အောစာအုပ်

သခင့ြ ခွတေောရြင်း

မှသှေး ကိုယ့ကြိုယကြို ဒေါသဖြစ်နမေိတယ်။ ခရီးထွကရြာက ပြနလြာတဲ့ မောင့ကြိုလည်း မကြန်ှာပူလို့ တနကေုန် ရှောငန်ရတော။ မောင့ြ အထကအြရာရှိ ကြောင့ပြေါ့။ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှကေ ပြနတ်ှေးတိုင်း ရငခြုနရြသလို ရှကလြည်း ရှကမြိပါတယ်။

မောင် ရာထူးတကတ်ော့ သူ့ဆရာကို အိမခြေါပြှီး ဧည့ခြံချင်တ်ယ် ပြောလို့ မှသှေးလည်း အမှည်းအတွကြ ဈေးသှား ခကြပြှုတ် ကြောလျှောန်တော နေ့လညမြှ ပြီးတာ။ မောငကြ ဖုန်းတဂွမဂြှမ် ဆကပြှီး ဟိုဟာလေး ကြောြဦး ဟင်းရညလြေး လုပြဦး စုံနတောပါပဲ။

ညပိုင်း မောင့ဆြရာ ပါလာတော့ အသကြ ၅၀ လောကြ အသားဖြူဖြူ ရုပရြညခြန့ခြန့န်ဲ့ စကားပြောရင် ပြုံးပြီး ပြောလေ့ရှိတယ်။ သူနာမညကြ ဦးဇယွောတဲ့။ မိန်းမလည်း ရှိတယ်။ မိသားစုက နယမြှာ နတော။ သူ့မိန်းမ နာမညကြ ဒေါလြှလှနှယ်။ သားတဈယောကရြှိတယ် ပြောတယ်။ သူတဈယောကထြဲ ဒီမှို့လေးကို အလုပကြိဈစနဲ့ ရောကန်တော ၂ လကြောပြှီ။ ရုံးကပေးတဲ့ တိုကခြန်းမှာ နပမေယေ့ြ စားရေးသောကရြေး အဆငပြှပေုံ မရဘူး။

မှလေး ခကြပြှုတပြေးတဲ့ အသားကြောြ အရှကကြှောြ အမှည်းတွကေို တဈပန်းကနခြငွြး စားပြီး ခွီးကြူးနတယ်ေ။ မှသှေးလည်း အဲ့အခွိန် စိတထြဲ ဘဝငကြွ နမေိတာပေါ့။ ကိုယ့လြငရြဲ့ အထကအြရာရှိက မှသှေးလကရြာကို သဘောကနွတောလေ။ ဘီယာသောကလြိုကြ မောငန်ဲ့ အလုပကြိဈစ ဆှေးနှေးလိုကန်ဲ့ ညမိုးခွုပမြှ ပြနသ်ှားတယ်။

အဲ့ဒီနောကြ ၁ လလောကန်တေော့ အိမမြှာ ဝငထြှကန်ရင်ေး မိသားစုလိုပဲ ဖြစ်သှားတာပေါ့။ မှသှေး အတွကြ လကဆြောင် အင်ျကြီတွေ ရမှေှေးပုလင်းတွေ ခဏတိုင်း ဝယပြေးရှာတယ်။ ဦးဇယွောက အိမထြမင်း အိမဟြင်းတွေ စားချင်ရြှာတာပါ။ ဦးဇယွော ကြိုကတ်တတ်ဲ့ ဟင်းလေးတွေ မေးပြီး ခကြကြွှေးပါတယ်။

” မောင် … ရာထူးတိုးတာ … ဆရာ့ကြေးဇူးတွေ အများကြီးပါတယ် … မှသှေးရဲ့ …။ မောငတ်ို့မှို့လာတုန်း … တတန်ိုငသ်လောကြ … ပြုစုရမှာ ”

ညပိုင်း စားသောကပြှီး အိပယ်ာဝငတ်ော့ မောငကြ သူ့ဆရာရဲ့ ကြေးဇူးတရားတွေ ပြောပြနတော။

” အင်းပါ … မောငရြယ် …။ အခုလည်း … ဆရာ ကြိုကတ်တတ်ဲ့ ဟင်းတွေ….. မှသှေး ခကြကြွှေးနတောပါ ”

” ဟုတပြါ့ … နေ့လညကြ … ရုံးကို ဆရာ ထမင်းစားပြီး ပြနလြာတော့ … ဆရာက … မှသှေးလို မိန်းမမွိုး ရရင် … တဈယောကလြောကြ … ထပယ်ူချင်တ်ယ် ပြောနတော ”

” အိုရြ …… မောငကြလည်း … မှသှေးက … အဖအရှေယမြို့ … ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆကဆြံပေးတာပါ ”

မောင့စြကားကြောင့ြ မှသှေးမကြန်ှာလေး အို့တို့အမ်းတန်း ဖြစ်သှားရတယ်။

” ဟာ …… ဆောရီး …… မှသှေးရယ် …။ မောငပြှောတာက …… မှသှေး ခကြကြွှေးတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေ …… စားကောင်းလို့ …… ဆရာက ခံတွင်းတွေ့နတော … ပြောတာပါ ”

” ဟှန့ျ ”

မောငကြ မှသှေးပါးလေးကို နမ်းပြီး ပြာပြာသလဲ ရှင်းပြပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မှသှေးစိတထြဲ ဖကြကြနဲ့ နေ့လညကြ အဖြစ်အပကြကြို သတိရမိသှားတယ်။

//////////////////////////

” ဆရာ … ထမင်း ထပထြည့န်ောြ ”

” အခုထိ … ဆရာ ဆရာလို့ … ခေါမြနပေါနဲ့ … မှသှေးရယ် …။ အိမကြခေါသ်လို … ဦးဇေ ပဲခေါပြါ ”

” ဟုတကြဲ့ … ဆရာ … အဲ … ဦး … ဦး … ဦးဇေ … ခခြြ ခခြြ ”

မောငကြ ဆရာပဲ ခေါလြို့ မှသှေးလည်း ဦးဇယွောကို ဆရာလို့ လိုကခြေါရြင်း နှုတကြွိုးနတောပေါ့။

” ဒီဟင်းရညလြေး … ထပထြည့ပြေးပါဦး … မှသှေးရယ် … ကောင်းလှန်းလို့ပါ ”

ဆူးပုတဟြင်းခွို ထပထြည့ခြိုင်းနတောပါ။ မရမ်းသီးထောင်းလေးရယ်၊ ဆတသ်ားချောကဖြုတရြယ်၊ ငရုပသ်ီး ထောင်းရယ်၊ ဆူးပုတ် ဟင်းခွိုရညန်ဲ့ ဆိုတော့ ဆရာက ခါတိုင်းထကြ ထမင်းပိုစားတော့တာ။ မှသှေး ဟင်းခွိုရည် ထပထြည့ပြှီး ထမင်းစား စားပြဲခုံပေါြ လာခပြေးတော့ ဆရာ့မကြလြုံး အစုံကြောင့ြ မကြန်ှာမထားတတအြောင် ဖြစ်မိရတယ်။ မှသှေး အင်ျကြီထဲက ခွှနထြှကန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို ဆရာက စိုကကြှည့န်လေို့လေ။ နေ့လညကြ ဆရာ ထမင်းလာမစားခင် ရချိုးမလို့ အင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီခွှတပြှီး ထမိနရြငလြွားလကြန်ဲ့ ရချိုးခန်းဘကြ ထွကလြာတာ။

” တီတီ …… တီတီ ”

ရချိုးခန်းရှေ့အရောကြ ကားဟှန်းသံကြားလို့ အိမရြှေ့ ထွကကြှည့တ်ော့ ဆရာဖြစ်နတယ်ေ။ ထမင်းလာစားမှန်းသိလို့ မှသှေးလည်း အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငပြှီး အင်ျကြီအဟောင်းလေး ပြနဝြတတ်ော့ ဘောလြီမဝတမြိတာပါ။ ဟင်းရညပြန်းကနခြတွော့ ခုံစောင်းနဲ့ ထိမိပြီး ဟင်းရညကြ ဆရာ့ပေါငကြို စငမြိသှားတယ်။ ဆရာက မှသှေးနို့အုံပဲ စိုကကြှည့န်တေော့ စိတလြှုပရြှားပြီး လကတ်ှပေါ တုနလြာရတာ။

” ဟင် … ကနတ်ော့နောြ … ဆရာ … ဟို ဟို … ဦးဇေ ”

မှသှေး ခကြခြငွြးပဲ ဆရာ့ပေါငကြို လကန်ဲ့ သပခြွ ပေးလိုကတ်ယ်။ အဲ့ခါကြမှ ပိုဆိုးရောပဲ။ ပေါငကြို မထိပဲ စိတလြောပြီး ဆရာ့ပေါငကြှားထဲ လကကြ ရောကသ်ှားတာ။ ပုဆိုးအောကကြ ခပန်ှေးနှေး ပြော့အိအိအရာကို ပြတဆြှဲခသွလို ဖြစ်သှားမိတာ စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ပဲ။

/////////////////////////////

” အ ……… အ ………… မောင့ျ ”

ရုတတ်ရကြ မှသှေးဟာလေးထဲ တင်းကနဲ့ ဖြစ်သှားတော့ အတွေးစတွေ ပကြသ်ှားခဲ့ရတယ်။ နေ့လညကြ အဖြစ်ကို ပြနတ်ှေးမိတုန်း မောငကြ မှသှေးကိုယပြေါြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မှောကခြပြှီး သူ့ဟာကို ထည့လြိုကတ်ာပါ။

” ရှီးးးးးးးး … အထဲမှာ … အရညတ်ှေ ရှှဲနတောပဲ … ဘာတွေ တွေးနတောလဲ … မှသှေးရယ် … အင့ြ … ဘှတ် …… ဘှတ် ”

မှသှေး ဆရာနဲ့ အဖြစ်အပကြကြို ပြနတ်ှေးရင်း အရညတ်ှေ အိုငန်တော နမယ်ေ။ မောင့စြကားကို ပြနမြဖြပေဲ ကြောပြငကြို ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး ကာမအရသာလေး ခံယူနမေိတယ်။ ခါတိုင်း မောငပြှီးရငတ်ောင် ဇပတ်ငမ့င်မ့န်ဲ့ ကနွန်ခေဲ့တဲ့ မှသှေး ဒီညတော့ ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ ပြီးခဲ့ရတာ။ မောင့မြကြန်ှာအနံ့ နမ်းရင်း လည်းပင်းကို အကြကထြငအြောင် စုပမြိသှားတယ်။ မောင် ပြီးလား မပြီးလား မသိတော့ပါဘူး။ ၂ ခါဆကတ်ိုကြ အရညထြှကတ်ော့ နုံးပြီး အိပပြွောသ်ှားတာ။

အဲ့ဒီနောကပျိုင်း ဆရာလာတိုင်း ဆရာ့ပေါငကြှားကို မကြည့်မြိအောင် ထိန်းနရတေယ်။ တခကြတ်ခကြြ တော့ ခိုးကြည့်မြိတာပေါ့။ ဆရာကလည်း အနအထေိုင် ရဲတင်းလာတော့ မှသှေး စိတပြငပြန်း လာရတော့တာပဲ။ စကားပြောရင် ဟိုပုတဒြီပုတန်ဲ့ ပြောဆိုတော့ ဆရာ့ဘကကြ ပိုပြီး ရင်းနှီးသလို ဆကဆြံတာလား မသိဘူး။ မှသှေးစိတထြဲ အမြဲစိတလြှုပရြှာနရတေယ်။ ပြနတ်ှေးကြည့်တ်ော့ မှသှေးက အပျိုလည်း မဟုတ် အိမထြောငသ်ကတ်မ်း ၃ နှစ်တောင် ကြောလြာခဲ့ပြီ။ စိတတ်အားကြှတဲ့ ညတွဆေို မောငန်ဲ့ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ကိုယလြုံးတီး အနအထေားနဲ့ ကာမဆကဆြံကြတာလေ။

ဆရာနဲ့ လကပြှန်းတတီး နရေုံလေးကို ဘာလို့ စိတလြှုပရြှားမှုက ပြင်းထနန်ရတောလဲ စဉြးစားမရတာ။ ရာထူးတိုးလာတဲ့ မောငလြည်း တဖြည်းဖြည်း ခရီးထွကတ်ာ များလာရပြီ။ မောငတ်ို့ကုမျပဏီက အိမဆြောကပြဈစည်းတွကေို ပြညပြကသှင်းပြီး ပြညတ်ှင်း ပြနဖြှန့တ်ော့ ရုံးခွဲတွကေ နယမြှို့တွမှောပါ ရှိနတောပေါ့။ အရငဆြို ၁ ညအိပ် ၂ ရကလြောကပြဲ ကြာတတတ်ဲ့ မောငတ်ဈယောကြ ဒီတဈခေါကကြှ ၁၀ ရကလြောကြ ကြာသှားတာ။ အဲဒီ ၁၀ ရကြ အတွင်း မှသှေးလည်း စိတအြလိုလိုကမြိသှားတယ်။

/////////////////////////////

” မင်းဇောြ … ဒီတခေါကြ … နယဘြကြ ပစ်စည်းသဈ ပရိုမိုးရှင်းလုပမြှာ …။ မင်းကိုယတ်ိုင် … သှားရမှာ ထငတ်ယ် ”

” ဟုတ် … ဆရာ … ကနွောပြဲ … သှားရမှာပါ ”

” အေးပါ … ကာစတနမြာ အသဈတွကေို … သချောလေးရှင်းပြပြီး … ကုမျပဏီရဲ့ ပစ်စည်းတွကေို အရောင်းတကအြောင် ကြိုးစားကြာ …။ မင်း ပါးနပရြင် … ရှေ့လွှောကြ … တကလြမ်းတွေ အများကြီး ”

မနကဖြှန် ခရီးထွကမြယ့ြ မောင့ကြို ဆရာက ဘီယာ သောကရြင်း လုပင်န်းအတွေ့ကြုံတွေ ရှင်းပြနတယ်ေ။ မှသှေးက ဘေးကနေ အမှည်းလုပပြေးရတာပေါ့။ ဆရာတပည့ြ ၂ ယောကြ ၁၁ နာရီလောကထြိ လုပင်န်းကိဈစ ပြောဆိုနှေးရင်း စားလိုကြ သောကလြိုကန်ဲ့ မိုးခွုပသ်ှားတော့ ဆရာ့ကို မောငကြ အိမမြှာပဲ အိပဖြို့ ပြောနတော။ မှသှေးလည်း ဆရာ့ဖို့ မှသှေးတို့လငမြယား အိပခြန်းနဲ့ ကပလြကြြ အခန်းလှတမြှာ အိပယ်ာပြငပြေးလိုကတ်ယ်။

မနကြ ၅ နာရီလောကြ မောငတ်ို့ရုံးက ကားလာခေါတ်ော့ မောငလြည်း အလုပကြိဈစနဲ့ ခရီးထွကသ်ှားတာပေါ့။ မှသှေး ပြနအြိပတ်ော့ အိပမြပြောတ်ော့ပါဘူး။ ဟိုလိမ့ြ ဒီလိမ့န်ဲ့ ၆ နာရီခွဲတော့ မနကစြာ ခကြပြှုတပြှီး ဆရာဖို့ ကောဖြီနဲ့ ပေါငမြုန့ကြှကြဥကြောြ လုပပြေးထားတယ်။ ၇ နာရီ ဆရာ အိပယ်ာနိုးတော့ မှသှေး လုပပြေးထားတဲ့ ပေါငမြုန့န်ဲ့ ကောဖြီ သောကပြှီး ရချိုးချင်ကြှောင်း ပြောနတော။

” မှသှေး … ဦးဇေ … ရတခေါတည်း ခွိုးသှားမလို့ … မင်းဇောြ … အဝတအြစား တဈစုံလောကြ … ထုတထြားပေးဦး …။ တိုကခြန်းရောကမြှ … ရုံးဝတစြုံ လဲလိုကတ်ော့မယ် ”

” ဟုတ် … ဦးဇေ ”

မှသှေးလည်း ကောဖြီခွကန်ဲ့ ပေါငမြုန့ပြန်းကနလြေး ဆေးကြောပြီး အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တယ်။ ဆရာ့ကိုယလြုံးက မောင့ထြကြ ထွားတော့ မောင့အြင်ျကြီပြတဲ့ဟာ တဈထညန်ဲ့ ပိုးပုဆိုးတဈထည် ထုတယ်ူရင်း ရလေဲပုဆိုးအဟောင်း တဈထညပြါ တခါတည်း ယူလိုကတ်ာ။

ဆရာ့အိပခြန်းထဲ အင်ျကြီနဲ့ပိုးပုဆိုး ဝငထြားပြီး ရလေဲပုဆိုးကို ပေးဖို့ နောကဖြေး ရချိုးခန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့တယ်။ ရလေဲပုဆိုးကို တခကြခြါပြီး ပေးဖို့ တံခါးနားရောကတ်ော့ တံခါးက မပိတပြဲ လကြ ၂ လုံးလောကြ ဟနတော။ တံခါးမဖြင့ခြင် မှသှေး လှမ်းကြည့်တ်ော့ ရလေဲပုဆိုးပေးဖို့ အခကြ တွေ့သှားရတယ်။ ရငထြဲ တလှပလြှပန်ဲ့ ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ဘူး။

ဆရာက ကိုယလြုံးတီး အနအထေားနဲ့ ကြောပေးပြီး ရပန်ေးအောကြ မတတ်ပရြပပြှီး ရချိုးနတော။ မှသှေး ကြည့်န်တေုန်း ဘေးတစောင်း လှည့လြာတော့ လကမြောင်းအိုးကြီးတွနေဲ့ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတ် ကြီးတွကေ မှသှေးကို ရငခြုနသ်ံ မှနလြာစတယ်ေ။ ဆပပြှာတိုကတ်ော့ ပေါငကြှားက ဟာကို လကန်ဲ့ ပြတသ်ပပြှီး သချော ဆေးကြောနတော။ အသန့ပြှန် ကြိုကတ်ဲ့ပုံပါ။ တဖြည်းဖြည်း ဆရာ့ပေါငကြှားက ဟာကြီး ဆပပြှာမှုပတ်ှနေဲ့ ထောငမြတလြာပြီး ဆရာ့လကတ်ှကေ ထိပန်ားလေး ဖိပြတန်တယ်ေ။

နဲနဲလှမ်းနပမေယေ့ြ မောင့ဟြာထကြ သိသိသာသာ ကြီးပြီး ရှညလြည်း ရှညန်တော။ မှသှေးစိတထြဲ မယိုးမယှနဲ့ လကတ်ဖကကြ ထမိနအြပြငကြနေ ပေါငကြှားထဲ ပြတမြိနတယ်ေ။ ဒါက မှသှေးဘဝမှာ သူစိမ်းယောကြြားတဈဦးရဲ့ဟာကို ချောင်းကြည့်ရြင်း အလိုအလွောကြ လုပမြိတာပါ။ ကာမအာရုံ စွဲကပပြှီး မကြလြုံးလေးမှိတရြင်း ပေါငဂြှလေး ပြတခြွနမေေိတာပေါ့။ ရရှိလာတဲ့ ကာမအရသာလေးကလည်း ပတဝြန်းကငွကြို မေ့လွော့သှားစတယ်ေ။ စိတထြဲ ဆရာ့ပုံရပတ်ှေ ထငဟြပန်တေုန်း အခွိန် ဘယလြောကြ ကြာသှားလည်း မသိလိုကဘြူး။ မှသှေး ပုခုံးပေါြ လကတ်ဖကြ ကရွောကလြာမှ သတိပြနကြပလြာတာ။

” မွသှေး ”

” ဟင် …… ဦးဇေ ”

မကြလြုံးအပြင့ြ မှသှေးနာမည် ခေါသ်ံနဲ့အတူ ဆရာ့လကကြ မှသှေးပခုံးပေါြ တငထြားလကြလြေး။ တဆကတ်ည်း ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနကြှည့မြိမှ မကြန်ှာကို ရနှေေးပူနဲ့ ပကလြိုကသ်လို ခံစားလိုကရြတာ။ မှသှေး ညာလကကြ ရလေဲပုဆိုးလေး ကိုငပြှီး ဘယလြကကြ ထမိနကြှား ပြတန်မေိတယ်။

” ဟို ဟို … ရလေဲ … ပုဆိုး … လာ … လာ … လာပေးတာ … ဦးဇေ ”

ခန်ဓာကိုယအြောကပျိုင်း တဘကပြတထြားတဲ့ ဆရာ့ကို ရလေဲပုဆိုး ပေးရင်း အမှနထြှကပြှေးလာရတာ။ အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့ ရငတ်ုနန်တေုန်းပဲ။ ဆရာ အိမကြထွကသ်ှားမှ မှသှေး အခန်းထဲက ထွကခြဲ့ လိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာပူလို့ နေ့လည် ဆရာ ထမင်းလာစားတော့လည်း မတွေ့ရဲဘူး။ ထမင်းခူးခပ် ပြငဆြငပြေးပြီး အိပခြန်းထဲ အောင်းနလေိုကတ်ယ်။ ညပိုင် ၉ နာရီလောကြ ဆရာ တံခါးလာခေါကသ်ေးတယ်။ အိပခြငွယ်ောငဆြောင် နလေိုကတ်ယ်။ နာရီဝကလြောကန်မှေ အသာလေးထပြီး ဆရာ့အိပခြန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့တာ။

အိပခြန်းက ဟောင်းလောင်း မှသှေးစိတထြဲ ထိတကြနဲ့ ဖြစ်မိသှားတယ်။ မောငကြ ခရီးထွကခြါနီး သူ့ ကြေးဇူးရှငကြို ဂရုစိုကဖြို့ သချောမှာသှားခဲ့တာလေ။မှသှေးက ဆရာ့ရှေ့ ပေါငကြှားပြတမြိလကြသ်ား ဖြစ်လို့ မကြန်ှာပူပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် စကားမပြောရဲတာနဲ့ ရှောငန်မေိတာ။ တွေးရင်း ဧည့ခြန်းဘကြ လွှောကလြာတော့ ဆရာက ထိုငခြုံပေါြ တခူးခူးနဲ့ ဟောကပြှီး ထိုငလြကြြ အိပပြွောန်တယ်ေ။ အိမရြှေ့ တံခါးကလည်း အတွင်းဘကကြ သော့ခတထြားပြီးသား။ အိပမြပြောခြင် တံခါးသော့ခတလြိုကတ်ာ နမှော။ ခွဖြဖြေနင်းပြီး အနားတိုးကပသ်ှားတော့ ဘီယာနံ့က ထောင်းကနဲ့ပဲ။

ဒီအတိုင်းအိပရြင် မနကကြှ ခါးတွဘောတွေ နာရင် ပြူနာပဲ။ လကမြောင်းကို လှုပန်ှိုးကြည့်တ်ာ မနိုးဘူး။ တွဲရအောငကြလည်း ဆရာ့ကိုယလြုံးကို မှသှေး မနိုငပြါဘူး။ ခွငဆြေးထွန်းပေးပြီး မှသှေးလည်း အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာပြီး ကုတငပြေါြ လှဲအိပပြဈတာ။ အိပမြပြောပြါဘူး စိတထြဲ တထင့ထြင့န်ဲ့။ ၁၁ နာရီလောကကြှ တဈခါ ထွကန်ိုးတော့ အမူးပြသှေားပုံပါ။

” ဦးဇေ … ဦးဇေ … ထထ … ဒါ ဧည့ခြန်းကြီး … အိပခြန်းထဲ … ဝငအြိပလြိုကပြါ ”

” ဟှန် … ဟှန် …… ဘယ် … ဘယသ်ူလဲ ”

” မွသှေးလေ ”

” ဪ … အင်း … အားးး … ကြှတကြွှတ် … နိုငင်ံခွားဧည့သ်ညတ်ှေ … ဧည့ခြံပေးရတာ … အရကရြောပါတော့ များသှားတာ … လှလှရေ ”

အရေးထဲ ဆရာက အမူးမပြတောထငတ်ယ်။ သူ့မိန်းမ ဒေါလြှလှနှယန်ဲ့ မှားပြီး မှသှေးကို လှလှလို့ ခေါန်သေေးတာ။ ဒယီးဒယိုငန်ဲ့ ထလာလို့ မှသှေး ဘေးကနေ တွဲလိုကရြတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ယိုငတ်ိယိုငတ်ိုငန်ဲ့ ဆရာ့အိပခြန်းထဲ မနည်းလွှောကခြဲ့ရတယ်။ အိပခြန်းထဲအရောကြ ကုတငပြေါြ တွဲတငတ်ော့ ဆရာက လှဲအခွ၊ မှသှေးက ဆရာ့ခန်ဓာကို မထိန်းနိုငပြဲ ထပလြကြြ လှဲကသွှားတယ်။ ဆရာ့ကိုယလြုံးက ကုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတမြို့ ခွထေောကကြို ခွရင်ေးဘကြ အရငဆြှဲရှှေ့ရတာ။ ရှှေ့ပေးရင်း ပုဆိုးက ခါးပုံစပြပြေီး အမှေးမဲမဲ ကောကကြောကတ်ှနေဲ့ ခုံးပြီးအောကစြိုကန်တေဲ့ နီညိုရောငဟြာကြီး ပေါလြာပြနရြော။ မှသှေး ခဏတော့ ခိုးကြည့်မြိတယ်။ ပြီးမှ ဘေးကနေ ပုခုံးဆှဲပြီး ခေါင်းရင်းဘကကြ ခေါင်းအုံပေါအြတင် ဖကြကြနဲ့ မီးပကြသ်ှားတာ။

” လှလှ … ကိုဇတေို့ … မတွေ့တာ ကြာပြီနောြ … ခစွတ်ယကြှာ ”

ပြောရင်း ဆရာက ညာလကန်ဲ့ သိုင်းဖကပြှီး ဘယလြကကြ မှသှေးနို့အုံတွကေို လာညှဈနတော။ သူ့မိန်းမ ဒေါလြှလှနှယန်ဲ့ မှားနတော သချောပါပြီ။ ရုတတ်ရကြ မှသှေးလည်း ရှကပြှီး ဆရာ့လကကြို ဖယပြဈလိုကတ်ယ်။

” ဘာဖြစ်တာလဲ … လှလှရယ် … ခစွန်ကြကေို ”

” ဟို ဟို … ကမ် က … မွသှေးပါ … ဦးဇေ ”

” ပြှတ် … ပြှတ် … ပလပ် ပလပ် …… ပြှတ် ”

ရှင်းပြမှ ပိုဆိုးရောပဲ ခပတ်င်းတင်း ထပဖြကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်တယ်ေ။ ပါးစပကြ အရကန်ံ့ ဘီယာနံ့က တထောင်းထောင်း။ မှသှေး အသကြ အောင့ထြားရတယ်။ လကကြလည်း နို့အုံတွညှဈေရင်း နို့သီးခေါင်းတွပေါ ခွပေေးနတယ်ေ။ အင်ျကြီအပြငကြ ခွတယ်ေ ဆိုပမယေ့ြ ညအိပရြင် ဘောလြီ မဝတတ်ော့တဲ့ မှသှေးအကငွ့ကြှောင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးကို စမ်းမိသှားတာပါ။ ညဝတအြင်ျကြီ လကတ်ကိုင်း အပါးလေးအောကြ မှသှေး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ ခွှနထြှကန်တောလေ။

မှသှေးက ဆရာ့ညာဘကဘြေးနား ထိုငလြကြအြနအထေားနဲ့ ခါးညှတန်တောမို့ ခါးဆန့ပြှီး ရုန်းကြည့်သ်ေးတယ်။ သနမြာတဲ့ ဆရာ့လကတ်ှကြေား ရုန်းမထွကန်ိုငခြဲ့ဘူး။ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်ရောကနေ ဆရာ့ပါးစပကြ မှသှေး လညတ်ိုငပြွော့လေးဆီ ရှေ့ပြီး လွှာဖြားလေးနဲ့ ယကလြိုကြ ဆှဲစုပလြိုကြ ဆိုတော့ တကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်း တဖိန်းဖိနန်ဲ့ ခံစားနရတေယ်။ အိပခြန်းထဲ မီးပကြလြို့ မှောငန်ပြေီး နှစ်ယောကထြဲဆိုတဲ့ အသိက မှသှေးကာမစိတကြို ပိုပြီး တောကလြောငစြတောပေါ့။ မှသှေး ရုန်းကနခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှေ အလိုလို လွော့ကလွာတယ်။

ရုတတ်ရကြ ဆရာက ထထိုငပြှီး ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ခွုပကြိုငရြင်း မကြန်ှာတပြငလြုံး တဖြဖြ နမ်းပေးရင်း လကတ်ကိုင်း အင်ျကြီလေးကို ခါးကနေ လှနခြွှတပြဈတာ။ ဘောလြီမပါတော့ မှသှေးနို့အုံလေးက အမှောငထြဲ တိတတ်ခိုးလေး အိကလွာတယ်။ မကြန်ှာနမ်းနတေဲ့ ဆရာ့နှုတခြမ်းက နို့အုံလေးပေါြ ရှေ့လာပြီး နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ဖကကြို တလှည့စြီ ဆှဲစို့တော့တာပဲ။ မှသှေး ရငဘြတလြေး ကော့ပေးတော့ လကတ်ှကေ ဖငသ်ားစိုငကြို လာညှဈနတယ်ေ။ ဘာတွဖြစ်ေကုနမြှန်း မှသှေး မသိတော့ပါဘူး။ ပေါငဂြှလေး နှေးကနဲဖြစ်မှ သတိပြနကြပလြာတာ။

ထမိနကြ မှသှေးခွရင်ေးမှာ ညအိပရြင် အတွင်းခံဘောင်းဘီ ခွှတအြိပတ်တတ်ာမို့ ဆရာရှေ့ အဖုတလြေးက အတိုင်းသားပေါ့။ မှသှေးပေါငကြှားထဲ ဆရာ့ခေါင်းလေး တလှုပလြှုပန်ဲ့ အထိအတွေ့က ရမျမကဇြောတွေ ပြင်းထနလြာမိတယ်။ အလိုအလွောကြ မှသှေး ပေါငတ်နတ်ှေ ကားထုတလြိုကတ်ော့ ဆရာ့လွှာက အဖုတတ်ပြငလြုံး နရောအနှံ့ ဖိယကန်တေော့တာပဲ။ ခဏကြာတော့ ဆရာက သူ့လကခြလယကြို စုပရြင်း မှသှေးမကြန်ှာလေးကို လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ အားနာမိတယရြှင် ဆရာ့ ပါးစပမြှာ မှသှေးအရညတ်ှေ ပကပေန်တော။

ညာဘကလြကခြလယ် တံတွေးစိုရှှဲ သှားတော့ ဘယဘြကလြကည်ှိုးနဲ့ လကမြကို အသုံးပြုပြီး အဖုတ် နှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို ဖြဲရင်း လကခြလယကြို ထိုးထည့န်တယ်ေ။ မှသှေး စောကပြတထြဲလည်း အရညကြှညတ်ှေ အိုငန်တေော့ အသာလေး ဝငသ်ှားတာပေါ့။

” အ ………… အင့ျ ”

ပါးစပကြ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ကိုယ့ဟြာကိုယ် သတိ ပြုမိနတယ်ေ။ ဆရာက ဝငန်တေဲ့ လကခြလယကြို ၁၀ ခကြြ ၁၅ ခကြလြောကြ အထုတအြသှင်း လုပပြေးပြီး လကသ်ူကြှယကြိုပါ ထပထြိုး ထည့န်တော။

” ကြှတကြွှတ် … ကြှတ် …ရှီးးးးးးး … အ … ဟင့ြ ဟင့ြ … ကောင်းလိုကတ်ာ … အမလေး … အ … ရှီးးးးးးးး ”

မှသှေး မကြုံဖူးတဲ့ အတွေ့ထူးမို့ အသံထွကြ ညည်းနရတောပေါ့။ တဈကိုယလြုံးလည်း ထိန်းမရအောင် တုနခြါလာတယ်။ ပိုဆိုးတာက မှသှေးအဖုတလြေးထဲ လကန်ှဈချောင်းပူးပြီး အထုတအြသှင်း လုပပြေးရင်း အဖုတကြို ကုန်းယကပြဈတာ။ စောကဖြုတန်ဲ့ ပါးစပ် မခွာတော့ပဲ ဆရာက မရှံ့မရှာ ယကပြေးသေးတယ်။

