြှီး ခဏထိုငန်ရန်ေ မိအေးမိုး နောကသ်ို့ပြနရြန် လှည့လြိုကသ်ည်။
“အမေ့လေး….”
“…ဟင်…..ရှင်…….ရှင်….”
မိအေးမိုး အိမပြေါတ်ကရြန် နောကသ်ို့ပြနအြလှည့ြ လူတယောကန်ှင့ပြကပြင်းတိုးမိပြီး
လန့ြ၍အောလြိုကမြိခိုကြ ထိုလူက မိအေးမိုးကို အတင်းဖကပြှီး နမ်းရှုံ့တော့သည်။
မိအေးမိုးလန့အြောသ်ောလြည်း ဘယသ်ူမှကြားမညမြဟုတ်။ပတဝြန်းကငွတ်ခုလုံး မိုးသံက ဖုံးလှှမ်းနသည်ေ။
ထိုသူ၏ ရငဘြတကြို အတင်းတွန်းကာ မိအေးမိုးရုန်းသောလြည်းမရ။ဖကထြားသော ထိုလူ၏လကမြွားက သနမြာလှသည်။
သူမ၏ပါးနှစ်ဖကကြို အတင်းလိုကန်မ်းနသေော နှာခေါင်းကြီးကို ရှောငကြာ မကြန်ှာကို ဘယည်ာလှည့သ်ောလြည်း မလှတပြေ။ထိုသူ၏နှာခေါင်းကြီးက တွေ့တဲ့နရောကို အမိအရလိုကန်မ်းနလသေည်ေ။
“….အို…..အို….”
သူ့လကကြှီးက မိအေးမိုးရဲ့နို့ပေါရြောကလြာပြီး ဖြဖြလေးညှဈသည်။ထိုမှတဆင့ြ အကြီတွခေံနေ၍ အားမရဘူးထင်၏။အားဖြင့ြ ညှဈသည်။
“…..အ…အား…..နာတယ်…..အင့ျ….”
နာတယဆြိုတော့မှ နဲနဲလွှော့သှားသည်။မိအေးမိုး အသကရြှုရတာမှန်းကြပလြာသည်။
အလင်းရောငမြလာသေးဘဲ ပတဝြန်းကငွတ်ခုလုံးမှောငန်ပမေေဲ့ လူချင်ြးကကပန်တေော့ ရုန်းရင်းကနရြင်း ထိုသူမကြန်ှာကို သသခွေောခွာကြည့်မြိသည်။
ကိုလှအေးဆိုတာကို မိအေးမိုးသိလိုကသ်ည်။
လကတ်ဖကကြ နို့နှစ်ဖကစြလုံးကို ဘယပြှနည်ာပြန် ကိုငည်ှဈနပြေီး သိုင်းဖကထြားသော ကနွလြကတ်ဖကကြ မိအေးမိုး၏လုံးလုံးကစွကြစွြ တငသ်ားတွကေို လိုကပြှီး ဆုပန်ယန်လသေည်ေ။
အနအထေားအရ သူမ၏ကိုယလြုံးကို အတင်းအကြပဖြကထြားတာ မဟုတတ်ော့
ပမေဲ့ မိအေးမိုး ရုန်းထွကရြနမြစဉြးစားမိတော့ဘဲ မကြလြုံးလေးနှစ်လုံး စုံမှိတကြာ ငှိမခြံနမေိသညကြို သူမဟာသူမ မစဉြးစားမိတတတ်ော့ပေ။
စားရကံကြုံတော့ မုတဆြိတပြွားဆှဲဆိုသလို မမွှောလြင့ဘြဲ လှအေးမှာ မိအေးမိုးနှင့ြ ပကပြင်းတိုးခဲ့သည်။လှအေးဆိုတဲ့ကောငကြလည်း အခွင့အြရေးကို လကလြှှတမြခံ ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးကလွိုကသ်ည်။
အခု ကောငမြလေး ငှိမကြသွှားပြီ။မကြလြုံးနှစ်လုံးမှိတကြာ အသကရြှုသံတွေ ပြင်းထနကြာနပသေည်ေ။
ခပတ်ိုတိုဝတထြားသော ပုဆိုးထဲမှ ထောငထြလာသော လီးကြီးဖြင့ြ မိအေးမိုး
၏ဆီးခုံတဝိုကကြို ဆောင့ဆြောင့ပြှီး ထိုးထိုးပေးသည်။
မိအေးမိုး တကိုယလြုံး နှမ်းနယကြာ ပစ်လှဲခခွငွစြိတ် တခဏအတွင်း ဖြစ်လာရသည်။သူ့ဟာကြီးကလဲ လူကို ဆောင့ဆြောင့ပြှီးထိုးနသည်ေ။အမှတတ်မဲ့ မိအေးမိုးလကတ်ဖကကြ လှအေး၏ပုခုံးစွန်းတဖကကြို အမှီသဟဲပြုကာ ကိုငလြိုကမြိသည်။
လှအေး၏ အကိုငအြတွယတ်ှကေ ပိုပြီးကြမ်းလာသည်။’ဓနုံးချောင်း’ ရှာက အလှသရဖူလေး မိအေးမိုး သူ့ရငခြှငထြဲရောကန်ပပြေေီ။ရှာထဲက ကာလသားတွေ အမှငဖြှင့သ်ာ ကြနပေန်ရသေော အလှသရဖူလေးကို သူ့ရငခြှငထြဲထဲ့၍ ကိုငန်ရပြေီ။ နေ့စဉတ်ှေ့မှငန်ရပြေီး တွေ့ရတိုင်း မှငရြတိုင်းလည်း စိတထြဲကိုမရိုးမရှဖြစ်နရတောတွေ ကို လှအေးတဈယောကြ အတိုးခနွပပြေေီ။
အခွအနေအရေ ဆိုလွှင် ဒီလောကဖြှင့ြ တောလြောကပြှီ။တောတ်ောကြှာ မိအေးမိုး အမေ မမှင့အြေး ထွကလြာလွှင် ခကမြည်။
မိအေးမိုး၏ပါးတဖကကြို အတင်းဖိကပန်မ်းပြီး ဗှုံးကနဲ သူမကိုလှှတကြာ လှအေး
လှဈကနဲ ပြေးထွကသ်ှားသည်။
