အောစာအုပ်

Sex is Art

(အတွေးပငလြယပြှာတွင် ရေးသားသည်)

တငှိမ့င်ှိမ့ြ ပြေးနသညေ့ြ ကားပေါမြှာ မကြလြုံးမှိတပြှီး သီချင်ြးနားထောငန်ပမေယေ့ြ အတွေးတွကြေောင့ြ နားကြပတ်ပထြားသောလြည်း သီချင်ြးသံကို ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြရြယ်။ ဒီရကထြဲ သီချင်ြးနားထောငတ်ိုင်း မမှငဖြူးသည့ြ သူ့ကို သတိရတတတ်ာကြောင့ြ အဲ့ဒီသီချင်ြးလေးကိုပဲ ထပခြါထပခြါ နားထောငခြဲ့သည်။ အခုလည်း သီချင်ြးနားထောငရြင်း အတွေးတွနှငေ့ြ ရှကပြှုံးလေး ပြုံးမိတတသ်လို နှယ့ကြိုမှငရြင် ပထမဆုံး တုန့်ပြနလြာမည့ြ သူ့ရဲ့ တုန့်ပြနမြှုတွကေို တွေးရင်း ရငတ်ှခေုနလြာသည်။ သူရော နှယ့လြိုပဲ ရငခြုနန်မှောလားဆိုတာ တွေးရင်း နှယ် ပြုံးမိသည်။

သီချင်ြးထဲက စာသားလေးတွေ နားထောငပြှီး သူ့ကို ရညရြှယပြှီး ပို့ဈလေးတဈခု တငဖြစ်ခဲ့သည်။ နှယ့ထြကြ တဈနှစ်ပဲ ကြီးသည့သ်ူမို့ သမျဘာအရ၊ ဝါအရ အဈကိုလို့ ခေါခြဲ့ပမယေ့ြ နှယ့အြတွေးတွထေဲမှာ “မင်း” လို့ နာမစြားလေး ပေးထားခဲ့သည်။ တဈခါမှ မသုံးနှုန်းခဲ့ဖူးသည့ြ ကိုယန်ဲ့မင်းလို့ သုံးနှုန်းခဲ့တာ သူ့ကို ရညည်ှှန်းမှန်း သူ… သိမှသိပါ့မလား။

နှယတ်ို့ သိခဲ့သည့ြ အခွိနဟြာ သိပကြို တိုတောင်းလှန်းသည်။ နှယ် ယုံကြညရြင်းနှီးရတဲ့ အသိမိတဆြှတဈေယောကြ၏ မိတဆြကပြေးမှုကြောင့ြ သူ့အကောင့လြေးကို ဝငကြှည့ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထူးခွားမှုမရှိဘဲ ပြောပြွောန်တတေပြုံရသည့ြ အကောင့တ်ဈခုဆိုတာကလှဲရင် နှယ့အြတွကတ်ော့ သူသည် ပုံမှနမြွှသာ။ ဒါပမေဲ့လည်း သူ့အကောင့ကြို ခဏခဏ ဝငကြှည့မြိခဲ့သည်။

Search Bar ကို ဝငလြိုကတ်ိုင်း သူ့အကောင့လြေး အရငဆြုံးပေါလြာတတသ်ညအြထိ။ နှယ့ဆြီက စိတဝြငစြားလကခြံကြောင်း တဈဖကကြို ပြောထားသောလြည်း သူကတော့ နှယ့ဆြီကို ရောကမြလာခဲ့ဘူး။ အားမလို အားမရဖြစ်နသညေ့ြ နှယကြပဲ အရငဆြကသ်ှယဖြို့အထိ ဆန်ဒရှိနခေဲ့ပမေဲ့ သူကတော့ မီးစိမ်းလေးနဲ့ ပို့ဈလေးတွေ ပုံမှနတ်ငတ်ာကလှဲရင် အရာရာဟာ ပုံမှနလြိုပါပဲ။ နှယ့မြှာသာ သူ့အကောင့လြေးထဲ ဝငကြှည့ရြင်း သူ့ Reply တွကေိုကြည့်ပြှီး ကြောကမြိသည်။ သူလည်း နှယ့လြိုပဲ စိတမြထငရြင် မထငသ်လို ဆကဆြံတတသ်ူမို့။

ဧပြီ ၁၇ ရကန်ေ့ထဲက စောင့ကြှည့ခြဲ့ရသည့ြ မီးစိမ်းလေးသည် ၂၂ ရကန်ေ့မှာတော့ နှယ့ကြို စတငဆြကသ်ှယလြာသည်။ နှယ် မွှောန်သညေဆြိုတာ ပြောပြစရာမလိုအောင် သူစာပို့တဲ့အခွိနမြှာ Reply ခကြခြငွြးပြနတ်ာကို သတိထားမိရင် သူ သိမှာပါ။ စပြီး စကားပြောသည့ြ နေ့မှာပင် နှယတ်ို့တွေ ဖုန်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အသှငတ်ူသူ နှစ်ယောကမြို့ ထငပြါရဲ့။ စကားပြောရတာ အဆငပြှခေဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ဟာသတွဟော နှယ့အြတွကြ ရယမြောခဲ့ရသလို နှယ့အြတွကတ်ော့ သူသည် စကားပြောရ အဆငပြှပြေီး စနောကလြို့ကောင်းသည့ြ လူတဈယောကရြယပြါ။

အဲ့ဒီလိုနှင့ြ သူအားသည့အြခွိနတ်ိုင်း နှယန်ှင့ြ စကားပြောတတသ်လို နှယအြားသည့အြခွိနတ်ှမှော ဖုန်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအဖြစ် မနကြ ၄ နာရီခွဲအထိ စကားတွေ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တွေ့မည့န်ေ့အတွကြ နှယ့ဘြကမြှ Plan တွေ ပြောတိုင်း ဒေါစြနဈတကကြှီးဟု ခေါတ်တပြှီး သူ့ဘကကြတော့ ဘာကိုမှ မစီစဉထြားသလို နှယလြာလွှင် တွေ့ပြီး နှယမြလာလွှင် မတွေ့ဖြစ်ရုံဟုသာ သူပြောတတသ်ည်။ သူပြောခဲ့သည့ြ မတွေ့ဖြစ်ရငတ်ောင် စာဖတရြတာ အမှတဆြိုလို့ နှယ့မြှာ သူ့ကို သဘောကမွိသေးသည်။

နှယတ်ို့ စကားတွေ စပြောကတည်းက နှယ့ြ ဦးတညခြကြသ်ည် သူနှင့တ်ှေ့ပြီး လိငဆြကဆြံဖို့ အဓိကဖြစ်ခဲ့သောလြည်း သူ့စကားတွကတေော့ အဲ့ဒီလို မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ရငတ်ောင် မိတဆြှအဖြေဈ ဆကသ်ှားရန် ရညည်ှှန်းပြောဆိုခဲ့သည်။ နှယတ်ို့တွေ့သည့အြခွိနမြှာ အဆငမြပြတောမွိုး မဖြစ်စလေိုတာကြောင့ရြယ် နှယ့အြကြောင်း သိပြီးမှ သူ လကမြခံတာမွိုး၊ ရှေ့ဆကတ်ိုး/မတိုး စဉြးစားနိုငအြောငရြယ် နှယ့အြကြောင်းတွအေား သူ့ကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောပြခဲ့သည်။ နှယ် ကြိုကန်ှဈသကတ်တသ်ည့ြ အရာတွကေို ပြောဆိုဆှေးနှေးနခေဲ့သောလြည်း သူကတော့ မအားလပစြှာ နှယ့ပျို့ဈတွကေို နှယ် ပို့မှသာ ဖတဖြို့ အိမစြာအဖြစ် အကြှေးမှတထြားတတသ်ည့သ်ူ၊ သူရဲ့ ကြိုကန်ှဈသကမြှုတွကေို ဘာတဈခုမှ ထုတဖြောမြပြသည့အြပြင် အမှတတ်ရဆိုတာ အမှတတ်မဲ့ ရတာမွိုးဆိုပြီး သငပြေးခဲ့သူ၊ အရာရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတသ်န်းနသေော ပုံမှနလြူတဈယောကအြဖြစ်သာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူ့အကြောင်း ဘာမှ တိတိကကြမွသိရသောလြည်း ယုံကြညရြသူ၏ မိတဆြကပြေးမှုကြောင့ြ သူ့အပေါကြိုလည်း ယုံကြညမြိခဲ့သည်။ စကားပြောခွိန် ကြာလာသညန်ှင့အြမွှ သူ့အပေါြ ပိုပြီး ရင်းနှီးသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူနှင့ြ စကားပြောတိုင်း အမြဲ ရယမြောခဲ့ရသလို သူပြောနကြေ “မဆုံခငကြ လှမ်းရတဲ့ နှယ်” ဆိုသည့ြ စကားလေးကိုတော့ သူမရှိသည့အြခွိန် နှယ် သတိရသည့အြခါ ပြနဖြတကြှည့ပြှီး စိတထြဲ တဈမွိုးလေး ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ့ကို စ,နောကခြငွသ်ောကြောင့ြ နှယ့ခြန်ဓာကိုယန်ှင့ပြတသ်ကပြှီး လကပြုံလေးကအစ သူ့ကို မပြဘဲ နှယ့ကြိုယန်ှယ် ခပဝြဝ အမွိုးသမီးပုံစံမွိုး ပြောထားခဲ့သည်။ နှယ် ဘယလြိုပြောပြော သူကတော့ နှယ့ကြို နှယမြို့ တွေ့တာဖြစ်ပြီး အကယ်၍များ နှယ့ကြို လကမြခံနိုငလြွှင် ကနတ်ော့ပြီး ပြနလြှှတဖြို့ ကနတ်ော့ခွိုးတွေ ကငွ့န်သညေ့အြကြောင်း ပြောလို့ ကြံကြံဖနဖြန် ပြောတတသ်ည့ြ သူ့ကြောင့ြ ရယခြဲ့ရသည်။

အစကတော့ နှယရြှိရာ သူ့ကို လာခေါဖြို့ ပြောထားခဲ့သောလြည်း အသှားအပြန် ခရီးဝေးတာရယ်၊ တွေ့ရမည့အြခွိန် နည်းသှားမှာရယ်၊ အပြနလြမ်းခရီးတွင် တဈယောကတ်ည်း ကားမောင်းပြီး ပြနရြမည့သ်ူ့ကို စိတမြခတွာရယကြှောင့ြ သူရှိရာ မန်တလေးသို့ နှယ် သှားတွေ့ရန် ဆုံးဖြတခြဲ့သည်။ မန်တလေးကို နှယတ်ဈယောကတ်ည်း တဈခါမှ မရောကဖြူးသူမို့ တွေ့ဖို့ စခွိန်းကတည်းက သှားချင်သ်ည့န်ရောတွေ၊ တည်းမည့န်ရော၊ တွေ့မည့အြခွိနကြိဈစတွေ ပြောတိုင်း အလှယပြှောတတသ်ော သူနှင့ြ သချောတိကခွငွသ်ော နှယတ်ို့ ခဏခဏ Plan ပြောင်းခဲ့ရသည်။

မန်တလေးမှာ ညအိပဖြို့ကိဈစပြောသည့အြခါ ကိုယမြသိသည့အြရပမြှာ တဈယောကတ်ည်း ညအိပရြမှာဖြစ်သောကြောင့ြ နည်းနည်းအားငယသ်လို ခံစားခဲ့ရသောလြည်း အဲ့ဒီနည်းလမ်းကပင် နှယတ်ို့အတွကြ အဆငအြပြဆေုံးဖြစ်သောကြောင့ြ မန်တလေးမှာ ညအိပရြန် နှယ် ဆုံးဖြတခြဲ့သည်။ အစီအစဉြ အသေးစိတ် ဆှဲတတသ်ူမို့ သှားမည့န်ရောတွအေား Google Map ထောကရြင်း သူ ပြောသည့ြ Guest House ကို ဖုန်းဆကစြုံစမ်းသညအြထိ နှယ် ဟနမြဆောငန်ိုငခြဲ့ဘူး။ သူကတော့ သူ့အိမန်ဲ့ နီးသည့န်ရောမို့ စိတခြွ၍ရကြောင်းတွေ၊ Guest House ဆိုသောလြည်း Hotel လိုပင် Service ကောင်းပြီး လုံခွုံစိတခြရွကြောင်းတွေ ရှင်းပြခဲ့သောလြည်း နှယ့ြ စိတထြဲမှာတော့ အေးမနခေဲ့ဘူး။ ဒါပမေဲ့လည်း သူရှိရာအရပကြို နှယသ်ှားမှ တွေ့ခွင့ရြမှာမို့ နှယ် သှားတွေ့မညဟြု ဆုံးဖြတခြဲ့တယ်။

မန်တလေးတွင် ညအိပသ်ည့အြခါ နှယ် တဈယောကတ်ည်းဖြစ်မည့ြ အခွိနကြိုတွေးပြီး လိုအပမြညထြငသ်ည့ြ ပစ်စည်းတွကေို ထည့ထြားခဲ့သည်။ အပငွြးပြဖတေဖြို့ စာအုပတ်ဈအုပမြှအစ ကောဖြီ ၊ Note Book ၊ နောကန်ေ့ဝတမြည့ဝြတစြုံသာမက ညအိပဝြတစြုံအပြင် ခေါင်းလျှော်ညမြှစပြီး Feminine Wash အထိ သုံးနကြေ အသုံးလိုမညထြငသ်ည့ြ ပစ်စည်းတွကေို ပြငဆြငပြှီး ထည့ထြားခဲ့သည်။ သူ့ကို စ,နောကရြန် Sleep Mask ကိုပါ နှယ် ထည့ထြားခဲ့သည်။ နှယ့ဘြကမြှ ပြငဆြငမြှုတွနေဲ့ပတသ်ကပြှီး ဘာမှ မပြောပြဖြစ်ဘဲ နှယသ်ည် အသားမဲမဲ စညပျိုင်းမလေးအဖြစ်သာ သူ့ကို စ,နောကရြင်း အခွိနတ်ှေ ကုနမြှန်းမသိ ကုနလြာခဲ့သည်။

လိငဆြကဆြံတာနှင့ပြတသ်ကပြှီး နှယတ်ို့ ဆှေးနှေးသည့အြခွိနမြှာတော့ နှယသ်ည် တုံ့ပြနမြှုမရှိသော၊ Service မကောင်းသော၊ BJ မပေးတတသ်ော သူတဈယောကဖြစ်ကြောင်း သူ့အား ပြောပြခဲ့သလို သူသညလြည်း အားကမွခံ ကောငမြလေးတွအပေေါြ အကငွ့မြကောင်းခဲ့ပုံတွအေား ပြောပြရင်း ရမျမကြ၏နောကဆြကတ်ှဲ အပိုင်း (၂) မှ မန်တလေးသားအစား လကစြားခွမညေဟြု ပြော၍ နှယတ်ို့ ရယခြဲ့ရပြနသ်ည်။

စကားပြောရတာ အဆငပြှပြေီး သူ့ကို သဘောကသွလို ရှိခဲ့သောလြည်း တကယတ်မ်း သူ့မှာ နှယ် မကြိုကဆြုံး အခကြတ်ဈခကြြ ရှိနခေဲ့သည်။ သူကိုယတ်ိုင် ဝနခြံပြောပြခဲ့သညမြို့ အဲ့ဒီအကြောင်းကို စသိသည့အြခွိန် သူနှင့ြ တွေ့သင့လြားဟု ကိုယ့ကြိုယကြို မေးမိသညအြထိ အဲ့ဒီအခကြသ်ည် နှယ့အြတွကြ ပထမဆုံး သူ့အပေါြ စိတကြှကမြိသည့အြခကြြ ဖြစ်စခေဲ့သည်။ သူသည် ကြမ်းစားတတသ်ူဖြစ်ကြောင်း စသိရသည့အြခွိန် သူ့အပေါမြှာ အနည်းငယ် စိတကြှကန်တောကို ရိပမြိပုံရသည့ြ သူသည် နှယ် စိတဝြငစြားနိုငမြည့ြ နောကတ်ဈမွိုးဖြင့ြ နှယ့အြား သှေးဆောငခြဲ့သည်။ သူ၏ မှေးရာပါလေးကို မှငပြှီးခွိနမြှာ နှယ့ြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ှေ ပိုပြီး ခိုငမြာလာခဲ့သည်။ ဓာတပြုံသည် ရှုထောင့အြမွိုးမွိုး ကစားနိုင်၍ မယုံကြညန်ိုငဘြူးဟု ပြောသည့ြ နှယ့ကြို Video Call ခေါပြှီး လကဖြှင့ြ ရသနေ့ဘြူးနှင့ြ တိုင်းပြခဲ့သည့ြ သူ့ကြောင့ြ နှယ့ရြဲ့ စိတဝြငစြားမှုတွေ သူ့အပေါြ ပြနရြောကသ်ှားခဲ့သည်။

သူနှင့တ်ှေ့ရန် ပြောသည့န်ေ့ကစပြီး နှယ် ဝိတပြှနထြိန်းခဲ့တယ်။ ညနတေိုင်း လေ့ကငွ့ခြန်း လုပဖြစ်ခဲ့သလို အစာကိုလည်း ထိန်းစားခဲ့သည်။ သူနှင့ြ တွေ့သည့အြခွိနမြှာ နှယ့ကြို သဘောကစွချင်ြေ၍ နှယ့ရြဲ့ အားထုတမြှုတွအကြေောင်း သူ့အား နှယ် မပြောပြခဲ့ဘူး။ အသားမဲမဲ စညပျိုင်းမလေးအဖြစ် သူစိတပြကြအြောင် စ,နောကန်ခေဲ့သောလြည်း ဘယလြိုပငပြှောပြော စိတမြပကြသ်ည့သ်ူ့ကို အားနာပါးနာ စိတပြကြပြေးပါဦးဟု နှယ် ပြောမှသာ စိတတ်ှေ အရမ်းပကြန်ပေါပြီဟု သူ ပြော၍ နှယတ်ို့ ရယခြဲ့ရပြနသ်ည်။ လူတွမှော ကံကောင်းခွင်းနဲ့ ကံဆိုးခွင်း ဒွနတ်ှဲနသလေို ကံကောင်းခွင်းခညွြးပဲ မလာတတသ်လို ကံဆိုးတာခညွြးပဲလည်း မဖြစ်နိုငကြှောင်း ပြောရင်း နှယတ်ို့တွေ့ဆုံမှုကို ကံကောင်းသညဟြု နှယ် သတမြှတခြဲ့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေ အများကြီးထဲမှာမှ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ တွေ့ဆုံမှုကို ကံကောင်းသညဟြု နှယ် ထငသ်ည်။ အဲ့ဒီထဲကမှ မှို့ချင်ြးဝေးကြာသူနှစ်ယောကြ တွေ့ဆုံရသညမြို့ နှယတ်ို့ ပိုပြီး ကံကောင်းသညဟြု ခံစားရသည်။

ကံဆိုးမှုတွေ ရောကမြလာရန် နှယ် ဆုတောင်းနသညေ့ကြှားမှ တကယကြိုပဲ ကံဆိုးမှုသည် အခွိနတ်ိကစွှာ နှယ့ထြံ ရောကလြာခဲ့သည်။ သူနှင့တ်ှေ့ဆုံရန် ခွိန်းဆိုထားသည့န်ေ့ မတိုငမြီမှာ နှယ် ဓမျမတာလာခဲ့သောကြောင့ြ ခွိန်းထားသည့ရြကကြို ရှှေ့ပြီး တွေ့မည့န်ေ့မှာ မသချောတော့သောကြောင့ြ နှယ် ငိုချင်သ်ှားမိသည်။ ရကမြှနပြှီး အလာနည်းတတသ်ည့ြ နှယ့ြ ဓမျမတာသည် အဲ့ဒီရကမြှာတော့ အလှနကြို ကောင်းမှနရြှှဲစိုကာ လာနသေောကြောင့ြ စိတပြကြမြိသလို သူ့အား အခွိနမြပေးနိုငတ်ော့မညကြို စိတပြူရင်း နှယတ်ို့ မတွေ့ဖြစ်တော့မှာကို စိုးရိမန်ခေဲ့မိသည်။ သူ့ဘကကြတော့ အတူတူမနရလေည်း ကိဈစမရှိတာမို့ ဒီအတိုင်းလာတွေ့ရန် ပြောခဲ့သောလြည်း နှယ့ြ ဦးတညခြကြသ်ည် သူနှင့ြ လိငဆြကဆြံဖို့ဖြစ်သောကြောင့ြ တခွားအတွကန်ှင့ြ အခွိနကြုနမြခံလိုကြောင်း၊ မကြန်ှာမပြချင်ကြှောင်းပြောရင်း တကယကြို စိတထြဲ ငိုချင်မြိခဲ့သည်။ သို့သောလြည်း ကံဆိုးမှု ရောကလြာပြီးပြီမို့ နောကတ်ဈကြိမသ်ည် ကံကောင်းမှုဖြစ်နိုငကြှောင်းနှင့ြ ထိုကံကောင်းမှုသည် ကုတငပြေါဖြစ်နိုငကြှောင်း ပြောရင်း အတူတူရယခြဲ့ကြရပြနသ်ည်။

စာတွေ အပြနအြလှနပျို့ရင်း သူအားသည့ြ အခွိနလြေးတွမှော နှယတ်ို့ ဖုန်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြသညမြို့ စာပို့သညထြကြ စကားပြောခွင်းသည် သူနှင့ပျိုပြီး ရင်းနှီးသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူပို့ဖူးသည့ြ သူ့ပုံလေးကို ခဏခဏ ခွဲ့ကြည့်မြိသည်။ နှယ့ဘြကမြှ နှယ့ပြုံကို မပြခဲ့သလို သူသညလြည်း သူ့ပုံကို ဆိုငကြယ်ဦးထုပဆြောင်းထားသည့ပြုံကိုသာ ပို့ပေးသညမြို့ ကိုယန်ဟနေထြားနဲ့ မကြလြုံးပုံစံကိုသာ အဓိက ကြည့်ထြားခဲ့သည်။ သူကတော့ သူ့ကိုယသ်ူ အညာသား အသားမဲမဲ ကြမ်းတရဲရဲဟုပြော၍ နှယကြ ပြနကြနတ်ော့ရမည့အြနအထေား ရောကသ်ှားခဲ့သညမြို့ ကိုယ့ကြိုစိတပြကြစြချင်ေလြို့ သူ့အား ပြောထားသမွှ သူ ပြောမှသာ ကိုယကြခညွြး စိတပြကြန်ရသေညမြို့ အပြနအြလှန် စ,နောကရြင်း နှယတ်ို့ ရယမြောနခေဲ့ရတာ များသည်။

အဲ့ဒီလို အလှဲလှဲလေးတွနှငေ့ပြဲ နှယတ်ို့တွေ့မည့န်ေ့ကို ရောကလြာခဲ့သည်။ စရောကသ်ည့ြ မနကခြင်းမှာပဲ စ,လှဲခဲ့သည်။ မနကြ ၇ နာရီ ခေါထြားသည့ြ ကားသည် မနကြ ၈ နာရီကြောမြှ နှယ့အြိမကြို လာကြိုခဲ့သည်။ ကားပေါလြိုကမြည့ြ နောကထြပ် ၂ ယောကအြား ကြိုပြီးခွိနမြှာ မနကြ ၉ နာရီထိုးခါနီးမို့ စိတစြောနသညေ့ြ နှယ့အြတွကတ်ော့ နာရီကို အဖတလြုပမြိသည့ြ နေ့တဈနေ့အဖြစ် စတငခြဲ့ရသည်။ နှယတ်ှေးထားသညမြှာ သူနှင့ြ ခွိန်းဆိုထားသည့အြခွိနထြကြ နှယ် စောရောကန်ပြေီး သူဝငလြာသညကြို ထိုငစြောင့ခြငွသ်ောကြောင့ြ အိမမြှ စောစောထွကရြန် ကြံရှယထြားခဲ့သောလြည်း ယခုပုံစံအတိုင်းဆိုလွှင် သူ ကြိုရောကန်ိုငသ်ည်။

နှယ် စိတကြူးထားတာသည် နှယ့ကြို သူ မမှတမြိစရန်ေ အဓိကဖြစ်သည်။ နှယ် Mask တပထြားမညပြှောထားသောကြောင့ြ Mask မတပခြဲ့ဘဲ သနပခြါးလိမ်းထားသညကြို သူ သဘောကကြှောင်း ပြောဖူးသည့အြတွကြ နှယ် သနပခြါးပါးကြကလြေး လိမ်းခဲ့သည်။ ဂါဝန် အဝတမြွားကြောင်း သူ့အား ပြောထားခဲ့သောလြည်း တကယတ်မ်း တွေ့မည့န်ေ့မှာ မှနမြာရငဖြုံးဝမ်းဆကြ ခါးတိုလေးကိုသာ နှယ် ဝတဆြငခြဲ့သည်။ နှယ့ကြိုယန်ှယ် ဝတယဟြု သူ့အား ပြောထားသညမြို့ သူသည် ဝသည့သ်ူတွကေိုသာ လိုကကြှည့န်ိုငကြှောင်း တွေးမိပြီး နှယ် တဈယောကတ်ည်း ရယမြိသည်။

ဆိုငရြှေ့မှာဆင်းလွှင် သိသာမညစြိုးသောကြောင့ြ ဆိုငန်ှင့ြ နည်းနည်းလှမ်းသည့န်ရောတွင် ကားအား ရပစြခေဲ့သည်။ ဆိုငထြဲရောကသ်ည့အြခွိန် သူ မရောကသ်ေးသညမြှာ သချောသလောကပြင်။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ ဆိုငထြဲရှိ စားပြဲတိုင်းတွင် တဈယောကတ်ည်းထိုငန်သေော အမွိုးသားမရှိသလို စားပြဲတိုင်းရှိ လူအားလုံးမှာလည်း သူ့အဖောန်ှင့သ်ူ စကားပြောရင်း စားသောကန်သညေမြှာ ပုံမှနအြတိုင်းပင်။ တဈစုံတဈယောကအြလာကို စောင့မြွှောန်သေော မကြဝြန်းမွိုး မတွေ့ရ၍ ဆိုငအြတွင်းဘကမြှ ဝငပြေါကြ ၂ ဖကစြလုံးအား မှငန်ိုငသ်ော စားပြဲတွင် နှယ် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ဆိုငဝြနထြမ်း၏ ဖောရြှယဉေကြွေးမှုကို အသိအမှတမြပြုဘဲ မနနေိုငစြှာ ဝနထြမ်းမိန်းကလေး နှုတဆြကခြွိနမြှာ သဘောကစွှာ ပြုံးပြမိသည်။ ဆိုငလြာသည့ြ Customer ကိုသာ ထိုသို့ဆကဆြံသညဟြု ထငန်သေောလြည်း ဝနထြမ်းအချင်ြးချင်ြး ပြောဆိုဆကဆြံရာမှာလည်း အံ့သှမိတဲ့အထိ ယဉကြွေးပြူငှာစွာ ဆကဆြံနကြသေညကြို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ရနကြုနမြှာဆိုလွှင် ယခုလိုဆကဆြံမှုမွိုး အတောရြှားမညဟြု တွေးမိသည်။ ဆရာသကျကမိုးညိုကို သတိရ၍ ထပတ်ရာအား မှာစားဖြစ်ခဲ့သည်။ ပလာတာနဲ့ ထပတ်ရာ ဘာကြာလဲဆိုတာ မန်တလေးရောကတ်ုန်း စားဖူးကြည့်ခြငွရြုံမွှသာ။

နှယ် ထိုငန်ရော စားပြဲ၏ ဆန့ကြငွဘြကြ ဝငပြေါကမြှ မကြမြှနန်ဲ့ အမွိုးသားတဈဦး ဝငလြာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ Mask တပထြားသောလြည်း သူ့မကြဝြန်းသည် ဆိုငထြဲတွင် တဈစုံတဈယောကအြား ရှာဖြနကြေေောင်း တွေ့မိသလို မကြမြှနတ်ပထြားသော သူ့မကြန်ှာနှင့ြ ဝတစြားဆငယ်ငပြုံ ကိုယဟြနအြနအထေားတို့ကြောင့ြ သူမှန်း နှယ် သိလိုကသ်ည်။ Mask တပထြားသောလြည်း သူ့ပုံစံသည် တညကြှညသ်ည့ပြုံ ပေါသ်ည်။ အဖြူဝတထြားသည့အြတွကြ သန့ပြှန့န်သည်ေ။ လမ်းလွှောကပြုံမှာ ကိုယ့ကြိုယကြိုယ် ယုံကြညမြှုရှိသည့ပြုံစံ ရှိသည်။

ဆိုငထြောင့ဆြုံးစားပြဲတွင် သူ ဝငထြိုငပြှီး စားပြဲတွအေား လိုကကြှည့ခြွိနမြှာ နှယ် ကြည့်န်သညေကြိုမှငပြှီး နှယ့ကြို ပြနကြှည့န်သညေကြို တွေ့ရသည်။ ခပတ်ညတ်ည် မကြန်ှာလှဲပြီးမှ နှယ့ြ စိတထြဲ ရယခြငွလြာသည်။ Chat Box မှ “နှယတ်ှေ့တယ်” ဟု စာပို့လိုကသ်ည့အြခွိန် သူပြနပျို့သည့ြ Emoji ကို ကြည့်ပြှီး နှယ် ရယမြိသည်။ သူ မမှငစြရန်ေ သူနှင့ြ နှယ့ကြှားမှာ ထိုငန်သညေ့ြ လူနှင့ကြှယကြာ နှယ် သဘောကစွှာ ရယပြှီးမှ “လာခဲ့လေ နှယ့ဆြီ” ဟု သူ့အား စာပြနပျို့လိုကသ်ည်။ နှယ် လှမ်းကြည့်သ်ော နှစ်ကြိမစြလုံးမှာ သူနှင့ြ မကြလြုံးချင်ြးဆုံပြီးပြီမို့ နှယဆြိုတာ သူလည်း ရိပမြိလောကပြါပြီ။ နှယ် မအားဟနဆြောငကြာ တခွားအလုပကြိဈစအား ဖုန်းဆကပြှီး စကားပြောနလေိုကသ်ည်။

နှယ် ဖုန်းပြောနခွေိနမြှာပင် သူသည် နှယ့စြားပြဲရှေ့ကို ရောကလြာသည်။ ခပတ်ညတ်ည် ဖုန်းပြောရင်း သူ့အား လကကြာပြလိုကသ်ည်။ သူသည် ဆကထြိုငသ်င့ြ မထိုငသ်င့ပြုံစံမွိုးဖြင့ြ မတတ်တရြပန်သလေို သူ့စားပြဲရှိ လကဖြကရြညခြှကန်ှင့ြ ရနှေေးအိုးကိုငထြားသော ဝနထြမ်းလေးပါ ရပန်သေောကြောင့ြ အားနာပြီး သူ့အား ဆကမြစတော့ဘဲ ထိုငပြါဟု လကဖြှင့ြ ပြပြီးမှ နှယ် ဖုန်းဆကပြှောနလေိုကသ်ည်။ နှယ် ဖုန်းပြောလို့ပြီးမှ သူက

“နှယ်…မလား”

လို့ ခေါင်းလေးရှေ့တိုးကာ တိုးတိုးလေးမေးသည်။ ရယခြငွစြိတ် များနတောမို့ ဟနမြဆောငန်ိုငဘြဲ သဘောကစွှာ ရယရြင်း

“နှယ့ကြို ရှာတွေ့သားပဲ”

လို့ ပြောတော့

“ကြှနတ်ောြ သိပါတယ်။ တမငမြေးတာပါ”

“အယ် ဘယလြိုသိတာလဲ။ နှယ် ကြည့်တ်ာ တွေ့လို့မလား”

“မဟုတပြါဘူး။ နှယ့ဆြီ Emoji ပို့တုန်းက နှယ် ရယန်တော ကြှနတ်ောြ တွေ့တယ်။ သချောအောင် ကြှနတ်ောြ ဖုန်းဆကသ်ေးတယ်။ နှယ် ဖုန်းပြောနတေော့ လိုင်းမအားသေးပါဆိုမှ ထလာတာ။ နောကပြှီး နှယ် သနပခြါးပါးကြကလြေးနဲ့မို့”

“အမ် လူကြယပြှီး ရယန်တောလေ။ ဘယလြိုမှငသ်ှားတာလဲ”

“ဒီလိုပဲ မှငအြောင် ကြည့်ရြတာပေါ့။ နှယကြ ဖုန်းကြည့်ပြှီးလည်း ရယတ်တတ်ယန်ောြ”

သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးပြီးမှ

“ရယစြရာမှငန်ရတောကို မရယဘြဲ နရမှောလား”

“အဲ့လိုမဟုတပြါဘူး။ ကြှနတ်ောကြတော့ ဖုန်းထဲ ရယစြရာတွေ့လည်း အပြငမြှာ မရယဘြူးဗွ။ မနှယကြှ သဘောကရွင် ဟနမြဆောငတ်တဘြူးထငတ်ယ်”

နောကတ်ဈကြိမ် မကြစြောင်းထပထြိုးရပြနသ်ည်။

“ရယစြရာတွေ့ပြီး မရယတ်ဲ့သူဆိုလို့ အဈကို့ပဲ တွေ့ဖူးသေးတယ်။ ဒါနဲ့ အခု နှယ့ကြို မှငဖြူးပြီမလား။ ဘယလြိုမှငလြဲ”

“လူကို လူလို့ပဲ မှငပြါတယန်ှယ်”

သူ့ကို ဘုကြည့်ြ ကြည့်လြိုကမြိသည်။ ဟုတတ်ယလြေ။ ဒီက သူ သနပခြါးလိမ်းတာ သဘောကတွယဆြိုလို့ သနပခြါးပါးကြကလြေး လိမ်းလာတာကို လူကို လူလို့ပဲ မှငတ်ယဆြိုတော့…။

“အဲ့တော့ သနပခြါးလိမ်းတာ ကြိုကတ်ယဆြိုတော့ အသားမဲမဲ အနတ်ီကြီး လိမ်းထားလည်း ကြိုကတ်ာပဲလား”

“သနပခြါးကိုပဲ ကြိုကတ်ာလေ။ ဘယသ်ူလိမ်းတယဆြိုတာက သပသ်ပ်”

“လူလညကြှီး”

နှယပြှောတော့ သဘောကစွှာ သူ ရယသ်ည်။ စိတထြဲ ပြောစချင်ေတ်ာက သနပခြါးလေးနဲ့ နှယ့ကြို ကြည့်ကြောင်းတယလြောကတ်ော့ ပြောစချင်ေတ်ာ။ အခုကြ လူကို လူလိုတဲ့။ ဒါ သပသ်ပ် လူကို မရိုးမရှဖြစ်အောင် လုပတ်ာလို့ပဲ စိတထြဲ တနုံ့နုံ့ တွေးနမေိသည်။ နှယ် တွေ့ဖူးသည့ြ အမွိုးသားအများစုသည် နှယ့ကြို အားနာ၍လား တကယလြားတော့ မသိပါ။ နှယ့ကြို တွေ့ရင် သဘောကတွတကြှသညမြို့ သူ့ကိုလည်း နှယ့ကြို သဘောကစွချင်ေမြိသည်။ နှယကြပဲ လောဘကြီးခဲ့လသလေား။

“ဒါနဲ့ နှယ် Mask တပလြာမယ် ပြောထားသားပဲ”

“နှယ် သနပခြါးလိမ်းလာမှာ ကြှနတ်ောြ ကြိုသိနတယ်ေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကြှနတ်ောကြ သနပခြါးလိမ်းတာ သဘောကတွယ် ပြောဖူးသလို နှယကြလည်း တဈဖကလြူ သဘောကတွာကို လုပပြေးချင်တ်ဲ့သူဆိုတော့ လိမ်းလာမယဆြိုတာ သိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအခန်းထဲမှာ သနပခြါးနဲ့ နှယ် တဈယောကပြဲရှိတယ်။ မယုံရင် နှယ် ရှာကြည့်ပြါလား။ သနပခြါးပါးကြကန်ဲ့ ဘယန်ှဈယောကတ်ှေ့လို့လဲ”

သူပြောမှ ပတဝြန်းကငွကြို သတိထားကြည့်မြိသည်။ နှယ် တဈယောကသ်ာ သနပခြါးပါးကြကကြှားနဲ့။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ကို အရှုံးမပေးချင်သ်ေးပါဘူး။

“နှယလြည်း အဈကို ဝငလြာကတည်းက မှတမြိပါတယ်။ မကြမြှနန်ဲ့ မကြလြုံးကို နှယ် မှတမြိတယ်။ ဒါနဲ့ နှယ် ဝတယ် ပြောထားတာပဲ”

“နှယကြလေ ကိုယပြှောပြီး ကိုယမြေ့နတယ်ေ။ နှယ် ပုံတဈပုံ ပို့ဖူးတယလြေ။ လှနခြဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကြောကြပုံဆိုတာ”

“အှန်း အဲ့တော့…”

“ပြီးတော့ နှယပြဲ ပြောတယ်။ နှယ့ခြန်ဓာကိုယကြ ၁၀ နှစ်ကြောလြည်း မပြောင်းသှားဘူး။ သူငယခြငွြးတွကေ ဒီအတိုင်းပဲလို့ ပြောတယဆြို”

“အယ်… အာ့က စ စကားပြောခါစက ပြောဖူးတာလေ”

“အင်းလေ။ ကြှနတ်ော့ကြို ဟိုတယခြန်းထဲက မှနထြဲကပုံလည်း ပြသေးတယလြေ။ ညအိပဝြတစြုံနဲ့။ အဲ့ပုံက ဝမှမဝတာ။ ကြှနတ်ောကြ ဉာဏကြောင်းတယဗြွ။ အစပိုင်းက အတညပြှောပြီး နောကပျိုင်းမှ နောကန်မှန်ေးသိလို့ တမငဘြာမှမပြောဘဲ လှှတထြားတာ”

“အာ အကငွ့ပြုတကြှီး။ သိရငသ်ိတယ် ပြောပါလား။ အခုကြ တောကလြွှောကြ နှယကြ စလာတာ။ အဲ့လိုမှန်းသိရင် မနောကပြါဘူး။ အခုကြ နှယ် နောကထြားသမွှ အလကားပဲ”

“မဖြစ်ပါဘူး နှယရြဲ့။ အဈကိုတို့ ရယခြဲ့ရတာပဲလေ”

“လှောငရြယန်တောမလား။ ဘယလြောကတ်ောင် နှယ့ကြို ကြယရြာမှာ ရယန်လေဲ မသိဘူး”

“မလှောငပြါဘူး နှယရြယ်။ နှယ် အဲ့လို စနတောလေးကို သဘောကလွို့ ပြနစြတာပါ။ နှယကြ စကလည်း စချင်သ်ေးတယ်။ ပြီးရင် ကိုယ့ဘြာသာ ပြောထားပြီး မေ့ပြီး ပြောနတေော့ ပြနန်ောကခြငွလြာတာ”

“ဒါနဲ့ ကြမ်းစားတယဆြို အခုကြ ဟုတလြည်းဟုတဘြဲနဲ့”

“အှန်း စားတယ် တဈနေ့မှ တဈယာ၊ နှစ်ယာပါ။ ကိုယ့အြလုပကြ ဘယအြဆငပြှမလေဲ နှယရြဲ့။ နှယ် မကြိုကမြှန်းသိလို့ တမငန်ောကလြိုကတ်ာ။ အဲ့ဒါကြားပြီး စိတခြုသှားတယမြလား။ နှယ် စကားပြောတဲ့ပုံစံ ပြောင်းသှားတယ်။ Video Call လည်းကြရော တံတွေးမွိုခသွံပါ ကြားရတယ် ဟီး”

“အာ…ဟုတလြည်းဟုတဘြဲနဲ့”

“ဟုတတ်ယလြေ။ အဲ့ကိဈစပြောပြီးနောကပျိုင်း နှယ် စကားပြောတာ သိသာတယ်။ နှယ် မကြိုကမြှန်းသိလို့ တမငန်ောကလြိုကတ်ာပါ။ အရငရြကတ်ှေ စားတော့စားတယ်။ ဒါမဲ့ ဒီနေ့ လုံး၀ မစားထားဘူး”

“စားချင်စြားလေ။ မစားနဲ့လို့ နှယမြှ မတားတာ။ ဟီး… စားပြီးရငတ်ော့ နှယ့ကြို လာမနမ်းရဘူး”

“မနမ်းဘဲတော့ ဘယရြမလဲ နှယရြဲ့။ အာ့က ဆားမပါတဲ့ဟင်းလို ဖြစ်သှားမှာပေါ့”

စကားပြောနခွေိနမြှာပဲ သူ့ဆီ ဖုန်းလာလို့ သူ စကားပြောနတေဲ့အခွိန် ထပတ်ရာ စားကြည့်လြိုကသ်ည်။ သိပမြထူးခွားပါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ပလာတာထကြ အလှှာထူပြီး ပိုနူးညံ့သလိုမွိုး ခံစားရသည်။ မုန့ကြုနသ်ှားမှ ရနှေေးသောကရြင်း သူ့ကို စောင့န်လေိုကသ်ည်။ သူဖုန်းပြောပြီးခွိနမြှာတော့ နှယလြည်း လကကြ နာရီကြည့်ရြင်း

“၁၂ ကြောပြှီနောြ နှယတ်ို့ သှားတော့မလား”

နှယပြှောတော့ သူ သဘောကစွှာ ရယရြင်း

“မနှယရြယ်။ အခွိနတ်ှေ ရှိပါသေးတယ်။ ဘာလဲ သှားချင်န်ပြေီလား”

သဘောကစွှာ ရယရြင်း သူ ပြောတော့ စနမှန်ေးသိပမယေ့ြ မကြစြောင်းထိုးမိပြနသ်ည်။

“မဟုတပြါဘူး။ သှားမှာလာမှာနဲ့မို့ ပြောတာပါ”

“အခွိနရြှိပါသေးတယ် နှယရြဲ့”

ပလာတာနဲ့ ထပတ်ရာကြာခွားရာကနေ ပလာတာဆင်းသကပြုံတွေ ရှင်းပြနတေဲ့သူ့ကို သချောကြည့်မြိသည်။ ဗဟုသုတပြည့ဝြသလို စိတရြှညပြုံရတဲ့အပြင် သူ့မကြလြုံးတွမှော ကြငန်ာတတသ်လို၊ ဂရုဏာထားတတသ်ူလို ခံစားမိသည်။ စကားတွေ အပြနအြလှနပြှောရင်း သူ ရနှေေးငှဲ့တဲ့အခွိန် နှယ့ြ ရနှေေးပန်းကနလြေးကို သူ့နားခလွိုကသ်ည်။ ရနှေေးဖြည့ပြေးဆိုသည့သ်ဘောနှင့ြ။ မကြလြုံးပင့ကြှည့ပြှီးမှ သူ ရနှေေးငှဲ့ပေးသောကြောင့ြ

“ဘာလဲ။ မလုပပြေးချင်လြို့လား”

“မဟုတပြါဘူး။ ဒါလေးလုပပြေးရတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

ဒီလိုနဲ့ စကားတွပြေောရင်း နာရီဝကလြောကကြှာတော့ သူကပင်

“နှယ် သှားချင်ပြှီလား။ အဈကို ပိုကဆြံရှင်းလိုကမြယ်”

“နှယ့ဖြိုး နှယ် ရှင်းပါ့မယ်”

“အဈကို ပြောထားတယလြေ။ နှယ် စားသမွှ ရှင်းပါမယလြို့။ ပြောတော့ အများကြီးစားမှာဆို။ အခုကြ ဘာမှလည်း မစားပါလား”

“ဗိုကမြဆာလို့ပါ။ ပုံမှနတ်ော့ စားပါတယ်”

“အာ့ဆို ခဏလေး။ ပိုကဆြံ ရှင်းလိုကြဦးမယ်”

ပြောပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးရင်း

“သဘော”

လို့ နှယ် ပြောတော့ သူ ရယန်ပြနေသ်ည်။ ပိုကဆြံရှင်းပြီး ဆိုငအြထွကမြှာတော့ သူ့နောကန်ားကနေ နှယ် လွှောကလြာစဉြ ဆိုငအြပြငမြှာ ထိုငန်သညေ့ြ သနပခြါးလိမ်းထားသူ သုံးယောကကြို ထပတ်ှေ့ကြောင်း သူ နောကလြှည့ပြှောပြရင်း အဲ့ဒီ သုံးယောကသ်ာ မတွေ့ပါက နှယ် တဈယောကသ်ာ သနပခြါးနဲ့ ဖြစ်နိုငကြှောင်းပြောပြီး ရယန်သည်ေ။

ကားပေါရြောကတ်ော့ သူ့ကို ခွင့တ်ောင်းပြီး ကြောပိုးအိတကြို ကားနောကခြန်းဘကြ ပို့လိုကသ်ည်။ ကားနောကခြန်းထဲမှာ ပစ်စည်းအပြည့ပြမယေ့ြ ဘာတွလေဲဆိုတာ မကြည့်မြိလိုကဘြူး။ စပစြုရာကမွှာ စိုးတာရယ်၊ ကိုယန်ဲ့မဆိုငရြင် စိတမြဝငစြားတတသ်ူမို့ ဘာမှကို မမှငမြိဘူး။ နှယ် ခါးပတပြတန်ခွေိနမြှာပဲ သူ စကားပြောရင်း ကားမောင်းထွကလြာခဲ့သည်။

“နှယ့ကြို သငပြေးစရာ တဈခုရှိတယ်”

“ဘာကြီးလဲ”

“တဖြည်းဖြည်း သိရမှာပေါ့။ အဲ့တော့ အခု ဘယအြရငပျို့ပေးရမလဲ။ သူငယခြငွြးဆီ အရငသ်ှားမလား”

“ဟင့အြင်း….သှားတော့ဘူး”

“ဘာလို့”

“အခုပဲ တဈနာရီထိုးတော့မယလြေ။ သှားမှာလာမှာနဲ့။ ပြီးတော့ အဈကိုက ညနေ ၆ နာရီ ပြနမြှာမလား”

စကားပြောရင်း ကားပြတင်းပေါကဘြကြ မကြန်ှာလှည့လြိုကမြိသည်။ နှယ့မြကြဝြန်းတွေ သူ့ကို မမှငစြချင်ေခြဲ့ဘူး။

“အခွိနရြပါတယ် နှယရြဲ့။ မန်းလေးရောကတ်ုန်း သူငယခြငွြးဆီ သှားလညလြေ။ လိုကပျို့ပေးမယ်”

“အာ…မသှားတော့ပါဘူးဆို”

တဈဖကလြှည့ရြင်း နှယပြှောတော့

“အာ့ဆိုလည်း ဘာစားဦးမလဲ။ နေ့လယစြာ စားခွိနရြောကန်ပြေီ”

“စားတော့ဘူးလေ။ ဗိုကမြဆာသေးဘူး”

“အင်းပါ။ အာ့ဆိုလည်း ဗိုကဆြာမှ မှာစားကြတာပေါ့”

ကားမောင်းရင်း ဟိုတယတ်ှေ တဈခုပြီးတဈခု သူ ဖုန်းတွေ ဆကန်ခေဲ့သည်။ ဟိုတယတ်ှေ ဖုန်းဆကစြုံစမ်းနတောမို့ သူ ဖုန်းမပြောတော့မှ

“အခုထိ အခန်း Booking မလုပထြားတာလား”

စူပုပပြုပ် မကြန်ှာပေးနှင့ြ နှယပြှောတော့ သူ ရယရြင်း

“နှယကြ ခဏခဏ Plan ပြောင်းတော့ မသချောမှာစိုးလို့ပါ”

“အာ… လာပါ့မယ် သချောပြောထားတာကို။ ပြီးတော့ နှယ့ကြိုပြောထားတဲ့ Guest House ကရော အခန်းမရလို့လား”

“အာ့…စတာ။ ဟီး။ ဟိုတယပြဲ သှားမှာ”

သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးရင်း

“နှယကြတော့ တကယထြငပြှီး အဲ့ကိုတောင် ဖုန်းဆကလြိုကသ်ေးတယ်။ အခု အခန်းမရရင် ဘယလြိုလုပမြှာလဲ။ အခွိနလြည်း မရဘဲနဲ့”

“စိတမြပူပါနဲ့။ မန်းလေးမှာ ဟိုတယ် ပေါပါတယဗြွ”

“ပေါတာတော့ သိတာပေါ့။ အခွိနမြရှိဘူးလေ။ တောပြှီ နှယ့ကြို ကားဂိတပြဲ ပြနပျို့ပေးတော့။ ပြနတ်ော့မယ်”

မကြစြောင်းနှင့ြ စူပုပပြုပဖြစ်နသေော နှယ့ကြို သူကတော့ စိတမြဆိုးဘဲ ရယပြဲ ရယန်သည်ေ။ စကားပြောရင်း ကားမောင်းနပမေယေ့ြ ဘယကြို သှားနလေဲဆိုတာ နှယ် မသိခဲ့ဘူး။

“နှယ်… ကြှနတ်ောြ ဂိတတ်ဈခု ခဏဝငမြယ် ရတယမြလား။ အရုပတ်ှေ မှာထားတာ။ ရောကပြှီပြောလို့”

“မကြာဘူးမလား။ သှားလေ။ ရပါတယ်”

“အင်း မကြာပါဘူး။ ရှေးရုံပဲ”

ကားမောင်းရင်း စကားပြောရင်း သူစနောကသ်မွှကို မကြစြောင်းထိုးပြီး လကသ်ီးတရှယရြှယဖြစ်နတေဲ့ နှယ့ကြို သူကတော့ ရယမြောရင်း စနောကန်ခေဲ့သည်။ ဂိတတ်ှတွေေ့တော့ သူသှားမယ့ဂြိတ် ကူရှာပေးခဲ့သည်။ သှားမယ့ဂြိတတ်ှေ့တော့ ကားရပလြိုကပြှီး ခါးပတဖြှုတရြင်း နှယ့ကြို ခေါသ်ောကြောင့ြ ပြတင်းပေါကဘြကြ လှည့န်ရောမှ သူ့ဘကြ လှည့လြိုကသ်ည်။

“နှယ်”

“ဟင်..”