” အာ … ဟာ … အဟင့ြ ဟင့ြ … ကောင်းတယ် … ယကပြေး … မလှတန်ဲ့ … ယကြ ယကြ … အမလေးးး … ယကစြမ်းပါ … ကောင်းလိုကတ်ာ”

မှသှေး မရှကတ်ော့ပါဘူး အထိအတွေ့အောကြ ရမျမကဇြောတွေ တဟုန်းဟုန်း တောကလြောငလြာတယ်။ ဒီအခွိန် မောင် လာတားရငတ်ောင် မှသှေး ဆရာ့ကို ယကခြိုင်းနမှော သချောတာပေါ့။ ဆရာ့ ပါးစပန်ဲ့ မှသှေးစောကဖြုတ် လှတသ်ှားမှာ ကြောကလြှန်းလို့ ဆရာ့ခေါင်းကို မှသှေးပေါငကြှား ဆှဲကပ် ထားမိတယ်။

” အား … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဦးဇရယ်ေ … အ … အ … ဟုတတ်ယ် … အားဟား … စောကစြိလေးပါ စုပ် … ရှီးးးးးးး … အ … အ … တမွိုကြီး … အာ … ဟာ … မ ရ တော့ ဘူး ရှင့ြ … ထွကြ ထွကြ … ထွကပြှီ … အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ ”

မှသှေးကိုယထြဲ အကြောပေါင်းစုံ ယားတကလြာပြီး ဆရာ့မကြန်ှာကို စောကရြညန်ဲ့ ပန်းလှတမြိတယ်။ အားနာမိပမယေ့ြ ထိန်းမရခဲ့တာပါ။ တခွီထဲနဲ့ မှသှေး ဆရာ့လွှာစွမ်းကို စွဲလမ်းမိခဲ့ရတယ်။ မှသှေး အမောဖြနတေေုန်း ခေါငရြင်းဘကြ ဆရာက တိုးကပလြာပြီး ပုဆိုးခါးပုံစဖြညရြင်း နှုတခြမ်းနား သူ့လီးကို တေ့ပေးနတော။ လီးက မောင့လြီးထကြ တုတပြှီး ရှညကြရှညသ်ေး။ မှသှေး လန့သ်ှားတာ ပေါ့ရှင်။ အသားဖြူသလောကြ လီးက နီညိုရောငကြှီး။ လီးအရညပြှားတလွှောကြ အကြောတွေ ထနပြေီး လီးထိပဒြဈဖူးက ကားထွကန်တယ်ေ။ မှသှေး တဈခါမှ မစုပဖြူးဘူးလေ မကြန်ှာလှဲထား လိုကတ်ာပေါ့။

မရပါဘူး ဆရာက မှသှေးခေါင်းကို သူ့လီးဘကြ ပြနဆြှဲလှည့ပြှီး နှုတခြမ်းဝလေးကို ဒဈနဲ့ ပြတပြေးနတော။ မှသှေးဘဝမှာ ပထမဆုံး လီးနံ့လေး ရှူမိလိုကတ်ယ်။ မောင့ကြိုတောင် စုပမြပေးဖူးတဲ့ မှသှေးပါးစပထြဲ ဆရာ့လီးကြီးက နရောအပြည့ြ ယူထား နတောပေါ့။ မရဲတရဲနဲ့ လီးကို စစုပပြေးတော့ ဆရာလည်း တအအနဲ့ စုပသ်ပန်ရှောတယ်။ ခဏကြာတော့ မှသှေးစုပပြေးတာ အားမရလို့နမှော မှသှေးခေါင်းကို ကိုငပြှီး ပါးစပကြို လိုးတော့တာပဲ။

” ဇွိ … အု … ဝု … ဖလှပ် … အူး … ဇွိ … ပလောကျ … ဝု … ဝု ”

မှသှေး အသကရြှူကြပသ်ှားရတယ်။ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အထိအတွေ့ပေါ့။ ဆရာက လီးကို မှသှေးပါးစပထြဲ အဆုံးထိဖိထည့ပြှီး လညပြင်းကို ညှဈနတောလေ။ မှသှေး ခါးတွေ ကော့တကလြာပြီး ကုတငပြေါြ ခွဖြေား ထောကရြင်း ဆရာ့ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို အားရှိသလောကြ တွန်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ မရပါဘူး၊ မှသှေး မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာပြီး နှုတခြမ်းဒေါင့ကြ သှားရညအြကြိအခွှဲတွေ ထွကကြွ လာမှ ဆရာက လီးကို ထုတပြေးတာ။ လီးကြီး ထွကသ်ှားမှ မှသှေးလည်း အသကဝြအောင် ရှူလိုကရြတယ်။

” ဝူးးး … အူး … ဖလှပ် … ဝေါ့ … ဝေါ့ … အဟှတ် … အဟှတ် … ဟှတ် … ဝေါ့ … ဝေါ့ ”

မှသှေး တဟှတဟြှတသ်ီးပြီး ဝေါ့ကနဲ့ ပျိုတကန်တောပေါ့။ ဆရာက သူ့လီးကို ပြတသ်ပပြှီး မှသှေးမကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရြင်း ဗိုကပြေါြ တကခြှပစ်တယ်။

” ဖြန်း … အ … ဖြန်း ဖြန်း … အ … အားးးး ”

နို့တွညှဈေခွရင်ေး လကဝြါးနဲ့ တဖြန်းဖြန်း ပစ်ရိုကြ နတော။ မှသှေး ရုန်းကနခြငွစြိတ် ပြောကန်တော ထူးဆန်းနပြနေရြောပဲ။

” အ … အား … အား … အမလေးးးး … အား … အား ”

” ဘယလြိုလဲ … ကောင်းလား … မှသှေး … ဖြန်း ဖြန်း … ပြှတ် … ပလပ် ပလပ် … ဖြန်း … ပြှတ် ပြှတ် ”

ဆရာ့ဆီက ပထမဆုံး စကားသံ ထွကပြေါလြာတယ်။ ထူးထူးခွားခွားပဲ နာကငွပြမယေ့ြ မှသှေး ထပခြါထပခြါ အရိုကခြံချင်န်မေိတာလေ။ မှသှေး နို့လေးနှစ်လုံးကို တဈဖကပြှီးတဖကြ ရဲနအေောင် ရိုကပြှီး ကုန်းစို့နတယ်ေ။

” မှလေး လိုချင်တ်ာ … ဒါမွိုးမလား … ဖြန်း … ဖြန်း ”

” အားးး … အမလေးးးး … ဟုတတ်ယ် … ရိုကြ ရိုကြ … အ … အားးးး ”

ဆရာ့ရဲ့ ရိုကခြကြတ်ှကြေောင့ြ မှသှေး နို့သီးခေါင်းတွေ မာထောငန်တောပေါ့။ မောငန်ဲ့မတူတဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ကာမအပြုအစုက နာကငွမြှုနဲ့အတူ နှစ်ခွိုကလြာမိတယ်။ ဆရာ အားရအောင် ရိုကပြှီးမှ မှသှေးကို စလိုးတော့တာ။

” အ … အား … တအား မဆောင့န်ဲ့နောြ … ဦးဇေ … အမလေးးးး … အ … အားးးး … ဖြည်းဖြည်းပဲ … လိုးပါဆို … အင်းးးးး … အင်းဟင်းးးးးး ”

ဆရာစလိုးတာနဲ့ မှသှေးအဖုတလြေး တင်းကြပန်လေို့ တောင်းပနန်ရတေယ်။ မောငန်ဲ့လိုးနခွေိန် အသံမထွကရြဲတဲ့ မှသှေးလေ ဆရာ့လိုးခကြတ်ှအေောကြ အိပခြန်းလေးထဲ စိတလြှတကြိုယလြှတ် အောည်ည်း နမေိတာပါ။ ဆရာရဲ့ အားပါတဲ့ လိုးခကြတ်ှကေ မှသှေး နှစ်ခွီဆကတ်ိုကြ စောကရြညမြွား ပန်းထွကခြဲ့ရတယ်။ စောကရြညပြန်းရင်း စောကခြေါင်းအတွင်း သားနဲ့ လီးကို ပြနည်ှဈပေးတော့ ဆရာလည်း မှသှေးအဖုတရြဲ့ညှဈအား မခံနိုငပြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့ပြေးနတောပေါ့။

” အ … အား … အား … အား … ဟူးးးးးးး … ရှီးးးးးးးးး ”

ဆရာက မညာမတာ လိုးထားတာတောင် အားမရ သေးဘူး။ အမောမပြသေေးတဲ့ မှသှေးကို လီးပြနစြုပခြိုင်းနတော။ ငှင်းမရမဲ့အတူတူ စိတပြါလကပြါ စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ဆရာ့လီးမှာ ပကပေန်တေဲ့ လရညတ်ှနေဲ့ မှသှေးစောကရြညန်ံ့တွကေ ပျို့တကြ မတတပြဲ။ အနံ့ယဉလြာတော့လည်း အဲဒီအနံ့က မှသှေး ရမျမကစြိတကြို ပိုပြီး တောကလြောငစြတော။

” အားဟား … ရှီးးးးး … မှသှေးက … သငလြှယ် တတလြှယ် … လေးပါလား … ကောင်းလိုကတ်ာကြာ … ထုတတ်ော့ ပါးစပထြဲ … ပြီးသှားလိမ့မြယ် … ဒီတခါ … လေးဖကကြုန်းပေးနောြ ”

” ရှင် ”

မှသှေး အရှကကြုနန်ပေါပြီ။ ဆရာ့စိတတ်ိုင်းကြ လေးဖကကြုန်းပေးလိုကတ်ယ်။ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနဲ့ စောကဖြုတလြေး ကြိန်းစပန်ပမေယေ့ြ ဆရာ့လီးကြီး ဝငလြာမယ့ြ အခွိနကြို စောင့န်မေိတော့တာပါ။ နောကကြနေ မှသှေးဖငကြို တဖြန်းဖြန်း ရိုကလြိုး တော့လည်း ရကရြကစြကစြကပြါပဲ။ ကုတငပြေါြ ကြေးထောကထြားတဲ့ မှသှေးလကန်ှဈဖကကြ အိပယ်ာခင်းကို ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငထြားရတယ်။ ၅ မိနဈလောကြ မနားတမ်းလိုးရင်း မှသှေးဖငဝြလေး တံတွေးထွေးခပြှီး လကခြွောင်းလေး ထည့မြှှနလေေို့ လန့သ်ှားမိတာပေါ့။ မောငပြှတဲ့ ဇတကြားတွထေဲ ဖငပြေါကထြဲ လီးထည့လြိုးတာတွေ မှသှေး မှငဖြူးနတောလေ။

အဖုတထြဲ ဝငထြှကန်တေဲ့ လီးတန်းလန်းနဲ့ ဖငလြိုးခံရမှာ တွေးမိပြီး ဖငဘြေးလှဲ ရုန်းထလိုကတ်ယ်။ မှသှေးအကြံ ဆရာက ရိပမြိနပေုံပါပဲ။ ဖငပြေါကထြဲထည့ထြားတဲ့ လကကြို အမှနဆြှဲထုတပြှီး လကန်ှဈဖကစြလုံးက ခါးကို ခပတ်င်းတင်း ဖိကိုငထြိန်းထားတာ။ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပါပဲ အဖုတလြိုးနရင်ေး ဖငဝြလေးထဲ တံတွေးထွေးခပြှီး ဆောင့လြိုးလိုကတ်ယ်။

” ဗှိ … အီးးးးးးးးး … အမလေး … သပြေီ သပြေီ … နာလိုကတ်ာ … ဦးဇရယ်ေ … အဟင့ြ ဟင့ြ … ကြှတ် … ကြှတ် … ကြှတ် ”

မှသှေး ငိုသံပါလာပမယေ့ြ ဆရာက မညှာပါဘူး။ ဖငပြေါကထြဲ လီးဝငတ်ာနဲ့ ခါးကို စုံကိုငပြှီး အားရပါးရ ဆှဲလိုးနတော။

” အင့ြ … ဘှတ် … ဖြန်း ဖြန်း … ဗစွြ … ဘှတ် … ဖြန်းးး … အားးးးး … အ … အ … နာတယ် … ဖြန်းးးး … အမလေး … ဖငကြှဲပြီ နမှော … အဟင့ြ … အီးးးး ဟီးးးး ”

မှသှေး တကယမြခံနိုငတ်ာပါ။ ဖငပြေါကထြဲ ဆရာ့လီးက တဈစို့ကြီးနဲ့ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈဖကကြို တဖြန်းဖြန်း ရိုကလြိုးနတောရှင့ြ။ နာကငွလြှန်းလို့ ကုတငခြေါင်းရင်းဘကကြ ခေါင်းအုံးတဈလုံး လှမ်းယူပြီး ပါးစပန်ဲ့ ကိုကထြားလိုကရြတယ်။

” အင့ြ … ဗှှတ် … ဘှတ် ဘှတ် … ဖြန်းးး ဖြန်းးးး … အားလား … ကောင်းလိုကတ်ာ … မှသှေးရယ် … အင့ဟြာ … ဘှတ် ဘှတ် … အူးးးးး ဟူးးး ဟူးးး … ရှီးးးးးးး ”

မှသှေးဖငထြဲ သပလြွိုထားသလို့ အောင့တ်ောင့တ်ောင့်နဲ့ နာကငွန်သလေောကြ ဆရာကတော့ ဖငအြတွင်း ကြှကသ်ားတွရေဲ့ အထိအတွေ့ကို အရသာခံရင်း မနားတမ်း ဆှဲလိုးနတောပေါ့။ မှသှေးလည်း ခေါင်းအုံးကို ဖိကိုကန်ရောက တဖြည်းဖြည်း လီးအရသာ အသဈလေး တွေ့လာမိတယ်။

လီးအရညပြှားနဲ့ ဖငအြတွင်းနံရံတွေ ပြတတ်ိုကြ ခွိတဆြှဲနမှေုက စောကဖြုတ် အလိုးခံရတာထကကြို ပိုပြီး ခံလို့ကောင်းနတော အခုမှ သိလိုကရြတာ။ နာကငွမြှုတွေ ပြောကကြှယပြှီး ကာမအရသာလေး အစားထိုး ဝငရြောကလြာတော့လည်း မှသှေး မနနေိုငပြှနဘြူး။ ဖငကြှီး ရသလောကြ ထောငပြေးရင်း ဆရာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲလိုးနိုငအြောင် အသင့်ပြငပြေးနမေိတာပေါ့။ အခကြြ ၃၀ လောကြ မနားတမ်း လိုးပြီး မှသှေးဖငထြဲက လီးကို ပြနထြုတလြိုကတ်ယ်။ မှသှေး ကာမအရသာလေး ရုတတ်ရကြ ပြောကသ်ှားလို့ လှည့်အကြည့် ဆရာက မှသှေး အဖုတကြို နောကကြနေ ကုန်းယကလြိုကတ်ယ်။

” ရှီးးးးးး … အ … အားးး … ကောင်းတယ် … ဦးဇေ … ယကြ … ယကြ … မှသှေး … စောကပြတကြို … နာနာလေး ဖိယကြ … အ … အင်းဟင်း ”

လှတကြနဲ့ မှသှေးပါးစပကြ ခပကြှမ်းကြမ်း စကားလုံးတွေ ထွကသ်ှားမိတာ ပြောပြီးမှ မှသှေး ရှကမြိရတယ်။ ဖငလြိုးနရင်ေး အဖုတကြို ကုန်းယကတ်ော့ ခံစားမှုက ပြောမပြတတအြောင် ကောင်းနေ တာလေ။ စောကပြတယ်ကပြေးရင်း ပူပူနှေးနှေး အလိုးခံထားတဲ့ ဖငဝြလေး လွှာဖြားနဲ့ ထိလိုကတ်ိုင်း မှသှေး တွန့်ကနဲ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သှားတော့ ဆရာက ဖငပြေါကလြေး ဖိယကတ်ော့တာပဲ။ ပြီးမှ ဖငရြော အဖုတရြော တလှည့်စီ ရိုကရြိုကလြိုးတာ။ ထူးထူးခွားခွားပဲ မှသှေး အဲ့လို ခပကြှမ်းကြမ်း အလိုးခံရတာကို ပိုပြီး ကြိုကတ်တမြှန်း ကိုယ့်ကိုယကြို သတိ ထားမိလာတယ်။

” အာ … ရှီးးးးးးး … ဖြန်း … အ … ဘှတ် … ဗစွြ … အင်းဟင်း … ကောင်း … ကောင်း … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဦးဇရယ်ေ … အ … အ … အင်း … ဖငရြော … အဖုတရြော … ဖြန်း … အင်း … ရိုကြ ရိုကြ … ဖြန်း … အ … တလှည့်ဆီ … လိုးပေး … အ … အားးးး ”

ဆရာလည်း မှသှေးဖငကြှီးကို တဖြန်းဖြန်း ရိုကလြိုကြ ဆှဲဆောင့်လိုးလိုကပြါပဲ။ ၁၀ မိနဈလောကကြှ ဆရာ့ ဆောင့်ခကြတ်ှေ မှနလြာပြီး နောကဆြုံး တခကြြ ဆောင့်လိုးရင်း လရညတ်ှေ နှေးကနဲ မှသှေး အဖုတထြဲ ဝငလြာတော့တယ်။ မှသှေးလည်း ဆရာ့လီးကို ပြနည်ှဈပေးရင်း အထွဋအြထိပ် ရောကသ်ှား ခဲ့တာ။ ညရောကတ်ော့ မထနိုငတ်ော့ဘူး။ တခွိုးထဲ အိပပြဈလိုကတ်ယ်။

//////////////////////////

” မွသှေး … ဒီနေ့ … ရုံး မသှားဘူးလား ”

ဆရာက မှသှေးတို့လငမြယား အိပတ်ဲ့ ကုတငစြောင်း ဝငထြိုငရြင်း မေးနတော။

” အ … ကြှတ် ကြှတ် … အင်း … ဦးဇေ … မှသှေး တကိုယလြုံး … ညှောင်းကိုကန်လေို့ ”

မနကြ အိပယ်ာနိုးလိုကတ်ာနဲ့ တဈညလုံး အလိုး ခံထားရလို့ မှသှေးတကိုယလြုံး ကိုငရြိုကထြားသလို ခံစားနရပြေီး စောကပြတအြုံလေး နာကငွန်တယ်ေ။

” ဦးဇလည်ေး … ညက စိတလြှတ် ကိုယလြှတ် … ဖြစ်သှားမိတယ် ”

” အိုရြ … မထိနဲ့ဦး … ဦးဇရေဲ့ … ကြိန်းစပန်တော … ကြှတ် ကြှတ် ”

စကားပြောရင်း ဆရာ့လကတ်ဖကကြ ကြေးအိပန်တေဲ့ မှသှေးပေါငကြှားထဲ လာနှိုကန်တော။ ဆရာက ပြောမရဘူး မှသှေးအဖုတထြဲ လကခြွောင်းလေးနဲ့ စမ်းပြီး ထိုးဆှနတယ်ေ။

” အ ……… ရှီးးးး ……… ဟင့် ဟင့် ”

တဆကထြဲ အစိလေးကို စမ်းပြီး ဖိခွနတေေော့ မှသှေး စိတတ်ှေ ကြှတကလြာရောပဲ။

” ပေါငလြေး … ဖြဲပေးဦး … မှသှေး ”

” ဟင့် … အထဲက ကြိန်းနသေေးတယ် … ဦးဇေ ”

” အင်းပါ … မလိုးပါဘူး … အာငှေ့လေး ပေးမလို့ပါ ”

မှသှေး ဆရာပြောသမွှ လိုကလြုပန်မေိတာ ကိုယ့်ဟာကိုယ် နားမလညန်ိုငဘြူး။ အခုလည်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို ဖြဲပေးမိတော့ မှသှေးအဖုတကြ ဆရာ့ရှေ့ အတိုင်းသားပဲ။ မှသှေးပေါငဂြှလေး စိုကကြှည့်ပြီး မကြန်ှာအပခြရွင်း အဖုတတ်ပြငလြုံး ယကပြေးနတော။ အစိလေးကို လွှာဖြားလေးနဲ့ ကလိလိုကြ စောကခြေါင်းထဲ လွှာထိုးသှင်းမှှလေိုကန်ဲ့ မကြာပါဘူး အရညကြှညတ်ှေ အိုငလြာခဲ့တယ်။ အဖုတလြေး ယကရြင်း လကခြွောင်းလေးနဲ့ ဖငဝြလေး လကတ်ဆဈလောကြ ထိုးမှှတေော့ မှသှေး မခံနိုငတ်ော့ဘူး။ ထိန်းထားတဲ့ကြားက အားကနဲ့ အောပြှီး ပြီးသှားခဲ့တယ်။

” ကောင်းလား … မွသှေး ”

မှသှေး ပါးစပကြ ပြနမြဖြနေိုငဘြူး။ ခေါင်းလေးပဲ ညိတပြှရင်း ထမိနန်ဲ့ အဖုတလြေးကို သုတန်မေိတာ။

” ဟာ … ထားလိုကြ … ဦးဇေ လုပပြေးမှာပေါ့ ”

ခပတ်ိုးတိုးပြောပြီး မှသှေးလကကြို ဆှဲဖယလြိုကတ်ယ်။ မှသှေးအဖုတထြဲက အရညတ်ှရေော ဖငကြှားထဲထိပါ လွှာနဲ့ သိမ်းယကပြှီး မှိုခပြဈတာ။ ပြီးတာနဲ့ ပုဆိုးခွှတပြှီး မှသှေးခေါင်းရင်းဘကြ ကိုယတ်စောင်း လှဲခပြှီး တိုးကပလြာတယ်။ အသကကြှီးပမယ်ေ့ ပေါငတ်နပြေါြ ကြှကသ်ားအမှှောင်းလိုကြ ထနပြေီး မပြော့မမာ အနအထေားနဲ့ စိုကကြနွတေဲ့ လီးက မှသှေးစိတကြို လှုပရြှားစတယ်ေ။ ဘာလုပ် ပေးရမလဲဆိုတာ မှသှေး အလိုလိုသိပါတယ်။ အသာလေး ဆုပကြိုငပြှီး လီးအရညပြှားကို စုလိုကြ ဖြဲလိုကြ လုပရြင်း နူတခြမ်းလေးဟပြီး လီးကို ဆှဲစုပ် ပစ်တာ။ ဒဈကြီးနဲ့တင် ပါးစပထြဲ ပြည့်သှားတာမို့ ထပမြစုပပြဲ အသကဝြဝ ရှူလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဒဈဖြား လေးကို လွှာနဲ့ ဝိုကယ်ကပြှီး လီးထိပကြို စုပပြေး လိုကတ်ာ။

” ပြှတ် … အင်းဟင်း … ပလပ် ပလပ် … အင်း အား … ပြှတ် … ပလပ် … ကောင်းတယ် … မှသှေးရယ် … ရှီးးးး … ကြှတကြွှတ် … ဟုတတ်ယ် … စုပ် စုပ် ”

ဆရာရဲ့ ညည်းသံတွကေ မှသှေးရမျမကစြိတကြို ပြနကြှှစတော ထငတ်ယ်။ လီးကို အရင်းကကိုငပြှီး ပါးစပထြဲ ဝငသ်လောကြ သှင်းရင်း ခေါင်းကို ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပပြေးမိတာ။ ဆရာလည်း တကြှတကြွှတ် စုပသ်ပပြှီး မှသှေးဆံပငတ်ှေ ထိုးဖြနတယ်ေ။ လီးအရင်းထိ မသှင်းပဲ ပါးစပကြို ထိန်းလိုး နတေော့ ဆရာ့ဖငကြှားအောကြ တွဲကနွတေဲ့ လဥနှစ်လုံးကို လကန်ဲ့ ခပဖြှဖြလေး ဆုပန်ယပြေးလိုကတ်ယ်။ သိပမြကြာလိုကဘြူး မှသှေးလွှာပေါြ ဆရာ့ ဒဈကြီး တင်းကနဲ့ ဖြစ်လာပြီး လရညတ်ှေ ဖြောကနဲ့ ဖြောကနဲ့ ပန်းထုတန်တယ်ေ။

” အ … ရှီးးးးး … မ … မ … မ ရ တော့ ဘူး … မွ သှေး ရယ် … အားးး အားးးး … ထွကျ ပြီ ကြာ ”

မှသှေး ခေါင်းလှည့်လိုကပြမယ်ေ့ ဆရာက ဆံပငတ်ှေ ဆှဲဆုပပြှီး ပါးစပထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်ပစ်တာ။ မှသှေးလည်း ပါးစပန်ဲ့ အပြည့်ပဲ အသကအြောင့်ပြီး ငုံထားလိုကရြတယ်။ ထထိုငပြှီး ကုတငအြောကြ ထွေးမယ် လုပတ်ော့ အထွေးမခံဘူး။ သူ့ လရညတ်ှေ နှမွောလို့ဆိုပြီး မှသှေးပါးစပကြို တေ့စုပပြဈတာ။ ညှီစို့စို ပစွခြွှဲခွှဲ လရညတ်ှကေို သူ့လွှာနဲ့ လိပယ်ူရင်း မှသှေးပါးစပထြဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနသ်ှင်းပြီး မွိုခခွိုင်းတာ။ ပျို့တကန်ရင်ေး မှသှေးလည်း မွိုခပြဈရတယ်။

” ဦးဇတေော့ … အိမကြိုတောင် … မပြနခြငွတ်ော့ဘူး ကြာ ”

” အံမယ် … ဟိုက … ဦးဇမေိန်းမက … မွှောန်မှော ပေါ့ ”

ဆရာက မှသှေးနို့အုံတွေ ပြတသ်ပည်ှဈခွရင်ေး ပြောတုန်း မှသှေးလည်း ဆရာ့ပေါငကြှားက လရည် ထွကပြှီးခါစ လီးကို ဂွင်းတိုကပြေးရင်း ပြနပြှော လိုကတ်ယ်။ မောင် အလုပကြိဈစနဲ့ ပြနမြလာမချင်ြး ဆရာနဲ့ မှသှေးတို့ တဈရကြ ၃ ခွီလောကြ လိုးဖြစ် ကြတယ်။ မောင် အိမပြှနရြောကတ်ော့ မှသှေး မောငမြရိပမြိအောင် ပိပိရိရိလေး နနတေောပေါ့။ ညပိုင်း မောငန်ဲ့ လိုးတော့ စိတကြ သိပမြပါတော့ဘူး။ ဆရာ့လီးကိုပဲ မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောငန်တယ်ေ။ ဆရာ့လီးကြီးကို မှန်းပြီး ခံမှ ကာမအရသာလေး ရရှိခဲ့တာ။ စိတကြူးနဲ့ ဆရာ့လီးကို မှန်းပြီး အားရပါးရ အလိုးခံတိုင်း အပေါကြ ခွလိုးနတေဲ့ မောင့်ကို အားနာစိတလြေး ဝငလြာမိတယ်။ မောငကြတော့ မှသှေး ဒီရကပျိုင်း ရမျမကစြိတ် လှနကြဲနတောကို သဘောကနွတောပေါ့။

တဈရကကြ မောင် မရိပမြိတာ ကံကောင်းလို့ပေါ့။ မောငလြိုးနတေုန်း ပါးစပကြ ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးဇလေို့ မပီမသ ထွကမြိသှားတာ။ လိုးရင်း ခဏရပပြှီး မှသှေးမကြန်ှာကို စိုကကြှည့်နတယ်ေ။ မှသှေးလည်း ထူပူသှားတာ ဆရာနဲ့ ခိုးခိုးလိုးတာ ပေါပြှီမှတတ်ယ်။ တောပြါသေးရဲ့ မောငကြ အဲ့ဒီနောကြ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဖိလိုးတော့တာပဲ။

မောင့်ဆရာ ပြနသ်ှားပမယ်ေ့ မှသှေးစိတတ်ှေ ကာမနဲ့ ပတသ်ကရြင် ပြင်းထနလြာတတတ်ယ်။ သူစိမ်း ယောင်ျကြားတဈယောကန်ဲ့ ဆကဆြံချင်တ်ဲ့ စိတကြ အမြဲအသင့် ဖြစ်နတတေတ်ာ။ မောငန်ဲ့လိုးရင်း နီးစပတ်ဲ့ ယောင်ျကြားတွကေို မှန်းပြီး အလိုးခံတတ် လာတယ်။ လငမြသိအောင် ခိုးအလိုးခံတဲ့ အရသာကို လကတ်ှေ့ ကြုံဖူးတာလေ။

///////////////////////////

အဲ့ဒီလိုနလောရင်း မှသှေး ဒုဦးစီးစာမေးပြဲ ဖြတော အောငတ်ော့ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်းရှိတဲ့ ရနကြုနကြို ပြောင်းလာကြတာ။ ရနကြုနရြောကတ်ော့ အလုပ် ဝငပြှီး မကြာဘူး မှသှေး ဝနထြမ်းတိုကခြန်းရတယ်။ မောင် ရာထူးတကတ်ာနဲ့အမွှ ခရီး ခဏတိုင်း ထွကန်ရတေော့ မောင့်အမကေ မှသှေးနဲ့ လာနပေေးပါတယ်။ ယောကျခမနဲ့ မနတတေပြမယ်ေ့ အဆငပြှအေောင် နရတောပေါ့။ အရငန်ခေဲ့တဲ့ မှို့မှာ မောင့်ဆရာနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာ မောင် ရိပမြိပုံပါ။ မှသှေးကို ဂရုစိုကဖြို့ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် မှာနတော ကြားလိုကြ မိတယ်။ မှသှေး အလုပကြပြနလြာတိုင်း မောင့်အမရေဲ့ ဝယောဝဈစတွေ လုပပြေးရတဲ့ အလုပတ်ဈခုပါ ပိုလာခဲ့ပြီ။

အိမထြောငသ်ညမြိန်းမတွကေ ကိုယ့်လုပင်န်းခွငထြဲ အထကလြူကြီးနဲ့ အဆငပြှအေောင် နရေ၊ ကိုယ့် လကအြောကြ ငယသ်ားနဲ့လည်း တည့်အောငန်ရတောပါ။ တခါတခါ မမွှောလြင့်တဲ့ ပြသနာပေါင်းစုံ ဝငလြာရငလြည်း စိတဖြိစီးမှုတွေ များလာတတတ်ယ်။ တခွို့ကိဈစတွကေ ကိုယကြ မဖိတခြေါပြဲ ရောကလြာတတတ်ာမွိုးလေ။ အသကတ်ဈရာ မနရပေမယ်ေ့ အခကတ်ဈရာ ကြုံရသေးတယ် ဆိုတဲ့စကား ငယင်ယကြ ကြားဖူးပမယ်ေ့ ပါသည့်ပါသာပဲ နလောခဲ့တာ အခုမှ နားလညခြဲ့ရတယ်။

ကိုယကြှိုးစားလာတဲ့ အရညအြချင်ြးနဲ့ တန်းတူရပြီးသား ရာထူးနရော တညမြှဲဖို့လည်း ကြိုးစားရသေးတာ။ အလုပထြဲ မလှဲသာမရှောငသ်ာ ပြသနာ လေးတွေ ဖြရှင်ေးပြီး အိမပြှနရြောကလြည်း ယောင်ျကြားအပေါြ မယားဝတ်တရား မပကြအြောင် ပြုစုစောင့်ရှောကရြသေး။ အိမရြောကလြို့မှ အမောမပြသေေးဘူး လငတ်ောမြောငရြဲ့ မိဘတွဖြစ်ေတဲ့ ယောကျခမ တွကေို စိတမြပါလည်း ပြုံးပြရ ပြုစုလုပကြိုငပြေးရ။ အို တကယ် တကယ် စိတတ်အား ပငပြန်းရတယ်။

အင်း မနကအြလုပသ်ှား ညနအလေုပပြှန် လငတ်ောမြောင် အိမရြှိတဲ့ခွိန် အလိုကြ ပြုစုပေးရ။ ဟူး မှသှေးတို့လို မိန်းမသားတွဘဝေ ဘောငခြတခြံထား ရသလိုပါပဲ။ ဟုတတ်ယန်ောြ နေ့တဓူဝ ဖြာဆံကြဲ လူနမှေုစနဈအောကြ ရပတ်ညန်တော ကြာတော့ အိမထြောငရြေးသုခဆိုတာ အစကို ရှာမရခဲ့တာ။ အိမထြောငသ်ကကြှာလာတော့ ခံရတဲ့ဘကကြ ပငပြန်းနှမ်းနယလြာပြီလေ။ ကိုယ့်တကိုယစြာလေး ပြောရြှှငဖြို့ ကြိုးစားရှာလာကြတာပေါ့။