အထိအတွေ့တွေ ကင်းကြာသှားသော မိအေးမိုးဖြတကြနဲ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကြ မိပြီး လှအေးပြေးထွကသ်ှားရာသို့ လိုကကြှည့မြိလိုကသ်ည်။ပြီးတော့ အနားရှိ ထင်းတုံးပေါသ်ို့ ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငခြလွိုကမြိသည်။
မိအေးမိုး အသကကြို မနည်းမှနအြောငရြှုနရသေည်။လှအေးနမ်းသှားသော ပါးနှစ်ဖကကြို လကဖြွားလေးဖြင့ြ စမ်းနမေိသည်။ထူပိန်းနအေောင် လိမ်းထားသော ပါးမှ ပါးကြကန်ှဈဖကကြ မရှိတော့။
အတနကြှာ ငိုငန်ပြေီးမှ အပြငဖြကတ်ှင် မိုးစဲသှားပြီး အလင်းရောငပြှပြလေးပင် လင်းနပြေီကို သတိထားလိုကမြိကာ မိအေးမိုးတယောကြ ထိုငန်ရောမှ ထ၍ မိုးကာကို ယူ၍ကောကစြှပလြိုကပြှီး ခမောကကြိုစောင်းကာ ထွကလြာခဲ့လတေော့သည်။
၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀
မိအေးမိုး အလုပလြုပန်ရသေောလြည်း စိတကြမပါ။တကိုယလြုံး နရထေိုငရြတာ ခကလြှသည်။ဒါ့အပြင် စိတကြလည်း တခွိနလြုံး လှအေးကိုသာ သတိရနမေိသည်။
မနကကြကိဈစကို မိအေးမိုး နေ့ခင်းကမွှ ပြနစြဉြးစားမိပြီး ထူးခွားခကြတ်ခုကို ပြနပြှီး သတိထားလိုကမြိသည်။မနကကြ မိုးတွေ တဝေါဝေါရှာနသညေ့ကြှားမှ လှအေး၏ ကိုယမြှာ ရစေိုမနခွင်ေးပငဖြစ်သည်။လှအေးက သူတို့အိမ် တအိမကြွောတ်ှငန်သည်ေ။ မိုးမလင်းသေးခင် စောစောစီးစီး သူတို့အိမကြို ဘာလာလုပတ်ာလဲ။မိအေးမိုး စဉြးစား၍မရ။
တခုတော့ရှိသည်။အမခေိုင်းစရာရှိလို့ စောစောခေါထြားတာလား။ဒါလဲ မဖြစ်နိုင်။မိအေးမိုး ထွကလြာသညအြထိ အမကေ မနိုးသေးခွေ။
လှအေးက အသကြ ၃၀ လောကရြှိပြီ။မိအေးတို့ အဖရှေိစဉကြ လှအေးသည်
အိမတ်ှင် သူရင်းငှားလုပန်တောဖြစ်သည်။
မိအေးမိုး၏ဖခငကြ မနှစ်က ဆုံးပါးသှားသည်။အဖေ ဆုံးသှားပြီးနောကြ ကနွခြဲ့သော လယ်ဧက ၂၀ ကို စပါးပေးဖြင့ြ အဖေ့ညီ ဦးလေးခငမြောငကြို အငှားခလွိုကသ်ည်။
အမကေ အိမတ်ှင် ကုနစြုံဆိုငဖြှင့ထြားသည်။မိအေးမိုး၏ မိခင် မမှင့အြေးက အရှယကြ ၃၇ နှစ်သာရှိသေးသောလြည်း နောကအြိမထြောငမြပြုဘဲ အိမတ်ှငကြုနစြုံဆိုငဖြှင့ြ၍ သားအမိနှစ်ယောကြ လုပကြိုငစြားသောကခြဲ့သည်။
ထိုငမြနတတေသ်ော မိအေးမိုးက မွိုးနှုတ်၊ကောကစြိုကြ၊စပါးရိတ်
စပါးလှေ့၊စပါးသယ်၊ဘောကသ်ောကအြလုပတ်ှကေို အမတေားသည့ကြှားက အဖောကြောင်းလွှင် ဝငလြုပသ်ည်။
အိမကြိဈစ၊ဆိုငကြိဈစ လိုအပတ်ာရှိလွှင် အမကေ လှအေးကိုခေါပြှီး ခိုင်းနကြခွေင်းဖြစ်လသည်ေ။မိအေးမိုး ဖခငလြကထြကကြထဲက လှအေးက သူရင်းငှား ဖြစ်လတေော့ လှအေးမှာ မိအေးတို့အိမတ်ှင် စားအိမသ်ောကအြိမဖြစ်နလသေည်ေ။
၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀
သန်းခေါငကြှကတ်ှနလြပြေီ။မိအေးမိုး အိပမြပြောန်ိုငသ်ေးခွေ။ခေါင်းရင်းဖကအြခွမ်းရှိ
မိခငဖြစ်သူ၏ အိမခြန်းဖကဆြီမှ အသံသဲ့သဲ့ကြား၍ မိအေးမိုးခေါင်းထောငကြာ နားစွင့မြိလသည်ေ။
အိမခြန်းဆိုသောလြည်း တံခါးနှင့ဘြာနှင့ြ သီးသီးသန့သ်န့အြခန်းကာ ထားတာမွိုးမဟုတ်။အတွင်းအပြင် နံရံဝါးထရံတခုနှင့ြ ခွရင်ေးတဖကတ်ှင် ဝါးထရံတခုကို ခွရင်ေးဖကန်ှင့ကြန့ြ၍ ခွားကာ ကာထားရုံသာဖြစ်သည်။
“…..လှအေး…..နင်…ညက….မိုးရှာကြီးထဲ ပြနသ်ှားတာလား…”
“…ဘယပြှနမြှာလဲ….မမအေးရ…..အိမရြှေ့က ဆိုငခြန်းထဲ ဝငအြိပန်တောလေ….
မိုးလင်းကာနီးမှ ပြနသ်ှားတာ….”
“…….အေးမိုးလဲ တွေ့သှားအုံးမယန်ောြ….”