“နှယ် အိမပြှနရြင် အရုပသ်ယသ်ှားလို့ ရလား။ သိပမြကြီးပါဘူး။ ၂ ပလေောကပြေါ့”

“အမ်…ဘာလို့”

“မေးတာပဲ ဖြကြော။ သယလြို့ ရလား။ မရဘူးလား”

“အှန်း…ရတော့ ရပါတယ်”

“အာ့ဆို…ရော့ အဈကို့ကိုယစြား ဒီအရုပလြေး ထည့ပြေးလိုကမြယ်”

နှယ့ခြုံနောကတ်ည့တ်ည့ကြနေ လှမ်းယူပြီး နှယ့ြ လကထြဲကို အမဲရောင် အရုပကြလေး တဈရုပ် ရောကလြာသည်။

“အယ်…နှယ် အရုပကြှိုကတ်ယ် မပြောဖူးပါဘူး”

“နှယ် မကြိုကဘြူးလား”

“ကြိုကတ်ာပေါ့။ ဒါမဲ့ နှယ် အရုပကြှိုကတ်ာ မပြောဖူးဘူးလေ။ ဘယလြိုသိတာလဲ”

“ကိုယန်ဲ့ အကြိုကတ်ူမှန်း သိလို့။ သဘောကတွယမြလား”

“ကတ်ာပေါ့”

သူ့မေးခွန်းကို ဖြရင်ေး အရုပလြေးအား ဖကထြားလိုကသ်ည်။

“ကိုယန်ဲ့ တူတယမြလား။ အသားမဲမဲလေး”

“တူပါဘူး။ နှယန်ဲ့ ပိုတူတယ်။ မကြလြုံးပြူးပြူးလေး”

ပြောပြီး အရုပလြေးအား သချောကြည့်ပြှီးမှ ထပဖြကထြားမိသည်။ ပြီးမှ သူ နောကတ်တတ်ာကို သတိရပြီး သူ့ကို ပြနန်ောကခြငွလြာသည်။

“ဒါနဲ့ နှယ် ယူသှားလို့ မရရင် ဒီအရုပကြို ဘာလုပမြှာလဲဟင်”

“ဘာမှမလုပဘြူးလေ။ သူ့ကောငမြလေးနဲ့ ဒီကားပေါပြဲထားမှာ”

နောကထြပ် အဖြူရောင် အရုပလြေးတဈရုပ် လကထြဲ ရောကလြာသည်။ ခစွဖြို့ကောင်းလိုကတ်ာ။ အရုပန်ှဈရုပကြို တဈဖကစြီပြေ့ပြီး အရုပန်ှဈရုပကြှား ခေါင်းဖြကထြားမိသည်။

“သဘောကလြား နှယ်”

ခေါင်းလေးပုတပြှီး သူမေးတော့ ခေါင်းညိတပြှရင်း

“အရမ်းသဘောကတွယ်။ ဟီး။ ဖကတ်ောင် နမ်းချင်သ်ှားပြီ”

“အမ်”

“ဘာမှမဟုတပြါဘူး။ သှားလေ။ နှယ် စောင့န်မယ်ေ”

သူဆင်းသှားမှ အရုပလြေးနှစ်ရုပကြို သချောကြည့်ပြှီး ဖကန်မ်းလိုကသ်ည်။ အဖြူရောငအြရုပကြလေးကို ဖကန်မ်းရင်း

“ခစွဖြို့ကောင်းလိုကတ်ာ”

တဈယောကတ်ည်း စကားပြောရင်း အပြငကြို လှမ်းကြည့်တ်ော့ ဂိတကြဝနထြမ်းနှင့ြ သူ ပိုကဆြံရှင်းနတေုန်းရယ်။

“နငတ်ို့နှစ်ယောကကြို ခွဲရတာတော့ စိတမြကောင်းပါဘူး။ ဒါမဲ့ ငါလည်း နငတ်ို့လိုပါပဲ”

ပြောချင်ရြာတွပြေောပြီး အရုပအြား တဈလှည့စြီ ဖကန်မ်းမိသည်။ အဈကိုလာနပြေီမို့ မကြန်ှာပိုးသတပြှီး ခပတ်ညတ်ည် ပြနန်လေိုကသ်ည်။ နောကခြန်းထဲ စကျကူပုံးအကြီးကြီးထည့ပြှီးမှ ကားပေါပြှနတ်ကလြာသည်။

“ဒီနား နှယ့သ်ူငယခြငွြးနဲ့ နီးတယ်။ သှားမလား”

သူမေးတော့ မကြနပေသ်လို မကြလြုံးထောင့ကြပကြှည့ပြှီး

“တဈနာရီကြောန်ပြေီ။ အခုထိ အခန်းလည်း မရသေးဘူး။ ပြီးရင် ညနကြေ အဈကိုက ပြနရြဦးမှာ။ အခွိနလြည်း မရဘဲနဲ့”

နှယ် ပြစိပြစိပြောတာကို ကားမောင်းရင်း လှည့ကြှည့န်လေို့

“ကားပဲ ဂရုစိုကမြောင်းပါဗွာ။ ပြောတော့ဘူး”

သူ့ကိုပြောပြီး အရုပမြလေးအား နဖူးချင်ြးဆိုငပြှီး ဖကထြားလိုကသ်ည်။

“ကဲပါ စိတမြဆိုးပါနဲ့။ View ကောင်းတဲ့ ဟိုတယ် ရှာနလေို့ပါ။ အခု ဒီနားက ဟိုတယပြဲ ဝငလြိုကမြလား”

“သိဘူးလေ။ နှယမြှ မန်းလေး မကြှမ်းတာ။ ခေါတ်ဲ့နောကြ လိုကရြမှာပဲ။ ရောင်းတော့ မစားဘူးမလား”

“အာ့တော့ စိတခြွ။ ကိုယပြဲစားမှာ။ ဟားဟား”

စကားပြောရင်း သူ့လကြ နှယ့ပြခုံးပေါြ ရောကလြာသည်။ အလိုကသ်င့ြ သူ့ပခုံးကို မှီလိုကတ်ော့ နှယ့မြကြန်ှာကို သူ့လကန်ဲ့ လိုကထြိနသည်ေ။ ထိရုံသာမက လကကြ ငှိမင်ှိမမြနဘေဲ နဖူးက ဝကခြှံကို လာကိုငန်လေို့ သူ့လကကြို ကိုငပြှီး ထိန်းထားလိုကသ်ည်။

“အကြံဘယလြောကကြောင်းလဲ တွေ့လား။ ကိုယ် လကကြိုငခြငွတ်ာ လူမသိတော့ဘူး။ ကိုယလြည်း တောင်းစရာမလိုဘဲ လကအြကိုငခြံရတယ်”

“အာ… ဟင်းနောြ။ စိတတ်ိုရင် အဲ့လကြ ကိုကပြဈမှာဗွ”

ပြောပြီး သူ့ပခုံးမှီထားရာကနေ ရုန်းထွကလြိုကသ်ည်။

“မလုပပြါနဲ့။ ဒီလကလြေးနဲ့ လုပစြားနရတော။ ဟားဟား”

သဘောကစွှာ ရယရြင်း နှယ့ကြို နောကတ်ဈကြိမ် ထပဖြကန်ပြနေသ်ည်။

“အဈကို အဆငပြှရေဲ့လား။ တောကြှာ အသိတဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားရင် အဈကို့အတွကြ မကောင်းဘူး”

ပြောပြီး နှယ် ရုန်းပမယေ့ြ မလှှတပြေးဘဲ

“မှနစြတဈကာကပထြားပါတယ် နှယရြဲ့။ မပူပါနဲ့။ ဘယသ်ူမှမမှငပြါဘူး”

“အကြံဆိုးကြီးနဲ့ပါလား။ အင်းပါ။ အဈကို့အတွကပြှောတာပါ။ အဈကို အဆငပြှရင်ေ ပြီးရော”

ဒီတဈခါတော့ မရုန်းတော့ဘဲ နှယ့ြ Safety ခါးပတကြို ဖြုတလြိုကသ်ည်။

သူဆှဲဖကလြိုကသ်ောကြောင့ြ နှယ် သူ့ရငခြှငထြဲ ရောကသ်ှားခဲ့သည်။

“ကားမောင်းရတာ အဆငမြပြဘေဲ နေဦးမယ်”

နှယပြှောတာကို ဂရုမစိုကဘြဲ နှယကြို ဖကထြားရင်းမှ သူ့လကဖြွားက နှယ့ခြါးဆီမှာ။ အင်ျကြီက ခါးတိုမို့ ခါးမှာ နည်းနည်းဟပြီး လှတန်သည်ေ။ အဲ့ဒီလှတန်တေဲ့ နရောလေးကိုပဲ သူ့လကထြိပလြေးတွနေဲ့ လိုကထြိနသည်ေ။

“နှယ် ယားတယ်။ ဖယပြါ။ ကားမောင်းရတာ အဆငမြပြဘေဲ နလေိမ့မြယ်”

နှယပြှောတော့ သူ နှယ့ကြိုကြည့်ပြှီး

“ငှိမင်ှိမန်ကြော အခုလိုလေး ဖကထြားချင်လြို့”

သူများကု ငှိမင်ှိမန်လေို့ပြောပြီး သူကြ ကားမောင်းနတောတောင် လကကြ တဈခကြမြှ ငှိမင်ှိမမြနဘေဲနဲ့လို့ စိတထြဲက ပြောရင်း သူ့ကို မော့ကြည့်မြိသည်။ မကြမြှနန်ဲ့ လကတ်ဈဖကတ်ည်း ကားမောင်းရင်း သူ့ရငခြှငထြဲ ဖကထြားခံရတာကို သဘောကလွာသည်။ ခေါင်းလေးမော့ပြီး သူ့လညတ်ိုငန်ား ခေါင်းမှီရင်း အသကရြှူသလိုနှင့ြ သူ့လညပြင်းလေးကို ခိုးနမ်းလိုကသ်ည်။ သူ့ဆီက ဘာတုန့်ပြနမြှုမှ မတွေ့ရတာမို့ သူမသိလောကဘြူးလို့ တွေးမိသည်။ သူ့လကထြိပလြေး ခါးကို လာထိတိုင်း တွန့သ်ှားတာကလှဲရင် သူ့ရငခြှငထြဲ မှီပြီး ရှေ့ကိုကြည့်န်ပမေယေ့ြ ဘာကိုမှ မမှငခြဲ့ဘူး။ ဟိုတယတ်ဈခုရှေ့ရောကတ်ော့ ကားပါကငဝြငန်ပြေီမို့ သူ့ရငခြှငထြဲက ထွကလြိုကသ်ည်။

“ခဏလေးနောျ နှယ်။ ကိုယ် သှားမေးလိုကျဦးမယ်”

“အင်း”

သူဆင်းသှားတော့ အမဲရောင် အရုပအြား ကားနောကခြန်းထဲ ပို့လိုကသ်ည်။ အဖြူရောငအြရုပလြေးဖကပြှီး ထိုငစြောင့န်တေုန်းမှာပဲ အပေါကဝြမှာ အခွားတဈယောကန်ဲ့ စကားပြောပြီး သူ ပြနလြာသည်။ စိတစြောတတတ်ဲ့ နှယကြပဲ မနနေိုငစြှာ သူ ကားပေါရြောကတ်ာနဲ့ မေးလိုကမြိသည်။

“အခွအနေေ ဘယလြိုလဲ။ အခန်း မရဘူးလား”

Mask ခွှတရြင်း နှယ့ကြိုကြည့်န်သညေမြို့

“၁ နာရီခွဲတောင် ကြောန်ပြေီ။ အခန်းက မရသေးဘူးလား။ တောပြှီ နှယ့ကြို ကားဂိတပြဲ ပြနပျို့တော့။ နှယ် ပြနတ်ော့မယ်”

“ငါ…ဒီဟာလေး ဖကန်မ်းချင်လြာပြီ”

“အယ်…ဟီး။ ဘာလို့လဲ”

“အခွိနမြရမှာ အရမ်းကြောကန်လေို့လေ။ တွေ့ထဲက နာရီပဲ ကြည့်န်ပြေီးတော့”

ကားမောင်းထွကလြာခဲ့ပြီမို့ အခန်းမရတာ သချောသလောကပြင်။

“အဲ့လိုမဟုတပြါဘူး။ ညနေ အဈကိုက ပြနမြှာဆိုတော့ အခွိနမြရမှာစိုးလို့ပါ။ အခုထိ အခန်းက မရသေးဘူးလေ”

လသေံပြော့နဲ့ နှယပြှောတော့

“ဒီဟာလေးနဲ့ ငါမနိုငဘြူးဟ။ အစက မပြောဘဲ နမလေို့ပဲ။ ဘယလြိုမှမရဘူး။ ညကြ အဈကို မပြနဘြူး ဟုတပြှီလား။ ဒီလောကြ ခစွဖြို့ကောင်းတာလေးကို တဈယောကတ်ည်း အိပခြိုင်းရမှာလား”

နှယ့မြေးလေးညှဈရင်း သူပြောတာ ကြားကြားချင်ြး နှယ့မြကြန်ှာ၊ နှယ့အြသံ ခကြခြငွြးပြောင်းသှားခဲ့သည်။

“တကယ်။ ဟီး။ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ။ အာ့… စောစောကတော့ မပြောဘူး။ သူများက စိတပြူနတောကို”

“ညနမှေ ခပတ်ညတ်ည် ပြနမြယတ်ှေးထားတာ။ ပြီးမှ တံခါးလာခေါကပြှီး နောကမြလို့။ အဲ့လိုဆို နှယ် ပိုပြောရြမှာ အခုတော့ မပြောရင် စိတကြောကပြှီး ငိုတော့မယ့ရြုပမြို့ ပြောပြတာ”

“အာ… ဘယလြိုဖြစ်ဖြစ် အခုသိရတော့ ပြောသ်ှားပြီ။ ဟီး”

သူ့လကမြောင်းကို ဖြဖြထုရင်း အသည်းယားလာလို့

“ဖကတ်ောငန်မ်းချင်လြာပြီ”

အရုပလြေးအား တင်းကြပအြောင် ဖကရြင်း နှယပြှောတော့

“နှယကြ အခုမှပါ အဈကိုက ဟိုတယရြှေ့မှာကတည်းက ပြောတာ”

“အံမယ် နှယကြ အရုပရြှေးတဲ့ ဂိတမြှာထဲက နမ်းချင်တ်ယ် အရငပြှောတာပါနောြ”

နှယ် မကြစြောင်းထိုးတော့ သဘောကစွှာ သူ ရယရြင်း

“သိသားပဲ။ နှယ် ပြောတာကြားချင်လြို့။ ဟားဟား”

“အာ… အကငွ့ပြုတကြှီး။ တကယ် သူများကို ဘယလြိုအရှကခြှဲရမလဲဘဲ ကြံနတောလားမသိဘူး”

“မဟုတပြါဘူး နှယရြယ်။ နှယကြ စလို့ကောင်းတာကို။ အသည်းယားတဲ့ပုံလေးကို သဘောကလွို့”

“ထားပါတော့။ ညနမပြေနဘြူးဆိုလို့ ခွင့လြှှတလြိုကမြယ်။ ဟီး”

“တကယကြ အခန်းရတယ်။ သိလား။ ဟီး။ ၂ နာရီကြောမြှ မီးစကန်ှိုးမယဆြိုလို့ ပြနထြှကလြာတာ။ ပိုငရြှငကြိုတော့ ကောငမြလေးကို အခန်းမရဘူးပြောပြီး ကားပတမြောင်းပြီး ပြနလြာခဲ့မယလြို့ ပြောခဲ့တယ်”

“အာ… ခငဗြွားကြီး နည်းနည်းများသှားပြီ။ ဘယ့န်ဲ့ ရောကကြတည်းက နှယခြညွြး ခံလာရတာ”

“မပူနဲ့။ ပြီးရငလြည်း နှယပြဲ ခံရဦးမှာ။ ဟားဟား”

“ဟှန်းနောြ အဲ့လောကတ်ောင် သူများကို စရတာ ပြောန်တယေပြေါ့။ ဟုတလြား”

“ဟီးဟီး။ ဟီးဟီး”

အဲ့ရယသ်ံကြားမှ ပိုအသည်းယားလာသည်။ ခါးပတဖြှုတပြှီး သူ့ဘကကြို ကိုယကြိုင်းကာ သူ့ပါးကို တဈခကြရြှိုကန်မ်းလိုကသ်ည်။ ရယန်တော ရပသ်ှားသော သူ့ကို ဘယလြိုလဲဆိုသည့သ်ဘောဖြင့ြ မကြလြုံးစွကြညေ့လြိုကသ်ည်။ သူ့ရငခြှငထြဲ မှီပြီး သူ့ခါးကို ဖကထြားလိုကသ်ည်။ လမ်းဘေးကပပြှီး ကားရပလြိုကကြာ သူပါ ခါးပတဖြှုတပြှီး နှယ့ဘြကလြှည့လြာသည်။ နှယ့မြကြန်ှာကို အုပကြိုငပြှီး ပထမဆုံး နှယ့ပြါးကို အနမ်းခွှခေဲ့သည်။ ပါးပြငကြို နမ်းပြီးမှ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းလာသည်။ ညငသ်ာသော၊ ကြငန်ာသော အနမ်းနုနုလေးတွကြေားမှာ နှယ့မြကြလြုံးတွေ မှိတသ်ှားခဲ့သည်။ သူ့လကြ ဘယဆြီရောကန်သလေဲဆိုတာထကြ သူ့အသကရြှူသံ၊ သူ့ရငခြုနသ်ံ၊ သူ့နှုတခြမ်းတွကသော နှယ့စြိတကြို ဆှဲဆောငန်ခေဲ့သည်။

၂ မိနဈနီးပါးလောကြ နမ်းပြီးခွိနမြှာ သူလှှတပြေးတော့မှ နှယ့မြကြလြုံး ပြနပြှင့လြာသည်။ ဘာစကားမှ ပြောစရာမရှိသူတွလေို နှယတ်ို့ တိတဆြိတသ်ှားခဲ့ပြနသ်ည်။ ကားပြနထြှကတ်ော့ သူဖကထြားသညမြို့ သူ့ရငခြှငထြဲ ကိုယတ်ဈခွမ်းမှီပြီး သူ့ပခုံးပေါြ ခေါင်းမှီရင်း ငှိမန်ခေဲ့သည်။ ကားမောင်းရင်း ကားရှေ့ အမှငမြတောြ လာလုပသ်ူတွကေို ကားပေါကြနေ ပြောဆိုနသေော သူ့ကို မော့ကြည့်မြိသည်။

“ဒင်းတို့ကြာ ဒီမှာ ခစွသ်ူလေးနဲ့ သာယာနတောကို”

“ဒီဘဲ ငစားပဲ။ လမ်းအရှင်းကြီးကို ရှေ့ကနေ ကိုးလိုးကန့လြန့တ်ှေ လာလုပန်တယ်ေ။ ရငခြှငထြဲ ခစွသ်ူရှိလို့ မဟုတရြင် ဒင်း… မလှယဘြူး”

သူ့ပါးပြငကြို နမ်းလိုကပြှီး

“အာဘှား…စိတမြဆိုးနဲ့တော့နောြ”

နှယ့အြပြုအမူကို သဘောကစွှာ ပြုံးရင်း

“အဈကို စိတမြဆိုးပါဘူး။ တမငပြှောနတော။ ဟီး”

“ကြည့်ြ သူများဆို သူ စ,စရာ တိရိဈဆာနမြွား မှတန်လေားမသိဘူး”

မကြစြောင်းနဲ့ နှယပြှောတော့

“ဟုတပြါဘူးကြာ။ ခစွဖြို့ကောင်းလို့၊ အသည်းယားလို့၊ စလို့ကောင်းလို့ ဟီး”

ကားမောင်းရင်း လမ်းမှာ သူက အပြငကြို ပြောလိုကြ နှယကြ သူ့ပါးလေးကို နမ်းလိုကန်ဲ့ မီးပျိုင့မြိတော့ သူက

“နှယ် ကြုံးကြည့်မြလား”

“အမ်”

“ရှေ့မှာ ကြုံးရောကပြှီလေ။ ဟီး”

“အာ…”

မကြစြောင်းထိုးရင်း။

“နှယ် မန်းလေးကြုံး တဈခါမှ မရောကဖြူးဘူး”

“အင်း… အာ့ဆို အဈကို ကြုံးပြမယ်။ ဟားဟား။ ကောငမြလေး ကြုံးကြည့်ခြငွန်ပြေီမလား”

“အဈကိုနောျ…”

တကယတ်မ်း မီးပျိုင့ကြနေ ကြုံးဘကကြို ခွိုးကြေ့ပြီးခွိနမြှာ လမ်းရှင်းနခေဲ့သည်။ သူကလည်း တအားစနသလေို နှယ့မြှာလည်း အသည်းယားပြီး စိတတ်ိုတိုင်း သူ့ပါးကိုခညွြးပဲ နမ်းနရင်ေးမှ တဈကြိမမြှာတော့ သူ့နှုတခြမ်းနားကပပြှီးမှ

“အဈကို…နှယ်…နမ်းချင်တ်ယ်”

တုံ့ဆိုင်းခွင်းမရှိဘဲ သူက ခေါင်းလေးညိတပြှပြီး နှယ့ဘြကကြို ခေါင်းနည်းနည်းစောင်းပေးသည်။ သူ့နှုတခြမ်းကို နမ်းရင်း မကြလြုံးဖြင့ကြှည့မြိသည်။ သူ့မကြလြုံးကို စိုကကြှည့ရြင်း စိတတ်ို့၏စရောကို လိုကန်သေူနှစ်ယောကမြှာ အန်တရာယမြွားမှန်း သိသောလြည်း လုပခြငွတ်ာလုပသ်ူနှင့ြ လုပဖြို့ ခွင့ပြှုပေးသူနှစ်ယောကြ ဆုံမိကြခွင်းကြောင့ြ ယခုအနမ်းသည် ခွိုမှိနသ်ညထြကြ ထူးကဲမှုကိုပါ ခံစားရသည်။ တဈမိနဈလောကြ ခဏတာ အခွိနဆြိုသောင်ှားလည်း ရငခြုနကြှညန်ူးရသူတို့အဖို့ လုံလောကခြဲ့သည်။

“တောတ်ောဆြိုးနောြ…။ ပြောတော့ နှယကြ မနမ်းတတဘြူးဆို”

“အာ… အဈကိုက အသည်းယားအောင် လုပတ်ာကို။ မယုံလို့လား တကယပြှောတာ။ နှယ် ကိုကိုကလှဲရင် ဘယသ်ူ့ကိုမှ စ,မနမ်းဖူးဘူး။ အခုက သူ့ဘာသာ နမ်းချင်လြို့ နမ်းတာ။ ဘာလဲ… မနမ်းရဘူးလား”

“နမ်းပါဗွာ… နှယ် ကြိုကတ်ာလုပပြါ”

နောကတ်ဈကြိမ် မီးပျိုင့မြိခွိနမြှာတော့

“နှယ်”

“ဟင်”

“၈ လကမြဆိုတာ ယုံလား”

“အမ်… ယုံပါဘူး။ Video Call မှာ ကြည့်တ်ာတော့ ရှိပါဘူး။ အပိုတွေ”

“ကနွြးမာရေးကောင်းချင်ရြင် အရညရြှှမ်းတဲ့အသီး စားရတယ် နှယရြဲ့။ ဥပမာ ငှကပြွောသီးပေါ့။ ဟီး”

“အမ်…ငှကပြွောသီးက အရညရြှှမ်းလို့လား”

“အဲ့လို ပြောမှပြောပါ့မလားလို့။ အဈကို့ငှကပြွောသီးကတော့ ရှှမ်းတယ်။ ဟားဟား”

“အာ… အကောင်းမှတလြို့ နားထောငန်တောကို။ တကယလြည်း ဟုတဘြဲနဲ့”

“ရောြ တကယပြှောနတောကို”

“မယုံဘူး။ ကိုငကြှည့မြယ်။ ဟီး”

“ကိုငပြါဗွာ။ မနှယ် သဘော။ မနှယ် သဘော။ ဟုတပြှီလား”

“အယ်…ဟုတတ်ယ်။ အရညတ်ှေ ပုဆိုးမှာတောင် ကြကန်ပြေီရောြ။ အပေါကြနပေဲ ကိုငရြမှာလား။ ဟီး”

နှယပြှောတော့ သူ့ပုဆိုးခါးပုံစကို ဖြညပြေးသည်။ ပထမဆုံးတွေ့လိုကရြတဲ့ သူ့ရဲ့ မပြော့မမာ ဖြားဖကတ်ောလြေးကို လကန်ဲ့ညှဈကြည့်လြိုကသ်ည်။

“ဒီမှာလေ မရှိပါဘူး။ ပြောသားပဲ။ အဈကိုက ဇွတင်ှင်းနတောကို။ ဟီး”

“အေးပါ။ အဲ့ရယသ်ံမှတထြားနောြ။ ပြီးမှ ခငဗြွားလေး မအောန်ဲ့။ တွေ့မယ်”

“ဟီးဟီး။ ဟီးဟီး”

သူ့ရယသ်ံအတိုင်း ရယပြှပြီး သူ့ကို နောကလြိုကသ်ည်။

“အေးအေး… အဲ့ရယသ်ံ မှတထြား။ တွေ့မယ်။ ငါ့ကို ရယထြားတာ တွေ့မယ်။ ဒေါန်ှယ် ခငဗြွား မှတထြားနောြ။ ဟင်းဟင်း”

“ဟားဟား။ စတာကို စိတမြဆိုးရဘူးလေ။ သူများကြ သူပဲ တဈလမ်းလုံး စလာပြီးတော့”

စကားတွေ အပြနအြလှနပြှောနသေောလြည်း သူ့ဖြားဖကတ်ောကြိုတော့ မလှှတပြေးဘဲ တဈလမ်းလုံး ကိုငလြာခဲ့သည်။ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ကစားရင်း ကော့တကလြာခွိနတ်ိုင်းမှာ အရညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာတာကို ကိုငကြှည့ရြင်း ကြုံးပတလြညလြမ်းကို ဘယလြိုဖြတသ်န်းသှားလဲဆိုတာ နှယ် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

“နှယ် ကြုံး တွေ့လိုကသ်ေးလား”

“အမ်”

“စောနက မီးပျိုင့အြထွကကြှေ့တော့ နမ်းတဲ့လမ်းကိုပဲ ပြနရြောကတ်ယလြေ။ အဲ့ဒါ နှယ် ကြုံးကြည့်လြိုကသ်ေးလားလို့။ ဟီး”

“အာ…အကငွ့ပြုတကြှီး။ သူများကို သူ့ဟာကြည့်ခြိုင်းပြီးတော့။ ကြုံးလည်း မပြဘဲနဲ့။ သိဘူး။ ဘယလြမ်းမှမတွေ့လိုကဘြူး။ ဟီး”

စကားတွပြေောရင်း တဈနရောရောကတ်ော့ သူ ကားရပလြိုကသ်ည်။

“ကြိုငသ်ှားဝယလြိုကြဦးမယ်။ နှယ် ဘာစားချင်သ်ေးလဲ”

“ဟင်…ပြောတော့ ဆောငထြားတယဆြို။ အခုမှ ဝယမြှာလား။ အဈကိုက နှယလြာမယဆြိုတာကို တကယမြယုံဘူးပဲ”

“မဟုတပြါဘူး။ နှယ် ကြိုကတ်ယပြှောတဲ့ဟာ ဝယမြလို့”

“ဘာဟာလဲ”

“ဗှုတန်ဲ့ဟာလေ။ ကြိုကတ်ယမြလား”

“အင်း။ ကြိုကတ်ယ်။ ဟီး”

“တကယမြနိုငတ်ဲ့ဟာလေး”

ပြောပြောဆိုဆို ကားပေါကြ သူဆင်းသှားသည်။ သူ ကားပေါကြ ဆင်းသှားပမယေ့ြ ခကြခြငွြးမသှားသေးဘဲ ကားဘေးမှာ ပုဆိုးလှည့ဝြတန်တော တွေ့ရသည်။ အရညရြှှမ်းသူ နှစ်ယောကတ်ော့ တွေ့ကြပြီလို့တွေးရင်း ကိုယ့ဘြာသာ ရယမြိသေးသည်။

သူဆိုငထြဲ ဝငခြါနီးမှ မှနခြပြှီး သူ့ကို လှမ်းခေါမြိသည်။ ရငတေလြာသညမြို့ ရဝယေဖြို့ မှာမလို့ရယပြါ။ အသံအကယွကြှီးလည်း အောမြခေါခြငွသ်လို ဆိုငထြဲမှာလည်း အတူတွဲပြီး သူများမှငမြှာစိုးလို့ ကားပေါကြ မဆင်းတော့ဘဲ သူပြနအြလာကိုသာ စောင့န်လေိုကသ်ည်။ သူပြနရြောကလြာတော့မှ

“နှယ် ခေါသ်ေးတယ်။ အဈကို မကြားလိုကလြို့။ နှယ် ရဆောလို့”

“ရဆောတာမဟုတဘြူး နှယရြဲ့။ အာ့ ရငတေလြာတာ။ အာခေါငခြှောကလြာတာ။ ဟားဟား”

“ကြည့်ြ အကောင်းပြောနတောကို။ သူများကိုပဲ စ,နတယ်ေ”

“နှယကြ စ,ချင်စြရာလေးကို။ သှားဝယလြိုကရြမလား”

“ဟိုတယသ်ှားတော့မှာမလား။ ဟိုရောကမြှပဲ သောကတ်ော့မယ်”

“အောကကြ အရညထြှကရြငလြည်း အပေါမြှာ ရငတေတ်တတ်ယ် နှယရြဲ့။ ဟားဟား”

ဘာမှပြနမြပြောတော့ဘဲ သူ့ကိုသာ မကြစြောင်းထိုးမိသည်။ ဟိုတယရြှေ့ ကားရပတ်ော့

“အဈကို…နှယ် အရုပလြေး ယူသှားလို့ ရလား”

“အောြ ဒီကလေးနှယ်။ အဲ့အရုပ် ထားခဲ့လိုကြ။ အပေါကြှ အရုပဖြကခြွိန် မရှိဘဲနဲ့”

“ဟီး။ အင်းပါ”

“ဒါနဲ့ နှယ် လှကေားတကန်ိုငလြား။ ၈ လှှာထိ တကရြမှာ”

မီးစကန်ိုးခွိန် ဓာတလြှကေားသုံးမရလို့ လှကေားကနေ တကရြမယထြငတ်ယ်။ ဒါကြောင့ြ သူမေးတာကို

“အောြ…ရပါတယ်။ နှယ် တကန်ိုငပြါတယဗြွ”

သူအရငဆြင်းသှားသလို နှယ့မြှာ အရုပန်ရောခပြှီးမှ ကြောပိုးအိတလြှယပြှီး အဈကို့နောကကြို လိုကသ်ှားခဲ့သည်။ ဟိုတယထြဲဝငတ်ော့ ဓာတလြှကေားရှေ့ သူရပလြိုကသ်ညမြို့ သူ့အနားရပပြှီး

“အဈကို…လှကေားက ဟိုဘကမြှာလေ”

လှကေားကို လကည်ှိုးထိုးပြရင်း နှယပြှောတော့

“စတာ။ ဟီး။ ဓာတလြှကေားကပဲ တကမြှာ”

သူရယန်သလေို ဘေးက ဟိုတယပျိုငရြှငအြဈကိုကပါ ပြုံးနသညေမြို့ ရှကရြှကန်ဲ့ သူ့လကမြောင်းကို လကသ်ီးဆုပန်ဲ့ ဖြဖြထုရင်း မကြစြောင်းထိုးလိုကသ်ည်။ ဓာတလြှကေားက ထွကပြှီး အခန်းဆီကို ရောကတ်ော့ ကြောပိုးအိတခြပြှီး ရအရေငသ်ောကမြိသည်။ ပြီးမှ လိုကကြာဖြင့ပြှီး ရှုခင်းတွေ ကြည့်န်တေုန်း နှယ့ကြို အနောကကြနေ လာဖကပြှီး ရှုခင်းအား အတူတူရပကြှည့ဖြစ်သည်။ ရှုခင်းအား ရပကြှည့ရြင်း သူ စကားဆိုလာသည်။

“နှယတ်ို့ ရနကြုနမြှာ ဒီလို မှငကြှင်းမွိုး မထူးဆန်းပမယေ့ြ ဒီကနကြညေ့ရြင် ရှုခင်း လှမယထြငလြို့ ဒီကိုပဲ လာခဲ့လိုကတ်ာ”

“နှယ် အထပမြှင့မြှာ နတောမှမဟုတဘြဲ အဈကိုရယ်။ ဒီလိုအပေါစြီးက မှငကြှင်းမွိုးတော့ အမြဲမမှငရြပါဘူး”

“ဒါမဲ့ ရနကြုနမြှာက တိုကခြန်းများတော့ မထူးဆန်းဘူးပေါ့။ ကိုယ့အြတွကကြှ အခုလိုလာမှ မှငရြတာ”

“အတူတူပါပဲ။ နှယလြည်း အခုမှ မှငရြတာ။ အဲ… ဟိုမှာ ရှဉ့လြေးတဈကောင်။ မှငရြလား”

“ဘယမြှာလဲ နှယရြဲ့”

“ဟိုမှာလေ အိမခြေါငမြိုးအစွန်းမှာ။ ခစွစြရာလေး။ လူတွနေဲ့နီးတဲ့နရောကို ရှဉ့လြာတယ်။ ရနကြုနမြှာတော့ အဲ့လိုမတွေ့ရဘူး”

“ရနကြုနကြ အပငမြှမရှိတာ နှယရြဲ့။ ဒီမှာက အပငန်ဲ့ အိမန်ဲ့ နီးတော့ လာတာပေါ့”

အဲ့ဒီလို စိတရြှညလြကရြှည် ရှင်းပြပေးနတေဲ့ သူ့ကို လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်သှားတော့ သူ့ပါးပြငကြို နှယ် နမ်းရင်း

“နှယခြညွြးပဲ နမ်းနရတေယန်ောြ”

မကြစြောင်းလေးနဲ့ နှယပြှောတော့

“အဈကိုက နမ်းချင်စြရာကောင်းလို့ နှယ် နမ်းတာမဟုတဘြူးလား”

သူ့ဆီက စကားသံအဆုံးမှာပဲ နှယ့ထြံမှ နောကထြပ် မကြစြောင်းတဈခု ထပလြှှတလြိုကသ်ည်။ နှယ် မကြစြောင်းထိုးတာကို သဘောကပြုံရတဲ့သူက နှယ့ပြါးပြငကြို အနမ်းတွပေေးရင်း နှယ့န်ှုတခြမ်းလေးကိုပါ နမ်းခဲ့သည်။ ပြီးမှ သူက

“ရေချိုးတော့မလား နှယ်”

“အင်း… ခွိုးကြမယလြေ”

နှယ် ကြောပိုးအိတထြဲက ပစ်စည်းတွေ ထုတန်ခွေိနမြှာ သူကတော့ အဝတအြစားလဲပြီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ ရသေုံးနတေဲ့ အသံကြားလို့ ကုတငအြစွန်းလေးမှာ ထိုငပြှီး သူ့ကို နှယ် စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ နည်းနည်းကြာတော့ သူ ပြနထြှကလြာပြီး နှယအြတွကြ ပဝါပါ ယူလာခဲ့သည်။

“နှယ် ရတေူတူမခွိုးချင်လြို့လား။ အတူတူမခွိုးချင်ရြင် အဈကို အရငခြွိုးလိုကမြယလြေ”

“ခွိုးမှာပါ။ အဈကို့ကို စောင့န်တော”

အဝတအြစားတွခွှတေခြွိနမြှာ ကနွတ်ာ ဘာမှမထူးခွားသောလြည်း နှယ့အြောကပျိုင်းအတွင်းခံရဲ့ ပန်းဖူးအုပတ်ဲ့နရော လေးထောင့ဖြှတတ်ဈခုလုံး စိုရှှဲနတောကိုတွေ့ပြီး ကိုယ့ဘြာသာ အံ့သှမိသည်။ တဈကြိမတ်ဈခါမှ အဲ့ဒီလောကြ မစိုရှှဲဖူးသညမြို့ အံ့သှမိခွင်းရယပြါ။ နှယ် အဝတအြစားလဲခွိန် သူ ရချိုးခန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားသည်။ ပဝါပတပြှီး နှယ် ဝငသ်ှားတော့ ရချိုးခန်းထဲက မှနရြှေ့မှာ သှားရပပြှီး မှနကြှည့မြိသည်။ သူကတော့ ရပန်ေးနဲ့ ရေ စ,ခွိုးနပြေီဖြစ်သည်။

“အယ်…နှယ့သ်နပခြါးတွေ မရှိတော့ဘူးရောြ”

“အခုမှသိတာလား။ အဈကို အကုနယ်ူပစ်လိုကပြှီလေ”

သနပခြါးအတုံးကို သှေးလူးထားသညမြို့ တောရြုံဖကြမြရသည့ြ သနပခြါးကို တဈစကမြှမကနွအြောင် ဘယလြိုများ ပကြသ်ှားပါလိမ့လြို့တွေးရင်း သူ့ကို နှယ် အံ့သှမိတဲ့ ကိဈစအကြောင်း ပြောမိသည်။

“စောနက နှယ့ြ အတွင်းခံခွှတလြိုကတ်ာ တဈခါမှ အဲ့လောကြ မရှှဲဖူးဘူးရောြ”

“အခစွရြညတ်ှလေေ နှယရြဲ့။ ထွကမြှာပေါ့”

“ထွကတ်ာတော့ သိတာပေါ့။ အခုက အတွင်းခံ လေးထောင့ကြှကန်ရောလေး သိတယမြလား။ အဲ့နရော တဈခုလုံးရှှဲနတော။ တဈခါမှ အဲ့လိုမရှှဲဖူးတာ”

“အဈကိုက စွမ်းတယမြလား”

သူအဲ့လိုပြောမှ နှယ် မကြစြောင်းထိုးမိသည်။ စကားအကောင်းကို ဘယလြိုမှ ပြောမရဘူးရယ်။

“နှယ် ရမချိုးဘူးလား”