ဟော တွေ့ပြီလေ မှသှေးတို့လို မိန်းမသားမွိုးတွေ အတွကြ အားပေးဂရုစိုကပြှတတတ်ဲ့ ကိုယ့်အနီးအနား ပတဝြန်းကငွကြ လူတွေ အများကြီးပါ။ အဓိကက ကိုယ့်လို မိန်းမသားမွိုးကို စိတပြငပြန်းမှု လွော့စပြေီး ပြောအြောငထြားနိုငတ်ဲ့သူပေါ့။ လာပြီလေ ဖောကပြှနတ်ယ် ဘာညာဆိုပြီး ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ခတွဲ့ ခေါင်းစဉအြောကြ အလူးအလဲပဲ။ ကိုယခြံစားရတာတွေ သူတို့မှမသိတာ။

///////////////////////////

” အို့ …… အဟင့် ဟင့် ”

ဒီအရသာမွိုး မခံစားရတာကြာတော့ မှသှေး တကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ကြကသ်ီးထလာရတယ်။ အလုပပြိတရြကြ မောငလြည်း အိမပြှနရြောကန်ေ တာမို့ မှသှေးတို့ အခန်းတံခါးလေးပိတပြှီး ကာမ ဆကဆြံဖို့ အစပျိုးနကြတောပေါ့။ ထိန်းထားတဲ့ကြားက အသံထွကပြှီး ညည်းလိုကမြိတယ်။ မောငကြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို ထောငဖြှဲပြီးတော့ အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းထိပကြ အစိလေးကို ဆှဲစုပန်တော။

” အ …… ကြှတ် ကြှတ် ”

မှသှေးက မောင့်ခေါင်းကို ပေါငန်ှဈချောင်းနဲ့ ညှပပြှီး ညည်းနတေော့ မခံနိုငတ်ာ သိလို့ထငတ်ယ် အစိလေး စုပန်ရောကနေ ပေါငခြှံထဲရှေ့ပြီး အထကအြောကြ ယကပြေးနတော။ ခဏနမှေ အဖုတလြေး ပြနယ်ကပြေးရင်း အစိလေးစုပလြိုကြ စောကခြေါင်းလေးထဲ လွှာထိုးထည့်ပြီး မှှလေိုကြ အမွိုးမွိုး ကလိပေးနတောပေါ့။

” ဒေါကြ ဒေါကြ … သားရေ …… မင်းဇောြ … အမေ့ကို …… စွေးလိုကပျို့ဦး ”

” ဟော … လုပပြှီ ”

” ခဏလေးပါ … မွသှေးရဲ့ … ပြှတ် … ပလပ် ပလပ် … ဗြာ … ဟုတ် ဟုတ် … လာပြီ အမေ ”

မောငကြ မှသှေးကို ခပတ်ိုးတိုးပြောရင်း သူ့အမကေို တဆကထြဲ ဖြနတေောပါ။ မှသှေးပြောတာ အဲ့တာ တွပေေါ့။ အလုပန်ားရကလြေးတောင် လငမြယား ကောင်းကောင်းမနရဘေူး။ မောင့်အမေ မှသှေးယောကျခမလေ သူစွေးသှားဖို့ လိုကပျို့ခိုင်းနတော။ ရနကြုနရြောကကြတည်းက လှတလြပမြှုကို မရှိတော့ဘူး။ အရငမြှို့လေးဆို မောင့်ဆရာဆီကတောင် ကာမသုခတွေ အများကြီး ရလိုကသ်ေးတာ။ မောင် ကလည်း သားလိမျမာ တဈယောကဆြိုတော့ သူ့အမေ ခေါတ်ာနဲ့ အဖုတလြေးယကရြင်း တန်းလန်း ထသှားတော့တာပဲ။ ရှကရြှကန်ဲ့ ဝနခြံရရင် မှသှေး အဲ့လိုအခွိနမြွိုးဆို အိပခြန်းထဲ ဇောင်းတိုကပြှီး အာသာဖြလေိုကရြတယ်။

မောင် ထွကသ်ှားတာနဲ့ မှသှေးလည်း အိပယ်ာထဲမှာပဲ ဘယည်ာလူးလိမ့်ရင်း အဖုတလြေး ပြတန်မေိတာ။ မောင် ယကပြေးထားလို့ အရညလြေးတွေ စိမ့်ထွကြ နပြေီ။ တကယပြါပဲ ငိုချင်စြိတတ်ောင် ပေါကတ်ယ်။ ဘယမြိန်းမမဆို အားလပရြကလြေးတွေ ကိုယ့်လငန်ဲ့ ကိုယ် အားရပါးရ အလိုးခံချင်ကြှတာပေါ့။ ဒီခံစားခကြမြွိုး ယောကျခမနဲ့ အတူနနရေတေဲ့ မှသှေးလို မိန်းမမွိုးပဲ သိနိုငမြှာပါ။ လကန်ဲ့ပြတတ်ာကလည်း အိမထြောငသ်ညဘြဝမှာ လကကြ စိတကြွနပေဖြို့ အပြည့်အဝ မပေးနိုငပြါဘူး။ ကြာလာတော့ မှသှေး စိတတ်ှေ လှတပြေးလိုကမြိတယ်။

ဒီလိုပဲ မောင် အလုပကြိဈစနဲ့ ခရီးထွကပြှီး တဈရကကြှ အိပယ်ာနိုးနိုးချင်ြး မှသှေး မကြန်ှာတောင် မသဈ သေးဘူး ဖုန်းဖြင့်ကြည့်နတော။ မိုးကလည်း ဖြဲဖြဲရှာနတောနဲ့ အိပယ်ာမထပဲ အပြာစာအုပတ်ဈအုပ် ဖတန်မေိတယ်။ စာရေးသူရဲ့ ဖြဲ့ဖြဲ့နှဲ့နှဲ့ ရေးသားမှုက တကယ့်အပြငမြှာ ဖြစ်နတေဲ့ အတိုင်းပဲ။ လငမြရှိတုန်း သူငယခြငွြးယောင်ျကြားနဲ့ ဖြစ်တဲ့ ဇာတလြမ်းလေး ဖတန်ရင်ေး စိတကြှှလာလို့ ထမိနပြေါကြနေ အရည် ထွကတ်ဲ့အထိ စောကစြိကို ဖိခွပစ်ေလိုကတ်ယ်။

မနကအြိပယ်ာနိုးတာနဲ့ အစိလေးကို လကန်ဲ့ပြတန်မေိတာ အကငွြ့တဈခု ဖြစ်နမေိပြီ။ လငန်ဲ့လည်းဝေး တဈယောကထြဲ ဆိုတော့ စိတထြဲ ကာမအထိအတွေ့ကို အမြဲဆာလောငန်ရတော။ ခေါင်းရင်းက နာရီ ကြည့်တော့ ၇ နာရီခွဲ ကြောန်ပြေီ။ အစိလေးကို ၅ ခကြလြောကြ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဖိပြတပြှီး အိပယ်ာထလိုကရြတယ်။ ရုံးနောကကြလွို့ မဖြစ်ဘူး။ အထကလြူကြီး ငှိုငှငမြှာ မှသှေး ကြောကတ်ယ်။ ထမင်းခကြြ ရမှနေမြှနခြွိုး ရုံးတကမြဲ့ အဝတအြစားတွေ ခပမြှနမြှန် လဲလိုကရြတယ်။ ရထားတဲ့ တိုကခြန်းနဲ့ ရုံးက မဝေးတော့ ခွလငွေပြဲ လွှောကလြာခဲ့တယ်။ ကားနဲ့ဆို ပိုကြာတယလြေ။ ရုံးရောကတ်ော့ ကိုးနာရီထိုးဖို့ ငါးမိနဈပဲ လိုတော့တယ်။

” ဟော … မမမွ လာပြီ ”

” အေး …… မောငစြိုး ရေ ”

ရုံးထဲဝငတ်ာနဲ့ ဂိတစြောင့် မောငစြိုးက လှမ်းပြော နတယ်ေ။ မောငစြိုး အသကကြ ၂၅ နှစ်ကြောလြေးရယ်။ မှသှေးထကြ အများကြီးငယတ်ယ်။ မှသှေးက ၃၅ ထဲ ရောကန်ပြေီ။ နာမညအြပြည့်အစုံက စိုးမောငမြောင် တဲ့။ လူပျိုတဈယောကြ ဘှဲ့ရပြီးတာ မကြာသေးဘူး။ သဘောကတော့ တအားကောင်းတာ။

မှသှေးရောကတ်ာနဲ့ ထမင်းခွိုင့်ခွင်းနဲ့ အလုပန်ဲ့ ပတသ်ကတ်ဲ့ ဖိုငတ်ှဲတွေ ကူသယပြေးတယ်။ ရုံးခန်းလေးထဲ ရောကတ်ော့ ၉ နာရီ ကြကတ်ိပါပဲ နောကမြကသွေးဘူး။

” ဟော … မှသှေး လာပြီ … ဆရာက … လှတလြိုကြဦးတဲ့ ”

” ဟုတ် … မမမွင့် ”

မှသှေး လှယန်ကြအေိတလြေး အလုပစြားပြဲပေါြ တငတ်ုန်း မမမှင့် လှမ်းပြောနတော။ မမမှင့်နဲ့က ရာထူးတူပမယ်ေ့ မှသှေးထကြ စီနီယာကတွယ်။ မမမှင့် နှုတဆြကပြှီးတာနဲ့ ဖိုငတ်ှဲတွယေူရင်း ညှှနမြှူးအခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တယ်။

” ဆရာ … သမီး ရောကပြှီ ”

” အောျ … လာထိုင် ”

ညှှနမြှူးက အသကြ ၅၀ လောကြ ရှိပြီ။ အသားဖြူဖြူ ဝဝနဲ့ နဖူး နည်းနည်းပြောငတ်ယ်။ ပါဝါမကြမြှန် အထူကြီးနဲ့ ဖိုငတ်ှဲတဈခုကို ဖတန်ရောက မှသှေးကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောနတောပါ။

” သမီးကို … ခေါတ်ယဆြိုလို့ ဆရာ ”

” အင်း … မှင့်မှင့်ခိုင် ဆီက … စာရင်းတွေ တောင်းပြီး …… နှစ်ပတလြည် စာရင်းခွုပပြါ … နောကအြပတထြဲ ရအောငတ်င် …။ ဒါနဲ့ တိုကခြန်းက နရတော … အဆငပြှရေဲ့လား ”

” ဟုတ် … ပြပေါတယ် ဆရာ ”

ညှှနမြှူးနာမညကြ ဦးသီဟနပြါ၊ အိမထြောငန်ဲ့၊ သားတဈယောကြ သမီးတဈယောကြ ရှိတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး နိုငင်ံခွားမှာလို့ မမမှင့်က ပြောပြထားတယ်။ ဆရာဆီက ပြနရြောကတ်ော့ မောငစြိုးက မှသှေးအတွကြ ကောဖြီ အဆငသ်င့်လုပထြားပြီးသား။ အဲ့ဒီအခွိန် တခွို့တခွို့သော မိန်းမတွလေေ အရောင် အဆင်း အနံ့ အထိအတွေ့တွအေောကြ သာယာသှားတတကြှတာ။ အဲ့ဒီထဲ မှသှေးလည်း ပါတယ်။ ဒီနရောမှာ မှသှေး ပြောချင်တ်ာက တခွို့တခွို့ ပါနောြ။

မိန်းမသားထုကြီး အားလုံးကို ကိုယစြားပြုတာတော့ မဟုတဘြူး။ တခွို့ ကိုကိုမှကိုကို မောငမြှမောင် ဆိုတဲ့ မိန်းမသားတွေ မပါပါဘူး။ အိမထြောငရြေးသုခ မပြည့်စုံလို့ ခဏတာ အပြောရြှာရာကနေ ဖောကပြှနမြိကြတာမွိုးပါ။ အင်း ကိုယဖြောကပြှနတ်ဲ့ အမွိုးသားက ကိုယ့်လငလြောကြ ရုပရြည် ကြည့်ကောင်းချင်မြှ ကြည့်ကောင်းမယ် ခမွြးသာချင်မြှ ခမွြးသာမယ် အဲ့တာက အရေးမကြီဘူး။ အဲဒီမှာ မောငစြိုးနဲ့ စတွေ့တော့တာပေါ့။

မောငစြိုးက မှသှေးတို့ အကောကခြှနရြုံးက ဂိတစြောင့် တဈယောကပြါ။ အသားဖြူဖြူ ခန်ဓာကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ ရုပရြညကြလည်း ကြည့်ကောင်းတယ်။ စကားပြောကောင်းပြီး ပြောပြွောပြါးပါး နတတေလြို့ လူအတောမြွားများက ခစွခြငကြှတာ။ အထူးသဖြင့် မောငစြိုးရဲ့ အလိုကတ်သိနဲ့ ဂရုတစိုကြ လုပပြေးတတတ်ာလေးတွလေေ။

” ဟော … မမမွသှေး လာပြီ … ပေးပေး ခွင်းတောင်း ”

ရုံးထဲဝငတ်ာနဲ့ မောငစြိုး အသံနဲ့အတူ လူက မှသှေး နားလေး ရောကလြာတော့တာပဲ။ လကထြဲက ထမင်းခွိုင့်ခွင်းကို ဆှဲယူပြီး မှသှေးရဲ့ ရုံးခန်းလေးထဲ ရှေ့က လွှောကသ်ှားနတယ်ေ။

” ကြှီ …… ကြှီ ……… မမမွသှေး … မုန့်စားခဲ့ပြီလား ”

ရုံးခန်းတံခါးလေး ဖြင့်ပြီးတာနဲ့ ထမင်းခွိုင့် ခွင်းလေး အလုပစြားပြဲပေါြ တငပြှီး လှည့်မေးနတော။

” အေး ……… မမဖို့ … ရှမ်း တဈပြဲ … ဝယပြေးကြာ … ကောဖြီ တဈခွကရြော ”

” ဟုတ် ”

” အိုရျ ”

မောငစြိုးက မှသှေးစကားကို ဟုတလြို့ ပြောရင်း ပုဆိုးပြငဝြတတ်ော့ အတွင်းခံမပါတဲ့ မောငစြိုးပေါငကြှားထဲ လီးက ငိုကကြနွတော။ လဈကနဲ့ မှငလြိုကရြပမယ်ေ့ မကြလြုံးထဲ မထွကတ်ော့ဘူး တဈနကေုန် မှငယ်ောငန်တယ်ေ။ အိမမြှာ မောငန်ဲ့ ကောင်းကောင်းမနဖြစ်ေတော့ ဝုန်းကနဲ့ သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာရတယ်။ စိတထြဲ တမွိုးကြီး ဖြစ်နတော။ နေ့လညဘြကြ ထမင်းစားနားတုန်း မောငစြိုးက ကောဖြီလာပို့ရင်း စကားပြောမိတော့ စိတထြဲ မရိုးမရှနဲ့ ဘာလိုလို ခံစားခကြတ်ဈမွိုး ဖြစ်နမေိပြနရြော။ ရာဂစိတ် ဖမ်းစားရငလြေ သင့်တောတ်ာတွေ မသင့်တောြ တာတွေ မရှိတော့ပါဘူး။ အရာရှိနဲ့ အောကခြှဝနေထြမ်း ဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ တဈခုပဲ တခွားလူး မရိပမြိအောင် နထေိုငရြင်း ကာမအမှောငထြဲ တိုးဝငဖြို့ ကြိုးစားလာကြတယ်။

တဈရကကြှ ဖြစ်ချင်တ်ော့ ရုတတ်ရကြ အစည်းအဝေးက ပေါလြာပြနရြော။ ညှှန့်မှူး ကိုယတ်ိုင် တကမြှာမို့ မှသှေးတို့လို ဒုဦးစီးတွလည်ေး မဖြစ်မနေ တကရြတော့မှာ။ အစည်းအဝေး ခန်းမက နည်းနည်းဝေးတော့ ရုံးကကားနဲ့ မောငစြိုးကို လိုကပျို့ခိုင်းမလို ဆုံးဖြတပြှီး ရုံးခန်းကအထွကြ မိုးက ရှာခပြါလရေော။

” မောငစြိုးရေ … မောငစြိုး ”

ရုံးရဲ့ အနောကဖြကြ အလုပသ်မား နားနခန်ေးဘကြ လွှောကလြာပြီး မောငစြိုးကို အောခြေါန်တော မိုးသံနဲ့ ဆိုတော့ မကြားရဘူးနမှော။ မိုးကလည်း ကောင်းနတော တဝေါဝေါ တဂွိန်းဂွိန်းနဲ့။ မှသှေးလည်း မောငစြိုးအခန်းတံခါး ဖြင့်ဝငမြိတာပေါ့။

” အားးး … ရှီးးးးးး … အ … အ … မမမွသှေး ရယ် … ရှီးးးးးး … ဟာ … မမမွသှေး … ”

” ဟင် ”

ရုတတ်ရကြ မှသှေး အံသှမှငသ်ကသ်ှားတယ်။ မိုးအေးအေးနဲ့ အခန်းလေးထဲ မောငစြိုးလေ ပုဆိုးလှနပြှီး ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနအထေားနဲ့ မှသှေးကို မှန်းပြီး ဂွင်းထုနတော။ နေ့ခင်းဘကြ ထမင်းစားနားခွိနမြို့ တခွားအခန်းက ဝနထြမ်းတွလည်ေး တရေးတမော အိပန်ကြတေယ်။ ကုတငလြေး လှုပရြမ်း နပြေီး အားမလိုအားမရနဲ့ အဆကမြပြတ် ထုနတေုန်း မှသှေးက အခန်းထဲ ဝငမြိလကြသ်ား ဖြစ်နတော။ အခုလို မထငမြှတပြဲ တွေ့လိုကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား ဘာပြောလို့ပြောရမှန်း မသိအောင် မကြန်ှာပူနမေိတယ်။

” မမမွသှေး … ဆောရီးနောျ … ထိုင်ဦးမလား … ဘာ … ဘာ … ဘာခိုင်းစရာ … ရှိ လို့ လဲ ”

ခဏကြာတော့ မောငစြိုးရဲ့အသံ တုနတ်ုနန်ဲ့ စကားသံ ကြားမိလိုကတ်ာ။ အဲခါကြမှ မှသှေးလည်း သတိ ပြနကြပလြာတယ်။ မှသှေး မကြလြုံးအစုံက မောငစြိုးပေါငကြှားထဲ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနတေဲ့ လီးကို ကြည့်မိနတောပေါ့။

” ဟို ဟို … မင်းကိဈစ ပြီးရင် … မမကို … အစည်းအဝေးခန်းမ … လိုကပျို့ပေး ”

စကားပြောရင်း လီးဆီကြည့်နရောကနေ မောငစြိုး မကြန်ှာ ရှေ့ကြည့်ပြောလိုကတ်ယ်။

” ဟုတ် … ပြီး … ပြီး … ပြီး ပါ ပြီ … မ မ မွသှေး ”

မှသှေးလည်း လှတကြနဲ့ ပါးစပကြ ထွကသ်ှားမိတာပါ။ သူ့ကို ဂွင်းထုပြီးရင် အစည်းအဝေးခန်းမ လိုကပျို့ပေးဖို့ ပြောလိုကသ်လို ဖြစ်နတောပေါ့။ မောငစြိုးလည်း ပုဆိုးအမှန် ပြနဝြတပြှီး ထထိုငလြိုကတ်ယ်။ လူပျိုဆိုတော့ ဂွင်းထုတာ မဆန်းပမယ်ေ့ မှသှေးနဲ့ ပကပြင်းတိုးတော့ ရှကပြှီး မကြန်ှာလေး ရဲတွတန်တော။

” အင်း … ထီးယူခဲ့ကြာ … မိုးက … တအား ရှာနပြေီ ”

အစည်းအဝေးခန်းမရှေ့ ရောကတ်ဲ့အထိ မောငစြိုးဟာကို ခိုးကြညလြိုကတ်ော့ ထောငထြှကန်တေုန်းပဲ။ အဲဒီနေ့ အစည်းအဝေးရောကတ်ော့ ဘာတွတငေပြှပြီး ဘာတွဆှေေးနှေးမှန်း မသိတော့ပါဘူး။

//////////////////////

နောကပျိုင်း မောငစြိုးနဲ့ မှသှေးတို့ တဈယောကြ အကြောင်း တဈယောကြ ရငဖြှင့်ကြ ရင်းနှီးမှုလည်း တိုးလာတာ ထငတ်ယ်။ တခါတခါ မထိတထိ ရိတိတိလေးတွေ ပြောတတလြာတာ။ လူလဈရင် မောငစြိုးက ဟိုပုတဒြီပုတန်ဲ့ ခါးအောကြ စကားလုံးတွေ ပြောတတန်ပြေီ။ မှသှေးကလည်း အဲ့လို စကားလုံးတွေ မပြောပြောအောင် လမ်းကြောင်း ပေးမိတာလေ။

” မောငစြိုး … မင်း မကြကြှင်းတွေ … ကနွတော ”

” ဗြာ ”

မှသှေးစကားကြောင့် အလုပစြားပြဲရဲ့ နောကကြွော ဘကကြ မှနကြို လာကြည့်နပြေီ။

” မဟုတတ်ရုတတ်ှေ … လွော့ဦး … ခခြြ ”

” တခါတလပေါ … မမရယ် ”

မှသှေးကိုတောင် နှစ်ယောကထြဲ ရှိနခွေိနဆြို အရငလြို မမမှသှေးလို့ မခေါတ်ော့ဘူး မမပဲ ခေါတ်ော့တာ။

” အံမယ် … ဘာ တခါတလလေဲ … ငါ ပြောလိုကရြ … မကောင်းဘူး ”

” မမတို့လို … အိမထြောငသ်ညပြဲ … ကောင်းတယ် … လိုအပတ်ဲ့အခွိန် … ပြုစုမဲ့လူ … အဆငသ်င့် ”

” အမယ့်လေး … မင်း … မမအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ … ဟှန့် … အိမထြောငသ်ညတ်ိုင်း … မင်းထငသ်လို … အဆငမြပြဘေူးကြ ”

အဲလိုတွေ အပြနအြလှနပြှောပြီး မောငစြိုး ထွကသ်ှား တာနဲ့ မှသှေးလည်း ကိုယပျိုငရြုံးခန်းရဲ့ အတွင်းဘကြ နားနခန်ေးထဲ ဝငပြှီး အာသာဖြညတ်ော့တာပေါ့။ မောငစြိုးနဲ့ မှသှေးတို့ စပြီး ဖောကပြှနမြိကြတာက မှတမြှတရြရ လကုနရြကြ လစာထုတတ်ဲ့နေ့ပါ။

မှသှေးလည်း အထကကြို ရီပိုဈ့တငရြမယ့်ဟာတွေ မနကကြတည်းက လုပန်ရတော ထမင်းစားခွိန် ကြောသ်ှားရတယ်။ မောငစြိုးလည်း တဈနကေုန် ပေါမြလာဘူး။ ညနေ ၃ နာရီလောကြ ထမင်းစားပြီး နားနခန်ေးထဲ ပကလြကလြှဲခရွင်း ခဏနားလိုကတ်ာ။ စိတထြဲ တဈခုခု လိုနသလေိုကြီး နေ့တိုင်း မောငစြိုးနဲ့က အညှီအဟောကလြေးတွေ ပြောနကြလေေ။ ဖုန်းဆကကြှည့်ရကောင်းမလား စဉြးစားသေးတယ်။ မဆကဖြစ်ပါဘူး။ ဖုန်းထဲ ဒေါင်းထားတဲ့ အပြာကား လေးတွေ ပြနကြှည့်မိတယ်။

မှသှေး မောင့်ဆရာ ဦးဇယွောကို အလိုးခံပြီးကတည်းက လငမြသိအောင် ဖောကပြှနတ်ဲ့ အိမထြောငရြေး ဇာတလြမ်းမွိုးတွပေဲ စိတဝြငစြားလာတာပါ။ စိတကြူးထဲ လကတ်ှေ့ဘဝနဲ့ နီးစပတ်ဲ့ မောငစြိုးကိုပဲ ထည့်ပြီး စိတကြူးယဉတ်တလြာတယ်။ ဇတကြားကြည့်ရင်း မှသှေး ထမိနအြနားစလေး ဖြညပြှီး လကတ်ဖကကြ ပေါငကြှားကို အလိုလို ရောကသ်ှားတော့တာ။ ပေါငဂြှလေး ခပဖြှဖြပြတရြင်း အားမရတာနဲ့ ထမိနအြောကန်ားစကို ခါးထိလှနပြှီး အဖုတလြေး ဖိပြတန်မေိတာပေါ့။ ဇာတကြားကလည်း ကောင်းနပြေီ။ မင်းသမီးက ယောင်ျကြားမသိအောင် ခွံစောင့်နဲ့ ခိုးပြီး အလိုးခံနတေဲ့ အခန်းလေ။

မှသှေးလည်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လကခြလယ် တဈချောင်းထဲ အားမရတော့တာနဲ့ လကသ်ကြှယပြါ ပူးပြီး သှင်းမှှရင်ေး ခါးလေး ကော့တကလြာတယ်။ ရုံးခန်းက မှနလြုံခန်းတွမေို့ အပြငကြ အသံကြားမှာ မပူရပါဘူး။ စိတလြှတကြိုယလြှတ် အသံထွကြ ညည်းရင်း ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ကြုံ့လိုကြ ဖြလိုကန်ဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကပြဲ လကခြွောင်းနှစ်ချောင်းကို အထုတအြသှင်း လုပန်တောပေါ့။

” ဇွိ ဇွိ … ပြှတ် ပြှတ်… အင့် … ဇွပ် … ဇွပ် … အ … အားးး … ဇွိ … ဗွိ … အင်းးး … အားးးး ”

အဲ့အခွိန် မှသှေး ရုံးခန်းလေးထဲ မောငစြိုး ရောကန်တော မသိလိုကဘြူး။

” မမ ”

အရှိနတ်ကန်တေုန်း ကုတငကြှမ်းလေး အိဆင်း သှားပြီး အနီးကပ် နာမညခြေါသ်ံ ကြားရတော့ မှသှေးကိုယလြုံး ဆတခြနဲတုနပြှီး မကြလြုံးဖြင့်ကြည့် လိုကတ်ယ်။

” ဟင် … မောင် … မောင် … မောင် စိုး ”

မှသှေး ညာဘကဘြေးနား ကပထြိုငလြိုကတ်ဲ့ မောငစြိုးကိုမှငတ်ော့ မကြန်ှာပူပူနဲ့ အဖုတထြဲ အထုတ် အသှင်း လုပန်တေဲ့ လကခြွောင်းတွေ အမှန် ဆှဲထုတပြှီး ထမိနကြို ပြနဖြုံးထားလိုကတ်ာပေါ့။

” ကနွောြ … ရောကန်တော ကြာပြီ … မမလုပန်တော ကြည့်ရင်း … စိတမြထိန်းနိုငလြို့ … ဝငလြာတာ ”

မောငစြိုးက ပြောရင်းဆိုရင်း မှသှေးပေါငဂြှထဲ ကြည့်ပြီး ပုဆိုးခါးပုံစ ဖြညပြှနတော။

” အိုရြ … မောငစြိုး … မင်း ဟာ … ပြနဖြုံးထားပါ … ဟို ဟို … မသင့်တောပြါဘူး ”

မှသှေး ပြောလည်းပြော ထထိုငရြင်း အင်ျကြီကို ခါးထိ ဆှဲခလွိုကတ်ယ်။ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး ရှိန်းကနဲ့ တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နရတော သူစိမ်းယောင်ျကြားရှေ့ စောကပြတန်ိူကရြင်း တန်းလန်းမိသှားသည့် အဖြစ်မို့ အသံပါ တုနခြါနတယ်ေ။ မောငစြိုးအပေါြ စိတကြူးနဲ့ ရူးသှပခြဲ့ပမယ်ေ့ လကတ်ှေ့ကြ မလှယဘြူးရှင့်။ ဒီကြားထဲ မောငစြိုးပေါငကြှားက ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ ထောငရြမ်းနတေဲ့ လီးကြောင့် ရငတ်ုနပြန်းတုန် ဖြစ်လာမိတယ်။ မောင့်လီးထကြ ထွားပြီး ရှညကြ ရှညသ်ေးတယ်။

ကြောငကြှည့်နတေုန်း မောငစြိုးက မှသှေးကိုယလြုံးကို ကုတငပြေါြ လှဲခပြဈတာ။ တဆကတ်ည်း မှသှေး ဘာမှမလုပန်ိုငခြင် ထမိန် အောကန်ားစကို ခါးပေါြ ဆှဲလှနလြိုကတ်ယ်။ ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးကြားက အရညအြိုငန်တေဲ့ အဖုတလြေး ဖောင်းကြှနတေော့ ရုတတ်ရကြ မောငစြိုးက အဖုတလြေးကို အုပကြိုငဖြိခွပစ်ေတယ်။

” အ … ကြှတ် … မ … မ … မ လုပ် နဲ့ လေ … မောင် စိုး … ဟင့် … ရှီးးးးးးးးးး ”

မှသှေးလည်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ စိပြီး မောငစြိုး လကကြောကဝြတကြို ဖမ်းတားလိုကတ်ာပေါ့။ လငမြသိအောင် ကာမသုခလေး ရှာချင်ပြမယ်ေ့ အညှာ လှယတ်ာမွိုး အထငမြခံနိုငသ်ေးဘူး။

” မမရယ် … မငှင်းပါနဲ့ … မမ ယောင်ျကြားနဲ့ … မနဖြစ်ေတာ … များတယဆြို … လိုအပတ်ဲ့ဟာ … ကနွောြ … ဖြည့်ဆည်းပေးပါရစေ ”

တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကြ ရငဖြှင့်တိုင်း မောငန်ဲ့ မနဖြစ်ေတာတွေ ပြောပြထားလို့ မောငစြိုးက မှသှေးကို အစားထိုးပြီး ဆန်ဒတွေ ဖြည့်ပေးချင်တ်ာ ပြောတယ်။ သချောတာကတော့ မှသှေး နို့အုံ ကြီးတွနေဲ့ ခါးအောကကြ ဖငသ်ားစိုငတ်ှကြေောင့်ပါ။ မှသှေး နည်းနည်းတော့ မူရသေးတာပေါ့။ မောငစြိုး ဇွတကြှိုးစားလို့ လိုကလြွောပေးရတဲ့ အနအထေားမွိုး ဖနတ်ီးပေးလိုကတ်ယ်။ မောငစြိုးက လကကြောကဝြတဖြမ်းပြီး ဖယန်တေဲ့ မှသှေးလကတ်ှေ အားမပါတော့ ဟနဆြောငင်ှင်းမှန်း ရိပမြိသှားတာထငတ်ယ်။ တဆကထြဲ ပေါငန်ှဈခွမ်းစိထားတဲ့ မှသှေး အဖုတန်ှုတခြမ်းသားထိပကြ အစိလေးကို လကန်ဲ့ ဖိခွပေေးပြနရြော။

” အာ … မလုပ် … လုပ် … လုပ် … အ … အ … ကြှတကြွှတ် … ပြှတ် … ပလပ် … ပြှတ် … ပြှတ် … ပြှတ် … အ … အားးးး … ရှီးးးးး … ရှီးးးးးးးး … အဟင့် ဟင့် … ဘာ လုပ် တာ လဲ … မောငစြိုး ရဲ့ ”

မောငစြိုးပေါ့ အစိလေး ဖိခွပေေးရင်း လကပြှနရြုပပြှီး ကနလြန့်ဖကြြ အနအထေားနဲ့ အဖုတကြို ကုန်းယကပြဈတာ။ မှသှေးလည်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား မသိမသာလေး ဖြဲပေးနမေိတယ်။ လူပျိုတဈယောကြ ယကပြေးတဲ့ ကာမအရသာလေးမို့ မကြလြုံးလေး မှိတပြှီး ခံယူနမေိတာ။ အလိုအလွောကပြဲ မောငစြိုးမကြန်ှာကို စောကပြတန်ဲ့ တေ့ပြီး ဆှဲပြတမြိတယ်။ မောငစြိုး မကြလြုံးကို မဖြငန်ိုငတ်ော့ဘူး။ မှသှေး ဆံပငဆြှဲပြီး မကြန်ှာအနံ့ ပြတပြဈတာလေ။ မကြန်ှာတပြငလြုံး မှသှေး စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနှစ်နတယ်ေ။