မိအေးမိုး ရငထြဲဒိတကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။
“….ကြှနတ်ောပြှနတ်ော့ မိအေးမိုး…..သနပခြါးသှေးသံကြားတုံးဘဲ ရှိသေးတယ်…”
“…..ဟင်း….တောသ်ေးတာပေါ့….” ဟု မိအေးမိုး သကပြှင်းခလွိုကမြိသည်။
“…ဒီညတော့ ပြီးရငတ်ခါထဲပြန်……မိုးမှမရှာဘဲ….ဟာ…”
“…အင်း…”
မိအေးမိုး အိပယ်ာထကမြှနေ၍ထိုငလြိုကပြှီး ခကြခြှင်းထကာ မိခငဖြစ်သူ၏ အိပခြန်းခွရင်ေးဖကြ ထရံဘေးသို့ပြေးကပပြှီး ချောင်းကြည့်လြိုကမြိသည်။
ဖခငရြှိစဉကြထဲက အိပခြဲ့သော ကုတငကြှီးပေါတ်ှင် မမှင့အြေးမှာ ခွတွေဲလောင်း ခထွိုငန်ပြေီး လှအေးက မမှင့အြေး၏ဘေးတွင် ယှဉလြကြသ်ားထိုငကြာ လကတ်ဖကကြ မမှင့အြေး၏ပုခုံးကို သိုင်းဖကထြားပြီး ပါးချင်ြးကပကြာ ပါးစပမြှ တတွတတ်ှတပြှောနခွင်ေးဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် မမှင့အြေးမှာ လှအေး၏လကမြှအသာရုန်းဖယကြာ သူမ၏အပေါြ ပိုင်းမှ အကြီင်ျများကို ခွှတလြိုကသ်ည်။
“……သိပပြှီးလှတာဘဲ…..မမအေးရာ….”
“……တောစြမ်းပါ….နင့ဟြာက…ကဲကိုကဲတယ်….”
မမှင့အြေးက ကြာမူပါပါဖြင့ြ မကြစြောင်းထိုးကာပြောလိုကရြင်း သူမ၏ထဘီကိုပါ ခွှတခြွ လိုကလြသည်ေ။
ကိုယလြုံးတီးဖြစ်သှားသော မမှင့အြေးကို လှအေးက တပမြကသ်ော မကြလြုံးကြီးများနှင့ြ စူးစိုကြ၍ကြည့်လြိုကသ်ည်။
ရငသ်ားများမှာ ခပတ်ှဲတွဲဖြစ်နပေုံရသောလြည်း ဖြူဖြူဝင်းဝင်းနှင့ြ မို့မောကစြှာ တလုံးတခဲကြီးဖြစ်နသည်ေ။နို့သီးခေါင်းလေးတွမှောလဲ ထိုးထိုးထောငထြောငန်ှင့ြ ဖြစ်နသညေ့အြတွကြ လှအေး၏စိတမြွား ပို၍ကြှတကလြာသည်။အောကပျိုင်းမှ ထွားထွားအိအိဖြင့ြ ကားနသေော တငပြဆုံကြီးများမှာလည်း မကမြောစရာ ကောင်းလှသည်။
လှအေး ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ နကမြှောငသ်ော အမှှေးများ ဖုံးအုပထြားသည့ြ မမှင့အြေး၏စောကဖြုတကြှီးက ဖေါင်းဖေါင်းမို့မို့ကြီး ဖြစ်နလသေည်ေ။
လှအေးက မမှင့အြေးတကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးပြေ့ဖကကြာ နို့အုံကြီးများကို ဆုပန်ယခြွမှလေိုကသ်ည်။ပြီးတော့မှ ထောငထြနသေော နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးများကို ငုံ့၍တပြှတပြှှတစြို့တော့သည်။
တွေ့မှငန်ရသေော မိအေးမိုးမှာ ရငထြဲတွင် တလှပလြှပဖြစ်ကာ ကတုံကရင် ဖြစ်လာသည်။ဒါပမေဲ့ သူမ၏မကြလြုံးများကတော့ မှငကြှင်းမှ မခွာနိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။
လှအေးသည် မမှင့အြေးကို အိပယ်ာပေါသ်ို့ အသာလေးလှဲခလွိုကသ်ဖြင့ြ မမှင့အြေးမှာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်သှားရသည်။
ထိုအခါ လှအေးက မမှင့အြေး၏ကိုယပြေါသ်ို့ကားယားခွကာ ဒူးထောကလြိုကပြှီး နောကြ နို့သီးများကို ကုန်း၍စို့နရင်ေး လကတ်ဖကကြ ဖေါင်းထနသေော စောကဖြုတကြှီးကို ပြတသ်ပ်၍ပေးနသည်ေ။
မမှင့အြေးမှာလည်း လှအေးကြောင့ြ ကာမစိတမြွားမှာ ဟုန်းကနဲထလာပြီး သူမကလည်း အားကမွခံ လှအေး၏ရှညလြွားတုတခြိုငသ်နမြာလှသော လီးတနမြဲမဲကြီး ကို ဆှဲကိုင်၍ပြတသ်ပပြေးလသည်ေ။
ထိုသို့ တယောကန်ှင့တ်ယောကြ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပရြင်းက ကာမစိတမြွား လှနကြဲလာပြီဖြစ်သော မမှင့အြေးမှာ အောင့အြီး၍ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ သူမလကထြဲမှာ ဆုပကြိုငထြားသည့ြ လှအေး၏လီးတနကြှီးကို စောကဖြုတဝြတွငတ်ေ့ပေးပြီး တငပြါးကြီးများကို ကော့ထိုးပေးလိုကသ်ည့အြပြင်….
“…….လုပပြါတော့….လှ..အေး…ရာ….ယားလှပြီ….ဟ..”
ဟူ၍ ပြောလိုကလြသည်ေ။
ဤတွငမြှ လှအေးမှာ ခါးကိုကော့၍ မမှင့အြေး၏စောကဖြုတဝြတွင် တေ့လွှကသ်ား ရှိနပြေီဖြစ်သော သူ၏လီးတနကြှီးအား တအားကုနဆြောင့ြ၍ ထိုးသှင်းလိုကရြာ မမှင့အြေးမှာ အင့ကြနဲဖြစ်သှားရုံမွှမက မကြန်ှာပါ ရှုံ့မဲ့သှားရလသည်ေ။
“….လှအေး ကလဲ အရမ်းကြီးဘဲ…နင့ဟြာကြီးက အကြီးကြီးနဲ့…
…..ဖြေးဖြေးလုပရြောပေါ့…..”
“…….နာသှားလို့လား….အရငကြတော့ နာနာဆောင့ဆြို…..”