သူမေးတော့ နှယ် ရချိုးခန်းထဲ မကြလြုံးဝေ့ကြည့်မြိသည်။ အခန်းထဲ လင်းထိနန်တောမို့ ပဝါဖြညဖြို့ကို စိတထြဲ နည်းနည်းရှကသ်လိုမို့ ဒီအတိုင်း ရပန်မေိခွင်းရယ်။ အလိုကသ်ိတဲ့သူက နှယ့မြကြလြုံးအပြောင်းအလဲကအစ သိနခေဲ့သည်။ ကိုငထြားလကစြ ရပန်ေးကို ခကြာ အပြငထြှကပြှီး မီးပိတပြေးခဲ့သည်။ ရချိုးခန်းမှောငမြိုကသ်ှားခွိနမြှ ပဝါကို ကြှဘစေငေပြေါတ်ငပြှီး သူ့အနားကို သှားခဲ့သည်။ ရချိုးကနပြါသောလြည်း ရဖြညေ့ရြင် ကြာမှာစိုးလို့ ထငသ်ည်။ ရပန်ေးကိုငပြှီး ဒီအတိုင်း ခွိုးနတော တွေ့ရသည်။

သူ့အနားရောကလြာတဲ့ နှယ့ကြို ရပန်ေးနဲ့ ရချိုးပေးရင်း နှယ့ခြန်ဓာကိုယကြို ပြတသ်လို နှယ့ရြငသ်ားကိုလည်း ပြတသ်ပရြင်း နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းခဲ့သည်။ ရချိုးရင်း နမ်းနစဉြေ ပထမဆုံး သတိထားမိလိုကတ်ာသည် ရချိုးခန်းထဲမှာ အအေးပိုလာခွင်းပငဖြစ်သည်။ အခန်းတွင်း အမှောငလြွော့ကစွရန်ေ ရချိုးခန်းတံခါးကို ဖြင့ထြားခွင်းကြောင့ြ အဲကြန်းလအေေးဝငပြှီး ရချိုးခန်းထဲ အေးလာခွင်းဖြစ်မည်။ သူကတော့ နှယ့ကြို နမ်းပြီးခွိနမြှာ ရပန်ေးကို နှယ့လြကထြဲ ထည့ပြေးသည်။ အမှောငထြဲမှာ ဆပပြှာဘူးကို စမ်းရင်း မမှငမြစမ်းနဲ့ ဆပပြှာတွယေူနလေို့ မကြမြှနသ်မားနဲ့ အမှောငန်ဲ့တော့ တိုငပြတန်ပြေီတွေးရင်း သူ့ကို အားနာမိသေးသည်။

နှယ့ခြန်ဓာကိုယကြို ဆပပြှာတွေ တိုကပြေးနတေဲ့ သူ့ကို နှယ် ရပန်ေးနဲ့ ရချိုးပေးရင်း သူ့ခန်ဓာကိုယကြို ပြတပြေးနခွေိနမြှာ ရုတတ်ရကြ သူထိုငခြလွိုကတ်ော့ နှယ် ကြောငသ်ှားခဲ့သည်။ နှယ့ခြှထေောကကြို ဆပပြှာတိုကပြေးမှန်း သိတော့မှ

“အယ်…အဈကို မလုပပြါနဲ့”

“ငှိမင်ှိမလြေးနေ။ ချောလြဲနမယ်ေ။ ကိုယလြုပပြေးမယ် ပြောထားတယလြေ”

“ငရဲကြီးနပေါ့မယ် အဈကိုရယ်။ တောပြှီ မလုပန်ဲ့တော့။ နှယ် အားနာလို့”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး နှယရြယ်။ ကိုယစြားမယ့အြသီးကို ပြောငအြောငဆြေးနတယေလြို့ မှတလြိုကြ။ ဟားဟား”

“ကြည့်ြ…စကားကလည်း အရမ်းတတ်။ အာ့ကြောင့ြ ကောငမြလေးတွေ ကြှနတေောမလား”

“နှယ် ယုံပါ့မလားတော့မသိဘူး။ ကိုယ် အရုပပြေးဖူးတာရယ်၊ အခုလိုလုပပြေးတာ နှယ် ပထမဆုံးပဲ။ ခစွဖြို့ကောင်းလို့၊ လုပပြေးချင်လြို့ ဟုတပြှီလား။ ကိုယ့ကြလေးလေးကို ကိုယတ်ိုင် ရချိုးပေးချင်လြို့”

တားမရမယ့အြတူတူ ငှိမန်လေိုကမြိသောလြည်း အခန်းတွင်း အအေးက ရနေဲ့ထိတွေ့နတောမို့ ပိုအေးလာတယလြို့ ခံစားရသည်။ နှယ် ဆပပြှာတွေ ဆေးနခွေိနမြှာ သူခေါင်းလွှောြ၊ ဆပပြှာတိုကပြှီး နှယ့ကြိုလာဖကသ်ည်။

“နှယ် ခမြျးနတောလား”

“မခမြျးပါဘူး။ ရပါတယ်”

နှုတကြသာ ရပါတယ် ဖြလေိုကပြမယေ့ြ ခန်ဓာကိုယခြငွြးပူးပြီး ဖကထြားသူမို့ သူကတော့ သိနခေဲ့သည်။

“ပြောတော့ မခမွြးပါဘူးတဲ့။ သူ့ကြည့်တ်ော့ တုနန်ပြေီ။ မှနမြှနခြွိုးတော့။ တောကြှာ အပတတ်ှေ အေးနမယ်ေ။ ဟားဟား”

သူ့ဆီက ရယသ်ံကြားသောလြည်း နှယ် လိုကမြရယဖြစ်ဘူး။ သူ့ကို ရပန်ေးနဲ့ ဆပပြှာတွဆေေးပေးရင်း လူတုနရြုံမက စကားပြောရင် နှုတခြမ်းရိုကသ်ံပါ ထွကလြာသည်။

“ကဲ… ဒေါန်ှယ်။ ခငဗြွားက မခမွြးပါဘူးဆိုပမယေ့ြ ခငဗြွားအသံက ပုံမှနတ်ောင် မဟုတတ်ော့ဘူး။ ပေး… ရပန်ေး”

သူ့ဘာသာပြောပြီး နှယ့လြကထြဲက ရပန်ေးကို ယူကာ နှယ့ကြို ဆပပြှာတွပြေောငအြောင် ဆေးပေးသည်။ နှယ် ပဝါယူပြီး ရသေုတန်ခွေိနမြှာ သူကတော့ အပြငထြှကပြှီး အဲကြန်း သှားလွှော့ပေးသည်။ အလိုကသ်ိပြီး ဂရုစိုကတ်တတ်ဲ့ သူ့ကို လိုကကြှည့ရြင်း သဘောကစွှာ နှယ် ပြုံးမိသည်။

သူရချိုးပြီး ပြနထြှကလြာတော့ နှယ် ရသေုတပြှီး ထိုငခြုံလေးမှာ ထိုငန်တောမို့ သူ့ကို ရဝေိုင်းသုတပြေးခဲ့သည်။ Dryer ယူပြီး ကိုယတ်ဈဝကကြုန်းကာ သူ့ဆံပငကြို မှုတန်သညေမြို့ သူ့ဆီက Dryer ယူပြီး နရောရှှေ့လိုကသ်ည်။

“အဲ့လို ကုန်းပြီးလုပန်တေော့ ခါးလည်း ညောင်းတယ်။ အခန့မြသင့ရြင် မူးတတတ်ယ်။ ထိုငန်ေ နှယ် လုပပြေးမယ်”

သူ့ကို ကုတငပြေါထြိုငခြိုင်းကာ Dryer ကို ကုတငဘြေးက ပလပမြှာထိုးပြီး သူ့ဆံပငတ်ှကေို လကခြွောင်းနဲ့ထိုးဖြပြီး မှုတပြေးခဲ့သည်။ ကုတငပြေါထြိုငန်သညေ့ြ သူ့ရှေ့မှာ နှယ် ရပလြိုကသ်ညမြို့ နှယ့ခြါးကို သူဖကထြားခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းကို Dryer မှုတန်ခွေိနမြှာ နှယ့ကြို မော့ကြည့်န်သညေမြို့ သူ့ခေါင်းကို နှယ့ရြငခြှငထြဲ အပထြားစပြေီး နောကစြေ့တွကေို Dryer မှုတပြေးခဲ့သည်။ ဒီလိုကြတော့လည်း သူသည် ကလေးလေးတဈယောကလြို လုပပြေးသမွှကို ငှိမန်ခေဲ့သည်။

“နှယ် ဗိုကဆြာပြီလား”

“ဟင့အြင်း။ ဆာသေးဘူး။ ဆာနတော တခွားဟာ။ ဟီး”

“ခငဗြွားလေး တကယမြနိုငဘြူး။ အေးဆေးပေါ့။ တဈညလုံး အခွိနရြှိပါသေးတယ်။ ဒါနဲ့ နှယ် တကယ် ဗိုကမြဆာဘူးလား။ ဘာမှလည်း ဟုတတ်ိပတတ်ိ မစားထားဘဲနဲ့”

“နှယ့ကြှ ပြောတယ်။ အဈကိုကြ လကဖြကရြညပြဲ သောကခြဲ့တာမလား။ အဈကိုရော ဗိုကမြဆာဘူးလား”

“ရငတ်ှပြညေ့ပြှီး ဗိုကကြမဆာဘူး။ နှယ် ခမွြးနသေေးတယမြလား။ လာ… ကုတငပြေါသ်ှားမယ်”

နှယ့ကြို ကုတငပြေါလြှဲစကော စောငခြှုံပေးသည်။ ပဝါမှာ ရစေိုထားတာမို့ ပဝါကို ဖယပြှီး အပြငထြုတထြားလိုကသ်ည်။ သူလည်း ပဝါဖယပြှီး နှယ့အြနား တိုးလာကာ နှယ့ကြို ဖကထြားခဲ့သည်။ သူ့ရငခြှငထြဲ ဖကထြားပြီး အသားချင်ြးထိရင်း စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူ့ရငခြှငထြဲ မှီနရောမှ ရုတတ်ရကြ နှယ် ထ,ထိုငလြိုကသ်ည်။ စောငကြို တဈဝကလြှနကြာ

“အဈကို့ညီလေး အခွအနေေ ဘယလြိုလဲ သိချင်လြို့။ ဟီး”

ပြောလည်းပြော လကန်ဲ့လည်း ကိုငကြှည့လြိုကသ်ည်။ အပြည့အြဝ မထောငမြတသ်ေးသောလြည်း အရညလြေးတွေ စို့နတေဲ့ လိပထြီးလေးကြောင့ြ သူ့ကို စ,ချင်လြာသည်။ သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ကိုငရြင်း ဆော့ကစားလေ အရညတ်ှေ ထွကလြာလဖြစ်ေတာကြောင့ြ ဘေးချင်ြးယှဉရြှိနရောမှ နှယ် သူ့ခါးနားကို တိုးသှားလိုကသ်ည်။ သူ့ဖြားဖကတ်ောန်ား နှယ့မြကြန်ှာ ရောကခြွိနမြှာ ဆတခြနဲ ထောငသ်ှားတဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း လကန်ဲ့ တဖတဖြတရြိုကပြှီး

“ဘာတွေ မွှောလြင့န်တောလဲ အယကြို”

လွှာလေး တဈလဈလုပပြှကာ သူ့ကို နောကလြိုကသ်ည်။

“မမွှောပြါဘူးလို့ပြောရင် လိမရြာကမွှာပေါ့ နှယရြယ်။ ဒါမဲ့ ကာယကံရှင် စိတမြပါရင် ဘာမှမလိုချင်ဘြူး။ စိတပြါလို့ သူ့ဆန်ဒအရ လုပပြေးတာမွိုးပဲ ကိုယလြိုချင်တ်ာ။ အဲ့ဒါ တကယပြှောတာ”

“နှယ် ပြောထားသားပဲ။ BJ မပေးဘူးလို့လေ”

“အင်းလေ။ အဈကိုကလည်း လုပပြေးပါလို့ မတောင်းဘူးလေ။ အားလုံး နှယ့သ်ဘော။ နှယ် ကြိုကတ်ာလုပ်။ အဓိကက နှယ် ပြောရြှှငဖြို့ အရေးကြီးတယ်။ အခု နှယ် ပြောတ်ယမြလား။ အဲ့ဒါဆို ရပြီ”

“အှန်း။ ပြောတ်ာပေါ့”

အရညတ်ှေ စိမ့စြိမ့လြာတဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးက နှယ့လြကထြဲမှာ ကြီးလာခဲ့သည်။ ကြည့်ရြင်း စိတထြဲ သိချင်လြာတာနဲ့ သူ့အရညကြှညကြို လကန်ဲ့ယူပြီး ရှူကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဘာအနံ့မှ မရတာကြောင့ြ လွှာဖြားနဲ့ တို့ကြည့်လြိုကသ်ည်။

“ဘာလို့လဲ နှယ်”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သိချင်လြို့ စမ်းကြည့်တ်ာ။ ဘာအနံ့မှလည်း မရဘူး။ ငနလြည်း မငနဘြူးရောြ”

သူ့ဖြားဖကတ်ောြ ဆတခြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားတာကို ခံစားမိရင်း သဘောကလွာတာနဲ့ နှယ့ြ နှုတခြမ်းလေးနဲ့ ပြှတခြနဲမှညအြောင် တဈခကြန်မ်းလိုကသ်ည်။ ကိုယကြို ပြနမြတပြှီး သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပုံမှနလြိုပါပဲ။ သူ့မကြလြုံး၊ သူ့နှုတခြမ်း၊ သူ့မကြန်ှာ အမူအရာသည် သူ့စိတကြို မှန်းဆရခကလြောကအြောင် တညင်ှိမန်သည်ေ။ နောကတ်ဈကြိမ် နှယ် ခေါင်းပြနင်ုံ့မိသည်။ သူ့ဆီးခုံလေးကို အနမ်းတဈခကြပြေးပြီးမှ သူ့ဥလေးကို ကိုငလြိုကသ်ည်။ အဲ့ဒီအခွိနကြှမှ သူ့ဆီက အသံထွကလြာသည်။ ကိုယကြို တွန့ရြင်း သူတားသည်။

“အဲ့ဒါတော့ မရဘူး နှယ်။ ကိုယ် ယားတတလြို့။ ဟီး”

သူတားလို့ ဆကမြကိုငတ်ော့ဘဲ သူ့လိငတ်ံကို ဖြဖြကိုငပြှီး ထကအြောကတ်ိုကရြင်း လွှာဖြားလေးနဲ့ အတံပတလြညတ်ဈလွှောကြ လကြလြိုကတ်ော့ မတမြတထြောငလြာတဲ့ သူ့လိငတ်ံမှာ ထိပဖြူးလေး ကားလာသည်။ လညရြဈလေးကို လွှာအလယလြေးနဲ့ လကြပြှီးမှ လွှာဖြားလေးနဲ့ လိပထြီးလေးကို ပတလြိုကသ်ည်။ နှယ် မကြလြုံးလှနကြှည့လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးမှိတပြှီး နူးညံ့မှုကို ခံစားရယူနသေော သူ့ပုံစံကြောင့ြ ဆကလြုပပြေးမိသည်။ လိပထြီးလေးကိုပဲ အဓိကထားပြီး လွှာနဲ့ ဆော့ကစားခဲ့သည်။ တဈချောင်းလုံးကို ငုံလိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာတော့ သူ ထ,လာသည်။

“တောပြှီ နှယ်။ နှယ် လှဲလိုကြ”

နှယ့န်ရော ပြနသ်ှားပြီး နှယ် ပကလြကလြှဲခွိနမြှာ သူ ကြနဒြုံး ဖောကပြှီး စွပန်သည်ေ။

“နှယ် စွပပြေးရမလား”

ခေါင်းခါပြရင်း သူ နှယ့ကြို ခေါသ်ည်။

“နှယ်… ”

လကထြောကအြားပြုရင်း သူ နှယ့အြပေါြ ရောကလြာသည်။

“ဟင်…”

တိုးညှင်း ညငသ်ာစွာ နှယ် ထူးတော့ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို သူ အနမ်းတွေ ပေးလာသည်။ သူနဲ့နမ်းရတာ ထူးခွားမှုတဈခုကို ခံစားရသလိုပါပဲ။ ခံတွင်းအနံ့မရှိသလို နမ်းနခွေိနမြှာ ရမျမကတ်ှေ လှိုကတ်ကလြာတဲ့ ခံစားမှုမွိုး။ နမ်းနရင်ေး ကြှတကလြာတဲ့ နှယ့ခြန်ဓာကိုယကြို သူထိန်းရင်း နှယ့ပြန်းဖူးလေးရှေ့မှာ တံခါးလာခေါကန်တေဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးမှာ ယောကယ်ကခြတန်သည်ေ။

စ,ဝငလြာခွိနမြှာ မာမာအချောင်းကြီးရယ်၊ ဘုလေးတွရယေကြို စိတကြ ခံစားသိလိုကရြသည်။ မှနဆြနတ်ာလည်းမဟုတ် နှေးကြေးတာလည်းမဟုတဘြဲ လမ်းတဈလွှောကလြုံး ပြတတ်ိုကသ်ှားတဲ့ ထိမိမှုကို နှယ် သိနခေဲ့သည်။ အဆုံးနားထိ ဝငပြှီးခွိနမြှာ သူ နှယ့ကြို စကားဆိုလာသည်။

“ဘယလြိုလဲ နှယ်။ ယုံပြီလား”

“ဘာကိုလဲ”

“ကိုယ့ည်ီလေး ဘယအြထိရောကန်လေဲ သိလား”

“အာ…သိဘူးလေ”

ပြောရင်း ရှကသ်လိုမို့ ခေါင်းကို တဈဖကစြောင်းလိုကတ်ော့ နှယ့ကြို ပြုံးစိစိနဲ့ကြည့်ပြှီး

“နှယကြလေ ရှကခြငွလြည်း ဘာမှမဟုတတ်ာကို ရှကန်တယ်ေ။ ပြင့လြင်းတော့လည်း နှစ်ယောကမြရှိဘူး။ မရှကပြါနဲ့ကြ”

ပြောရင်း နှယ့မြကြန်ှာကို ပြနလြှည့စြပြေီး နှယ့န်ှုတခြမ်းကို ထပန်မ်းခဲ့သည်။ နှယတ်ို့အနမ်းတွမှော အားပါလာလေ နှယ့အြထဲမှာ စိမထြားတဲ့ သူ့လိငတ်ံကလည်း သိသိသာသာ တိုးလာသလို ခံစားမိသည်။ တဖြည်းဖြည်း အထုတအြသှင်းလုပန်တေဲ့ သူ့လှုပရြှားမှုတိုင်းမှာ သူ့ခါးကို ကိုငရြင်း နှယသ်ညလြည်း စီးမှောလိုကပြါလကြြ။ နမ်းနရင်ေး အထုတအြသှင်းလှုပရြှားမှုသည် စိတကြို တဈဆင့ခြငွြး အမှင့ဆြုံး ဆှဲခေါခြံခဲ့ရသည်။ ရငတ်ို့ မို့မောကလြာသည်။ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာသည်။ တိုးသဲ့သဲ့ ညည်းညူသံတွေ နှယ့ထြံမှ ထွကလြာခဲ့သည်။

အရှိနတ်ကစြဉအြခါက တဖြည်းဖြည်းချင်ြး တကသ်ှားခဲ့သောလြည်း ပြနကြသွည့အြခါ မှနဆြနတ်ဲ့ အရှိနန်ဲ့ ပြုတကြခွိနမြှာတော့ နှယ့ထြံမှာ မောဟိုကမြှုကို မှငတ်ှေ့ရသည်။ နှယ် ငှိမသ်ကသ်ှားသောလြည်း သူကတော့ နှယ့အြပေါမြှာ စိမထြားရင်း လကထြောကထြားပြီး ငှိမန်ခေဲ့သည်။

“နှယ် ပြီးသှားတာလား”

“ဟင်…သိဘူးလေ”

“အာ့ဆို ဘာလို့မောနတောလဲ”

“သိဘူးလေ။ လှုပရြှားရလို့ နမှောပေါ့။ ဘာတွေ လာမေးနတောလဲ။ နှယမြှ မပြီးဖူးတာ။ ပြီးတဲ့ ခံစားခကြကြို နှယ် မသိဘူး”

“အောကမြှာနပြေီး လှုပရြှားရလို့ မောတယတ်ဲ့။ ဒေါန်ှယ် ခငဗြွား တောတ်ောတ်တ်”

“အာ…သူ့ဘာသာ မောတာ။ ဟနဆြောငမြောလို့ ရတာမှမဟုတဘြဲ”

“ထားပါ။ ထားပါ။ ဘယအြခွိနထြိ ငှင်းမလဲ စောင့ကြှည့ြဦးမယ်။ ဒါနဲ့ နှယ် ကောင်းလား။ ကိုယ့င်ှကပြွောသီးလေး ခွိုရဲ့လား”

“အင်း။ ကောင်းတယ်။ ဟီး”

နောကတ်ဈကြိမ် သူ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို ထပန်မ်းခဲ့သည်။ နှယ့ခြေါင်းအောကကြ ခေါင်းအုံးကို နှယ် ဖယလြိုကတ်ော့ နှယ့ဇြကအြောကထြဲကို သူ့လကထြည့ပြှီး နှယ့ကြိုဖကထြားရင်း နမ်းခဲ့ကြသည်။ အနမ်းတို့မှာ နူးညံ့ညငသ်ာနသည်ေ။ အနမ်းမှာ အဆကမြပြတသ်လို သူ့ခါးမှာလည်း စတငလြှုပရြှားလာသည်။ သူ့အနမ်းတွကြေားမှာ နှယ့စြိတတ်ှေ အရှိနန်ဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပြနတ်ကလြာခဲ့သည်။ ဒီတဈကြိမမြှာတော့ သူ့လှုပရြှားမှုထကြ နှယ့လြှုပရြှားမှုက ပိုပြီး ပြင်းပြသလို ပြင်းထနခြဲ့သည်။

မီးရထား စတငခြုတမြောင်းရာကနေ အမှနန်ှုန်းဖြင့ြ မောင်းသှားသည့ြ အရှိနလြိုပဲ နှယတ်ို့မှာလည်း နမ်းရင်း တဖြည်းဖြည်း အရှိနတ်ကလြာရာမှ မှနဆြနလြာသလို စည်းခကြည်ီညီ လှုပရြှားမှုတွေ၊ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းတွေ၊ ညည်းညူသံတွကြေားထဲမှာ နှယ့ခြန်ဓာကိုယမြှာ အောကကြနေ အပေါကြို ပင့ပြင့တ်ကလြာတတသ်ည်။

“ကောင်းလိုကတ်ာ။ နှယ်…”

နှယ့ထြံမှ တိုးလလွ အသံသည် တဈခကြတ်ဈခကြြ ထွကလြာတတသ်ည်။ တဈခါတလေ သူမလှုပရြှားတော့ဘဲ အပေါကြနေ ခွိနထြားရုံနဲ့ နှယ့ကြို အောကကြနေ စိတကြှိုကကြစားခွင့ြ ပြုထားခဲ့သည်။ နှယ့ပြေါငည်ှဈအားနဲ့ နှယလြှုပရြှားမှုတွကြေားမှာ သူ မထိန်းနိုငစြှာ အပြငကြို ဆှဲထုတသ်ှားသည်။

“အရမ်း… အရမ်း… ကောင်းနပြေီ။ အား… နှယ် ထပလြိုချင်သ်ေးတယ်။ နှယ်… နှယ်… လိုချင်သ်ေးတယ်”

နှယ့ထြံမှ ငိုသံစွကန်တေဲ့ အားမလို အားမရ အသံတွကြေားမှာ သူကတော့ ပြနဝြငမြလာခဲ့ဘူး။ ရငထြဲမှာ လဈဟာသှားသလို တဈစုံတဈခု ဝငလြာဖို့ကို လိုချင်တ်ပမြကစြှာ သူအပြငကြို ထုတထြားမှန်းသိပမယေ့ြ သူ့ကိုခွလကြြ အောကကြနပငေ့ပြှီး လှုပရြှားနတောကို နှယ် ရပတ်န့လြို့ မရခဲ့ဘူး။ နှယ့ြ လှုပရြှားမှု စည်းခကြတ်ှကြေားမှာ သူပြီးသှားခဲ့သည်။

သူပြီးသှားတာသိပမယေ့ြ နှယ် သူ့ကို တင်းကြပအြောင် ဖကရြင်း အောကကြနေ ပင့ကြော့နရင်ေးပင် နှယ့အြရှိနသ်ညလြည်း တဈဟုနထြိုး ပြုတကြသွှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။ နှယ် မောဟိုကပြငပြန်းစွာ ငှိမသ်ကသ်ှားသောလြည်း သူကတော့ နှယ့အြပေါမြှာပဲ ဆကန်နသေည်ေ။ နည်းနည်း အမောပြခွေိနမြှာတော့

“အဈကို ဆင်းတော့လေ”

“ဘာလို့လဲ နှယရြဲ့။ လေးလို့လား”

“မဟုတပြါဘူး။ အဈကို မဆင်းမချင်ြး နှယ် အဲ့လိုထပလြုပမြိနမှောစိုးလို့”

“ဒါနဲ့ နှယ်…တောတ်ောမြောနတယေန်ောြ။ ဟီး”

ဆင်းခါနီး နှယ့ကြို ခနဲ့သှားသော သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးရင်း နှယ် ရုတတ်ရကြ ထ,ထိုငလြိုကသ်ည်။

“ဟာ…အဲ့လို ရုတတ်ရကြ မထရဘူးလေ။ မူးတတတ်ယ် နှယရြဲ့”

နှယ့ကြို စိုးရိမသ်ံနဲ့ လှမ်းပြောတဲ့ သူ့ကို

“အာ့ဆိုလည်း မရိုမသေ ရဘေူးလေးပေးပါလား။ နှယ် ရသေောကခြငွလြို့”

အမောမပြသေေးတဲ့ အသံနဲ့ နှယပြှောတော့ ရဘေူးယူပြီး နှယ့ကြို လာပေးရင်း

“ဒါနဲ့ နှယ် တောတ်ောမြောတယန်ောြ။ ဟီး”

“လှုပရြှားလို့ မောတာပါဆို။ ဘယ့န်ဲ့ အာ့ပဲပြောနတောလဲ”

မကြစြောင်းနဲ့ နှယပြှောတဲ့ပုံကို သဘောကစွှာ ရယရြင်း သူ ရချိုးခန်းဘကြ ထွကသ်ှားသည်။ သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး သူ ပြနရြောကလြာသည်။ နှယ် ခေါင်းအုံးပြနယ်ူပြီး လှဲနပမေယေ့ြ လူက အမောမပြသေေးသလို တဈခကြတ်ဈခကြြ တွန့သ်ှားတတသ်ည်။

“ဒေါန်ှယတ်ို့များ ဒီလောကဖြစ်ပြီးတာတောင် မပြီးသေးဘူးပဲ။ ကိုယသ်ိသလောကြ မောတာနဲ့တွကရြင် နှယ် နှစ်ကြိမတ်ောင် ပြီးသှားတယ်”

ကုတငပြေါမြှာ ထိုငန်သေော သူ့ကို စောငခြှုံပြီး ပကလြကလြှဲနရင်ေးဖြစ်တဲ့ နှယကြ မကြလြုံးထောင့ကြပကြာ မကြလြုံးလှနကြှည့ရြင်း မကြစြောင်းထိုးလိုကသ်ည်။

“ပြီးရင် အရညတ်ှေ အဖြူနှစ်တွေ ထွကမြှာပေါ့။ နှယမြှ မထွကတ်ာ”

“မဆိုငဘြူးနှယရြဲ့။ မိန်းကလေး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ပြီးတဲ့အခါ ပြီးပုံပြီးနည်း မတူသလို ခံစားပုံချင်ြးလည်း မတူဘူး”

“အာ့တော့ နှယ် မသိဘူးလေ”

“ဒီလောကြ လူက တုနန်တောတောင် ငှင်းနတေုန်း”

“ဘယမြှာတုနလြို့လဲ”

“ဒီမှာလေ”

ပြောပြီး သူ့ခွထေောကကြို နှယ့ခြှထေောကအြပေါြ ကန့လြန့ဖြှတ် တငလြိုကသ်ည်။ ဟုတပြါသည်။ နှယ့ြ ဒူးတွေ တဆတဆြတ် တုနန်ခေဲ့သည်။

“အာ…သိဘူးလေ။ သူ့ဘာသာ တုနန်တော”

“ခငဗြွား ခွထေောကတ်ငတ်ုနန်တော မဟုတဘြူး။ ခန်ဓာကိုယကြပါ တဈခကြတ်ဈခကြြ တွန့န်သေေးတာ”

“နည်းနည်းများသှားပြီ။ ဟုတလြို့လား။ အခွိနကြ ၁၅ မိနဈလောကပြဲ ကြာသလားလို့။ ပြောတော့ ၄၅ မိနဈတဲ့။ အာကြီးလား မသိ”

“အမယ်။ ၁၅ မိနဈတောင် ခငဗြွား နှစ်ကြိမဆြကတ်ိုကပြှီးထားတာ။ ဒီလောကြ မောပြီး တုနလြိုကြ တွန့လြိုကန်ဲ့ ၄၅ မိနဈသာဆို နှယ် စလိုင်းခွိတန်ရမေယ်။ ဟားဟား”

“အာ…မဖြစ်နိုငတ်ာ။ တောပြှီ။ နှယ် အမောပြပြေီ။ ထလို့ရလောကပြှီမလား”

“ရတယ်။ ဖြည်းဖြည်းထ။ မူးလဲနမှောစိုးလို့”

စောငကြိုလှနပြှီး နှယ် ထလိုကခြွိနမြှာ နှယ့တ်ငပြါးအောကကြ အိပရြာခင်းမှာ အကြကြ အကြီးကြီးတဈကြကကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ရုတတ်ရကြ လန့တ်ာရယ်၊ ရှကတ်ာရယန်ဲ့ သူမမှငအြောင် စောငကြို ခကြခြငွြးပြနအြုပလြိုကသ်ောလြည်း သူကတော့ မှငဖြစ်အောင် မှငသ်ှားပါသည်။ နှယ် ရှကန်မှန်ေး သိလို့ထငပြါရဲ့။ သူမှငသ်ောလြည်း ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနခေဲ့သည်။

သန့ရြှင်းရေးလုပခြွိနမြှာ ပန်းဖူးသာမက ခွှေးထွကထြားလို့ ကိုယလြကတ်ှကေိုပါ ရဖြငေ့ြ ဆေးလိုကခြွိန် တံတောငမြှာ ရုတတ်ရကြ စပဖြဉွြးဖဉွြး ခံစားလိုကရြသည်။ ရချိုးခန်းထဲကနေ နှယ် သူ့ကို လှမ်းပြောမိသည်။

“အယ်… အဈကို နှယ့တ်ံတောင် ဘာဖြစ်တာလဲ မသိဘူး။ စပန်တယေရြောြ”

နှယ် ပြောတော့ သူ နှယ့ဆြီကို ထ,လာသည်။ နှယ့တ်ံတောငကြို ကြည့်ပြှီး

“ဒေါန်ှယ် ခငဗြွား သိုင်းကြကကြို ဘယလြိုတွတေောင် သုံးလိုကတ်ာတုန်း။ တံတောငတ်ောင် ပြန်းသှားတယ်”

“အာ…ဟုတလြို့လား။ နေဦး မှနထြဲ ကြည့်ြဦးမယ်”

ဟုတပြါတယ်။ တကယ့ကြို တံတောငပြှန်းရာမှာ သှေးပါ စို့နသည်ေ။ သှေးပြောငအြောင် ရနေဲ့ အသာပြတဆြေးပြီးမှ ရချိုးခန်းထဲက ပြနထြှကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ကုတငပြေါြ ပြနန်ားခွိနမြှာတော့

“နှယ်… နှယပြှောတော့ ကြှနမြက ခံရုံပဲ ခံတတတ်ာပါ။ Service မကောင်းဘူး။ BJ မပေးဘူးဆို”

“အာ…အာ့က သူ့ဘာသာ အလိုလိုဖြစ်သှားတာ”

“သူ့သိုင်းကြကတ်ှကြေား ဆှဲထုတထြားတာတောင် မရဘူး။ နှယ် အဲ့လို အောကကြပင့ပြှီးလုပတ်ာကို စိတထြဲဘယလြိုမှ ထိန်းမရဘူး။ ငထနလြေး”

“ဟီး”

“ကိုယတ်ော့ ပထမဆုံးတွေ့ဖူးတာပဲ”

“ဘာကိုလဲ”

“အောကကြ နပြေီး တံတောငပြှန်းတဲ့သူကိုလေ”

“အာ…အကောင်းမှတလြို့ နားထောငန်တောကို”

“ဒါနဲ့ နှယ်။ နှယ် ပြီးသှားတယန်ောြ။ ဟီး”

“သိဘူးလေ”

“ကြည့်ြ။ သူ့လောကမြောတာလည်း သူ၊ တုနတ်ာ တွန့တ်ာလည်း သူ၊ အောကကြနပြေီး ဒဏရြာရတာလည်း သူ၊ အကြကကြှီးမှငတ်ာတောင် ပြနဖြုံးပြီးတော့ ဒါကို သူက ငှင်းကောင်းနတေုန်း”

“ဟီး”

“နှယ် သတိမထားမိလို့။ အဲ့အခွိနတ်ုန်းက နှယ့လြကကြ ညှဈတဲ့အခွိန် လကဆြဈသံလေးတွပေါ ကြားရတယ်”

“တကယကြှီး”

“တကယပြါဆို။ ဒါနဲ့ ကိုယ် ၈ လကမြဆိုတာ ယုံပြီလား”

“အာ…ရှိပါဘူးဆို”

“အခုထိ ငွင်းနတေုန်း”

“ဟီး။ သိချင်လြို့လား”

“အင်း”

“ရှိဘူး။ ဟားဟား”

“အေး အေး ရယထြား”

သူ့ကို နောကခြငွတ်ာမို့ အမှနဝြနမြခံဘဲ တမင် စနောကန်မှန်ေး သူလည်း သိပုံပါပဲ။ ဒါ့ကြောင့ြ နှယ့န်ှုတကြ ဝနမြခံမချင်ြး မေးနခွင်ေးဖြစ်မည်။ ကုတငပြေါမြှာ လှဲရင်း နှယတ်ို့ စကားတွပြေောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ခန်ဓာကိုယ် တွန့သ်ှား၊ တုနသ်ှားတတတ်ာကလှဲရင် တဖြည်းဖြည်း နှယ် အမောပြလောသည်။

“နှယ် ဗိုကဆြာနပြေီလား”

“ဟင့အြင်း ဆာသေးဘူး။ ဆာတာ တခွားဟာ။ နှယမြှ မဝသေးတာ။ ဟီး”

“ကိုယကြ တဈကြောင်းပြီးသှားရင် ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီလောကြ ပြနမြထတော့ဘူး နှယရြဲ့”

“ဟင်…တကယကြှီးလား”

ပြောရင်း စိတထြဲ ငိုချင်သ်ှားမိသည်။

“တကယပြေါ့။ အာ့တောင် နှယ့မြို့။ ပုံမှနဆြို အဈကိုက တဈကြောင်းပဲနတော။ နတေဲ့ တဈကြောင်းကိုပဲ တဈဖကလြူ ကြနပေလြောကတ်ဲ့အထိ နတော။ အဲ့နောကပျိုင်း ပြီးသှားပြီဆို ပြီးပြီ။ ထပမြနတေော့ဘူး”

“ဟာ…အဲ့လိုတော့ မရဘူးလေ။ နှယမြှ မဝသေးတာကို”

စူပုပပြုပ် ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်လာသည့ြ နှယ့ကြို သူက

“အမယ်။ ပြောလိုကရြင် မဝသေးဘူးနဲ့။ အခုလည်း သှားလေးစိ၊ လကသ်ီးလေးဆုပဆြုပပြှီး တွန့လြိုကြ၊ တုနလြိုကန်ဲ့ အမောတောင် ပြသေေးရဲ့လား။ အခွိနတ်ှေ ရှိပါသေးတယ် နှယရြယ်။ အမောပြအေောငပြဲ အရငန်ားပါဦး”

“အာ…အမောက ပြနပေေါပြီ”

ပြောရင်း လှဲနရောမှ ထပြီး သူ့အပေါြ ခွထိုငလြိုကသ်ည်။

“အဈကို…နှယ် နချင်ေသ်ေးတယ်”

တိုးတိုးလေး အနားကပပြှောရင်း သူ့ပါးပြငကြို တဈခကြြ နမ်းလိုကသ်ည်။

“ရောြ…ဒီကလေးနှယ်။ မရတာကို ဘယလြိုလုပမြှာတုန်း”

“သိဘူးဟာ။ နှယ် လိုချင်သ်ေးတယ်”

သူ့အပေါြ အုပမြိုးပြီး သူ့ပါးပြငလြေးကို ထပန်မ်းလိုကသ်ည်။ သူ့ဖြားဖကတ်ောပြေါြ ခွထိုငထြားတာမို့ အောကကြနေ သူ လှုပလြာသည်။

“နှယ်…စူးတယ်။ ဟီး”

“အယ်…Sorry နှယ် မလာခင် ရှင်းလာခဲ့တာ။ ကြားထဲ ရကတ်ှရှေှေ့ရင်း ပြနထြှကလြာတာ”

ပြောပြီးပြီးချင်ြး သူ့အပေါကြနေ ဆင်းခဲ့လိုကသ်ည်။ သိပမြကြာခငမြှာပဲ ဗိုကထြဲက ဆန်ဒပြလာသည်။

“အဈကို နှယ် ဗိုကဆြာလာပြီ”

“အှန်း ဘာစားမလဲ”

“ဘာရမှန်းမှမသိဘဲ။ အရငမြေးကြည့်မြယလြေ”

သူ ဖုန်းခေါပြှီး ရနိုငတ်ဲ့ စားစရာတွေ ပြောခွိနမြှာ ထမင်းကြောြ၊ ခေါကဆြှဲကြောြ၊ ကြာဇံကြောတ်ှထကြေ ကြေးအိုးဆီခကြြ ကြားခွိနမြှာတော့ နှယ့စြိတထြဲ စားချင်စြိတ် ပေါလြာသည်။

“နှယ် ကြေးအိုးဆီခကြြ စားချင်တ်ယ်”

“ဟုတ်…ကြေးအိုးဆီခကြြ ဝကန်ဲ့ နှစ်ပြဲပဲ။ နှယ် ဘာသောကြဦးမလဲ”

တဈဖကန်ဲ့ ဖုန်းပြောရင်း နှယ့ကြို လှည့မြေးသည်။

“နှယ် အအေးမသောကတ်တဘြူး။ အဈကိုသောကခြငွြ မှာလိုကလြေ”

“ဟုတ်။ တခွား မမှာတော့ဘူးခငဗြွ။ ကြေးအိုးဆီခကြြ ၂ ပြဲပဲ”

“အခွိုမှုန့မြထည့ဖြို့နဲ့ ဆီလွှော့ဖို့ပါ မှာပေး”

နှယ် မှာတာတွအပြေင် အငနလြွှော့ဖို့ပါ မှာပေးနလေို့ နှယန်ဲ့ပတသ်ကပြှီး မှတထြားတတတ်ဲ့ သူ့ကို ပိုသဘောကမွိသည်။ သဘောကမွိတာနဲ့အတူ ဖုန်းပြောနတေဲ့ သူ့ကို တဈခါ ထပန်မ်းရင်း

“အရမ်းတွေ အလိုကသ်ိတာနောြ။ အဲ့လိုကြောင့ြ ကောငမြလေးတွေ သဘောကနွတော နမှော”

“ဘယသ်ူမှ မရှိပါဘူး နှယရြယ်။ ပြောရင် နှယ် ယုံမှာမဟုတဘြူး”

“မဖြစ်နိုငတ်ာ။ နှယတ်ောင် သဘောကသွေးတာပဲ”

“နှယကြ နှယလြေ။ မတူဘူး။ အရငကြောငမြလေးတွနေဲ့က နှယ့လြို မဟုတဘြူးလေ”

“ဆိုငပြါဘူး။ အဈကိုကတော့ ထငမြှာပဲ။ နှယ့ကြို လှယတ်ယလြို့လေ။ ဒါမဲ့ နှယ် တောရြုံ လူတဈယောကကြို သဘောကခွဲတယ်။ နှယ် တွေ့ဖူးသမွှထဲ ကိုကို့ကိုပဲ သဘောကခွဲ့ဖူးတာ”

စားစရာမှာထားတာကို စောင့ရြင်း စားပြဲနဲ့ ထိုငခြုံတွေ နရောခပြှီး ထိုငခြုံမှာပဲ ထိုငကြာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တံခါးခေါကသ်ံကြားတော့မှ နှယ် ရချိုးခန်းထဲ ဝငန်လေိုကသ်ည်။ လာပို့တဲ့လူ ပြနသ်ှားမှ ရချိုးခန်းထဲက ထွကခြဲ့ပြီး စားစရာတွေ ပြငဆြငကြာ အတူတူစားရင်း ရနကြုနသ်ူကို ကြေးအိုးဆီခကြြ ကြှေးတယလြို့ နှယပြှောတော့ သူ ရယန်ခေဲ့သည်။ တကယတ်မ်း နှယ် စားချင်တ်ယပြှောလို့ မှာပေးခဲ့တယဆြိုတာကို သူမေ့နတောတော့ မဟုတလြောကပြါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက နှယန်ဲ့ပတသ်ကရြင် တောတ်ောမြွားများကို အသေးစိတကြအစ မှတမြိတတသ်ူမို့ရယပြါ။ စားသောကပြှီး ဘူးခွံအမှိုကတ်ှေ သိမ်းဆည်းနတေဲ့ နှယ့ကြို ကြည့်ပြှီး

“ထားလိုကပြါ နှယရြဲ့။ ပြီးမှ အဈကိုပြနရြင်း ယူသှားလိုကမြယ်”

“အလုပရြှုပန်မှောပေါ့။ အမှိုကပြုံးထဲ ဆံ့နတောပဲ။ အခန်းထဲ အလုံပိတမြို့ ညကြ အနံ့ထွကန်မှောစိုးလို့။ သချောထုပပျိုးပြီး ပစ်တော့ အနံ့မထွကတ်ော့ဘူးပေါ့”

ဘူးတွရေော၊ အိတခြှံတွေ အားလုံးကို စုပြီး တဈထုပတ်ည်းဖြစ်အောင် ထည့ခြညွပြှီးမှ အမှိုကပြုံးထဲ သှားထည့လြိုကသ်ည်။ လကဆြေးပြီး ပြနရြောကခြွိနမြှာတော့ သူထိုငန်တေဲ့ ထိုငခြုံလကရြန်းပေါြ ထိုငပြှီး သူ့ပါးပြငကြို နမ်းရင်း

“ဟီး။ ဗိုကတ်ော့ ဝသှားပြီ”

“အဲ့တော့…”

“ကောဖြီသောကြဦးမလားလို့။ ဟီး”

“ကောဖြီလည်း မရှိဘဲနဲ့”

“နှယ့မြှာ ရှိတယ်။ နှယ် ညကြ တဈယောကတ်ည်း စာဖတရြင်း သောကမြလို့ ၂ ထုပထြည့လြာတယ်။ အဈကို သောကမြယဆြို ဖြောပြေးမယလြေ”

လကကြလေး ၂ ချောင်းထောငပြှီး စကားပြောရင်း ထိုငခြုံလကရြန်းကနေ သူ့ပေါငပြေါကြို ဆင်းထိုငလြိုကသ်ည်။ သူ့ပခုံးပေါြ တွဲခိုဖကထြားရင်း သူ့ကို နမ်းလိုကသ်ည်။

“နှယခြညွြးပဲ နမ်းနရတေယန်ောြ”

သူ့ကို မကြစြောင်းဖြင့ြ ကြည့်ရြင်း နှယပြှောတော့

“သူ့ဘာသာ အသည်းယားပြီး လိုကန်မ်းနပြေီးတော့။ ကိုယကြ ခစွဖြို့ကောင်းလို့မလား။ ဒါနဲ့ နှယ်… ကိုယ် မရတော့ဘူး”

“ဘာမရတာလဲ။ ဟီး”

“ပေါငန်ာလာတာ။ ဟားဟား”

သူ ရယတ်ော့မှ ကိုယ့ဘြာသာ ရှကမြိသေးသည်။ သူ့ဆီက ထွကလြာပြီး ရနှေေးအိုးတညဖြို့ ရဖြညေ့ပြှီး တညကြာ ကောဖြီဖြောဖြို့ ခွကတ်ှေ ဇွန်းတွေ ဆေးပြီး ရနှေေးစောင့ရြင်း သူ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ ထိုငခြုံမှာ ထိုငလြိုကသ်ည်။ ရနှေေးရတော့မှ ကောဖြီထုပ် ဖောကထြည့ရြင်း