မှသှေး ပေါငကြှားထဲက ဒူးထောကလြကြလြေးနဲ့ ခန်ဓာကိုယကြို စူးစိုကကြှည့န်တေော့ တကိုယလြုံး ကာမသှေးတွေ ဆူပြကလြာတာ။ ပါးစပကြ ဖြင့်မပြော ကြပမယ်ေ့ စိတထြဲ လိုးဖြစ်တော့မှာကို နှစ်ယောကသ်ား အလိုလို နားလညန်ကြပြေီ။ မှသှေးလည်း အရာရှိနဲ့ ဂိတစြောင့်ဆိုတဲ့ အတွေး မရှိတော့ပါဘူး။ စောကပြတန်ဲ့ ဆှဲပြတထြားမိမှတော့ လတတ်လော အရှကကြုနန်တောပေါ့။ စိတကြူးထဲ တိတတ်ခိုး အလိုးခံနတောလည်း ကြာခဲ့ပြီလေ။ ဆကပြှီး ဟနဆြောငမြနတေော့ပါဘူး။ မောငစြိုး ပုဆိုးခွှတပြှီး မှသှေးကိုယပြေါြ မှောကခြတွာနဲ့ ဆီးခုံးပေါြ လာထောကတ်ဲ့ လီးကို အပေါကထြဲ တေ့ပေး လိုကတ်ယ်။

မောငန်ဲ့ မလိုးဖြစ်တာ ကြာလို့လားတော့ မသိဘူး မောငစြိုး တဈခကြပြှီး တဈခကြြ ဆောင့်လိုးတိုင်း နှင့်ကနဲ့ပဲ။ ကောင်းလိုကတ်ာလည်း မပြောနဲ့။ ဒီလို မနားတမ်း ဆောင့်လိုးခံရတာ မှသှေး အိမထြောင်ဦး အစပိုင်းလေးနဲ့ မောင့်ဆရာ ဦးဇယွောဆီကပဲ ရခဲ့ဖူးတာပါ။ အတွင်းထဲ စီးပိုငပြှီး လီးအရညပြှားက အဖုတန်ံရံတွေ ပြတတ်ိုကဆြှဲပေး နတောက ဘာအရသာနဲ့မှ မတူတာ။ မှသှေး အလိုး ခံနရင်ေး သတိထားမိတာက မောငစြိုးလီးက မောငန်ဲ့ ဦးဇယွော လီးထကြ ရှညတ်ော့ တခကြတ်ခကြြ သားအိမကြို ဆောင့်မိနတယ်ေ။ မောငစြိုးက လူငယဆြိုတော့ ထိထိမိမိနဲ့ အားထည့်လိုးနိုငတ်ာပေါ့။ ယောင်ျကြား တဈယောကခြငွြးဆီရဲ့ မတူညီတဲ့ လိုးပုံ လိုးနည်းတွေ ဘာရယမြဟုတ် မှသှေး ယှဉကြှည့် နမေိတာ။

” ရှီးးးးးးး … အ … အားးး … ဘုတ် … အဟင့် … ဟင့် ဟင့် ”

ကိုယ့်ကိုယကြို ဘာဖြစ်မှန်း မသိလောကအြောင် အထိအတွေ့အောကြ သာယာနမေိတယ်။ ဖငသ်ားစိုငကြှီး ကော့တကသ်ှားပြီး ကုတငပြေါြ ဝုန်းကနဲ့ ပြနကြလွာမှ သတိလေး ပြနကြပလြာတာ။ မောငစြိုးရဲ့ ကာမပညာတွကေ မှသှေး ထငမြထားမိဘူး။ လိုးနရင်ေးနဲ့ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး စောကဖြုတအြဝလေး တေ့ပြီး စုပလြို့စုပ်။ တကယတ်ကယ် မောငစြိုး လွှာဖြားထိပ် မှသှေး ဖငသ်ားစိုငန်ှဈဖကြ ကြုံ့ဝငပြှီး လပေေါြ မှောကတ်ကသ်ှားလိုကြ ပြနကြလွာလိုကန်ှင့် တအအ ညည်းနရတေယ်။ အထိအတွေ့ မစိမ်းတဲ့ အိမထြောငသ်ည် တဈယောကမြို့သာ တောတ်ော့တယ်။ တလောကလုံး မေ့လွော့ပြီး မောငစြိုးလွှာစွမ်းအောကြ တကိုယလြုံး တွန့်လိမန်မေိတာပါ။

” အ … အ … မောငစြိုး … အဟင့် ဟင့် … မမ … မ နေ တတ် တော့ ဘူး … အာ … ဟာ ”

မှသှေး ရုံးဝတစြုံလေး ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်း အင်ျကြီကြယသ်ီးတွေ ပြုတပြှီး ကုတငပြေါြ ကော့ပြံနရေ တာပေါ့။ မှသှေး ကာမစိတတ်ှေ ကြှတကလြာပြီး အလိုးခံချင်လြှန်းလို့ ပါးစပကြ မရှကမြကြောကြ ဖြင့်ပြောတာတောင် ဆကမြလိုးသေးဘူး အဖုတကြို ဇွတယ်ကပြေးနတေုန်းပဲ။ လွှာဖြားလေးနှင့် အစိလေး ထိုးကလောလြိုကြ အဖုတန်ှုတခြမ်းသား တဖကစြီကို ပါးစပန်ဲ့ ညှပဆြှဲယူလိုကြ အလိုးခံရတာ မဝတဝလေးနဲ့ ခေါင်းမော့ ခါးကော့ပြီး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကခြဲ့ရတယ်။

” အင့် … အဟင့် … ထွကြ … ထွကြ … ထွကြ ကုန် ပြီ … မောငစြိုး ရဲ့ … အား … အင့် … အဟင့် ”

အရညတ်ှမွေား အောကကြ အိပယ်ာခင်းပေါြ အိုငထြှန်းနတော မှသှေး ဖငအြောကတ်ောင် ရှှဲနှစ်နပြေီ။ အနားကို မရတော့တာ။ စောကရြညကြုနတ်ာနဲ့ မောငစြိုးက သူ့အင်ျကြီကို ခွှတပြှီး မှသှေး ခန်ဓာကိုယ် အပေါပျိုင်း လွှောတကလြာတယ်။ မှသှေး အင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ နှစ်ယောကသ်ား ကိုယလြုံးတီး အနအထေားတွနေဲ့ပေါ့။ တုံးလုံးခွှတမြခံတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ မှသှေးလေ အခု မောငစြိုးနဲ့ တွေ့တွေ့ချင်ြး အစွမ်းကုန် လိုကလြွော နရတော။ အရညတ်ှပပြေနေတေဲ့ နှုတခြမ်းနဲ့ မကြန်ှာ လာနမ်းတော့ မောငစြိုးပါးစပကြ မှသှေး စောကရြညန်ံ့တွေ ပြနရြနမေိတယ်။ နို့သီးခေါင်းတွလည်ေး ကြိန်းနအေောင် အငမ်းမရ ဖိဖိစို့တာ။

လိုးနရင်ေး အဖုတယ်ကပြေးတော့ ခံစားခကြကြ တမွိုး အခု နို့စို့တော့လည်း တကိုယလြုံး ရှိန်းကနဲ့ ဖိန်းကနဲ့ပါပဲ။ ဘယဘြကြ နို့သီးခေါင်း စို့နရင်ေ ညာဘကြ နို့အုံကို ခပတ်င်းတင်း ညှဈခွပေေးလိုကြ ညာဘကန်ို့သီးခေါင်း ပြောင်းစို့ရငလြည်း ဘယလြကန်ို့အုံ ညှဈပေးလိုကပြဲ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ကြိန်းစပန်ာကငွြ လာတော့ ပါးစပကြ ဖြင့်ပြောလိုကရြတယ်။

” အ … ကြှတ် … စို့လို့ … မဝသေးဘူးလား … မောငစြိုးရဲ့ … မမ နို့တွေ … ကြိန်းနပြေီ ”

ပြောမယ့်သာ ပြောရတာ ဆကမြလိုးပေးမှာလည်း စိုးရိမန်မေိသေးတယ်။ မှသှေး စကားဆုံးတော့ နို့စို့နတော ရပလြိုကပြှီး ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကြ ထိုငရြင်း အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းထဲ လီးထိပန်ဲ့ ဖိပြတရြင်း အစိလေးကို ဒဈဖူးနဲ့ တဘတဘြကြ ရိုကခြနွတော။ ခံစားမှုက ဖောမြပြနိုငအြောငကြို ကောင်းလှန်းတယရြှင်။ အစိထိပလြေး ရိုကမြိတိုင်း သေးထွကမြတတပြဲ။

” ဘတ် … အ … ဘတ် … ဟင့် … ဟင့် … ကြှတ် … လုပပြါတော့ … မောငစြိုး ရဲ့ … မမ … မနနေိုငတ်ော့လို့ပါ ”

အရှကကြုနန်ပြေီမို့ ပြင့်ပြင့်လင်းလင်းပဲ လိုးပေးဖို့ တောင်းပနလြိုကရြတော့တယ်။ မှသှေး ထပပြှီး ပြီးချင်လြာတာမို့ ထထိုငပြှီး မောငစြိုးကို ပကလြကလြှဲခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ထိထိမိမိနဲ့ အလိုးခံချင်တ်ဲ့ စိတကြ မကသွေးဘူး။ မောငစြိုး လီးထိပ် အပေါကလြေး အရညကြှညတ်ှေ စို့နပြေီး လီးအရညပြှားတလွှောကြ အကြောတွေ ထောငထြနတော။ မှသှေး မောငစြိုး လီးကို ၅ ခကြြ ၆ ခကြလြောကြ ဂွင်းထုပေးရင်း လီးပေါြ ခွထိုငလြိုကတ်ယ်။

အဖုတထြဲ တန်းမထည့်သေးဘူး။ လီးတံကို ဒဈကနေ ဆီးခုံးပေါြ လှဲခပြှီး မှသှေး စောကပြတန်ဲ့ အပြားလိုကြ ဖိထားလိုကတ်ာ။ မှသှေး အဖုတန်ှုတခြမ်းကြား လီးကြီးက တဒုတဒြုတန်ဲ့ပေါ့။ မောငစြိုးရငအြုပပြေါြ လကထြောကပြှီး စောကပြတန်ဲ့ ရှေ့တိုး နောကဆြုတလြေး ပြတဆြှဲပေးလိုကတ်ယ်။

” အ … အင်းးး … အားးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … မမရယ် … အားးး … ရှီးးးးးး ”

ဒီတခါ မောငစြိုး အလှည့်လေ မကြလြုံးတွေ စင်းကြ လာပြီး အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာပြီ။ မှသှေးကတော့ ယားနတေဲ့ အဖုတလြေး လီးပေါြ ထိုငပြှတ် နရလေို့ အလိုးခံချင်စြိတ် နည်းနည်းသကသ်ာလာတာ။ မကြာပါဘူး တရှီးရှီးညည်းနတေဲ့ မောငစြိုး လကန်ှဈဖကကြ မှသှေးဖငပြေါြ ရောကလြာတယ်။ ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ဆုပန်ယရြင်း ဘယဘြကြ လကခြွောင်းလေး တဈချောင်းက ဖငဝြလေးထဲ ထိုးသှင်းနတယ်ေ။ ဖငပြေါကလြေး ကလိခံရတော့ မှသှေးအဖုတလြေး ဆဈကနဲ့ ခံစားနရတော။ ဖငပြေါကလြေးက ဦးဇယွောနဲ့ လိုးပြီးကတည်းက မထိတော့တာ ကြာပြီလေ။ မှသှေး ခေါင်းလေးမော့ပြီး မောငစြိုး လီးကို အားထည့်ပြီး ဖိပြတန်မေိတာပေါ့။

” ဖြန်းးး … အ … ဖြန်း ဖြန်း … အ … အားးးးး ”

တကိုယလြုံး အကြောတွေ ရှိန်းကနဲ့ ဖိန်းကနဲ ခံစားနရတေုန်း မောငစြိုး ညာလကကြ ဖငသ်ားစိုငကြို ရုတတ်ရကြ ရိုကန်တော။ ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ကြိန်းစပ် လာပမယ်ေ့ စပဖြငွြးဖငွြး နာကငွခြံစားမှုလေးနဲ့ ကာမအရသာလေးကလည်း တမွိုးကောင်းလာပြနရြောပဲ။

” အားးးး … အမေ့ … ဖြန်း … ဖြန်း … အားးး … ကောင်းတယ် … ဖြန်းးးး … အ … အ ”

မှသှေး စိတတ်အား ကြှလာပြီး ဒူးထောကလြကြြ လေးပဲ ဖငကြို အထကြ နဲနဲကြှလိုကတ်ယ်။ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ မောငစြိုးလီးကို တေ့ပြီး ခကြခြငွြး ဖိထိုငပြဈမိတာ။

” ဗစြျ … အ … အဟင့် … ဟင့် … ကြှတ် ကြှတ် ”

မှသှေး ကာမအရှိနကြှောင့် စိတလြောသှားတာ။ မောငစြိုးလီးက ရှညတ်ော့ ဆီးခုံးချင်ြး မထိခင် လီးထိပကြ သားအိမဝြ လာထောကမြိနတောပေါ့။ ဒုတကြနဲ့ အဖုတလြေး ကငွတ်ကလြာတယ်။ နာလည်းနာ ကောင်းလည်းကောင်းပဲ။ မောငစြိုးကိုတော့ အောကကြ ငှိမင်ှိမန်ဖေို့ ပြောထားလိုကတ်ာ။ ဒါမှ မှသှေး စိတကြှိုကြ လိုသလို ထိန်းလိုးလို့ ရမှာလေ။

” ဘှတ် … အားးး … ဇွိ … ဇွိ … အင်းဟင်း … ကောင်းလိုကတ်ာ … မောငစြိုးရယ် … ဗစွြ … အားးး … အားးး ”

မှသှေး စိတတ်ိုင်းကြ နှဲ့လိုကြ ဖိဆောင့်လိုကန်ဲ့ လီးအရသာ ရနပမေယ်ေ့ မောငစြိုးက အားမလို အားမရ ဖြစ်နရှောတယ်။ မှသှေးကို လေးဖကကြုန်းခိုင်းနတော။

” မမ … ညှောင်းရင်း … ကုန်းလိုကန်ောြ … ကနွောြ … ကုတငအြောကကြနေ … မတတ်ပရြပ် လိုးပေးမယ် ”

တကယလြည်း မှသှေး နားနခန်ေးထဲက ကုတငကြ တစိယောကအြိပဆြိုတော့ ကဉွြးတယ်။ မှသှေးလည်း အပေါကြ ခွလိုးရင်း အခကြြ ၅၀ လောကြ ကတည်းက တခွီ ထပပြှီးထားလို့ မောငစြိုး စိတကြှိုကြ လိုးဖို့ အလှည့်ပေးလိုကပြါတယ်။ မောငစြိုးလီးပေါြ ခွထိုငန်ရောက ထရပပြှီး ကုတငလြေးပေါြ ကန့်လန့်ဖကြြ ကုန်းပေးလိုကတ်ာ။

” ရှီးးးးးး … ကြှတ် … မိုကတ်ယ် … မမရယ် … ဖငကြှီးက … အိကား နတော ”

မှသှေး လေးဘကကြုန်းပြီး ခါးခွကပြေးလိုကတ်ော့ ဖငကြ ပိုပြီး ကော့ထွကလြာတာပေါ့။ ဖငကြိုကြည့်ပြီး မောငစြိုး တရှီးရှီးနဲ့ အားရကြနပေန်တယ်ေ။ မှသှေး ဖငသ်ားစိုင် နှစ်ခွမ်းကို လွှာနဲ့ လိုကယ်ကပြှီးမှ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လီးထိပန်ဲ့ လေးငါးခကြြ ဖိပြတရြင်း ဗစွကြနဲ့ လီးတဆုံး ဆောင့်လိုးနတော။ မှသှေးက ကုတငစြောင်း ဖငဗြူးတောင်း ထောငပြေး ထားတော့ မောငစြိုးက ကုတငအြောကြ ကြမ်းပြငပြေါြ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ ခါးဆှဲလိုးတော့တာပေါ့။ သူလည်း စိတကြှိုကလြိုးရတော့ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ထိထိမိမိနဲ့ မှသှေးလည်း အားရပါးရ ဖငကြို နောကပြဈ ကော့ပေးလိုကတ်ယ်။

” ဖြန်း … ဘှတ် ဘှတ် … အင့် … ဖြန်း ဖြန်း … ဖြပ် ဖြပ် … ဘှတ် ”

ဖငန်ောကကြ မီးပြင့်မတတ် ဆှဲလိုးရင်း လကြ တဖကကြ ခါးကို ကိုငလြကြပြဲ ကနွလြကတ်ဖကန်ဲ့ မှသှေးဖငကြို ရိုကရြိုကလြိုးတော့တာ။

” အားးးး … ကြိုကတ်ယကြှာ … ဖြန်း … ဘှတ် … ဖြန်း … ဘှတ် ဘှတ် … ရှီးးးးးး … ကြှတ် … ကောင်းတယ် … ရိုကြ ရိုကြ … အားးး … ဖြန်း … ဇွိ … ဘှတ် … ဖြပ် ”

မှသှေးအခန်းထဲ ဖငရြိုကသ်ံ ညည်းသံတွေ ဆူညံ လာတယ်။ မောငစြိုးလီးကြီး အရှိနန်ဲ့ ဝငလြာတိုင်း မှသှေးလည်း ဖငကြို နောကပြှန် ပြနဆြောင့ပြေးနမေိတာ။ တဖြည်းဖြည်း မောငစြိုး ရိုကခြကြတ်ှေ ပြင်းလာပြီး ဆောင့်ခကြတ်ှလည်ေး မှနဆြနလြာတယ်။ မှသှေး တောင့်မခံနိုငတ်ော့တာ အိပယ်ာခင်းကို တဘုံးဘုံးထုပြီး အားရကြနပေစြှာနဲ့ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကပြှီ။

” အားးးး … ရှီးးးးး … မမ … ကနွောလြည်း … ထွကြ … ထွကြ … ထွကြ တော့ မယ် … အင့် … ဇွိ … ဘှတ် ”

” အထဲ မပြီးနဲ့ …… မောငစြိုး ”

မောငစြိုးလည်း လိုးရင်း အသံတွတေုနပြှီး ပြောနလေို့ မှသှေး သတိလှမ်းပေးလိုကတ်ယ်။ မှသှေး စကားဆုံးတော့ အဖုတလြေး ဟာသှားပြီး ဖငသ်ားစိုငပြေါြ နှေးကနဲ့ လရညတ်ှေ ကလွာတယ်။ လရညကြုနတ်ော့ ဖငကြို တဘတဘြတန်ဲ့ လီးနဲ့ ရိုကပြှီးမှ ကုတငစြောင်း ဝငထြိုငန်တော။ မှသှေးလည်း ဘေးနား လှဲခရွင်း ဒူးလေးထောငပြှီး အသကမြွှင်းရှူနရတေယ်။ မကြလြုံးလေး စင်းထားတုန်း အဖုတလြေး နှေးကနဲ့ ခံစားမိလို့ ကြည့်လိုကတ်ော့ မောငစြိုးလေ မှသှေးပေါငဂြှထဲ မကြန်ှာပြနအြပန်တော။

မှသှေး စောကခြေါင်းအတွင်းသားလေး ရှုံ့မိတော့ သူ့လရညတ်ှေ ညဈထုတသ်လိုဖြစ်ပြီး အနထြှကြ လာတယ်။ လိုးပြီးခါစမို့ ပြနမြစိသေးတဲ့ စောကခြေါင်းအတွင်းသား ရဲရဲလေးကိုပါ လှမ်းမှငန်ရတေယ်။ ထွကလြာတဲ့ လရညတ်ှနေဲ့ မှသှေး စောကရြည် လကကြနွတ်ှကေ ဖငကြှားထဲထိ စီးကနွပြေီ။ မောငစြိုး လွှာကို ရှေ့ထုတပြှီး အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းကနေ အောကရြှေ့ရင်း စောကခြေါင်းဝ လေးထဲ ထိုးယကပြေးနတော။ ပြီးမှ ဖငကြှားထဲ စီးကတွဲ့ အရညတ်ှပေါ ယကပြှီး မွိုခပြဈတယ်။ မောငစြိုးက မှသှေး ထငထြားတာထကြ ရာဂစိတ် ကြီးမား လှန်းနတောလေ။

////////////////////

မှသှေးလေ တဖြည်းဖြည်း မောင် ခရီးထွကတ်ိုင်း မောငစြိုးကို သတိရတတလြာတယ်။ သံယောစဉြ ငှိတွယတ်ာမွိုးတော့ မဟုတဘြူး။ လူပျိုတဈယောကကြ မှသှေးလို အိမထြောငသ်ည် တဈယောကကြို မရှံ့မရှာနဲ့ စောကပြတကြို လူချင်ြး လှတလြှတလြပလြပ် ဆုံခွင့်ရတိုင်း ယကပြေးနတောမို့ပါ။ မောငတ်ောင် ယကပြေးရမှန်း မသိတဲ့ မှလေးအဖုတကြို မောငစြိုးက အခွင့်ရတိုင်း မကမြကမြောမောနဲ့ကို ယကပြေးနတတေတ်ယ်။ မှသှေးလည်း ရုံးရောကတ်ာနဲ့ မောငစြိုးကို မွှောတ်တလြာတာပေါ့။ အခစွမြပါတဲ့ ကာမအထိအတွေ့ကြောင့်ပါ။ နောကပျိုင်း အလုပန်ားရကတ်ှတေောင် မောငမြသိအောင် ခိုးတွေ့မိတယ်။

မောငစြိုးကလည်း မောင့်အမေ ရှိနတောတောင် မှသှေးတို့ တိုကခြန်းထိ ရုံးအလုပကြိဈစတွေ ခေါင်းစဉြ တတပြှီး လာလာခေါတ်တတ်ာ။ မောင့်အမေ အိပခြန်းထဲ ခဏဝငတ်ုန်းလေးတောင် ဧည့်ခန်းထဲက ရခေဲသတ်ေတလေး အကာအကြယယ်ူပြီး ယကပြေး တတတ်ယ်။ မှသှေး အဖုတန်ားရှကလြေးတောင် မောငစြိုး စုပလြှန်းလို့ နဲနဲလနထြှကလြာတာ။ မှသှေး ရခေဲသတ်ေတာ တံခါးလေး ဖြင့်ပြီး ဧည့်ခန်းနံရံကို ကြောမှီရင်း မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကို ဖြဲပေးလိုကတ်ယ်။ မောငစြိုး ကတော့ အားရပါးရ ယကတ်ော့တာပေါ့။

အဲ့လိုအခွိနတ်ှဆေို မှသှေး ရငထြဲတလှပလြှပန်ဲ့ ဧည့်ခန်း တံခါးဝကို မောင့်အမမွေား ရုတတ်ရကြ ထွကလြာမလား ဆိုပြီး စိုးရိမန်မေိတာလည်း အရသာ တမွိုးပဲ။ အသံလည်း မထွကရြဲဘူး အောကန်ှုတခြမ်း ကိုကရြင်း မောင့်အမရေဲ့ လူရိပ် မှငလြိုကတ်ာနဲ့ မောငစြိုးက ခုံပေါအြမှန် ပြနထြိုငပြှီး မှသှေးက ဖြင့်ထားတဲ့ ရခေဲသတ်ေတာထဲ အခွိုရညဗြူး ယူသလိုလို ရဗေူးယူသလိုလို ဟနဆြောငရြတာပေါ့။ မောင့် အမရှေေ့ဆို အလုပကြိဈစတွေ လွှောကပြှောပြီး မှသှေးလည်း အိပခြန်းထဲဝင် ဖိုငတ်ှဲအဟောင်းတွေ ပြနထြုတယ်ူလိုကြ အဲလိုနနမေေိတာ။

” အင်း …… မမမွသှေး … အဲတာဆို … ဒါတွေ ကန်ောျ … မိတ်တူ ကူးရမှာပေါ့ ”

” အေးလေ … မိတ်တူ ကူးရင် … အစဉလြိုကြ ကူးနောြ … စာရှကတ်ှေ … မကြောစြနေဲ့ ”

” ကဲပါ … စိုးရိမန်လည်ေး … မမမှသှေး … ခဏ လိုကခြဲ့လေ …… မိတ်တူ ကူးပြီးရင် … ကနွောြ ပြနပျို့ ပေးပါ့မယ် ”

” လိုကသ်ှားလိုကလြေ … သမီး … စာရှကစြာတမ်း တွေ …… ပြောကရြင် … ကိုယ့်အမှား ဖြစ်နမယ်ေ ”

မောင့်အမကတေောင် မှသှေးတို့ လုပဇြာတတ်ှေ အဟုတထြငပြှီး မောငစြိုးနဲ့ အပြငလြိုကဖြို့ ဘေးက ဝငပြှောနတော။ မှသှေးလည်း ရုံးကိဈစမို့ သူစိမ်း ယောင်ျကြားနဲ့ အပြငထြှကရြသလိုမွိုး မလိုကခြငွြ လိုငခြငွြ ပုံစံနဲ့ အဝတအြစားလဲပြီး မောငစြိုးနဲ့ အပြင် ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ လူမနတေဲ့ မောငစြိုး အသိ ခွံတခွံထဲ ရုံးက ကားလေးနဲ့ပဲ မောင်းလာခဲ့တာ။ လူသှားလူလာ နည်းတဲ့ နရောမို့ ခွံထဲဝငတ်ော့ တကြှိကြှိနဲ့ ငှကအြောသ်ံကလှဲလို့ တိတဆြိတန်တယ်ေ။ ခွံရဲ့အနောကဖြကြ အိမအြလှတ် အခန်းလေးထဲ ရောကတ်ာနဲ့ မှသှေး ထမိနတ်ောင် မခွှတရြသေးဘူး ကုတငစြောင်း လကထြောကခြိုင်းပြီး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အပြငကြနေ ယကတ်ော့တာပဲ။ ခဏပဲ ယကပြေးတာပါ။

မောငပြှနရြောကတ်ဲ့ ရကတ်ှဆေို မှသှေးက မပေးတော့ မောငစြိုး တအား စိတကြှှနတယ်ေ။ မှသှေး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီဂွလေး ဘေးဆှဲကပပြှီး နောကကြနေ ခါးကိုင် လိုးတော့တာပဲ။ အိမကြတည်းက ယကပြေးထားတော့ အဖုတထြဲ အရညတ်ှေ စိမ့်နေ တာပေါ့။ အခကြြ ၇၀ လောကြ ဆောင့်လိုးပြီးမှ အာသာပြတေဲ့ ပုံစံနဲ့ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ မှသှေး ထမိနန်ဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို နောကကြွော ဘကကြနပေဲ ဆှဲခွှတပြဈတာ။ နောကလြှည့်ကြည့်တော့ မောငစြိုး ပုဆိုးက ခါးပေါြ မရှိတော့ဘူး၊ ခွရင်ေး ပုံကနွပြေီး ပေါငကြှားထဲ မှသှေး အဖုတထြဲက ဆှဲထုတလြိုကတ်ဲ့ လီးက အရညတ်ှလေဲ့ပြီး ခါရမ်းနတယ်ေ။

” ပြှတ် ပြှတ် … အီး … အင်း … ပလပ် ပလပ် … ပြှတ် … အူး ဟူး ”

မှသှေး ကိုယလြုံးလှည့်ပြီး မောငစြိုးရှေ့ ဒူးထောကြ ထိုငခြလွိုကတ်ော့ လီးက မကြန်ှာနဲ့ တည့်တည့်ပဲ။ စောကရြည် ရှှဲနတေဲ့ လီးကို လကန်ဲ့ သချောဖမ်းထိန်းပြီး စုပပြေးလိုကတ်ာ မောငစြိုး တအအ တအိအိနဲ့ အသံတွေ ထွကလြာတာပေါ့။ မှသှေး ဒဈဖြားလေး ကိုကပြေးလိုကတ်ော့ မောငစြိုး စုပသ်ပ် ညည်းရင်း ပါးစပထြဲ လီးတဝကလြောကြ သှင်းပြီး လိုးတော့တာပဲ။ မောငစြိုး ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို တွန်းထားရင်း မှသှေးပါးစပလြေး အလိုးခံပေးနတောပါ။ ပေါငတ်ှေ တွန်းမထားရင် တုတခြိုင် ရှညလြွားတဲ့ မောငစြိုးလီးက မှသှေးပါးစပထြဲ အရင်းထိ ဝငလြာတတတ်ယ်။ အဲ့အခွိန် မှသှေး ဆကမြစုပန်ိုငတ်ော့လို့ ပါးစပထြဲ ရသလောကပြဲ အလိုးခံတာ။

သူအားရတော့ မှသှေးကို ကုတငစြောင်း လကပြှန် ထောကခြိုင်းပြီး နောကကြနေ ဖငဖြှဲပြီး အဖုတရြော ဖငရြော ပြနယ်ကပြေးတယ်။ ပြီးတော့ မီးပြင့်မတတ် ဆှဲလိုးတော့တာပဲ။ လှတလြှတလြပလြပမြို့ မောငစြိုးလည်း စိတရြှိလကရြှိ ဆောင့်လိုးနတော။ မှသှေးလည်း ပါးစပကြ အသံထွကပြှီးကို ခံတာပေါ့။ တိတဆြိတန်တေဲ့ ခွံထဲ ကြားစရာ လူမှမရှိတာ၊ နှစ်ယောကသ်ား တဈတဈခွခွကို ပြောလိုးနကြတော။

” ရှီးးးးး … အား … ကောင်းတယ် … ဆောင့်လိုး … မောငစြိုး … အ … အားးးး … မင်း လီးကို … မမ တအား ကြိုကတ်ယ် ”

” အင့် … ဘှတ် … ဗစွြ … ရှီးးးးး … ကြိုကရြင် … အမြဲ လိုးပေးမှာပေါ့ … မမရယ် … ဇွိ … အင့် … ဘှတ် … ဖြပ် … ဖြပ် … အင့် အင့် ”

” အားးးး … လိုး … လိုး … အခုလည်း လိုး … အား … အား … ဆောင့် ဆောင့် … နာနာလေး ဆောင့် … အင်းဟင်း … အ … အားးး ”

မောငစြိုး ဆောင့်လိုးရင်း မှသှေး ခါးဆန့်ပေးတော့ နို့အုံနှစ်ဖကကြို နောကကြ သိုင်းဖကည်ှဈရင်း ပုခုံး သားတွေ ဆှဲစုပန်တယ်ေ။ အဲ့အခွိန် အသားဖြူတဲ့ မှသှေး ပုခုံးနဲ့ လညပြင်းသား တလွှောကြ သှေးခွေဥသလို ရဲကနွန်ရဈေတာပေါ့။ ၅ မိနဈလောကြ မနားတမ်း လိုးရင်း နှစ်ယောကသ်ား အထွဋထြိပ် ရောကသ်ှားခဲ့တာ။ ပြနခြါနီးကြ မောငစြိုးကို အောကကြ နခေိုင်းပြီး မှသှေးက အပေါကြ တကလြိုး ပေးလိုကတ်ယ်။ အပြနကြှ မောင့်အမယေုံအောင် စာရှငစြာတန်းတွေ မိတ်တူဝငကြူးပြီးမှ မောငစြိုးက မှသှေးကို တိုကခြန်းပြနပျို့ပေးတာ။

//////////////////////////

” အမလေး ဆရာ … ဟုတတ်ယ် ဟုတတ်ယ် … အ …… သပေါပြီ … ကြှတ် ကြှတ် ”

မှသှေး ပြနရြောကတ်ော့ မိတ်တူစာအိတလြေး စားပြဲပေါတ်ငပြှီး ထိုငခြုံပေါထြိုငတ်ုန်း မောင့်အမေ အိပခြန်းထဲက အောသ်ံကြောင့် ထိတကြနဲ့ ဖြစ်သှား မိတယ်။ ဧည့်ခန်းနဲ့ မောင့်အမဒေေါမြိုးစမ်း အိပခြန်းက မကြစြောင်းထိုးလေးမို့ ကြည့်လိုကတ်ော့ မောင့် အမေ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ပကလြကလြေး လကန်ှဈဘကလြေးဆန့်ပြီး ဘယဘြကခြှထေောကကြ ဆင်းထားရင်း ညာဘကခြှထေောကကြ ဒူးတဖကြ ထောငထြားတာ။ အိပခြန်းမီး ပိတထြားပမယ်ေ့ ပြတင်းပေါကကြ ဝငလြာတဲ့ အလင်းရောငကြှောင့် အခန်းထဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငန်ရတေယ်။