“…….အစတော့ ဖြေးဖြေးပေါ့….နောကြ အရှိနရြလာတော့မှ နာနာဆောင့ပြါ…”
မမှင့အြေးက ထိုသို့ပြောလိုကသ်ဖြင့ြ လှအေးမှာဆောင့အြားကို လွှော့၍ ခပမြှနမြှန် လေးငါးခကြလြောကြ ဆောင့လြိုကြ ခဏနားလိုကြ ပြနဆြောင့လြိုကဖြှင့ြ မမှင့အြေး၏
အကြိုကကြို ဆောင့န်ပေါတော့သည်။
ချောင်းကြည့်န်သေော မိအေးမိုးမှာလည်း ကြီးမားတုတခြိုငလြှသည့ြ လီးတနကြှီး
ကို တွေ့မှငန်ရသေည့အြပြင် အားရှိပါးရှိ ဆောင့ပြေးညှောင့ပြေးနပေုံများကိုပါ အနီးကပ် တွေ့မှငန်ရသေဖြင့ြ သူမ၏စိတမြွား အဆမတန် ထလာခဲ့ရသည့အြပြင် သူမ၏မိခင် နည်းတူ လှအေးလုပတ်ာကို ခံစားလိုစိတမြွား ပြင်းပြလာခဲ့ရလသည်ေ။
သို့ရာတွင် မိန်းမသားဖြစ်သညမြို့ သားအမိကလည်းဖြစ်နတေော့ စိတကြိုအသာပင် ခွိုးနှိမကြာ မကြစြိအာရုံမပြတအြောငသ်ာ ဆကလြကြ၍ စူးစိုကကြာ ကြည့်န်မေိသည်။
လှအေး၏ဆောင့ခြကြမြွားက အရှိနရြလာပြီဖြစ်၍ မမှင့အြေး၏စောကဖြုတ် အတွင်းတွင် အရမွေားက စိုစွတလြာခဲ့ရပြီး တစွတစြှတ် တဖြတဖြှတ် အသံများက ထွကပြေါန်လတေေော့သည်။
တဖြေးဖြေး ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာသော လှအေးမှာ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြာသလို မမှင့အြေး၏တငပြါးကြီးများမှာလည်း ကော့ကာမှှောကကြာ လှုပရြမ်းလာခဲ့သည်။
မမှင့အြေး၏ ကော့မှှောကပြေးမှုကြောင့ြ အရသာတွေ့လာသော လှအေးမှာ မမှင့အြေးတယောကြ စိတတ်ှထနေလြာပြီဟူသော အသိကြောင့ြ မမှင့အြေးအကြိုကြ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဆောင့ဆြောင့ပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ မမှင့အြေးမှာ အသဲခိုကြ၍ နရလေသည်ေ။
“……ကောင်းလိုကတ်ာ….လှအေးရာ…..ကောင်းလိုကတ်ာ…..သှကသ်ှကလြေး…
…ဆောင့စြမ်းပါ….ဟင်း….ဟင်း…..”
မမှင့အြေး၏နှုတခြမ်းများ တဆတဆြတတ်ုနလြှုပရြင်း အသံထွကလြာရသည့အြပြင် လှအေး၏လကမြောင်းများကို အားပါးတရဆုပကြိုငပြှီး သူမ၏တငပြါးကြီးများကို မှှောကြ၍ မှှောကြ၍သှားအောင် ကော့ကော့ပေးနလသေည်ေ။
“……အခုလို…..ဆောင့တ်ာကောင်းလား……”
“…..ကောင်းတယ်…..ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးပါအုံး…”
လှအေးသည် မမှင့အြေး၏ပေါငန်ှဈလုံးကို ဆောင့ကြှောငထြိုငန်သေော သူမ၏ပေါင် ပေါတ်ှင် တဖကတ်ခကြစြီတင်၍ လိုးနရောမှ ရှေ့သို့ အနည်းငယကြုန်းလိုကပြှီး မမှင့အြေး၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို သူမ၏ခွိုင်းအောကမြှနေ၍ လကလြွှိုကာ ဆှဲထူလိုကလြသည်ေ။
ပကလြကလြှနလြွှကရြှိသော မမှင့အြေးမှာ အလိုကသ်င့ပြါလာရပြီး ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငန်သေော လှအေး၏ပေါငန်ှဈလုံးပေါဝြယ် ခွလွှကသ်ားထိုငမြိနသညေ့အြပြင် ဆီးခုံနှစ်ခုံတို့မှာလည်း ပို၍ထိကပသ်ှားရလသည်ေ။
ထို့နောကြ လှအေးက ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြကြရြှိသော သူ၏ခွထေောကမြွားကို ဆင်း၍ ဖငခြထွိုငလြိုကသ်ည့အြခါတွငတ်ော့ မမှင့အြေးက လှအေး၏ပုခုံးနှစ်ဖကကြို အားရပါးရဆုပကြိုငပြှီး သူမ၏တငပြါးကြီးများကို မှှောကြ၍ ရမျမကစြိတပြှင်းပြနသညေ့ြ အလွောကြ ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆောင့ဆြောင့ခြလွိုကသ်ညမြှာ လှအေးပင် တဟင်းဟင်း ဖြစ်လာရလသည်ေ။
လှအေးထကပြင် ကာမရာဂစိတပြှင်းထနန်သေော မမှင့အြေးမှာ သူမသဘောကြ ဦးဆောင်၍ ဆောင့လြိုးနလသေည်ေ။
လှအေးကလဲ သဘောတွေ့ကာ သူ၏လကမြွားက မမှင့အြေး၏ တငသ်ားကြီးများကို ဆုပကြိုငပြှီး ပြတသ်ပပြေးနလသေည်ေ။
မကြာမှီ နှစ်ယောကစြလုံးမှာ အဆုံးစွနသ်ော အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကလြာတော့ မညဖြစ်သဖြင့ြ ဆောင့အြား ကော့အားများမှာ အတောပြင် ပြင်းထနလြာလသည်ေ။
ထို့ပြင် တအင်းအင်း တဟင်းဟင်းဖြင့ြ နှုတဖြွားမှ အားမလိုအားမရ အသံများ ထွကပြေါလြာခဲ့ရပြီး မကြစြိကို စုံမှိတကြာ ကြမ်းကြမ်းရမ်းရမ်း အားကုနကြှိုးလိုကကြှ သညမြှာ နှစ်ယောကအြိပကြုတငကြှီးပင် ယိမ်းထိုး၍နလသေည်ေ။
