အောစာအုပ်

စားပြီးမွေးသော တီလေး

“ဘယကြပြနလြာတာလဲ မိုးငယ်”

“ဈေးက အဈမရေ။ ဆပပြှာ၊ သှားတိုကဆြေး၊ အမှှေးရတွေေ သှားဝယတ်ာ။ ညနစေောင်းနပြေီ ဆိုပမယေ့ြ တောတ်ောပြူတယ် အဈမရယ်”

“ဟုတတ်ယ် ပူလာပြီ မိုးငယရြေ အပြငထြှကရြင် ထီးယူသှားမှပါကြယ်”

ဘေးအခန်းက အဈမကြီးကိုပြောရင်း မိုးငယ် တိုကခြန်းတံခါးသော့ဖြင့ကြာ ဝငလြိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြတို့ တိုကခြန်းက ၃ လှှာမှာရှိလသည်ေ။ ကြနဒြိုနီးနီး အပြငအြဆင် ဝနဆြောငမြှုများ ထည့်ထားပေးလသည်ေ။

မိုးငယယ်ောကြွား လင်းသူက သင်ျဘောသူကြီး (ကပျပတိန်) ဖြစ်လသည်ေ။ မိုးငယရြော လင်းသူပါ နယမြှို့အသီးသီးက ဖြစ်သည်။ မိုးငယကြ ရနကြုနမြှာ အလုပလြုပရြင်း သင်ျဘောသား လင်းသူနှင့ြ တွေ့ရှိကာ ခစွကြှိုကခြဲ့ကြခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ သုံးနှစ်လောကြ ခစွသ်ူတွအဖြေဈ တွဲကြရင်း လင်းသူက ပိုကဆြံစုကာ နရောထိုငခြင်း အဆငပြှပြေီဆိုမှ မိုးငယကြို လကထြပခြဲ့တာ ဖြစ်သည်။

လင်းသူက တိုးတကလြိုစိတရြှိသည်။ သဘောင်ျသားဘဝမှ အဆင့ဆြင့ြ သငတ်န်းတကြ စာမေးပြဲဖြကော နောကဆြုံး ကပျပတိန် ဖြစ်လာခဲ့လသည်ေ။

အိမထြောငသ်ကြ ဆယန်ှဈအတွင်း လငမြယား နှစ်ယောကလြုံး ကလေးလိုချင်သ်ောလြည်း မရကြပေ။ ယခငန်ှဈများဆီက လင်းသူ သင်ျဘောလိုကန်ခွေိန် မိုးငယမြှာ တဈယောကထြဲ နရလေသည်ေ။ သို့သောြ လှနခြဲ့သော လေးနှစ်ခန့ကြ မိုးငယ်၏ ညီမနှစ်ဝမ်းကြဲ မူယာက သူ၏သား စောဗညားအား အတူတူနပြေီး ကြောင်းတကရြန် အကူညီတောင်းလသည်ေ။ လင်းသူအား ပြောပြရာ လင်းသူကလည်း တဈယောကထြဲ ကနွန်ခေဲ့သော မိုးငယအြတွကြ အဖောလြည်းရသောကြောင့ြ အတူတူနကော ကြောင်းတကရြန် ခွင့ပြှုခဲ့လသည်ေ။

စောဗညား သူတို့နှင့ြ အတူတူနပြေီး ကြောင်းတကန်သညေမြှာ စကမြှုတကျကသိုလ် ဒုတိယနှစ်ပင် ရောကန်လပြေေီ။ စောဗညားမှာ နဝမတန်းကတည်းက လာနကော စနခေါစက သေးသေးညှကည်ှကလ်း ဖြစ်သောလြည်း တကျကသိုလရြောကသ်ောအခါ အားကစားလေးဘာလေးလုပသ်ဖြင့ြ ကိုယခြန်ဓာ ထွားတကလြာလသည်ေ။ ရငအြုပကြယွကြယွဖြှင့ြ ခန်ဓာကိုယမြှာ အဆီပိုမရှိပဲ ကြှကသ်ားအမှောင်းမှောင်း ထနသညေမြှာ ကိုရီးယားမင်းသား ရိန်းနှင့ြ ဆငတ်ူလသည်ေ။ သို့သောြ စောဗညားက ရိန်းလို အသားမဖြူပဲ အသားအနည်းငယ် ညိုလသည်ေ။

အခုလည်း မိုးငယတ်ဈယောကြ ဈေးသှားရာက ပြနလြာပြီးနောကြ ညစာခကြပြှုတရြနအြတွကြ ပြငဆြငန်လေိုကလြသည်ေ။ စောဗညား မနကဖြှန် ကြောင်းထမင်းခွိုင့အြတွကပြါ ကြို၍ ခကြပြှုတထြားခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ မနကထြ၍ အလငွစြလို ခကြန်စရော မလိုအောင် ကြိုလုပထြားခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။

ကြကသ်ှနန်ီ၊ ကြကသ်ှနဖြှူ ၊ ခရမ်းခဉွသ်ီး၊ ဂငွြးစိမ်း၊ နံနံပင်၊ ပုစွနခြှောကြ၊ ငါးပိအနည်းငယန်ှင့ြ အသင့ဝြယထြားသော ကြကသ်ားရငပြုံတခွမ်းတို့ကို ထုတယ်ူလိုကလြသည်ေ။ ကြကသ်ှနန်ီ၊ ကြကသ်ှနဖြှူ အခွံခွာကာ ပုစွနခြှောကကြို ရစေိမထြားလသည်ေ။ ပြီးနောကြ လွှပစြဈဒယအြိုးနီဖြင့ကြာ ကြကသ်ှနန်ီဆီသတလြသည်ေ။ ကြကသ်ှနဖြှူ ကို ထောင်းထားလသည်ေ။ ဂငွြးကို အခွံသငထြားလသည်ေ။ ခရမ်းခဉွသ်ီးကို ရစေိမကြာ အစိထုတ်၍ ကြကသ်ားကိုလည်း အရှယတ်ောတ်ုံးကာ ရဆေေးထားလသည်ေ။

ကြကသ်ှနန်ီဆီသတ်၍ ရဲလာသောအခါ ခရမ်းခဉွသ်ီး၊ ပုဇွနခြှောကြ၊ ငါးပိ၊ ထောင်းထားသော ကြကသ်ှနဖြှူ တဝကြ၊ အခွိုမှုန့ြ၊ ဆား၊ နနှင်းတို့ကိုထည့ကြာ အကုနကြှအနှေဈကြ၍ သမအောင် မှှပေေးလသည်ေ။ အနှစ်ကြ၍ ကကြခြါနီးသောအခါ ညှပထြားသော နံနံပငမြွားထည့်ကာ ခနအုပထြားလသည်ေ။ ခဏကြာသောအခါ ပုဇွနခြှောကင်ါးပိခကြကြို ရလသည်ေ။ ပုဇွနခြှောကင်ါးပိခကြခြူးပြီးနောကြ ဂငွြးစိမ်းကိုထောင်းလသည်ေ။ ထို့နောကြ ဒယန်ီကိုဆေးကာ တုံးထားသော ကြကသ်ားများ၊ ဂငွြး ကြကသ်ှနဖြှူ ထောင်း၊ ဆီ၊ ဆား၊ နနှင်းနှင့ြ ခရုဆီအနည်းငယထြဲ့ကာ ရသငေ့ရြုံထဲ့၍ အဖုံးအုပကြာ ကြကသ်ားပြုတကြှောြ လုပလြသည်ေ။ ကြကသ်ားပြုတကြှောြ တညထြားစဉမြှာပင်

“တီလေးရေ တီလေး တံခါးဖြင့ပြေးပါဦး သား ပြနလြာပြီ”

“အေး လာပြီ သားရေ”

“တီလေး…. သား ဒီနေ့ Tea ဆိုင် ခဏသှားပါရစနေောျ”

“အေး စောစောပြနခြဲ့နောြ သား။ သားက နောကမြကပြါဘူး…. တီလေးက သတိပေးတာပါ”

“ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး”

“အေး သားရေချိုးမှာမို့လား နားပြီးခြိုးတော့”

“ဟုတ် တီလေး”

စောဗညား တီလေးအား ပြနပြှောရင်း သူ့အခန်းထဲသို့ ဝငလြာခဲ့လသည်ေ။ သူ ဒီအိမမြှာနလောခဲ့သညမြှာ ကိုးတန်းကြောင်းသားဘဝကတည်းက ဖြစ်လသည်ေ။ အနတ်ီမိုးငယကြလည်း အဒေါဝြမ်းကြဲတောတ်ာ ဖြစ်သောလြည်း အဒေါရြင်းပမာ ဆကဆြံသလို၊ လေးလေးလင်းသူကလည်း သူစိမ်းလို မဆကဆြံပဲ သားအရင်းပမာ ဆကဆြံသဖြင့ြ သူအဖို့ အနမကြေပပြဲ ကောင်းစွာ ပညာသငကြှားနိုငခြဲ့လသည်ေ။ လေးလေးနှင့ြ တီလေးတို့ကို ကြေးဇူးရှငမြွားအဖြစ် သတမြှတကြာ ခစွကြှောကရြိုသလသေည်ေ။

ရချိုး အဝတလြဲပြီးနောကြ ထမင်းစားရန် အခန်းထဲမှ ထွကခြဲ့လသည်ေ။ မိုးငယကြ ထမင်းစားရန် အဆငသ်င့ပြှငထြားပြီး ဖြစ်လသည်ေ။

“လာ သား စားရအောင်”

“တီလေး ဘာဟင်းလဲ”

“ကြကသ်ားကြောြ၊ ပုဇွနခြှောကင်ါးပိခကြြ အတို့အမှုပ်”

“ဟေး ပုဇွနခြှောကင်ါးပိခကြြ စားချင်န်တော တီလေးရေ”

“စား သား များများထည့်စားလေ”

“ဟုတ် တီလေး”

တူဝရီး ၂ ယောကြ အားရပါးရ ထမင်းစားကြလသည်ေ။ မိုးငယကြ စောဗညားပန်းကနထြဲ ငါးပိခကြထြည့်ပေးသလို စောဗညားကလည်း မိုးငယပြန်းကနထြဲ ကြကသ်ားကြောြ ထည့်ပေးလသည်ေ။