” အင်း … အကြောညှပန်တော … ငါ့နှမရဲ့ …။ လကပြှငကြှော ငုပတ်ာ … မဟုတဘြူး … ဖြစ်ဖြစ် ချင်ြးဆို … မှနပြါတယ် … အခုဟာ ကြာပြီ ထငတ်ယ် ”

” ဟုတကြဲ့ … ဆရာ … ခါတိုင်း … လကပြှငကြှော ငုပတ်ာ … အလိုလို ပြောကလြိုကြ …… ပြနဖြစ်လိုကြ ဆိုတော့ … ကမွလည်း … ပေါ့ဆမိတာ …။ ဖြစ်တာက …… ၅ လ လောကရြှိပြီ … နောကပျိုင်း အိပကြို မရတော့တာ …… ဆရာရဲ့ ”

သူတို့ စကားသံတွေ အတိုငသ်ား ကြားနရသေလို လိုကကြာ လလှင်ေ့ရငလြည်း အိပခြန်းထဲ လှမ်းမှင် နရတောပေါ့။ ဧည့်ခန်းက လူရှိရင် အိပခြန်းထဲ အလှယတ်ကူ လူမမှငအြောင် အိပခြန်းတံခါးဝမှာ လိုကကြာလေး ကာထားတာပါ။ မှသှေးရတဲ့ တိုကခြန်းလေးကို အိပခြန်းနှစ်ခန်း ဖြဲ့ထားတယ်။ နောကဖြေး မီးဖိုချောငန်ဲ့ ရချိုးခန်းက အစကတည်းက ပါလာပြီးသား။ မှသှေးတို့ လငမြယား အိပခြန်းက မောင့်အမေ အိပခြန်းရဲ့ အနောကဘြကြ ကပလြကြပြါ။ တဈအိမထြဲနပြေီး စကား ဟကဟြကြ ပကပြကြ မပြောဖြစ်ကြပမယ်ေ့ အရငတ်ဈရကကြ ညည လကကြနာလို့ အနှိပဆြရာ ခေါန်ှိပမြယလြို့ ပြောနတော ကြားမိတယ်။

” အ …… ဆရာ ……… ဖြည်းဖြည်း ”

ရုတတ်ရကြ မောင့်အမေ အသံကြားလို့ မှသှေး အတွေးစလေးပကြပြှီး အိပခြန်းဘကြ ပြနလြှမ်းကြည့်လိုကတ်ယ်။ လငှေိမန်တေော့ လိုကကြာက မလှုပတ်ော့ဘူး။ ဟနတေဲ့ ဒေါငစြှန်းလေးကပဲ ဒေါမြိုးစမ်း ခွခွေောင်းလေး ကုတကြုတသ်ှားတာ မှငန်ရတော။ ဒေါမြိုးစမ်းက အသကြ ၅၅ လောကပြဲ ရှိသေးတာ အသားဖြူဖြူကိုယလြုံး တောင့်တောင့် နဲ့ပါ။ ရုပရြညကြ သာမနဆြိုပမယ်ေ့ အနည်းငယ် တွဲကနွတေဲ့ နိုအုံတွနေဲ့ ခါးအောကြ ဖငကြှီးက မှသှေးဖငထြကြ ကြီးမားပြီး လမ်းလွှောကတ်ိုင်း တုနခြါနတယ်ေ။ မောင့်အဖေ မရှိတော့ပမယ်ေ့ မောင့်အမကတေော့ တောင့်တုန်း ဖြောင့်တုန်းပေါ့။

ဘာပဲပြောပြော မောင့်အမကေ သှေးသား ကောင်းနတေုန်းမို့ အိပခြန်းထဲ သူစိမ်းယောင်ျကြားနဲ့ နှစ်ယောကထြဲဆိုတဲ့ အသိက မှသှေးစိတကြို လှုပရြှား စတယ်ေ။ အခုလေးတင် မောငစြိုးနဲ့ နှစ်ခွီ လိုးထားပမယ်ေ့ ရမျမကစြိတကြ ပြနကြှှလာမိတာပေါ့။ ခွဖြဖြေ နင်းပြီး အိပခြန်းဝနား တိုးကပလြာမိတယ်။

လိုကကြာကြားက သချော ချောင်းကြည့်မိတော့ မှသှေးတို့ ဝနထြမ်းအိမယ်ာ တိုကခြန်းတွရေဲ့ မှောကဘြကြ တလမ်းကြောကြ ဆရာကြညပြါ။ မှသှေး အစားမှားပြီး နောကကြွောတွတကြေ ခေါင်းတွေ ထိုးတော့ မောင် တဈခါ ခေါပြေးဖူးတယ်။ အကြောပြင် ဆရာကြညဆြိုတာ မှသှေးတို့ ရပကြှကန်ားတဝိုကြ မသိသူ မရှိဘူး။ အကြောပြငတ်တတ်ဲ့အပြင် ဆေးမှီးတိုလေးတွနေဲ့ တွဲကုတဲ့ တိုင်းရင်းဆေးဆရာ တဈယောကပြေါ့။

ကိုယပျိုင် ဆေးခန်းတွေ တအား ပေါလာတာတောင် ဆရာကြညကြ အခုထိ နာမညကြမွသှားဘူး၊ အနှိပ် သကတ်မ်းကလည်း ကြာပြီ ပြောတယ်။ လကရြှိလည်း ရပကြှကတ်ကာ ဆေးကုသနတေုန်းပဲ။ ဒါပမယ်ေ့ အနှိပပြညာတောသ်လို ရာဂစိတအြားကြီး လှန်းတာ မှသှေးက လကတ်ှေ့ ကြုံ့ခဲ့ဖူးတာပေါ့။ ဆရာကြညရြဲ့ အသကကြ မောင့်အမတေို့ လောကပြါ။ ကြီးလည်း နဲနဲပါပဲ။ အသကြ ၅၀ ကြောြ ဆိုပမယ်ေ့ ရုပကြ ခန့်ခန့်ညားညား လူကလည်း ခန်ဓာကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ အိမထြောငရြှိပါတယ်။

” ကဲ … ငါ့နှမ … ခါးအောကကြ အကြောတွပေါ … ဆရာ … တခါတည်း … နှိပပြေးခဲ့မယ် … လကကြ နောကြ ၂ ရကလြောကြ နှိပပြှီးရင် … သိသိသာသာ … သကသ်ာ … လာလိမ့်မယ် ”

” ဟုတ် ……… ဆရာ ”

” ခွနှစ်ေဖကြ … ဆင်းထား ”

ဆရာကြညကြ မောင့်အမေ ပကလြကအြနအထေားနဲ့ ခွဆင်ေးလိုကတ်ော့ ခွရင်ေးဘကြ တိုးလာပြီး တငပြလငခြှေ ထိုငလြိုကတ်ာ။

” ကဲ … ငါ့နှမ … ခွသလေုံးနှစ်ဖကကြို … ဆရာ့ ပေါငပြေါတ်ငလြိုကြ … နာရင် … နဲနဲတော့ အောင့်ခံနောြ ”

” ဟုတ် ”

မောင့်အမဒေေါမြိုးစမ်း ပကလြကအြနထေားနဲ့ တငပြလငခြှထေိုငန်တေဲ့ ဆရာကြညရြဲ့ ပေါငန်ှဈဖကပြေါြ ခွသလေုံးနှစ်ဖကြ မှှောကတ်ငလြိုကတ်ယ်။ ဆရာကြညကြ ထမိနအြောကန်ားစကို ဒူးအထကန်ား လိပတ်ငပြှီး ဒူးအောကကြ စပြီး ခွမကြေစြိထိ နှိပပြေးနတော။ လကန်ှဈဖကကြ အထကရြောကလြိုကြ အောကရြောကလြိုကန်ဲ့ တဖြည်းဖြည်း ဒူးအထကန်ားရောကတ်ိုင်း ထမိနကြို ပေါငပြေါတ်ိုးတငန်တယ်ေ။ ထမိနအြောကန်ားစလည်း ဒူးအထကြ ပေါငလြယလြောကြ ရောကသ်ှားပါပြီ။ ဒီအနအထေားဆို ဒေါမြိုးစမ်းရဲ့ ပေါငအြတွင်းဘကြ ပေါငရြင်းထိ မှငန်ရပြေီလေ။

မှသှေးတုန်းကလည်း အဲ့လိုပါပဲ။ မောငကြ ဧည့်ခန်းထဲ တီဗှီကြည့်နတေော့ ဆရာကြညန်ဲ့ မှသှေး လငမြယားအိပခြန်းထဲ နှစ်ယောကထြဲရှိတာ။ ဆရာကြညရြဲ့ လကတ်ှကေ ပေါငခြှံကြားထဲထိ တလှုပလြှုပန်ဲ့ ပြောရအခကြ ပြုရအခကပြေါ့။

” အ … အမလေး … နာတယ် … ဆရာ ”

မှသှေး ပြနတ်ှေးနတေုန်း ဒေါမြိုးစမ်းဆီက အောသ်ံ ကြားလို့ ကြည့်လိုကတ်ော့ ဆရာကြညကြ လကတ်ဖကန်ဲ့ ခွဖဝေါးကို ထောငထြိန်းပြီး ကနွလြကြ တဖကန်ဲ့ ခွမကြေစြိအောကကြ အခွကထြဲ လကမြနဲ့ လကခြလယ် အသုံးပြုပြီး နှိပပြဈတာ။ ဒေါမြိုးစမ်း မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ပြီး နို့အုံလေးနှစ်ဖကကြ မှင့်လိုကြ နိမ့်လိုကန်ဲ့ပေါ့။

” ဒါပြီး … ငါ့နှမကြီး … အောကပျိုင်း … ပေါ့ရှှတ် သှားလိမ့်မယ် … ခဏတော့သည်းခံ … ဟုတပြှီလား ”

” အမလေး … ကြှတ် ကြှတ် … အဟင့် … မ ခံ နိုင် ဘူး … ဆရာ ”

ဘယည်ာပြောင်းနှိပတ်ော့ မောင့်အမေ အသံ စူးစူးလေး ထွကလြာပြီး ဆကမြနှိပဖြို့ တားနလရေေဲ့။

” ပြီးပါပြီကြယ် … ကိုင်း … ပေါငတ်ှင်း ကြောတွေ … လွှော့ကြစို့ ”

” ဟုတ် … ဟုတ် … တအားနာလို့ပါ … ဆရာ ”

ပြောပြီးတာနဲ့ ဆရာကြညကြ ညာဘကြ ခွထေောကကြို ခွခွင်ေးဝတကြနေ မပြီး တွန်းကြေးရင်း ပေါငဂြှလေး အောကဖြကြ ဘယလြကန်ဲ့ ဖိနှိပ် ပေးနတယ်ေ။

” အို့ … ကနတ်ော့နောြ … ဆရာ ”

ဒေါမြိုးစမ်း ရှကပြှီး ထမိန် အောကန်ားစလေးကို သူ့ ပေါငဂြှထဲ အမှနပြှနဖြုံးနရတော။ ခွထေောကြ တွန်းမကြေးခင် ပေါငလြယရြောကန်တေဲ့ ထမိနအြနားစက လနသ်ှားပြီး စောကမြှေးအုံကြီးပါ ပေါသ်ှား တာလေ။ ဒါပမယ်ေ့ ဆရာကြညရြဲ့ ဘယဘြကြ လကကြ မောင့်အမေ ပေါငဂြှလေးကို ထမိနအြပြငကြ အုပကြိုငရြင်း ညာဘကလြကကြ ပေါငတ်နကြို နှိပပြေးနတယ်ေ။ ဒေါမြိုးစမ်း ဆတကြနဲ့ တုနသ်ှားပြီး ဆရာကြည့် မကြန်ှာကို မကြလြုံးလေး ပြူးကြည့်နတော။ ပေါငဂြှထဲရောကန်တေဲ့ ဆရာကြညရြဲ့ ဘယလြကကြို ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငပြှီး တွန်းထုတ် လိုကပြှီ။ ဆရာကြညကြတော့ ဂရုမစိုကဘြူး ထမိန် တွန့်ကြတေဲ့အထိ ပေါငဂြှလေး ဖိခွနတေယ်ေ။

မောင့်အမေ မကြန်ှာလေး ခွှေးစို့လာပြီး မကြလြုံးလေး ကလယ် ကလယန်ဲ့ အိပခြန် ပတပြတလြည် လွှောကကြှည့်နရှောတာ။ တခကြတ်ခကြြ အိပခြန်း တံခါးဝဘကြ မကြလြုံးက ရောကရြောကလြာတယ်။ မှသှေး ကိုယခြငွြးစာပါတယ် မှသှေးတုန်းကလည်း အဲ့လိုပဲလေ။ ကြမ်းပြငပြေါြ ဝမ်းလွားမှောကခြိုင်းပြီး ခါးဆဈနဲ့ ဖငသ်ာစိုငတ်ှေ ဒူးနဲ့ တကကြှိတတ်ာ။ အစပိုင်း အကြောထဲ တစိမ့်စိမ့်နဲ့ စိတထြဲ အကြော တကတ်ာတွေ ပြလွေော့သှားတော့ ကြေးဇူးတောင် တငန်မေိတာ။

ဖငသ်ားစိုငအြောကြ ပေါငရြင်းဘကြ ဒူးနဲ့ဖိပြီး ဂုတန်ဲ့ ကြောပြငကြို လကန်ဲ့ နှိပတ်ော့ ခံစားမှုက တမွိုး ပြောင်းသှားတာပေါ့။ ဆရာကြညရြဲ့ ပေါငကြှားထဲ ခပန်ှေးနှေး အမှှောင်းလိုကကြှီးက မှသှေး ဖငကြှားနဲ့ ခါးစပထြိ ထိုးပြတန်တေော့ မှသှေးလည်း အိပခြန်းထဲ ကြည့်လိုကြ တံခါးဝဘကြ မောငမြွား ဝငလြာမလား ကြည့်မြိတာပေါ့။ အခုလည်း မောင့်အမေ မှသှေးရှိနတေဲ့ အိပခြန်းဝဖကြ မကြလြုံးလေး ခိုးခိုးကြည့်နတောလေ။ တဈယောကယ်ောကမြွား ဝငလြာ လမလေားပေါ့။

” အိုးးး … ဆရာ … မလုပ် … လုပ် … အ … ဟင့် ဟင့် ”

ကြည့်နရင်ေး မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်း မကြလြုံးလေး စင်းကလွာပြီး နှုတခြမ်းလေး လှုပန်တော။ အသံက တိုးပြီး မသဲမကြဲမို့ မှသှေးလည်း သူ့ဟာသူ ညည်းတာလား ဆရာကြညကြို ပြောနတောလား မဝခွေဲ တတတ်ော့ဘူး။ မှသှေး ဒေါမြိုးစမ်း မကြန်ှာလေး ကြည့်နရောကနေ အကြည့်ရှေ့တော့ ဆရာကြညကြ ထမိနအြောကန်ားစ လှနတ်ငပြှီး ပေါငဂြှ တဖကတ်ခကြကြို ဖိဖိနှိပပြေးနပြေီ။ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်း မသဲမကြဲ ညည်းသံတွေ ခပတ်ိုးတိုးကနေ ကယွလြာပြီး ဖငကြှီး မသိမသာလေး ကော့ထိုးနတယ်ေ။

ဒီအခွိန် မှသှေးကိုယတ်ိုင် သိထားတဲ့အခကြကြ ကိုယကြငွြ့တရား ဘယလြောကကြောင်းကောင်း ဆိတကြှယရြာ အရပမြှာ လူမသိလောကဘြူးထငရြင် အထိအတွေ့နောကြ လိုကမြိကြမှာပဲလေ။ တဒင်ျဂ ခဏလေး အတူတူနပြေီး နောကပျိုင်း ပကသ်ကစြရာ မရှိတော့ရင် အလှယတ်ကူ ဖောကပြှနတ်တကြှတာပေါ့။

” အ … အဟင့် ဟင့် … ကမ် … ဟင့် … မ … မ … မ ရ တော့ ဘူး … ကန် တော့ နောျ … အ … ဟင့် ဟင့် … အင့် ”

မောင့်အမေ ဖငကြှီး လထေဲ ကော့တကလြာပြီး အင့်ကနဲ အောရြင်း ပေါငတ်န် တုတတ်ုတ် နှစ်ဖကလြုံး တုနပြှီး ရငဖြုံးအင်ျကြီအပါးလေးအောကြ ဗိုကခြေါကြ တွကေ နိမ့်လိုကြ မှင့်လိုကန်ဲ့ ညည်းနတောပေါ့။ ပေါငဂြှလေး ထမိနန်ဲ့ ပြနဖြုံးပြီး ဖငကြှီး ဘုတကြနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါြ ပြနကြှလာတယ်။ ဆရာကြညကြ ဒေါမြိုးစမ်း ငှိမကြသွှားမှ နားနားကပပြှီး ခပတ်ိုးတိုး ပြောနတော။ ဘာပြောမှန်း မကြားရပမယ်ေ့ မောင့်အမေ ခေါင်းလေးရမ်းပြီး ရှကန်ပေုံပါ။ ဆရာကြညကြ ခကြခြငွြး မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်း ခေါင်းရင်းဘကြ ရှေ့ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ပေါငကြှားထဲ လီးကတော့ ထောငထြှကန်တော။

ဒေါမြိုးစမ်း လကကြို ကိုငတ်ာနဲ့ ဒေါမြိုးစမ်းက တဖကကြို ခေါင်းလှဲပြီး ပြနရြုန်းနတော။ ဆရာကြည် ထပပြှောတော့လည်း လှည့်မကြညသ်ေးဘူး။ ဆကကြနဲ့ ဒေါမြိုးစမ်း လကကြို ဆှဲယူပြီး ပုဆိုးအပြငကြနပေဲ လီးပေါတ်ငပြေးလိုကပြှီ။ ဒေါမြိုးစမ်း လီးကို ကိုငမြိတာနဲ့ ၂ ခါ ၃ ခါတော့ လကပြှနရြုတသ်ေးတာ။ ခဏနတေော့ ဆရာကြည် အုပကြိုငထြားတဲ့ လကကြို လှတလြိုကပြမယ်ေ့ ဒေါမြိုးစမ်းလကကြ လီးပေါြ ကနွန်ရဈေတယ်။ ရှေ့ဆကတ်ိုးမှာလား ရပလြိုကရြမှာလားဆိုတာ။ အဲ့လိုအခွိနဆြို အရှကန်ဲ့ သိကျခာတရားတွေ ပြောကကြှယပြှီး ကာမအထိအတွေ့ကပဲ နရောယူတတကြှတယ်။

” ဟင် ”

မှသှေး ပါးစပကြ ယောငထြှကသ်ှားတာ ကံကောင်း လို့ပေါ့။ ဆရာကြညန်ဲ့ မောင့်အမကေ သူတို့ အရှိနန်ဲ့ သူတို့မို့ သတိမထားမိကြတာ။ မှသှေး ထမိန် အပြငကြနေ အဖုတလြေးကို လကန်ဲ့ ပြနစြမ်းနမေိတယ်။ ဆရာကြညကြ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်း မရုန်းတော့တဲ့ လကကြို အသာမပြီး ပုဆိုး လှနလြိုကတ်ာလေ။ ဟိုးအရင် မှသှေး ဖငကြှားနဲ့ ခါးစပကြို ထောကမြိတဲ့ လီးက ဒီလောကထြှားမှန်း မသိခဲ့ရဘူး။ ဒေါမြိုးစမ်း ပြနပြှီး ဆုပကြိုငလြိုကတ်ာ လကခြလယန်ဲ့ လကမ် မထိချင်ဘြူး။ အရှညကြတော့ မောငစြိုးလောကြ မရှိပါဘူး။ မှသှေး လီးမှငရြုံနဲ့ စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ခံစား လိုကရြတာပေါ့။

ဆရာကြညကြ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်း ခေါင်းရင်းနား ဒူးတဖကြ ထောငထြိုငပြှီး ရငဖြုံး အင်ျကြီ ကြယသ်ီတွေ ဖြုတပြေးနတယ်ေ။ မှသှေး လိုကကြာ ကြားထဲ ခေါင်းတိုးဝငလြိုကမြိပြီ မှငကြှင်းကို အကြည့်မရှေ့ နိုငတ်ော့ပါဘူး။ ခိုးကြည့် နတယ်ေ ဆိုတဲ့ အသိ ပြောကကြှယလြုမတတ် အဖုတလြေးထဲ ဆဈကနဲ့ ယားလာပြီး နို့သီးခေါင်းနှစ်ဖကြ တင်းမာလာတယ်။ မောင့်အမေ လကထြဲ ဆရာကြညရြဲ့ လီးက ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ ရုန်းကော့နပေုံက မှသှေး စောကပြတ် လေး ထိုးစွပေးနသလေို ခံစားလာမိတာ။

” ရှီးးးး … အ … အင်းဟင်း … သှကသ်ှကလြေး … ထုပါ … ငါ့ နှမရဲ့ ”

ဆရာကြညရြဲ့ ခန်ဓာကိုယကြှီး ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားပြီး ဖငပြါ ကြှတကလြာတယ်။ ညာလကကြ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်း ဆံပငတ်ှေ စုကိုငရြင်း နို့အုံကြီး နှစိဖကကြို တလှည့်စီ ညှဈခွနတေော။ နို့တွေ ညှဈပေးရင်း ဆရာကြညကြ ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောတော့ မောင့်အမေ ဂွင်းထုပေးရင်း ခေါင်းလေး ညိတပြှနတယ်ေ။ လီးကြီး လကလြှတလြိုကတ်ာနဲ့ ဆရာကြညကြ ထရပပြှီး ပုဆိုးခွှတခြပြဈတာ။ ဒေါမြိုးစမ်းကလည်း ထထိုငပြှီး ဖငကြှီး ဘယည်ာကြှပြီး ထမိနခြွှတပြဈနတယ်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား ခါးအောကပျိုင်း ဗလာနဲ့ ဆရာကြညကြ မောင့်အမဘေေးနား ပကလြကလြှဲအိပလြိုကတ်ယ်။ ဒီတခါတော့ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်းက မရှကတ်ော့ပါဘူး။ ဆရာကြညရြဲ့ ထောငမြတန်တေဲ့ လီးကို ရဲရဲတင်းတင်း ဆုပကြိုငပြှီး ဂွင်းထုပေးနတော။

ဆရာကြညရြဲ့ လကတ်ဖကကြ ဒေါမြိုးစမ်း ဖငပြေါြ ရောကလြာပြီး ဆုပန်ယရြင်း စကားပြောတော့ ဒေါမြိုးစမ်း ခေါင်းလေး ရမ်းပြနရေော။ ခဏ အကြာမှ ဒေါမြိုးစမ်း ဂွင်းထုပေးရင်း ဆရာကြညရြဲ့ ပေါငကြှား မကြန်ှာအပလြိုကတ်ာ။ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနတေဲ့ လီးကို ဂွင်းတိုကမြပကြပြဲ လီးအရင်းအောကကြ တွဲကနွတေဲ့ လဥတွေ စစုပပြေးနတယ်ေ။ ဂွင်းထုနတေဲ့ လကကြို လှတပြှီး လဥနှစ်လုံးကို တဈလုံးစီ ပါးစပထြဲ ဆှဲစုပလြိုကြ ပြနထြုတလြိုကန်ဲ့ ခါရမ်းနတေဲ့ လီးတံကို လွှာနဲ့ ပင့်ယကလြိုကတ်ာ။

လီးထိပကြို စုပရြင်း ဆရာကြညန်ဲ့ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် လှဲအိပတ်ော့ ဆရာကြညကြလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကိုယတ်စောင်း လှည့်လိုကတ်ယ်။ မှသှေးဘကကြကြည့်ရင် ဒေါမြိုးစမ်းကိုယလြုံး ကြယသ်ှားလို့ ဆရာကြည် အဖုတကြို ယကပြေးတာပဲ မှငရြတော့တာ။ ဒေါမြိုးစမ်း ဖငကြှီး ကော့လိုကြ ပြနထြိုးလိုကန်ဲ့ ခါးလေးတွန့်နပြေီး ၅ မိနဈလောကြ ကြာတော့ ဆရာကြညကြ ထထိုငလြိုကတ်ယ်။

မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်းကို ပကလြကြ လှနပြှီး ဗိုကပြေါြ တကခြှပစ်တာ။ အိတွဲနတေဲ့ နို့နှစ်လုံးကြား လီးကို အမှှောင်းလိုကြ တငပြေးတော့ ဒေါမြိုးစမ်းက လီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး ပါးစပထြဲ သှင်းစုပ် ပေးနတယ်ေ။ မှသှေး ထငတ်ောင် မထငထြားဘူး။ ပုတီး တကိုငကြိုငန်ဲ့ မောင့်အမလေေ ဆိတကြှယရြာ ရောကတ်ော့ တိတတ်ခိုး ဆာလောငန်တေဲ့ ကာမ ဆန်ဒကို ဖြညလြွော့နတော။ လီးထိပကြို စုပယ်ူလိုကြ ပြနထြုတလြိုကြ ဒဈအောကြ မေးသိုင်းကြိုးလေး လွှာနဲ့ ယကပြေးလိုကန်ဲ့ပေါ့။

” အ … ရှီးးးး … တတလြိုကတ်ာ … ငါ့ နှမရယ် … အင့် … ပလှပ် … အု … ဝု … ဗှပ် ”

ဆရာကြည် ညည်းသံအဆုံး မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်း မကြန်ှာပေါြ ခွပြီး ပါးစပထြဲ ဖိလိုးလိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြးပဲ ဒေါမြိုးစမ်း မကြလြုံးပြူလာပြီး ဆရာကြညရြဲ့ ဖငကြို တဖြန်းဖြန်း ရိုကတ်ားနတော။ ဆရာကြညကြ လီးကို ထုတမြပေးပါဘူး လီးအရင်းထိ ဖိလိုးပစ်တယ်။ ဒေါမြိုးစမ်း လညပြင်းကြောတွေ ထောငပြှီး မကြရြညပြါ စီးကလွာပြီ။ လီးကြီး ပါးစပထြဲ ဝငထြှကန်တေော့ ဒေါမြိုးစမ် ဖငကြှီး ကော့တကြ လာပြီး ဝဒနောကို သကသ်ာလို သကသ်ာငှား ကြိုးစားရင်း ပါးစပကြ တဝုဝု တအုအုနဲ့ ပေါ့။

” ခဏလေးပါ … ငါ့နှမရဲ့ … အားးး … အားးးး … ကောင်းလိုကတ်ာကြာ … အင့် … ဝု … ပလောကြ … အု … ဖလူး … ရှီးးးး … ကြှတ် … အ … အ … ထွကြ … ထွကြ … ထွကြ ပြီ … အ … ရှီးးးးးးး ”

နှစ်မိနဈလောကကြှာမှ ဆရာကြညရြဲ့ ခါးလေး ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနပြှီး ဒေါမြိုးစမ်း ပါးစပထြဲက လီးကို ဆှဲထုတပြေးတာ။ ဒေါမြိုးစမ်း လကန်ှဈဖကကြ ဆရာကြညရြဲ့ ဖငကြို ကုတခြှဈနရင်ေး အိပယ်ာပေါြ ဘုတကြနဲ့ ပစ်ခလွိုကတ်ယ်။ လီးကြှတ် ထွကတ်ာနဲ့ ဒေါမြိုးစမ်း ပါးစပထြဲက လရညဖြှူဖြူတွရေော အကြိအခွှဲတွပေါ နှုတခြမ်းဒေါင့်က ထွကကြလွာပြီး အိပယ်ာခင်းပေါြ စီးကလွာတာ။

မှသှေး ပေါငကြှားထဲလည်း နှေးကနဲ့ပါပဲ။ ချောင်းကြည့်ရင်း အဖုတကြို ပြတမြိနတောလေ။ မောငစြိုးနဲ့ နှစ်ခွီ လိုးထားတော့ စောကရြညထြှကရြင်း ဒူးညှတကြလွို့ ခန်ဓာကိုယကြို မနည်းအားယူ ထိန်းထားရတယ်။

ခဏပဲ နားပြီး ဆရာကြညကြ မောင့်အမကေို နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပရြင်း လကတ်ဖကကြ စောကဖြုတ် ပြနပြှတပြေးနတယ်ေ။ ဒေါမြိုးစမ်းလည်း ပါးစပကြို သမတေတ် အလိုးခံရတာကို ရမျမကစြိတကြ မကဘွူး ဆရာကြညရြဲ့ ကိုယလြုံးကို ပြနဖြကရြင်း အဖုတကြို ကော့ပေးနတော။

” ပြှတဈြ …… အရမ်း ဆိုးတာပဲ … ဆရာရယ် ”

ဆရာကြညရြဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ခပပြှင်းပြင်း ဆှဲစုပရြင်း အခုလေးတင် လရညထြှကထြားတဲ့ လီးကို ပြနမြာလာအောင် ဆှပေးတော့ ဆရာကြညကြလည်း မောင့်အမရေဲ့ လညပြင်းကို လွှာနဲ့ယကရြင်း နို့အုံတွေ ပြနည်ှဈပေးနတယ်ေ။

” လိုးကြစို့နောျ … ငါ့နှမ ”

” အိုရျ …… ဆရာကလည်း … ဘာတွေ ပြောနတောလဲ ”

” အရငတ်ခေါကကြ … နောကတ်ခါဆုံရင် … ဆရာ့ သဘောပါဆို ”

ဆရာကြညရြဲ့ စကားကြောင့် အရင် ဘယန်ှဈကြိမ် တွေ့ပြီးကြမှန်း မှသှေး မသိပါဘူး။ သချောတာက ဒီတဈကြိမ် မကတော့ဘူး။ ဆရာကြညကြ ပါးစပ် လိုးပြီးသားမို့နမယ်ေ မောင့်အမရေဲ့ စကားကို မစောင့်ပဲ အပေါကြ တကခြှပစ်တာ။

” အ … အမလေးးး … ဖြည်းဖြည်းနောျ … ဆရာ … ဆရာ့ဟာက … ထွားတယ် ”

လီးဝငတ်ာနဲ့ မောင့်အမေ မကြန်ှာလေး မဲ့ရှုံ့နပြေီ။ နှစ်အတောကြှာ အလိုးမခံရတဲ့ စောကဖြုတထြဲ ဆရာကြညရြဲ့ လီးကြီး ဝငတ်ော့ မခံနိုငသ်ေးတာပါ။ ဆရာကြညကြတော့ အပြငစြားနကြနေမှော နို့သီးခေါင်းတွေ စုပပြေးလိုကြ ချော့လိုးလိုကပြေါ့။ အဖုတထြဲ လီးဝငတ်ာ မမှငရြပမယ်ေ့ ဆရာကြညရြဲ့ ခါးညှတသ်ှားတိုင်း မောင့်အမေ ရငဘြတကြှီး ကော့တကလြာပြီး အင့်ကနဲ့ ရှိုကရြှိုကန်တော။ ကော့လာတဲ့ နို့အုံနှစ်ဖကကြို တဖကဆြီ ဆှဲစုပရြင်း ဆရာကြညရြဲ့ ဖငကြ မှှောကလြိုကြ ဖိလိုကပြဲ။

” ဗှိ … ဘှတ် … အ … အားးး … အင်းဟင်း … နဲနဲ ဆောင့်ကြည့်ပါလား … ဆရာ … ဇွိ … ဗှပ် … ကြှတ် ကြှတ် … အင်း … အင်း … ဆောင့် …ဆောင့် … အားရအောင် လုပတ်ော့ … ရှီးးးး … ဘှတ် … အားးး … ဗှပ် … အင်း ”

လီးအရသာ တွေ့လာတော့လည်း မောင့်အမေ အငမ်းမရကို ဖြစ်နတေော့တာ။ မှသှေး မိန်းမချင်ြး ကိုယခြငွြးစာပါတယ်။

” ဗစြျ … အား … ကြှတ် … အ … အင့် … ကြှတ် … ကြှတ် ”

” ငါ့နှမ … နာလားဟင် …… ခဏ ပြနထြုတ် လိုကရြမလား ”

” အ … ကြှတ် … ရ … ရ … ရတယ် … ဆရာရဲ့ … လုပသ်ာလုပ် … အင့် … ရှီးးးးးး ”