ထို့နောကြ မကြာမှီအခွိနတ်ှငတ်ော့ နှစ်ယောကစြလုံး၏ကိုယလြုံးများမှာ တတွန့တ်ှန့ဖြစ် လွှကြ ခဏအတွင်း နှစ်ယောကစြလုံး ငှိမသ်ကသ်ှားကြလတေော့သည်။
တွေ့မှငန်ရသေော မိအေးမိုးမှာလည်း အစွမ်းကုနသ်ောင်းကနွြးလိုကကြှသည့ြ သူမ၏မိခငန်ှင့ြ လှအေးတို့ကို ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကြီး မှငတ်ှေ့လိုကရြသည့ြ အတွကြ မိအေးမိုး၏ကာမစိတမြွားမှာ ပြင်းပြတကကြှှလာရလသည်ေ။
ထို့ပြင် သူမကိုယတ်ိုင် ခံစားရသည့အြလား နှုတခြမ်းလေးများ တဆတဆြတတ်ုန်၍ ရငတ်ှင်းဝယတ်လှပလြှပဖြစ်ကာ မောဟိုကန်ှမ်းနယသ်ှားရသဖြင့ြ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို မသယခြငွသ်ယခြငွြ သယ်၍အိပယ်ာဆီသို့ ပြနလြာကာ လှဲခလွိုကလြတေော့သည်။
မိအေးမိုးတဈယောကြ အိပယ်ာပေါသ်ို့လှဲခလွိုကပြှီး ခဏမှာပင် မိခငဖြစ်သူ၏ အိပခြန်းဆီမှ လှုပလြှုပရြှားရှားအသံများကြားလိုကရြပြီး လှအေးပြနထြှကသ်ှားသံ ကြားလိုကရြလသည်ေ။
ဘယလြိုမှ အိပ်၍မပြောန်ိုငဖြစ်နသေော မိအေးမိုးတယောကြ ထမင်းအိုးတလုံး ခကြလြောကအြကြာတွင် မိခငဖြစ်သူ မမှင့အြေး၏တရှုးရှုး အိပပြွောန်သေံကို ကြားလိုကရြသည်။
မကြလြုံးနှစ်လုံးကို ဇွတမြှိတ်၍ အတင်းကြိုးစားကာအိပပြါသောလြည်း မိအေးမိုး အိပမြပြောန်ိုင်။တကိုယလြုံးရှိ သှေးသားတွကေ ရုန်းကနထြကြှ၍ နှိပစြကန်ကြသေည်။
ထိုခဏမှာပင် သူမကို တစုံတယောကကြ လာ၍ဖကလြိုကသ်ဖြင့ြ မိအေးမိုး မကြလြုံးလေးများ ဖြတကြနဲ ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။
“…..အို…ကို…လှအေးရယ်….လှှတပြါ…လှှတ်…ပါ…”
သူမကိုလာဖကသ်ူက လှအေးဖြစ်ကြောင်း သိလိုကရြသည့ြ မိအေးမိုးမှာ အတင်း
ငှင်းဆန်၍ နသေောလြည်း အားကမပါခွေ။
“…….မရုန်းပါနဲ့……မိအေးမိုးရာ…..နင့ကြို ငါ…သိပခြစွတ်ာဘဲ….”
လှအေးက ပြောလဲပြော မိအေးမိုးအား အတင်းပြေ့ဖကပြှီး ပါးပြင် နဖူးပြငမြွားကို တရှုံံရှုံ့ဖြင့ြ အငမ်းမရ နမ်းရှုံနလသေည်ေ။
လှအေး၏ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းတွင် အကြီင်ျမရှိဘဲ အောကပျိုင်းတွငသ်ာ ပုဆိုးကို ခပတ်ိုတိုဝတထြားသဖြင့ြ မဲ၍ပြောငတ်င်းနသေော လှအေး၏ လကမြောင်းနှင့ြ ရငအြုပကြယွကြှီးများဆီမှ ကြှကသ်ားဆိုငကြှီးများကို ရုန်းရင်း ကနရြင်းကြည့်ကြာ မိအေးမိုး၏ရငထြဲတွင် ပို၍ လှုပရြှားလာရလသည်ေ။
“…..အို…..လှှတပြါဆို…..ကြည့်ပြါလား….အို….အို….”
လှအေးက မိအေးမိုးကို လှှတ်၍မပေးသည့အြပြင် သူ၏လကတ်ဖကကြ မိအေးမိုး၏ လုံးကစွန်သေော ရငသ်ားတဖကဆြီကို ဆုပကြိုငပြှတသ်ပန်ပြနေပြါသည်။
ခဏအကြာမှာပင် လှအေးက မိအေးမိုး၏ထဘီလေးကို ခါးမှ ဆတကြနဲဆှဲခွှတ် ပစ်လိုကရြာ မိအေးမိုးမှာ သူမ၏ထဘီလေးကို လှမ်း၍ပင် မဆှဲနိုငတ်ော့ဘဲ ကြင်းလုံးကြှတထြှကသ်ှားရလသည်ေ။
“…….အို…..မလုပန်ဲ့…..မလုပန်ဲ့….”
သူမ၏ ဝင်းဝါဖြူဖြေးသော ခန်ဓာကိုယအြောကပျိုင်းလေးတွင် ဖြူဖြေးတောင့တ်င်း၍ အဖြားရှုးသော မိအေးမိုး၏ပေါငလြုံးကြီးများနှင့ြ ထိုပေါငလြုံးကြီးများကြားတွငတ်ော့ အမှှေးနကလြေးတွေ ခပစြိတစြိတဖြုံးထားသည့ြ မိအေးမိုး၏ဖေါင်းမို့ခုန်းမောကသ်ော စောကဖြုတကြှီးက ထငရြှားစွာ ထွကပြေါြ၍ လာခဲ့လသည်ေ။
ထိုမွှမကသေးဘဲ ရုန်းရင်းကနရြင်း လှအေး၏ခါးတွင် ဝတထြားသော ပုဆိုးမှာလည်း ကြှတထြှကသ်ှားလတေော့ရာ သနမြာထွားကြိုင်းလှသည့ြ လှအေး၏
လီးကြီးမှာ ထောငထြနပြေီး မိအေးမိုး၏ပေါငတ်နကြှီးများ တငပြါးများကို သှား၍ သှား၍ ထိုးမိနလသေည်ေ။
ထိုသို့ ထိတွေ့ပြတသ်ပမြှုများ အကိုငအြတွယ် အနမ်းအရှုံံများကြောင့ြ နဂိုကပင် ကာမရာဂစိတမြွား ပြင်းပြနရသေည့ြ မိအေးမိုးသည် ကြာရှညရြုန်းကနခြှင်းမပြုနိုင် တော့ဘဲ သာယာမှုဖြစ်လာပြီး တဖြေးဖြေး ငှိမမြှန်းမသိ ငှိမကြသွှားရလသည်ေ။
အတွေ့အကြုံရင့ကြကြသ်ော လှအေးမှာ မိအေးမိုး၏ အခွအနေကေို အကဲခတမြိပြီမို့ တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကထြားရာမှ အသာလွှော့ပေးလိုကလြသည်ေ။
“……နင့ကြို ငါ…ခစွပြါရစနေောြ….”
“……မသိဘူး…..မသိဘူး….အုူ….အုူ….”