“အဈကို ရေ ဘယလြောကြ ထည့ပြေးရမလဲ”

“ရတယ်။ နှယ် အဆငပြှသလေို လုပပြါ”

“မဟုတဘြူးလေ။ အဈကို သောကန်ကြေ ပုံစံကိုမေးတာ။ နှယကြှတော့ ရထညေ့တ်ာ နည်းတတတ်ယ်။ အဈကို ဘယလြိုကြိုကမြှန်း နှယမြသိလို့”

“ရတယ်။ အဈကိုက ဘယလြိုဖြစ်ဖြစ် သောကတ်ယ်”

“အာ့ဆိုလည်း ပြီးရော”

မကြစြောင်းထိုးရင်း နှယ် ပြောလိုကသ်ည်။ နှယ် ဖြောပြေးတဲ့ ကောဖြီကို ကောင်းသည် ဆိုးသည် ဘာတဈခုမှမပြောဘဲ စကားပြောရင်း အရယအြပြုံးမပကြြ ကုနအြောငတ်ော့ သူ သောကသ်ည်။

“အဈကို ဘယအြခွိန် ပြနမြှာလဲ”

“၆ နာရီလောကမြှ။ အိမကြို ခဏတော့ ပြနရြမယ် နှယ်။ ပြီးမှ ပြနထြှကခြဲ့မယ်”

ပြောနစဉေမြှာပဲ သူ့မမဆေေီမှ ဖုန်းဝငလြာသည်။ ညစာ ထမင်းဟင်းခကြပြှီးကြောင်း၊ ဘာဟင်းတွေ ခကြထြားကြောင်းနှင့ြ အိမအြတွကြ အသုံးလိုတာတွေ ဝယလြာခဲ့ဖို့ မှာနတော ကြားလို့ အမနှငေ့သ်ား နှေးထွေးတဲ့ ဆကဆြံရေးကို ကြားပြီး သဘောကစွှာ နှယ် ပြုံးမိသည်။ သူ ဖုန်းပြောနတေုန်းမှာပဲ နှယ် ထသှားပြီး ရှုခင်းကြည့်ရြင်း ပြတင်းပေါကမြှာ ရပန်ခေဲ့သည်။ ဖုန်းပြောပြီးခွိနမြှ နှယ့ဆြီလွှောကလြာပြီး သူ့ခေါင်းလေး နှယ့ပြခုံးပေါြ တငပြှီး အနောကကြနေ နှယ့ကြို သိုင်းဖကထြားသည်။ သူ့ပါးသိုင်းမှေးလေးတွကေို နှယ့ပြါးပြငန်ဲ့ ပြတသ်ပရြင်း

“အဈကို…အရငကြရော ညအိပအြပြငထြှကန်ကြလေားဟင်”

“ဒီလိုပဲ လှည့ရြတာပေါ့ နှယရြဲ့။ အဆငပြှပေါတယ်”

“သွောျ”

ညဘကြ အပြငထြှကန်ကြမေို့ သူ ထွကန်ကြအေတိုင်းပဲ ထွကတ်ာနမှောလို့ တွေးရင်း အခုလို နှယန်ဲ့ လာအိပပြေးတာ သူ့အတွကတ်ော့ မထူးဆန်းလောကဘြူးလို့ တွေးမိသည်။ နှယ့အြတွကသ်ာ ပထမဆုံး အပြငမြှာ ညအိပထြှကဖြူးခွင်းမို့ သူလာအိပပြေးခွင်းသည် နှယ့အြတွကြ အလှနကြို ကြနပေကြှညန်ူးရပါတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူ့ကို မပြောပြဖြစ်ခဲ့ဘူး။ နောကတ်ဈကြိမ် ထပကြှိုးစားကြည့်မြယပြှောရင်း နှယတ်ို့ ကုတငဆြီကို ပြနသ်ှားခဲ့ကြသည်။

နှယ် ရှကတ်တမြှန်းသိသူမို့ မီးအိမလြေးကလှဲရင် ကနွတ်ဲ့မီးတွေ ပိတပြှီးမှ ကုတငပြေါြ သူတကလြာခဲ့သည်။ နှယ့ကြို စောငသ်ချောခွုံပေးပြီးမှ သူ လှဲသည်။ စောငထြဲရောကသ်ှားပြီမို့ ပဝါကို ဖယပြှီး အပြငထြုတထြားလိုကသ်ည်။ သူ့ရငခြှငထြဲ ဖကထြားပြီး စကားပြောရင်း နည်းနည်းကြာတော့ နှယ် ထ,ထိုငကြာ စောငကြို တဈဝကလြှနလြိုကသ်ည်။ သူ့ရဲ့ မှေးရာပါ ပြော့ဖတလြေးကို ကြည့်ပြှီး စိတတ်ောငည်ဈသှားသည်။

“အဈကို…နှယ် BJ ပေးတာ မကောင်းဘူးမလား”

“ကောင်းပါတယ်။ ဘာလို့”

“ဒီလိုပဲ မေးကြည့်တ်ာ။ အဈကိုက ထပလြည်းမတောင်းဘူးမို့”

“သှောြ…ကိုယပြှောသားပဲ။ ကိုယ့ကြို ခစွလြို့ လုပပြေးတာပဲ လိုချင်တ်ာလို့။ ကိုယ့ဘြကကြ ဘယတ်ော့မှ မတောင်းဘူး နှယရြဲ့”

“အှန်း”

သူ့အပြောကို တုန့်ပြနရြင်း သူ့ပေါငန်ားကို နှယ့လြကန်ဲ့ ပြတသ်ပရြင်း သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ကိုငကြှည့လြိုကသ်ည်။ ပြော့ဖတဖြတ် သူ့ဖြားဖကတ်ောမြှာ နှယ် ကိုငထြားတုန်းမှာပဲ နည်းနည်းတင်းလာသည်။ အောကကြို နည်းနည်းဆင်းပြီး သူ့ဒူးနားမှာ ပဆဈတုပထြိုငရြင်း သူ့ဆီးခုံနားကို ခေါင်းငုံ့ပြီး နမ်းလိုကသ်ည်။

“ဟိတ်…ထတော့ ထတော့…”

ပြော့ဖတလြေးကို လှုပခြါပြီး နှယ် ပြောတော့ ဆတခြနဲ လှုပလြာသည်။ သူ့ကိုကြည့်တ်ော့ ပြုံးနသည်ေ။ သူ့အပြုံးမှာ ကလေးတဈယောကကြို ထိုငကြှည့န်သလေို ဘာမှမပါဘဲ ကြညန်ူးပြုံးမို့ နှယ် မရှကမြိခဲ့ဘူး။ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးကို နှုတခြမ်းလေးနဲ့ အသာအယာနမ်းရင်း လိပထြီးလေးကို ထကအြောကြ ဆော့ကစားနလေိုကသ်ည်။ ထိပဖြူးလေး ကားလာတာကို သဘောကလွာတာနဲ့ လွှာလေးနဲ့ သပရြင်း သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြုံးပြီး ကြည့်န်တောမို့ မကြလြုံးအကြည့်တ်ှကေို လိပထြီးလေးဆီ ပြနပျို့ပြီး ဆကန်မ်းဖြစ်သည်။ အဆငသ်င့ဖြစ်လာတဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးကြောင့ြ လှဲနရောမှ သူ ထကာ ကြနဒြုံး ယူပြီး ခုတငပြေါြ သူ ပြနတ်ကလြာသည်။ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ကိုငဆြှရင်း နောကလြကတ်ဈဖကမြှာ ကြနဒြုံးထုပကြို ပါးစပန်ဲ့ ကိုကဖြောကန်သည်ေ။

“အာ…ကြနဒြုံးကို ပါးစပန်ဲ့ ကိုကမြဖောကရြဘူးလေ”

သူ့လကထြဲက ကြနဒြုံးထုပကြို ယူပြီး ဖောကပြေးရင်း နှယ် ကိုယတ်ိုငပြဲ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးကို စွတပြေးလိုကသ်ည်။

“ဟုတကြဲ့ မှတထြားပါ့မယ်။ ဘာတဲ့။ ကြနဒြုံးကို ပါးစပန်ဲ့ ကိုကမြဖောကရြဘူး။ ဟားဟား”

“ကြည့်ျ။ အကောင်းပြောနတောကို”

နှယ် ပြောတော့ သူ ရယန်သည်ေ။ ကြနဒြုံး စွပပြှီးခွိနမြှာ နှယ့အြပေါကြို အုပမြိုးပြီး သူ အနမ်းတွေ ပေးလာသည်။ စဝငလြာတဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးရဲ့ အထိအတွေ့သည် ထငထြားသညထြကြ လမ်းကြောင်းပိုရှညစြှာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တိုးဝငလြာတာကို သတိထားမိသည်။ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝငလြာပြီး အဆုံးနားရောကခြွိနမြှာ သူ ရပထြားခဲ့သည်။ ရပတ်န့သ်ှားလို့ သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ နှယ့မြကြန်ှာကို ကြည့်န်သည်ေ။

အနမ်းလေးတွပေေးရင်း နှယ် လှကလေေးဖြစ်သှားခွိနမြှာ ကော့ကော့တကလြာတဲ့ နှယ့ကြှောင့ြ တဈတီတူးပုံစံပြောင်းပြီး ဆကဆြံခဲ့ကြသည်။ နှယ် မကြိုကပြမယေ့ြ လုပန်တေဲ့ သူ့ကို မတားမိခဲ့သလို သူ့ကို ကြည့်န်တေဲ့ နှယ့ကြို သူကလည်း ပြနကြှည့န်ခေဲ့သည်။ နည်းနည်းကြာတော့ ထမ်းထားတဲ့ နှယ့ခြှထေောကကြို အောကခြပြေးသည်။ တဈပေါငကြွောပြုံစံ ပြောင်းလိုကသ်ောလြည်း နှယ့အြထဲမှာ စိမထြားတဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောကြိုတော့ မခွှတခြဲ့ဘူး။ ပြုံးပြီး သူကြည့်န်သညေမြို့ ရှကပြှီး မကြန်ှာကို နောကမြှီခေါင်းအုံးနဲ့ ဖြကပြှီး ခါးကို ကော့လိုကမြိသည်။

သူ ခါးတဈခကြြ လှုပသ်ှားတိုင်း အထဲမှာ တဈခုခုကို ထိမိသလို အောင့သ်ှားတတသ်ည်။ ခေါင်းအုံးလေးကို ဆုပကြိုငည်ှဈရင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ နာညည်းသံလေးထွကတ်ိုင်း သူ ရပသ်ှားတတသ်ည်။ နှယ့ြ နာကငွမြှု သကသ်ာစရန်ေ သူ ရပထြားတယဆြိုတာ နှယ် သိပါသည်။

“နှယ်…ခေါင်းအုံးကြီးက နာတယတ်ဲ့”

“အာ…”

ခေါင်းအုံးညှဈထားတဲ့ နှယ့ြ လကကြို လှှတလြိုကသ်ည်။ နှယ့လြကကြို ဆုပကြိုငပြှီး သူ နှယ့အြပေါြ အုပမြိုးလာသည်။ တဈပေါငကြွောခြှလကြြ နှယ့အြထဲမှာ စိမထြားရင်း နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းလာသညမြို့ သူ့ကို တုံ့ပြနန်မ်းရင်း အထဲမှာ တိုးလာတာကို ခံစားမိသလို နမ်းရသည့ြ ခံစားမှုက လူကို ငှိမ့ခြနဲဖြစ်စသည်ေ။ ခံစားမှုတွေ စီးမွောလေ နှယ့အြထဲမှာ သူ့ဖြားဖကတ်ောရြဲ့ ဝငထြှကပြှတတ်ိုကမြှုကို အတွင်းသားနဲ့ ညှဈဆှဲထားမိသည်။ တဖြည်းဖြည်း အသကရြှူသံပြင်းလာတဲ့ နှယ့ကြို နမ်းနတောလှှတပြှီး နှယ့ြ လကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူပြီးနောကြ သူ့ခါး လှုပရြှားမှုမှာ မှနဆြနလြာသည်။ ဆှဲထားတဲ့ နှယ့လြကရြဲ့ လကမြောင်းကို သူ့ နှုတခြမ်းနဲ့ စုပလြိုကခြွိနမြှာ ရုတတ်ရကမြို့ နှယ် သူ့ကို ကြည့်လြိုကမြိသည်။ သူ့မကြလြုံးနဲ့ ဆုံမိခွိနမြှာ သူပြုံးနသညေမြို့ အကြည့်ကြို ပြနလြှှဲပြီး မကြလြုံးမှိတထြားမိသည်။

ခါးအလှုပမြပြတသ်လို လကမြောင်းစုပခြံရတဲ့ အရှိနကြှောင့ြ ကြကသ်ီးထရင်း အသည်းတွယေားလာခဲ့သည်။ ဆောင့ခြကြတ်ှမှော စီးမွှောရင်း လကကြို သူလှှတပြေးခွိနမြှာ တဈခုခုကို လှှတကြသွှားသလို ခံစားရသည်။ သူကတော့ တုနခြါနတေဲ့ နှယ့ြ တငန်ဲ့ ခါးကို ကိုငထြိန်းရင်း လှုပရြှားမှုကို ဆကလြုပန်ခေဲ့သည်။ မှနဆြနရြာမှ ဖြည်းဖြည်း အသှင်းအထုတလြုပရြင်း

“နှယ်”

“ဟင်”

“ခစွလြား”

နှယ် ဘာမှပြနမြဖြဘေဲ မကြန်ှာကို ခေါင်းအုံးဘကြ ပိုစောင်းမိသည်။

“ခစွလြားလို့”

နှယ့ဆြီက အဖြမကြေားရတော့လို့ သူထပမြမေးဘဲ ခါးလှုပရြှားမှုကိုသာ ရပလြိုကြ နားလိုကဖြှင့ြ လှုပရြှားနခေဲ့သည်။ နောကတ်ဈကြိမ် နှယ့ကြို ထပခြေါပြှနသ်ည်။

“နှယ်”

“ဟင်”

“ညှဈထားပေးဦး”

“ဟင်”

“ညှဈထားပေးလို့ နှယ့ည်ီမလေး ညှဈပေးတာကောင်းတယ်”

နှယ့အြာရုံကို အတွင်းသားညှဈတဲ့ဆီကို ပြောင်းလိုကသ်ည်။ ဖြည်းဖြည်းဆှဲထုတသ်ှားတဲ့ သူ့လိငတ်ံတဈလွှောကကြို ညှဈထားရင်း ထွကသ်ှားတဲ့အခွိနန်ဲ့ ပြနတ်ိုးဝငလြာတဲ့အခွိန် ပြတသ်ပမြှုတို့ အရှိနသ်ည် ကလွိုကြ တကလြိုကပြင်။ သူ့ဆီက ညှဈလို့ ပြောနပမေယေ့ြ နှယ့ဆြီမှာ ညှဈနိုငတ်ဲ့ အားအင် မရှိတော့ဘူးဆိုတာ အထဲမှာ စိမထြားတဲ့ သူလည်း သိမှာပါ။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ နှယ့ဆြီက နာညည်းသံတွေ စိပလြာတဲ့အခါမှာတော့ သူ ရပလြိုကသ်ည်။

“အဈကို မပြီးသေးဘူးမလား။ ဘာလို့ရပလြိုကတ်ာလဲ”

“တောပြှီလေ။ နှယ် အောင့န်တယေမြလား။ နှယ် စိတကြွနပေရြင် ရပြီ”

“အာ…အောင့ပြါဘူး။ ဟီး”

“ခေါင်းအုံးလေး မေးကြည့်လြိုကရြမလား”

ခေါင်းအုံးကို မေးငေါ့ပြပြီး သူပြောတော့ နှယ့ဆြံနှယတ်ှကြေားထဲ မကြန်ှာကို ဖြကလြိုကမြိသည်။ မခံမရပန်ိုငအြောင် အောင့တ်ာမွိုးမဟုတပြမယေ့ြ နည်းနည်းတော့ တဈခုခုကို ခံစားမိသည်။ နာကငွမြှုမဟုတတ်ဲ့ နာကငွမြှုဆိုပမယေ့ြ နှယ် ခံနိုငရြညရြှိသလို သူ့ကိုလည်း ပြီးစချင်ေတ်ာမို့ ဆကလြုပစြချင်ေခြဲ့သည်။ သူကတော့ ကြနဒြုံးပါခွှတပြှီး သန့ရြှင်းရေး လုပန်ပြေီ။ နှယ့မြှာသာ စောငထြဲ ပြနဝြငပြှီး လှဲရင်း နားနခေဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ နှယလြည်း ပဝါပတပြှီး ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး မှနရြှေ့ရပလြိုကသ်ည်။ မှနကြှည့ရြင်း လကမြောင်းက အကြကကြိုတွေ့မှ

“အယ်…လကမြောင်းမှာ အကြကကြှီး”

“အင်းလေ…ကိုယ် အမှတတ်ရပေးလိုကတ်ာ။ မကြိုကလြို့လား”

“ကြိုကတ်ာပေါ့။ လကမြောင်းဆိုတော့ အဝတအြစားနဲ့ လူမှမမှငရြဘဲ။ လူလညကြှီး”

“အမှတတ်ရက လကန်ှဈဖကတ်ော့ ပြည့သ်ှားပြီ။ ဟီး”

“ဟုတပြါ့။ တံတောငကြိုမေ့နတော”

“နှယကြ မေ့နပမေယေ့ြ ကိုယကြ သတိရတယ်။ စောနက နှယ် ကြှကြှလာလို့ တံတောငထြပထြိမှာစိုးလို့ တဈတီတူးလိုကရြတာ။ သူ့ခွထေောကကြှီး ထမ်းထားရတာ လှယ်..မှတလြို့”

“အာ…အာ့ပြောပေါ့။ နှယလြည်း အားနာလို့။ တဈတီတူး သိပမြကြိုကဘြူး။ ဟီး”

“မကြိုကလြို့သာပဲ။ မကြလြုံးလေးကို မှိတလြို့။ ဇိမခြံကောငလြေး”

သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး အခန်းအပြငထြှကကြာ အဝတအြစားလဲနတေဲ့ သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သည်။ ပုဆိုးကို ခါပေးရင်း ပုဆိုး ပေါအြောကခြှဲမှတန်ည်း သူ့မမသေငေပြေးခဲ့တာကို ရှင်းပြနတေဲ့သူ့ကို မကြန်ှာလေးကိုငပြှီး သူ့ပါးပြငကြို နမ်းလိုကသ်ည်။

“အာ့ဆို ကိုယ် သှားတော့မယ်။ နှယ် ဘာမှာဦးမလဲ”

“နှယ့အြတွကြ ဘာမှ မလိုပါဘူး။ အဈကိုရှိရင် ရပြီ ဟီး”

နှယ့ခြေါင်းလေးပုတရြင်း “မနိုငစြိနလြေး” လို့ ခစွစြနိုးနဲ့ခေါရြင်း ဖုန်း၊ ပိုကဆြံအိတန်ဲ့ ကားသော့ယူကာ သူ ထွကသ်ှားသည်။ ကုတငစြှန်းမှာ ထိုငရြင်း သူလုပသ်မွှ လိုကကြှည့န်တေဲ့ နှယ့အြတွကတ်ော့ တံခါးပိတပြှီး သူ ထွကသ်ှားခွိနမြှာ အခန်းထဲ ခကြခြငွြးတိတဆြိတသ်ှားသလို ခံစားရသည်။ ခကြခြငွြးထကာ တံခါးလေးဟပြီး သူ့ကို သှားကြည့်မြိသည်။ ဓာတလြှကေားအလာကို ရပစြောင့ရြင်း တံခါးဖြင့သ်ံကြားလို့ထငသ်ည်။ အခန်းဘကကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး ဓာတလြှကေားနံပါတကြို ကြည့်ရြင်း နှယရြှိရာ မှနမြှနလြွှောကလြာသည်။

နှယ့ဆြီ လွှောကလြာတဲ့သူ့ကို ပြုံးပြနတေုန်းမှာပဲ ပြှတခြနဲ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းနခွေိနမြှာ ဓာတလြှကေားဆီမှ အသံထွကလြာသည်။ နှယ့ကြိုနမ်းပြီး ဓာတလြှကေားဆီ ခပသ်ှကသ်ှကြ လွှောကသ်ှားသည်။ ဓာတလြှကေားထဲ ဝငသ်ှားပြီးမှ နှယ့ကြို တာ့တာပြနခွေိန် ဓာတလြှကေားတံခါးပိတသ်ှားသည်။ ရုတတ်ရကဆြိုပမယေ့ြ အခုလို အနမ်းခံလိုကရြတာလေးကိုပဲ ရငထြဲ ကြညန်ူးမှုနဲ့အတူ နှယ့မြကြန်ှာမှာ အပြုံးပန်းတို့ ဝဆောလကြြ။

အခန်းတံခါးလော့ခပြှီး ထိုငခြုံမှာ ခဏထိုငန်ားဖြစ်သည်။ ၈ နာရီကြောမြှ ပြနလြာမယပြှောခဲ့တာမို့ ၂ နာရီနီးပါး အခွိနရြသေးတာကြောင့ြ ခဏ ထိုငန်ခွင်ေးရယပြါ။ လုပစြရာရှိတာတွနေဲ့ ရချိုးဦးမှာမို့ ကြောပိုးအိတထြဲက ရချိုးတဲ့အခါ လိုအပမြယ့ြ ပစ်စည်းတွယေူပြီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငခြဲ့လိုကသ်ည်။ ကံကောင်းစွာပဲ ဟိုတယကြ ပေးထားသည့ြ Service ထဲတွင် Razor ၂ ခုပါ ထည့ပြေးထားသည်။ လိုအပန်တေဲ့ နှယ့အြတွကတ်ော့ အရမ်းကို အဆငပြှခေဲ့သည်။ သူစူးတယပြှောတာမို့ ရှင်းလင်းပြီးမှ ရချိုးခဲ့သည်။ ရချိုးခန်းတံခါး ပိတပြှီးမှ ခွိုးတာမို့ ယခုတဈကြိမမြှာတော့ စိမပြှနပြေချိုးရုံသာမက ခေါင်းပါ လွှောဖြစ်ခဲ့သည်။

ရချိုးပြီးခွိန် Dryer မှုတရြင်း သူ့ကို သတိရလိုကသ်ေးတယ်။ သူသာရှိရင် နှယ့ဆြံနှယတ်ှကေို Dry မှုတပြေးမညကြိုတွေးရင်း တဈယောကတ်ည်း ပြုံးမိသည်။ အဝတအြစားလဲခွိနကြတွော့လည်း သူ့ကို သတိရမိတာပါပဲ။ တဈယောကတ်ည်း ညအိပမြှာမို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညအိပဝြတစြုံကို ထည့လြာမိသောလြည်း Hello Kitty အရုပလြေးတွနေဲ့ လိမျမောရြောင် ဒူးတိုဘောင်းဘီဝမ်းဆကမြို့ ကလေးဆနတ်ဲ့ပုံ ပေါကန်သေောကြောင့ြ သူမှငရြင် ရယန်မလေားပဲ။ အခန်းထဲမှာပဲ နမှောမို့ ကိဈစမရှိဘူးလို့ တွေးရင်း အတွင်းခံမဝတဘြဲ ညအိပဝြတစြုံကိုသာ ဝတထြားလိုကသ်ည်။ အားလုံးပြီးခွိန် အားနတောနဲ့ စားပြဲပေါရြှင်းလင်းပြီးမှ Note Book လေးထုတပြှီး အလုပအြကြောင်း စဉြးစားရင်း ရနှေေးသောကန်ခွေိနမြှာပဲ မိုးရှာလာသည်။

သူ… အိမကြ ပြနထြှကလြို့မှ ရရဲ့လားဟု တွေးမိသည်။ အခွိနကြလည်း ည ၇ နာရီခွဲ ကြောလြာပြီမို့ သူလာဖို့ အဆငမြှပြပေါ့မလား။ လိုင်းပေါကြှည့တ်ော့လည်း ၆ ခွဲလောကကြသာ ဟာသပုံလေးပို့ပြီး မီးစိမ်းလေးပြောကန်တောမို့ အိမမြှာ အခုထိရှိနသေေးတဲ့ပုံပါပဲ။ ၇ နာရီ ၄၅ လောကမြှာ သူ့အကောင့လြေး မီးစိမ်းလာသည်။ နှယပြှောတာတွဖတေပြှီး ပြနပြွောကသ်ှားပြနသ်ည်။

၈ နာရီခွဲမှာ သူပြနပြေါလြာသည်။ မကြမြှနသ်မားမို့ ညဘကကြားမောင်းရတာ အန်တရာယမြွားသလို မိုးရှာနခွေိန် အိမကြ ပြနထြှကရြတာ အဆငမြပြမှော စိုးရိမတ်ာကြောင့ြ မလာနိုငရြင် မလာတော့ဖို့ နှယ် စာပို့လိုကသ်ောလြည်း သူကတော့ ဘာမှပြနမြပြောဘဲ မီးစိမ်းလေး ပြောကသ်ှားပြနသ်ည်။ သူ့ကို အဆငမြပြရင်ေ မလာနဲ့လို့ ပြောခဲ့ပမယေ့ြ တကယတ်မ်း ပြတင်းပေါကမြှာ မတတ်တရြပရြင်း နှယ် မွှောန်မေိသည်။ ဖုန်းကို သီချင်ြးဖြင့ထြားပြီး ဟိုတယရြှေ့ကို ကားဝငလြာတိုင်း သူ့ကားများလားလို့ အောကကြို ငုံ့ကြည့်ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါကမြှာ ရပရြင်း မွှောန်ရောမှ ရှုခင်းလှတာနဲ့ ဓာတပြုံရိုကပြှီး Profile Cover Photo လေး ပြောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ လှမ်းတာမွိုးမဟုတပြမယေ့ြ သတိရနတောပါပဲ။

၈ နာရီ ၅၀ ကြမှ သူ ဖုန်းဆကသ်ည်။ ထွကလြာပြီဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ညစာ ဘာစားမလဲမေးရင်း ကြုံးကြည့်ခြငွသ်ေးလားဆိုလို့ မန်းလေး ညရှုခင်းကြည့်ခြငွကြှောင်း ပြောမိသည်။ ဖုန်းပြောနရင်ေးမှာပဲ သူ့ကားဝငလြာတာကို အပေါကြနေ တွေ့လိုကရြသည်။ သူစောင့န်မှောမို့ အေးဆေးဆင်းခဲ့ဖို့ မှာပမယေ့ြ နှယကြတော့ အတွင်းခံမှနမြှနဝြတပြှီး ဆင်းသှားဖြစ်သည်။

ညအိပဝြတစြုံကိဈစကို ဓာတလြှကေားထဲရောကမြှ သတိရမိသည်။ နှယ့ကြို တွေ့ရင် ရယန်မယေထြငထြားသောလြည်း သူကတော့ မထူးဆန်းတဲ့ပုံနဲ့ အရယအြပြုံးမပကြြ ပုံမှနအြတိုင်းသာ တွေ့ရသည်။ နှယ့မြှာသာ သူပြနလြာတာကို ဝမ်းသာနမှန်ေး သိသာစတေဲ့အထိ သူ့ဆီကို မပြေးရုံတမယ် သှားမိသည်။ ည ၉ နာရီဆိုသောလြည်း ဆိုငအြတောမြွားများပိတထြားပြီး လမ်းပေါမြှာလည်း ကားမရှိသလောကပြင်။ ကြုံးပတလြမ်းတဈလွှောကမြောင်းနရင်ေး ကြုံးလမ်းတဈလွှောကြ ယခငကြ သာယာခဲ့ပုံတွပြေောရင်း စိတတ်ိုလာတဲ့သူ့ကို ပါးလေးနမ်းပြီး ချော့ဖြစ်သည်။ ကားကို ဂရုစိုကမြောင်းနရကြေောင်း ပြောလို့ မနကကြလို မလုပဘြူးမို့ စိတမြပူဖို့ပြောရင်း အတူတူ ရယခြဲ့ကြသည်။

နှယ် ကားလွှောကစြီးရတာ သဘောကသွည်။ ရိုးရိုးထိုငစြီးရတာထကြ ကားပြတင်းအပြင် ခေါင်းဖြစ်စေ၊ လကဖြစ်စေ ထွကကြာ လညှင်ေးခံပြီး စီးရတာမွိုးကို ပိုနှစ်သကသ်ည်။ အခုလည်း ကားပြတင်းအပြငထြှကပြှီး လညှင်ေးခံနတေဲ့ နှယ့ကြို အထဲကနေ စကားတွေ ပြောနတောမို့ ခေါင်းပြနဝြငပြှီး သူနဲ့ စကားပြောလိုကြ၊ အပြငပြှနထြှကလြိုကန်ဲ့ နှယ့ပြုံစံမှာ တောတ်ောတ်ော့ ပြောန်တေဲ့ပုံ ပေါန်မညေထြငသ်ည်။ ဘာစားမလဲခေါင်းစဉသ်ည် ဆိုငတ်ှပေိတကြုနပြှီမို့ အဖြမရှေိသလို သူသည် အိမမြှာ ထမင်းစားခဲ့ပြီးဖြစ်သလို နှယသ်ညလြည်း ဗိုကမြဆာဘူးမို့ ဆကမြပြောဖြစ်ခဲ့ဘဲ ဗိုကဆြာမှ ဟိုတယမြှာ ခေါကဆြှဲချောကရြနိုငသ်ညဆြိုတဲ့နရောမှာပင် အဆုံးသတသ်ှားခဲ့သည်။

ဟိုတယပြှနရြောကတ်ော့ ဝနထြမ်းကောငလြေးမှ နှယ့မြှတပြုံတင် တောင်းသောကြောင့ြ သူ့မှတပြုံတငန်ဲ့ အဆငမြပြနေိုငဘြူးလားလို့ နှယ့အြစား မေးပေးရှာသည်။ ညအိပမြှာမို့ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ မှတပြုံတငလြိုအပကြှောင်း ရှင်းပြနတောမို့ နှယ့မြှတပြုံတငကြို ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ အခန်းတံခါးပြနပြိတပြှီး ရချိုးခန်းထဲ သူ ဝငသ်ှားသည်။ နှယ့ပြဈစည်းတွထေဲက Feminine Wash ဘူးကို ကိုငကြှည့ပြှီး

“ဒါဘာလဲ။ မကြန်ှာသဈဆေးလား”

“အာ…သိရဲ့နဲ့ လွှောကမြေးမနနေဲ့။ အဲ့ထဲဘာလုပန်တောလဲ”

“အဝတလြဲမလို့လေ”

“ဪ…ခဏနားဦးလေ။ ရတေော့ မခွိုးတော့ဘူးမလား။ နှယတ်ော့ ခွိုးပြီးပြီ”

“အိမမြှာခွိုးခဲ့တယ် နှယ်”

စကားပြောရင်းပင် အဝတတ်ှခွှတေပြှီး ပဝါပတကြာ သူ ပြနထြှကလြာသည်။ နှယ် ကုတငပြေါမြှာ ထိုငန်တောမို့ သူလည်း နှယ့အြနား လာထိုငသ်ည်။ ပြီးမှ မီးပိတဖြို့ သတိရပြီး သူ ထ,ကာ မီးအိမလြေးပဲခနွပြှီး မီးပိတပြှီးမှ နှယ့အြနား ပြနရြောကလြာသည်။ နှယ့ရြငဘြတန်ား အင်ျကြီအပေါဆြုံးကြယသ်ီးကို လာကိုငသ်ညမြို့ နှယ် ခေါင်းငုံ့ကြည့်မြိသည်။ ကြယသ်ီးဖြုတန်တေဲ့ သူ့လကတ်ဈဖကန်ဲ့ နှယ့မြကြန်ှာကိုမော့စပြေီး နှယ့ပြါးပြငကြို အနမ်းတွေ ခွှခေဲ့သည်။ ပါးပြငမြှတဈဆင့ြ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းလာခွိနမြှာ နှုတခြမ်းပါးနှစ်ခု စိုစွတမြှုကို ခံစားရသည်။ နှုတခြမ်းနမ်းနပမေယေ့ြ အင်ျကြီကြယသ်ီးဖြုတန်တေဲ့ သူ့လကမြှာ ရပတ်န့မြသှားသည့အြပြင် နှယ့အြတွင်းခံဘောလြီခွိတကြိုပါ ဆကဖြှုတန်ခေဲ့သည်။ အင်ျကြီဘယလြို ခွှတလြိုကလြဲ မသိလိုကခြငမြှာပဲ နှယ့ရြငသ်ားနှစ်မှှှာမှာ အတွင်းခံနဲ့လှတပြှီး နူးညံ့တဲ့ ထိတွေ့ကိုငတ်ှယမြှုကို ခံစားရသည်။

နမ်းနရင်ေးပင် အလိုကသ်င့န်ရင်ေး နှယ့ခြေါင်းအောကကြို ခေါင်းအုံးရောကလြာသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး လှတသ်ှားတဲ့အခွိန် နှယ် မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ မကြန်ှာကြကဖြှူဖြူကို မှငတ်ှေ့မှ နှယ် လှဲနမှန်ေး သိလိုကရြသည်။ နှယ့ဘြောင်းဘီကို ကိုငန်သညေမြို့ ခွှတရြလှယစြရန်ေ နှယ့တ်ငပြါးကို ကြှပေးမိသည်။ ဘောင်းဘီခွှတပြှီးခွိနမြှာ နှယ့ကြို စောငခြှုံပေးပြီး သူ စောငထြဲဝငကြာ နှယ့အြပေါကြနေ နှယ့မြကြန်ှာကို ငုံ့ကြည့်န်ခေဲ့သည်။

“နှယ်”

မေးလေးဆတပြှီး နှယ် ထူးလိုကသ်ည်။

“ဟင်”

“သောကလြေ သောကလြေ ငတမြပြကေ ဘာလဲ သိလား”

“လိုးတာ ဟီး”

နှယ့န်ဖူးလေးထုပြီး သူ သဘောကစွှာ ရယန်သည်ေ။

“အဲ့လိုတွေ ပြင့လြင်းလို့ နှယ့ကြို ပိုသဘောကတွာ။ ရှကခြငွလြည်း ဘာမဟုတတ်ာကို သူ့ဘာသာရှကန်တယ်ေ”

ပြောရင်း နှယ့န်ှုတခြမ်းလေးကို နမ်းလာသည်။ မိနဈပိုင်းလောကြ နမ်းပြီးခွိနကြမွှ

“နှယ်…ပြတင်းပေါကဆြီ သှားကြမလား”

စိတထြဲ ထငလြိုကတ်ာက ပြတင်းပေါကမြှာ ရှုခင်းကြည့်ဖြို့လို့တွေးရင်း

“အင်း…အဈကို သှားချင်သ်ှားလေ”

ပဝါပတပြှီး ကုတငပြေါကြ နှယ် အရငဆြင်းခဲ့လိုကသ်ည်။ ပြတင်းပေါကဝြမှာ နှယ် ရပလြိုကတ်ော့ သူလည်း မီးအိမလြေးပါပိတပြှီးမှ နှယ့အြနားကို ရောကလြာသည်။ နှယ့ကြို အနောကကြနေ သိုင်းဖကပြှီး ရှုခင်းကြည့်ရြင်း စကားမဆိုဖြစ်ဘဲ မတတ်တရြပခြဲ့ကြသည်။ အခန်းတဈခုလုံး မီးအားလုံးပိတထြားတာမို့ အခန်းထဲမှာ လရောငကြနွပြေီး နှယတ်ို့ အဲ့အတိုင်းလေးပဲ ငှိမင်ှိမလြေး ရပန်ခေဲ့သည်။ အဲကြန်းရှေ့ရပန်တောမို့ သူ့လကမြောင်းကို စမ်းမိတဲ့အခွိနမြှာတော့ အေးစကန်တောနဲ့ သူ့လကကြိုဖယပြှီး နှယ့ကြွောပိုးအိတဆြီ လွှောကခြဲ့လိုကသ်ည်။ အခန်းထဲအေးရင် လိုလိုမယမြယ် သုံးရအောင် ပဝါတဈထည် ထည့လြာခဲ့သညမြို့ အဆငပြှသှေားခဲ့သည်။ ပဝါကိုဖြန့ပြှီး သူ့ကို ခွုံပေးလိုကသ်ည်။ ခါးမှာ မကြန်ှာသုတပြဝါအဖြူပတထြားပြီး အပေါကြ ပဝါခွုံထားတဲ့ပုံမှာ ဘယလြိုမှ ကြည့်ရြသညမြှာ အဆငမြပြပေုံကို မှနထြဲမှာကြည့်ပြှီး သဘောကစွှာ အတူတူ ရယခြဲ့ကြသည်။

အမှောငမြှာ ကငွ့သ်ားရလာတာနဲ့အမွှ အခန်းတွင်းမှာ လရောငကြှောင့ြ လင်းနသလေို ခံစားရသည်။ အရငပြုံစံအတိုင်း နှယ့ကြို အနောကကြနေ သိုင်းဖကပြှီး အပြငကြို ငေးကြည့်ရြင်း အတွေးကိုယစြီနဲ့ ငှိမန်မေိသည်။ တိတဆြိတမြှုကို သူကပင် စတငဖြှိုခွဲခဲ့သည်။

“နှယ်…ပြောရြဲ့လား”

“အှန်း ပြောပြါတယ် ဘာလို့”

“နှယ် ပြောဖြို့အဓိကပဲ။ ကိုယ့မြှာ နှယ် ပြောဖြို့ အစီအစဉတ်ှေ မနည်းဆှဲထားရတာ”

“ဪ”

“အဲ့ထဲမှာ အရုပကြလေးကတော့ ကိုယ့ပြေးဆပမြှုပဲ။ အဲ့ အရုပလြေးက ကိုယ် ခစွလြို့ဝယထြားတာ။ ပေးဖို့မဟုတဘြူး။ ပြီးတော့ ဘယသ်ူ့ကိုမှ ကိုယ် အရုပမြပေးဖူးဘူး”

“အင်း။ အာ့ဆို နှယ့ကြှ ဘာလို့ပေးတာလဲ”

“ခစွဖြို့ကောင်းလို့။ ပြီးတော့ ကိုယ့ကြို လှမ်းဖို့ ထည့ပြေးလိုကတ်ာ”

“ဪ…”

“ဒီခရီးမှာ နှယ့ကြို ပြောစြချင်ေတ်ယ်”

“ဘာလို့”

“အဓိကက နှယ် ကိုယ့ဆြီလာတာ ငှကြေေးကြောင့ြ မဟုတဘြူး။ စိတခြံစားမှုကြောင့ြ။ အဲ့ဒါက ကိုယ့အြတွကြ တာဝနအြရမ်းကြီးတယ်။ နောကြ… ကိုယ့ကြိုယုံကြညပြှီး တဈယောကတ်ည်း ခရီးမသှားဖူးတဲ့ သူက မန်းလေးထိ ညအိပလြာခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ ရင်းနှီးပေးဆပမြှုတွေ၊ ပြီးတော့ နှယ့ကြို သနားတယ်”

သူပြောတဲ့ နောကဆြုံးက သနားတယဆြိုတာကြားတော့ နှယ့အြတွကြ တဈမွိုးကြီးလိုပဲ ခံစားလိုကရြသည်။

“နှယကြ သနားစရာ ကောင်းနလေို့လား”

“ဘုချင်စြရာကောင်းတာ ကိုယကြ သနားပြီး ဘုတာ”

“ကောငမြလေးတိုင်းကို သနားနတောမလား”

နှယ့မြကြန်ှာကို သူမမှငရြပမယေ့ြ နှယ့အြသံကြားပြီး နှယ် မကြစြောင်းထိုးနမှောကို သိတဲ့ပုံပါပဲ။ နှယ့လြညပြင်းလေး ယားသှားခဲ့သည်။ ခေါင်းကို ဘေးစောင်းလှည့ပြှီး သူ့ပါးပြငန်ဲ့ နှယ့ပြါးပြငကြို ပြတသ်ပရြင်း နှယ့အြပေါြ တွေးပေးတတသ်ည့ြ သူ့ကို ပြတခြွှဲလေး ခွှဲရင်း သူ့ပါးကို ပြတသ်ပန်မေိသည်။ နှယ့အြနောကမြှာ ကပလြကြြ နှယ့ကြို သိုင်းဖကထြားတာမို့ နှယ့တ်ငပြါးကြားမှာ တဈစုံတဈရာသည် အရာထငလြာခဲ့သည်။ ခန်ဓာကိုယကြို အနောကဆြုတပြှီး သူ့ဘကလြှည့ကြာ ရငခြငွြးအပ် ဖကထြားမိသည်။ သိုင်းဖကထြားတဲ့ သူ့လကကြိုလှှတပြှီး နှယ် ရုတတ်ရကြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ရုတတ်ရကမြို့ အံ့သှသံဖြင့ြ

“နှယ်…ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မူးလို့လား”

“ဟုတဘြူး။ ဟီး”

သူ့အမေးကို ပြနဖြှရင်ေး သူ့ခါးက ပဝါကို နှယ့လြကန်ဲ့ ဖြညလြိုကသ်ည်။ နှယ် ပဆဈတုပပြုံစံပြငထြိုငရြင်း နှယ့မြကြန်ှာရှေ့မှာ ပေါလြာတဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးကို ကိုငလြိုကသ်ည်။ နှယ် ဘာလုပမြှာလဲဆိုတာ သိပုံရသှားတဲ့ သူက ပဝါတွကေိုယူပြီး မှနတ်ငခြုံပေါြ တငလြိုကသ်ည်။ အမှောငမြှာ လရောငဖြှာကနွတောမို့ မှငကြှင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မှငန်ရသေည်။ မထူးဆန်းလှတဲ့ ယောကြွားတနဆြာကို မှငတ်ှေ့လိုကရြသောလြည်း ဘာ့ကြောင့မြွား ဒီအမွိုးသားကမွှ နှယသ်ည် လုပပြေးချင်ခြဲ့သနည်း။ မညသ်ည့တ်ိုကတ်ှန်းမှုမှမပါဘဲ ယခုအကြိမသ်ည် တတိယအကြိမမြှောကပြင် ရောကခြဲ့သညအြထိ နှယ့ဘြကကြ လုပပြေးခဲ့မိသည်။

မတတ်တရြပန်တေဲ့ သူ့ကို မော့ကြည့်ရြင်း လိပထြီးလေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ နှယ့ထြံမှ အနမ်းတွကြေောင့ြ သူ့ဖြားဖကတ်ောမြှာ ပိုမိုမာတင်းလာသလို ပိုမိုဆန့ထြှကလြာသည်။ အခန်းတွင်း အေးမှမှုကို နှေးထွေးသှားစရန်ေ အာငှေ့ပေးနသေောလြည်း သှားရညကြှောင့ြ ပိုအေးခဲ့စသလေားပင်။ သူ့လိပထြီးလေးမှာ အေးလိုကြ နှေးလိုကြ ခံစားမိသလို လိငတ်ံပတလြညတ်ဈလွှောကြ လကြန်မ်းနရောမှ ထိပဖြူးလေးအား လွှာထိပလြေးနှင့ြ ဆော့ကစားလိုကသ်ည်။ သှားနဲ့မထိမိစရန်ေ ပါးစပကြို ကယွကြယွဟြပြီး လိငတ်ံအောကခြှကေို လွှာပေါတ်ငပြှီး ပြတတ်ိုကရြင်း ထိပဖြူးနားရောကခြွိနမြှ လွှာဖြားလေးနဲ့ ကော့ထိုးရင်း…။ ပါးစပအြတွင်းထဲထည့ပြှီး ကစားခွိနတ်ှမှောတော့ အာခေါငကြိုထိတဲ့အခွိနမြှာ နှယ့ဆြီက ပျို့အနသ်ံထွကလြာတတသ်ည်။

“တောတ်ော့ နှယ်”

“ဘာလို့”

“တောပြှီလေ ဒီလောကဆြို ရပြီ”

အောကကြနေ သူ့ကို မကြလြုံးလှနကြှည့ရြင်း

“မကောင်းလို့မလား”

“မကောင်းစရာလား။ ဒီလောကလြုပပြေးရင် တောပြါပြီ”