ထမင်းစားပြီးနောကြ စောဗညားက တီလေးအား ခွင့တ်ောင်းကာ လကဖြကရြညဆြိုင် ခဏသှားထိုငလြသည်ေ။ လကဖြကရြညသ်ောကပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့လသည်ေ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ တီလေးက

“သားရေ မနကဖြှန် သားရဲ့လေးလေး ပြနရြောကလြာမယတ်ဲ့”

“ဟာ ကောင်းတာပေါ့ တီလေး၊ သှားကြိုရဦးမှာလားဗြ”

“မလိုဘူးသား သူ့ သူငယခြငွြးတွနေဲ့လာမှာတဲ့”

“ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး။ သား စာကြည့်လြိုကြဦးမယန်ောြ”

“ကြည့်ြ ကြည့်ြ သား ညမနကစြနေဲ့နောြ တီလေး စာဖတပြှီး အိပတ်ော့မယ်”

“ဟုတ် တီလေး”

တီလေးနှင့ြ စကားပြောပြီး သူ့အခန်းလေးထဲ ဝငလြာလိုကလြသည်ေ။ တီလေးကလည်း သူတို့အခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလသည်ေ။

မိုးငယတ်ို့ တိုကခြန်းမှာ ဝငဝြငခြငွြး ဧည့ခြန်းဖြစ်ကာ ဧည့ခြန်းပြီးမှ အထပသ်ားဖြင့ြ ကပလြကြြ အခန်းဖြဲ့ထားသော အိပခြန်း ၂ ခန်းနှင့ြ ပြီးမှ မီးဖိုချောငရြှိရာ ထမင်းစားခန်းနှင့ြ ရချိုးခန်း၊ အိမသ်ာ ဖြစ်လသည်ေ။ အိပခြန်းနှစ်ခုမှာ ကပလြကြဖြစ်ကာ နှစ်ယောကခြန်းတွင် မိုးငယတ်ို့ လငမြယားနေ၍ တဈယောကခြန်းအား စောဗညားအတွကြ ပြငဆြငပြေးထားလသည်ေ။

………………………………………………

“ဒေါကျ! ! ! ဒေါကျ ! ! ဒေါကျ! ! ”

“လာပြီ လာပြီ”

အိမရြှေ့မှ တံခါးခေါကသ်ံ ကြားရသဖြင့ြ မိုးငယ် အသံပေးရင်း ထွကလြာလသည်ေ။ တံခါးဖြင့လြိုကတ်ော့ မီးခိုးရောငရြှပအြင်ျကြီနှင့ြ ဖိုကအြိုဝမ်းအပြာရောင် ဂငွြးဘောင်းဘီကို လိုကဖြကစြှာ ဝတဆြငထြားကာ ပြနရြောကလြာသော လငတ်ောမြောင် လင်းသူ ဖြစ်လသည်ေ။

“ဟာ မောင် လာ လာ”

“မိုး ခစွလြေး…. ကြည့်စြမ်း မတွေ့တာ ချောကလြလောကရြှိသေးတယ် ပိုမိုကလြာတော့တာပဲ”

“သှားပါ…. တွေ့မှခွှဲနပြေီး အဝေးမှာတုန်းက သူများဆီ ဖုန်းတောင် မှနမြှနမြဆကပြဲနဲ့”

လင်းသူက မိုးငယကြိုယလြုံးလေးကို ဖကကြာ နှုတခြမ်းအစုံကို စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ မိန်းမနှင့ြ ပြတလြပန်တော ကြာနပြေီမို့ လင်းသူ ပစ်စည်းကြီးက မာလာပြီး မိုးငယပြေါငရြှေ့ပိုင်းကို ထောကမြိလသည်ေ။

“ပြှတ် ! ! !”

“မောင် ရှေ့ဧည့ခြန်းကြီးထဲမှာလေ”

“ဧည့ခြန်းထဲလည်း ဘာဖြစ်လဲ ခစွလြေးရာ…. ပိုတောငမြိုကသ်ေးတယ်။ ခံစားမှု အသဈလေးလေ။ ဧည့ခြန်းမှာပဲ လိုးရအောင်”

လင်းသူက ရှညလြွားစွာနမ်းပြီး ပြောလည်းပြောကာ ပြနန်မ်းလသည်ေ။ လင်းသူ၏လကမြွားက ကငွလြညစြှာ လှုပရြှားလကြြ လှုပရြှားမှု အကြိုးဆကကြ မိုးငယခြန်ဓာကိုယမြှ အဝတအြစားများ ကြမ်းပြငပြေါြ ပုံနရခွေင်းပင် ဖြစ်လသည်ေ။ မိုးငယကြလည်း အားကမွခံ တုန့်ပြနန်မ်းရင်း လင်းသူအား မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း အဝတဗြလာဖြစ်စရန်ေ သူ၏လကမြွားကို စခေိုင်းလသည်ေ။

နှစ်ယောကလြုံး ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသောအခါ မိုးငယကြ လင်းသူလီးကြီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ပြတတ်ိုကပြေးနလသေည်ေ။ နမ်းတာအားရတော့မှ မိုးငယကြ အသာထိုငခြလွိုကကြာ လင်းသူလီးကြီးအား ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ဂွင်းတိုကပြေးလကြြ လင်းသူ၏ ဂွေးဥနှစ်လုံးအား စုပယ်ူလိုကလြသည်ေ။ ပိုကဆြံရှာ၍ ပငပြန်းလာသော လငတ်ောမြောငအြား အစွမ်းကုန် ပြုစုရနမြှာ မယားဖြစ်သူ၏ အဓိကကသွော တာဝနဟြု ခံယူထားသည့အြတိုင်း မိုးငယမြှာ လင်းသူ တောင်းဆိုသမွှ မငှင်းပဲ လိုကလြွောခဲ့သညခြညွြး ဖြစ်လသည်ေ။

ဥနှစ်လုံးအား တဈခကြန်ှဈခကြမြွှ စုပယ်ူကာ လွှာဖြင့ြ တဖြေးဖြေး အပေါသ်ို့ ပင့ယ်ကလြာလသည်ေ။ ဖြေးဖြေးချင်ြး လွှာဖြင့ယ်ကလြိုကြ လီးတနလြုံးပတကြို အသာစုပယ်ူလိုကြ လုပကြာ အပေါသ်ို့တကလြာလသည်ေ။ လီးထိပသ်ို့ရောကသ်ောအခါ ဒဈကို ပါးစပဖြှင့င်ုံကာ စုပပြေးလသည်ေ။ ဒဈထိပဖြွားကို လွှာလေးဖြင့ထြိုးကာ ယကပြေးလသည်ေ။ ယှယှလေး ဖြေးဖြေးချင်ြး လုပပြေးသောကြောင့ြ လင်းသူမှာ ခေါင်းတရမ်းရမ်း တဟင်းဟင်းဖြင့ြ ထွန့ထြှန့လြူးကာ အရမ်းကို ဖီးဖြစ်နလသေည်ေ။

“ဝိုး စုပ် ခစွလြေး အား စုပပြေး အိုး ခစွြ ပြုစုတာ အား ရှယပြဲ”

မိုးငယကြ လီးထိပဖြွားလေးကို ယှယှလေး လွှာဖြင့ကြစာရင်း လကတ်ဈဖကကြ ဂွင်းထုပေးနကော တဈဖကကြ ဥနှစ်လုံးကို ယှယှလေး ကစားပေးနရော လင်းသူမှာ လကရြှိ အခွအနေကေိုပငမြေ့ကာ အကောင်းကြီး ကောင်းနလသေည်ေ။ ကြာကြာတောင့ခြံမထားနိုငတ်ော့ပဲ ၆ လလုံးလုံး မထုတပြဲ အောင်းထားသော သုတရြညမြွားကို တဟင်းဟင်း ညီးညူကာ ပန်းထုတပြဈမိလတေော့သည်။

“အား ခစွြ ပြီး ထွကြ ထွကကြုနပြှီ ခစွြ အား အိုး အား”

လရေးညမြွား ပန်းထုတသ်ောအခါ မိုးငယကြ လီထိပကြိုငုံကာ စုပယ်ူလကြြ ထွကသ်မွှသော လရညမြွားကို မှတန်ိုးစွာ သောကမြှိုရင်း လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လီတနအြရင်းမှ ကိုငကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း လရေးညတ်ဈစကမြကနွစြရန်ေ ထုတန်သလေား အောကမြေ့ရအောင် ခပသ်ှကသ်ှကြ ဂွင်းထုပေးနလသေည်ေ။

“အား အ အား ကောင်းလိုကတ်ာ ခစွရြာ”

လရညမြွားကို အားရပါးရ သောကမြှိုကာ လီးကိုစိတကြှိုကြ ခပပြှင်းပြင်း စုပပြေးပြီးမှ အသာထရပလြိုကလြသည်ေ။ မကြလြုံးလေးကို ခပမြှေးမှေးလေးပြုလုပကြာ လင်းသူကို တည့တ်ည့ြ စိုကကြှည့လြိုကသ်ောအခါမှာတော့ လင်းသူမှာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ မိုးငယအြား ခေါင်းမှဆှဲယူကာ အားရပါးရ နမ်းလတေော့သည်။ ရမကဆြနကြာ ခပကြှမ်းကြမ်း အနမ်းများကြောင့ြ မိုးငယပြေါငကြှားမှာ စိုတိုတိုဖြစ်လာလသည်ေ။

လင်းသူက နမ်းပြီးသောအခါ ထိုငခြပြှီး လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ မိုးငယအြား ပေါငန်ှဈချောင်းမှ ပိုကကြာခွီ၍ ပခုံပေါတ်ငကြာ ထမ်းလိုကလြသည်ေ။ မိုးငယမြှာ တခစ်ခစ်ရယရြင်း စွခနေဲ့ မှောကပြါသှားလသည်ေ။ ဧည့ခြန်းရှိ နှစ်ယောကထြိုင် ဆိုဖာကြီးပေါတ်ှင် အသာခကြာ မိုးငယပြေါငန်ှဈချောင်းအား ဖြဲလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ လင်းသူက စိုတိုတိုဖြစ်နသေော မိုးငယစြောကပြတကြို လွှာဖြင့ြ အပြားလိုကြ ယကပြါတော့သည်။ စောကစြိကို သရကစြေ့စုပသ်လိုစုပကြာ ညာဘကလြကခြလယဖြှင့ြ မိုးငယစြောကပြတထြဲထည့်ကာ ညှောင့ပြေးလသည်ေ။ ကနွဘြယလြကကြ မိုးငယ်၏ နို့သီးခေါင်းတဈဖကအြား ခွပေေးလရော မိုးငယမြှာ ညီးသံလေးများပေးကာ လူးလှန့ြ ကော့ပြံနလသေည်ေ။