လှအေးက မိအေးမိုး၏ ပါးပါးလှပလြှပန်ှုတခြမ်းလေးများကို သူ၏နှုတခြမ်းထူထူ ကြီးများဖြင့ြ စုပန်မ်းလိုကလြသည်ေ။
ထိုအခါတွင် ဆန်ဒပြင်းပြနသေော မိအေးမိုးမှာ ဘယလြိုမှ မာနတ်င်းမနနေိုင် တော့ဘဲ တကိုယလြုံး မရိုးမရှဖြစ်သှားရပြီး အားမလိုအားမရဖြင့ြ လှအေး၏ပုခုံးများကို တင်းကြပစြှာ ပြန်၍သိုင်းဖကရြင်း လှအေး၏နှုတခြမ်းများကို ပြနလြညစြုပန်မ်းမိသည် အထိ ဖြစ်သှားရလသည်ေ။
မိအေးမိုး၏နှုတခြမ်းများကို စုပန်မ်းရင်းက လှအေး၏လကတ်ဖကကြ သူမ၏ အကြီကြယသ်ီးများကို စမ်း၍ တလုံးပြီးတလုံး ဖြုတလြိုကရြာ ကြယသ်ီးအားလုံး ပြုတထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ လှအေးသည် မိအေးမိုး၏နှုတခြမ်းများကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။
ထို့နောကြ သူမ၏အကြီကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး အောကမြှ ဘောလြီအကြီင်ျကိုပါ တပါတည်း ဆှဲ၍ခွှတပြဈလိုကလြသည်ေ။
ဝင်းမှှတ်၍ ဖြံ့ထွားကာ ကော့တကန်သေော မိအေးမိုး၏ရငသ်ားနှစ်မှှာသည် ဝင်းမှည့စြှာ ထွကပြေါြ၍ လာလသည်ေ။
ထို့နောကလြှအေးသည် မိအေးမိုး၏ကိုယလြုံးလေးကို သူမအိပသ်ော ကြပပြစွလြေးပေါရြှိ အိပယ်ာထကတ်ှင် ကန့လြန့ဖြှတ် ပကလြကလြေးဖြစ်အောင် ရှှေ့ပေးလိုကသ်ည်။ပြီးတော့ သူက ကြပပြစွအြောကသ်ို့ ဆင်းလိုကလြသည်ေ။
မိအေးမိုးမှာ ကိုယတ်ပိုင်းက ကြပပြစွပြေါတ်ှင် ပကလြကလြှနလြွှကြ ခွထေောကမြွားက အောကသ်ို့တွဲလောင်းကကြာ မကြလြုံးလေးများ စုံမှိတထြားလသည်ေ။
သူမ၏ဖြူဝင်းသော ဗိုကသ်ားလေးများ၏ အောကမြှ ဆီးခုံမို့မို့နှင့ြ အမှှေးနုနုလေးများ ခပစြိတစြိတပြေါကန်သေော စောကဖြုတဖြေါင်းဖေါင်းလေးမှာလဲ ရမျမကကြှှစရာ ဖြစ်နလသေည်ေ။
လှအေးသည် မိအေးမိုး၏ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကပြှီး မိအေးမိုး၏ နို့တလုံးကို ငုံ့စို့ကာ တလုံးကို လကဖြှင့ကြိုငတ်ှယပြှတသ်ပပြေးလသည်ေ။
ခဏမွှအကြာတွငတ်ော့ လှအေး၏နှုတခြမ်းများသည် မိအေးမိုး၏ ဝမ်းဗိုကသ်ားလေးများဆီသို့ ပြောင်း၍ သူ၏နှုတခြမ်းထူထူကြီးများဖြင့ြ စုပန်မ်းနပြနေပြါသည်။
လကမြွားကိုလည်း အအားမထားဘဲ နို့သီးခေါင်းလေးများကို လကည်ှိုးလကမ် တို့ဖြင့ြ ညှဈ၍ဆုပန်ယ်၍ပေးနပြနေတ်ော့ မိအေးမိုးတယောကြ ရမျမကစြိတတ်ှေ တကသ်ညထြကတ်ကလြာရပြီး တတွန့တ်ှန့ဖြစ်နရလေသည်ေ။
တဖန် လှအေး၏လကကြ အောကသ်ို့ရောကသ်ှားပြီး မိအေးမိုး၏ ဖေါင်းကြှခုံးမောကန်သညေ့ြ စောကဖြုတကြို တရှရှပြတသ်ပရြင်း အကြဲကြောင်းလေးထဲ သို့ လကည်ှိုးကိုထဲ့ကာ ကလိပေးလိုကပြှနပြါသည်။
မိအေးမိုး၏ခါးလေးမှာ တခကြမြွှ ဆတကြနဲကော့တကသ်ှားပြီး ပေါငဖြှေးဖြေးကြီးများက လှုပလြှုပရြှရှဖြစ်သှားလသည်ေ။
ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာသော မိအေးမိုးမှာ တကိုယလြုံး လူးပြံလှုပရြှားနရင်ေး သူမ၏ပေါငတ်နကြှီးကိုလာရောကထြိတွေ့နသေော လှအေး၏ လီးတနကြှီးကို သူမ၏လကလြေးက အမှတမြထင် လှမ်း၍ဆုပကြိုငမြိလိုကပြါတော့သည်။
လှအေးမှာ မိအေးမိုးက သူ၏လီးတနကြှီးအား အလိုအလွောကြ လာရောကြ၍ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ဖြင့ြ ပို၍အကြိုကတ်ှေ့ကာ ကြနပေသ်ှားရပြီး မိအေးမိုး၏ ဝမ်းဗိုကသ်ားလေးများကို သူ၏နှုတခြမ်းများဖြင့ြ စုပန်မ်းနရောမှ သူမ၏ဆီးခုံမို့မို့အောကြ နားစပ် အသားတဈတဈလေးကိုပင် ပါးစပဖြှင့စြုပယ်ူကာ လွှာဖြင့ြ ယကြ၍ပေးလိုကသ်ည်။
“….အင့ျ…ဟင့ျ….ဟင့ျ….အ….အ…..”
ဒီလိုအထိအတွေ့များကို မခံစားရဘူးသေးသည့ြ မိအေးမိုးမှာ လှအေး၏လညပြင်းကို သူမ၏လကတ်ဖကဖြှင့ြ သိုင်းဖကလြိုကပြှီး လှအေး၏လီးတနကြှီးကိုလည်း ဆုပထြားရာမှ ဆှဲယူ၍ သူမ၏စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများနှင့ြ ပြတတ်ိုကပြေးလိုကတ်ော့သည်။
“…..ဟင့ြ…ယားတယ်…မနတတေတ်ော့ဘူး….လုပရြင်….လုပတ်ော့လေ..”