နှယ် မတတ်တရြပတ်ော့ နှယ့ကြို ပြတင်းပေါကဘြကလြှည့ပြှီး နှယ့လြကကြို ဘောငပြေါမြှာ ထောကခြိုင်းသည်။ သူ ဘာလုပမြှာလဲဆိုတာ နှယ် သိနပြေီမို့

“ခဏလေး”

သူ့ကိုပြောပြီး မှနတ်ငခြုံရှေ့က ထိုငခြုံဝိုင်းလေးကို သှားယူလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ခုံပေါမြှာ နှယ့ခြှထေောကတ်ဈဖကကြို တငပြှီး ခါးကို ညှှတပြေးမိသည်။ နှယ် ပြငဆြငန်ခွေိနမြှာ သူကတော့ ကြနဒြုံးစွတပြှီး အနောကကြနေ စောင့ကြှည့န်ခေဲ့သည်။ နှယ့ဆြီက အဆငသ်င့ဖြစ်တာနဲ့ နှယ့အြနောကမြှာ နရောယူပြီး နှယ့ခြါးကို ကိုငလြာသည်။ နှယ့ခြှတဈေဖကြ မှှောကထြားတာမို့ သူ သှင်းရတာ လှယကြူခဲ့သည်။

(Position အနအထေားအရ မိန်းကလေးက ခွတဈေချောင်းမှှောကထြားလွှင် သှင်းရလှယကြူစသလေို မိန်းကလေး တငပြါးမှင့န်ပေါက နောကကြ ဆကဆြံမည့ြ ယောကြွားလေးမှာ ပိုပြီး လှုပရြှားရကောင်းစသည်ေ။ ဒူးကို တအားမညှှတရြသည့အြတွကြ ကြာရှည် ဆကဆြံစနေိုငသ်ည်)

သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေး ဝငပြှီးခွိနမြှာ နှယ် ခွထေောကကြို အောကပြှနခြလွိုကသ်ည်။ ပေါငစြေ့လိုကသ်လိုဖြစ်သှားသညမြို့ သူ လှုပရြှားရတာ နည်းနည်းခကန်ိုငသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ ခွထေောကကြားပြီး ခွဖြေားထောကကြာ ရှေ့ကို ပိုကိုင်းပြီး တငပြါးကို နည်းနည်းမှင့ထြားပေးလိုကသ်ည်။ နှယ့အြတွင်းသားထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တိုးဝင် တိုးထွကန်တောကို သိပမယေ့ြ မှနပြေါြ လကထြောကထြားရသည့အြတွကြ အရှိနလြှနပြှီး မှနကြှဲသှားမှာကို စိုးရိမသ်ောကြောင့ြ နှယ့လြကကြို နရောတဈနရောတည်း မထောကဘြဲ ဘောငပြေါတ်ဈဖကထြောကလြိုကြ မှနပြေါတ်ဈဖကထြောကလြိုကဖြှင့ြ ပြောင်းနမေိသည်။

သူ့ထံမှ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းသည် အရှိနမြပါဘူးလားဆိုတော့လည်း မဟုတပြါ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကော့ညှှတလြိုကသ်ည့ြ သူ့ခါးကြောင့ြ နှယ့ထြံမှ အသံတွေ ထွကလြာတတသ်ည်။ နှယအြသံထွကတ်ိုင်း သူ့ခါးမှာ နောကကြို ပြနဆြုတသ်ှားတတသ်ည်။

“နှယ် တအားနာနလေား”

သူ့မေးခွန်းကို ခေါင်းခါပြလိုကသ်ည်။ နှယ့အြဖြကြေောင့ြ သူ ပြနလြှုပရြှားလာသည်။ အဝငအြထွကတ်ိုင်း သိမိထိနအေောင် သူဘယလြိုများ လှုပရြှားနပေါလိမ့ြ။ ပြနထြှကန်သညေ့ြ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးကို ညှဈဆှဲထားမိသည်။ နှယ့ဆြီက ညှဈဆှဲခံရတိုင်း သူ၏ လှုပရြှားမှုတို့မှာ မှနဆြနလြာတတသ်ည်။ အသကရြှူသံ ပြင်းလာတတသ်ည်။ နှယ့ခြါးကို ကိုငထြားတဲ့ သူ့လကတ်ဈဖကြ လှှတသ်ှားတဲ့အခါ နှယ့တ်ငပြါးလေး အရိုကခြံရသည်။ နာကငွစြလေိုသည့သ်ဘော မပါဝငသ်ည့ြ ရိုကခြကြမြို့ နှယ့အြတွကြ နာကငွမြှုမရှိခဲ့သလို သူသညလြည်း ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပရြတာကို သဘောကမွညထြငပြါသည်။

သူ့ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းမှာ နှယ့ထြံမှ အသံထွကတ်ာ စိပလြာတဲ့အခါမှာတော့ နှယ့တ်ငပြါးလေးကို ပုတပြှီး နှယ့ကြို ပြနမြတစြခေဲ့သည်။ ဘေးက ခုံဝိုင်းလေးယူပြီး ခုံပေါမြှာ သူ ထိုငလြိုကသ်ည်။

“ကိုယ့အြပေါလြာထိုင်”

သူပြောတဲ့အခွိန် နှယ့ြ နဖူးမှာ ခွှေးတွပင်ေ ထွကန်ပြေီ။ သို့သောလြည်း နှယ် သဘောကသွလို လိုလည်းလိုချင်သ်ေးသညမြို့ သူနှင့မြကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခွထိုငကြာ သူ့ကို ဖကထြားရင်း နားနခေဲ့သည်။ နှယ့မြကြန်ှာကိုကိုငပြှီး နှယ့န်ှုတခြမ်းကို အနမ်းတွေ ခွှလောသည်။ သူနဲ့နမ်းတိုင်း စိတကြို အမြဲကြှစတတေသ်လို အခုလည်း နမ်းနရင်ေး နှယ့စြိတတ်ှေ အရှိနတ်ကလြာသည်။ အထဲမှာ ထည့ထြားတဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောလြေးမှာလည်း အတွင်းသားနံရံမှာ ထိတွေ့မှုကို ပိုသိလာသည်။

ထိုငန်ရောမှ နှယ် လှုပရြှားလာသည်။ သူ့ပခုံးကို ကိုငပြှီး နှယ် လှုပရြှားနသညေမြို့ နှုတခြမ်းနမ်းနတောကိုလှှတပြှီး နှယ့ဘြယဘြကရြငသ်ားကို နမ်းရင်း နို့စို့နသလေို ညာဘကရြငသ်ားကိုလည်း အုပကြိုငည်ှဈနသညေ့ြ ခံစားမှုကို နှယ် အတောလြေး သဘောကမွိသည်။ သူကသာ ဘယဘြကကြနေ ညာဘကကြိုပြောင်းပြီး နို့စို့နသေောလြည်း နှယကြတော့ အပေါမြှာ စည်းခကြည်ီညီ လှုပရြှားနပမေယေ့ြ သူ့ပေါငပြေါခြှထိုငပြှီး ခွကေားထားတာမို့ ထငသ်လောကြ မဆောင့န်ိုငဘြဲဖြစ်နခွေိနမြှာ ထိုငခြုံအောကခြှတန်ေးကို ခွထေောကစြမ်းမိခွိနကြမွှ နှယ့စြိတတ်ိုင်းကြ လှုပရြှားနိုငသ်ှားသည်။

စိတတ်ိုင်းကြ လှုပရြှားမှုနဲ့အတူ နှယ့ထြံမှ ရမျမကသ်ံလေးတွေ ထွကရြင်း သူ့ကို ဖကထြားမိသည်။ နှယ့ရြငခြှငထြဲ ရောကန်တေဲ့သူကတော့ နှယ့ြ ရငန်ှဈမှှှာအလယတ်ည့တ်ည့ကြို အနမ်းတွပေေးရင်း မော့ကြည့်လြာသည်။ အဲ့ဒီအခွိနလြေးမှာပဲ နှယ့ထြံမှ

“အား… အရမ်း… အရမ်း… ကောင်းတယ်။ နှယ်… အရမ်းကြိုကတ်ယ်”

နှယ့ထြံမှ အားမလို အားမရ အသံအပြင် နှယ့ရြဲ့ တိုးလလွ ညည်းညူသံတွကြေားမှာ သူ့ထံမှ အသံထွကလြာခဲ့သည်။

“နှယ်…”

“နှယ်…”

“ခဏ”

“ခဏလေး”

“ခဏလေး နှယ်”

နှယ့ကြို သူ တားနတော ကြားပမယေ့ြ နှယ့စြိတအြရှိနကြှောင့ြ တားနတောသိပမယေ့ြ နှယ် ရပမြရခဲ့ဘူး။

“ဟင့အြင်း… နှယ် ရပလြို့မရဘူး။ အရမ်း… အရမ်း… ကောင်းနပြေီ။ နှယ်… နှယ်… ကြိုကတ်ယ်။ နှယ်… နှယ်… မရပခြငွဘြူး….”

နှယ့န်ှုတကြလည်းပြောရင်း ခန်ဓာကိုယကြလည်း ထကအြောကြ လှုပရြှားရင်း နှယ့စြိတတ်ှေ အမှင့ဆြုံးကို တောကလြွှောကတ်ကန်သလေို သူကလည်း နှယ့တ်ငပြါးကို ကိုငထြိန်းရင်း နှယ့ကြို ရပတ်န့ဖြို့ တားနခေဲ့သည်။ ဘယလြိုမှ တားရသည့အြဆုံးမှာတော့ နှယ့ခြါးကို တင်းတင်းဖကပြှီး သူ… ပြီးသှားခဲ့သည်။

သူပြီးသှားပမယေ့ြ နှယကြတော့ သူ့အပေါမြှာ ဆကလြှုပရြှားနရင်ေးပင် အမှင့ကြနေ ပြုတကြသွလို ခံစားပြီးခွိနမြှာ နှယ့လြှုပရြှားမှုတို့ တဖြည်းဖြည်း ငှိမသ်ကလြာသည်။ နှယတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံး အသကရြှူသံပြင်းပြင်းတွနေဲ့ ခွှေးတွကြေားထဲမှာ ခဏနားနရင်ေး ရှကပြှုံးလေးဖြင့ြ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ပြှီး သူ့နဖူးလေးကို ဖြဖြနမ်းပြီးမှ နှယ် သူ့အပေါမြှ ဆင်းခဲ့လိုကသ်ည်။

သူ့အပေါကြ ဆင်းလာတော့ နှယ့မြှာ ပငပြန်းတာမွိုးလည်းမဟုတဘြဲ မောဟိုကမြှုနဲ့အတူ နည်းနည်းနုံးသှားသလို ခံစားရသည်။ သူလည်း ပငပြန်းသှားပြီမို့ သူ့နဖူးလေးနမ်းရင်း နှစ်သိမ့ခြဲ့ပမယေ့ြ သူကတော့ သိမယမြထငပြါဘူး။ အသကကြိုသာ ပြင်းပြင်းရှူရင်း ခုတငပြေါမြှာ လှဲပြီး နှယ် နားနလေိုကတ်ယ်။ သူကတော့ ရချိုးခန်းထဲသှားကာ သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီးမှ ပြနရြောကလြာသည်။ သူပြနရြောကလြာတဲ့အခွိန် နှယလြည်း အမောပြနပြေေီမို့ ထပြီး ရချိုးခန်းထဲ သှားကာ သန့ရြှင်းရေး လုပဖြစ်သည်။ နှယ် ပြနရြောကခြွိနမြှာတော့ ကုတငပြေါထြိုငန်တေဲ့ သူ့အနား သှားထိုငလြိုကသ်ည်။ နှယ့ကြိုတွေ့တာနဲ့

“နှယ် တောတ်ောမြောတယန်ောြ။ ဟီး”

“အှန်း လှုပရြှားရတာကိုး မောမှာပေါ့”

“အဲ့လို မဟုတဘြူးလကြော။ လှုပရြှားရတာကြောင့ြ မောတာဆို နှယ် ထိုငထြ လုပကြှည့ပြါလား”

“ဘာဆိုငလြို့လဲ။ အခုက နှယကြ အပေါကြ လှုပရြှားရတာလေ”

“ထိုငထြလုပရြင် အဲ့လောကြ မမောဘူးလေ။ နှယလြည်း လေ့ကငွ့ခြန်း လုပဖြူးတာပဲ သိမှာပေါ့။ မောတာ တူလို့လား”

“မသိဘူးလေ”

“ဟားဟား။ လူလည်။ သူမဖြချင်ေရြင် မသိဘူးဆိုတာခညွြးပဲ”

နှယ့ကြို စနောကရြင်းနဲ့ သူ့ဖုန်းကို ယူကြည့်ပြှီးမှ

“နှယ်…ကိုယ် ဒီနေ့ ဂိမ်း လုံးဝ မဆော့ဖြစ်ဘူး”

“အဲ့တော့”

“သှောြ…နှယကြ ပြောဖူးတယလြေ။ ဟိုတယရြောကရြင် ဖုန်းမသုံးဘူး။ TV မကြည့်ဘြူးဆိုလို့”

“အင်း”

“အာ့ ဂိမ်းလေး ခဏဆော့ချင်လြို့လေ။ မဈရှငလြုပဖြို့ရှိလို့”

“သွောျ…ဆော့လေ။ အားနတောပဲ ရပါတယ်”

နှယ့ဆြီက ခွင့ပြှုခကြရြတော့မှ သူ့ဖုန်းကို ဖြင့ပြှီး ဂိမ်းဆော့ဖို့ လုပန်တေုန်းမှာပဲ

“အဈကို အခုလို လာအိပပြေးတာနဲ့တင် နှယကြ ကြေးဇူးတငန်တောပါ။ မဟုတရြင် နှယ် ကောဖြီခွကန်ဲ့ အခုလိုမွိုး ပြတင်းပေါကကြိုငေးရင်း တဈညလုံး ထိုငခြငွြ ထိုငန်မှော”

“နှယ့ကြို အံ့သှသှားစချင်ေလြို့ အဈကိုက ကြိုမပြောခဲ့တာပါ။ နှယ် ဂွီကပြှီး ငိုတော့မယ့ပြုံမို့ ပြောပြလိုကရြတာ။ မဟုတရြင် ညနေ အဈကိုပြနလြာမှဆို နှယ် ဒီ့ထကပြွောရြမှာ”

“အခုလည်း ပြောရြတာပဲလေ။ ငိုတော့ မငိုပါဘူးဗွာ။ အပိုတွကေ”

ပြောရင်း အပြုံးတွနေဲ့အတူ သူ့လကမြောင်းကို ခေါင်းမှီတော့ နှယ့ပြခုံးကို သိုင်းဖကပြှီး သူ့ဂိမ်းကို ပြရင်း

“ဒီမဈရှငလြေး တဈခုပဲ လုပမြှာ။ အရငကြဆို တဈနေ့လုံး အားတာနဲ့ ဂိမ်းပဲ ဆော့နတော။ ဒီနေ့တော့ မှတမြှတရြရ ဂိမ်းမဆော့ဘူး။ ကြမ်းလည်း မစားဘူး”

“နှယ် မတားဘူးနောျ”

“အမယ်…မတားတာဘဲရှိတာလေ”

“အင်းပါ။ ဆော့လေ နှယ် သီချင်ြးဖြင့ထြားရင် အဆငပြှလေား”

“ရတယလြေ။ နားထောငရြတာပေါ့”

သူ့အနားက ထထွကလြာပြီးမှ ဖုန်းကို လိုကရြှာရသေးသည်။ ဟိုတယပြှနရြောကကြတည်းက ဖုန်းကို ဘယန်ားတငမြိမှန်း မမှတမြိဘူးရယ်။ မီးအားလုံးပိတထြားတာမို့ လရောငဖြွော့ဖြော့အားကိုးဖြင့ြ အခန်းတွင်း ဝှေ့ကြည့်ရြင်း နှယ့ဘြကခြှမ်း ကုတငဘြေးက စားပြဲပေါမြှာ တွေ့လိုကရြသည်။ ဖုန်းသှားယူရင်း ကုတငပြေါမြှာပဲ လှဲလိုကသ်ည်။ သီချင်ြးဖြင့ထြားတာ နားထောငရြင်း သူပါ ဂိမ်းဆော့နရင်ေး ကုတငပြေါြ လှဲလာသည်။ ပြီးမှ တဈဖကခြှမ်းမှာ လှဲနတေဲ့ နှယ့ကြို သူ့ရငခြှငထြဲဖကထြားကာ ဂိမ်းဆော့နရင်ေး သီချင်ြးလိုကည်ည်းနသေောကြောင့ြ ယှန်းမှတသ်ူသီချင်ြးရဲ့ စာသားတွပေါ ရနတေဲ့ သူ့ကို အံ့သှစွာ မော့ကြည့်မြိသည်။ ဂိမ်းဆော့ပြီးခွိနမြှာ သူ့ Messenger ကို ဖြင့တ်ော့ နှယ် မကြန်ှာလှှဲလိုကသ်ည်။

“ကြည့်ပြါကြ။ ပြမို့”

“အာ…သူများ ကိုယရြေးကိုယတ်ာကြီး”

“ဒီမှာ တွေ့လား ဘယသ်ူနဲ့မှ စကားမပြောထားဘူး”

သူပြတော့လည်း ဘာရယမြဟုတပြါဘူး။ သူ့ဖုန်း Screen ကို ဖတွခြနဲကြည့်လြိုကတ်ော့ ဂရုတွေ Noti ကလှဲရင် နှယအြကောင့ပြဲ တွေ့ရသည်။

“အှန်း…အဲ့တော့”

“ကိုယ် အရငကြဆို လိုင်းသိပမြသုံးဖြစ်ဘူး။ ဂိမ်းပဲဆော့တာ။ ပို့ဈတငခြငွတ်ာ တင်၊ မန့ခြငွတ်ာ မန့ြ ပြီးရင် Out ပြီ”

“အခုကြ”

“အခုကြ နှယ် ရှိတယလြေ။ နှယန်ဲ့ စကားပြောနလေို့ လိုင်းသုံးဖြစ်နတော”

“သွောျ…”

သူ့ကို မော့ကြည့်ရြင်း သဘောကစွှာ သူ့ပါးလေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ သူ့ဘကကြို တစောင်းလှဲနတောမို့ သူ့ကိုကြောပြှီး ပြတင်းပေါကကြ မှငကြှင်းကို တွေ့လိုကရြသည်။ လိုကကြာ ပိတမြထားတာမို့ အပြငရြှုခင်းမှာ မီးရောငစြုံလေးတွနေဲ့ ကြည့်ခြငွစြရာဖြစ်နတောကြောင့ြ နှယ် ထထိုငလြိုကသ်ည်။ နှယ် ရှုခင်းကြည့်ရြတာကို သဘောကသွည်။ ဘယသ်ူ့ကိုမှ လှမ်းတာမွိုးမဟုတဘြဲ လှပတဲ့ ရှုခင်းဖြစ်စေ၊ ကောင်းကငကြိုဖြစ်စေ ထိုငကြှည့န်ရသေည့ြ ခံစားမှုကို သဘောကတွတတ်ာကြောင့ြ ယခုလည်း ညရှုခင်းလေးကို ကြည့်ခြငွလြာသည်။

“နှယ် ပြတင်းပေါကကြို ခဏသှားမယန်ောြ။ ညရှုခင်းလေး ကြည့်ခြငွလြို့”

“အင်း သှားလေ”

သူ့ရငခြှငထြဲမှ ထထိုငလြိုကကြာ ပဝါပတပြှီး နှယ် ပြတင်းပေါကဘြကြ ထသှားလိုကသ်ည်။ ပြတင်းမှနတ်ံခါးကို အသာတွန်းဖြင့တ်ော့ မိုးဖြဲဖြဲရှာနတောမို့ ပြတင်းဝမှာ မိုးရတွေေ ကနွသည်ေ။ အခန်းတွင်း လအေေးထကြ ပြတင်းက ဝငလြာတဲ့ ပြငပြလနေုအေးနဲ့ ထိတွေ့ရတာကို သဘောကလွို့ ပြတင်းတံခါးကို ပြနမြပိတဘြဲ ဖြင့ထြားပြီး အဲ့နားလေးမှာပဲ မတတ်တရြပန်လေိုကသ်ည်။ နှယ့ဘြေးမှာ ကပရြပရြင်း နှယ့ပြခုံးပေါကြနေ သူ့လကန်ဲ့ သိုင်းဖကလြိုကခြွိနမြှာ နှယ့လြညပြင်းကို သူ့လကန်ဲ့ ခွသလေိုဖြစ်သှားပြီး နှယ့ဆြံပငကြို ဖိသလိုဖြစ်နတောမို့ ဆံပငတ်ှကေို ပခုံးတဈဖကသ်ို့ ဖယရြင်း သူ့အနားလေး တိုးကပရြပလြိုကသ်ည်။ ဘေးချင်ြးယှဉရြပန်ရောမှ သူ့ကိုမှီရင်း ပါးပြငန်ှဈခု ပြတသ်ပထြိတွေ့ရင်း တိတတ်ိတလြေး သကပြှင်းခမွိသည်။ တိတဆြိတန်ရောမှ နှယ် တိုးတိုးလေး စကားဆိုလိုကသ်ည်။

“ဘာလိုလိုနဲ့ မနကဖြှနဆြိုရင် နှယ် ပြနရြတော့မယ်”

သူ့ကို ပြောသလိုလို၊ ကိုယ့ဘြာသာ ပြောသလိုလိုဖြင့ြ နှယ် ပြောမိသည်။ သူ့ဆီက ဘာသံမှ မကြားရတာမို့ နှယတ်ို့ကြားမှာ တိတဆြိတမြှုကသာ ကြီးစိုးနခေဲ့သည်။ ပြငပြမှာ တိတဆြိတန်ပမေယေ့ြ စိတထြဲမှာတော့ အတွေးတွနေဲ့ ဝမ်းနည်းသလိုလို ခံစားရသည်။

“နှယတ်ို့ ဒီတဈခါတွေ့ပြီးရင် နောကတ်ဈကြိမဆြိုတာ မသချောတော့ဘူးနောြ”

“ကံပေါ့ နှယရြယ်။ တွေ့ဖို့ကံပါရင် တွေ့ရမှာပေါ့။ ဒါမယ့ြ နောကတ်ဈကြိမဆြိုတာ ၆ လလည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်။ တဈနှစ်လည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်။ မတွေ့ဖြစ်တော့တာမွိုးလည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်”

“အင်း”

“အင်း” တဈလုံးတည်းသာ အသံတိုးတိုးထွကန်ိုငသ်ည်။ ရငထြဲ လှိုကခြနဲဖြစ်လာသလို မကြရြညကြ မကြလြုံးထဲမှာ ပြည့လြာသည်။ မကြတ်ောငခြတပြှီး ပုတထြုတန်ပမေယေ့ြ မကြရြညတ်ှေ ဆကတ်ိုကကြလွာခွိနမြှာတော့ ပါးပြငကြနတဈေဆင့ြ သူ့လကပြေါကြို စီးကကြုနသ်ည်။ မကြရြညသ်ုတလြိုကရြင် သူသိမှာစိုးလို့ ဒီအတိုင်းလေး ထားလိုကသ်ည်။ တဈပေါကြ၊ နှစ်ပေါကမြှာ မသိသာပမယေ့ြ ဆကတ်ိုကကြနွတောမို့ သူ့လကကြ စိုစွတမြှုကို သတိထားမိခွိနကြှမှ

“ပြတင်းပေါကကြနေ ရတွေေ ကနွတယေထြငတ်ယ်။ ကိုယ့လြကပြေါြ ကနွတယ်ေ။ နှယ့ဆြံပငတ်ှရေော စိုကုနပြှီလား”

ပြောရင်း သူ့လကကြို သုတခြွိနကြှမှ နှယ် ငိုနတော သူသိသှားသည်။

“မငိုပါနဲ့ နှယရြယ်။ ကိုယကြ နှယ့ကြို ပြောစြချင်ေတ်ာလေ”

သူ့လကကြို ဖယရြင်း နှယ့ကြို ကြည့်ပြှီး နှစ်သိမ့န်တေဲ့ သူ့ကို မကြရြညတ်ှသေုတရြင်း ပြနကြှည့မြိသည်။

“မငိုပါဘူး။ သူ့ဘာသာ မကြရြညကြ ကလွာတာ”

“ဟောဗွာ။ ငိုတာနဲ့ မကြရြညကြတွာ မတူဘူးလား”

“အင်း။ မတူဘူး”

“ဟုတပြါပြီဗွာ”

“ဟိုးက မီးတန်းလေးတွကေ စဈကိုင်းတောငထြငတ်ယ်။ နေဦး မကြမြှနမြပါတော့ မမှငရြဘူး”

နှယ့အြာရုံတွေ ပြောင်းသှားစရန်ေ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းရင်း သူ မကြမြှနသ်ှားယူနသည်ေ။ ပြနရြောကလြာတော့ တဈနရောကို လကည်ှိုးထိုးပြရင်း

“ဟိုးမှာတွေ့လား မီးလင်းနတေဲ့နရောကနေ ဟိုးဘကထြိ အဲ့ဒါ စဈကိုင်းတောငဖြစ်မယ်”

“နှယတ်ော့ မရောကဖြူးဘူး။ သိလည်း မသိဘူး။ သှားမယ့သ်ူကတော့ ကြည့်ထြားပေါ့။ ကိုယရြောကမြယ့န်ရောဆိုတော့ ဟီး”

“အေးပါ။ သူများပြောရရင် မကြန်ှာကြီးကိုဖြီးလို့”

နှယ့ကြိုပြောရင်း ခုံဝိုင်းလေးမှာ သူထိုငလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ နှယ့လြကကြိုဆှဲပြီး နှယ့ခြါးကို ဖကလြာသည်။

“ဒါနဲ့ နှယတ်ောင် ရနကြုနပြှနရြောကရြင် ရငသ်ားကငဆြာစဈမလို့”

“ဟင်…ဘာလို့”

“ဒီလိုပဲ ရငသ်ားမှာ အကြိတဖြုလေးတွေ စမ်းမိသလားလို့”

“ဪ…ကိုယစြမ်းပေးမယလြေ”

ပြောလည်းပြော လကကြလည်း နှယ့ပြဝါကိုဖြညပြှီး ရငသ်ားနှစ်ဖကစြလုံးရဲ့ ပတလြညကြို လကဖြဝါးနဲ့ ပြတသ်ပစြမ်းပြီးမှ

“ဘာမှမရှိပါဘူး နှယရြဲ့”

တကယမြရှိတာလား သူပဲ မတွေ့တာလားမသိပမယေ့ြ ရငသ်ားနှစ်ဖကတ်ော့ ပယပြယန်ယန်ယ် အကိုငခြံလိုကရြသည်။ ဒါပမယေ့ြ စိတပြူပြီး စမ်းပေးတဲ့အတွကကြှောင့ြ စိတထြဲ သဘောကမွိသည်။

“အင်း…အခုလို စဈပေးမယ့သ်ူရှိတော့လည်း ကောင်းသား ဟီး”

ပြောရင်း သူ့ကို ရငခြှငထြဲထည့ပြှီး ဖကထြားမိသည်။ ပြီးမှ သတိရပြီး ပဝါပြနပြတခြွိနမြှာတော့ နှယ့ကြို သူ့ပေါငပြေါမြှာ ထိုငစြသည်ေ။

“လေးနပေါ့မယ် အဈကိုရဲ့”

“ထိုငဆြို ထိုငလြကြော။ မလေးပါဘူး”

“ကောဖြီမသောကခြငကြကြ ပေါငန်ာတယဆြို”

“ဟီး…အာ့က စတာ”

သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးရင်း သူ့ပခုံးကို ဖကကြာ သူ့ပေါငပြေါမြှာပဲ ထိုငရြင်း သူကတော့ နှယ့ခြါးကို ဖကထြားရင်း နှယ့ြ ဗိုကခြေါကလြေးကို လိုကကြိုငန်သည်ေ။ ခုံသေးသေးလေးပေါမြှာ သူ့ပေါငပြေါြ ထိုငန်ရတောမို့ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ပြတင်းဘောငကြို ကိုငထြိန်းရင်း ကိုယဖြော့ပြီး ထိုငန်ပမေယေ့ြ ထိုငရြတာ အားနာတာရယ်၊ ကြာတော့ ညောင်းလာသလိုမို့ နှယ် ထလိုကပြှီး သဈသားခုံ နောကတ်ဈခုံကို ပြတင်းပေါကဘြကြ ရှှေ့ပြီး ထိုငလြိုကသ်ည်။ နှယယ်ူလာတဲ့ သဈသားခုံမှာ ကြီးပြီး လကတ်န်းနဲ့ နောကမြှီပါတဲ့အတွကြ သကသ်ောင့သ်ကသ်ာ ထိုငန်ိုငလြို့ သူ့ကို ထိုငစြချင်ေပြမယေ့ြ ခုံက နိမ့န်တောမို့ အကြီးကို နိမ့ရြာမှာ ထိုငခြိုင်းဖို့ မသင့တ်ောဘြူးလို့တွေးရင်း နောကမြှီကို မမှီဘဲ ရှေ့နားလေးမှာပဲ မတမြတလြေးထိုငရြင်း သူ့ကို ခေါလြိုကသ်ည်။

“အဈကို”

နှယ့ဘြကကြို လှည့ကြှည့ရြင်း

“ပြောလေ နှယ်”

“ပြောတော့ ၄၅ မိနဈဆို။ အခုကြ နှယ် အပေါတ်ကတ်ာ ၅ မိနဈတောင် မကြာလိုကဘြူး။ ဟီး”

“မတတ်တရြပတ်ုန်းက နှယ် နာနမယေထြငလြို့ အပေါတ်ငလြိုကတ်ာ ကိုယ် မှားသှားတယ်။ မမနှယကြ သိုင်းကြကတ်ှေ စွတသ်ုံးတာကိုး။ ပြောတော့ ကြှနမြက ခံပဲ ခံတတတ်ာဆို”

“အာ…အဲ့အခွိနကြ အရမ်းကောင်းနတောကို”

“အင်းလေ။ နှယသ်ာ ကိုယရြပခြိုင်းတဲ့အခွိန် ရပလြိုကရြင် ဒီ့ထကကြှာကြာ ပိုကောင်းရမှာ။ အခု နှယကြ ကိုယ့စြကားမှ နားမထောငဘြဲ”

“ရောြ…ကောင်းနတောကြီးကို ဘယလြိုရပလြို့ရမှာတုန်း။ သူ့ဘာသာ မခံနိုငတ်ာကို။ နှယ် အဲ့ခွိနလြေးကို တကယသ်ဘောကတွာ။ ဒါတောင် ဇကောဝိုင်း မမှှေ့လိုကရြဘူး ဟီး”

“အေးပါ။ မတတ်တရြပတ်ဲ့အခွိနန်ဲ့ပေါင်းရင် ၁၅ မိနဈတော့ ကြောမြှာပါ။ ကိုယလြည်း နှယန်ဲ့ကြမှ အရှကကြှဲတာပဲ”

“အာ…ဘာလို့ အရှကကြှဲရမှာလဲ။ နှယ် တကယကြှိုကတ်ာ။ အရမ်းကောင်းတယ်။ နှယ် မဝသေးဘူး။ ဟီး”

“အခုကတော့ မရတော့ဘူးလေ။ အာ့ကြောင့ြ နောကတ်ဈခါကြ ကိုယ် ရပဆြို ရပလြိုကြ။ နှယ် ဘာမှလုပစြရာမလိုဘူး။ ငှိမ့င်ှိမ့လြေး ခံစားရအောင် လုပပြေးမယ်”

“လူက သူ့ဘာသာ အလိုလိုလုပတ်ာလေ။ အဲ့ခွိနင်ှိမ့တ်ာထကြ စိတတ်ကန်တေုန်း လုပခြငွရြာ လုပမြှာ။ ကိုယ့ဘြာသာ ခံနိုငအြောင် ကြိုးစားပေါ့။ ဟီး”

“မခံနိုငလြို့ တားနတောပေါ့ နှယရြယ်။ နှယ့ပြုံစံကြောင့ြ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ာ။ ကိုယ့ဘြာသာဆို အခွိနကြှိုကသ်လောကြ ဆှဲဆန့လြို့ရတယ်”

“နှယ့ပြုံစံကြီးက ဘာဖြစ်နလေို့တုန်း”

“မမနှယကြ မကြလြုံးကြီးစွတမြှိတပြှီး အသံတွထွကေပြှီး ဇွတထြငရြာစိုင်းနတောလေ။ ကိုယ့ဘြာသာလည်း သိမယ့ပြုံမပေါပြါဘူး”

“ဟီး။ နှယ် စိတကြ အတကအြကမွှနတ်တတ်ော့ တကတ်ဲ့အခွိနလြေး ကိုယကြှိုကတ်ာ လုပမြိတာပါ။ အဈကို့ဘာသာ ခံနိုငရြညမြရှိတိုင်း သူများပဲ ပြောနတယ်ေ”

“ဒါနဲ့ စာရေးရငရြော ဒါတွေ ထည့ရြေးမှာလား”

“အဈကိုက စာရေးခံချင်လြို့ နှယန်ဲ့တွေ့ခဲ့တာလား”

“အဲ့လိုတော့ မဟုတပြါဘူး။ နှယ့သ်ဘောပါ။ နှယကြ ကိုယတ်ှေ့တွေ ရေးတတတ်ော့ မိတဆြကပြေးတဲ့သူက စာအသဈတွေ ဖတရြမယထြငတ်ယဆြိုပြီး စနလေို့”

“နှယစြိတပြါရငတ်ော့ ရေးဖြစ်မှာပေါ့။ တောရြုံ နှယ့စြိတထြဲ မခံစားရရင် မရေးဖြစ်လောကဘြူး”

“ရေးရငတ်ော့ အဈကို အရှကကြှဲပြီပဲ”

“ဘာလို့”

“နှယ့သ်ိုင်းကြကတ်ှကြေားမှာ ရှုံးသှားလို့လေ”

“အာ…အနိုငအြရှုံးရယ် ရှိမလား။ နှယ့အြတွကတ်ော့ အဈကို့ကို သဘောကတွယလြေ”

“အဈကိုလည်း နှယ့ကြို သဘောကတွာပဲ”

“တကယ်…” (နှယ့မြကြလြုံး အရောငတ်ောကသ်ှားမညထြငသ်ည်)

“မယုံလို့လား”

“အဲ့လိုလည်း မဟုတပြါဘူး။ အဈကို့ပုံစံက နှယ့ကြို သဘောကတွဲ့ပုံမှ မဟုတတ်ာ”

“အမှနဝြနခြံရရင် နှယ့ကြို စတွေ့ထဲက သဘောကတွာ။ နှယပြုံစံကိုတော့ မတွေ့ခငထြဲက သိသားပဲ။ တမငန်ောကန်မှန်ေးသိလို့ မပြောခဲ့တာ”

“တောတ်ောဟြနဆြောငန်ိုငတ်ာပဲ။ နှယ့မြှာတော့ နှယ့ကြို တွေ့ရင် သဘောကစွချင်ေတ်ာကို သူက ရုပတ်ညကြှီးနဲ့။ ကားပေါရြောကမြှ စနောကရြင်း မကြန်ှာပြောငတ်ာပဲရှိတယ်။ နှယ့ကြို သဘောကတွဲ့ပုံမှ မပေါတ်ာ”

“ကားပေါမြှာ နှယ် ကိုယ့ကြိုကြည့်န်တော ကိုယသ်ိသားပဲ”

“အာ…ကားမောင်းရင်း အရှေ့ပဲ ကြည့်န်တော ဟုတဘြူးလား”

“နှယ် ခေါင်းလှည့လြာကတည်းက မှငတ်ယ်။ ကိုယ့ကြို ငေးနတော”

“အမ်…အာ့ဆို အရှကကြ နှယကြှဲတာပဲ”

“လညပြင်းကို နမ်းတာလည်း သိတယ် ဟီး”

“ဟင်…နမ်းမိလို့လား”

“အမလေး မမနှယရြယ် ကိုယ့လြညပြင်းကို လာနမ်းတာ မသိစရာလား။ ပြီးတော့ နှယပြဲ ကိုယ့ပြါးကို အရငစြနမ်းတာနောြ”

“အာ့က နမ်းအောင် တမငအြသည်းယားအောင် ဘယသ်ူလုပတ်ာလဲ”

“နှယကြ စလို့ကောင်းတော့ ကိုယကြ စချင်တ်ာလေ။ ဟိုတယကြ ပြနထြှကလြာတော့ ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ဟားဟား”

“အင်းပါ။ ရယပြါ။ နှယ်… အဈကိုနဲ့ နရတောကို တကယ် သဘောကတွာ”

“အဈကိုလည်း နှယ့ကြို သဘောကတွာပါပဲ။ ကိုယန်ဲ့ဘကည်ီတယလြို့ ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ နှယကြ အဈကို့ဒဏြ ခံနိုငတ်ယ်”

“အဈကို့ဒဏြ…။ ဘာကြီးတုန်း။ အခုထိတော့ နှယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကြိုကတ်ယ်။ လိုချင်သ်ေးတယ်။ မဝသေးဘူး။ ဟီး။ အခု အဈကိုအဆငသ်င့ဆြို ကုတငပြေါသ်ှားရုံပဲ။ မယုံရင် စမ်းကြည့်ြ။ ဟီး”

“မမနှယရြယ်။ မရပါဘူးဆို ဇွတ်။ တခွားသူတွတေုန်းက အဈကို့ဒဏြ မခံနိုငဘြူး။ အာ့ကြောင့ြ တဈကြောင်းပဲ နဖြစ်ေတာများတယ်။ တဈယောကဆြို ထပလြုပြဦးမှာလား မေးတဲ့အထိ။ အဲ့လိုမေးခံရရင် စိတမြပါတော့ဘူး”

“ဪ…နှယတ်ော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

“နှယ့တ်ငပြါးဆိုဒန်ဲ့ ခန်ဓာကိုယဖြှဲ့စည်းပုံအရ သားအိမလြမ်းကြောင်းရှညမြယ့ပြုံ။ အတွင်းနကတ်ာပေါ့။ ဟီး”

“အာ့ကြောင့န်မှော ခစွသ်ူနဲ့ နရတောနဲ့ မတူဘူး။ အဈကိုနဲ့နရတောကို ပိုသဘောကတွယ်”

“အင်း”

“နှယ် လူအများကြီးနဲ့လည်း မတွေ့ချင်တ်ော့ဘူး။ အာ့ကြောင့ြ ကိုကိုနဲ့ပဲတွေ့ပြီး လူသဈထပမြတွေ့တော့တာ”

“ဒါမဲ့ နှယ် အခုလုပန်တောတွကေ မှနတ်ယလြို့ ပြောလို့မရဘူးလေ”

“နှယ် သိတာပေါ့။ အဲ့ဒါကြောင့လြည်း နှယစြိတကြွနပေသ်ှားရင် လိုင်းမသုံးဘဲ နဖြစ်ေတာ။ ၃ လလောကတ်ော့ နှယ် နနေိုငပြါတယ်။ ဒါမဲ့ လိုချင်လြို့ လိုင်းပြနသ်ုံးရင် လူသဈပြနရြှာရရော။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ နှယ် လိုင်းမသုံးဘဲ ပြောကတ်ဲ့အခွိနတ်ှမှော ကိုကိုတဈယောကကြပဲ စာတွေ ပို့ထားတတတ်ယ်။ အာ့ကြောင့လြည်း သူနဲ့တွေ့ဖြစ်သှားတာ။ လူသဈမရှာချင်တ်ာရယ်၊ နှယ့အြပေါမြှာ ကြငန်ာပြီး ဂရုစိုကပြေးတာရယ်၊ ကိုကိုနဲ့တွေ့ပြီးရင် နှယ့စြိတ် ကြနပေသ်ှားတာရယ် အာ့တွကြေောင့ြ ကိုကိုနဲ့ပဲ တဈလတဈကြိမ် ဆကတ်ှေ့ဖြစ်သှားတာ”

“ဪ…။ ကိုကိုနဲ့အကြောင်းတွဖတေရြတာတော့ အဆငပြှနတေေဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါနဲ့ ကိုကိုနဲ့ အဈကိုဆို ဘယသ်ူနဲ့နရတော သဘောကလွဲ”

“မေးခွန်းကြီးက အဖနေဲ့အမေ ဘယသ်ူ့ပိုခစွလြဲလို့ မေးနသလေိုပဲ။ အဈကို့ရှေ့မို့ ပြောတာ မဟုတပြါဘူး။ အဈကို့ကို ပိုသဘောကတွယ်။ တဈခါမှ အခုလို မခံစားဖူးဘူး”

“အဈကို့အနနေဲ့ပေါ့လေ…ပြောရရင် နှယ် အခုလိုတွေ့နတောမွိုး မလုပစြချင်ေဘြူး။ မလုပလြည်း မလုပသ်င့တ်ော့ဘူး”

“အင်း…။ ဒါမဲ့ အပြငဘြဝမှာထကြ အခု နှယန်ှင်းမှူဘဝမှာ ပိုပြောန်ပြေီ အဈကိုရဲ့”

“လိုင်းမသုံးနဲ့လို့ ပြောတာ မဟုတဘြူးလေ။ လိုင်းသုံးလို့ရတယ်။ နှယ် စာတွရေေးတာ ကောင်းတာပဲ။ တခွို့ဟာတွဆေို သငပြေးထားတာတွတေောင် ပါတယ်။ ဒါမွိုးကြ ကောင်းတယလြေ။ ကိုယ် ဆိုလိုချင်တ်ာက အပြငမြှာ သှားမတွေ့ဖို့ ပြောချင်တ်ာ”

“ဘာသငပြေးမိလို့လဲ”

“နူးနပတ်ာတွေ ဘယန်ရောကစ ဆိုတာတွပေေါ့။ ဒေါမြေ့ ကိုယရြေးပြီး ကိုယမြမှတမြိဘူးလား”

“ဪ… အာ့လား။ အာ့က သငတ်ာရယမြဟုတပြါဘူး။ ကိုယခြံစားရတာတွကေို မိန်းကလေးတွလည်ေး သဘောကမွယထြငလြို့ ရေးခဲ့တာ”

“အင်းလေ။ ကောင်းတယလြေ။ လူတွေ့တာကြ အန်တရာယလြည်းများတယ်။ တဈခွိနမြဟုတတ်ဈခွိန် တဈယောကယ်ောကဖြစ်စေ၊ ခစွသ်ူကိုယတ်ိုငဖြစ်စေ တွေ့သှားရင် နှယ် ဘယလြိုလုပမြလဲ။ စဉြးစားဖူးလား”

“စဉြးစားဖူးတာပေါ့။ ကြောကလြည်းကြောကတ်ယ်။ အာ့ကြောင့ြ ကိုကိုနဲ့ပဲ တွေ့ဖြစ်တာ။ ဒါမဲ့ ကိုကိုနဲ့ကလည်း တွေ့သာတွေ့တာပါ။ အရငလြိုမဟုတတ်ော့ဘူး။ သူမအားလို့ လိုင်းမသုံးတာက များတယ်။ နှယ့အြတွကြ အခွိနမြပေးနိုငသ်လို စိတဖြိစီးမှုများလို့ထငတ်ယ်။ အဲ့အပိုင်းမှာ အရငလြောကြ စိတမြပါနိုငဘြူး။ ကနွတ်ာတော့ Friend အဖြစ် တွေ့တာ ၂ ယောကလြောကပြါပဲ။ သူတို့ကတော့ နှယ့အြပေါြ တောတ်ောကြောင်းတဲ့သူတွပေါ။ စိတရြှညသ်ည်းခံတာရော၊ နှယမြကြိုကတ်ာမွိုး မလုပတ်ဲ့သူတွမေို့ တွေ့ဖြစ်နတော။ အဲ့တော့ အဈကို ဆိုလိုချင်တ်ာက သူတို့ကိုပါ မတွေ့သင့ဘြူးပေါ့”

“ဒါပေါ့။ မတွေ့သင့ဘြူး။ အကယ်၍များ အဲ့လိုတွေ့နတေုန်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆုံမိရင် နှယ် ဘယလြိုရှင်းပြမှာလဲ။ နှယကြ ကြောကတ်ယသ်ာပြောတာ။ တကယမြကြောကသ်ေးဘူး။ နှယကြ တွေးကြည့်ရြုံနဲ့တင် သိနိုငတ်ဲ့သူပါ။ နှယ့အြတွကပြှောပြတာ”

“နှယသ်ိပါတယ်။ နှယ့ခြစွသ်ူနဲ့တုန်းက…….”