“ဟင်းးး အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းး”

စောကပြတမြှာလည်း စောကရြညမြွား များသထကမြွားကာ စိုရှဲလာလသည်ေ။ ခနကြာသောအခါ လင်းသူက လိုးရန် အကောင်းဆုံးအခွိန် ရောကပြှီဖြစ်၍ နူးနခွင်ေးကို ရပလြိုကလြသည်ေ။

“ဟင်း အင်း ဘာလို့ရပလြိုကတ်ာလဲ ဆကလြုပပြါဦး မောငရြယ်”

“မောငတ်ို့ ခစွရြအောငလြေ”

ဟုပြောကာ လင်းသူက မိုးငယပြေါငကြှားမှာ ဝင်၍ သူ့လီးကြီးနှင့ြ စောကပြတဝြကို တေ့လိုကလြသည်ေ။ မိုးငယစြောကပြတမြှာ လီးအထိအတွေ့ကို ခံစားသိရှိသည့အြလား ခုံးထလာလသည်ေ။ စောကပြတထြဲမှလည်း တစုံတခုကို တောင့တ်သည့အြလား အတွင်းသားများက တဆဈဆဈနှင့ြ ရှုံ့ခွီပြခွီ ဖြစ်လာလသည်ေ။ လင်းသူက ခါးတလှုပလြှုပဖြှင့ြ နှဲ့ကာ ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းလတေော့သည်။

“အား အ အိုး ဝိုး”

“ခစွလြေး ဘယလြိုနလေဲ၊ ခစွလြေး အရညရြှှဲနတော အများကြီးပဲ၊ ၆ လကြာ စုထားတဲ့ စောကရြည်းတွလေား”

ဟုဆိုကာ သှင်းရင်းဖြင့ြ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ လင်းသူက အထုတအြသှင်း ဖြေးဖြေးခွင်း လုပကြာ လိုးပါတော့သည်။ အခကြြ ၃ဝ ကြောသ်ောအခါ

“မောင် ခစွကြိုဆောင့တ်ော့ ရပြီ”

ဟုဆိုသဖြင့ြ လင်းသူက စကသ်နတေပြဈသလို မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့လြိုးပါတော့သည်။ ခနကြာသောအခါ မိုးငယမြှာ ကော့ကော့ပေးရင်း စောကပြတအြတွင်းသားများက သူ့လီးကို ရဈဆှဲလာသဖြင့ြ မိုးငယပြှီးတော့မှာကို သတိပြုမိ၍ ပျိုငတ်ူပြီးစရန်ေ စိတမြထိန်းတော့ပဲ လှှတလြိုကလြသည်ေ။

လင်းသူ လီးထဲမှ သုတရြညမြွားက မိုးငယစြောကပြတထြဲ အရှိနပြှင်းစွာ ပန်းထွကသ်ှားလသည်ေ။ နှေးခနဲ့ဝငလြာသော သုတရြမွေားကြောင့ြ မိုးငယမြှာ တဆတဆြတတ်ုနကြာ ပြီးသှားလသည်ေ။ ထို့နောကြ လငမြယားနှစ်ယောကြ ရချိုး ခနနား၍ ထမင်းစားကြလသည်ေ။ ထမင်းစားပြီး လင်းသူက ပုံစံအမွိုးမွိုးဖြင့ြ စောဗညား မလာခငအြခွိနထြိ အားရပါးရ လိုးလသည်ေ။ စောဗညားလာသောအခါ ဘာမှမလုပတ်ော့ပဲ တီဗှီကြည့်န်လသေည်ေ။ ညမှာ ဘာမှမလုပတ်ော့ပဲ နောကတ်ဈနေ့အတွကြ အနားယူ အားမှေးသည့အြနဖြငေ့ြ စောစောအိပယ်ာဝငခြဲ့လသည်ေ။

အမှနတ်ော့ လင်းသူက ရောကရြောကခြှင်း အိမမြလာပဲ တည်းခိုခန်းတဈခုတွင် တဈညတာ အနားယူ အားမှေးခဲ့သညမြှာ သူ၏အိမပြှနခြွိန် အကငွ့တ်ဈခုပင် ဖြစ်လတေော့သည်။

……………………………………………..

လင်းသူဆိုတာ သင်ျဘောလိုင်းမှာ အမှင့ဆြုံးရာထူး ကပျပတိနဖြစ်နသေောသူ။ ကပျပတိနတ်ဈယောကြ ဖြစ်ဖို့က မလှယလြှပါ။ ပငလြယ်၏ သဘောသဘာဝများ၊ ရာသီဥတု၊ မုနတ်ိုင်း သဘောသဘာဝများ၊ နိုငင်ံတကာ ရကြေောင်း စည်းမဉွြးဥပဒမွေား၊ ရယောဉမြောင်းနှင် ထိန်းသိမ်းမှု အတွေ့အကြုံများ၊ အုပခြွုပရြေးနှင့ြ စီမံခန့ခြှဲမှုပညာရပမြွား၊ ပငလြယပြှင် အတွေ့အကြုံများ အစရှိသော အရညအြချင်ြးများကို အဆင့ဆြင့စြဈဆေးကာ အရညခြငွြး တကယရြှိသော သင်ျဘောလုပသ်ကရြင့သ်ောသူမှသာ ကပျပတိနအြဖြစ် ရရှိလသည်ေ။

သဘောင်ျသားတို့မညသ်ည် ကမ်းမမှင် လမ်းမမှင် ပငလြယထြဲ၌ လပေါင်းများစွာ နရသေူများ ဖြစ်လသည်ေ။ ‘မ’ဆို မူးလို့ ရှူစရာမရှိ။ အကုန် ယောကြွားများခညွြးသာ ဖြစ်လသည်ေ။ အားလပခြွိနမြွား၌ ယမကာမှီဝဲရင် မှီဝဲ၊ မမှီဝဲလိုသောြ အပြောသ်ဘော ဖဲဆော့ရငဆြော့၊ မဆော့လိုပါက ဂိမ်းဆော့ရုံသာ ရှိလသည်ေ။ ယခုနောကပျိုင်း စမတဖြုန်းများ ခတ်စေားသောအခါ အငတ်ာနကကြှည့ရြှုလို့ ရလာလသည်ေ။ ဖေ့ဘုတကြဲ့သို့ ဆိုရှယမြီဒီယာများ ပေါလြာသောအခါ သင်ျဘောလိုကသ်ူများအဖို့ အပငွြးဖြစရော မိသားစုနှင့ြ ဆကသ်ှယရြာ တဈခုတိုးလာလသည်ေ။

ဝါသနာရှငအြသီးသီးကား ကိုယဝြါသနာပါရာ ကဏျဍအသီးသီးကို ရှာဖြစပေစြုကြလသည်ေ။ လိငမြှုရေးရာ ဝါသနာပါသူများကလည်း ၁၈+ ရုပရြှငဆြိုဒမြွား စာပဆေိုဒမြွားကို ရှာဖြကြညေ့ရြူကြသည်။ ရုပရြှငဆြိုဒမြွားတွင် ကပကြိုး၊ ဆှင်း၊ အင်းစကြ၊ ဘီဒီအကဈြအမ်၊ အိုအနအြကဈြ၊ ရိုးပလေး၊ ထွဈပယပြလေး၊ ကာနီဗယပြါတီပလေး အစရှိသော လိငခြံစားမှု ဖနတ်ကဆြီများကို သိရှိလာကြသည်။ သိလာပြီးနောကမြှာတော့ မိမိတို့ နှစ်သကရြာ ဖနတ်ကစြီကို အသားပေးသော ရုပရြှငမြွားကို ရှာဖြကြညေ့ရြှုလာကြလသည်ေ။

လင်းသူသညလြည်း သဘောင်ျသားတဈယောကပြမေို့ ခတ်ရေစေီကြောင်းထဲဝယ် စီးမှောရင်း မိမိဝါသနာပါရာကို အေးဆေးစွာ ခံစားစားသုံလသည်ေ။ လင်းသူက အရကြ၊ လောင်းကစား ကင်းရှင်းသောလြည်း မိန်းမကိဈစကို ဝါသနာထုံလသည်ေ။ အှန်းလိုင်းပေါမြှ ဖနတ်ကဆြီများကို သချောစွာလေ့လာလသည်ေ။ ပြောင်းလဲလာသော ခတ်ရေစေီကြောင်းဝယ် ဒီမိန်းမရိုးလာလို့ နောကမြိန်းမယူသညဆြိုသော ခတ်မှော နောကကြောကကြခွဲ့ပြီ ဖြစ်လသည်ေ။ ရှိနသေော အိမထြောငကြို နားလညမြှုဖြင့ြ အဆင့မြှှင့ကြာ မိမိကြိုကန်ှဈသကသ်ော ကာမအရသာသဈဆန်းများ၊ မိမိလကတ်ှဲဖောြ လိုအပန်သေော ကဏျဍများကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း တိုငပြငန်ှီးနှော ခံစား စားသုံးခွင်းသညသ်ာ အသင့တ်ောဆြုံးဖြစ်သညဟြု သဘောပေါကြ လကခြံမိလသည်ေ။

လင်းသူ ခံစားလိုသော ဖနတ်ကဆြီမှာ ကပကြိုးဖနတ်ကဆြီ ဖြစ်လသည်ေ။ ကပကြိုးဖနတ်ကဆြီတွင် ဘူးလ်၊ ဟော့ဝိုကဖြြ၊ ကပကြိုးတို့ ပါဝငလြသည်ေ။