ဒေါမြိုးစမ်း အောကပျိုင်းဗလာ ပကလြကြ အနအထေားနဲ့ အပေါကြ ဖိလိုးနတေဲ့ ဆရာကြညရြဲ့ ကြောပြငကြို ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး ပြနပြှောနတောပါ။ ဆရာကြညကြလည်း မကြလြုံးနှစ်လုံး ပိတပြှီး ပကလြကြ မှိန်းခံနတေဲ့ ဒေါမြိုးစမ်း မကြန်ှာအနှံ့ နမ်းရင်း တခကြခြငွြး ဆောင့်လိုးနတယ်ေ။ ၁၅ မိနဈ ကြောကြွောလြောကကြှ ဒေါမြိုးစမ်း ပါးစပကြ ရှိုကသ်ံတွေ ထွကလြာပြီး ဆရာကြညရြဲ့ ကြောပြငကြို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကုတခြှဈပစ်တာ။

” အ … ရှီးးးးးး … ထွကြ … ထွကြ … ထွကပြှီ … ဆရာ ရယ် ”

မကြန်ှာချင်ြးအပပြှီး အပေါမြှ မှောကလြကြသ်ား ရှိနတေဲ့ ဆရာကြညရြဲ့ ပါးကို တရှုံ့ရှုံ့ နမ်းပေးသေးတယ်။

” ကောင်းလား … ငါ့နှမ ”

ဆရာကြညကြ ခေါင်းထောငပြှီး မောင့်အမရေဲ့ မကြန်ှာကို စိုကကြှည့်ရင်း တဆကထြဲ ပါးနှစ်ဖကြ ပြနန်မ်းနတော။

” ကောင်းတယ် … ဆရာ ……… မပြီးသေးရင် … ဆကလြိုးလေ ”

မောငအြမေ ဒေါမြိုးစမ်းက မကြန်ှာ မော့ပေးပြီး အနမ်းခံရင်း ဆရာကြည် ပြောရင်း မကြလြုံးလေး မှိတထြား လိုကတ်ယ်။

” အှန့် … ဖလု … ပြှတ် … ပလပ် ပလပ် … ပြှတ် ”

ဒေါမြိုးစမ်း စကားအဆုံး ဆရာကြညကြ နှုတခြမ်းချင်ြး ပြနဖြိစုပပြဈတာပဲ။ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်းလည်း ဆရာကြညရြဲ့ နှုတခြမ်းကို လွှာဖြားလေးနဲ့ ပြတသ်ပတ်ို့ထိရင်း အဖုတထြဲ မထုတသ်ေးတဲ့ လီးကို စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွနေဲ့ ညှဈပေးနတော ထငတ်ယ် ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ကြုံ့ဝငန်တယ်ေ။ ဆရာကြညကြ မပြီးသေးတော့ လီးအရင်းထိ ဖိကပထြားတုန်းပဲ။ ဒေါမြိုးစမ်း တဈခွီ ပြီးသှားပမယ်ေ့ အဖုတထြဲ မာထငန်တေဲ့ လီးကြီး စိမထြားရတော့ အားရ ကြနပေန်တောပေါ့။

” ငါ့နှမ … အမောပြပြေီလား ”

” ဟုတ် … ဆရာ … ပြီးအောငလြိုးလေ … တောကြှာ … ကမွ ခွှေးမလေး … ပြနလြာလိမ့်မယ် ”

မောင့်အမေ စကားကြောင့် မှသှေး ရယခြငွမြိတယ်။ မှသှေးရောကန်တော ကြာလှပေါ့။ တခါတောင် ပြီးထားပြီးသားလေ။ စကားဆုံးတော့ ဆရာကြညကြ နှုတခြမ်းချင်ြး ခပပြှင်းပြင်း ဆှဲစုပရြာကနေ မကြန်ှာချင်ြးခွာပြီး လကန်ှဈဖကကြို မောင့်အမေ ခွိုင်းကြား တဈဖကြ တဈခကြြ ထောကပြှီး ခန်ဓာကိုယ် မှောကလြကြြ အနအထေားနဲ့ ခါးဆန့်ပစ်တယ်။ လီးကို အဖုတထြဲက ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲထုတတ်ော့ ဒေါမြိုးစမ်းလကကြ ဆရာကြညရြဲ့ခါးကို လှမ်းဆှဲပြီး ဖငကြှီး မှှောကကြော့ပေးနတော အတိုင်းသားပဲ။

” အားးးး … ရှီးးးးးး … အင်းဟင်း … လိုးလေ … ဆရာ ရဲ့ ”

ဖငကြှီး ကော့လာတာနဲ့ ဆရာကြညကြ ဆှဲထုတ် ထားတဲ့ လီးကို ဆကကြနဲ့ ပြနသ်ှင်းရင်း မနားတမ်း ဆောင့်လိုးနတော။ တဈခွီ ပြီးထားတဲ့ ဒေါမြိုးစမ်း အဖုတထြဲ အရညမြွား အိုငန်တေော့ တဇွိဇွိ တဗှိဗှိနှင့် လီးဝင် လီးထွကသ်ံတွေ ဆူညံလာတယ်။

” ဇွိ … ဘှတ် … ဗှိ … ဖြပဖြှပ် … ဘှတ် … ဗစွြ … ဗစွြ … အ … အားး … ဇွိ … ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ”

ဆရာကြည် ဆောင့်လိုးတိုင်း ဒေါမြိုးစမ်း အဖုတထြဲက အရညတ်ှေ ပြကကြနဲ ပြကကြနဲ အနထြှကပြှီး ကြမ်းပြင် ပေါထြိ စီးကနွတော။

” အင့် … ဘှတ် … ဗစြျ … အင့် အင့် … ကောင်းလား … ငါ့နှမ … ဗစြျ … ဗှပ် ”

” အားးး … အ … ကောင်းတယ် … လိုး လိုး … ဆရာ … ကြိုကသ်လို လိုး … အား … ထွကတ်ော့မယ် … ထငတ်ယ် … အီးးး … အင်းဟင်း … ရှီးးးး ”

ဆရာကြညကြ အခကြြ ၂၀ လောကြ မနားတမ်း ဖိလိုးပြီး မောင့်အမဘေေးနား ပကလြကလြှန် အိပလြိုကတ်ယ်။

” အာ … ကြှတ် … ဆရာကလဲ … ပြီးကာနီးကို … ဟင့် ဟင့် ”

မောငအြမေ ဒေါမြိုးစမ်း ပြီးခါနီး ဆရာကြညကြ ပညာပြနတောပါ။ ထငတ်ဲ့အတိုင်း ဒေါမြိုးစမ်း မနနေိုငရြှာ မပြီးသေးတဲ့ ကာမသုခလေး အတွကြ အရှကန်ဲ့ သိကျခာကို ဘေးထားပြီး ဆရာကြညရြဲ့ လီးပေါြ ခွပြီး အပေါကြ တကလြိုးနတေော့တယ်။ ဒီပုံစံ မောငမြှငရြင် ယုံမှာတောင် မဟုတဘြူး။ ပုတီး တကားကားနဲ့ မိုးလင်းမိုးခွုပ် သတ်တဝါအပေါင်း အမွှပေးတတေဲ့ သူ့အမလေေ။ အခုတော့ ခပတ်ညတ်ညန်ပြေီး အရှကအြကြောကကြှီးတဲ့ ဒေါမြိုးစမ်း မဟုတတ်ော့ပါဘူး။ မကြလြုံးမှိတပြှီး တအားအား ညည်းရင်း အပေါကြ ဖငကြှီး ရမ်းခါနအေောင် ခွလိုးနတော။ ဆရာကြညကြတော့ ဒေါမြိုးစမ်း ပြီးကာနီး ရမျမကစြိတ် ပြင်းထနန်ပေုံကို အရသာခံ ကြည့်ရင်း အောကကြ ပင့်လိုး ပေးနတောပေါ့။

” ဇွိ … ဘှတ် … အားးး … ဗစြျ … ဟင့် … ရှီးးးးးး … ဘှတ် ဘှတ် … အ … အမလေးးး … ကောင်း … ကောင်း … ကောင်း လိုကျ တာ … ဟင့် … ဟင့် … မ ရ တော့ ဘူး … ဆရာ ရယ် … အားးးး … ထွကျ ပြီ … အားးးး … အ ”

မောင့်အမေ ကြာကြာ မဆောင့်နိုငရြှာဘူး စောကရြည် ပန်းထုတရြင်း ဆရာကြညရြဲ့ ရငဘြတပြေါြ မှောကကြသွှားတယ်။ အဲ့အခွိန် ဆရာကြညလြည်း မောငအြမဒေေါမြိုးစိမ်း ဖငကြှီး ဆုပန်ယပြှီး အောကကြ ပင့်လိုးရင်း အ ကနဲ ကြိတည်ည်းရင်း ငှိမကြွ သှားတော့တာ။ သူတို့နှစ်ယောကြ အဝတတ်ှေ ပြနဝြတတ်ုန်း မှသှေးလည်း တိုကခြန်းအပြငဘြကြ ပြနထြှကြ လာခဲ့တယ်။ ၅ မိနဈ ကြောကြွောလြောကြ စောင့်ပြီးမှ တိုကခြန်းထဲ အသံပေး ဝငလြာလိုကတ်ာ။ မှသှေး ဧည့်ခန်းဝရောကတ်ော့ ဆရာကြညကြ ထိုငခြုံပေါထြိုငပြှီး မောင့်အမကတေော့ ပုတီးလေး ကိုငရြင်း သူ့အိပခြန်းထဲက ခပတ်ညတ်ည် ထွကလြာတာပေါ့။

/////////////////////////

မောင့် အလုပတ်ှေ အရငန်ခေဲ့တဲ့ မှို့လေးမှာ ပြီးတော့ မောငလြည်း အိမပြှနကြပလြာတယ်။ မောင့်အမေ ဒေါမြိုးစမ်းက မောငရြောကတ်ော့ သူ့အိမသ်ူ ပြနသ်ှားပါပြီ။ မောငန်ဲ့ ညတိုင်းလိုလို ဆကဆြံရင်း နလောကြတာ ၂ လလောကကြှ မှသှေးတို့ လငမြယား အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ကုနရြောပဲ။ ပြူနာ အစက မမမှင့်လေ၊ သူ့ယောင်ျကြားနဲ့ စိတဆြိုးပြီး မှသှေးဆီ ခဏလာနတောပေါ့။

တဈရကကြှ ရုံးရောကတ်ာနဲ့ နှုတဆြကန်ကြေ အတိုင်း မမမှင့်ကို နှုတဆြကတ်ော့ မကြန်ှာက မကောင်းဘူး မကြလြုံးတွေ မို့အဈနတော။ မှသှေးလည်း စပစြုသလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ မေးမကြည့်ပါဘူး။ နေ့လည် ထမင်းစားနားမှ အကြောင်းစုံ သိလိုကရြတယ်။

” အဟင့် ဟင့် … မပြောချင်ပြါဘူး … မှသှေးရယ် ”

မှသှေး ရုံးခန်းထဲ လာထိုငပြှီး ငိုနလေို့ မှသှေးလည်း မေးကြည့်နတောပါ။

” ပြောပါ … မမမှင့်ကလည်း … ဒီလူနဲ့ ဒီလူပဲ … ရှိတာ … ကူညီနိုငရြင် … ကူညီ ရအောငပြါ ”

” ငါ … အိမကြို မနချင်ေတ်ော့တာ … မှသှေးရယ် ”

” ရှင် … ဘာလို့လဲ …… မမမွင့်ရဲ့ ”

” အမှကေိဈစပေါ့ … မှသှေးရယ် … ဟင့် ဟင့် …။ ကိုသိန်းလှငလြေ … မမမှင့် ဘကကြ …… အမှကေို … ဇွတတ်ောင်းခိုင်းနတော ”

” ဪ … အခု နတေဲ့ … မမမှင့်တို့ တိုကခြန်းက … မှသှေးတို့ … တိုကခြန်း တွထကြေ … ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ် ”

” အေးလေ … အဲဒါကို … ကိုယပျိုငအြိမန်ဲ့ နချင်ေတ်ာတဲ့ဟာ …။ မှသှေး စဉြးစားကြည့် … မမမှင့် … အဖနေဲ့ အမေ … မရှိတော့ပမယ်ေ့ … လကရြှိ အမှဆေိုငအြိမကြ … အဈကိုကြီးနဲ့ … အဈမတို့ မိသားစု … နနကြေတေယ် …။ မမမှင့်လည်း အရမ်းပြောလို့ … မရဘူး…။ ဘှဲ့ရတဲ့ အထိ … အဈကိုကြီးနဲ့ အဈမက … ထောကပြံ့ ပေးခဲ့တာလေ …။ အိမထြောင် ကတွော့လည်း … အိမထြောင်ဦး အစက သူတို့ပဲ … ကူညီ နတော …။ မမမှင့်က … … အခုခကြခြငွြး ရောင်းပြီး … အမှခွေဲပေး ဆိုလို့ … ရမလား ဟ ”

” ဪ … အဲ့တာတော့ … ကိုသိန်းလှင် … လှနတ်ာပေါ့ …။ သူ့ဘကြ ကိုယ့်ဘကြ … ပြနကြှည့် ရမယလြေ ”

” အဲ့တာ ပြောတာပေါ့ … မှသှေးရဲ့ …။ မမမှင့်က … ပြောပေးမယ် … အခွိနတ်ော့ စောင့်ပေါ့ …။ အဲဒါကို … သူက … လကမြခံနိုငဘြူး ဖြစ်နတော … အဟင့် ဟင့် …။ မနကလြင်း … မမမှင့် သူ့ဖို့ … ထမင်းထုပပြှီး ပေးထားတယ် … ထမင်းခွိုင့ြ မယူတာ …… တဈလလောကြ … ရှိပြီ …။ အိပယ်ာ ထတာနဲ့ … သူလုပစြရာ … ရှိတာ လုပတ်ယ် …။ မလိုအပပြဲ စကားမပြောကြ … တော့တာပါ …။ မရှကတ်မ်း ပြောရရင် … အတူ မအိပဖြစ်တာတောင် … ကြာပါပြီ … မှသှေးရယ် … ဟင့် ”

ဒီလိုနဲ့ နောကရြကကြှ မမမှင့်တဈယောကြ မှသှေးအိမကြို ပြောင်းလာတော့တယ်။ မှသှေးလည်း ဝနထြမ်း အချင်ြးချင်ြးမို့ရယ် ပြီးတော့ မှသှေး ရုံးရောကခြါစ အကူအညီအများကြီး ရဖူးတာမို့ မမမှင့်ကို လကခြံထားလိုကရြတာပေါ့။ မမမှင့် ရောကပြှီး နှစ်ပတလြောကန်တေော့ မောင့် အမူအယာတွေ မူမမှနတ်ာ မှသှေး သတိထားမိလာတယ်။

ညညဆို ကားနဲ့ အပြငထြှကရြင် မမမှင့်က အကြောင်းတဈခုခုပြပြီး ပါသှားတတတ်ာ။ မှသှေးလည်း ပထမ ထငတ်ာက သူ့ယောင်ျကြားကို မောင် အပြငသ်ှားရင်း လိုကပျို့ခိုင်းပြီး ချောင်းတယ် ထငန်တောပေါ့။ မိန်းမချင်ြး ကိုယခြငွြးစာတယလြေ။ လငမြယား သဘာဝ ကာမစိတ် ကြှတဲ့အခွိန် မမမှင့်လည်း ဆာနရှောမှာ။

မှသှေးလည်း မာယာသုံးပြီး မောင့်ကို မသိမသာလေး မေးကြည့်မိတယ်။ မမမှင့်ကိုတော့ အားနာလို့ မမေးဖြစ်ပါဘူး။ မှသှေး ထငတ်ဲ့အတိုင်း မမမှင့်က လငကြို စိတမြခတွော့ သူ့တိုကခြန်းဘကြ သှားသှား ချောင်းတယတ်ဲ့။ အစတော့ မှသှေးလည်း ပါသည့်ပါသာ နလေိုကတ်ာပါပဲ။

တဖြည်းဖြည်း မောငန်ဲ့ မမမှင့်တို့ ဆကဆြံရေးက ပိုရင်းနှီးလာသလို ခံစားလာရတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မှသှေးနဲ့ မမမှင့်က မနကြ ရုံး အတူသှားပြီး ညနစေောင်းမှ တိုကခြန်း ပြနလြာ တတတ်ာလေ။ မောငန်ဲ့ မမမှင့် နှစ်ယောကထြဲ နဖေို့က အခွင့်အရေး နည်းပါတယ်။ ဪ”၆ပြရုံးပိတရြကလြည်း နှစ်ယောကအြတူ စွေးသှား၊ တိုကခြန်း ပြနရြောကတ်ော့လည်း ထမင်းဟင်း အတူခကြကြှပေါ့။ နေ့ခင်းဘကြ မှသှေးတို့ လငမြယား ခဏအိပရြင် မမမှင့်က ဧည့်ခန်းထဲ တီဗှီ ထိုငကြှည့်နတတေတ်ာ။

ဒီလိုနဲ့ တဈရကြ မှသှေး အိပခြန်းထဲ အိပန်တေုန်း ခွသေံ ကြားလို့ မကြလြုံး အသာဖြင့် ကြည့်တော့ မမမှင့်လေ ထမိနရြငလြွား နဲ့ ဝငလြာတာ။ မောငကြ ကုတင် ခေါင်းရင်းဘေးက စားပြဲခုံမှာ ကြနပြွူတာဖြင့်ပြီး သူ့အလုပ် ကိဈစတွေ လုပန်တောပေါ့။ မမမှင့် အိပခြန်းထဲ ဝငလြာပြီး မောင့်နားလေးအရောကြ မှသှေး အိပမြအိပ် မကြန်ှာတခကြကြှည့်ပြီး ရငလြွား ထားတဲ့ ထမိနကြို ပြငဝြတန်တော။ ထမိန် ခါတော့ မမမှင့် နို့အုံကြီး ဖြေးကနဲ့ မှသှေးကိုယတ်ိုင် မှငလြိုကရြတယ်။

မမမှင့်က မှသှေးတိုကခြန်း လာနတေော့ အားနာတာနဲ့ တူပါတယ်။ မှသှေးအင်ျကြီတွေ ယူယူလွှောပြေးတတတ်ာလေ။ မှသှေး မလွှောဖြို့ ပြောလည်း ဇွတယ်ူ လွှောန်တောနဲ့ လှတထြားလိုကတ်ယ်။ မောင့်နားလေး ထမိန် ပြငဝြတပြှီးတာနဲ့ ကုတင် ခွရင်ေးဘကထြားတဲ့ အဝတဟြောင်းခွင်းနား လွှောကလြာတာ။ ဖငကြှီးကုန်းပြီး အဝတခြှင်း အဟောင်းထဲ မှသှေး အဝတအြစားတွေ ရှေးယူနတေဲ့ မမမှင့် ဖငကြို ခိုးကြည့်ပြီး မောင့်ပုဆိုးကြားထဲ လီးက ထောငမြတန်တယ်ေ။ မမမှင့်က မှသှေး အင်ျကြီ အဟောင်းတွေ လွှောဖို့ ယူရင်း ဖငသ်ားစိုင် နှစ်ဖကကြို ခါရမ်းပြီး အခန်းပြင် ပြနထြှကသ်ှားတာ။

မှသှေး စိတထြငတ်ာလား မသိဘူး သတိထားမိနတော ၃ ရကလြောကရြှိပြီ။ မမမှင့်တဈယောကြ မောင့်ကို အခုတလော အထာတွေ ပေးနတော ထငတ်ယ်။ တဈရကကြှ ရုံးက ပြနတ်ော့ ရချိုးပြီး မမမှင့်က အင်ျကြီလကပြှတ် အစိမ်းလေးနဲ့ ထမိနစြကပ် အပြော့သားလေး ဝတထြားတာ။ တခွိနလြုံးလိုလို ထုံးထားတဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို နောကကြွောဘကြ ဖြနခြထွားပြီး အမို့အမောကတ်ှနေဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မဝတတ်ော့ ထမိနစြကပအြောကြ ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ကလည်း လမ်းလွှောကရြင် တုနတ်ုနန်တယ်ေ။ ဗိုကခြေါကြ ဖြေးဖြေးလေးက အင်ျကြီ အောကန်ားစနဲ့ ထမိနအြထကဆြငကြှား ထွကလြာတာ။

ညပိုင်း ထမင်းစားတော့ သူ့ယောင်ျကြားအကြောင်း မှသှေး ပြောပြလိုကသ်ေးတယ်။ ရုံးမှာ သူ့ ယောင်ျကြားက မှသှေးကို ဖုန်းဆကပြှီး မမမှင့်ကို အိမပြှနလြာဖို့ ပြောလို့ပါ။ ထမင်းစားရင်း မှသှေး စကားကို နားထောငန်တေဲ့ မမမှင့်ရဲ့ နို့အုံတွကေို မောငကြ ခိုးခိုး ကြည့်နတော မှသှေး သတိထားမိပါတယ်။ မမမှင့်က မပြနခြငွသ်ေးဘူးပြောတာ သူ့ယောင်ျကြားကို မှတလြောကအြောင် ပစ်ထားမယတ်ဲ့။ ထမင်းစားပြီး တီဗှီကြည့်ကြတော့ မှသှေး ကြိုကကြှိုကန်ဲ့ တအား စားမိတဲ့ ငပိရညခြွို တနခြိုးက ပြပြီလေ။ မကြခြှံတွေ တအား လေးလာပြီး အိပခြငွြ လာတယ်။

” ကဲ … ဒီနေ့တော့ … မှသှေး ဒေါင်းပြီ … စောစော အိပတ်ော့မယ် … မောငန်ဲ့ မမမှင့်ပဲ … ဆကကြှည့် ကြတော့ ”

နှုတဆြကပြှီး မှသှေးလည်း အိပခြန်းထဲဝငပြှီး တခွိုးထဲ အိပပြဈလိုကတ်ာ။ ည ၁၁ ခွဲလောကမြှ တရေးနိုးလာတယ်။ ဘေးနား စမ်းကြည့်တော့ မောငကြလည်းမရှိ ရကလေည်း ငတန်တော။ အိပခြငွမြူးတူးနဲ့ ထပြီး ဧည့်ခန်းထဲက ရခေဲသတ်ေတာဆီ လွှောကလြာလိုကတ်ယ်။ ဧည့်ခန်းဘကြ လွှောကတ်ော့ မောင့်အမေ အရငန်သှေားတဲ့ မမမှင့် အိပခြန်းရှေ့ ဖြတတ်ော့။

” အဟင်း ဟင်း … အင့် … အာ … ဟာ ”

ညည်းသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုကမြိတာ အမှုမဲ့အမှတမြဲ့ပါပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲရောကတ်ော့ ရခေဲသတ်ေတာဖြင့်ပြီး ရဗေူး တဈဗူး ဖြင့်သောကပြဈတယ်။ ရသေောကရြင်း မကြစြိကစားကြည့်တော့ တီဗှီက ဖြင့်လကြသ်ား မောငရြော မမမှင့်ရော ဧည့်ခန်းထဲက ခုံပေါြ မရှိကြဘူး။ မှသှေးစိတထြဲ ထူးဆန်းနတေုန်း ရုတတ်ရကြ မမမှင့်နတေဲ့ အခန်းက ညည်းသံကို သတိရမိသှားတာပေါ့။ ရသေောကပြှီး မမမှင့် အိပခြန်းရှေ့ ပြနလြွှောကတ်ော့ အိပခြန်းတံခါးက ပြင့်ပြီး လကြ ၅ လုံး စာလောကြ ဟနတယ်ေ။

” ဟင့်ျ ……… အ ……… ကြှတ် ကြှတ် ”

ညည်းသံ ပီပီသသကို ကြားလိုကမြိတာ။ စိတထြဲ မမမှင့် နမကေောင်းများ ဖြစ်နလေားပေါ့။ တံခါးတွန်းဖြင့်မယ် အလုပ် ယောင်ျကြားသံ ကြားလိုကမြိလို့ မှသှေး မကြလြုံးပြူးသှားရတယ်။

” ကောင်းလား …… မမမွင့် ”

ဒီအခွိနကြှီး မမမှင့်အခန်းထဲ မောငကြ ဘာလို့ ရောကန်တောလဲ တွေးရင်း ဟနတေဲ့ တံခါးကြားကနေ အသာလေး ချောင်းကြည့်လိုကတ်ာ။ မှသှေး ရုတတ်ရကြ အံ့သှမှငသ်ကသ်ှားရတယ်။ ထငမြထားတဲ့ မှငကြှင်းပေါ့။ အိပခြန်းထဲ မမမှင့်က မောငယ်ကပြေးတာကို ကုတငပြေါြ ပကလြကကြလေး အရသာ ခံနတောလေ။ ခဏနတေော့ မောငကြ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနဲ့ မမမှင့်ကို ပြနပြှီး လီးစုပခြိုင်းနတယ်ေ။ မမမှင့်ကလည်း မခပေါဘူး ပါးစပထြဲ လီးအရင်းထိ သှင်းပြီး စုပပြေးနတော။

” ပြှတ် … ပလပ် … အှန့် … ရှီးးးး … ရပြီ ရပြီ … မမွင့် … လိုးကြစို့ ”

” ပြှတ် … ပလှပ် … အင်း … အောကဆြင်း လိုးရအောင် … ကိုမင်း … အိပယ်ာပေါြ … အရညတ်ှေ ရှှဲကုနလြိမ့်မယ် … မှသှေး ပြနလြာလို့ … သိရင် … မကောင်းဘူး ”

မှသှေးက မမမှင့်နတေဲ့ အိပခြန်းထဲ စကား သှားသှားပြောတတလြို့ မမမှင့်က မှသှေး အိပခြန်းထဲ လာရင် အိပယ်ာပေါြ အနံ့အသကရြမှာ စိုးရိမန်ပေုံပါ။ စကားပြောပြီးတာနဲ့ မမမှင့်က ကုတငပြေါကြ အရငဆြင်းပြီး စားပြဲခုံ အစွန်းလေး လကထြောကရြင်း ဖငကြှီး နောကပြဈထားတယ်။ မောငကြ မမမှင့် ထမိန် အောကန်ားစကို ခါးအထိ လှနတ်ငပြှီး နောကကြနေ မမမှင့် ခါးကိုကိုငပြှီး လိုးတော့တာပဲ။

” ရှီးးးးး ……… ဘှတ် ………… မမမွင့် ”

” ဘာလဲ ……… ကိုမင်း ”

” ကုတငစြောင်း … ကုန်းပေးပါ့လား ”

ခါးက ညှတမြထားတော့ မောငကြ လိုးရတာ အားမရတာ နမှော။

” အင်း …… အရညတ်ှေ အပြငထြုတန်ောြ … ကိုမင်း ”

” အင်းပါ …… ဖငပြေါပြဲ …… ထုတလြိုကမြယ် ”

အဲဒီနောကြ မောင့် စကားဆုံးတော့ မမမှင့်က ကုတငစြောင်း လေးဖကကြုန်းပြီး ရှေ့ကိုယလြုံးကို အိပယ်ာပေါြ ကပပြေးထားတာ။ မမမှင့် ဖငကြ အိပခြန်းဝနဲ့ တည့်တည့် ရောကလြာလို့ မှသှေး ကြည့်ရင်း မနာလို ဖြစ်မိသေးတယ်။ မှသှေးထကြ အသကကြှီးသလို ခါးအောကြ ဖငကြှီးကလည်း ကုန်းလိုကတ်ော့ ကားထွကလြာတာ အကြီးကြီးပဲ။ မောငကြ မမမှင့် ကုတငပြေါြ အတကြ ထမိနဆြှဲခွှတ် လိုကတ်ော့ ဖငသ်ားစိုင် နှစ်ဖကကြ ဖြေးဥနတော။ ဖငကြှားထဲ ရှုံ့ဝငန်တေဲ့ အသားစိုင် အတွန့်လေးက နီညိုရောင် သန်းနတယ်ေ။ မောငကြ မှသှေးကိုသာ ဖငယ်ကြ မပေးတာ မမမှင့်ကြ စိတပြါလကပြါကို ယကပြေးနတော။ ၃ မိနဈလောကြ ယကပြေးပြီးမှ နောကကြနေ ဖငသ်ားစိုငဘြေးကို ညှဈဆှဲပြီး လိုးပေးနတော။

” ဗစြျ … ဗှတ် … မမမွင့် ရယ် … အင့် … အင့် … ဗစြျ … ဘှတ် … အင့် … ဖြပ် … ဘှတ် ဘှတ် ”

” ဟာ … ကြှတ် … ကိုမင်း … အဟင့် ဟင့် ”

မမမှင့်ဖငန်ဲ့ မောင့်ဆီးခုံး ကပသ်ှားတိုင်း အ ကနဲ အီးကနဲ ညည်းသံလေးတွေ ထွကန်တောပေါ့။ မောင့်မကြန်ှာပေါမြှာလည်း မမမှင့် စောကရြညတ်ှေ ပပြပြေီး မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ တဈခကြခြငွြး ဆှဲလိုးနတော။ မမမှင့် လကန်ှဈဖကကြ အိပယ်ာခင်းကို ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငပြှီး ဖငကြှီး ကော့ပေးနတယ်ေ။ တဖြည်းဖြည်း မောင့် ဆောင့်ခကြတ်ှေ မှနလြာပြီး မမမှင့် အင်ျကြီ အပြငကြနေ နို့တွေ ဆှဲညှဈ လိုးနပြနေရြော။

” ဗစြျ … အ … ဘှတ် … အမလေး … ကိုမင်း ရယ် … အားးးး … ရှီးးးးးး ”

မမမှင့် ခေါင်းလေး လှနတ်ကလြာရင်း ဘယည်ာ ရမ်းပြီး မောငရြဲ့ ဆောင့်ခကြကြို ကြိတခြံနပေုံပါ။ တခကြတ်ခကြြ မောင့်ကို နောကပြှန် လှည့်ကြည့်တဲ့ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ နပမေယ်ေ့ လီးမဝငတ်ာ ကြာနတေဲ့ မမမှင့် အဖုတကြ လိုလိုလားလားနဲ့ ဖငကြှီး နောကတ်ိုး ကပပြေးနတော။ အိမထြောငသ်ည် ဘဝမို့ လငန်ဲ့ဝေးတော့ ကာမမီးတွေ တောငလြောင် လာတာပေါ့။ ဒါကလည်း မမမှင့်မှ မဟုတဘြူး အိမထြောငသ်ည် မိန်းမတိုင်း ကြုံဖူးမှာပါ။ မောင် ဆောင့်လိုးတိုင်း ဖငကြို မသိမသာ ကော့ပြီး ပြနဆြောင့်ပေးနတော။

” ရှီးးးးးး … အ … အင့် … ကိုမင်း ရယ် … အင်းဟင်း … အင့် … အင့် … အင့် … အ … အားးးး ”

အိပခြန်းထဲ ဖန်းချောင်းမီးအောကြ မှငကြှင်းက ရငထြဲ တလှပလြှပ် နဲ့ပါ။ မောငကြလည်း မမမှင့် ခါးလေးကိုငပြှီး အားရပါးရ ဆှဲလိုးနတော။ မှသှေး သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာရတယ်။ မမမှင့် ဖငကြှီး တုနခြါသှားတိုင်း မှသှေး အဖုတလြေး ဆဈကနဲ့ ဆဈကနဲ ခံစားလာမိတယ်။ မှသှေး စောကပြတကြို အမြဲလိုးနတေဲ့ လီးကြီးလေ အခုတော့ မမမှင့်ရဲ့ အဖုတ် ထဲမှာ။ မှသှေး မနာလိုသလိုလို အူတိုသလိုလို ခံစားမိနတော။

မှသှေး ကိုယတ်ိုငလြည်း မောင့် ကြယရြာမှာ ဖောကပြှနထြားတော့ မောင့်ကို အပြဈမမှငမြိပါဘူး။ မမမှင့် ကလည်း ဒီလောကြ ဆောင့်လိုး ပေးနတောကို အားမရတဲ့ ဟနန်ဲ့ သူ့ဖငကြှီး နောကပြှန် ပြနဆြောင့် ပေးနတော။ မမမှင့် စောကပြတထြဲ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ ဖြစ်နတေဲ့ မောင့် လီးကို ကြည့်ပြီး မှသှေး စောကခြေါင်းထဲက အရညတ်ှေ စိမ့်ထွကြ လာတယ်။

ခွှေးတဒီးဒီးနဲ့ အံကြိတ် လိုးနတေဲ့ မောင့်ရဲ့ လိုးခကြြ တွကေ မမမှင့် အတွကြ အားရစရာကြီးပါ။ မှသှေး အကြည့် မရှေ့ချင်ြ လောကအြောင် မှငကြှင်းက ဆှဲဆောင် ထားတယ်။ အဖုတလြေး ၅ ခကြြ ၆ ခကြြ လောကပြဲ ဖိပြတလြိုကတ်ာနဲ့ ပေါငကြှားထဲ နှေးကနဲပဲ အရညတ်ှေ စီးကလွာပြီး ဒူးတွပေါ တုနလြာနပြေီ။