အရညတ်ှကေ ရှှဲနဈ၍နခွပြေေီ။မိအေးမိုးသည် မကြလြုံးများ မဖြင့န်ိုငတ်ော့ဘဲ အသံလေး တုနတ်ုနယ်ငယ်ငဖြှင့ြ လိုလားတောင့တ်စွာ ပြောလိုကလြသည်ေ။
ထိုအခွိနတ်ှင် လှအေးက သူ၏ပြတသ်ပစြုပန်မ်းနမှေုများကို ရပန်ားလိုကပြှီး သူမ၏ကိုယပြေါတ်ှင် ခပကြုန်းကုန်းဖြစ်နရောမှ ခါးဆန့ြ၍ မတတ်ပရြပလြိုကလြသည်ေ။
ထို့နောကြ ကြပပြစွအြောကသ်ို့ တွဲလောင်းကနွသေော မိအေးမိုး၏ ခွထေောကမြွားကို ကားလိုကကြာ အလယတ်ှငဝြငရြပ်၍ သူ၏ရှညလြွားတုတခြိုငကြှီးမား၍ မာတောငန်သေော လီးတနကြှီးကို မိအေးမိုး၏စောကဖြုတဝြတွင် တေ့လိုကပြှီး သူမ၏ခွထေောကမြွားကိုပင် အားပြု၍ကိုငကြာ လီးကြီးကို မိအေးမိုး၏ စောကဖြုတထြဲသို့ ဖိ၍ သှင်းခလွိုကလြသည်ေ။
“…….ဗွဈ…ဇွတ်….ဗွဈ….အီး….အင်း….အ…အား…”
မိအေးမိုး ကော့တကသ်ှားသည်။
စောစောက နှိုးဆှထားသည့အြရှိနကြှောင့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းဝယ် အရမွေားစိမ့ထြှကြ စိုစွတန်သညေ့တ်ိုငအြောင် လှအေး၏လီးကြီးက ထွားကြိုင်းလှသဖြင့ြ အဆုံးထိမှုပဝြင် မသှားဘဲဖြစ်နသညေ့အြတွကြ လှအေးမှာ အားမလို အားမရဖြစ်သှားရလသည်ေ။
မိအေးမိုးမှာလည်း လှအေး၏ထွားကြိုင်းတုတခြိုငလြှသော လီးကြီးကြောင့ြ စောကဖြုတတ်ခုလုံး ပြည့ကြှပသ်ှားရပြီး ကြဲများကြဲသှားမလားဟု ထငမြှတလြိုကရြရုံမွှ မက တင်းကြပန်ာကငွမြှုကိုပါ ခံစားသှားရလသည်ေ။
သို့ရာတွင် သူမ၏စိတတ်ှင် ရမျမကမြွားကလဲ ပြင်းထနန်သညေ့အြတွကြ လှအေး၏ လီးတနကြှီးက သူမ၏စောကဖြုတအြတွင်းသို့ တဆုံးဝငသ်ှားရနဆြန်ဒများ ပြင်းပြနသည်ေ။
ထိုကြောင့ပြင် မိအေးမိုးသည် သူမ၏ခွထေောကမြွားကို ထပမြံ၍ ဖြဲကားပေးလိုကလြသည်ေ။
လှအေးသည် သူမ၏စောကဖြုတထြဲမှ သူ၏လီးတနကြှီးကို ပြနဆြှဲထုတလြိုကပြှီး လီးတနကြှီးထိပဖြူးတဝကမြွှသာ ကနွတ်ော့မှ မိအေးမိုး၏ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ထပ်၍ ဖြဲကားလိုကသ်ည်။ထိုအခါ နဂိုကထကပြှဲအာသှားသည့ြ မိအေးမိုး၏စောကဖြုတတ်ှင်းသို့ ပြနလြညထြိုးသှင်းလိုကလြသည်ေ။
သညတ်ခါတွငတ်ော့ နှစ်ဦးလုံး၏အပေးအယူတဲ့မှုကြောင့ြ လှအေး၏လီးတနကြှီးမှာ မိအေးမိုး၏စောကဖြုတထြဲသို့ တင်းတင်းကြပကြှပ် အဆုံးထိမှုပဝြငသ်ှားလသည်ေ။
“……ဗွဈ…ဗွဈ…အိုး…အီး….ဗွဈ..ဗွဈ….ဒုတ်…အား….ဟ..အား….”
အဆုံးဝငသ်ှားသော လီးကို လှအေးက ခဏမွှငှိမထြားလိုကသ်ည်။
“……အဆုံးထိ….ဝငသ်ှားပြီ…”
“….နာလား…အေးမိုး…”
“…..အင်း…..နဲနဲ….နာတယ်…..”
အမှနကြတော့ အပျိုစောကဖြုတထြဲကို ကြီးမားထွားကြိုင်းသော လီးကြီးက တဆုံးဝငန်ခွင်ေးကြောင့ြ မခွိမဆန့န်ာကငွန်သေောလြည်း လှအေး အရှိနလြွော့သှားမှာ စိုးသဖြင့ြ နဲနဲဘဲ နာတယဟြု ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်လသည်ေ။
“…..ဖြစ်ပါ့မလား…”
“…..ဟှန်း….သူ့ဟာကြီးက တဆုံးဝငန်ပြေီဘဲ….ဟာ…”
မိအေးမိုး အံကိုကြိတရြင်း မကြလြုံးလေး ဖြတကြနဲ ဖြင့ကြှည့ြ၍ပြောသည်။
လှအေးက လီးကို ခပဖြှေးဖြေး လကသ်ုံးသဈခန့ြ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။လီးထိပကြ အရပြေားနဲ့ မိအေးမိုးစောကဖြုတန်ှုတခြမ်းတွကေ ကပလြကြပြါလာလသည်ေ။
“……ကြှတ်…ကြှတ်……အင့ျ…ကြှတ်….”
“….သိပန်ာနလေား…”
“….မနာပါဘူးဆို….”
လှအေး ပြုံးလိုကသ်ည်။မိအေးမိုးအတောန်ာနကြေောင်း သိသည်။ပြီးတော့ လီးကို
ငှိမထြားစဉြ ခံချင်လြှန်းနသေော မိအေးမိုးက ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးနသည်ေ။
လှအေးက လကသ်ုံးသဈခန့ြ ထုတထြားသော လီးကို နဲနဲဆောင့ပြှီး သှင်းလိုကသ်ည်။
“…….ဗွဈ….အိုး….ကြှတ်….ကြှတ်….”
“…..နို့…နို့သီးတွကေို ယကပြေး….ယကပြေး….”
“…….အင်း….ယကပြေးမယ်……လီးကို …..စောကပြတန်ဲ့….ညှဈပေးထား..”