ဘူးလဟြူသည် အဖြည့ခြံသကသ်ကသ်ာ ဖြစ်လသည်ေ။ ဘူးလတ်ဈယောကြ၏ တာဝနမြှာ ကပကြိုးနှင့ြ ဟော့ဝိုကဖြတ်ို့ ဆန်ဒပြီးမှောကစြရနေသ်ာ ဖြစ်လသည်ေ။ ဤနရောတွင် ဘူးလ်၏ ကာမဆန်ဒပြည့ဝြမှုသည် အဓိက မဟုတပြေ။ အခွို့သော အချောငသ်မားတို့သည် သူများရည်းစား သူများမယား အချောငန်ှိုကခြငွြ၍ အောကတ်န်းကလွှသော စိတဓြာတကြို ဘူးလအြရခွေုံကာ ဝငရြောလေ့ရှိကြသည်။ အကယစြငစြဈ ဘူးလကြောင်းတို့မညသ်ည် မိမိအကြိုးဆောငပြေးရမည့ြ ကပကြိုးနှင့ြ ဟော့ဝိုကဖြတ်ို့ အတွဲ၏ ကြိုကန်ှဈသကရြာ ပုံစံများ အခွအနေမွေားကို ကြိုတငစြုံစမ်းကာ ဖြောဖြှေ အကြိုးဆောငလြေ့ရှိပသည်ေ။ ကပကြိုးအတွဲ၏ အိပယ်ာထဲက ကိဈစနှင့ြ ပြငပြလူနမှေုဘဝကို ခွိမ်းချောကြ အကြပကြိုငရြန် မဆိုထားဘိ၊ အပြငမြှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှေ့ပါလကြန်ှင့ြ တဈခါမှ မမှငဖြူး မတွေ့ဖူးသူတဈယောကအြလား နထေိုငရြနမြှာ ပရောဖြကရြှငန်ယကြသွော ဘူးလကြောင်းတို့၏ သံမဏိစည်းကမ်းနှင့ြ သဈစာတရားပင် ဖြစ်ခွတေော့သည်။

ဟော့ဝိုကဖြန်ှင့ြ ကပကြိုးတို့သည် လငမြယားသောြ၎င်းင်းင်း၊ လကမြထပရြသေးသော အတူနစေုံတွဲသောြ၎င်းင်းင်း ဖြစ်တတလြသည်ေ။ ဟော့ဝိုကဖြြ အားလုံးလိုလိုသည် ကပကြိုးခံစားမှု နှစ်သကသ်ော အမွိုးသားပါတနာတို့၏ စည်းရုံးဆှဲဆောငမြှုကြောင့ြ ကစားပြဲတွင် ပါဝငလြာရလသည်ေ။ ဟော့ဝိုကဖြတ်ို့၏ ခံစားမှုသည် ကပကြိုးခံစားချင်န်သညေ့ြ ပါတနာ၏ ခစွစြိတကြို အခွခေံပေးဆပခြှင်း ဖြစ်လသည်ေ။ ကပကြိုးတို့အား ခစွလြှန်းသောသူများ၊ အခစွလြောဘကြီးလှန်းသောသူများ ဟုဆိုချင်ပြါတော့သည်။

မိမိပါတနာအပေါြ ခစွလြှန်းမက ခစွမြိရာမှ ခစွသ်ူ၏ စိတကြှယရြာ ဖောကပြှနခြှင်း ခံစားမှုကို တွေ့မှငလြိုမှုကြောင့ြ၎င်းင်းင်း၊ ခစွသ်ူထံပါးတွင် “ငါ့ရဲ့ ယောကြွားက ငါ့ကို ကာမခံစားမှုမှာ ငှီးငှေ့မနရအေောင် လိုကလြွောကြငန်ာပါပတယ်ေ” ဟူသော ခစွသ်ူ၏ မကြန်ှာသာပေး ခွီးမှမ်းခံလိုမှုကြောင့ြ၎င်းင်းင်း၊ အကြောင်းကြောင်းသော ခစွခြှင်းလောဘများကို အခွခေံကာ ကပကြိုးခံစားမှု ဖြစ်ပေါလြာခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။

လင်းသူမှာ ကပကြိုးခံစားမှု နှစ်သကသ်ောလြည်း မိန်းမလုပသ်ူကို မညကြဲ့သို့ စည်းရုံးရမညကြို မကြံတတအြောင် ဖြစ်နလသေည်ေ။ ထို့အပြင် ဘူးလလြုပသ်ောသူက စောင့ထြိန်းမှု မရှိသောသူ ဖြစ်ပါက သူတို့၏ အိမထြောငရြေး ထိခိုကပြလေိမ့မြည်။

သချောစဉြးစားကြည့်သ်ောအခါ လင်းသူသည် စောဗညားကို တွေ့မှငကြာ လကဖြွောကတ်ီးမိလိုကလြသည်ေ။ စောဗညားသာ ဘူးလလြုပခြဲ့ပါက သူတို့အတွကြ အဆငပြှသလေို၊ သူသင်ျဘောတကသ်ည့ြ အခွိနတ်ှငလြည်း နောကကြှောင်း စိတပြူရနမြလိုပဲ စိတဖြှောင့ဖြှောင့ြ အလုပလြုပန်ိုငပြမည်ေ။ သို့သောြ မိန်းမဖြစ်သူနှင့ြ ကောငလြေးကို စည်းရုံးရနမြှာ လှယမြယောငယ်ောငန်ှင့ခြကြ၊ တိမမြယောငယ်ောငန်ှင့ခြကသ်ော ကိဈစ ဖြစ်နလသေည်ေ။

“မောင် ဒီနေ့ အပြငထြှကတ်ာ တဈနေ့ကို ကုနရြောနောြ”

ညစာစားပြီး လုပစြရာများ လကစြသတကြာ အခန်းထဲဝငရြင်း စကားလည်းပြောကာ အိပယ်ာပေါတ်ကလြာသော မိန်းမဖြစ်သူအား လင်းသူ တဈခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကလြသည်ေ။ စောဗညားလည်း ညစာစားပြီး သူ့အခန်းထဲ ဝငသ်ှားလပြေီ။ သူကလည်း အခန်းထဲသို့လာကာ စာဖတန်ခွင်ေး ဖြစ်လသည်ေ။

“ဟုတတ်ယခြစွရြေ။ မောင် နည်းနည်းမိုးခွုပသ်ှားတယ်။ ကိုစိုးကြီးတို့နဲ့ စကားကောင်းနလေို့”

“အှန်း သူများကိုကြ တဈနကေုန် ပစ်ထားတယ်”

“ခစွကြလည်းကြာ… အေး… မောင် မေ့တော့မလို့”

“ဘာတုန်း”

“ခစွြ မောငတ်ို့နဲ့ ဖူးခကကြိုသှားတဲ့ ဆုမှတကြို မှတမြိသေးလား။ သူ့ယောကြွားက ဆုံးသှားပြီလေ။ ကားပြဲစား မောငန်ဲ့ နာမညခြငွြးဆငတ်ယ် လင်းသူပဲလေ မှတမြိလား”

“ဪ မမမှတလြေ မှတမြိပြီ၊ မမမှတကြ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဆုမှတကြ အခု သူမှေးစားထားတဲ့ ကောငလြေးနဲ့ ငှိနတော ကြာပြီတဲ့”

“ဟင်”

“ဟုတတ်ယ်။ ကောငလြေးက ကြောင်းပြီးလို့ ယူအကဈြထွကသ်ှားပြီ။ ဆုမှတပြါ ခေါသ်ှားတာတဲ့။ ဟိုမှာ လကထြပလြိုကပြှီတဲ့”

“သချောလို့လား မောငရြာ။ ကောငလြေးက သူနဲ့ အမွိုးမကင်းဖူးလေ”

“သချောတာပေါ့ ကိုစိုးကြီးပြောပြတာ။ မိုကတ်ယန်ောြ ဆုမှတကြ အပီခွုပစြားတတတ်ယ်”

“ဟင်း ကြောမြကောင်း ကြားမကောင်း”

“ကုတငပြေါမြှာ ကောင်းလို့ပေါ့ ခစွရြာ။ မှန်းစမ်း ငါ့မိန်းမ ဆုမှတမြအကြောင်း နားထောငပြှီး အရညထြှကလြာပြီမလား”

“ဟှန်း သူဒါပဲတွေးနေ”

လင်းသူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ မိုးငယရြဲ့စကပကြိုလှနကြာ စောကပြတလြေးအား လကဖြှင့ြ စမ်းကြည့်တ်ော့ အရညမြွားထွကန်လသေည်ေ။ မိုးငယမြှာ ယုံချင်စြရာမရှိသော ကုတငပြေါကြ ဇာတလြမ်းကိုကြားပြီး ကတုနကြယငဖြစ်ကာ ကာမစိတမြွား ကြှလာလသည်ေ။

“ခဏနောြ ခစွြ။ မောင် လမ်းကြောင်းရှင်းလိုကြဦးမယ်။ ပြနလြာရင် လုပကြှစို့”

ဟုဆိုကာ အပေါ့သှားရန် အိမသ်ာသို့ ထွကခြဲ့လသည်ေ။ အပေါ့သှားပြီး စောဗညားအခန်းရှေ့ဖြတသ်ောအခါ ဘာရယမြဟုတ် အခန်းတံခါး အသာဟကာ ကြည့်လြိုကမြိလသည်ေ။

စောဗညားမှာ ပုဆိုးမပါပဲ ပကလြကအြိပခြါ ဖုန်းကို ကြည့်ရြှုရင်း ဂွင်းထုနလသေည်ေ။ စောဗညားလီးကား သူနှင့ြ မတိမ်းမယိမ်းလောကြ ရှိလသည်ေ။ လင်းသူမှာ ထခုနမြိမတတ် ဝမ်းသာသှားလသည်ေ။ အခန်းသို့အမှနသ်ှားကာ မိုးငယအြား ဆှဲခေါခြဲ့လသည်ေ။

“လာခစွြ မောငန်ဲ့ လိုကခြဲ့။ အသံမထွကစြနေဲ့နောြ ပြစရာရှိလို့”

“မောင် ဘာတွလေုပမြလို့လဲ”