ဒီအခွိန် ဖြစ်နိုငရြင် မောင့်ကို မှသှေး ကိုယတ်ိုငကြို အပေါကြ ခွလိုး ပစ်ချင်မြိတာ။ စိတထြဲ ဖောမြပြ နိုငတ်ဲ့ ဝဒနောလေး ခံစားလာရလို့ ဆကမြကြည့်ချင်တ်ာနဲ့ မမမှင့် အိပခြန်းဝက ခွာပြီး မှသှေးတို့ အခန်းဘကြ ပြနလြာရင်း အိပယ်ာပေါြ လှဲခွ ပစ်လိုကတ်ယ်။ ပကလြကလြှဲရင်း မှသှေး မကြလြုံးထဲ မမမှင့်နဲ့ မောငတ်ို့ လိုးနပေုံတွေ ပြနမြှငန်တယ်ေ။
ပြနတ်ှေး ကြည့်တော့ မှသှေးအပြဈလည်း ပါပါတယ်။ လငရြှိ မိန်းမတဈယောကကြို အိမမြှာ လကခြံ ထားမိတာလေ။

” ကြှီ …… အီ ……… ”

နောကြ ၁၅ မိနဈလောကမြှ တံခါးဖြင့်သံ ကြားတော့ မှသှေးလည်း ငှိမန်ေ လိုကတ်ယ်။ မောငကြ မှသှေး ပါးလေးကို နမ်းပြီးမှ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခွအိပန်တော။ မကြန်ှာချင်ြး ကပန်တေော့ မမမှင့် စောကရြညန်ံ့ လေးတွေ မောင့်ပါးစပကြ ရနသေေးတယ်။

နောကြ ၅ ရကလြောကန်တေော့ ည ၁၂ နာရီ လောကြ မှသှေးတို့ အိပခြန်း တံခါးက တဂစွဂြစွန်ဲ့ အသံမှညလြာတတတ်ယ်။ အဲ့ဒီအသံကြားပြီးရင် မောငကြ မှသှေးအိပန်တောကို သချော ကြည့်ပြီး အိပယ်ာပေါကြ ထသှားတတတ်ာ။ နာရီဝကြ ၄၅ မိနဈလောကြ ကြာမှ ပြနလြာတတတ်ယ်။ ၃ ရကလြောကန်တေော့လည်း ည ၁၁ ခွဲလောကြ တခါ ထပကြှားရတာ အဲ့အခွိန် မှသှေး ထကာ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တောပါ။ မောငထြှကသ်ှားပြီး ခဏလေးနမှေ မှသှေး ထပြီး ချောင်းတာ။ ထငတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ မောငကြ မမမှင့် အိပခြန်းထဲ ရောကန်ေ တာပေါ့။

” ကြှတ် … သူ့အကြောင်း … ခဏ မေ့ထား … ကိုမင်း ”

နှစ်ယောကသ်ား ကုတငပြေါြ ထိုငလြကြြ အနထေားနဲ့ မမမှင့်က မောင့်လီးကို ပြတသ်ပပြေးရင်း စကား ပြောနကြတော။ မမမှင့်က သူ့ယောင်ျကြား အကြောင်း မေးတာ မကြိုကဘြူးထငတ်ယ် မကြန်ှာက တမွိုးလေး ဖြစ်နတယ်ေ။

” မမမှင့် … မကြိုကရြင် … မပြောတော့ပါဘူး ”

မောငကြ ခကြခြငွြး လသေံပြောလေးနဲ့ ပြောတော့ မမမှင့်က မောင့်ပါးကို နမ်းပြီး ကုတငပြေါြ ပကလြကြ လှဲခလွိုကတ်ာ။

” အင့် …… ကနွတ်ာတွေ မေ့ပြီး … အခု မမမှင့် ဟာကို …… ယကပြေးကြာ ”

မမမှင့် စကားဆုံးတော့ မောငကြ မမမှင့် ပေါငကြှား ဒူးထောကြ နရောယူပြီး ထမိန် ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ မမမှင့် ပေါငတ်နတ်ှေ ဖြဲပြီး ကော့ပေးလိုကတ်ာနဲ့ မောငကြ တပြတပြှတန်ဲ့ ထိုးယကတ်ော့ တာပဲ။

” အ … အားးးး … ကိုမင်း ရယ် … အင်း ဟင်း ”

မမမှင့်ကို ၅ မိနဈလောကြ ကော့ပြံအောင် ယကပြေး ပြီးမှ မောငကြ ပုဆိုးခွှတပြှီး ကုတငစြောင်း ပြနထြိုင် လိုကတ်ာ။ မမမှင့် ကုန်းထပြီး မောင့် ပေါငတ်နတ်ှေ ဆုပန်ယန်တယ်ေ။

” မမမှင့် … ကိုမင်းပေါငပြေါြ … ထိုငမြယန်ောြ ”

ပြောပြီး မမမှင့်က ထရပရြင်း ကုတင် ပေါကြ ဆင်းလိုကတ်ယ်။ ကုတငစြောင်း ခွတွေဲလောင်း ခထွိုင် နတေဲ့ မောင့်ရဲ့ ပေါငပြေါြ ပြောင်းထိုငလြိုကတ်ာ။ မမမှင့် ပေါငပြေါြ ထိုငတ်ာနဲ့ မောင့် ပေါငကြှားထဲ ထောငမြတန်တေဲ့ လီးက ကော့တကလြာတယ်။

” အမြဲ … မာထငန်တော … အားရ လိုကတ်ာကြာ … မေးမယ် မေးမယန်ဲ့ … မမေးဖြစ်တာ … ဒါကြီးနဲ့ … မမမှင့် ကို … ဘယခြွိနကြတည်းက … လိုးချင်ြ နတောလဲ ”

” မမမှင့် … ဒီအိမ် ရောကပြှီး … ၁ ပတလြောကြ … ကတည်းက ”

” ဟယ် ”

စကားပြောရင်း မမမှင့် လကတ်ဖကကြ မောင့် လညပြင်း ဖကပြှီး ကနွလြကတ်ဖကကြ လီးကို ဆုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။

” ဟုတတ်ယ် … အဲဒီ နေ့က … မမမှင့် … ရချိုးခါနီး … အခန်းထဲ … အဝတအြစား ခွှတတ်ော့ … အင်ျကြီခွှတပြှီး … ထမိန် ရငလြွား ကတည်းက … ကနွောြ အပြငကြ … ပြနရြောကြ နတော …။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး … အောကကြို လိပခြွှတတ်ော့ ……အခန်းဝဘကြ …… ဖငကြုန်းသလို … ဖြစ်သှားပြီး … အဖုတကြ … ပြူးထွကြ လာတာလေ …။ အဲ့ကတည်းက … ကနွောြ … ယကပြေးပြီး … လိုးချင်န်တော ”

” အမလေး … ကိုမင်းက … အဲကတည်းက … လုပခြငွြ … နတောပေါ့လေ … ဟှန့် ”

” အင်း … မမမွင့် အင််ကြီခြှတ်ဦးလေ … နို့စို့ဦးမယ် ”

” အင်းပါ ”

မောင့် စကားကြောင့် မမမှင့်က ဂွင်းထုပေးရင်း ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြှီး အင်ျကြီ ခွှတပြဈနတော။ အင်ျကြီ ကြှတတ်ော့ အစိမ်းရောင် ဇာဘောလြီလေး ပေါလြာတယ်။ မှသှေး နို့အုံထကြ ထွားတဲ့ နို့အုံ ဖြေးဖြေး နှစ်ဖကကြ ဘောလြီအောကမြှ ရုန်းထွကြ လာတာ။ ဇာဘောလြီခွိတလြေး လကန်ောကပြှန် ဖြုတပြှီးတာနဲ့ နို့အုံထိပကြ နို့သီးခေါင်း နီညိုလေးကို မမမှင့်က လကန်ဲ့ ပြတခြွလေိုကတ်ယ်။

” အင့် … စို့ ”

မောင့်ပေါငပြေါြ ထိုငလြကြြ အနအထေားနဲ့ နို့အုံ တဖကကြို မောင့် ပါးစပန်ား ကပပြေးလိုကတ်ာ။

” ပြှတ် …… အ ”

” ဟင် … နာလို့လား ”

” ဟုတဘြူး … နှုတခြမ်းမှှေးတွကေ …… စူးလို့ ”

” ခုန …… အဖုတ် … ယကပြေးတော့ ရော ”

” အင်း …… စူးတယ် …… ဒါပမယ်ေ့ … ကောင်းတယ် … ကိုမင်း … စို့ဟာ ”

မောင် နို့စို့တာနဲ့ မမမှင့်က လီးကို ပြနကြိုငပြှီး ဂွင်းထု ပေးနတောပေါ့။

” ကိုမင်း … မမမှင့် ဟာလေး … ပြတပြေးဦး ”

မမမှင့်က ဂွင်းတိုကပြေးနတေဲ့ လကကြို ခဏလှတပြှီး နို့စို့နတေဲ့ မောင့် လကတ်ဖကြ ဆှဲယူရင်း သူ့ စောကဖြုတပြေါြ တငပြေးလိုကတ်ယ်။ မောငကြလည်း နို့စို့ မပြတ် မမမှင့် စောကဖြုတကြို ဖိပြတ် ပေးနတောပေါ့။ မမမှင့်ရဲ့ ညည်းသံတွေ တိုးတိုးလေးကနေ ကယွလြာပြီး ခဏကြာတော့ မောင့်ကို လိုးပေးဖို့ ကပပြှောလိုကတ်ယ်။ မောင့် ပေါငပြေါြ ထိုငပြှီး ကြင်းထုပေးရင်း ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ ခါးကော့ထိုးနပြေီ။

” ထကြာ …… မမမွင့် … ကုန်းပေးမယ် နောျ ”

မမမှင့် ပြောပြီးတာနဲ့ မောင့်ပေါငပြေါြ ထိုငန်ရော ကနေ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ဖငဗြူးတောင်း ထောငပြေးနတယ်ေ။ မောငလြည်း တအားထနတောပါ။ မမမှင့် ကုန်းပေးတာနဲ့ ခွနှစ်ေဖကြ ကုတငပြေါြ လှဲတငပြှီး မမမှင့် ဖငကြှီးနောကြ ဒူးထောကြ နရော ယူလိုကတ်ာ။ ခါးကို စုံကိုငပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲလိုးတော့ မမမှင့်မကြန်ှာ မော့လာပြီး ဆံပငတ်ှေ ခါရမ်းရင်း ဖငကြို နောကပြဈ ပြနဆြောင့်နတယ်ေ။

” ဘှတ် … အ … ဇွိ … အ … ဗစြျ … ဗှတ် … ဗွိ … ဇွိ … အ … အ … အ … အ အ အ အ အအ အအအ … အင့် … အားးးးး … ရှီးးးးးးးး ”

မောငလြည်း မနားတမ်းကို နောကကြနေ ဆှဲလိုးနတော။ ၅ မိနဈလောကပြဲ မမမှင့် တောင့်မခံနိုငရြှာဘူး အ ကနဲ ကြိတအြောပြှီး အထွဋအြထိပ် ရောကသ်ှားရှာတယ်။ မောငကြ မမမှင့် ပြီးမှန်း သိတော့ ဆကမြလိုးပဲ လီးကို အရင်းထိ ကပရြင်း ဖငသ်ားစိုင် နှစ်ဖကကြို ဆုပန်ယပြေးနတယ်ေ။

” ဟူးးးးးး … ရှီးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုမင်း ရာ … အားးးး …ယ အီးးးး … အင်းဟင်းးး … ဒါနဲ့ … ကိုမင်း … မပြီးသေးဘူး မလားးး … လာလေ … မမမှင့် မကြန်ှာပေါြ … လာပြီး လိုကြ ”

ပြောပြီးတာနဲ့ လေးဖကကြုန်းနရောက ပကလြကလြှန် လှဲခလွိုကတ်ဲ့ မမမှင့်ရဲ့ ကာမစိတကြို မှသှေး အံ့သှနမေိတယ်။ ရုံးမှာ လူရိုသေ ရှငရြိုသေ မိန်းမ တဈယောကကြ ဆိတကြှယရြာအရပမြှာ ရာဂစိတ် ဘယလြောကြ ပြင်းထနန်လေဲ ဆိုတာလေ။ မောငကြလည်း မမမှင့် စကားဆုံးတော့ နို့အုံပေါြ တကခြှပြီး ဒူးထောကထြိုငရြင်း ဂွင်းထုနတော။

” အင်း … ထုထု … ကိုမင်း … လရညတ်ှေ … မမမှင့် … မကြန်ှာပေါြ … ပန်းလိုကြ … ထု … ထု … မှနမြှန် … အင်းဟင်း … ရှီးးးး … ထု … အင်း အင်း … ဟုတပြှီ … အာကြာ … ကောင်းလိုကတ်ာ … နှေးနတောပဲ … အင်းဟင်း … အင်း အင်း ”

မောငလြည်း မေးကြောတွေ ထောငလြာပြီး လီးထိပကြ ထွကလြာတဲ့ လရညတ်ှေ မမမှင့် မကြန်ှာပေါြ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ လရညတ်ှကေုနသ်ှားမှ လီးနဲ့ မမမှင့် မေးစိလေး ဘတကြနဲ့ ဘတကြနဲ့ ရိုကပြှီး ဒဈဖြားကို နှုတခြမ်းပေါြ တငပြေးလိုကတ်ာ။ မမမှင့်ကလည်း မောင့်လီးထိပကြို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့ပြီးမှ ပါးစပထြဲက ပြနထြုတပြဈတယ်။ မကြန်ှာပေါကြ လရည် ဖြူဖြူပစွပြစွတ်ှကေို လကန်ဲ့ သပခြရွင်း ပါးစပထြဲ ထည့်ပြီး မွိုခပြဈတာ။ မမမှင့် ရဲ့ အပြုအမူတွကြေောင့် မှသှေးစိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖိန်းကနဲပါပဲ။

” ကိုမင်း … လရညကြ ပစွခြဲနတော … အရသာ ရှိတယ် ”

” အင်း … ကနွောြ … သှားတော့မယ် … တောကြှာ … မှသှေး … နိုးလာလိမ့်မယ် ”

မောငကြ ပြောပြီးတာနဲ့ မမမှင့် မကြန်ှာကို လီးအရညပြှားနဲ့ အနှံ့ ပြတပြေးနတော။ မမမှင့်က လွှာထုတပြှီး ပြတန်တေဲ့ လီးတံကို လိုကယ်ကတ်ုန်း မှသှေး ကိုယ့်အိပခြန်းဘကြ ပြနလြာပြီး လှဲအိပ် ပစ်လိုကတ်ယ်။

////////////////////////

လူတိုင်း ကာမနဲ့ မကင်းကြပါဘူး။ သာမာနလြူတွေ မပြောနဲ့ သာသနဘောငကြ ပုဂျဂိုလတ်ှတေောင် ကိလသောစိတတ်ှေ မပယန်ိုငသ်ေးရင် ရာဂစိတကြှောင့် မှားတတကြှသေးတာလေ။ မှသှေး ပြောချင်တ်ာ ကိုယ့်ဆန်ဒပြည့်ဝရင် တောပြှီ။ တဖကသ်ားရဲ့ အရှကန်ဲ့ သိကျခာကို ထိခိုကတ်ာမွိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။ အိမထြောငသ်ညဖြစ်ဖြစ် လူလှတဖြစ်ဖြစ် ဦးတညတ်ဲ့ ရညရြှယခြကြကြ ကာမသုခ အတွကပြါ။ အထိအတွေ့နောကြ သာယာပြီး တိုးဝငန်ကြပေမယ်ေ့ နောကကြှယကြ တကယ့် စဈမှနတ်ဲ့ ဘဝတွေ မပါစချင်ေဘြူး။ ပိုပြီး အရေးကြီးတာ မှသှေးတို့လို လငရြှိမယားတွပေေါ့။

အားလုံးကို မဆိုလိုပါဘူးနောြ။ ရာဂစိတ် ဖမ်းစားတဲ့ခါ ဆန်ဒချင်ြးတူနရင်ေ စိတတ်ူကိုယတ်ူ ပြောပြေါ့။ တဖကကြ မယားရှိတဲ့ လငဖြစ်ရငလြည်း သူတို့နထေိုငမြှု စနဈကို မထိခိုကစြနေဲ့။ အထိအတွေ့ကို သိပပြှီး သာယာသှားလည်း လူမသိ သူမသိ ဆိတကြှယရြာ ကမျဘာလေးထဲမှာပဲ ရအောငန်ပေေါ့။ ဒီထကမြက ယုံကြညမြှုရှိပြီး သာယာချင်ရြင် တရားဝငကြှာပြီး တရားဝငပြေါင်းကြ။ ကိုယန်ဲ့ စိတတ်ူကိုယတ်ူ ကာမစည်းစိမ် ခံစားမယ့်သူက ယုံကြညစြိတခြဖြို့ အရေးကြီးတယ်။

နောကြ ၂ ပတလြောကကြှ မမမှင့်လည်း သူ့ယောင်ျကြား လာခေါလြို့ သူ့တိုကခြန်းသူ ပြနလြိုကသ်ှားတာ ၄ ရကရြှိပြီ။

” မောင် … ထမင်း စားတော့မှာလား … လကဖြကသ်ုပ် … ဝယလြာခဲ့တယ် ”

” ဟမ် …… အေး …… ခူးလိုကလြေ ”

မှသှေး အပြငကြ ပြနရြောကတ်ော့ မောငကြ ဧည့်ခန်းထဲ ခုံပေါမြှာ ဖုန်းထဲ စိတရြောကန်ပြေီး လကတ်ဖကကြ ပေါငကြှားရောကန်တော။ မှသှေး စကားသံ ကြားလိုကမြှ ထောငတ်ငထြားတဲ့ ခွတဖေကကြို အောကခြပြှီး ဖုန်းပိတလြိုကတ်ယ်။ ပေါငကြှားထဲ ထောငထြှကန်တေဲ့ လီးကို လကန်ှင့်ဖိပြီး လကဖြကသ်ုပ် အထုပလြေး ကိုငရြပန်တေဲ့ မှသှေးကို စိတမြလုံ သလိုနဲ့ လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောနတယ်ေ။

” မှသှေး … အပြငသ်ှားတာ … ကြာတာ ”

” အောြ … လမ်းထိပတ်ငပြါ … မောင် ရဲ့ …။ မနကကြ စွေးနောကကြတွာနဲ့ … ဟင်းမခကြလြိုကြ ရဘူး ……။ ကြကြဥတော့ … ကြောထြားတယ် …။ ထမင်း ဆီးစမ်းပြီး … လကဖြကလြေးရော … စားရအောငလြို့ …… သှားဝယတ်ာပါ ”

” မောင် ပြနရြောကန်တော … ကြာပါပြီ ”

” အင် … ကဲပါ … မောငရြယ် …။ မှသှေး … ထမင်းခူထား … လိုကမြယ် …။ ဖုန်းကြည့် မနနေဲ့တော့ … လာခဲ့ ”

မှသှေး မောင့်ကို မကြန်ှာခွိုသှေးပြီး လှည့်ထွကတ်ော့ မှသှေး ဖငကြှီး ကြည့်ရင်း ကနွန်ရဈေတယ်။ နှစ်ယောကြ ထမင်း အတူ စားသောကြ ပြီးတာနဲ့ မှသှေးလည်း စားပြီးသား ပန်းကနတ်ှေ ဆေးကြော သိမ်းဆည်းပြီး အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တာ။ မောငကြ မှေးရင်း အိပပြွောြ သှားတာနဲ့ သူ့ဖုန်း ယူကြည့် လိုကမြိတယ်။

” ဟင် ”

မှသှေး အံ့ဩမှငသ်ကသ်ှားရတာပေါ့။

ဖုန်းထဲ မမမှင့် အမြဲကြှားတဲ့ သူတို့ လငမြယား မင်ျဂလာဦးလကဖြှဲ့ ကုတငပြေါမြှာ မမမှင့်က ဒူးတဖကထြောငပြှီး လှဲနတော။ မောငကြ မမမှင့် ထမိနကြို အပေါဆြှဲတငပြှီး ခွသလေုံးသားတွေ နမ်းပေးနတယ်ေ။ မမမှင့် ပေါငတ်ံတွကေ ဖြေးဖြေး တုတတ်ုတလြေး။ ပေါငခြှံထဲ လွှာဖြားလေးနဲ့ ယကတ်ော့ မမမှင့်လကတ်ှေ မောင့်ခေါင်းကို ဖမ်းကိုငပြှီး တဟင်းဟင်း ညည်းလာတယ်။

ထမိနခြါးထိ လှနန်တေဲ့ မမမှင့်ဆီက ရှိုကသ်ံလေးတွေ ထွကလြာတော့ မောငကြ ပေါငခြှံထဲ နမ်းရင်း မမမှင့် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး အပြငကြနေ အဖုတ် အကကြှဲ ကြောင်းထဲ လကခြွောင်းလေးနဲ့ ပြတဆြှဲ ပေးနတော။ မကြာပါဘူး မမမှင့် ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ စုလိုကြ ကားလိုကန်ဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပန်းရောငလြေး အရညစြိုလာတယ်။ ပန်းရောင် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ပေါကြနပေဲ မောငကြ ဖောင်းကြှလာတဲ့ မမမှင့် အဖုတကြို ငုံစုပပြဈတာ။ ခဏနတေော့ မောင့် တံတွေးတွရေော မမမှင့်ရဲ့ အရညကြှညတ်ှရေော ရှှဲလာပြီး အဖုတန်ဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ဂွလေး ကပသ်ှားတာပေါ့။

” မမမှင့် … ဘောင်းဘီ ခွှတမြယန်ောြ ”

မောင့် စကားအဆုံး မမမှင့်က ပကလြကြ အနထေားနဲ့ ခွဖြေား ထောကပြှီး ဖငကြှီး ကြှပေးနတော။ ထမိနရြော အတွင်းခံ ဘောင်းဘီရော ကြှတသ်ှားတော့ မောငကြ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနဲ့ မမမှင့် ပေါငကြှားထဲ ကုန်းယကတ်ော့တာပဲ။ အနီးကပ် ရိုကထြားတော့ မောင့်မကြန်ှာက ထင်းလို့။ မောင့်မကြန်ှာကို မမမှင့်က ပေါငခြှံထဲ ဆှဲကပ် ထားတယ်။ ဖုန်းထဲ မမမှင့် ညည်းသံ ကယွလြာလို့ ဘေးနား အိပန်တေဲ့ မောငမြကြားအောင် မှသှေး အသံတိုးထား လိုကရြသေးတာ။ မောငကြ မမမှင့် အဖုတကြို ရသလောကဖြှဲတော့ စောကခြေါင်း အတွင်းသား ရဲရဲလေးပါ မှငန်ရတေယ်။ မောငကြ လွှာထိုးသှင်းပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး စုပသ်လို စုပတ်ော့တာပဲ။ မမမှင့် အောကပျိုင်း ဗလာနဲ့ သူ့ပေါငတ်ံတွေ ဖြဲလိုကြ စုလိုကြ ရငဘြတကြှီး ကော့တကြ လာတယ်။

” အာ … ဟာ … ကနတ်ော့နောြ … ကိုမင်း … အ … အ အ … ထွကြ … ထွကြ … ထွကပြှီ … ရှီးးးးးး … ရှီးးးးးး … အင်းဟင်း ”

မမမှင့် ပေါငဂြှလေးထဲက အရညတ်ှေ ပန်းထွကြ လာတာ မောင့်မကြန်ှာကို ရှှဲလို့ပေါ့။ မှသှေးရငထြဲ လှိုကဖြိုမောနမေိတယ်။ မောင့်လွှာစွမ်းက ထငမြထားမိလောကအြောင် မမမှင့်ကို ထိထိမိမိ ခံစား စခေဲ့တာလေ။ မောငကြ ဒါကို ရပမြသှားသေးဘူး မမမှင့် အစိလေးကို ငုံခဲပြီး အဖုတထြဲ လကခြလယ် ထည့်မှှပေေးနတယ်ေ။

” ဇွိ … အ … ဇွပ် … အင်းးး … ဟင့် ဟင့် … ကို မင်း ရယ် … အား … အား အားးးးး ”

မမမှင့် ဖငကြှီး မှှောကပြှီး လထေဲ ပေါငတ်နတ်ှပေါ တဆကဆြကြ တုနန်ရှောတယ်။

” ဟင် …… မွ ……… မွ …… မွသှေး ”

အဲ့အခွိန် ဘေးနားအိပန်တေဲ့ မောငန်ိုးလာတာ မှသှေး မသိလိုကဘြူး။ ဖကြကြနဲ့ မှသှေး လကထြဲက ဖုန်းကိုယူပြီး ကြည့်ရင်း မောင် မကြန်ှာပကြန်ရှောတာ။ မှသှေး ဘာမှမဖြစ်သလိုနဲ့ ပြုံးပြလိုကမြှ မောင် စိတသ်ကသ်ာရာ ရသှားတယ်။ ခဏနတေော့ ပြတင်းပေါကကြ တိုးဝငလြာတဲ့ လနေုအေးလေးကြောင့် မှသှေးတို့ အိပခြန်းထဲ ခမွြးစိမ့်စိမ့်လေးနဲ့ လိုကကြာလေး တဖကြဖြကြြ လှင့်နတယ်ေ။

” ရှှတ် … ပြှတ် ပြှတ် … ရှှတ် ရှှတ် … ဟင် … မှသှေး … လညပြင်းရော ပုခုံးမှာရော … အကြကတ်ှေ ပါလား ”

အိပခြန်းလေး အေးနပမေယ်ေ့ မှသှေး မကြန်ှာ ပူပြီး နှာဖြားထိပ် ခွှေးသီးတွေ ထွကန်ရတေယ်။ မှသှေး မကြန်ှာအနှံ့ နမ်းနတေဲ့ မှငကြှင်းက မောင့် အတွကြ စိတရြှုပစြမှောလေ။ မောင် မေးမှ မနကကြ အဖြစ်အပကြကြို သတိရမိလိုကတ်ာ။ မနကကြ မောငအြပြင် ထွကတ်ော့ ရှေ့ဆင့် နောကဆြင့် မောငစြိုး ရောကလြာလို့ မှသှေးလည်း အပြငခြဏ လိုကသ်ှားမိတယ်။ တွေ့နကြေ မောင်းစိုး အသိခွံ တဈခွံမှာပဲလေ။

” အင့် … အီးးး … အင်း ဟင်း … အဟင့် ဟင့် ”

အဖုတလြေးပေါြ လွှာနှေးနှေးလေး တငမြိတာနဲ့ မှသှေး ဂနာမငှိမတ်ော့ဘူး ပေါငတ်ှကေို စုလိုကြ ကားလိုကြ ကာမသှေးတွေ ဆူပြကလြာတာ။ မောငစြိုးက အရညရြှှဲနအေောင် ယကပြေးပြီးမှ မှသှေး ပေါငန်ှဈဖကကြို သူ့ပေါငပြေါြ ဆှဲတငလြိုကတ်ယ်။ လီးထပန်ဲ့ အဖုတဝြလေး တေ့မိတော့ မှသှေး အဖုတလြေးက တဆဈဆဈနဲ့ပေါ့။

” ဇွိ … ဗစြျ … အ … ဗှတ် … ဗွိ … အား … ကြှတ် … ကြှတ် ”

စောကခြေါင်းဝလေး လီးထိပတ်ေ့ရင်း မှသှေး ခွိုင်းအောကြ လကလြွိုသှင်းလိုကတ်ယ်။ ပုခုံးနှစ်ဖကြ ညှဈဆှဲရင်း လီးကို ဖိသှင်းတော့ မှသှေး စောကခြေါင်းထဲ တဗစွဗြစွန်ဲ့ တိုးဝငလြာတဲ့ လီးကြောင့် ဆီးခုံးလေး ကငွတ်ကလြာတယ်။ လီးအရညပြှားနဲ့ အဖုတအြတွင်းသားတွေ ခပစြီးစီး ပြတဆြှဲခွိန် မှသှေး အံကြိတခြံရင်း ကိုယလြုံးလေး တွန့်လိမန်ရတော။ ခဏနတေော့ မောငစြိုးက မှသှေးကို မညှာတော့ပါဘူး မတွေ့ရတဲ့ အခွိနတ်ှအတွေကြ အတိုးခပြှီး တရစပ် ဖိလိုးတော့တာပဲ။ လီးဝငလြာတိုင်း မှသှေး အဖုတလြေး မောငစြိုး လီးဒဏကြို အလူးအလဲ ခံစားနရတေယ်။

” အ … ရှီးးးးး … အို့ … ကြှတ် ကြှတ် … ရှီး … ကြှတ် … ဖြည်းဖြည်း ”

လိုးနရင်ေး မောငစြိုးက တဆတဆြတ် တုနန်တေဲ့ မှသှေး နှုတခြမ်းကို ဆှဲစုပပြှီး နို့အုံနှစ်ဖကကြို ဖြဖြလေး ပြတလြိုကြ ဆှဲညှဈလိုကပြဲ။ လီးကို အရင်းထိ သှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကန်ဲ့ ပုခုံးသားတွရေော လညပြင်းသားတွရေော ဆှဲစုပပြှီး လိုးတာ။ လိုးပြီးတော့ မှသှေး ပုခုံးနဲ့ လညပြင်းမှာ အကြကတ်ှေ ကနွန်ရဈေတယ်။ အခု မောငမြေးတော့ မှသှေး ပြင့်ပြင့်လင်းလင်းပဲ ဝနခြံလိုကတ်ာ။

ခကြခြငွြးပဲ မောငကြ မှသှေး နှုတခြမ်းကို မကမြကြ မောမော ဆှဲစုပပြဈတယ်။ မောင့် အနမ်းတွကေ ရမျမကြ ပြင်းပြင်းနဲ့ နားလညမြှု ရရှိခွင်း ဆိုတဲ့ အငှေ့အသကတ်ှေ အပြည့်ပေါ့။ မှသှေးလည်း ခပတ်င်းတင်း ပြနပြှီး ပြေ့ဖကထြားလိုကတ်ာ။ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ မခစွတ်ော့လို့ တနဖြိုးမထားလို့ သဈစာဖောကတ်ာမွိုး မဟုတဘြူး။ သှေးနဲ့ သားနဲ့ တညဆြောကထြားတဲ့ ခန်ဓာကိုယရြဲ့ အထိအတွေ့နောကြ လိုကမြိကြတာမွိုး နှစ်ဦးသား အလိုလို နားလညခြံစားလာမိကြတယ်။

မောငကြ မှသှေး အရငတ်ုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အသေးစိတ် မေးပြီး ကုတငတ်ိုငတ်ှေ ခါရမ်းနအေောငကြို လိုးတာ။ မှသှေးလည်း ဘာထူးလဲ မောငန်ဲ့ မမမှင့်တို့ လိုးခဲ့တဲ့ ပုံစံအတိုင်း မောင့်ကို မေးမေးပြီး တပုံစံထဲ လိုးခိုင်းတာပေါ့။ သူစိမ်းတဈယောကန်ဲ့ အတူနပြေီး ပြနပြှောပြတဲ့ခွိန် ကိုယတ်ိုင် ရငခြုနပြှီး စိတလြှုပရြှားမှု ပြင်းထနတ်တတ်ဲ့ ကာမအရသာ အသဈလေး မှသှေးတို့ လငမြယား ရရှိလိုကတ်ယ်။

///////////////////////

” ဒီနေ့ နောကကြတွယန်ောြ … မှသှေး … မကြန်ှာလည်း မကောင်းဘူး …… အလုပ် ပငပြန်းလာပုံ ပဲ ”

” အလုပထြဲ ပငပြန်းတာက … မဟုတဘြူး မောငရြဲ့ …။ ဒီနေ့ … မှသှေး … ပယပြယန်ယန်ယ် … အလိုးခံလာရတာ … သိပြီလား … ဟှန့ြ ”

” ဟမ် … ဘယ် လို … ဘယလြို … မှသှေး … ဘာပြောလိုကတ်ယ် ”

မှသှေးပြောလိုကတ်ဲ့ စကားကြောင့် မောင် အံ့သှပြီး ပြနမြေးတဲ့ စကားသံတွေ တုနရြီနတယ်ေ။ အထဈထဈ အငေါ့ငေ့ါ ဖြစ်နရှောတာပေါ့။