နှယ့ဘြဝအကြောင်းတွေ၊ နှယ့ခြစွသ်ူအကြောင်းတွေ၊ နှယဖြှတသ်န်းခဲ့ဖူးတဲ့အကြောင်းတွေ သူ့ကို ပြောပြဖြစ်သည်။ နှယပြှောသမွှကို စိတရြှညလြကရြှည် အလေးအနကထြား နားထောငပြေးပြီး အကြံဉာဏပြေးနတေဲ့ သူ့ပုံစံက အခုကြတော့လည်း မနကကြနဲ့ တခွားစီပင်။ လူကြီးဆနသ်လို တညင်ှိမတ်ဲ့ပုံစံမို့ သူ့ကို ငေးကြည့်န်မေိသည်။

“အဈကိုပြောတာ မှနပြါတယ်။ အင်းပါ။ နှယ် အတတန်ိုငဆြုံး ထိန်းမယ်။ ဒါနဲ့ နှယ် လိုအပလြာရင် ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ။ အခုက အဈကို့ကို ကြိုကန်ပြေီလေ။ ကိုကိုနဲ့လည်း မတွေ့ချင်တ်ော့ဘူး။ အဈကိုနဲ့ပဲ တွေ့ချင်တ်ာ။ အဈကို့ပဲ စားချင်တ်ာ။ ဟီး”

ပြောရင်း သူ့ခုံနား တိုးသှားပြီး သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ကိုငလြိုကသ်ည်။

“အယ်…”

“ဘာလို့”

“အဆငသ်င့ဖြစ်နတယေရြောြ။ ဟီး”

“နည်းနည်းတောငကြှာပြီ”

“ကြည့်ြ…မပြောဘူး။ သူများ မဝသေးပါဘူး။ စားချင်ပြါတယလြို့ ဒီလောကြ ခဏခဏ ပြောနတောကို”

“ဟုတကြဲ့ပါဗွာ”

နှယ့ကြို ပြောရင်း ထရပလြိုကပြှီး ကုတငဘြေးက စားပြဲဆီကို သူ ထွကသ်ှားသည်။ သူ့ကို လိုကကြှည့ရြင်း ဆကထြိုငန်တေဲ့ နှယ့ကြို လှည့ကြှည့ပြှီး

“မဝသေးဘူးဆို။ ဘာထိုငကြှည့န်တောလဲ။ ဒီကိုလာခဲ့လေ”

“သိဘူးလေ။ ဘာမှမပြောဘဲ ထသှားတော့ လိုကကြှည့န်တောပေါ့။ စောစောကပြောပါလား ဟီး”

နှယ် သူ့အနားရောကတ်ော့ သူလည်း ကြနဒြုံးစွတပြှီးပြီမို့ နှယ့ကြို ကုတငပြေါြ လှဲခိုင်းပြီး နှယ့အြပေါြ တကလြာသည်။ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းရင်း သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို နှယ့ပြန်းဖူးလေးထဲ ထည့ခြွိနမြှာတော့ သှင်းလို့မရဘဲ ပြနပြွော့သှားသည်။ နမ်းနရင်ေး ကြိုးစားကြပမယေ့ြ ဘယလြိုမှ ထူးခွားမလာလို့ သူလကလြွှော့သှားခွိနမြှာတော့ နှယ် သူ့ကို မလှှတပြေးဘဲ ပေါငန်ဲ့ညှပထြားရင်း

“အာ…စားချင်ပြါတယဆြိုမှ ဘာလို့ကသွှားတာလဲ။ မရဘူးဟာ သူများမဝသေးပါဘူးဆို”

“ဒီကလေးနှယ် မရတာကို ဘယလြိုလုပရြမှာတုန်း။ စောနကသာ စကားနားထောငရြင် ကောင်းမှာ။ အခုမှတော့ လှှတပြါ။ အခွိနရြှိပါသေးတယ် နှယရြဲ့။ ထပကြှိုးစားကြည့်တ်ာပေါ့”

“ကတိနောျ။ ဟီး”

သူခေါင်းညိတပြှတော့မှ လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ သူထသှားတော့မှ နှယလြည်း နှယ့ကြုတငဘြကခြှမ်းကို လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။

“နှယ် ရသေောကခြငွတ်ယ်”

နှယ် ပြောသံကြားတော့ သူဘစငေမြှာ လကဆြေးနရင်ေး လှမ်းဖြသည်ေ။

“ရဘေူးက မှနတ်ငခြုံပေါမြှာ နှယရြဲ့”

“ရတယ်။ နှယ် သှားယူလိုကမြယ်”

ကုတငပြေါြ ထိုငန်ရောက ထကာ ခုတငကြို ပတပြှီး လွှောကတ်ဲ့အခွိနမြှာ ရုတတ်ရကြ ကိုယ့ခြှသေံ ကိုယပြှနကြှားလိုကရြလို့ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခွလှမြေးက ပုံမှနမြဟုတဘြဲ ခွထေောကကြို မထိန်းနိုငဘြဲ ယိုငပြှီး လမ်းလွှောကန်တောကို သိလိုကရြသလို ခေါင်းထဲ ရိပခြနဲဖြစ်ပြီး အမှငကြ မကြညခြငွတ်ော့ဘူးမို့ နှုတကြနေ ပြောမိလိုကသ်ည်။

“အဲ…ငါမူးနတောလား”

နှယ့အြသံကြားတော့ သူ လှမ်းပြောသံကြားလိုကရြသည်။

“နှယ် မူးလဲမယန်ောြ။ မူးနရင်ေ ထိုငခြလွိုကြ”

သူလကဆြေးနတေုန်းမို့ နှယ့ဆြီခကြခြငွြးမလာနိုငလြို့ နှယ့ကြို လှမ်းပြောရင်း ကြည့်န်တော မှငလြိုကသ်ည်။ သူပြောတာကို ကြားပမယေ့ြ မှနတ်ငခြုံဆီ ရောကအြောငသ်ှားပြီး ရဘေူးကို ပိုကကြာ ပဝါကိုလှမ်းယူပြီး နှယ့ခြုတငဘြကခြှမ်းကို ခွလှမြေးယိုငတ်ိုငတ်ိုင်၊ ခွသေံတဘတဘြတန်ဲ့ ရောကအြောင် လွှောကသ်ှားပြီး ကုတငပြေါြ လှဲနလေိုကသ်ည်။ သူရောကလြာတော့ ကုတငပြေါလြှဲနတေဲ့ နှယ့ကြိုကြည့်ကြာ ပြုံးပြီး ရယန်သည်ေ။

“သကသ်ာလားနှယ်။ ဘယလြိုနသေေးလဲ”

“အင်း…။ ရုတတ်ရကကြှီး။ နှယ် တဈခါမှ မမူးဖူးဘူး”

“အာ့ကြောင့ြ အဈကို ပြောပါတယ်။ မမနှယ် မူးမယလြို့ ပြောပြောနတောကို ဒါတောင် သူက မဝဘူးခညွြးပဲ”

နှယ့ကြိုပြောရင်း အဲကြန်းကိုလွှော့ပြီးမှ ကုတငပြေါတ်ကလြာကာ နှယ့ကြို စောငသ်ချောခွုံပေးသည်။ ဘယဘြကကြိုပဲ စောင်းအိပတ်တသ်ူမို့ သူ့ကို ကြောပေးပြီး ကုတငအြစွန်းဘကန်ားတိုးကာ တစောင်းအိပန်ရင်ေး နှယ် မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားသည်။ ခဏလေး မှေးခနဲအိပပြွောန်ခွေိနမြှာပဲ အောကပြှုတကြသွလို ခံစားရပြီး ခန်ဓာကိုယ် ဆတခြနဲတွန့ကြာ နှယ် နိုးလာသည်။ နှယ့ကြွောကို အသာပုတပြေးပြီး နှယ့ကြိုလှမ်းဆှဲပြီး သူ့ရငခြှငထြဲ ထည့ကြာ

“လာ…အဈကို့နားတိုးခဲ့။ ကလေးလေးက စိတမြဖြောင့တ်ာလား စိတမြခတွာလား။ အိပတ်ာတောင် လန့န်ိုးနတယ်ေ။ ဒီညတော့ စိတဖြှောင့လြကဖြှောင့ြ အိပလြိုကတ်ော့”

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူ့လကမြောင်းပေါြ ခေါင်းအုံးစပြေီး သူ့ရငခြှငထြဲအိပန်တေဲ့ နှယ့န်ဖူးလေးကို နမ်းခံလိုကရြတာ နောကဆြုံးသိလိုကသ်ည်။ နှယ့မြကြလြုံးတွေ ဖြင့မြရအောင် လေးလံနသလေို စကားပငမြပြောနိုငဘြဲ နှယ် အိပပြွောသ်ှားခဲ့သည်။

ပူလောငအြိုကစြပမြှုနဲ့အတူ နှယ် နိုးလာခဲ့သည်။ အရငဆြုံး သတိထားမိတာ နှယ့တ်ဈကိုယလြုံး ခွှေးတွရှေှဲနသည်ေ။ သူ့ရငခြှငထြဲ အိပပြွောစြဉကြအတိုင်း နိုးလာတော့လည်း သူ့ရငခြှငထြဲမှာပင်။ ပူလောငအြိုကန်တောရယ်၊ ခွှေးတွရှေှဲနတောရယကြှောင့ြ နှယ် စောငကြို ဖယလြိုကခြွိနမြှာ သူပါ နိုးလာခဲ့သည်။

“ပူလို့လား နှယ်”

“အင်း။ နှယ့တ်ဈကိုယလြုံး ခွှေးတွခညွြေးပဲ”

“နှယ် အေးမှာစိုးလို့ အဈကို အဲကြန်းလျှော့ထားတာ။ ခဏလေး မထနဲ့ဦး။ အဈကို တဈသ်ှူးယူပေးမယ်”

ကုတငခြှရင်ေးက စားပြဲမှာ တငထြားတဲ့ တဈသွှူးဘူးဆီသှားကာ တဈသွှူးတွယေူပြီး နှယ့ကြို ပေးပြီးမှ အဲကြန်း Speed ကို တငကြာ ကုတငပြေါြ ပြနရြောကလြာသည်။ ရငဘြတန်ဲ့ ခန်ဓာကိုယပြေါကြ ခွှေးတွသေုတပြှီး တဈသွှူးပစ်ဖို့ မထချင်တ်ာနဲ့ နှယ့ဘြကခြှမ်း ကုတငဘြေးကို ပစ်ခပြှီး နှယ် လှဲအိပန်လေိုကသ်ည်။ သူ ပြနရြောကလြာတော့လည်း နှယ့ကြို လကတ်ဈဖကကြ ဖကထြားရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ စောငသ်ချောပြနခြှုံပေးနတော သိလိုကသ်ည်။

နှယ် ထပပြှီး အမှောငထြုထဲကို လငွမြှနစြှာ ရောကသ်ှားခဲ့သည်။ ဘာဆိုဘာမှ မသိလိုကဘြဲ အမှောငထြုမှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းလာခဲ့ပြီး နှယ့ြ မကြလြုံး ပြင့လြာခဲ့သည်။ မကြလြုံးဖြင့ဖြှင့ခြငွြး ပထမဆုံး တွေ့လိုကရြတာ မကြန်ှာကြကဖြှူဖြူ။ မီးသီးအလှဆငထြားတဲ့ အကြကလြေးတွေ တွေ့ရသည်။ မနေ့က သတိမထားမိခဲ့တဲ့ မကြန်ှာကြကဖြှူဖြူလေးက အခုတော့လည်း လှနတယေလြို့ ခံစားမိသည်။

ဒုတိယ သတိထားမိတာ နှယ့လြညပြင်း။ သူ့လကမြောင်းပေါြ ခေါင်းအုံးထားသလို နှယ့လြညပြင်းကို သူ့လကဖြှင့ြ သိုင်းဖကထြားသည်။ ခေါင်းလေး ငုံ့ကြည့်လြိုကခြွိနမြှာတော့ နှယ့လြညပြင်းနားမှာ သူ့လကန်ှဈဖကကြို လကခြွောင်းလေးတွေ ယှကထြားတာ တွေ့လိုကရြသည်။ ညအိပတ်ဲ့အခွိနမြှာ နှယ် ဘယဘြကစြောင်းအိပန်ကမွေို့ ခန်ဓာကိုယလြှည့မြှာစိုးလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကုတငတ်ဈဖကစြှန်းကို လှိမ့ရြင်း ပြုတကြမွှာစိုးလို့များ နှယ့ကြို အခုလို ဖကထြားခဲ့သလားပင်။ အိပပြွောန်တေဲ့ သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း သူ့အသကရြှူသံကြောင့ြ သူအိပပြွောန်သညေမြှာ အသအချောပင်။

အိပပြွောန်တောတောင် လကကြိုမလှှတဘြဲ ယှကထြားဆဲဖြစ်သလို သူ့လကမြောင်းပေါမြှာ တဈညလုံး နှယ် ခေါင်းအုံးအိပခြဲ့သည့ြ နာကငွမြှုဒဏကြို ဘယလြိုများ သည်းခံခဲ့ပါလိမ့လြို့တွေးရင်း အအိပဆြတပြုံရတဲ့ သူ့ကြောင့ြ နှယ် မလှုပဘြဲ ငှိမန်လေိုကသ်ည်။ နည်းနည်းလေးကြာတော့ နှယ့ခြေါင်းရင်းနားမှာ တငထြားတဲ့ ဖုန်းကို လကန်ဲ့ စမ်းပြီး ယူလိုကသ်ည်။ ကငမြရာကိုဖြင့ပြှီး သူ့လကယ်ှကထြားတာလေးကို သဘောကလွို့ ဓာတပြုံရိုကဖြို့ ခွိနလြိုကပြမယေ့ြ သူ့ကို ခွင့မြတောင်းဘဲ မရိုကခြငွသ်လို အခုလို ဓာတပြုံရိုကတ်ာကို သူလည်း မကြိုကလြောကဘြူးလို့တွေးပြီး မကြန်ှာကြကကြိုသာ ရိုကလြိုကသ်ည်။ နှယ့လြှုပရြှားမှုကြောင့ြ ထငသ်ည်။ သူ နိုးလာခဲ့သည်။

“နှယ် သကသ်ာလား”

နိုးလာလာချင်ြး နှယ့ကြို အရငဆြုံး မေးလာတဲ့ မေးခွန်းကြောင့ြ သဘောကတွဲ့ အပြုံးတွနေဲ့အတူ သူ့ကို ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။ သူ့လကြ ဖြညလြိုကတ်ော့မှ သူ့ရငခြှငထြဲက ထွကပြှီး တဈဖကကြို လှိမ့ကြာ ခုတငဘြေးမှာ ကနွတေဲ့ တဈသွှူးစတွကေို ဓာတပြုံရိုကရြင်း သူ့ကို မေးလိုကသ်ည်။

“နှယ့ကြှောင့ြ နိုးလာတာလား”

“မဟုတပြါဘူး။ အခန်းက လင်းနတေော့ အလိုလို နိုးလာတာထငတ်ယ်”

သူပြောမှ သတိထားမိသည်။ ပြတင်းပေါကမြှာ လိုကကြာ မပိတထြားသည့အြတွကြ အခန်းမှာ မီးမထွန်းထားသောလြည်း နံနကခြင်းအလင်းရောငကြှောင့ြ လင်းနခေဲ့သည်။ သူ့ဖုန်းမှ ဖုန်းဝငလြာသောကြောင့ြ သူ့ရငခြှငထြဲဝငကြာ နှယ် ငှိမန်လေိုကသ်ည်။

“ထူးထူးဆန်းဆန်း မနကြ အစောကြီး ဆကလြို့ပါလား”

တဈဖကကြ ဘာပြောလဲ မကြားရသောလြည်း သူပြောတာကိုတော့ အတိုင်းသား ကြားနရသေည်။

“အခုလား။ ဟိုတယမြှာလေ။ ခစွသ်ူလေးနဲ့”

ဖုန်းပြောရင်း နှယ့ကြို ငုံ့ကြည့်ပြှီး နှယ့န်ဖူးက ဆံစလေးတွကေို လကခြွောင်းလေးနဲ့ တို့ထိဆော့ကစားနသည်ေ။

“တွေ့မယလြေ။ နေ့လယ် ဆိုငထြိုငခြါနီး ဖုန်းဆကလြိုကမြယ်”

တွေ့မယဆြိုသည့စြကားကြားရ၍ သူ့ကို မော့ကြည့်မြိသည်။ နှယ့ကြိုယန်ှယ် လကည်ှိုးထိုးပြရင်း နှုတမြှ အသံမထွကဘြဲ “နှယရြောလား” လို့ မေးလိုကသ်ည်။ နှယ့ကြို ခေါင်းညိတပြှရင်းမှ

“အာ့ဆို ဒါပဲလေ။ တွေ့မှပဲ မိတဆြကပြေးတော့မယ်”

နှယ့ြ စိတထြဲ လန့သ်ှားပြီး သူ့ကို မကြလြုံးပြူးကြည့်မြိသည်။ သူဖုန်းပြောလို့ ပြီးသှားပြီမို့

“အဈကို့ သူငယခြငွြးလား”

“အင်း။ မတွေ့တာကြာပြီ။ အခုမှ ဘာစိတကြူးပေါကပြှီး ဖုန်းဆကလြဲ မသိဘူး”

“ဒါနဲ့ တကယ် နှယန်ဲ့ ပေးတွေ့မလို့လား။ ကောင်းပါ့မလား။ တောကြှာ အဈကို့အတွကြ မကောင်းဘူးနောြ”

“ရပါတယ်။ ဆိုငထြိုငမြှာဆိုတော့ နှစ်ယောကတ်ည်းထကစြာရင် အဖောပြါတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ နှယ် အဆငပြှတယေမြလား”

“ပြတောက ပြပေါတယ်။ မန်းလေးမှာ နှယ့ကြို သိတဲ့သူမှ မရှိဘဲ။ အဈကို အဆငပြှရင်ေ ရပြီ”

“အင်း။ အာ့ဆို အခု နှယ် ဘာစားမှာလဲ”

“အဈကို အဆငပြှရောပဲ မှာလိုကပြါ။ ရတယ်။ နှယကြ ဘာဖြစ်ဖြစ် စားပါတယ်”

“အာ့ မေးတာမဟုတဘြူး။ လူအရငစြားမှာလား၊ မုန့အြရင် စားမှာလားမေးတာ”

“သှောြ…နှယကြ အကောင်းမေးနတယေထြငတ်ာ။ အဈကိုက လာနောကန်တောပဲ။ ဒါနဲ့ အဈကိုကရော ဘယအြခွိနပြှနမြှာလဲ”

“၈ နာရီကြောလြောကမြှ ပြနမြယ်။ ပြီးမှ လာပြနခြေါမြယလြေ။ နှယ် အဆငပြှတယေမြလား”

“နှယကြ ပြပေါတယ်။ အဈကို ပြနလြာမှာတော့ သချောတယမြလား”

“ဒီတဈခါ အရှကကြှဲရငတ်ော့ ပြနမြလာတော့ဘူးလေ။ ဟီးဟီး”

“အမ်။ အဲ့လိုတော့ မလုပန်ဲ့လေ။ နှယ် မန်းလေး မသှားတတပြါဘူးဆို”

“နောကတ်ာပါခငဗြွာ။ ပြနလြာခေါမြှာပါ။ စိတခြွ။ အိမကြိုတော့ ခဏပြနမြှ ရမယ် နှယရြဲ့”

“အင်း အာ့က ရပါတယ်။ ပြနလြာခေါရြင် ပြီးရော။ ဟီး”

သူ့ကိုပြောပြီး ခုတငပြေါမြှဆင်းကာ ရချိုးခန်းဘကြ နှယ် ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ နှယ် ရချိုးခန်းက ပြနလြာတော့ သူလည်း ရချိုးခန်းဘကြ ထသှားတာနဲ့ ခုတငပြေါမြှာပဲ စောငခြှုံပြီး သူ့ကို စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ရချိုးခန်းထဲမှာ ဖုန်းပြောရင်း မုန့မြှာနသေံ ကြားရသည်။ သူ ပြနလြာတော့ ကုတငပြေါြ တကမြလာဘဲ ကုတငခြှရင်ေးက ထိုငခြုံမှာ ထိုငပြှီး မုန့လြာပို့တာ စောင့ရြင်း နှယတ်ို့ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။

တံခါးခေါကသ်ံကြားတော့ နှယ် စောငထြဲဝငကြာ ခေါင်းမှီးခွုံနလေိုကသ်ည်။ လာပို့တဲ့သူ ပြနသ်ှားမှ ကုတငပြေါကြ ဆင်းခဲ့လိုကတ်ယ်။ နံနကစြာ စားဖို့ ပြငဆြငန်တေုန်းမှာပဲ ကောဖြီထုပ် တွေ့တာကြောင့ြ သူ့ကို မေးလိုကသ်ည်။

“အဈကို ကောဖြီသောကြဦးမှာလား”

“အင်း သောကမြယလြေ။ အတူတူသောကရြအောင် ကောဖြီပါ မှာလိုကတ်ာ”

“အင်း။ အာ့ဆို နှယ် ရနှေေးတညဖြို့ လုပလြိုကမြယ်”

စားပြဲပေါတ်ှင် ရှိနသေော (၃)မိနဈ ရနှေေးအိုးယူပြီး ရဖြညေ့ဖြို့အသှား သူ့အနားရောကခြွိနမြှာ နှယ့လြကကြို လှမ်းဆှဲပြီး

“နှယ်…ကိုယ့ကြို ခစွလြား”

ရုတတ်ရကြ သူ့အမေးကို ဘာမှ ပြနမြဖြဘေဲ နှယ့ြ လကကြို ဖြညကြာ သူ့အနားက ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ဘစငေမြှာ ရဖြညေ့န်ရင်ေး နှယ် သဘောကစွှာ ရယန်မေိသည်။ နောကတ်ဈကြိမ် နှယ့ကြို သူထပမြေးပြနသ်ည်။

“နှယ်…ကိုယ့ကြို ခစွလြားလို့”

သူ့မေးခွန်းကို ဘာမှပြနမြဖြဘေဲ ဘစငေကြ မှနကြိုကြည့်ရြင်း နှယ် ထပပြှုံးမိသည်။ ယခုအခွိနထြိ သူ့ကို သဘောကပြမယေ့ြ ခစွတ်ယလြို့ ဖြရလေောကအြောင် နှယ့စြိတထြဲမှာ မခံစားမိသေးတာ သချောသည်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ခစွတ်ယလြို့ ပြနမြဖြချင်ေသ်ေးသလို သူ အခုလို ခဏခဏ မေးနတောလေးကို သဘောကလွို့ တမငပြှနမြဖြဘေဲ မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်ခွင်ေးပင်။ နှယ့ထြံမှ မညသ်ည့အြဖြမှေ မကြားရတဲ့အခါ သူ လကလြွှော့သှားပုံ ရသည်။

ဆေးထားတဲ့ ကောဖြီခွကကြို စားပြဲပေါတ်ငပြှီး ရနှေေးအိုးတညပြှီးမှ သူ့ရဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငခြုံမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ သူနယပြေးထားတဲ့ မုန့ပြန်းကနကြို ကမ်းပေးတာကြောင့ြ လှမ်းယူပြီး မုန့န်ယထြားတာ မနှံ့သေးလို့ တူ ၂ချောင်းကို တဈဖကစြီ ခွဲ,ကိုငကြာ မုန့မြှှရင်ေး

“မုန့ကြ တဈပြဲတည်းရောြ။ အဈကို မစားဘူးလား”

“စားပါ။ နှယ် ကြိုကတ်ယမြလား”

“အှန်း။ နှယ် တို့ဟူးနှေးကြိုကတ်ယလြို့ မပြောမိပါဘူး။ ဒါလည်း သိတာပဲလား”

“နှယကြ ရှမ်းခေါကဆြှဲ၊ မှီးရှည် ကြိုကတ်တတ်ာမို့ တို့ဟူးနှေးလည်း ကြိုကလြောကမြယထြငလြို့ပါ”

“အင်း။ ကြိုကတ်ယ်။ ဒါနဲ့ တဈပြဲတည်း။ အဈကို မစားဘူးလား”

သူ့ကိုမေးပြီးခွိနမြှာ မုန့န်ယလြို့ပြီးသှားတော့ ပထမဆုံး တဈလုတကြို သူ့အား ခွံ့ကြှေးလိုကသ်ည်။

“စားဦးစားဖြားလေး မွည်းကြည့်ျ”

သူ့ကို ကြှေးပြီးမှ နှယ် စားကြည့်သ်ည်။ မထငထြားလောကအြောင် အရသာမှာ စားကောင်းနခေဲ့သည်။

“အဲ…စားကောင်းတယရြောြ”

“စားကောင်းရင် စားပါ။ နှယ် ကြိုကတ်ယဆြို ရပြီ”

အဲ့ဒီလိုနဲ့ သူ့ကို တဈလုတ် ခွံ့ကြှေးလိုကြ၊ နှယ် တဈလုတ် စားလိုကဖြှင့ြ တို့ဟူးနှေး တဈပြဲကို နှစ်ယောကအြတူတူ စားဖြစ်ခဲ့သည်။ နောကဆြုံး တဈလုတမြက နှစ်လုတစြာမကြ ကနွခြွိနမြှာတော့ တဈဝကစြီခွဲကာ သူ့ကို ခွံ့ကြှေးပြီး ကနွတ်ာကို နှယ် စားလိုကသ်ည်။

“မုန့တ်ောင် အတိအကြ ခွဲစားတာနောြ။ မတမြတန်ှယကြ တကယ် စနဈတကကြှီး”

“အမ်…သူ မဝမှာစိုးလို့လည်း ခွဲကြှေးရသေးတယ်။ အဲ့တဈပြဲလုံး နှယ် တဈယောကတ်ည်းလည်း ကုနတ်ယန်ောြ။ အဈကို ဗိုကဆြာနမှောစိုးလို့ ခွဲကြှေးတာ”

“အင်း။ သိတယလြေ။ အာ့ကြောင့ြ တမင် တဈပြဲပဲ မှာလိုကတ်ာ။ ခွံ့ကြှေးတာ စားချင်လြို့။ ဟီး”

“အမ်…”

သူ့အား မကြစြောင်းထိုးရင်း

“ဉာဏခြညွြးပဲ။ ပုံမှနဆြို နှယ် စားမယ့အြထဲက အခုလို ခွဲမကြှေးတတပြါဘူး။ နှယကြ တဈကိုယကြောင်းသမား။ ကြှေးချင်ြ တဈပြဲသပသ်ပဝြယကြွှေးတာ။ နှယစြားမယ့အြထဲကတော့ ခွဲမကြှေးတတဘြူး”

“မတူဘူး နှယရြဲ့။ အာ့က သူများကို။ အခု နှယကြ ကိုယ့အြပေါမြှာ လုပပြေးမှာ သချောတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နှယကြ အဈကို့ကို ဂရုစိုကခြငွတ်ာ။ လုပပြေးချင်တ်ာလေ။ ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွမှောက မိခငစြိတရြှိတယ်။ ကိုယခြစွတ်ဲ့သူဆို ဂရုစိုကပြေးချင်တ်ယ်။ လုပပြေးချင်တ်တကြှတယလြေ။ အခုလည်း အဲ့လိုပဲ။ နှယ့ကြို လုပခြှင့ရြအောငလြို့ လုပပြေးတာ”

“အရမ်းတွေ အလိုကသ်ိနတောနောြ”

ရနှေေးရနပြေီမို့ ရနှေေးအိုး သှားယူပြီး ထိုငခြုံဆီ ပြနထြိုငလြိုကသ်ည်။

“အဈကို။ ရဘယေလြောကထြည့ပြေးရမလဲ”

“နှယ် အဆငပြှသလေို ဖြောပြါ။ ရတယ်”

“အဲ့လိုမဟုတဘြူးလေ။ အဈကို ဘယလြိုကြိုကလြဲမေးတာ။ ညကလည်း မဖြဘေူး။ အဈကို ကြိုကတ်ဲ့ပုံစံ ဖြောပြေးတော့ ပိုသောကလြို့ ကောင်းတာပေါ့”

“နှယ် ဖြောပြေးတာကို ကြိုကတ်ာလေ။ ဘယလြိုဖြောဖြွောြ ရတယ်။ နှယကြိုယတ်ိုင် ဖြောပြေးတာမို့ ကြိုကတ်ာ”

ထိုငခြုံနောကမြှီကို မှီကာ နှယ့ကြို ပြောနတေဲ့ သူ့ကိုကြည့်ရြင်း နှယ့မြကြန်ှာမှာ ကြနပေအြပြုံးတို့ ပြုံးမိမယထြငပြါတယ်။ သူ အဲ့ဒီလို ဖြတောလေးကို နှယ် သဘောကတွယလြေ။ ကောဖြီတဈခွကပြဲ ဖြောပြှီး တဈခွကကြို ရနှေေးအဖြူပဲ ထည့လြိုကသ်ည်။

“ကောဖြီက တဈခွကပြဲလား။ နှယ် မသောကတ်ော့ဘူးလား”

“နှယ် 3in1 ကောဖြီတွေ မကြိုကဘြူးအဈကိုရဲ့။ အဈကို့အတွကပြဲ ဖြောပြေးတာ။ နှယ် မသောကတ်ော့ဘူး”

ကောဖြီသောကရြင်း နှယ့ကြို ကြည့်ကြာ

“နှယ်…ကိုယ် တောတ်ောကြံကောင်းတာပဲနောြ”

“ဘာလို့”

“သှောြ…နှယကြ ကောဖြီတောင် မကြိုကရြင် လုံး၀ မသောကဘြူးဆိုတော့လေ။ အခုက ကိုယ် ကံကောင်းတာပေါ့။ နှယကြ ကိုယ့ကြို စားတယလြေ”

“သှောြ…ဟီး။ အာ့တော့ ဟုတတ်ယ်။ နှယ် သဘောမကတွဲ့သူဆိုရငတ်ော့ လကမြခံလောကဘြူး။ ဒါမယ့ြ အဈကို့ကိုတော့ ဘာလို့မှန်းမသိ လူမမှငဖြူးခငတ်ည်းက စိတထြဲ လကခြံမိနတော။ ဗိုလထြိုငန်ဲ့ ပုံပို့တုန်းက မှိုပြင့လြေးမှငပြှီး တွေးမိသေးတယ်”

“ဘာတွေးမိတာတုန်း”

“ဟီး။ bj ပေးမယလြို့လေ”

“အမ်။ ပြောတော့ တေးတေးလေးဆို။ မထူးခွားဘူးဆို”

“ဟုတတ်ယလြေ။ မထူးခွားဘူးလေ။ ဟီးဟီး”

“နှယကြ တဈယောကတ်ည်းပါနောြ”

“ဘာလို့”

“နှယ် ၁၅ ကိုယမြွား ရှိသလားလို့လေ”

“အမ်။ နှစ်ယောကမြရှိနိုငတ်ဲ့ တဈဦးတည်းသော နှယပြါရှင်။ ဘာလို့တုန်း”

“ဟုတတ်ယလြေ။ မကြိုကဘြူးလို့ ပြောတာလည်း နှယ်၊ တေးတေးလေးလို့ ပြောတာလည်း နှယ်၊ ပုံပြပြီးမှ လကခြံမယပြှောတာလည်း နှယ်၊ ပြီးမှ ပုံက ရှုထောင့ကြစားလို့ရတယပြှောလို့ ဝရံတာမှာ video call နဲ့ ပြောရင်း တံတွေးမှိုခသွံကြားရတာလည်း နှယပြဲ။ ဒါတောင် Video Call ပြီးမှ လသေံပြောင်းသှားတုန်းက ဝနမြခံတာလည်း နှယပြဲ။ အပြငမြှာ ကိုငကြှည့ပြှီးမှ ယုံမယပြှောတာလည်း နှယ်။ ပြောတော့ ဘာမှမခံစားရပါဘူးဆိုပြီး လာတဲ့လမ်းမှာလည်း ရှှဲလို့ ရဝငေဆြေးခဲ့တယပြှောတာလည်း နှယ်။ ညကလည်း မဝသေးဘူးပြောပြီး အခုကြ မထူးခွားဘူးပဲပြောလို့ နှယ် အစဈမှဟုတရြဲ့လားလို့ပါ။ အခုလည်း လူမမှငဖြူးခငထြဲက bj ပေးမယ် စိတကြူးထားတယတ်ဲ့။ တောတ်ောြ တတလြည်း တတန်ိုငတ်ဲ့ နှယ်”

“ဟီး…မကြိုကဘြူးလား”

“ကြိုကတ်ယလြေ”

“အင်းလေ။ အာ့ အဓိကပဲလေ။ အဈကို ကြိုကရြင် ပြီးတာပဲ”

“မမနှယပြဲ အမွိုးမွိုး ပြောနတော။ ကြှနတ်ောကြ ကြိုကတ်ယပြဲ ပြောခဲ့တာခငဗြွ”

“ဘာလဲ။ ငှိုငှငတ်ာလား”

“မငှိုငှငပြါဘူးဗွာ။ မတမြတန်ှယ် စကားတွကေ ရှေ့နောကမြှ မညီဘဲ။ သူများကို စကလည်း စချင်ြ။ စိတပြကြသ်ှားမှာလည်း ကြောကသ်ေးတယ်။ နှယကြ ကလေးလေးနဲ့တူတယ်။ သိသာတယ်။ ဟနမြဆောငတ်တဘြူး။ သဘောကရွင် မကြန်ှာကို ပြုံးဖြီးနရေော။ ဒါတောင် ညက ထပန်မယေခြညွြး ဂစွတ်ိုကန်တော။ မဝသေးဘူးခညွြးအောပြှီး အိပပြွောသ်ှားတာလည်း နှယပြဲနောြ”

“ညက မူးသှားလို့ပါဗွ။ အခုက အေးဆေးဖြစ်သှားပြီ။ ဗိုကလြည်း ဝသှားပြီဆိုတော့ အားအပြည့ပြဲ။ ဟီးဟီး”

“ဒီလောကြ မူးသှားတာတောင် မပြီးဘူးပြောခဲ့တာလည်း နှယပြဲနောြ။ ဟားဟား”

နှယတ်ို့ ကောဖြီသောကရြင်း စကားတွေ အပြနအြလှနပြှောပြီးမှ သူ ထိုငခြုံကနေ ထ,သှားခဲ့သည်။ ဘစငေသ်ှားပြီး သူ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကန်သေောကြောင့ြ

“နှယဆြို ပိတရြကတ်ှေ နေ့လယထြိ အိပတ်ာ။ တဈခါတလေ မုန့သ်ာ ထစားလိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာလည်း မသဈဘူး။ သှားလည်း မတိုကဘြူး။ ဟီး”

“ကိုယလြည်း အတူတူပဲ။ ပိတရြကဆြို မလုပဖြစ်တာ များတယ်”

သူ ပြနဖြှသေံ ကြားမှ နှယ် စဉြးစားမိသည်။ နှယတ်ို့ နောကတ်ဈကြိမ် နမှောမလို့ သူ သန့ရြှင်းရေး လုပန်တောများလားလို့ပေါ့။ အဲ့ဒီလို အတွေးနဲ့အတူ သိမ်းစရာရှိတာတွေ သိမ်းဆည်းကာ ဘစငေရြှိရာလိုကသ်ှားပြီး သူ့အနား ရပန်လေိုကသ်ည်။

“ပြောတော့ ပိတရြကတ်ှေ မလုပဘြူးဆို။ အခု ဘာစိတကြူးပေါကလြို့ အနားရောကလြာတာလဲ”

“သိဘူးလေ။ အဈကို သန့ရြှင်းရေးလုပန်တေော့ နှယလြည်း လာလုပတ်ာပေါ့။ ဘာလဲ မလုပရြဘူးလား”

“လုပပြါဗွာ။ မတမြတန်ှယ် သဘော”

သူ့ကို ပြောနတေုန်းမှာပဲ နှယ့ကြို ဖြရင်ေး ဘစငေကြနေ သူ ထွကသ်ှားသည်။ နှယလြည်း မကြန်ှာသဈ၊ သှားတိုကပြှီး ကုတငဆြီရောကတ်ော့ အောကပျိုင်းကို စောငခြှုံထားပြီး သူ ကုတငပြေါြ လှဲနသည်ေ။ စောငကြို လှနကြာ နှယ် စောငထြဲဝငပြှီး လှဲလိုကသ်ည်။ ခဏအကြာမှာတော့

“ဒါနဲ့ အဈကို့ ညီလေး အခွအနေရေော”

မေးလည်းမေး လကကြလည်း စောငကြို လှနကြာ သူ့ဖြားဖကတ်ောအြား ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ပုံမှနအြတိုင်းသာ ရှိနသေေးသောကြောင့ြ

“တွေ့လား တေးတေးလေးပါဆို။ ဟီး”

“ပြောငတ်ယန်ောြ။ ရယထြားပါ”

“ရောြ။ တကယပြှောတာလေ။ ဒီမှာ ကြည့်ပြါလား။ ဘယမြှာလဲ ၈ လကမ် ရှိမှမရှိဘဲနဲ့။ ဟီးဟီး”

“ကိုယကြ ကိုယသ်ူခိုး နှယရြဲ့။ အဝတအြစားနဲ့ကြည့်ရြင် လူကောငမြကြီးသလိုပဲ။ အခု ကြည့်ပြါလား။ ကိုယ့ပြုံစံက မထငရြဘူးမလား။ အဲ့လိုပဲ ကိုယ့ည်ီလေးကလည်း သူခိုးပဲ။ ထလာမှ ကြီးတာမွိုး”

“ယုံပါဘူး။ ဟီးဟီး”

“ငါနောြ။ ဒီကလေး ဘယလြိုလုပရြမလဲ”

“ဘယလြိုမှ မလုပန်ဲ့။ နှယ် အရငလြုပမြယ်။ ဟီးဟီး”

“မနိုးသေးတော့လည်း နှိုးရမှာပေါ့”

နှယ် အဲ့ဒီလို ပြောလိုကခြွိနမြှာပဲ သူ့လိငတ်ံမှာ ဆတခြနဲဖြစ်သှားသောကြောင့ြ သူ့လိငတ်ံကို ဘယည်ာရမ်းရင်း သူ့မကြန်ှာကိုကြည့်ကြာ

“အယကြို…ဘာတွေ မွှောလြင့န်တောလဲ။ နှယ် bj မပေးဘူးလို့ ပြောထားတယလြေ။ ဟီးဟီး”

“ဟောဗွာ။ နှယပြဲ ပုံမှငထြဲက ပေးမယလြို့ စိတကြူးထားတယဆြို။ အခုကြည့်ြ ဘာတွမွှေောလြင့န်တောလဲတဲ့။ မမနှယပြဲ အမွိုးမွိုး။ သဘောပါဗွာ။ ကြိုကတ်ာလုပပြါ”

အငှင်းအခုံလုပရြင်း လိငတ်ံကို ဆော့ကစားနတေုန်းမှာပဲ ထောငမြတလြာသည်။ သူ့ခါးအလယလြောကမြှာ နှယ် ထိုငလြိုကသ်ည်။ နှယ့ဆြံပငတ်ှကေို ဘယဘြကခြှမ်းမှာ စုပြီး ခလွိုကပြှီးမှ ကိုယကြို ကိုင်းကာ သူ့လိငတ်ံအား တဈခကြြ နမ်းလိုကသ်ည်။ သူ့ကို လှမ်းကြည့်တ်ော့လည်း နှယ့ကြိုကြည့်ပြှီး ပြုံးနသညေမြို့ နှယ့ြ မကြလြုံးအကြည့်တ်ှကေို သူ့လိငတ်ံဆီ ပို့လိုကပြှီး လကန်ဲ့ဆော့ကစားနခေဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်း ထောငမြတပြှည့တ်င်းလာတဲ့ သူ့လိငတ်ံကို လွှာဖြားလေးနဲ့ အရငထြိလိုကသ်ည်။ တင်းရင်းနတေဲ့ လိငတ်ံထိပဖြူးလေးကို သဘောကစွှာ နမ်းမိသည်။ လကန်ဲ့ လွှာတို့ရဲ့ လှုပရြှားမှုတွကြေားမှာ သူ့လိငတ်ံလေး ထောငမြတစြိုစွတန်ဆေဲ။ သူ့ကို တဈခကြတ်ဈခကြြ လှမ်းကြည့်ရြင်း လိငတ်ံတဈလွှောကြ လွှာနဲ့ ပြတတ်ိုကရြင်း ထိပဖြူးလေးရဲ့ အဝကိုတော့ ကငွမြှာစိုးလို့ လွှာဖြားလေးနဲ့သာ ဆော့ကစားခဲ့သည်။ တဈခါတလေ သူ့လိငတ်ံနဲ့ နှယ့ပြါးပြငကြို တဖတဖြတရြိုကရြင်း ဆော့ကစားခဲ့သည်။

“နှယ် ခဏလေး”

နှယ် ရပတ်န့လြိုကခြွိနမြှာ သူ ကုတငပြေါကြ ဆင်းသှားသည်။ ကြနဒြုံးဘူးယူကာ သူ ကုတငပြေါြ ပြနတ်ကလြာခဲ့သည်။ သူ့လကထြဲက ကြနဒြုံးဘူးကို ယူပြီး နှယ် ဖောကလြိုကသ်ည်။ အခွိနဘြယလြောကမြှ မကြာလိုကသ်ောလြည်း သူ့လိငတ်ံကို ပြနကြှည့လြိုကခြွိနမြှာ နှယ် ငိုချင်သ်ှားသည်။

“ဟင်…ပြနကြသွှားတာလား”

နှယ့ရြဲ့ အားလွော့တဲ့ စကားသံကြောင့ြ သူ စိတည်ဈသှားမလားလို့ စိတပြူမိသည်။ ထို့ကြောင့ြ နောကတ်ဈကြိမ် သူ့လိငတ်ံကို ကိုငဆြှရင်း bj ထပလြုပပြေးဖြစ်ခဲ့သည်။ တကယတ်ော့ နှယ့စြိတထြဲမှာ ညကလိုအဖြစ်မွိုး ထပဖြစ်မှာကို စိုးရိမန်ခေဲ့တာပါ။ နှယ် ထပလြိုချင်သ်ေးသည်။ သူနဲ့ လိငဆြကဆြံရတဲ့ ခံစားမှုမွိုး နှယ့စြိတထြဲမှာ လိုချင်သ်ေးသည့အြတွကြ ညကလို ထပမြရတော့မှာ စိုးရိမန်ကြေောင်းကိုတော့ သူ့ကို မပြောပြဖြစ်ခဲ့ဘူး။ bj ပေးနတေဲ့ နှယ့ကြို ကြည့်န်ရင်ေးမှ

“နှယ်…လကထြဲပြည့ရြဲ့လား”

“ပြည့ဘြူးလေ။ ဒီမှာကြည့်ပြါလား။ ဘယမြှာ ပြည့လြို့လဲ။ ဟီး”

သူသည် တမငမြေးခွင်းဖြစ်နိုငသ်လို နှယသ်ညလြည်း တမငပြင် သူ့ကို စ,ချင်သ်ောကြောင့ြ ဆန့ကြငွဘြကတ်ှသော ပြောခဲ့သည်။ သူ့ကို bj လုပပြေးရင်း သူ့ထံမှ “ရလောကပြှီ” ဟု ဆိုသောကြောင့ြ နှယကြိုယတ်ိုင် သူ့လိငတ်ံအား ကြနဒြုံးစွတပြေးလိုကသ်ည်။ ကြနဒြုံးစွတပြှီးမှ သူ ထ,လာကာ နှယ့ကြို လှဲခိုင်းသည်။

နှယ့အြပေါြ အုပမြိုးပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းရင်း စိတအြရှိနတ်ှေ တကလြာခွိနမြှာတော့ နှယ့ြ ခန်ဓာကိုယမြှာ လှန့လြူးလာသည်။ အသကရြှူသံတွေ၊ တရှိုကမြကမြကြ အနမ်းတွကြေား ပြောဝြငစြီးမွောနခွေိနမြှာ နမ်းနတောကို ရုတတ်ရကြ သူ ရပလြိုကတ်ာကြောင့ြ သူ့ကို ကြည့်န်စဉေမြှာပဲ သူကတော့ သူ့ဖုန်းကို ယူပြီး ကြည့်န်သည်ေ။