“ရူး!!! တိုးတိုး။ စောဗညားဂွင်းထုနတယ်ေ။ ခစွြ ချောင်းပြီးကြည့်ြ။ မောင် နောကကြနေ လိုးမယန်ောြ”

မိုးငယမြှာ ရငတ်ဒိန်းဒိန်းခုနသ်ှားလသည်ေ။ အခုလေးတငမြှ မမမှတ် ကောငလြေးနှင့ြ ရှုပသ်ည့အြကြောင်း ကြားထားရာ အခု စောဗညားလီးကို ကြည့်ရြမညဆြိုတော့ ဆကမြတွေးရဲပါခွေ။ စောကပြတထြဲကတော့ အရညမြွားက စိမ့န်လပြေေီ။

လင်းသူက အခန်းတံခါးဟကာ ကြည့်ရြန် လကဟြနခြှဟနေဖြှင့ြ ပြောလသည်ေ။ အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ောအခါ စောဗညားမှာ ဖုန်းကိုကြည့်ကြာ ဘာကိုမှ သတိမထားပဲ အားရပါးရ စိတလြှတကြိုယလြှတ် ဂွင်းထုနလသေည်ေ။ စောဗညား၏ လီးကြီးမှာ အရှည် ၇ လကမြခန့ြ၊ လုံးပတမြှာ ကပြလြုံးခန့ရြှိကာ၊ ထိပမြှာ မှိုပြင့သ်ဏျဌာန် ကားလကြရြှိကာ လင်းသူလီးနဲ့ အတူတူလောကပြင် ရှိလသည်ေ။ မိုးငယမြှာ လီးဒဈကြီးကို အရပြေားက ဖုံးလိုကဖြောလြိုကြ ဖြစ်နတောကို ကြည့်ြ၍ ရငထြဲတလှပလြှပဖြစ်ကာ စိတကြှှလာလသည်ေ။

ထိုအခွိနမြှာပင် သူ၏နောကဖြကြ ဖငကြှားဆီမှ အေးခနဲ့ ဖြစ်ကာ စကပလြှနတ်ငခြံလိုကရြလသည်ေ။ ထို့နောကြ ဂွင်းထုနသေော လီးကဲ့သို့ လီးတဈချောင်းက သူ့စောကပြတထြဲသို့ ဖြေးညှင်းစွာ ဝငရြောကလြာလသည်ေ။ မိုးငယအြဖို့ ယောကြွားတဈယောကြ ဂွင်းထုနသညေကြို ချောင်းရင်း နောကအြလိုးခံရသညမြှာ ဘဝတွင် ပထမဆုံးဖြစ်လသည်ေ။ ထူးခွားသော အခွအနေေ၏ ရမကစြေ့ဆောမြှုကြောင့လြည်း ကာမစိတမြွား ကြှသထကကြှှကာ ကတုနကြယငပြင် ဖြစ်လာလသည်ေ။

လင်းသူကလည်း အသံမထွကအြောင် ထိန်း၍ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြသည်ေ။ လငမြယား ၂ ယောကစြလုံး ကိုယစြီထူးခွားသော အခွအနေေ၏ စေ့ဆောမြှုကြောင့ြ ကြာကြာ လိုးစရာမလိုပဲ ကာမလမ်းဆုံး ပြီးဆုံးခွင်း ပန်းတိုငကြို တကလြှမ်းရောကရြှိသှားကြလသည်ေ။

လင်းသူက အရညမြွား အောကမြကစွရန်ေ ပုဆိုးဖြင့ြ သုတလြသည်ေ။ ထို့နောကြ မိုးငယအြား ပြေ့ခွီကာ ရချိုးခန်းသို့ ခေါလြာခဲ့လသည်ေ။ မိုးငယမြှာ ယောကြွားဖြစ်သူ၏ ယုယမှုကိုခံယူရင်း အကြနပေကြှီး ကြနပေန်လသေည်ေ။ လင်းသူက မိုးငယအြား သချောစွာ ကိုယတ်ိုငဆြေးကြောပေးလသည်ေ။ ဟိုအရငကြတည်းက ပြုစုပေးနကြမေို့ အားလုံးအဆငခြွောကာ မိမိတို့အိပခြန်းဆီသို့ ပြေ့ခွီခေါဆြောငခြဲ့လသည်ေ။ အခန်းထဲရောကတ်ော့မှ နှစ်ယောကသ်ား ယှဉအြိပရြင်း လင်းသူက မိုးငယန်ှုတခြမ်းလေးကို အားရပါးရ ခပပြှင်းပြင်း စုပန်မ်းပြီး

“ခစွလြေး”

“မောင်”

“စောဗညားလီးက အကြီးကြီးပဲနောျ”

“မောငန်ဲ့တူတူလောကပြါပဲ”

“အဲ့လီးနဲ့ ပြောင်းခံကြည့်ပြါ့လား”

“ဟင်း ဘာမှန်းကိုမသိဘူး ဗရုတသ်ုတခြတွေ”

ဟုဆိုကာ တဖကသ်ို့ လှည့လြိုကလြသည်ေ။ လင်းသူက တဟဲဟဲရယကြာ

“အိပမြကထြဲ ထည့်မကမြနနေဲ့ဦး”

ဟုပြောရင် မိုးငယ်၏ ဖငလြုံးလုံးလေးကို မနာအောင် တဈခကြရြိုကလြိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြတော့ စောဗညားလီးကြီးကို ပြနလြညမြှငယ်ောငရြင်း အိပပြွောစြရန်ေ မကြလြုံးမှိတလြိုကပြါတော့သည်။ အိပမြကထြဲမှာတော့…..

………………………………………………

နံနကခြင်း၏ နရေောငခြှညသ်ည် လောကကြီးတဈခုလုံးအား အမှောငခြှင်းကာ အလင်းဆောငလြကြရြှိလသည်ေ။ လူသားတို့ ကမျဘာဦးအစမှသည် ယခုအခွိနထြိ နောငန်ှဈပေါင်းများစွာ ထွန်းလင်းနေဦးမည့ြ နမင်ေးကြီးသညလြည်း တဈနေ့တော့ သင်ျခါရသဘောအရ ပကြသ်ုန်းရဦးပမည်ေ။

နံနကခြင်း နရေောငခြှညန်ှင့အြတူ လင်းသူ စိတကြှညလြငစြှာ နိုးထလာခဲ့လသည်ေ။ လင်းသူ တဈခကြမြွှ သမ်းဝေးကာ အညောင်းဆန့လြိုကလြသည်ေ။ အိပယ်ာမှ အသာထကာ ဘေးနားရှိ ခုံပေါမြှာတငထြားသော ရဗေူးကိုယူကာ ရအေေးတွကေို တဝကြီး မော့ခလွိုကလြသည်ေ။ ခနထိုငပြှီးနောကြ ကိုယလြကသ်န့ရြှင်းရန် ရချိုးခန်းဆီသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ မိုးငယကြား မီးဖိုခန်းတွင် ခကြပြှုတလြကြရြှိလသည်ေ။

ကိုယလြကသ်ုတသ်ငပြှီးသောအခါ မီးဖိုခန်းတွင် ခကြပြှုတရြန် ပြငဆြငန်သေော မိုးငယအြား နောကမြှသိုင်းဖကကြာ လည်းပင်းလေးအား နမ်းလိုကလြသည်ေ။

“မောနင်းပါ မောင် နိုးပြီလား”

“မောနင်း ခစွလြေး နိုးပြီ လိုးမလို့”

“ဟှန်း သူဒါပဲစဉျးစားနေ”

“လာပါ ခစွရြာ။ မောင် အိပမြကမြကတ်ယ် ခစွရြဲ့”

“အင်း ဘာမကတ်ာလဲ”

“အိပယ်ာထဲမှ ပြောမယ်”

ဟုဆိုကာ လင်းသူက မိုးငယအြား ဖကထြားရာမှ ဆှဲလှည့ကြာ ပေါငန်ှဈချောင်းမှ ဖကကြာ မ၍ ပခုံးပေါထြမ်းလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ အိပခြန်းထဲသို့ ခွီခေါခြဲ့လသည်ေ။ မိုးငယကြား တခစ်ခစ်ရယရြင်း ပါလာခဲ့လသည်ေ။ အခန်းထဲရောကသ်ောအခါ အိပယ်ာပေါြ အသာခကြာ မိုးငယအြဝတမြွားကို ဆှဲခွှတလြိုကလြသည်ေ။ သူ့အဝတမြွား ခွှတပြှီးသောအခါ မိုးငယအြား ရငခြှငထြဲဆှဲသှင်းကာ လုပကြှံအိပမြကကြို ပြောပြလသည်ေ။

“မောင့ြ အိပမြကထြဲမှာ ခစွလြေးနဲ့ စောဗညားနဲ့ လိုးနတော အားရပါးရပဲတဲ့။ ခစွစြောကပြတကြိုလည်း တအားယကတ်ာ အပြတဟြော့နတောပဲ။ မောင့ရြှေ့မှာ လိုးတာ နောကကြှ မောငပြါဝငလြိုးရော။ ခစွကြ မောင့လြီးစုပပြှီး စောဗညားက နောကကြ ဆောင့ပြေးနတော အားရစရာကြီးကြာ။ အိပမြကကြနလည်ေး နိုးရော မောင် လရညတ်ှကေို ရှှဲနတောပဲ ခစွရြာ။ အရမ်းကို ကောင်းတာပဲ”

“ဟှန်း ကြံကြံဖနဖြန် မောငရြယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

“တကယမြကတ်ာပါဆို။ ခစွလြေး မောငပြှောတာ နားထောငရြင်း အရညထြှကလြာပြီမလား။ မှန်းစမ်း ကြည့်ရြအောင်”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ လင်းသူက မိုးငယစြောကပြတအြား လကဖြှင့စြမ်းကြည့်ရြာ စောကရြညမြွား ရှှဲနလသေည်ေ။ လင်းသူ စိတထြဲမှ “ငါကြ” ဟု ကြှေးကြောလြိုကလြသည်ေ။

“ဟေး ခစွလြေး ဟ အရညတ်ှရှေှဲနတယ်ေ”

“ဟုတတ်ယ် သူဖာသာသူ ထွကလြာတာ”

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ သူဖာသူ ထွကလြာတာလား ဟဲ ဟဲ ဟဲ ခစွလြေး စိတလြှုပရြှားနလေို့လား ဟင် !!!”