“….အင်း….အင်း….”
လှအေးက မိအေးမိုးကိုယပြေါင်ုံ့၍ နို့သီးတွကေို လွှာတဈလဈထုတပြှီး ယကသ်ည်။
မိအေးမိုးက မလုပတ်တလြုပတ်တဖြှင့ြ လီးကို စောကပြတဖြှင့ြ ညှဈ၍ ညှဈညှဈပေးသည်။
စောကဖြုတထြဲက အရညမြွား တစဈစဈ စီးထွကလြာသည်။
“….လုပ်..လုပပြါတော့….အင်း…ဟင်း…ဟင်း…”
“…ဗွဈ…ဇွတ်…ပလှတ်….ဖြတ်….ကြှတ်….ကြှတ်…..အ…အင့ျ…”
မိအေးမိုး စုပသ်တကြာ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးမှာ တွန့လြိမသ်ှားပြီး မကြန်ှာလေးမှာ မဲ့သှားကြသည်။
အဆုံးထိ မှုပဝြငန်ပြေီဖြစ်သောလီးတနကြှီးကို လှအေးက တဝကသ်ာသာမွှ ပြနန်ှုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ ၄-၅ ခကြမြွှ ခပရြှရှလေး ဆောင့ပြေးလိုကြ ခဏနားလိုကြ မိအေးမိုး၏ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ယကပြေးလိုကဖြှင့ြ လုပပြေးလိုကသ်ညတ်ှင် မိအေးမိုးမှာ နာကငွမြှုတွေ တဖြေးဖြေး ပြောကသ်ှားပြီး အရသာတွေ့ကာ ရမျမကစြိတမြွား တရှရှတကလြာရုံမွှမက သူမ၏ စောကဖြုတအြတွင်း
ဝယ် အရညကြှညမြွားက အလွှံပယ် ထွကလြာရလသည်ေ။
ဤကဲ့သို့ မိအေးမိုး၏စောကဖြုတအြတွင်းဝယ် အရညမြွားရှှဲလာသည့အြတွကြ လှအေး၏လီးတနကြှီးမှာ စောစောကထကြ ဆောင့အြားသှကလြာလသည်ေ။
“….ပလှတ်….ဖြတ်….ဇွတ်…ဇွိ…..အင့ျ…ဟင့ျ…ပလှတ်….ဖြတ်….”
လှအေး၏လီးကြီးမှာ ဆောင့ခြကြတ်ှေ သှကလြာရုံမက လီးတနကြှီးကိုလည်း အဆုံးနီးပါး ဆှဲထုတ်၍ တဆုံးပြနသ်ှင်းကာ ခပပြှင်းပြင်းဆောင့ြ၍ လိုးနလသေည်ေ။
လှအေးက ခပသ်ှကသ်ှကလြေး အရှိနပြှင်းပြင်းဖြင့ြ ဆောင့ဆြောင့ပြေးလိုကြ သည့အြခါတွင် မိအေးမိုးမှာ အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ ဖြစ်သှားရလသည်ေ။
“…..ပလှတ်…ဗွဈ…..ဒုတ်….ဖြတ်….ဇွတ်….ဒုတ်…ဟင့ျ…အင့ျ…ပလှတ်….ဗွဈ…အ “
လှအေး၏လီးတနကြှီးက သူမ၏စောကခြေါင်းအတွင်းဝယ် ထိတွေ့မှုက တင်းတင်းကြပကြှပဖြှင့ြ ပြည့ဝြသော အရသာကို ပေးစွမ်းနသညေ့အြတွကြ လှအေးက ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း သူမ၏မကြလြုံးလေးများမှာ မှေးမှေးကသွှားပြီး အသဲခိုကအြောင် ကောင်းနလတေေော့သည်။
“…..ဗွဈ….ဗွဈ….ပလှတ်….ဇွတ်….အင့ျ…..အင်း….အ…..”
“……ကောင်း…လား…”
“….ကောင်းတယ်…..အင်း….ဟင်း…..ဆောင့ျ…..ဆောင့ျ….”
ကလေးလဲမှေးဘူး အသကလြည်း ၃ရနှစ် ရှိသော မမှင့အြေးကို လိုးရသညမြှာ လှအေးအဖို့ စိတကြွနပေမြှုအပြည့အြဝမရခဲ့သောလြည်း အပေးအယုူကောင်းလှ သည့အြတွကြ အစွဲကြီးစွဲခဲ့ရသည်။မမှင့အြေးနှင့ြ ယခု သူလိုးနရသေည့ြ သမီးဖြစ်သူ မိအေးမိုးတို့၏အထိအတွေ့ခွင်းက မတူညီသညကြို ခံစားသိရှိရသည်။
မမှင့အြေး၏စောကဖြုတသ်ည် မိအေးမိုး၏စောကဖြုတထြကြ ပို၍ကယွသ်ညမြို့ လိုးရသညမြှာ မိအေးမိုးက ပို၍အရသာရှိသည်။
သို့ရာတွင် မိအေးမိုးမှာ သူမ၏မိခငလြောကြ အပေးအယူ မကြှမ်းကငွလြှသဖြင့ြ လှအေးက ဦးဆောင်၍နရသေည်။
မညသ်ို့ပငဖြစ်စေ နောကတ်ော့ မိအေးမိုးတယောကြ သူ့အမလေို တဖြေးဖြေး အပေးအယူကောင်းလာမညဟြု မွှောလြင့ကြာ လှအေးက အကြနပေကြှီး ကြနပေန်ပလြသည်ေ။
“…..ဗွဈ…ဗွဈ….ဒုတ်….ဇွတ်….ဖြတ်…ဇွီ…ဖြတ်….အား….လုပ်…လုပ်…
ဘယလြိုဖြစ်လာမှန်းမသိဘူး…..ဟင်….အင်း…အင်း….”
မိအေးမိုးတယောကြ တကိုယလြုံး တုနကြာ ထိုကဲ့သို့ပြောလာသဖြင့ြ မိအေးမိုး ပြီးချင်လြာကြောင်း သိလိုကကြာ လှအေးကိုယတ်ိုငမြှာလည်း ကာမအရသာ အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကလြုနီးပါးဖြစ်သည့အြတွကြ လှအေးသည် အတင်းကြုံး၍ ၁၀ ခကြလြောကြ ဆောင့ြ၍လိုးလိုကတ်ော့ရာ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် ပျိုငတ်ူ ပြီးသှားရလတေော့သည်……။
“……ပျိုငတ်ူ ပြီးလွှငကြောင်းနိုငပြါသည်…..”
ပြီးပါပြီ။