“ဘာလုပန်တောလဲ”

“အခွိနမြှတမြလို့လေ။ အရှကတ်ော့ ထပအြကြဲမခံနိုငဘြူး။ ဒီတဈခါ အခွိန် သချောမှတထြားမလို့”

“သှောြ…ဟီး။ အခု ဘယန်ှဈနာရီလဲ”

“၇ နာရီအတိ”

နှယ့ကြိုဖြရင်ေး သူ့ဖုန်းကို နှယတ်ို့နဲ့လှတရြာ ခေါင်းရင်းဘကကြို လှမ်းထားပြီးမှ နှယ့အြပေါြ အုပမြိုးပြီး ဆကန်မ်းခဲ့ကြသည်။ နှယ့အြပေါြ ခွထားရာကနေ နမ်းနရင်ေး နှယ့ပြေါငကြှားထဲကို သူ့ခွထေောကဝြငလြာသည့အြခါ နှယ် အလိုကသ်င့ြ ပေါငကြားပေးလိုကသ်ည်။ နမ်းနတောရပပြှီး ခန်ဓာကိုယ် မတသ်ှားသည့ြ သူ့ကို လိုကကြှည့န်မေိသည်။ နှယ့အြောကပျိုင်းကို ငုံ့ကြည့်ပြှီး သူ့လိငတ်ံကို တေ့လိုကပြှီးမှ စောငကြို အပေါဆြှဲတငကြာ နှယ့အြပေါြ အုပမြိုးလာသည့ြ သူ့ကို ပြုံးပြရင်း ဆကန်မ်းခဲ့ကြသည်။ တိုးဝငလြာသည့ြ သူ့လိငတ်ံကြောင့ြ သူ့ခါးကို ကိုငပြှီး နှယ့ြ တငပြါးကို ကော့ပေးမိသည်။

အနမ်းတွမှော စီးမွောရင်း နှယ့အြပေါြ အုပမြိုးနသညေ့ြ သူ့မကြဝြန်းတွကေို စိုကကြှည့မြိသည်။ ဆှဲငငအြားပြင်းတဲ့ အနမ်းတွနေဲ့အတူ သူ့ခါးလှုပရြှားမှုတို့ကြောင့ြ နှယ့အြသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာခဲ့သည်။ စည်းခကြမြှန် လှုပရြှားမှုတွကြေားမှာ နှယ့ရြငတ်ို့ မို့မောကလြာသည်။ လိုချင်တ်ပမြကမြှုတွေ ပြင်းပြလာသည့န်ောကြ နှယ့ြ ခေါင်းအောကကြ ခေါင်းအုံးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ နှယ့ခြေါင်းအောကကြို သူ့လကဖြှင့ြ လွှို၍ နှယ့ကြို ဖကထြားသည့အြခါ နမ်းရသည့ြ ခံစားမှုမှာ ပိုပြီး ခံစားသကဝြငမြှု ကောင်းစခေဲ့သလို နှယ့ကြုပပျိုးအောကကြို သူ့လကြ ခံလိုကသ်ညမြို့ နှယမြကြန်ှာမှာ မော့သလိုဖြစ်သှားပြီး နမ်းရသညမြှာ ပိုပြီး စိတကြို ကြှစခေဲ့သည်။ စိတအြရှိနတ်ကလြာသညန်ှင့အြမွှ နှယ့တ်ငပြါးမှာလည်း အလိုလို ကြှလာခဲ့သည်။

“နှယ်”

“ဟင်”

“တံတောငထြပပြှန်းနမယေန်ောြ။ အရမ်း အားမစိုကန်ဲ့”

“ဟီး”

တားမှဈနသညေ့ြ သူ့ကြောင့ြ သဘောကစွှာ ရယရြင်း နှယ့လြှုပရြှားမှုတွကေို ရပလြိုကသ်ည်။ အနမ်းတွနေဲ့ ရှေ့ဆကရြင်း သူ့ခါးမှာ ပြနလြညလြှုပရြှားလာခဲ့သည်။ ဒီတဈခါမှာတော့ နှယ် မလှုပရြှားတော့ဘဲ မကြလြုံးလေးမှိတကြာ သူ့လိငတ်ံ အဝငအြထွကဆြီ စိတအြာရုံကို ပို့ထားလိုကသ်ည်။ ဝငလြာသည့ြ လမ်းကြောင်းတဈလွှောကကြို သိနခေဲ့သလို ပြနထြှကသ်ှားသည့ြ ခံစားမှုကိုလည်း သိနခေဲ့သည်။ ပြနထြှကခြွိနမြှာ အဆုံးထိ ထွကသ်ှားခွင်းမွိုးမဟုတဘြဲ တဈလကမြလောကြ အထဲမှာ ကနွန်တတေပြှီး ပြနဝြငလြာခွိနတ်ှမှောလည်း တဈခါတလေ အတွင်းလမ်းကြောင်းရဲ့ တဈဖကန်ံရံသားတွကေို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြတတ်ိုကသ်ှားတတသ်ည်။ ထိုကဲ့သို့ ခံစားမှုကောင်းလေ နှယ့အြတွင်းသားတွဖြငေ့ြ သူလိငတ်ံအား ညှဈထားမိလပင်ေ။

သူ့လှုပရြှားမှုများသည် ကြမ်းတမ်းခွင်းမရှိ၊ ကြှတထြှကခြှင်းမရှိ၊ ခွှတခြွောခြှင်းမရှိဘဲ တထဈထဈအရသာကို တဈခကြခြငွြး ခံစားရသညအြထိ နှယ် သိနခေဲ့သည်။ မကြလြုံးမှိတထြားရင်းမှ နှယ် သဘောကစွှာ ပြုံးမိသည်။

“နှယ်…ကြိုကလြား”

သူ့အသံကြားမှ နှယ် မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ သူ့ကို ခေါင်းညိတပြှရင်းမှ

“အင်း…။ ကြိုကတ်ယ်။ ဟီး”

“နှယ် ငှိမင်ှိမလြေးပဲနေ။ သကသ်ောင့သ်ကသ်ာ ဇိမခြံနရေုံပဲ။ ကိုယ့ကြို ခါးလေးပဲကော့ပေး”

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် ဆကလြကလြှုပရြှားသလို နှယသ်ညလြည်း မကြလြုံးလေးမှိတကြာ ခံစားလကြြ။ သူသည် တဈခကြခြငွြးလှုပရြှားမှုမှသည် တဖြည်းဖြည်း မှနဆြနလြာသောလြည်း သူ့မှနဆြနမြှုကို ကြမ်းတမ်းမှုအဖြစ် မခံစားရဘဲ တသိမ့သ်ိမ့ြ ခံစားရုံသာ။ ခံစားမှုတွရေဲ့ အမှင့ဆြုံးကို ရောကပြှီးခွိနမြှာ နှယ့လြှုပရြှားမှုတို့ ငှိမသ်ကသ်ှားသလို မောပန်းမှုတွနေဲ့အတူ နှယ့မြကြလြုံးတွေ ပြင့လြာသည်။ ခန်ဓာကိုယမြှာ ပူအိုကသ်လို ခံစားရတာကြောင့ြ ရှကတ်ာကို မေ့လွော့ပြီး စောငကြို ခွဖြေားဖြင့ခြတကြာ အောကကြို လွှောခပြဈလိုကသ်ည်။

“နှယ် မောတယန်ောြ”

“အမ်…။ လှုပရြှားရလို့ပါဗွ”

သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးရင်း နှယ် ဖြခေဲ့သည်။

“ဝပြီလား”

သူ တမငမြေးခွင်းဖြစ်သလို နှယသ်ညလြည်း ဖြနကေအွေတိုင်းသာ ဖြဖြစ်ေခဲ့သည်။

“ဟင့အြင်း။ မဝသေးပါဘူး”

နှယတ်ို့ အပြနအြလှန် စကားတွပြေောနကြသေောလြည်း သူ့လိငတ်ံကို အပြငမြထုတဘြဲ နှယ့အြထဲမှာပင် စိမထြားရင်း သူသည် လကထြောကထြားကာ နှယ့အြပေါမြှာပင်။ နှယ် အမောပြသှေားသည့အြခွိနမြှာ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို ထပန်မ်းရင်း သူ့လိငတ်ံသည် အထဲမှာပင် တင်းလာသလိုမွိုး ခံစားရသည်။ သူ့လှုပရြှားမှုအားလုံးကို ခံစားသိနသညေ့အြပြင် ထိုခံစားမှုကို နှယ် သဘောကနွခေဲ့သည်။ သူ့ခါးလှုပရြှားသှားတိုင်း နှယ့စြိတအြရှိနတ်ို့ ပြနတ်ကလြာတတသ်လို သူ့အနမ်းတို့ကြောင့ြ နှယ့စြိတတ်ှေ ပိုပြီး လှိုကမြောနခေဲ့သည်။

နှယ့စြိတတ်ှေ တကလြာတိုင်း နှယ့တ်ငပြါး ကြှလာတတသ်လို သူကလည်း နှယ့ကြို စိတလြွှော့ဖို့ တားတတသ်ည်။ ရငထြဲမှာ လှိုကခြနဲ ခံစားမှုနဲ့အတူ နမ်းနသညေ့ြ နှယ့ြ နှုတခြမ်းမှာ ဆကမြနမ်းတော့ဘဲ နှုတခြမ်းလေးဟပြီး အသကရြှူရင်း မောနသညေ့ြ နှယ့ကြို သူကတော့ အပေါစြီးမှ ကြည့်ကြာ ရယန်ခေဲ့သည်။

“နှယ်…မောပြနပြှီနောြ”

“ဟီး”

“ကိုယ် ပြီးလိုကရြတော့မလား”

“ဟင့အြင်း။ နှယ် လိုချင်သ်ေးတယ်”

နှယ့ထြံမှ အဖြစကေားကြားရခွိနမြှာ သူ့လှုပရြှားမှုကို ပြနလြညအြသကသ်ှင်းခဲ့သည်။ ဒီတဈခါတော့ နှယ့ဒြူးခေါကခြှကထြဲ သူ့လကထြည့ကြာ လကထြောကလြိုကပြှီးမှ သူ့လှုပရြှားမှုကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ အရငအြခါတွထကြေ ယခုတဈခါမှာတော့ နှယ့ထြံမှ အသံထွကလြာခဲ့သည်။ နှယ့အြသံသည် နှယပြင် သတိမထားမိဘဲ သူ့ခါးအလှုပ် သူ့လိငတ်ံ ထိုးသှင်းခကြတ်ှတေိုင်းမှာ စည်းခကြည်ီစွာ ထွကန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ သို့သောလြည်း ယခုဆကဆြံပုံမွိုးကို ကြာရှညစြှာ နှယ် မခံနိုငခြဲ့သလို သူ့လှုပရြှားမှုတွကြေားမှာ ရငတ်ုနမြောဟိုကစြှာ နှယ် ငှိမသ်ကသ်ှားခဲ့ပြနသ်ည်။ နှယ့ခြှထေောကကြို လှှတပြေးရင်း သူကတော့ နှယ့အြပေါမြှာပင် နှယ့မြကြန်ှာကို အုပမြိုးကြည့်ရြင်း ပြုံးနဆေဲ။

“နှယကြ အောလြည်း အောတ်တတ်ယန်ောြ”

“အမ်…”

“စောနက အောသ်ံလေး ထပအြောပြှပါလား”

“အာ…အာ့က တမငလြုပအြောတ်ာမှမဟုတဘြဲ ဒီအတိုင်းကြီးတော့ မအောတ်တပြါဘူး”

နှယ့စြကား ဆုံး,ဆုံးခွင်းမှာပဲ သူ့ခါးလှုပရြှားမှုနဲ့အတူ နှယ့အြတွင်းထဲ စိမထြားသော သူ့လိငတ်ံထိပဖြူးမှာ နှယ် တဈခါမှ မသိ မထိခဲ့ဖူးသော နရောလေးတဈခုကို လာထိခဲ့သည်။

“အ့”

“နှယကြ လိမမြာသားပဲ။ ကိုယအြောခြိုင်းတဲ့အတိုင်း အောတ်ယ်”

“အာ…။ အာ့က လာထိတာကို”

“နှယ် အောပြှပါဦး”

“အာ…ဟနဆြောင် အောပြှလို့ မရ…အ့”

နှယ့စြကား မဆုံးခငမြှာပဲ သူ့ခါးကို လှုပရြှားလိုကတ်ာကြောင့ြ နှယ့အြသံသည် ခွိနသ်ားကိုကထြားသလို ထွကလြာခဲ့သည်။

“ပြောသားပဲ။ နှယကြ လိမမြာပါတယလြို့။ ကိုယအြောခြိုင်းတိုင်း အောတ်ယ်။ ဟီး”

သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးနစဉေမြှာပဲ သူကတော့

“နှယ်…အောသ်ံလေး”

“ဒီအတိုင်း…အ့”

သူလှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း နှယ့ထြံမှ အောသ်ံထွကလြာရုံသာမက အဲ့ဒီခံစားမှုရဲ့ နောကဆြကတ်ှဲအဖြစ် နှယ့စြိတတ်ှေ ထပမြံ ထကြှစခေဲ့သည်။

“အဈကို…နှယ် မဝသေးဘူး။ ထပလြိုချင်သ်ေးတယ်”

“ဘယလြောကလြိုချင်တ်ာလဲ။ ပြောကြည့်ြ”

“ကြို့ကုမန်း”

“အမ် ဘာကြီးတုန်း”

“နည်းနည်းလို့ပြောတာ။ ကြို့ကုမန်း ဟီးဟီး”

သူ့ခါးတဈခကြလြှုပတ်ိုင်းမှာ နှယ့ထြံမှ အောသ်ံထွကတ်တသ်လို ရငထြဲမှာလည်း လှိုကခြနဲပင်။ အဲ့ဒီခံစားမှုကို ဖောပြှရရင် ပြဲဈေးမှာ အတွဲနည်းနည်းသာ ပါသည့ြ ရဟတကြို စီးဖူးသူဆိုပါက သိနိုငပြါသည်။ အလားတူပင် ရိုလာကိုစတာ စီးတဲ့အခွိန် လွှပတ်ဈပြကြ ဇောကထြိုးဖြစ်သှားတဲ့ ခံစားမှုမွိုးနဲ့လည်း ဆငတ်ူသည်။

နှယ့အြတွကတ်ော့ ၄ တွဲ (သို့မဟုတ်) ၆ တွဲသာ ပါသည့ြ ရဟတကြို စီးရသညန်ှင့ြ ခံစားမှုချင်ြး ပိုတူခဲ့သည်။ ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ အဲ့ဒီခံစားမှုကိုရဖို့ အခွိနအြနည်းငယသ်ာ လိုအပပြှီး ရဟတလြညသ်လိုပင် ခဏလေးနဲ့ ငှိမ့ခြနဲ သိမ့ခြနဲ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ခါးလှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း နှယ့ရြငထြဲမှာ ရဟတစြီးသည့အြခါ အမှင့ကြို တကသ်ှားသည့ြ ခံစားမှုမွိုးကို ထပခြါထပခြါ ဆကတ်ိုကခြံစားခဲ့ရသည်။

ထိုကဲ့သို့ အမှင့တ်ကရြသော ခံစားမှုမွိုး သုံး၊ လေးကြိမ် ဆကတ်ိုကခြံစားပြီးခွိနမြှာ သူ့ကြောပြငကြို တင်းကြပအြောင် ဖကထြားရင်း နှယ် လိုချင်သ်ေးကြောင်း တောင်းဆိုမိတတသ်ည်။ တဈခါတဈရံ သူ့ကြောပြငအြား လကသ်ည်းဖြင့ြ ကုပမြိတတသ်လို တဈခါတလေ သူ့ခါးကို ကိုငရြင်း အောကကြနေ နှယ့ခြါးကို ပင့ကြော့ပေးမိတတသ်ည်။ တဈခါတဈခါလည်း နှယ့ခြှထေောကကြို လကဖြှင့ြ ထိန်းကာ သူ့လှုပရြှားမှုတို့ကို တုန့်ပြနရြင်း နှုတခြမ်းမှာလည်း အနမ်းများဖြင့ြ ဆကလြကြြ။

ထိုကဲ့သို့ အမှင့တ်ကရြသော ခံစားမှုကို တဈခကြခြငွြး ဆကတ်ိုကခြံစားပြီး အမှင့ကြနေ ပြုတကြသွကဲ့သို့ ရဟတအြောကကြို ပြနဆြင်းသည့အြခါ ကသွည့အြရှိနမြွိုး ရငထြဲ သိမ့ခြနဲ ခံစားရခွိနတ်ှမှောတော့ နှယ် မောပန်းစွာ ငှိမသ်ကသ်ှားတတသ်ည်။ နှယ် ငှိမသ်ကသ်ှားသောလြည်း သူကတော့ နှယ့အြပေါမြှာပင် သူ့လိငတ်ံအား စိမလြကြြ။

နောကတ်ဈကြိမ် နှယ့န်ှုတခြမ်းကို ထပန်မ်းခဲ့ပြနသ်ည်။ အပေါကြအတိုင်းပင် သူ့လှုပရြှားခကြတ်ိုင်း နှယ့အြောသ်ံလေး စည်းခကြည်ီစွာ ထွကလြကြြ အမှင့ြ (၇) ကြိမမြက ဆကတ်ိုကတ်ကပြှီးခွိနတ်ှမှော အဆင်းကို ခံစားရပြီး နှယ် မောပန်းသလို ငှိမသ်ှားတတသ်ည်။ သူ့အနမ်းတွနေဲ့ သူ့လှုပရြှားမှုတွကြေား နှယ့ခြံစားခကြတ်ို့ အမှင့ကြို တကန်ခွေိန်

“နှယ်…”

“ဟင်…”

“ကိုယ့ကြို ခစွလြား”

“အင်း…”

“ကိုယ့ကြို ခစွလြားလို့”

“အင်း…ခစွတ်ယ်။ နှယ်…အဈကို့…ကို…ခစွတ်ယ်”

လှုပရြှားမှုတွနေဲ့ တုနရြီလှိုကမြောနတေဲ့ကြားက သူ့မေးခွန်းကို နှယ် ဖြခေဲ့သည်။ တကယလြည်း အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ရငတ်ုနစြိတလြှုပရြှားမှုတွကြေောင့ြ နှယ် သူ့ကို ခစွတ်ယလြို့ ခံစားမိပြီး ပထမဆုံး ပြနဖြှဖြစ်ေခဲ့သည်။

“အဈကို…နှယ်…နှယ်…လိုချင်သ်ေးတယ်”

သူ့ကို ဖကထြားရင်း နှယ် ထပတ်ောင်းဆိုမိပြနသ်ည်။

နှုတကြလည်းပြောရင်း ခန်ဓာကိုယမြှာလည်း ကြှလာပြီး သူ့ခါးကို ဖကကြာ နှယ် အောကကြနေ ခါးကော့ရင်း သူ့ကို ထပတ်ောင်းဆိုနမေိသည်။ ဒီတဈကြိမ် အဆင်းမှာတော့ နည်းနည်းပိုမှင့သ်ည့ြ နရောမှ ပြုတကြသွလို ကြာကြာခံစားရပြီး နှယ် တောတ်ောလြေး ဟိုကသ်ှားသည်။

“နှယ်…ကိုယ် ပြီးလိုကရြတော့မလား”

သူ့ကို ခေါင်းခါပြရင်း

“ဟင့အြင်း။ နှယ် လိုချင်သ်ေးတယ် အဈကိုရဲ့။ နှယ်…သဘောကတွယ်။ မဝသေးဘူး”

သူ့ရငဘြတကြို ပြတသ်ပရြင်း နှယ် ပြောမိသည်။

“နှယ် ပြီးတာ အကြိမရြေ အရမ်း များနပြေီ။ ဒီအတိုင်း ဆကသ်ှားရင် နှယ် ပုလင်းခွိတန်ရမေယ်”

“သိဘူးကြာ။ မဝသေးပါဘူးဆို။ နှယ် တကယပြှောတာ။ အခုလိုခံစားမှုမွိုး နှယ် တဈခါမှ မရဖူးဘူး။ နှယ် ထပလြိုချင်သ်ေးတယ်”

“မမနှယ် သဘော။ ညကလည်း မူးပြီးပြီ။ အခုထပမြူးနလေို့ ပုလင်းခွိတရြရင် ဒီညပါ မန်းလေးမှာ အိပန်ရမေယ်”

“ခွိတခြငွတ်ာ ခွိတရြပါစေ။ အဲ့ဒါနောကပျိုင်းကိဈစ။ အခုကတော့ အသပေဲ ခံမယ်။ ဟီးဟီး”

နောကတ်ဈကြိမ် သူက အမှင့ကြို ဆှဲခေါလြိုကြ၊ နှယ့မြှာ အမှင့ရြောကသ်ှားလိုကဖြှင့ြ အဆင်းပြနကြခွိနတ်ှမှောတော့ နှယမြလှုပန်ိုငတ်ော့ဘူး။

“ဘယန်ဲ့တုန်း နှယ်။ နှယကြ လခညွြေးပဲနောြ။ အခုက တဈခါတဈခါကို ၅ မိနဈတောင် မကြာဘူး။ နှယခြညွြး ပြီးနတော”

“အမ်…သိဘူးလေ။ ကောင်းတာပဲ နှယ် သိတယ်။ ဟီး။ ပြီးတော့ နှယ် လိုချင်သ်ေးတယ်”

နှယ် မောပြီး ငှိမသ်ှားသည့အြခါ နှယ့ကြို စကားတွပြေောပြီး အမောဖြစခေေဲ့သည်။ ပြီးမှ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းရင်း သူ့လှုပရြှားမှုတွကေို ပြနလြညစြတငတ်တသ်ည်။ အနမ်းတွနေဲ့ သူ့လှုပရြှားမှုတွကြေားမှာ နှယ် လိုကပြါစီးမွောခဲ့ပြနသ်ည်။ အတကတ်ှခညွြေး လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ခံစားပြီးမှ အဆင်းကို ခံစားရသည့ြ ခံစားမှုမွိုးမှာ လညပြတရြင်း ဒီတဈကြိမ် ခံစားပြီးခွိနမြှာတော့ နှယ် လကတ်ှေ ခွတွပေင်ေ မသယခြငွလြောကအြောင် မောပန်းနှမ်းလသွှားသည်။

“နှယ်…ကိုယ် ပြီးလိုကရြတော့မလား”

မောပန်းနှမ်းလနွသညေ့ြ နှယ့အြတွကြ သူ့မေးခွန်းကို နှုတဖြှင့ပြင် ပြနမြဖြနေိုငတ်ော့ဘဲ မကြလြုံးမှိတထြားရင်းမှ ခေါင်းသာ ညိတပြှလိုကသ်ည်။ အသံပင် မထွကန်ိုငတ်ော့တဲ့ နှယ့အြတွကြ သူ့လှုပရြှားမှုမှာ တုံ့ပြနမြှုပင် မလုပန်ိုငသ်ောလြည်း သူဆှဲခေါရြာ အမှင့ကြို ထပတ်ကခြွိနမြှာတော့ သူ့နှုတခြမ်းအား အားပြင်းပြင်းဖြင့ြ စုပဆြှဲရင်း တင်းကြပစြှာဖကထြားပြီး နှယ် သူ့ကို အားကုနည်ှဈထားမိသလို နှယ့ခြှခွေောင်းလေးတွေ ကုပသ်ှားတာ သတိထားမိလိုကသ်ည်။

သူ့ထံမှ “ပြီးပြီ။ ကိုယ်…ပြီးပြီ နှယ်” လို့ ကြားခွိနမြှာ သူ့ကို ညှဈထားတဲ့ နှယ့လြကန်ဲ့ ခွထေောကအြားကို ဖြလွှေော့ပေးလိုကသ်ည်။ နှယ့အြပေါမြှာ ခဏသာ အမောဖြပြေီး နှယ့ဘြေးကို သူ ဆင်းသှားသည်။ နှယ် မကြလြုံးမဖြင့ဖြစ်သောလြည်း မောသံစွကန်တေဲ့ သူ့အသကရြှူသံကို ကြားနရသေည်။ ခဏအကြာမှာတော့

“၈ နာရီထိုးဖို့ ၅ မိနဈ လိုသေးတယ်”

နှယ် အမောမပြသေေးသောလြည်း သူ့အသံကြောင့ြ မကြလြုံးဖြင့လြိုကသ်ည်။ နှယ့အြသိစိတတ်ှေ ဝငလြာခွိနမြှာတော့ နှယ့ကြိုယပြေါမြှာ သူ စောငခြှုံပေးထားသည်။ ဘယအြခွိန် နှယ့ကြို စောငခြှုံပေးထားလဲဆိုတာပင် နှယ် မသိခဲ့ဘူး။

“အယ်… ၅၅ မိနဈတောင် ကြာသှားတာလား”

“နှယ်… ၄၅ မိနဈဆိုတာ လကခြံပြီနောြ”

“အင်း…။ ဟီး။ ဒါမယ့ျ နှယ် မဝသေးဘူးလေ”

“ဒီတဈသကြ ဝတယပြှောဦးမှာလား နှယ်။ နောကဆြုံးတဈခေါကကြ နှယ် အသံတောင် မထွကန်ိုငတ်ော့တာကို”

နှယ် ရသေောကပြှီးမှ

“အာ့က အာ့လေ။ နှယ် ကြိုကပြါတယဆြို။ ပြီးတော့ ထပလြိုချင်သ်ေးတယ်။ ဒီတဈခါ နှယ် ပြနပြှီးရင် အဈကိုနဲ့က အခုလို နောကတ်ဈကြိမထြပတ်ှေ့ဖို့ဆိုတာ ဘယတ်ော့မှန်းမှမသိဘဲ။ အဲ့တော့ ရသလောကလြေး နှယ် လိုချင်သ်ေးတယ်”

“အင်းပါ။ အခုတော့ အမောပဲ အရငဖြှပေါဦး။ နှယ် တောတ်ောအြားကုနထြားတယ်။ ရုတတ်ရကြ မထလိုကန်ဲ့။ လှဲနေဦးနောြ”

နှယ့ကြိုပြောပြီး သူ ကုတငပြေါမြှ ထ,သှားသည်။ ရချိုးခန်းထဲမှ ရသေံ ကြားရသညမြို့ သူ သန့ရြှင်းရေးလုပန်တော ဖြစ်မည်။ နှယ် မကြလြုံးမှိတထြားပြီး အမောဖြနသေေောလြည်း လူကတော့ တောတ်ောလြေး နုံးလာသည်။ ကုတငန်ား သူ ပြနရြောကလြာသည်။ ပဝါဖြင့ြ ရသေုတပြှီးမှ စောငထြဲ ဝငလြာသည်။ နှယ့အြနားရောကလြာတဲ့ သူ့ကို

“အဈကို…အာဘှားပေး”

နှမ်းလလွ ခပတ်ိုးတိုးအသံဖြင့ြ နှယ် ဆိုတော့ နှယ့ြ ပါးပြငကြို အနမ်းတွေ သူ ပေးခဲ့သည်။ ရငထြဲမှာ တဈစုံတဈခု အားအငရြလိုကသ်လို ခံစားလိုကရြသည်။ ကိုယခြစွတ်ဲ့သူဆီက အနမ်းတွေ တောင်းဆိုတတသ်လို အဲ့ဒီလိုအခွိန် အနမ်းခံရသည့ြ ခံစားမှုကို နှယ် သဘောကတွတသ်ညမြို့ သူ့ကိုလည်း မရညရြှယဘြဲ တောင်းဆိုမိခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။

နည်းနည်းလေးကြာတော့ နှယ် ထ,ထိုငလြိုကသ်ည်။ ခေါင်းမမူး၍ စောငကြိုဖယကြာ မတတ်တရြပလြိုကသ်ည်။ အိပရြာခင်းမှ အကြကကြှီး နှစ်ကြကကြိုမှငမြှ ခကြခြငွြး စောငကြို ပြနဖြုံးရင်း သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူလည်း တွေ့သှားပုံပင်။ ပြုံးနသေောလြည်း နှယ့ကြို ဘာမှမပြော၍ ရချိုးခန်းဘကကြိုသာ ထွကခြဲ့ပြီး သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီးမှ ကုတငဆြီ ပြနလြာခဲ့သည်။ သူ့ရငခြှငထြဲ နှယ့ကြို ဖကထြားရင်း နှယတ်ို့ လှဲနခေဲ့သည်။

“နှယ်…အောသ်ံလေး လှတယန်ောြ”

“အာ…အသံပါဆိုမှ လှမလား အဈကိုရဲ့”

“မဟုတဘြူးလေ နှယရြဲ့။ နားထောငရြတာ ကောင်းလို့ လှတယပြှောတာ”

“သှောြ…သိဘူးလေ။ အရငကြ နှယ် ရိုးရိုးညည်းသံပဲ ထွကဖြူးတာ။ အခုမှ အဲ့လိုအသံထွကဖြူးတာ။ ဟီး”

“နှယကြ လိမမြာတယ်။ ကိုယ် အောခြိုင်းတိုင်း အောတ်ယ်”

သူ့အား မကြစြောင်းဖြင့ြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။

“နှယ် အမောပြပြေီဆို ကိုယ် သှားတော့မယ်။ ၁၁ လောကြ ကိုယ် ပြနထြှကခြဲ့မယ်”

သူ ခုတငပြေါမြှ ထ,တော့ နှယပြါ လိုကထြ,ခဲ့သည်။ သူ့ကို အင်ျကြီကြယသ်ီးတွေ တပပြေးရင်း နှယ် သူ့ပါးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ ဖုန်းနဲ့ ကားသော့တွေ ယူပြီး သူ့ကို အခန်းတံခါးပေါကြ၀ လိုကပျို့သည့ြ နှယ့ပြါးပြငကြို နမ်းရင်း

“နှယ် ပြနအြိပလြိုကြဦးနောြ။ ကိုယ် ရောကခြါနီးမှ ဖုန်းဆကလြိုကမြယ်”

“ဟုတ်”

အခန်းတံခါးဝမှာ သူ့ကို စောင့ကြှည့ရြင်း ဓာတလြှကေားထဲ ဝငကြာ နှယ့ကြို လကဝြှေ့ယမ်းပြရင်း မှငကြှင်းမှ သူ ပြောကကြှယသ်ှားသည်။ အဲ့ဒီတော့မှ အခန်းတံခါးကို လော့ခပြှီး ခုတငပြေါတ်ကကြာ စောငခြှုံလိုကသ်ည်။ သိပမြကြာခငမြှာပဲ နှယ် အိပပြွောသ်ှားခဲ့သည်။

(၁၀) နာရီခွဲလောကမြှာ လန်းဆန်းစွာ နှယ် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ့ဆီကို အိပရြာနိုးပြီဖြစ်ကြောင်း စာပို့ကာ ရချိုးပြီး ပစ်စည်းတွေ သိမ်းဆည်းလိုကသ်ည်။ အခန်းတွင်း ဖြထားသမွှ တဈသွှူးတွကေို သိမ်းဆည်းရင်း ခုတငကြို ကြည့်မြိရာမှ သဘောကလွာတာနှင့ြ ဓာတပြုံရိုကမြိသည်။ နံနကခြင်း သူနဲ့ ခစွရြညလြူးရင်း အရညတ်ှေ ကြကန်သညေ့ြ အိပရြာခင်းလေးကိုလည်း သတိတရ ဓာတပြုံရိုကဖြစ်သည်။ နှယ် အဲ့ဒီလောကြ အရညတ်ှေ မကြကဖြူးသလို အခုလို ထွကတ်တမြှန်းပင် ယခုမှ သိခဲ့ရသည်။

ညကတည်းက နရောမရှှေ့ခဲ့သော သဈသားထိုငခြုံအဝိုင်းလေးကို ဓာတပြုံရိုကခြဲ့သလို ပြတင်းပေါကကြိုကြည့်ရြင်း ညက ပြတင်းပေါကမြှနပြေါမြှာ လကထြောကခြဲ့တာလေးကို သတိရလို့ ပြတင်းပေါကလြေးကိုလည်း ဓာတပြုံရိုကခြဲ့သည်။ ကြောပိုးအိတထြဲ ပစ်စည်းတွေ အားလုံးသိမ်းဆည်းပြီးမှ သူနဲ့ လိုင်းပေါမြှာ စနောကစြကားပြောရင်း ထိုငန်ခေဲ့သည်။

၁၁ နာရီ ၁၀ မိနဈလောကမြှာ သူ့ထံမှ ထွကလြာပြီဖြစ်ကြောင်း စာရောကလြာခွိနမြှ ပြတင်းပေါကန်ားဆီ မတတ်တရြပရြင်း သူ့ကို စောင့န်မေိသည်။ ကားတဈစီးဝငလြာတိုင်း သူ့ကားလားဟု အောကကြို ငုံ့ကြည့်ရြင်း ခေါင်းထဲ မူးလာသည်။ ပြတင်းပေါကန်ားမှာ မတတ်တရြပရြင်း မှီနကြညေ့သ်ေးသည်။ ခေါင်းမူးသညမြှာ ပိုဆိုးလာသညမြို့ ကုတငဆြီ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးသှားကာ ကုတငအြစွန်းနားမှာ လှဲနလေိုကသ်ည်။ ဖုန်းဝငလြာသောကြောင့ြ ဖုန်းကို စပီကာဖြင့လြိုကပြှီး

“ဟယ်…လို”

“အဲ…အသံကြီးက ဘာဖြစ်နတောလဲ”

“ခေါင်းနည်းနည်းမူးလို့ လှဲနတော”

“သှောြ…။ ကိုယပြှောသားပဲ။ နှယ် မူးမယန်ောဆြို ဘယတ်ော့မှ လကမြခံဘူး။ အခုမူးပြီမလား”

“မဟုတပြါဘူး။ အောကကြို ငုံ့ကြည့်တ်ာများလို့ နမယ်ေ။ အခုလှဲနတောတော့ သကသ်ာပါတယ်”

“အင်း။ အာ့ဆို လှဲနေဦး။ ခဏနေ ကိုယ် ရောကတ်ော့မယ်”

“တကလြာဦးမို့လား။ ၁၂ ထိုးတော့မယ်။ အခွိနလြည်း မရှိဘဲနဲ့။ နှယ် ဆင်းခဲ့မယလြေ”

“ကိုယ် တကခြဲ့ပါ့မယ်။ ဖုန်းသာမခနွဲ့။ မကြလြုံးမှိတပြှီး ငှိမင်ှိမသ်ာနေ။ အခန်းတံခါးခေါကမြှ လာဖြင့ပြေး”

“ဟုတ်”

“အာ့ဆို ခဏနားလိုကျဦး”

သိပမြကြာခငမြှာပဲ တံခါးခေါကသ်ံကြားရသည်။ ဖုန်းထဲမှ

“နှယ်…ကိုယ် ရောကန်ပြေီ”

သူ့အသံကြားမှ နှယ် တံခါး သှားဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ နှယ့မြှတပြုံတငကြို မှောကလြကြလြေး ယူလာတာ တွေ့ရသည်။ နှယ့လြကထြဲကို မှတပြုံတင် ထည့ပြေးရင်း

“သကသ်ာလား နှယ်”

နှယ့ကြို မေးရင်း နှယ့န်ဖူးကို စမ်းကြည့်ပြှီးမှ

“အဖြားတော့ မရှိပါဘူး”

နှယ့ကြို ကုတငဆြီ ခေါသ်ှားပြီး ကုတငစြှန်းမှာ ထိုငခြိုင်းသည်။

“ရငရြော တုနသ်ေးလား”

“ဟင့အြင်း။ မတုနပြါဘူး”

“အရငကြ နှလုံးရောဂါတို့ ဘာတို့ရော ရှိလား”

“မရှိပါဘူး။ ရောဂါခံ ဘာမှကို မရှိတာ။ ပြီးတော့ အခုလိုလည်း မမူးဖူးပါဘူး”

နှယ့လြကကြောကဝြတကြို စမ်းကာ

“သှေးခုနန်ှုန်းလည်း ပုံမှနပြါပဲ။ နှယ် ပြီးတာများလို့ ပငပြန်းသှားတာနမယ်ေ”

“ဟုတလြောကပြါဘူး။ အောကင်ုံ့ကြည့်တ်ာ များပြီး မူးတာနမှောပါ။ အခုတော့ နည်းနည်း သကသ်ာပါတယ်”

“အင်း။ နှယ် ဗိုကဆြာနပြေီလား။ နေ့လယစြာ ဘာစားချင်သ်ေးလဲ”

“မှီးရှညလြိုကကြွှေးမယဆြို။ အာ့ပဲ သှားစားမယလြေ”

နှယ့ပြခုံးကို ကိုငပြှီး

“နှယ်…”

နှယ့ကြို သူခေါသ်ညမြို့ သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။

“ပြောအြောငန်နေောြ”

ခေါင်းညိတပြှရင်းမှ

“အင်း”

“ကနွြးမာအောငန်ေ”

“ဟုတ်”

“လှအောငန်ေ”

“ကိုလှအောငန်ဲ့လား ဟီး”

“အကောင်းပြောနတောကို ကြည့်ျ”

“အင်းပါ။ ဒါမယ့ြ နှယ် မပြောတ်ော့ရငရြော”

“ပြနလြာခဲ့”

“ဘယန်ှဈရကြ တာဝနယ်ူမှာလဲ”

“တဈရကပြေါ့ နှယ်။ ဒါမဲ့ ကိုယ့ကြို ကြိုတော့ပြော။ ကိုယအြံ့သှအောင် ဘာမှမပြောဘဲ ရောကလြာခဲ့ရင် ကိုယကြ ထွကရြခကတ်ော့ နှယ့ကြို အခွိနမြပေးနိုငမြှာစိုးလို့။ ဒါမယ့ြ နှယ် ပြောန်မယေထြငပြါတယ်”

“အင်းပါ။ နှယ်…ပြောမြှာပါ။ ပြီးတော့ အဈကို့ကို သတိရနမှော”

“သတိကတော့ ကိုယလြည်း ရနမှောပါ။ နှယသ်ာ ကိုကိုနဲ့တွေ့ပြီး ကိုယ့ကြို မေ့သှားမှာ”

“အာ…နှယ် ဘယသ်ူနဲ့မှ မတွေ့တော့ပါဘူးဆို။ ပြီးတော့ တွေ့လည်း မတွေ့ချင်တ်ော့ပါဘူး…”

“နနေိုငရြငတ်ော့ အကောင်းဆုံးပေါ့နှယ်။ မနနေိုငတ်ဲ့အခါကြတော့လည်း ခစွသ်ူကို ဆှဲစားပစ်”

“ဟီး”

“အာ့ဆို သှားကြတော့မလား”

“အင်း။ သှားမယလြေ။ အခွိနလြည်း ပြည့တ်ော့မှာ”

ပြောရင်း နှယ် မတတ်တထြရပလြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်သှားသည့ြ သူ့ကို လှမ်းဖကထြားလိုကသ်ည်။ ခဏလောကြ ငှိမန်ပြေီးမှ လူချင်ြးခွာကာ သူ့ပါးပြငကြို နမ်းလိုကပြှီးမှ သူ့ကို မကြစြောင်းဖြင့ကြှည့ရြင်း ပါးလေး ထိုးပေးလိုကသ်ည်။ နှယ့ပြါးပြငကြို သူနမ်းပြီးမှ နှယ့ကြွောပိုးအိတရြှိရာ စားပြဲဆီ နှယ် သှားလိုကသ်ည်။ သူ့သူငယခြငွြးဆီ ဖုန်းဆကပြှီးမှ နှယတ်ို့ အခန်းထဲက ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။

ဓာတလြှကေားထဲရောကတ်ော့ တံခါးပိတအြပြီး ဓာတလြှကေားအဆင်းတွင် ငှိမ့ခြနဲ လှုပရြှားသှားသည့အြခွိနမြှာ သူ့လကကြို ရုတတ်ရကြ လှမ်းကိုငလြိုကမြိသည်။ နှယ့ကြို လှည့ကြှည့ပြှီး

“မူးလို့လား နှယ်”

“အင်း။ ဓာတလြှကေား အလှုပမြှာ တဈခကြြ မိုကခြနဲဖြစ်သှားလို့”

ကားပေါရြောကတ်ော့ ခေါင်းထဲ မူးလာသလိုမို့ ခါးပတပြတပြှီး နှယ် မကြလြုံးမှိတန်လေိုကသ်ည်။

“နှယ်…ရရဲ့လား”

“ရပါတယ်။ နှယ် နည်းနည်းမူးနလေို့ မကြလြုံးမှိတထြားတာပါ”

တဈခကြတ်ဈခကြြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့မြိခွိနတ်ှမှော နှယ့ကြို စိုးရိမန်တေဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ကားမောင်းရင်း လှည့ကြှည့န်တော တွေ့ရသည်။

“ကားပဲ ဂရုစိုကမြောင်းပါ အဈကိုရဲ့။ နှယ် သကသ်ာပါတယ်”

“တဈခုခုဖြစ်မှာစိုးတာ နှယ်။ လိုအပရြင် ဆေးပုလင်းခွိတရြအောင်”

“အာ…အဲ့လောကတ်ော့ မဟုတပြါဘူးအဈကိုရဲ့”

မဟုတပြါဘူးလို့ ပြောနသညေ့ြ နှယ့အြသံမှာ အားမပါတာ သူလည်း ရိပမြိမှာပါ။ သိပမြကြာခငမြှာပဲ ကားရပသ်ှားတာ သိလိုကသ်ည်။

“ရောကပြှီ နှယ်။ သကသ်ာရဲ့လား”

သူ့ အသံကြားမှ နှယ် မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အရိပရြသည့ြ နရောမှာ ကားရပထြားသည်။

“အှန်း။ သကသ်ာပါတယ်”

ကားပေါမြှ ဆင်းပြီး ဆိုငမြှာ ထိုငန်တေုန်းမှာပဲ သူ့သူငယခြငွြးဆိုသူ ဆိုငကြယဖြှင့ြ ရောကလြာခဲ့သည်။ နှယတ်ို့နဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငခြုံမှာ ထိုငလြိုကတ်ော့ နှယတ်ို့နှစ်ယောကကြို သူ အပြနအြလှန် မိတဆြကပြေးသည်။

“နှယ် ဒါ ကိုယ့သ်ူငယခြငွြးလေ။ နာမညကြ …….. ။ သားကြီး သူက နှယတ်ဲ့”

သူ့သူငယခြငွြးအား ပြုံးပြရင်း

“ဟုတကြဲ့။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

သူ့သူငယခြငွြးမှ နှယ့ကြို ခေါင်းညိတပြှီး ပြုံးပြသည်။

“မင်း ဘာစားမှာလဲ”

သူငယခြငွြးအား ပြောရင်း စားပြဲထိုးအား သူ လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။ စားပြဲထိုးမှ ရနိုငသ်ည့ြ Menu တွေ ရှတပြှပြီးခွိနမြှာ

“နှယ် ဘာစားမလဲ”

“အသားစုံနဲ့ပဲ စားကြည့်မြယလြေ”

“မင်းရော”

ဖုန်းကြည့်န်သညေ့ြ သူ့သူငယခြငွြးမှ

“အတူတူပဲ မှာလိုကျ။ ရတယ်”

“အာ့ဆို မှီးရှညကြို အသားစုံနဲ့ (၃) ပြဲ။ ဆားငံသီးဖြောရြည် တဈခွကြ။ ဖြောရြညကြို အရငလြုပပြေး”

“သံပရာရညတ်ဈခွကြ” (သူ့သူငယခြငွြးမှာသံ)

စားပြဲထိုးမှ

“ဟုတကြဲ့ အဈကို။ မုန့ပြှဲက တဈခါတည်း နယမြလား”

“အင်း။ နယလြိုကမြယ်။ ဖြောရြညတ်ော့ မှနမြှနလြေး လုပ်”

“ဟုတ်။ မှီးရှည် အသားစုံ (၃) ပြဲဟေ့။ တဈခါတည်းနယမြယ်။ ဆားငံသီးနဲ့ သံပရာ တဈခွကစြီ မှနမြှနလြေး”

အောပြှောပြောရင်း စားပြဲထိုးလေး အနားမှ ထွကသ်ှားသည်။

“အဈကို့ ဆားငံသီးဖြောရြညကြ ဘယသ်ူ့အတွကလြဲ”

“နှယ့အြတွကလြေ”