လင်းသူက ပြောလည်းပြော မိုးငယ်၏ စောကစြိကိုလည်း ပြတပြေးနလသေည်ေ။ စောကစြိကိုရော ဖငဝြကိုပါ ပြတပြေးနလသေည်ေ။ မိုးငယမြှာ စိတထြဲ ဝမ်းနည်းတာလိုလို ဝမ်းသာတာလိုလိုနှင့ြ တမွိုးကြီး ခံစားလာရလသည်ေ။ လင်းသူက မိုးငယန်ှုတခြမ်းလေးကို သူ့နှုတခြမ်းနှင့ြ ထိကပပြှီး စုပန်မ်းလသည်ေ။ မိုးငယမြှာ ရငထြဲ တလှပလြှပဖြစ်ကာ လင်းသူကလိ၍ ဖြစ်ပေါလြာသော ခံစားမှု နောကကြို ကောကကြောကပြါအောင် လိုကလြတေော့သည်။

လင်းသူနှုတခြမ်းများကို ပြနန်မ်းလသည်ေ။ နမ်းတာမှ အားရပါးရ နမ်းရင်း လကမြွားကလည်း လင်းသူလီးကို ကိုငကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း ဂွင်းထုပေးနလသေည်ေ။ လင်းသူက ဖငဝြကို ကလိရင်း စောကပြတထြဲ လကထြည့်ကာ မှပေေးနလသေည်ေ။ မိုးငယမြှာ စောကပြတထြဲမှှရင်ေး ဖငဝြ ကလိခံရသောအခါ ယမ်းပုံမီးကသွကဲ့သို့ ရမကမြီးများတောကလြောငကြာ ကော့ပြံနလသေည်ေ။ အရည်းများလဲ တောကတ်ောကကြလွာလသည်ေ။ လင်းသူက မိုးငယစြိတ် ကြှသထကကြှှအောင် စောဗညားပုံစံ ဟနဆြောင်၍ ပြောလတေော့သည်။

“တီလေး… လေးလေး ပြနမြလာခင် သားတို့ လိုးရအောငန်ောြ။ တီလေးကို သား ရငခြုနခြဲ့တာ ကြာပါပြီ”

“ဟင် ဘာတွပြေောနတောလဲ မောငရြဲ့”

“တီလေး သားတို့ လိုးရအောငန်ောြ။ တီလေး သားဂွင်းထုနတော ချောင်းကြည့်န်တော သိပါတယ်။ လေးလေးက တီလေးကို နောကကြနေ လိုးပေးတာလေ”

မိုးငယမြှာ စိတကြိုတင်းမထားတော့ပဲ လှှတပြေးလိုကလြတေော့သည်။ တကယပြင် စောဗညားနဲ့ လိုးနရသေလို မှငယ်ောငကြာ လင်းသူဦးဆောငသ်မွှ နောကကြလိုကလြတေော့သည်။

“လိုးပါတော့ သားရယ်။ တီလေး ခံချင်လြှပါပြီ။ သားရဲ့ လီးကြီးနဲ့ တီလေးကို လိုးပေးပါတော့”

“တီလေး သားကို လေးဖကကြုန်းပေးပါနောြ”

လင်းသူက ပြောလည်းပြော ကလိပေးနတောလည်း ရပလြိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြ ထကာ လေးဖကြ ကုန်းပေးလသည်ေ။ လင်းသူက နောကကြနေ သူ့လီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး စသှင်းလသည်ေ။ အဆုံးထိ တအိအိဝငသ်ှားသောအခါ ခါးမှကိုငကြာ အားထည့်၍ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုးပါတော့သည်။ လင်းသူက နောကကြနေ ခါးကိုငလြိုးနရောမှ ဖငပြှောင်းကိုငကြာ စူထွကန်သေော မိုးငယဖြငပြေါကထြဲသို့ လကခြလယထြည့်ကာ ညှောင့ပြေးနလသေည်ေ။ မိုးငယမြှာ အရသာပေါြ အရသာဆင့ကြာ လထေဲလှှင့န်လသေည်ေ။

“တီလေး တီလေးစောကစြိကို တီလေးဖာသာ ပြတလြိုကပြါ”

မိုးငယမြှာ မဆိုင်းမတွပင် လကတ်ဖကကြ မှေ့ယာကို ထောကထြားကာ လကတ်ဖကကြ စောကစြိကိုပြတလြတေော့သည်။ ရှိန်းခဲနဲ့ ရှိန်းခနဲ့ အပြတဟြော့ကာ အသံထွကကြာ ညီးညူမိလတေော့သည်။

“အ…အ…အား…အ ဟင်း ဟင်း ကောင်း ကောင်း”

လင်းသူမှာ ခဏနှင့ြ ပြီးမသှားရလအေောင် အခကြရြမှတေကြာ လိုးနလသေည်ေ။ မိုးငယကြ အပြတဟြော့ကာ စောကပြတမြှာ ခါတိုင်းထကြ အရညပျိုထွကလြသည်ေ။ မကြာမှီ အခကြရြေ ၂၅ဝ ကြောလြာသောအခါ မိုးငယစြောကပြတမြှာ သူ့လီးကို ညဈဆှဲလာလသည်ေ။ မိုးငယ် ပြီးတော့မညဖြစ်၍ အားရပါးရ အားကုနသ်ုံးကာ လီးကို တဆုံးဝင် တဆုံးထွကအြောင် ဆောင့ပြေးလတေော့သည်။

“အ… အ… သား… တီ… လေး… အား… အ ဟင်း… ပြီး… ဟင်း… ပြီး… ကောင်း… ကောင်း”

မိုးငယမြှာ မပီမသရရှတေရြင်း ပြီးသှားလသည်ေ။ လင်းသူက သူ့လီး မိုးငယစြောကပြတမြှ ကြှတထြှကသ်ှားသောလြည်း ဖငထြဲမှ လကခြလယကြို အသာဆကည်ှောင့ပြေးနလသေည်ေ။

“တီလေး သားတို့ ဖငလြိုးရအောင်”

ပြောလည်းပြော ညှောင့ပြေးနတောလည်း ရပလြိုကလြသည်ေ။ မိုးငယမြှာ ဖငထြဲမှ ဟာသှားကာ ဖငခြံကြည့်ခြငွစြိတမြွားပေါလြာကာ ကာမအရသာ ခပကြှမ်းကြမ်း ခံစားလိုသော စိတမြွားလည်း ပေါပြေါကလြာလသည်ေ။

“လိုးမယလြေ”

“တီလေး လေးဖကပြှနကြုန်းပေး”

မိုးငယကြ လေးဖကကြုန်းကာ ဖင်းဘူးတောင်းထောငပြေးလသည်ေ။ ဂယွဗြူးယူကာ အနည်းငယည်ှဈ၍ မိုးငယဖြငထြဲသို့ ဂယွလြိမ်းပေးပြီး သူ့လီးကြီးကိုလည်း သုတလြိမ်းကာ မိုးငယဖြငဝြမှာ တေ့၍ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိသှင်းလသည်ေ။ လီးကား ဖငထြဲသို့ တအိအိနဲ့ ဝငန်လသေည်ေ။ ဖငထြဲသို့ လီးဝငခြွောစရန်ေ

“တီလေး စိတကြိုလွှော့ထား ပါးစပဟြ အသကရြှူ စောကစြိကို ပြတပြေး”

ဟု လင်းသူက ဖငထြဲ လီးထည့်နရောမှ ပြောလိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြ လင်းသူ ပြောသည့အြတိုင်း လုပလြရော အတောကြို သကတ်ောင့သ်ကသ်ာဖြစ်ကာ ဖငထြဲသို့ လီးဝငလြည်းချောလသည်ေ။ လီးတဆုံးဝငသ်ောအခါ လင်းသူက ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတလြုပ်၍ လိုးလသည်ေ။ လီးတဈခုလုံး ဖငထြဲဝငကြာ ဖြေးဖြေးချင်ြး စလိုးတော့ နာလည်းနာ ကောင်းလဲးည်းကောင်းသော နာကောင်းဝဒနောကို ခံစားရလသည်ေ။

ခဏကြာသောအခါ ရှိန်းခနဲ့ ဖိန်းခနဲ့ ဖြစ်ကာ ဖငဝြမှစလာသော အရသာက လူတကိုယလြုံး လထေဲမှောကန်သလေိုလိုပင်။ စောကဖြုတထြဲမှလည်း အရညမြွား တောကတ်ောကကြကြာ အိပယ်ာခင်းကို ရှှဲရှှဲစိုနလသေည်ေ။ စောကစြိကို ကလိရုံဖြင့ြ အားမရတော့ပဲ စောကပြတထြဲ လကထြည့်ကာမှရင်ေး ဖငဇြိမတ်ှေ့နလတေေော့သည်။

မိုးငယမြှာ ဖငခြံရသော အရသာကို အစွဲကြီးစွဲကာ အစောကြီးကတည်းက မခံမိလခွင်ေးဟူသော စိတပြါ ပေါကလြာလတေော့သည်။ ခဏအကြာတွင် လငသ်ူမှာ မိုးငယ်၏ဖငကြ ညှဈထားမှုကြောင့ြ၎င်းင်းင်း၊ စောဗညားနှင့ြ လိုးနသညေဟြူသော မိုးငယ်၏ ရမျမကထြနမြှုကို တွေ့မှငရြသောကြောင့ြ၎င်းင်းင်း အကောင်းကြီးကောင်းကာ မိုးငယဖြငထြဲသို့ လရညမြွား ပန်းထည့်လိုကပြါတော့လသည်ေ။

မိုးငယမြှာ ဖငထြဲသို့ လရညမြွားဝငလြာခွိနဝြယ် လင်းသူပြီးပြီဟူသော အသိကြောင့ြ စောကခြေါင်းထဲမှ နှေးခနဲ့ဖြစ်ကာ စောကရြညဖြှူများ တထုတထြုတဖြှင့ြ ပန်းထွကကြာ ပြီးသှားလတေော့သည်။ မိုးငယမြှာ အိပယ်ာပေါသ်ို့ မှောကလြှဲလိုကလြသည်ေ။ လင်းသူလီးကြီးက သူ့ဖငထြဲမှကြှတကြာ ဖငဝြမှ လင်းသူသုတရြညမြွား ထွကလြာသညကြိုခံစားရင်း အသကကြို မနည်းရှူကာ ပစ်စုပနအြခွအနေကေို အသိပြနရြအောင် စဉြးစားနမေိလသည်ေ။

“ဟင်း ဟင်း မောင် ခစွတ်ို့လိုးနတောနောြ ဟုတလြားဟင်”

သူ့လကမြောင်းကို ကိုငလြှုပကြာ မေးနသေော ခစွဇြနီးကို ကြနပေစြှာ ပြုံးကြည့်န်ရင်ေး လင်းသူက

“ဟုတတ်ယလြေ ခစွလြေးရဲ့။ မောငန်ဲ့ ခစွြ အိပခြန်းထဲမှာ လင်းဆှဲလေး လိုးနတောလေ။ စောဗညားနဲ့ လိုးနတယ်ေ မှတလြို့လား”

“မသိဘူး သှား!!!”