” ဟုတတ်ယ် … မောငရြဲ့ … မှသှေး တို့ ရုံးက … ညှှနမြှူး … ဦးသီဟနလြေ … မှငဖြူးတယမြလား ”

” အင်း … မှသှေးကို … မောင် လာကြိုတုန်းက … တခါနှစ်ခါတော့ … မှငဖြူးပါတယ် … အသားဖြူဖြူ … ခပဝြဝ … မလား ”

” ဟုတတ်ယ် … အဲ့ဒီညှှနမြှူးက … မှသှေးကို …… လိုးတာ … အဖုတထြဲ … သူ့လရညတ်ှေ … ပြည့်လွှံနတော … အခုထိ ကနွသ်ေးတယ် … စိုစိစိုစိနဲ့ ”

” ဟာ …… တကယလြား … မှသှေး ”

မောင့် မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကလြာတယ်။ သူ့ဘေးနား ဝငထြိုငတ်ဲ့ မှသှေးရှေ့ ဒူးထောကြ ထိုငပြှီး မကြန်ှာကို မော့ကြည့်နတော။

” အင်း … မောင် မယုံရင် … ကြည့်လေ ”

မှသှေးလည်း ထမိနအြောကန်ားစကို ခါးထိ ဆှဲတငပြှီး ပေါငဖြှဲ ပြလိုကတ်ယ်။ မောငကြ မှသှေး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီဂွလေးကို ဖြဲကြည့်တော့ အနထြှကန်တေဲ့ လရညတ်ှကေ ဘောင်းဘီမှာ ပပြနေတော။ မထငမြှတပြဲ သူစိမ်းယောင်ျကြား တဈယောကရြဲ့ အလိုးခံခဲ့ရပြီး အလိုးခံရတာကို ကိုယ့်လငကြို ပြမိတော့လည်း စိတထြဲ ဝမ်းနည်းသလိုလို ရှကသ်လိုလိုတော့ ဖြစ်လာမိတယ်။

” ဟင် … တကယ် … တကယပြါလား … မှသှေး ရယ် ”

စကားဆုံးတော့ မောင့်မကြန်ှာမှာ အားရကြနပေတ်ဲ့ အရိပအြယောငတ်ှေ ပေါလြာပြီး မှသှေး အဖုတလြေးကို ကုန်းယကတ်ော့တာပဲ။ ဦးသီဟန် ပန်းထည့်ထားတဲ့ လရညတ်ှကေို ပြောငန်အေောင် ယကပြှီး မွိုခပြဈတယ်။ မောင့် လကတ်ဖကကြ သူ့ ပေါငကြှားထဲ လှုပရြှနတော မှသှေး နဲ့ ဦးသီဟန် လိုးတာ တွေးပြီး လီးကို ဆှနတောပဲ နမှောပါ။

” ရှီးးးးး … အဲဒါ … ဦးသီဟနရြဲ့ … လရညတ်ှေ … မောင် ရဲ့ … အ … အားးးး … အာကြာ ”

အဖုတထြဲက လရညတ်ှေ မွိုခနွလေို့ မောင့်အပေါြ အားနာသလိုလို သနားသလိုလို ဖြစ်မိလို့ ပြောရင်း မှသှေးကိုယတ်ိုင် ကာမစိတတ်ှေ ကြှတကလြာရတယ်။

” အစအဆုံး … ပြောပြနောြ … မှသှေး … မောင် … တအား … သိချင်န်ပြေီ ”

မောငကြ လီးကိုဆှရင်း အရမ်းသိချင်ြ နတေဲ့ပုံနဲ့ တောင်းဆိုနတော မှသှေးရငထြဲ နှင့်ကနဲပါပဲ။ ဒါတွကလေည်း မောငန်ဲ့ မှသှေး နှစ်ဦး နားလညမြှုယူထားလို့ မှသှေး အထိအတွေ့အောကြ သာယာမိတာပါ။

” အင်း … ပြောပြမှာပါ … မောင် ရယ် ”

” မှနမြှန် … ပြောလေ …… မှသှေး ”

သူစိမ်း ယောင်ျကြား တဈယောကကြို အလိုးခံလာပြီး လငဖြစ်သူကို ပြနပြှောရတာ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းလေး ဖြစ်လာရတယ်။

” ဒီနေ့ … မှသှေးတို့ … ရုံး စောစော ဆင်းကြတာ … ညှှနမြှူးရဲ့ …… မှေးနေ့လေ …။ ညှှနမြှူးက ဝနထြမ်း အားလုံး … နာမညကြှီး စားသောကဆြိုင် တဈခုကို … အခွိနပျိုင်း ငှားလိုကတ်ယ် …။ အောကခြှေ ဝနထြမ်းတွရေော … မှသှေးတို့လို အရာရှိ တွရေောပဲ ……စားကြ သောကကြှပေါ့ … ညှှနမြှူးကလည်း ခွင့်ပြုထားတယ် …။ မှသှေးလည်း … မမမှင့်တို့နဲ့ ဘီယာ နည်းနည်း သောကမြိတယ် …။ ညှှနမြှူးက … မှသှေးတို့ တဈရုံးလုံး … မီးဖိုချောင် … အိမသ်ုံး ပစ်စည်းတွေ … မဲဖောကြ ပေးသေးတာ … တဈယောကပြှီး တဈယောကြ … မဲနှိုကကြှ … အောကြှ ဟဈကပြဲ ”

” အဲဒါနဲ့ … မှသှေးနဲ့ ဦးသီဟနတ်ို့ … ဘယလြို လိုးဖြစ်တာလဲ ”

” အာ … အစ ဆုံး … ပြောနတောလေ … မောင် ရယ် … မလောပါနဲ့ ”

” အင်းပါ … မောင် … စိတစြောနလေို့ပါ … ပြောပြော ”

” မှသှေး … ဘီယာသောကပြှီး … ဆီးပုံး တင်းလာလို့ … သေးတအား … ပေါကခြငွတ်ာနဲ့ … ဆိုငရြဲ့ အနောကဖြကြ …… သန့်စငခြန်းဘကြ … လွှောကလြာခဲ့တယ် …။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ … ညှှနမြှူး ဦးသီဟနကြ … ဘယခြွိန် … သန့်စငခြန်းဘကြ … ရောကန်လေဲ မသိဘူး …။ တကိုယလြုံး … ယိမ်းထိုးနရင်ေး … မှသှေး ကို စိုကကြှည့်ပြီး … သန့်စငခြန်းထဲ ဝငသ်ှားတာ …။ ခကြခြငွြးပဲ … ဘုန်းကနဲ့ … အသံကြားလိုကမြိတယ် …။ မှသှေးလည်း သေးပေါကပြှီး … ရချိုးခန်းထဲ ဝငကြှည့် တော့ … ပုဆိုးက … ပေါငလြယရြောကန်ပြေီး … ချောလြဲ နတော တွေ့လိုကရြတာ ”

” အင်း ”

မောငကြ မှသှေး စကားပြော မရပအြောင် အင်း တဈလုံးပဲ ထောကပြေးနတယ်ေ။ မှသှေး အလိုးခံရတဲ့ အကြောင်းကို တအား သိချင်န်တော မကြန်ှာက အသိသာကြီးပါ။

” ပုဆိုး ကြှတပြှီး … အောကကြ … အတွင်းခံမပါတော့ … လီးက … အတိုင်းသားပဲ ”

” ဦးသီဟန် … လီးကြီးက … ကြီး … ကြီး … ကြီးလား … ဟင် … မွသှေး ”

” အင်း … မှသှေး … ထငတ်ောငမြထားဘူး … လီးက … နီညိုရောင် … တုတတ်ုတကြှီး … ရှညလြည်းရှညတ်ယ် ”

” အင်းပါ … ဆကပြှောပါဦး ”

” ပြောမှာပါ … မောငရြဲ့ … တကယတ်ည်း ဟှန့် ”

မောငကြ စိတလြှုပရြှားပြီး သိချင်စြိတကြ ထိန်းမရ သိမ်းမရ ဖြစ်နတော။ မှသှေး ဟန့်လိုကတ်ော့ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ် ပြနရှောတယ်။ မောင့်ကို ကုတငပြေါြ ပြနထြိုငခြိုင်းပြီး မှသှေး ဂွင်းထုပေးရင်း ဆကပြှော ပြနတောပါ။

” မှသှေးလည်း … ရုတတ်ရကြ …ကြောငပြှီး … ကြည့်နမေိတာပေါ့ …။ မှသှေး ကြောငန်တေုန်း … ဦးသီဟနကြ ထထိုငပြှီး … နှုတခြမ်းချင်ြး … တေ့စုပ် ပစ်တာ … တဆကထြဲ … နို့တွရေော ဖငတ်ှရေော … ညှဈနတောပေါ့ …။ သူ့လီးကိုလည်း … မှသှေးကို … ကိုငခြိုင်း သေးတယ် ”

” မှသှေး က … ကိုငပြေးတယ် … မလား ”

မောငကြ အဲ့အခွိန် မှသှေး ခံစားခကြကြို သိချင်န်ပေုံနဲ့ အငမ်းမရ မေးနရှောတာ။

” သန့်စငခြန်း နံရံမှာ ကပထြားပြီး … ဇွတလြုပတ်ာလေ … မောင် ရဲ့ ……။ တခွားလူများ … ရောကလြာမလား ဆိုပြီး … ကြောကစြိတကြ တဝကြ … ရှကစြိတကြ တဝကန်ဲ့ … မှသှေး ခံစားမှုက … ပူးတွဲ ခံစားနရေ တာပေါ့ …။ ရုန်းမိပမေဲ့ … ဦးသီဟန် က လွှာကို … အတင်းစုပတ်ယ် …။ နို့တွပေါ ညှဈတော့ … မှသှေး … ပထမတော့ … လန့်တယ် …။ အောလြည်း မအောရြဲဘူး …။ သူလုပန်တော တွကေ … အရမ်းမှနတ်ယ် …။ မှသှေး ထမိနထြဲ … လကသ်ှင်းပြီး … အဖုတကြို နိုကတ်ော့ … အဲ့အခွိန် … မှသှေး … တအား စိတလြှုပရြှားပြီး … စိတပြါသှားတာ ”

” အင်း … ဒါနဲ့ … မှသှေး အဖုတကြို … ယကပြေး သေးလားဟင် ”

” ယကပြေးတာပေါ့ … မောင် ရဲ့ … တအား ကြမ်းတာပဲ … စောကစြိကို … ဖိဖိ ကိုကတ်ာ …။ မှသှေး လည်း … စောကရြညတ်ှေ … သူ့မကြန်ှာပေါြ ပန်းထုတ် ပစ်တာပေါ့ …။ သူက ပြောသေးတယ် … မှသှေး ဖငကြှီးကို … ဂွင်းမှန်း ထုနတော … ကြာပြီတဲ့ …။ ပြောလည်း ပြော လကတ်ှကလေည်း … တရစပ် … ဖငကြို ညှဈညှဈပြီး … အရညပြန်းထွကြ နတေဲ့ … စောကဖြုတကြို … ဖိယကြ နတော ”

” အင်း … မှသှေး … ခံရ ခကန်မှောပေါ့ ”

” ဟုတတ်ယ် … ဦးသီဟန် က … နို့တွေ ဖငတ်ှေ … ညှဈရင်း … ယကပြေးတော့ … တောတ်ောလြေး စိတပြါမိတယ် …။ တခွီပြီးတော့ … သူ့လီးကို ကိုငခြိုင်းရင်း … နူးှုတခြမ်းချင်ြး ပြနတ်ေ့စုပတ်ာ … ဦးသီဟန် ပါးစပကြ … မှသှေး ရဲ့ … စောကရြညန်ံ့တွေ … ပြနရြတော့ … စိတထြဲ တမွိုးကြီး … ဖြစ်လာပြီး … သူ့လီးကြီးကို ဂွင်းတိုကြ … ပေးနမေိတယ် ”

” အားးးးး …… အ …… မရ တော့ဘူး … မွ သှေး ရယ် ”

မှသှေး စကားတွေ နားထောင်းရင်း လကထြဲ မောင့်လီးက တဒုတဒြုတန်ဲ့ လီးအရညပြှား တင်းလာပြီ။ ရငခြုနသ်ံမှနပြှီး စိတလြှုပရြှားနတေဲ့ မောင့်ကို မှသှေး ခပမြှနမြှနလြေး ထုပေးတော့ ဗစွကြနဲ့ ဗစွကြနဲ့ လရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတယ်။

” အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရရင် … မှသှေးက … ဦးသီဟန် ကို သထိထားမိနတော … ကြာပြီ … မောငရြဲ့ …။ အလုပကြိဈစ ရှိလို့ … နှစ်ယောကသ်ား … အနီးကပ် နရတေိုင်း … မှသှေး ဖငကြို … မတောတ်ဆ လိုလိုနဲ့ … လာလာ ထိတာ …။ တခါတခါ မှသှေးရှေ့ … ပုဆိုး ဖြန့်ဝတရြင်း … သူ့ လီးကို … မမှင် မှငအြောင် … ပြနသေေးတယ် ”

မောင့်လီးက လရညထြှကပြှီးတာကို ခါတိုင်းလို ပြော့ကမွသှားသေးဘူး။ မှသှေး ပြောသမွှ မောငကြ ပါးစပ် အဟောင်းသားနဲ့ နားထောငရြင်း ခေါင်းလေးပဲ ညိတပြှနတော။ မှသှေးလည်း ပြောရင်း စိတပြှန် ကြှနလေို မောင့်ကို ဂွင်းဆကထြုပေးနရင်ေး မောင့်လကကြို ပေါငကြှားဆှဲသှင်းပြီး စောကဖြုတန်ဲ့ ကပပြေးထားတယ်။

” ရှီးးးး … ကြှတ် … အဲ့ခြိန် … မွသှေးက … ပြန် မပြဘူးလား ”

” ဟင့်အင် … မှသှေး … စိတပြါရင် … မောငစြိုး ရှိတယလြေ … မောငရြဲ့ ”

” အင်းပါ … ဒါနဲ့ … တခြီပဲ … အလိုးခံရ တာလား ”

” ဟင့်အင် … မောင် … တခါပြီးတော့ … မှသှေး … အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ … ပြနဝြတပြှီးမှ … နောကတ်ခါ … ထပပြှီး … အလိုးခံရတာ ”

” အင်း … သန့်ဇငခြန်းက … အထွကြ … မှသှေးကို …… နောကတ်ခွီ … ထပလြိုး တာပေါ့ ”

” ဟုတတ်ယ် … မောငရြဲ့ … လိုးပြီးကာစ … လီးကြီးကို … ပြနစြုပခြိုင်းတယ် …။ ဒဈကြီးက … မှသှေး ပါးစပန်ဲ့အပြည့်ပဲ …။ စုပပြေး နရင်ေး … လီးကို ပါးစပထြဲက … ထုတပြှီး … ပါးနှစ်ဖကကြို … လီးနဲ့ ရိုကန်တော … လဥတွနေဲ့လည်း … မကြန်ှာ ပြတတ်ော့ … မှသှေး … စိတတ်ှေ … ပြနထြ လာရတာပေါ့ … မောငရြယ် …။ မှသှေးလည်း ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် … ဆိုပြီး … ဦးသီဟနရြဲ့ … လီးကို မကမြကြ မောမော … စုပပြေး နမေိတယ် …။ မှသှေး … ထရပတ်ာနဲ့ … နံရံဘကြ … ကပပြှီး နောကကြနေ … ထမိနကြို ခါးပေါြ ……မတငလြိုကတ်ာ … အတွင်းခံ ဘောင်းဘီက … ပြနဝြတ် ထားတော့ … ဖငအြောကကြို … ပြနလြွှော ခပြဈတယ် …။ မှသှေး ပေါငန်ှဈဖကကြို … စိခိုင်းပြီး … အနောကကြနေ … ဖငကြှားထဲ … လီးထိုးသှင်း … ပစ်တာပေါ့ …။ တဆကထြဲ … နို့အုံတွကေို အင်ျကြီ အပြငကြ … ညှဈရင်း … ပေါငကြှားကို … လိုးနတောလေ ”

” အမ် … နောကကြနေ …… ဖငကြို …… မလိုးဘူးလား ”

” အစပိုင်း … ဖင် မလိုးပါဘူး … မောငရြဲ့ …။ အဖုတအြောကဖြကြ … ပေါငကြှားထဲ … လိုးတာပါ ……။ ဒါပမေဲ့ … လီးကြီး ပေါငကြှားထဲ … ဝငလြာတိုင်း … လီးထိပန်ဲ့ … လီးအရညပြှား … အပေါခြှမ်းက … အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းထဲ … ထိုးပြတ် မိနတောလေ …။ နောကကြနေ … လီးကြီး အရင်းထိ … ကပထြိုးလိုကရြင် … မှသှေးပေါင် အရှေ့ကြားထဲ … ဦးသီဟန် … ဒဈကြီး … ပြူးထွကလြာတာ ”

” ဪ ”

” နို့တွေ အညှဈခံရပြီး … အဖုတကြို … လီးနဲ့ ပြတခြံရ သလို … ဖြစ်တော့ …… မှသှေးလည်း … ဖငကြှီး နောကပြဈပြီး … လိုးပေးဖို့ … ဖြင့်ပြောရတယ် … ရှကလြည်း ရှကမြိတာပေါ့ … မောငရြယ် ”

” ထပလြိုး ပေးတယ် … မလား ”

” အင်း …… လိုးပေးတာပေါ့ … အခကြြ ၂၀ တောင် … မပြည့်ဘူး ……… မှသှေး … စောကရြည် ပန်းထွကြ ကုနတ်ာ ”

” အာ … မွသှေး ရယ် ”

” အင်း … မှသှေး … စောကရြည် ထွကပြှီး …ခဏနမှေ … ဖငန်ှဈခွမ်းကို … ဖြဲပြီး သူ့လီးထိပန်ဲ့ … ဖိပြတ် နတော … တံတွေး ထွေးသံ တခကြြ ကြားပြီးတော့ … မှသှေး ဖငဝြကို … လီးနဲ့ ထောကထြား … လိုကတ်ယ် …။ မှသှေးက … အပေါကြ မှားနပြေီ … ပြောတော့ … ဦးသီဟနကြ … မမှားပါဘူးတဲ့ … မှသှေး ဖငကြှီး ကိုလည်း … လိုးချင်န်တော … ကြာပြီ ပြောတယ် ”

” ဟင် … ဦးသီဟနကြ … ဖငရြော လိုးတာလား ”

မှသှေး ပြောပြနတေုန်း မောငကြ စိတလြှုပရြှားသံနဲ့ မေးနတေော့ မှသှေးလည်း မောင့်လီးကို ဂွင်းပြနထြုပေးရင်း ဆကပြှောပြ လိုကပြါတယ်။

” အင်း … မှသှေး … ထပမြပြောခင် … ဖငထြဲ ဦးသီဟန် လီးကြီး ဝငလြာတာ … မောငရြဲ့ …။ အဝင် တခကြထြဲနဲ့ … လီးက တုတတ်ော့ … နှင့်ကနဲ့ပဲ … ဖငထြဲ စီးကြပ် နတယ်ေ …။ ဒါပမယ်ေ့ … သူ့လီးပေါြ မှသှေး … စောကရြညတ်ှေ … ရှှဲနတေော့ … တအားတော့ … မနာပါဘူး ”

” အင်း ”

မောငကြ အင်းတဈလုံးပဲ ပြောပြီး မှသှေးစောကဖြုတကြို ဖိဖိပြတပြေးနတယ်ေ။

” နောကကြနေ … လီးကို ထုတလြိုကြ … ပြနသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ … ဦးသီဟန် ဖငလြိုး ပေးတာက … စောကပြတ် လိုးပေးတာထကြ … ကောင်းတယ် … မောငရြယ် …။ ဖငထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်ရင်း … မှသှေး … ဂုတသ်ားလေးတွေ …… နမ်းတော့ မှသှေးလည်း စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတမြိတာ …။ ဦးသီဟနကြ … ဖငထြဲက … လီးကို ခကြခြငွြး … မထုတသ်ေးပဲနဲ့ … စိမပြှီး … နောကကြနေ … မှသှေး အဖုတကြို … နိုကတ်ော့ … မှသှေး စောကရြညတ်ှေ … သေးပန်းသလို … ပန်းထွကြ ပြနရြော …။ ဒူးတွေ တုနပြှီး … ညှတကြလွာလို့ … နံရံကို လကထြောကပြှီး … မနည်း အားယူထားရတာ ”

မှသှေး စကားဆုံးတော့ မောင့်လီးက ပြနမြာလာပြီ မပြောမဆိုနဲ့ မှသှေးကို ကုတငပြေါလြှဲပြီး ခွလိုး တော့တာပဲ။

” ဗစွြ … အ … ဘှတ် … အားးးး … ဖြည်းဖြည်း လိုးပါ … မောငရြယ် ”

” နာလို့လား … မွသှေးရဲ့ … ဦးသီဟန် … လီးကြီးနဲ့ … လိုးတုန်းက … မနာဘူးပေါ့ ”

” အှန် … မောငကြလည်း … အစပိုင်း … ဖြည်းဖြည်း လိုးဖို့ … ပြောတာပါ နောြ … ဟှန့် ”

” ရှီးးးးးး … ဘှတ် … ဗှိ … ဇွိဇွိ … ရှီးးးးး … အားဟား … လိုးလို့ … ကောင်းလိုကတ်ာ … မှသှေး … စောကဖြုတထြဲ … ဦးသီဟန် … လရညတ်ှေ … ကနွသ်ေးတယ် … အင့် … ဗှတ် … ဖြပဖြှပ် ”

” အင်းဟင်း … ဟုတတ်ယ် … မောငရြဲ့ … အ … အားးးးး … သူ့လရညတ်ှေ … စောကပြတထြဲရော … ဖငထြဲရော … အများကြီးပဲ … အ … ရှီးးးးး … လိုး လိုး … မောင် … ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးးး ”

” အာ … ဖငထြဲ မှာရောလား … အင့်ဟာ … ဗှိ … ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ”

” ဟုတတ်ယ် … မောငရြဲ့ … သန့်စငခြန်း … နံရံမှာ … ကပလြိုး တာ … ဟင့် ဟင့် … မတရား သဖြင့်ကို …… ဆှဲလိုးတာ …… အ အ …… အအအအအ ”

မှသှေးလေ အားကြိုးမာနတ်ကန်ဲ့ လိုးနတေဲ့ မောင့်ကို ကြည့်ရင်း စောကပြတယ်ားပြီး ပြီးချင်လြာတယ်။ သူစိမ်းတယောကကြို အလိုးခံပြီး ကိုယ့်ယောင်ျကြား ကိုယ် ပြနပြှောရင်း အလိုးခံတာ ကာမ အရသာက ပိုပြီး ပြင်းပြင်း ထနထြန် ခံစားရတာ။

” ရှီးးးး ……… အားးး ……… အိမထြောငသ်ညသ်ာ … ပြောတာ … မှသှေး ဖငကြှီးက … ကော့ထွကြ လုံးခွိတ် နတော … ဦးသီဟနလြည်း …… လိုးချင်မြှာပေါ့ …… ထကြာ …… မှသှေး … အောကဆြင်း … လိုးရအောင် ”

မောငကြ လီးကို ခွှတပြှီး ကုတငပြေါကြ အရင် ဆင်းတာ။ မှသှေး ကြမ်းပြငပြေါြ ခွခမွေိတာနဲ့ ဗီဒို ဘေးနား အိပခြန်း နံရံကို ကပပြှီး နောကကြနေ မှသှေး ဖငကြို ဆှဲလိုးတော့ တာပဲ။ မနုးမနှပ် ပမယ်ေ့ မောင့်လီးပေါြ မှသှေး စောကရြညတ်ှရေော အကြိအခွှဲ တွရေော ကပန်တေော့ ဖငထြဲ ရှောရှောရှုရှု လီးက တန်းဝင် လာတယ်။ အိမထြောင် သကတ်မ်း တလွှောကြ တခါမှ မရဖူးတဲ့ မောင့်ရဲ့ အပြင်းထနဆြုံး လိုးခကြတ်ှကေ မှသှေးကို အထွဋထြိပ် ပို့ပေး လိုကတ်ာ အကြိမကြှိမပြါပဲ။ တညလုံး နားလိုကြ လိုးလိုကန်ဲ့ မနကြ ၄နာရီ လောကမြှ မောပြီး အိပသ်ှား ကြတာ။ မနကလြင်းတော့ မှသှေး တကိုယလြုံး ကိုငရြိုကြ ထားသလို စောကဖြုတလြည်း ထူပူ ကြိန်းနေ ရတယ်။

/////////////////////////

” ဟောဒီက … ပဲပြုတ် …… ပဲပြုတ် …… ပူပူနှေးနှေး … ယူကြဦးမလား ……… ပဲ ပြုတ် ”

” မှသှေး … ထထ …… သားလေးရော နိုးတော့ … ကြောင်းသှားဖို့ … ပြငရြဆငရြ ဦးမယ် ”

ပန်းတခွို့ ခွှေးပျိုကြ သီးနတေဲ့ အခိုကြ ပဲပြုတသ်ညရြဲ့ ဟဈအောသ်ံနဲ့ အတူ မှသှေးတို့ မိသားစုလေးရဲ့ မနကခြင်း စတငပြှီလေ။ လတွေ နှစ်တွေ ပြောင်းလာပြီး ခုဆို မှသှေးတို့ သားလေး မင်းသှေးခန့် သူငယတ်န်း တကန်ပေါပြီ။ သားလေး နာမညကြ မောင့် အမေ ကိုယတ်ိုင် ပေးထားတာပါ။ အရင် တိုကခြန်း မနတေော့ ပါဘူး ကိုယပျိုင် အိမလြေး ဝယန်လေိုကတ်ာ။

ပေ၃၀ ပေ၅၀ မှဝေိုင်းလေးထဲ ရှေ့ ၁၅ပေ မှအလှေတ် ခနွပြှီး နံကပ် ၂ထပ် တိုကလြေး ဆောကထြားတယ်။ အောြ . တခုတော့ ပြောရဦးမယ်။ မှသှေးတို့ ကလေး ယူကာနီးကြ ၂ယောကစြလုံး ကာမစိတတ်ှေ ထိန်းခွုပပြှီး သူစိမ်းနဲ့ မနပေဲ ၆လ လောကမြှ ကလေး ယူကြတာပါ။ ခုဆို မှသှေးလည်း ရုံးကိဈစ ကလေး ကိဈစ တွနေဲ့ ကာမ အာရုံတွေ သိပမြရှိတော့ ပါဘူး။ မောငန်ဲ့ပဲ ပုံမှနလြေး နဖြစ်ေတယ်။

” မွသှေး … ပြီးပြီလား … ကလေး ကြောင်းပို့ရအောင် ”

” ပြီးပါပြီ … မောငရြဲ့ ”

မောင့် စကားသံကြောင့် မှသှေး အတွေးစလေး ပကြပြှီး သားလေးခေါင်း အုံးဆီလေး လူးပေးရင်း ဘီးနဲ့ သပသ်ပ် ရပရြပလြေး ဖီးပေး လိုကတ်ာ။ မနကြ အိပယ်ာနိုးတာနဲ့ ခကြပြှုတ် ကလေး ရေးခွိုး သနပခြါး လူးပေး ပြီးတာနဲ့ မောင့်အတွကရြော မှသှေးနဲ့ သားလေး အတွကရြော ထမင်းထုပရြ။ အင်း . ကလေး ရလာတဲ့ မှသှေး နေ့တဓူဝ အလုပတ်ှလေေ။ အားလုံး ပြီးတော့ မောငန်ဲ့အတူ သားလေးကို ကြောင်းလိုကပျို့ ရတယ်။ ကြောင်းနဲ့ အိမကြ သိပမြဝေး ပမယ်ေ့ ကားလေး နဲ့ပဲ လိုကပျို့ ဖြစ်တယ်။

” သားလေးရေ … တာ့တာ ”

” တာ့တာ ”

ကြောင်းထဲ ဝငကြာနီးဆို သားလေး မင်းသှေးခန့် က မှသှေး ပါးပြငကြို ဘယည်ာ နမ်းပြီးမှ ဝငတ်တတ်ာပါ။ သားလေး ကြောင်းထဲ ဝငတ်ာ ခဏ စောင့်ကြည့်ပြီးမှ ကားပေါကြ စောင့်နတေဲ့ မောင့်ဘေးနား ဝငထြိုငပြှီး အိမပြှနလြာကြတယ်။ မောငန်ဲ့ မှသှေးလည်း အလုပသ်ှားဖို့ ပြငရြ ဆငရြ ဦးမှာလေ။ ကလေးရပြီး ၁နှစ် ကြာတော့ မောငတ်ို့ ကုမျပဏီက ရနကြုန် ရုံးခွဲ တခုမှာ မောင့်ကို ပို့ပေးလို့ ခုဆို မောငလြဲ ခရီး သိပမြထွကြ ဖြစ်တော့ပါဘူး။ မှသှေးတို့ ကားလေး ကြောင်းရှေ့ လမ်းမကြီး အတိုင်း မောင်းလာရင်း လမ်းခွိုးတခု ရောကတ်ော့ မီးပျိုင့် မီးနီ နလေို့ ကားလေး ခဏ ရပထြား လိုကတ်ာ။

” ဟိုမှာ … ကြည့်လိုကျ … မွသှေး ”

” ဟမ် … ဘာလဲ ……… မောငရြယ် ”

မီးပျိုင် ခဏရပစြောင့်တုန်း မောငကြ အလောတကြီး ပြောလို့ မောငကြှည့်တဲ့ဆီ မှသှေး အကြည့်ရှေ့ကြည့် လိုကတ်ယ်။

” အဲမှာလေ … ဟိုးအရင် … မှသှေးတို့ ရုံးက … ပငစြင် ယူသှားတဲ့ … ညှှန့်မှူး ဦးသီဟန် မလား ”

” အောြ ……… ဟုတသ်ားပဲ …… ဆရာက နဲနဲပိနသ်ှားပြီး … ဆံပငတ်ှေ … ပိုဖြူလာတယ် ”

” အံမယ် … မှသှေးက … ဦးသီဟန် … မှငတ်ာနဲ့ …… ”

” ဟမ် … မှငတ်ာနဲ့ …… ဘာတုန်း …… မောငကြလဲ ”

” အရငကြ … အကြောင်းလေးတွေ … သတိရသှား … လား လို့ ပါ … ခိခိ ”

” အိုရြ ……… မောငန်ောြ … ဟှန့် ”

မောငပြှောမှ ဟိုးအရင် သန့်စငခြန်းထဲ ဦးသီဟနကြ မှသှေးကို လိုးခဲ့တဲ့ ပုံရိပတ်ှေ ပြနမြှင် လာမိတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ အဖုတထြဲ ဆဈကနဲ့ ဝဒနော ဟောင်းတွေ ပြနကြှှ လာသလိုပဲ။ အိမရြောကတ်ဲ့ထိ မှသှေးနဲ့ မောင် ဘာစကားမှ မပြောပဲ တိတဆြိတ် နမေိတာပါ။

” မှသှေး … နောကမြှာ …… အကြကကြှီး ”

အိမရြောကတ်ော့ ကားပေါကြ အဆင်း မောငပြှောလို့ မှသှေး လကန်ောကပြှန် စမ်းကြည့်တော့ ထမိနကြ အရည် ရှှဲနတောလေ။ မှသှေး မကြန်ှာပူသှား ရတယ်။ သူစိမ်း ယောင်ျကြားပေါြ တကမြကမြှု့ အာရုံ မထား တော့တာ သားလေး တသကရြှိပြီ။ ဒါက ပထမ ဦးဆုံး ပြနပြှီး ခံစားမိ လိုကတ်ာပါ။

” အဲဒါ … မောင့်ကြောင့် ………… ဟင် …… မောင့် ဟာကြီးလဲ ……… ကြည့်ဦး ………… ခခြြ ခခြြ ”

မှသှေး ရှကစြိတလြေးနဲ့ မောင့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြနအြပြော မောင့်ပုဆိုးထဲ လီးက ထောငထြှကြ နတယ်ေ။

” ဟာ …… ဒီကောငကြှာ ……… ဟား ဟားးး ဟားးးးး ”

မောငလြည်း ရှကရြယရြယရြင်း သူ့ဟာကို လကန်ဲ့ဖိပြီး အိမထြဲဝငန်တေဲ့ မှသှေး နောကကြ ကပပြါလာတာပေါ့။

………………………

စိတကြူးယဉြ ဇတလြမ်းလေးအား စ/ဆုံး ဖတရြှု့ ပေးသော မိတဆြှမွေား အားလုံး ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