သူ့သူငယခြငွြးမှ

“မင်း မမေးဘဲ မှာလိုကတ်ာလား။ သူ ကြိုကလြား မကြိုကလြားတော့ အရငမြမေးဘဲ”

“မကြိုကလြည်း သောကရြမယ်။ တိုကရြင် သောကြ”

သူ့နား,နားကပပြှီး

“အဈကို သောကခြိုင်းတာမို့ မကြိုကလြည်း သောကမြှာပါ”

နှယပြှောတာကို သဘောကပြုံဖြင့ြ သူ ရယန်ခေဲ့သည်။

အလုပအြကြောင်းတွေ၊ ကိုယကြွှမ်းကငွရြာ နယပြယအြကြောင်းတွပြေောနရင်ေး သူ့သူငယခြငွြးမှ နှယ့မြကြန်ှာကိုကြည့်ပြှီး

“မကြန်ှာလည်း သိပမြလန်းဘူး။ နမကေောင်းဘူးလား”

သူ့ကို နှယ် လှမ်းကြည့်တ်ော့မှ နှယ့အြစား သူ ဖြပေေးသည်။

“အိပရြေးမဝလို့နမှောပါ”

သူ့သူငယခြငွြးနဲ့ သူ စကားတွေ ပြောနခွေိနမြှာ ရုတတ်ရကြ နှယ် မူးလာလို့ ဘေးမှာထိုငန်သညေ့ြ သူ့ပေါငပြေါြ လကတ်ငလြိုကမြိသည်။

“နှယ် ရရဲ့လား”

“တဈခကြြ မိုကခြနဲဖြစ်သှားတာ။ ရပါတယ်”

လူမှငကြှင်းမို့ လကကြို ဆကတ်ငထြားလို့ မကောင်းတာနဲ့ နှယ့လြကကြို ကိုယ့ပြေါငပြေါတ်ငရြင်း သူတို့စကားဝိုင်းကို နားထောငန်လေိုကသ်ည်။ နားထောငန်ပမေယေ့ြ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြရြယ်။ ဖြောရြညရြောကလြာတော့ နှယ့ရြှေ့ကို ခပြေးသည်။ နှယ် ခွကကြို ကောကကြိုငလြိုကသ်ည်။ နှယ့လြကတ်ှေ တုနန်တော ပထမဆုံး သတိထားမိသည်။ ဖုန်းကို ပေါငပြေါတ်ငထြားလိုကပြှီး အအေးခွကကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငပြှီး သောကန်မေိသည်။

အအေးသောကန်ရင်ေးမှ ထပမြူးလာသလို ခွကကြိုငထြားတဲ့လကမြှာ ဆကမြကိုငန်ိုငတ်ော့လို့ ခုံပေါြ ပြနခြထွားလိုကသ်ည်။ နှယ့ကြို သူလှည့ကြှည့ပြှီး

“ရရဲ့လား”

“အင်း။ နည်းနည်းမူးလာလို့ပါ”

တိုးတိုးလေး နှယ် ပြောတော့ သူ့နှုတခြမ်း ပြုံးသှားသည်။

“ကုနအြောင် သောကလြိုကန်ောြ။ ဓာတဆြားမရသေးလို့ ဆားငံသီး တမငတ်ိုကတ်ာ”

“ဟုတ်”

ခွကကြို ထပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ဖြောရြညခြှကမြှာ အကြညမြို့ အထဲက အရညကြို မှငန်ရသေည်။ နှယ့လြကတ်ုနသ်လို အထဲက အရညမြှာလည်း နည်းနည်းလှုပလြကြြ။ ဖြောရြညခြှကကြို သောကခြါနီးယူလိုကြ၊ မသောကတ်ဲ့အခွိန် ပြနခြလွိုကဖြှင့ြ ဖြောရြညခြှကန်ှင့ြ နှယတ်ဈယောကြ အလုပရြှုပန်ခေဲ့သည်။ ဖြောရြညသ်ောကလြို့ မကုနခြငမြှာပဲ မုန့ပြှဲများ ရောကလြာသည်။ နှယ့ရြှေ့ကို မုန့ပြှဲတဈပြဲခပြေးပြီး အသီးသီး စားနခွေိန် မုန့ပြှဲကိုကြည့်ပြှီး နှယ် စဉြးစားနမေိသည်။ ပန်းကနကြို ဘယလြိုကိုငရြမလဲလို့ပေါ့။

သူ မုန့စြားရင်း နှယ့ကြို လှည့ကြှည့န်သညေမြို့ မုန့ပြန်းကနကြို ကောကကြိုငလြိုကသ်ည်။ မူးတာနည်းနည်းသကသ်ာသလို လကတ်ုနတ်ာလည်း သကသ်ာလာသောကြောင့ြ အခွအနေေ ကောင်းတာမို့ ဖုန်းယူပြီး မုန့ပြန်းကနကြို ဓာတပြုံရိုကလြိုကသ်ည်။ ဓာတပြုံရိုကပြှီး ဖုန်းကို ပေါငပြေါတ်ငကြာ မုန့ပြန်းကနကြို ကိုငပြှီး မုန့ကြိုဖြလိုကသ်ည်။ တူကိုငတ်ဲ့လကမြှာ တုနလြာပြီး ရငထြဲမှာ တလှပလြှပဖြစ်လာသည်။ မကြလြုံးကို စုံမှိတကြာ အားယူပြီး တူကို ထပမ်,လိုကခြွိနမြှာ လကကြှားထဲကနေ တူတဈချောင်း လှတကြသွှားသည်။

နှယ့ကြို သူ လှည့ကြှည့ပြှီး စားပြဲထိုးအား လှမ်းခေါကြာ တူအသဈ ထပတ်ောင်းပေးသည်။ မှီးရှညကြို တူနဲ့ တဈဖတခြငွြးစီ ညှပကြာ စားကြည့်လြိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲမှာ ဘာအရသာမှ မခံစားခဲ့ရဘူး။ မုန့ဖြတမြို့ အရသာမရှိတာလားဆိုပြီး အသားတွေ တဈခုပြီးတဈခု ယူစားကြည့်သ်ည်။ ဘာအရသာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ နှမှောတာနှင့ြ အသားတွခညွြေး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ရှေးစားမိသည်။

“နှယ်…စားမကောင်းဘူးလား”

သူတို့နှစ်ယောကလြုံး စားပြီးသှားခွိနထြိ နှယ့ပြန်းကနထြဲမှာ ပုံစံမပကြန်ီးပါး မုန့တ်ှကနွေန်သညေမြို့ သူ မေးခွင်းဖြစ်မည်။

“နှယ် မစားနိုငတ်ာ”

“ထပမြစားတော့ရင် ကိုယ် ပိုကဆြံရှင်းလိုကတ်ော့မယ်။ ဖြောရြညတ်ော့ ကုနအြောငသ်ောကလြိုကန်ောြ”

“ဟုတ်”

စားပြဲထိုးအားခေါကြာ ကသွင့င်ှရှင်ေးပြီး နရောမှ အသီးသီး ထွကခြဲ့ကြသည်။ ကားရပထြားရာ နရေိပသ်ည့န်ရောသို့ သှားလိုကကြှပြီး သူ့သူငယခြငွြးမှ

“အာ့ဆို ငါသှားဦးမယ်။ သူ့လည်း ဂရုစိုကလြိုကြဦး။ မကြန်ှာက တောတ်ောအြားမရှိတဲ့ပုံ။ ကြှနတ်ောြ သှားဦးမယန်ှယ်။ နောကမြှ ဆုံတာပေါ့”

“ဟုတ်။ နောကကြှုံတော့ ဆုံကြတာပေါ့”

နှယတ်ို့ကို နှုတဆြကပြှီး သူ့သူငယခြငွြး အရငပြှနသ်ှားခဲ့သည်။ ပြီးမှ နှယတ်ို့ ကားပေါတ်ကခြဲ့ကြပြီး ကားအား စကန်ှိုးကာ အဲကြန်းဖြင့ပြေးသည်။

“နှယ် သကသ်ာလား။ ဘယလြိုလုပခြငွလြဲ”

“နည်းနည်းတော့ မူးနသေေးတယ်။ ရပါတယ်။ နှယ့ကြို ကားပေါပြဲ တငပြေးလိုကပြါ။ ကားပေါအြိပပြှီး လိုကသ်ှားရင် သကသ်ာမှာပါ”

“ခုလိုပုံနဲ့တော့ ကားပေါတ်ငပြေးလို့ ဘယရြမလဲ နှယရြဲ့။ လမ်းမှာ တဈခုခုဖြစ်နရင်ေ ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“ဘာမှမဖြစ်လောကပြါဘူး။ ပြီးတော့ ကားက အိမအြထိ လိုကပျို့မှာပဲကို။ စိတခြရွပါတယ်”

“မဖြစ်သေးပါဘူးကြာ။ အခုတော့ နှယ် မကြလြုံးမှိတပြှီး ခဏနားနေဦး”

နှယ့ကြို ပြောပြီး ကားမောင်းကာ နရောမှ ထွကလြာခဲ့သည်။ ခါးပတပြတပြှီး နှယ် မကြလြုံးမှိတကြာ အိပလြိုကသ်ည်။ နားထဲမှာ Westlife သီချင်ြးသံ တိုးတိုးလေး ကြားနရသေည်။ မကြလြုံးမှိတထြားလိုကမြှ ပိုမူးလာသလို ခံစားရသည်။ အမှောငထြုထဲ ခဏတော့ နှယ် ရောကသ်ှားသည်။ သတိရလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ခြွိန် နှယလြှုပလြာလို့ထငသ်ည်။ သူ နှယ့ကြို လှည့ကြှည့ရြင်း

“သကသ်ာလား နှယ်”

“အင်း။ ခဏ အိပပြွောသ်ှားတယ်”

သူ့ကိုဖြပြေီး သိပမြကြာခငမြှာပဲ နောကတ်ဈကြိမ် နှယ် ပတဝြန်းကငွန်ဲ့ အဆကပြှတသ်ှားပြနသ်ည်။ နှယ် နိုးလာတော့ ကားရပထြားပြီး အပြငမြှာ ရသနေ့ဘြူးထဲကို အမှုန့တ်ှေ ထည့န်သညေ့ြ သူ့ကို ဘကမြှနကြနေ တွေ့လိုကရြသည်။ ရဘေူးကို ထကအြောကလြှုပပြှီးမှ အဖုံးဖြင့ပြေးပြီး

“နိုးပြီလား နှယ်။ ရော့ ဓာတဆြားသောကလြိုကြ”

“အမ်။ ဓာတဆြားသောကဖြို့ လိုလို့လား အဈကိုရဲ့”

“ကိုယကြ လိုအပလြို့တိုကတ်ာလေ။ သောကလြိုကြ။ ဒီပုံစံနဲ့ နှယ် ပြနလြို့ မဖြစ်သေးဘူး”

ရဘေူးကို အဖုံးဖြင့ပြှီး သူ လှမ်းပေးနသညေမြို့ ရငတေန်တောနှင့ြ နှယ် ယူသောကလြိုကသ်ည်။ နည်းနည်းငနတ်ာလေးကလှဲရင် ရအေေးအေးလေးမို့ သောကရြတာ သိပတ်ော့ အဝငမြဆိုးခဲ့ဘူး။ သူ့လကထြဲမှ အဖုံးကိုယူပြီး ပြနပြိတကြာ နှယ့န်ံဘေးနား ခထွားလိုကသ်ည်။

“အဲ့ဒါ ကုနအြောငသ်ောကန်ောြ။ မှနမြှနကြုနလြေ နှယ် မှနမြှနသ်ကသ်ာလပေဲ”

“အင်း”

နှယ့န်ားကနေ ကားကို တဈပတ် ပတပြှီး သူ ကားပေါြ ပြနတ်ကလြာခဲ့သည်။ နှယလြည်း ခါးပတ် ပတလြိုကပြှီး နောကကြိုမှီကာ မကြလြုံး မှိတထြားလိုကသ်ည်။ မူးနဆေဲဖြစ်သောလြည်း သူ စိတပြူနမှောစိုးလို့ သူ့ကို လှမ်းကြည့်ရြင်းမှ ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ မူးနဆေဲဖြစ်သလို သတိရတဈခကြြ မရတဈခကြြ ဖြစ်နသေောလြည်း သတိရတဲ့အခွိန် ဓာတဆြားဘူးယူသောကပြှီး နှယ့မြှာ စကားပငမြပြောနိုငသ်လို သူ့ကိုလည်း ကြည့်ရြုံသာ ကြည့်ပြှီး နှယ့မြကြလြုံးတွေ ပြနပြှနပြိတသ်ှားသည်။

ဓာတဆြားဘူး တဈဝကလြောကကြုနပြှီးခွိနမြှာ နှယ် နည်းနည်းသကသ်ာလာသည်။ အိပရြာနိုးကာစ လူတဈယောကြ အိပရြေးမဝသလို ခံစားရသည်။ သို့သောလြည်း မူးတာ၊ လကတ်ုနတ်ာ မရှိတော့သလို ရငတ်ုနတ်ာလည်း မဖြစ်တော့ဘူးမို့ တောတ်ောလြေး သကသ်ာလာသလို ခံစားရသည်။ ဓာတဆြားသောကရြင်းမှ သူ့ဘကလြှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ သူ့ကို ပြုံးပြရင်း

“နှယ် တောတ်ောလြေး အိပပြွောသ်ှားတယ်။ ဟောကန်သေေးလားဟင်”

“မဟောကပြါဘူး။ ဘာလို့လဲ။ ရှကလြို့လား”

“အင်းလေ။ ရိုးရိုးအိပပြွောတ်ာနဲ့ မတူဘူးမို့။ လုံးဝကို သတိလှတသ်ှားတာ”

“နှယ် သကသ်ာပြီထငတ်ယ်။ ဆိုငမြှာတုန်းကနဲ့ တခွားစီပဲ။ မကြန်ှာ ပြနလြန်းလာပြီ”

“အင်း။ အိပရြေးပကြတ်ာလည်း ပါမယထြငတ်ယ်။ တဈခါမှ အခုလို မမူးဖူးဘူး”

“အမလေး။ အခုထိ ပြီးတာကို လကမြခံသေးဘူး။ မသိရင် အိပရြေးမပကြဖြူးတဲ့သူ ကနွတောပဲ”

“ဟုတဘြူးလေ။ အိပရြေးက အဈကိုနဲ့ မတွေ့ခငည်ကလည်း အိပမြပြောဘြူး။ ဟီး။ ရငတ်ှခေုနပြှီး အတွေးတွနေဲ့မို့”

“ကိုရီးယားကားကြည့်ရြင် မိုးလင်းထိ မအိပဘြဲ ကြည့်န်ိုငတ်ာလည်း သူ၊ ဟိုတဈခါလည်း မနကြ ၄ နာရီခွဲထိ စကားပြောပြီး ရုံးသှားတကတ်ော့ အလတကြှီး။ အခုမှ အိပရြေးပကြလြို့တဲ့။ ဒေါန်ှယ် ဟာသတွေ အရမ်းပြောတတတ်ာပဲ။ ဟားဟား”

“ဟီး”

သူ့ကို ရယပြှရင်း နှယ် ခါးပတဖြှုတလြိုကသ်ည်။

“အဈကို”

သူ့ကို ခေါရြင်း သူ့ပခုံးကိုမှီကာ သူ့ခါးကို ဖကလြိုကသ်ည်။

“အင်း။ ပြောလေ”

“နှယ် မဝသေးဘူး”

“မတမြတန်ှယကြတော့ လုပပြှီ။ အမူးပြတောနဲ့ ထန်းပငမြော့ကြည့်တ်ော့တာပဲ။ ဟားဟား”

“ဟီး။ တကယပြှောတာ။ နှယ် မဝသေးပါဘူးဆို”

“ဓာတဆြားပဲ ကုနအြောငသ်ောကပြါဦး နှယရြယ်”

“အင်းပါ။ ဒါနဲ့ နှယ် အိပပြွောန်ခွေိန် ကားကို တောကလြွှောကမြောင်းနတောလား”

“အင်း။ မရပထြားချင်လြို့ ပတမြောင်းနတော”

“အယ်…။ ဆီဈေးကြီးနတောကို အားနာစရာကြီး။ အာ့ကြောင့ြ နှယ် ပြောပါတယ်။ ကားပေါပြဲ တငပြေးလိုကပြါဆိုတာကို”

“မသကသ်ာတာကို ဘယလြိုပြနခြိုင်းရမှာလဲ နှယရြယ်။ တောကြှာ လမ်းမှာ တဈခုခုဖြစ်သှားရငရြော”

“ဘာမှမဖြစ်လောကပြါဘူး။ အခုလို အိပပြွောရြာက နိုးလာမှာပဲကို။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှယ့အြပေါြ ဂရုစိုကပြေးတာလေးတော့ ခစွဖြို့ကောင်းတယ်”

သူ့ပါးပြငကြို နမ်းပြီး သူ့ရငခြှငထြဲ မှီနလေိုကသ်ည်။

“အဈကို”

“အင်း”

“နှယ် လိုချင်သ်ေးတယ်။ ဟီး”

“အစက ဟိုတယပြှနရြောကရြင် နေဦးမို့ပဲ။ မတမြတန်ှယကြ မူးနတောကိုး”

“အာ့များ ပြောတာမဟုတဘြူး။ နမှောပေါ့။ ဟီး”

“အမလေး။ တကယမြနိုငတ်ဲ့ဟာလေး။ ဒီလောကြ အရုပကြှိုးပြတ် မူးနတောကို။ သချင်ေလြို့လား”

“အာ…သစရောလား။ အခုက ပြနရြတော့မယလြေ။ ထပမြှ မရနိုငတ်ော့တာကို”

“ကံမကုနရြင် ပြနဆြုံမှာပေါ့ နှယရြယ်။ ကိုယ် ရနကြုန် လာနိုငမြှာပါ”

“အဲ့… ၂ နာရီတောင် ကြောပြှီရောြ။ ကားက ၃ နာရီနောကဆြုံးပဲ”

နာရီကြည့်ပြှီး အံ့သှစွာ နှယပြှောမိသည်။ ကားဂိတကြို ဖုန်းဆကပြှီး စောင့န်မညေ့ြ လမ်းနာမညကြို ပြောကာ လမ်းထိပလြေးမှာ ကားရပထြားလိုကသ်ည်။ နှယကြ တောင်းလိုကြ သူက ငှင်းလိုကန်ဲ့ သူ့ပါးပြငကြိုသာ အနမ်းတွေ ပေးခဲ့မိသည်။

“နှယ်”

“…”

“ကိုယ် တံတောငလြေးကို အမှတတ်ရ ဓာတပြုံရိုကထြားချင်တ်ယ်”

“ဘာလို့လဲ။ ဟီး”

“တဈခါမှ မကြုံဖူးလို့လေ။ အောကကြနပြေီး တံတောငပြှန်းရတယလြို့။ ကိုယကြ ငှိမ့င်ှိမ့လြေးပဲ ခံစားတတတ်ာ။ ဒါမွိုး အရငကြလည်းမရှိဘူး။ နောကလြည်းမရနိုငဘြူး”

“ဪ…။ ဟီး။ ရိုကလြေ။ ရပါတယ်”

နှယ့တ်ံတောငကြို ပင့ပြှီး သူ့ဖုန်းဖြင့ြ ဓာတပြုံရိုကန်သည်ေ။

“အဈကို…”

“ဟင်”

“နှယတ်ို့ ထပတ်ှေ့ဖြစ်မှာပါနောြ”

“ကံပေါ့ နှယရြယ်။ တွေ့ဖို့ကံပါရင် ထပတ်ှေ့ရမှာပေါ့”

“နှယကြတော့ ကံကိုမယုံဘူး။ ကံဆိုတာ လူက ဖနတ်ီးရတာ။ အခုပဲကြည့်ြ နှယ် ဖနတ်ီးလို့ မန်းလေးထိ ရောကလြာတာ။ ကံကိုပုံခပြှီး ဘာမှမလုပကြှည့ပြါလား။ အဈကိုနဲ့တောင် မတွေ့ရဘူး”

“တွေ့ဖို့ကံပါလာရင် တွေ့ကိုတွေ့ရမှာပါနှယရြယ်”

နှယတ်ို့ စကားပြောနခွေိနမြှာပဲ နှယ့ဖြုန်းကို ဖုန်းဝငလြာခဲ့သည်။ ကားရောကန်ပြေီဖြစ်ကြောင်းပြောပြီး နှယ့တ်ညန်ရောကိုမေး၍ ပြောပြခွိနကြှမှ နှယတ်ို့နောကမြှာ ရပထြားတာတွေ့ရသည်။ ဖုန်းခပြှီး ကြောပိုးအိတလြှယကြာ အရုပပျိုကပြှီး သူ့ကို နောကဆြုံးနှုတဆြကအြနမ်းပေးကာ ကားပေါမြှ ဆင်းခဲ့လိုကသ်ည်။ နှယ် ကားပေါမြတကခြင် သူ့ကို လှမ်းကြည့်ခြွိနမြှာတော့ သူ့ကား လမ်းလေးထဲက ခွိုးကြေ့ပြောကကြှယသ်ှားသည်။

သူထွကသ်ှားသညကြို ငေးကြည့်ရြင်း နှယ် ပြနသ်ညအြထိ မစောင့ဘြဲ သူအရငပြှနသ်ှားသညမြို့ စိတထြဲ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ကြောပိုးအိတထြဲမှ ဖုန်းနှင့ြ ပိုကဆြံအိတကြိုယူကာ ကားခေါင်းခန်းမှာ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ဖုန်းနှင့ြ ပိုကဆြံအိတကြို ကား Dash Box ထဲထည့လြိုကသ်ည်။ ခါးပတပြတပြှီး အရုပကြို ဖကထြားရင်း နောကကြွောကို မှီလိုကသ်ည်။ နှယ် ထိုငပြှီး သိပမြကြာခငမြှာပဲ ကားထွကလြာခဲ့သည်။ ကားဆရာမှ

“အဈမ။ ကြှနတ်ောြ နောကန်ှဈယောကကြို သှားကြိုရဦးမယ်။ နရောက တဈနရောစီဆိုတော့ မန်းလေးမှာတင် နည်းနည်းကြာမှာ။ အဈမ အဆငပြှတယေမြလား”

“အင်း။ ရပါတယ်။ ဆင်းရငတ်ော့ ကြှနတ်ောြ နောကဆြုံးမလား”

“ဟုတ်။ အဈမကို အိမထြိပို့ဖို့ မှာထားပါတယ်”

“အင်း။ ကြှနတ်ောြ အိပခြငွန်လေို့။ အကယ်၍ လမ်းမှာ တဈခုခုဆို ကြှနတ်ော့ကြို နှိုးလိုကပြါ။ အားနာပြီး မနှိုးမှာစိုးလို့”

“ဟုတ်။ ရတယအြဈမ။ စိတခြလွကခြသွာ အိပ်။ အဝေးကြီးပြနရြမှာဆိုတော့ အေးဆေးအိပလြို့ရတယ်”

“အင်း”

‘အင်း’ တဈလုံးသာ နှယ် ဆိုလိုကန်ိုငသ်ည်။ အရုပအြား ဖကပြှီး တဈလမ်းလုံး နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောသ်ှားခဲ့သည်။ ကားရပတ်ာ မသိခဲ့သလို ကားပေါြ လူတကြ/ဆင်းလည်း နှယ် မသိလိုကဘြူး။ တဈရေးနိုးလာတော့ ကားရှေ့မှငကြှင်းကို မှငပြှီး နှယ် လန့သ်ှားမိသည်။

“အယ်…ကြှနတ်ောတ်ို့ သှားနတော….ပါနောြ”

“ဟုတပြါတယ် အဈမ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဒီမှငကြှင်း တဈခါမှမမှငဖြူးလို့လေ။ တောကြှာ ကားမှားစီးတာ ဖြစ်မှာစိုးလို့”

“သွောျ…မမှားပါဘူး အဈမရယ်”

“ရုတတ်ရကမြှငလြိုကတ်ော့ လန့သ်ှားတာ။ ကြှနတ်ောြ တောတ်ောြ အိပပြွောသ်ှားတယ်”

“အဈမ ကြည့်ရြတာ ခရီးပန်းလာပုံပဲ။ တဈလမ်းလုံး အိပန်တော လှုပတ်ောငမြလှုပဘြူး။ ကြှနတ်ောကြ အဈမကို အားနာနတော။ နောကထြပ် တကလြာတဲ့အထဲမှာ အရကသ်မားပါလာလို့။ သူတကလြာတော့ အရကန်ံ့ကို ထောင်းနတောပဲ။ လူမပြည့ရြငလြည်း ကားထွကတ်ာ နောကကြမွှာစိုးသလို သူကလည်း Booking လုပထြားတာဆိုတော့ လူတွေ့ပြီးမှ မတငရြင် ပြူနာရှာမှာစိုးလို့ တငလြိုကရြတာ”

“သှောြ။ ကြှနတ်ောဖြှင့ြ သိတောငမြသိလိုကဘြူးရယ်။ အိပရြေးပကြထြားတော့ အိပပြဲ အိပခြငွန်တော”

ကားဆရာနှင့ြ စကားမပြောဖြစ်တော့မှ ဖုန်းကို ယူကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူပို့ထားသည့ြ ငိုမဲ့မဲ့ စတဈကာလေးတွေ့ပြီး စိတပြူသှားမိသည်။

သူထံ ‘ဘာဖြစ်တာလဲ’ ဟု စာပို့လိုကပြှီး ဖုန်းကို ပြနသ်ိမ်းထားလိုကသ်ည်။ အိပရြေးဝသှားပြီမို့ လမ်းခရီးရှုခင်းတွကြညေ့ရြင်း ကားဆရာနှင့ြ အလုပအြကြောင်း၊ စီးပြားရေးအကြောင်း စပမြိစပရြာတွေ ပြောပြီး စီးလာခဲ့လိုကသ်ည်။ ည ၇ နာရီခွဲကြောမြှ အိမကြို ပြနရြောကသ်ညမြို့ တောတ်ောပြင် မှောငန်ပြေီဖြစ်သည်။ အားလုံးက ဝိုင်းမေးကြသညမြှာ နှယ့လြကထြဲမှ အရုပအြကြောင်းပင်။

အရုပလြေးကို သဘောကြ၍ နှယ် ဝယခြဲ့ကြောင်း ရှင်းပြရင်း အဝတအြစားပင် မလဲတော့ဘဲ အထုပတ်ှေ ခကြာ ထမင်းစားခန်းသို့ သှားလိုကသ်ည်။ တဈနကေုန် ဟုတတ်ိပတတ်ိ ဘာမှမစားထားသောကြောင့ြ ဗိုကထြဲမှာ ဆန်ဒပြနပြေီဖြစ်သလို ဝိုင်းမေးနသညေ့ြ စကားတွကေို ရှောငခြငွသ်ောကြောင့ြ ထမင်းစားပြဲမှာ ထိုငပြှီး ညစာ ပြငပြေးသညကြို စောင့န်လေိုကသ်ည်။

ညစာစားရင်းမှ သူနှင့ြ စကားပြောဖြစ်သည်။ ပြောဖြစ်သည့ြ စကားအများစုမှာ လှမ်းသည့အြကြောင်းများပင်။

နှယ့အြတွကြ ခံစားမှုအသဈတွေ ပေးခဲ့သည့ြ သူ့ကို ခစွခြငမြိသလို နှယ့လြုပရြပတ်ှကေို ရပတ်န့ဖြို့တွေးရင်း မညသ်ူနှင့မြှ ထပမြတွေ့တော့မည့အြကြောင်း နှယ် ပို့ဈလေး တငဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုကို့ထံသို့ နှယ့ြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ှကေို ပြောပြပြီး နှယ့ကြို နားလညပြေးဖို့ပြောခွိနမြှာတော့ ကိုကိုသည် နှယ့ကြို အပြဈမမှငခြဲ့သလို နှယ် အဆငပြှပြေောရြှှငဖြို့ကို လိုလားသူမို့ နှယ့အြပေါြ နားလညကြှောင်းနှင့ြ နှယ့ကြို ကနွြးမာရေး ဂရုစိုကဖြို့တွေ မှာခဲ့သည်။

စားသောကပြှီး နားခွိနမြှာတော့ ကိုယလြကတ်ှေ ကိုကခြဲလာသလို သားအိမအြတွင်းမှာလည်း အောင့သ်လို ခံစားရကြောင်း သူ့ကို ပြောပြမိသည်။ ထုံးစံအတိုင်း နှယ့ကြို စနောကပြှီး သူ ရယန်ခေဲ့သည်။ ထိုနေ့က နှယ် ဆေးသောကပြှီး စောစောအိပဖြစ်ခဲ့သည်။

မှတမြှတရြရ အဲ့ဒီနေ့လေးဟာ နှယ့အြတွကတ်ော့ အိပရြေးဝသည့ြ နေ့လေးတဈနေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

နံနကြ ၅ နာရီခွဲကြောမြှာ နှယ် နိုးလာခဲ့သည်။ ထူးဆန်းစွာ ဖုန်း Alarm မမှညခြင် ပထမဦးဆုံး နိုးထခဲ့ဖူးသော နံနကခြင်းလေးဖြစ်သည်။ အိပရြေးဝပြီး ကြညလြငစြှာ နိုးထလာသော နံနကခြင်းလေးမို့ မကြန်ှာမှာ ကြညလြငပြှုံးရှှငန်ခေဲ့သည်။

မကြလြုံးဖြင့သ်ညန်ှင့ြ အရငဆြုံး တွေးမိတာသည် သူ့အကြောင်းပင်။ သူ့အကြောင်းတွေးတိုင်း နှယ့န်ှုတခြမ်းတွေ ပြုံးသှားတတသ်လို နှယ့မြကြဝြန်းကိုပါ ရှှန်းလဲ့တောကပြစခေဲ့သည်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး နှယ့မြကြန်ှာ၊ နှယ့အြပြုံး၊ နှယ့လြှုပရြှားမှု၊ နှယ့ဝြတစြားဆငယ်ငမြှု၊ နှယ့လြမ်းလွှောကပြုံကအစ ပြောင်းလဲသှားခဲ့သည်။

ယခငကြ စိတအြလိုမကမွှုအပေါြ မူတညပြှီး နှယ့မြကြန်ှာမှာ ပြောင်းလဲတတသ်လို ခပတ်ညတ်ညန်တတေသ်ူမို့ အရယအြပြုံး နည်းသည့သ်ူများထဲတွင် နှယသ်ညလြည်း အပါအဝငဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတော့ ဘယအြခွိနကြှည့ကြှည့ြ နှယ့မြကြန်ှာမှာ အပြုံးတို့ ဝဆောလကြြ။

လူတဈယောကြ၏ အပြုံးကို ကြည့်ခြှင်းအားဖြင့ြ ထိုအပြုံးသည် အဓိပျပာယမြွားစွာကို ပုံဖောစြနေိုငသ်ည်။ အားနာသည့ြ အပြုံး၊ မဲ့ပြုံး၊ ရှဲ့ပြုံး၊ ခနဲ့ပြုံးတွအပြေင် အသကမြပါသည့ြ အပြုံး စသညတ်ို့ကို စာဖတသ်ူတို့ မှငဖြူးကြမညထြငပြါသည်။ ယခု နှယ့မြကြန်ှာပေါတ်ှင် မှငတ်ှေ့နိုငသ်ည့ြ အပြုံးကတော့ ရငထြဲမှ ဖြစ်ပေါလြာသည့ြ ကြညန်ူးပီတိကို မှငန်ိုငသ်လို ဖြည်းညှင်းစွာ မကြလြှှာခတွတသ်ည့ြ မကြတ်ောငကြော့လေးတွနှငေ့ြ လိုကဖြကစြှာ ရှှန်းလဲ့တောကပြနသညေ့ြ မကြဝြန်းတဈစုံကိုလည်း တွေ့မှငရြမညဖြစ်သည်။ တဈခါတဈရံ ရှကပြှုံးလေး ပြုံးတတသ်လို အတွေးနှင့ြ လှုပရြှားနသညေ့ြ အရုပလြေးတဈရုပလြို။ သူနှင့တ်ှေ့ဆုံစဉကြ အကြောင်းတွေ စဉြးစားသည့အြခါ နှယ့ပြါးလေးတွေ မို့မောကလြာတတသ်လို မကြဝြန်းလေးတွေ ကြေးညှှတကြာ သှားလေးတွပေေါသ်ညအြထိ ပြုံးမိတတသ်ည်။

ပထမဆုံး နှယ့ပြါးပြငကြို သူနမ်းသည့အြခွိနန်ှင့ြ နှယ့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းခဲ့သည့အြခွိနမြွားကို ပြနတ်ှေးမိသည့အြခါမွိုးတွမှော နှယ့ရြငခြုနသ်ံတွေ မှနလြာတတသ်လို နှယ့ခြန်ဓာကိုယမြှာ နှေးလာတတသ်ည်။ တဈခါကတော့ ကိုယ့န်ှလုံးခုနန်ှုန်းကို သိချင်သ်ညန်ှင့ြ နာရီမှာ နှလုံးကြိမန်ှုန်းမှတပြှီး မကြလြုံးမှိတကြာ နှယတ်ို့ နမ်းနသညေ့အြခွိနကြို တွေးခဲ့ဖူးသည်။ စမှတစြဉကြ နှလုံးကြိမန်ှုန်း ၇၄ သာရှိသည့ြ နှယ့န်ှလုံးသားလေးမှာ ၁၃၂ အထိ မှင့တ်ကသ်ှားခဲ့သည်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံး အတွေးနှင့ြ နှလုံးကြိမန်ှုန်း အမှင့ဆြုံးအဖြစ် မှတတ်မ်းတငထြားခဲ့သည်။ (ယခင် ထိုကဲ့သို့ လုပဖြူးသောလြည်း အဖြသည်ေ ယခုလောကြ မရောကခြဲ့ဖူးပါ)

နံနကခြင်းတိုင်း ဖုန်း Alarm မမှညမြီ နံနကြ ၅ နာရီခွဲမှ ၆ နာရီအတွင်းတွမှော နှယ် ကြညလြငစြှာ နိုးထလာတတသ်ည်။ ယခငကြ ဖယရြီမီအောင် ပြေးရတတသ်ော နှယတ်ဈယောကြ ယခုဆို ဣန်ဒွနှငေ့ြ ဖြည်းဖြည်းသကသ်ာ ဘေးဘီဝဲယာကိုငေးရင်း လမ်းလွှောကသ်ှားရသည့ြ နေ့ရကတ်ှေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အခွိနသ်ကသ်ာစရန်ေ ဆံပငကြို အပြောငသ်ိမ်းပြီး နောကတ်ှင် စည်းတတသ်ည့ြ နှယတ်ဈယောကြ ယခုတော့ ရောငစြုံကလဈလှလှလေးတွေ၊ ခေါင်းစည်းကြိုးလှလှလေးတွနှငေ့ြ ဆံပငကြို အလှဆငတ်တလြာသည်။ ယခငကြ ရုံးရောကမြှ ခေါင်းဖြီးတတသ်ည့ြ နှယသ်ည် ယခုတော့ ဆံပငကြို သသပေလြှပစွာ ပြငဆြငပြှီးမှ ရုံးသို့ သှားဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝတစြားဆငယ်ငမြှုမှာလည်း ယခငကြ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့ြ ခပပြှပြ အဝတအြစားများကိုသာ ဝတဆြငတ်တသ်ောလြည်း ယခုအခါ မှနမြာဝတစြုံတွကေိုသာ ဦးစားပေး ရှေးခယွဝြတဆြငခြဲ့သလို ယခငကြဲ့သို့ ဖြစ်သလို ဝတစြားသှားလာခွင်းအား ရှောငကြှဉတ်တလြာသည်။

ယခငကြ ကြောပိုးအိတန်ှင့ြ ကြိုးသိုင်းဖိနပသ်ာ စီးတတသ်ည့ြ နှယသ်ည် ကြိုးသေးသေးအိတလြေးတွေ၊ မိန်းမကိုင် ပိုကဆြံအိတတ်ှေ ပြောင်းလဲအသုံးပြုခဲ့သလို ဖိနပကြိုလည်း ဒေါကမြှင့ဖြိနပတ်ှေ၊ လဒေီရှူးလေးတွေ ပြောင်းစီးဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခငကြ လမ်းမှနမြှနလြွှောကတ်တသ်ော နှယသ်ည် ယခုတော့ တွေးရင်း ငေးရင်း ပြုံးရင်း ဖြည်းဖြည်းအေးဆေးစွာ သှားလာတတခြဲ့သည်။

ယခင် မကြန်ှာပြောငန်ှင့ြ ရုံးတကတ်တသ်ည့ြ နှယသ်ည် ယခုတော့ သနပခြါးပါးကြကလြေးဖြင့ြ နေ့စဉြ မှငရြတတသ်ည်။ ယခငကြ ဓာတပြုံမရိုကတ်တသ်ည့ြ နှယတ်ဈယောကြ ယခုတော့ ဖယရြီပေါဖြစ်စေ၊ အလုပစြားပြဲရောကလြွှငဖြစ်စေ ဓာတပြုံတွေ ရိုကတ်တလြာသည်။

နှယ့ကြို သနပခြါးလိမ်းဖို့ သူ မတောင်းဆိုခဲ့သလို နှယသ်ညလြည်း သူ့ကို သနပခြါးလိမ်းပါ့မယလြို့ ကတိမပေးခဲ့ဖူးပါ။ သို့သောလြည်း နှယ့ကြို သနပခြါးလေးနဲ့ မှငခြငွသ်လို သနပခြါးနှင့ြ ပုံလေးတွကေိုပဲ သိမ်းထားချင်သ်ညဟြု သူပြောခဲ့သည့န်ေ့မှစပြီး နှယ် တဈရကမြပကြြ သနပခြါးလိမ်းဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခငကြထကြ ထူးခွားစွာ နှယ့မြကြန်ှာမှာ ပိုပြုံးလာသလို ပိုပြီး ကြည့်ကြောင်းလာခဲ့သည်။ နှယ့မြကြန်ှာသာမက နှယ့ဆြံနှယလြေးတွပေါ လှလာသလို နှယ့ခြန်ဓာကိုယမြှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ နောကဆြုံး ခငမြငရြင်းနှီးသူတွမှော နှယ့ကြို ခစွသ်ူရနပြေီလားဟုပင် မေးခဲ့သညအြထိ နှယ့ပြှောင်းလဲမှုမှာ ထူးခွားစွာ သိသာစခေဲ့သည်။

နှယ် စကားပြောဆိုသည့အြခါ ယခငကြ လိုအပသ်လောကန်ှင့ြ ပြတတ်ောင်းစွာ အေးစကစြကပြှောဆိုတတသ်လောကြ ယခုအခါ လကဟြနခြှဟနေလြေးတွေ၊ မူနှဲ့နှဲ့ဟနပြနလြေးတွကြေောင့ြ နှယ့ကြို ပဲများလာသညဟြု ပြောသညအြထိ နှယ့ပြှောင်းလဲမှုမှာ သိသိသာသာ မိန်းမဆနလြာခဲ့သည်။ ရုံးမှ လုပဖြောကြိုငဖြကန်ှင့ြ သူငယခြငွြးတွသည်ေ နှယ့ပြှောင်းလဲမှုတွကေို သတိထားမိလာသညအြထိ နှယသ်ည် နှယမြဟုတသ်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

ထိုအရာတွအပြေင် နှယ် ထငထြားခဲ့ဖူးသော၊ နှယ် သိခဲ့ဖူးသော နှယ့ထြငမြှငမြှုတွေ နှယ့ခြံယူခကြတ်ှပေါ ပြောင်းသှားခဲ့သည်။

အမွိုးသမီးတွရေဲ့ လိငစြိတဆြန်ဒပြည့ဝြခွင်း Orgasm (အောဂြဇင်)အကြောင်း နှယ် မသိခဲ့ဖူးသလို ထိုပြီးမှောကခြှင်း၏ ခံစားမှုသည် မညသ်ို့သော ခံစားမှုဖြစ်ကြောင်းလည်း နှယ် မသိခဲ့ဘူး။ ယခငကြ စိတဆြန်ဒတောင့တ်မှုနှင့အြတူ ကိုယခြန်ဓာ လိုလားမှုတို့ကြောင့ြ လူတခွို့နှင့ြ နှယ် လိငဆြကဆြံဖြစ်ခဲ့သည်။ လိငဆြကဆြံပြီးနောကပျိုင်း နှယ့ရြဲ့ လိုချင်တ်ောင့တ်စိတတ်ှေ ငှိမသ်ကသ်ှားတတသ်လို စိတကြွနပေမြှုကိုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ ခံစားရမှုအပေါြ နှယ့ထြငမြှငယ်ူဆခကြမြှာ အမွိုးသမီးတဈယောကသ်ည် ပြီးမှောကခြှင်းထကြ လိငဆြကဆြံပြီး လိငစြိတဆြန်ဒပြည့ဝြဖို့၊ စိတကြွနပေမြှုရဖို့သည် ပိုပြီး အဓိကကသွညဟြု နှယ် ထငခြဲ့ဖူးသည်။

အမွိုးသမီးတွမှော ပြီးမှောကဖြို့ အခွိနကြှာမှင့တ်တသ်လို မပြီးမှောကတ်ာမွိုးလည်း ဖြစ်တတကြှောင်း သိထားခဲ့သောလြည်း ယခုကဲ့သို့ ပြီးမှောကခြှင်းကို မှနမြှနန်ှင့ြ ဆကတ်ိုကန်ီးပါး ပြီးမှောကန်ိုငကြှောင်း ကိုယတ်ှေ့ကြုံဖူးမှသာ နှယ် သိခဲ့ရသည်။ ထိုအခွိနကြလေးမှာ နှယ့စြိတသ်ည် သိပကြို နူးညံ့သိမမြှေ့နသလေို လိုချင်တ်ောင့တ်မှုတို့ ထပမြံဖြစ်ပေါစြပြေီး ကိုယ့ရြဲ့ဆကဆြံဖောကြို ပိုပြီး သဘောကနွှဈခွိုကမြိလာသည်။

ယခုတဈကြိမမြှာတော့ နှယသ်ည် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြီးမှောကခြှင်း ခံစားမှုကို သိရှိသှားခဲ့သလို သဘောကြ ကြိုကန်ှဈသကမြိခဲ့သည်။ ထို့အတူ သူ့အပေါကြိုလည်း မတူညီသည့ြ စိတခြံစားမှုမွိုးဖြင့ြ ခစွခြငမြိခဲ့သည်။ လိငဆြကဆြံပြီးနောကပျိုင်း စိတခြံစားမှုတို့ကြောင့ြ လူတဈယောကသ်ည် အရာရာပြောင်းလဲနိုငကြှောင်းကိုလည်း နှယ် သိခဲ့ရသည်။

နှယ့ဘြဝမှာ နှယ့ကြို “ခစွတ်ယ်” ဟု မပြောဘဲ “ခစွလြား” ဟု မေးခဲ့သည့ြ သူ့ကို နှလုံးသားဖြင့ြ ခံစားပြီးမှ “ခစွတ်ယ်” ဟု နှယ့န်ှုတကြနေ ဝနခြံခဲ့သည်။ ခညွန်ှောငမြှုတွမပေါဘဲ သူ့ကို ခစွခြဲ့သလို သူ လကဆြောငပြေးခဲ့သည့ြ အရုပလြေးကိုတော့ ခညွန်ှောငစြရာ အသဈကလေးအဖြစ် နှယ် သတမြှတခြဲ့သည်။ ထို့ကြောင့ြ အရုပကြလေးကို “ခညွသ်ဈ” ဟု အမညပြေးခဲ့သည်။

နှယ် ပေးခဲ့သော နာမညကြလေးတွင် အခွားအဓိပျပာယတ်ဈခု ရှိပါသေးသည်။ ထိုအရာသည် “ခညွသ်ဈ”၏ ပြောင်းပြနမြှာ “ခစွသ်ည်” ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူသိနခေဲ့ပြနသ်ည်။

နူးညံ့သိမမြှေ့သော ခံစားမှုတို့၏ စစေားရာနောကသ်ို့ လိုကပြါစီးမွောရင်း ဘယအြခွိနပြှနဆြုံနိုငမြည် မသိရသည့ြ သူ့ကို လှမ်းလကြြ…။ ။

ပြီးပါပြီ။

နှယ်

ရေးသားသူ – Nwe Hnin Myue (နှယန်ှင်းမှူ)