မိုးငယကြ လင်းသူရငဘြတကြို မနာအောင် ထုလတေော့သည်။ ထိုအခွိနမြှစ၍ မိုးငယန်ှင့ြ လင်းသူတို့အကြားတွင် ခစွတ်ငန်ှောရာ ကဏျဍအသဈတဈခုဆီသို့ ရောကရြှိလတေော့သည်။ လင်းသူက မိုးငယအြား စောဗညားကိုမှန်းကာ ပုံစံမွိုးစုံဖြင့ြ လိုးလသည်ေ။ စောဗညားတငမြဟုတပြဲ မိုးငယကြှိုကတ်တသ်ော မင်းသားများ မောဒြယမြွားကို မှန်းစကော လိုးလတေော့သည်။ နိုငင်ံခွားမင်းသားများကိုကား ထိုမင်းသားများ၏ ခစွတ်င်းနှောခန်းများကို ကြည့်စြရင်ေး လိုးခဲ့လသည်ေ။

မိုးငယတ်ဈယောကြ လငတ်ောမြောင်၏ ရိုးပလေးဇာတလြမ်းများတွင် အားရစွာ ပီပြငစြှာ သရုပဆြောငန်လသေည်ေ။ လင်းသူက မိုးငယအြား ပြော၍ရလောကပြှီဟု မှတယ်ူသောကြောင့ြ စောဗညားနှင့ြ တကယလြိုးနသညေကြို ကြည့်လြိုကြောင်း ပြောပြစည်းရုံးသည့ြ အခါတွငတ်ော့…..

……………………………………………..

“မောင် ဘာတွပြေောနတောလဲ။ ခစွကြို ငှီးငှေ့လာလို့ မောင် နောကတ်ဈယောကြ လိုချင်န်တောလား”

“မဟုတပြါဘူးခစွရြဲ့။ မောင့်မှာ ခစွတ်ဈယောကပြဲ ရှိတာလေ”

“အဲ့ဒါကို မောငကြ ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့မြိန်းမကို သူစိမ်းယောကြွားနဲ့ ပေးအိပမြှာလဲ”

“မဟုတဖြူးလေ ခစွရြဲ့။ မောငကြ ကြည့်ခြငွတ်ာလေ”

“အဲ့ဒါဆို ခစွကြို တနဖြိုးမထားတဲ့သဘောလား”

“မဟုတပြါဘူး ခစွရြာ”

“တောပြှီ အဲ့ဒါဆို ဆကမြပြောနဲ့တော့”

“ဟာ ခစွရြာ”

လင်းသူ စိတပြကြစြှာ ခေါင်းခါရမ်းရင်း ဧည့ခြန်းမှာ ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ။ အကြကရြှေ့သမွှ အောငမြှငပြှီဟု ယူဆထားရာမှ မှန်းခကြန်ှင့ြ နမ်းထွကကြ မကိုကြ။ ဘာမှမပြောတော့ပဲ ငေးမှိုင်၍သာ နလသေည်ေ။

မိုးငယမြှာ ဒေါသလည်းထွကမြိသလို ဝမ်းလည်းနည်းမိလသည်ေ။ ခငပြှန်းဖြစ်သူကို နားမလညန်ိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ကိုယ့မြိန်းမကို သူတဈပါးနဲ့ ပေးလိုးရအောင် လင်းသူရူးနပြေီလားမသိ။ ဖြစ်နိုငတ်ာက နောကမြိန်းမယူချင်လြို့ ဉာဏဆြငန်တောပဲဖြစ်ရမညဟြု ယူဆမိလသည်ေ။ မီးဖိုချောငထြဲ ခကြပြှုတပြှငဆြငပြှီးနောကြ အခန်းထဲဝငကြာ ငိုကြှေးမိလသည်ေ။

ဧည်းခန်းထဲမှာ ထိုငန်သေော လင်းသူသည် အိပခြန်းထဲမှ အသံကြားရသဖြင့ြ အခန်းထဲဝငလြာလသည်ေ။ ငိုနသေော မိုးငယ်၏ လကမြောင်းအား အသာကိုငကြာ

“ခစွရြာ ဘာတွေ ဝမ်းနည်းနတောလဲကြာ”

“မောင် မောင် ခစွကြို လုံးဝ မသတီတော့ဘူးလားဟင်”

“ဟာ ခစွရြာ မောငပြှောတာကို သချောနားထောငပြါကြာ မောငရြှင်းပြမယ်။ ကပျပတိနလြင်းသူရဲ့ ဇနီးဟာ မိုးငယတ်ဈယောကထြဲပါပဲ သဘောပေါကလြား။ မောငရြဲ့ခစွသ်ူက မိုးငယဆြိုတဲ့ ဟောဒီက ခစွပြါ”

“ဒါဆိုမောငကြ ခစွကြို…”

လင်းသူက မိုးငယပြါးစပကြို အသာလှမ်းပိတကြာ မိုးငယပြါးနှစ်ဖကကြို တယုတယကိုငကြာ ခစွရြညရြှှန်းလဲ့သော မကြလြုံးစုံဖြင့ြ မိုးငယမြကြလြုံးလေးအား စိုကကြှည့ရြင်း

“ခစွကြို မောငအြရမ်းခစွပြါတယ်။ အခု မောင် ခစွကြို စောဗညားနဲ့ လိုးစချင်ေတ်ာ မောငကြှိုကတ်ဲ့ ဆကဈြခံစားမှုတဈခုပါ။ ကပကြိုးလို့ခေါတ်ယ် ခစွရြဲ့”

“အဲ့ဒါက ဘယလြိုလဲ ဟင်”

“ကပကြိုးဆိုတာ ကိုယရြဲ့ခစွသ်ူကို သူတပါးနဲ့ ပေးနပြေီး ခစွသ်ူရဲ့ ဖုံးကြယထြားတဲ့ ရမျမကဆြန်ဒတွကေို ကြည့်ရြှုပြီး သာယာတာပါ”

“အဲ့ဒါဆို မောငကြ ခစွအြဲ့လိုလုပပြေးမှ မောငကြ စိတခြမွြးသာမှာလား”

“ဟုတတ်ယခြစွြ။ ခစွလြုပမြပေးချင်ဘြူးလားဟင်”

မိုးငယ် သကပြှင်းတဈခကြခြလွိုကပြါသည်။ ရစဉအြခါမှစ၍ ယခုအခွိနထြိ သားမှတမြှတ် မယားမှတမြှတ် ရှာဖြကြှေေးမှေးကာ လင့ဝြတ်တရားကြပြနေသ်ော လငတ်ောမြောင် စိတခြမွြးသာစရေေးမှာ မိုးငယ်၏ အရေးကြီးသော ကိဈစရပဖြစ်သလို သူ၏ မတ်ေတာ၊ စတနောနှင့ြ စိတသ်ဘောထားမှနကြနမြှုကြောင့ြ လင်းသူသညလြည်း သူ့အပေါြ အခစွစြဈ အခစွမြှန် ဖြစ်လိမ့မြညဟြု ယုံကြညန်မေိလသည်ေ။ ပြီးတော့ မိန်းမတို့သဘာဝ မိမိ၏ယောကြွားတွအပေေါြ ဘယလြောကြ လှှမ်းမိုးဖြားယောင်းနိုငသ်ည် ဆိုသည့ြ မိန်းမမာယာ အစွမ်းအစကိုလည်း စမ်းချင်စြိတလြေးလည်း ပေါလြာလသည်ေ။ ထို့အတွကကြှောင့ြ လင်းသူအား

“မောင် စိတခြမွြးသာအောင် ခစွလြုပပြေးပါ့မယ်”

“ဟေး ဒါမှ မောင့ခြစွလြေး”

ဟုဆိုကာ လင်းသူက မိုးငယန်ဖူးလေးအား နမ်းလိုကလြသည်ေ။

………………………………………………

စောဗညားတဈယောကြ ကြောင်းမှ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ ဒီနေ့ သူအူမှူးနလသေည်ေ။ ကြောင်းမှ သူကြိတခြိုကန်သေော ကောငမြလေးအား ကူညီပေးလိုကရြခွင်းကြောင့ြ ဖြစ်လသည်ေ။

စောဗညားသည် သာမာန် အလယအြလတ် ကြောင်းသားတဈယောကသ်ာ ဖြစ်လသည်ေ။ ခမွြးသာသော အသိုင်းအဝိုင်းမှ သားသမီးများကဲ့သို့ ရုပရြှိရလွှေံ ကြောင်းသားမွိုး မဟုတပြါ။ ထို့အတွကကြှောင့လြည်း ဒိတဒြိတကြွဲဆောမြွိုးကို မမှန်းပဲ သူလိုကိုယလြိုထဲကပဲ အောကသ်ကကြွသေော မိန်းကလေးမွိုးကိုသာ မှန်းလသည်ေ။

စောဗညားတဈယောကြ ကြောင်းဆင်းခွိန် အိမပြှနရြန် အတန်းထဲမှထွကလြာကာ အိမပြှနရြန် ကားဂိတသ်ို့ အေးဆေးစွာ လမ်းလွှောကလြာခဲ့လသည်ေ။ နဝင်ေး၊ စန်းယုနှင့ြ စိနလြှငတ်ို့က ဂိမ်းကစားဖို့ ခေါသ်ောလြည်း ဒီနေ့တော့ စောစောပြနခြငွသ်ောကြောင့ြ မလိုကတ်ော့ဘူးဟု ငှင်းလှှတလြိုကလြသည်ေ။ ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် လမ်းလွှောကလြာစဉြ

“အမလေး ! ! ! ! အမေ့ ! ! ! !”

ဟူသော သူ၏ အနောကမြှ အလန့တ်ကြားအောသ်ံ ကြားလိုကရြကာ သူ၏ လှယထြားသော လှယအြိတကြှိုးသညလြည်း တင်းခနဲ့ဖြစ်ပြီး သူလည်း ပကလြကလြဲကသွှားလသည်ေ။ တောကြ!!!… နာလိုကသ်ည့ဖြစ်ခွင်း…။ ဒေါသလည်း ထွကလြာသညမြို့ ရနတ်ှေ့ရန် ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခလုတတ်ိုကလြဲကာ ဆှဲမိဆှဲရာ သူ့လှယအြိတကြို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ူကား… မုတသ်ုန်။

သာမာနရြှကကြှမ်းရကြေို ရုပရြညရြှိသောလြည်း သူ့အဆငလြေးနဲ့သူ လှအောငဝြတတ်တသ်ော ကောငမြလေးတဈယောကြ။ သူ စိတဝြငစြားမိသော ကောငမြလေး။

“အား ကြှတ် ကြှတ် နာလိုကတ်ာ မတောလြို့ပါနောြ ကမွတောင်းပနပြါတယရြှင်”

“ကြှတ် ကြှတ် ရပါတယဗြွာ တဈတန်းထဲ သူငယခြငွြးတွပေဲ။ ကိုယကြတောင် စောင့ရြှောကရြဦးမှာပါ”

“ဟာ သှားပါပြီ”

သူမထံမှ စိတပြကြလြကပြကြြ ဖြစ်နသေော ညီးညူ သံတဈခု ထွကလြာလသည်ေ။ သူကိုတော့မကြည့်ြ ရှကန်ပေုံလည်းရလသည်ေ။ သူကပဲစ၍

“ဖိနပပြှတသ်ှားတယန်ဲ့ တူတယ်။ ကိုယ် ဘာကူညီပေးရမလဲ”

“ရပါတယ်”

“ဘယလြိုလုပဖြစ်မှာလဲ။ ကိုယ့ဖြိနပစြီးသှားလိုကပြါ။ မိန်းကလေးတဈယောကြ ဖိနပမြပါတာထကြ ယောကြွားတဈယောကြ ဖိနပမြပါတာ တောပြါသေးတယ်။ ယူလိုကပြါနောြ”

“ဟုတ် ကြေးဇူးပါပဲ။ ကမွ မနကဖြှန် ပြနယ်ူလာပေးပါ့မယ်”

“ဟုတ် ရပါတယဗြွာ”

မုတသ်ုနကြ ကြေးဇူးတငစြကားပြောကာ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ ဖိနပမြပါ ခွဗလောဖြစ်သှားသော သူက ကနတ်င်းသို့ အပြေးလာခဲ့လသည်ေ။ ကနတ်င်းသို့ရောကသ်ောအခါ ကိုရှမ်းကြီးဆိုငသ်ို့ သှားလသည်ေ။ ကိုရှမ်းကြီးဆိုငသ်ည် သူတို့အမြဲစားနကြဆေိုငဖြစ်ပြီး မိသားစုလိုပါ ရင်းနှီးနသေော ဆိုငဖြစ်လသည်ေ။ ဆိုငထြဲဝငဝြငခြငွြးပင် ကိုရှမ်းကြီးက ဆီးကြို၍

“စောကြီး ဘာဖြစ်လာတာလဲ”

“ကိုကြီး ကနွော့ကြို ဖိနပတ်ဈရံလောကြ ငှားပေးပါဗွာ”

“ဟ ငါ့ကောင် ဖိနပပြှတသ်ှားလို့လား”

“ကနွော့ကြောငမြလေးဖိနပ် ပြတသ်ှားတာပါ”

“အောြ အေး ရော့ ငါ့ကောင် ဒီမှာ ငါ ဟိုတနေ့ကမှ အသဈတရံ ဝယထြားတာ။ မင်းနဲ့ငါ ဆိုဒသ်ိပမြကြာဘူး တောသ်ေးတယ်။ ရော့ဒီမှာ စီးသှားပတေော့”

“ဟုတ် ကြေးဇူးပါ ကိုကြီး”

ဟုပြောကာ ကိုရှမ်းကြီးဆိုငမြှ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။

……………………………………………..

စောဗညား တိုကခြန်းလှကေားအတိုင်း တကလြာခဲ့လသည်ေ။ အိမခြန်းတံခါးဖြင့လြိုကတ်ော့ တဈယောကမြှ ရှိမနေ။ တီလေး အခန်းထဲ အိပန်တောဖြစ်မည်။ သူလည်း အဝတအြစားလဲရန် အခန်းဆီသို့ လာခဲ့လိုကလြသည်ေ။ အဝတလြဲကာ အိမရြှေ့မှာ စာဖတရြန် ဝထျထုတဈအုပယ်ူကာ ဧည့ခြန်းထဲ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။

ဧည့ခြန်းထဲရောကပြှီး ခဏနတေော့ တီလေးက သူ့အခန်းထဲမှ ထွကလြာလသည်ေ။ တီလေးက ဒီနေ့မှ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘောင်းဘီတိုဝမ်းကြာတဝတကြာ အပေါကြ ဂွိုင်းပြတစြှပကြယွြ ဝတထြားလသည်ေ။

“သားလည်း ပြနရြောကပြှီကိုး”

“ဟုတ် တီလေး”

“အေး တီလေး အခု အရေိုးဗဈ ကမလို့ကြ”

“ကောင်းပါတယ် တီလေး”

တီလေးအား အလိုကသ်င့ပြှနပြှောကာ စာဆကဖြတန်လေိုကလြသည်ေ။ တီလေးကတော့ သူ့ဖုန်းထဲက သီချင်ြးဖြင့ကြာ ကနလသေည်ေ။ စောဗညားမှာ အစက စာပဲဖတန်မေိသောလြည်း ကနသေော တီလေးအား အမှတမြထင် ကြည့်မြိသောအခါ ငေးမောသှားရလသည်ေ။

အနကရြောငဝြမ်းဆကြ ဂွိုင်းပြတ် စွပကြယွန်ှင့ြ ဘောင်းဘီတိုဝမ်းကြာတ ဝတထြားကာ သေးကငွသ်ောခါး၊ စွင့ကြားနသေောလြည်း မကြီးလှန်း မသေးလှန်းသောဖင်၊ ထူထဲကာ ဖူးနသေောနှုတခြမ်း၊ အရညလြဲ့ကာ ရုတတ်ရကကြှည့ပြါက ကြာကြည့်လြို အကြည့်မြွိုး ပိုငဆြိုငထြားသော မကြလြုံး၊ အဆီပိုမရှိ ခပြကြပန်သေော ဝမ်းဗိုကြ၊ တောငပြူဆာလို့ မို့မောကန်သေော ရငသ်ားအစုံနှင့ြ ကြော့ရှင်း ဖြောင့စြင်းသော ပေါငတ်ံများဖြင့ြ ဆုတောင်းကောင်းခဲ့သော တီလေးသည် ဒီနေ့ အပျိုလေးများနှင့ြ အလှချင်ြးယှဉန်ိုငပြသည်ေ။ တီလေးက တညင်ှိမမြှုပါ ဖြည့စြှကထြားသောကြောင့ြ ပို၍ ဆှဲဆောငန်ိုငပြသညေဟြု စောဗညား ထငမြိလသည်ေ။ သူတဖကသ်တ် ခစွန်ရသေော မုတသ်ုနန်ှင့ြ အလှချင်ြးယှဉပြါက မုတသ်ုန် အပြတအြသတ် ကနွခြဲ့ပလေိမ့မြည်။

အခုလည်း ကြည့်ပြါဦး။ စည်းခကြည်ီညီ ကနသေော တီလေး၏ အလှများကိုကြည့်ရြင်း အောကကြ နဂါးက မာနဖြီလာလသည်ေ။ စာအုပကြို ကောင်းကောငဖြတမြရပဲ စာဖတသ်လိုနှင့ြ တီလေး၏ ကကြိုးကကြကကြိုသာ ငမ်းလတေော့သည်။

ကနသေော မိုးငယမြှာ စောဗညား၏ ဖြစ်နပေုံကိုကြည့်ကြာ မသိချင်ယ်င်ဆေောင်၍ ဆကလြကကြပြနလသေည်ေ။ မိမိထကြ အများကြီး အသကင်ယသ်ော ကောငလြေးတဈယောကကြို ကစားနရသေညကြိုလည်း သဘောကမွိလသည်ေ။ ခဏကြာသောအခါ စောဗညားမှာ ဆကကြှည့မြနတေော့ပဲ သူ့အခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလသည်ေ။

အခန်းထဲရောကသ်ောအခါ စောဗညားမှာ သကပြှင်း အခါခါခရွင်း ခေါင်းခါရမ်းမိလသည်ေ။ အရိပန်နေေ အခကခြွိုးခွိုး အလုပမြွိုး သူမလုပခြငွပြါ။ ထကြှနသေော စိတကြို ဖြဖြေောကရြန် ဖုန်းထုတကြာ အောကားတဈကားကြည့်ရြင်း ငါးဦးကောမြတီကို အလုပပြေးလိုကလြသည်ေ။ ပြီးခါနီးအခွိနမြှာတော့ ဖုန်းပေါကြ အောကားပြောကကြာ တီလေး၏ ကကြိုးကကြကကြိုသာ မှငယ်ောငမြိသညမြှာ သူ၏စိတကြို မထိန်းနိုငသ်ော လကျခဏာတဈခုဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလသည်ေ။

………………………………………………

မနကခြင်း နရေောငခြှညန်ုနု၏ နှေးထွေးမှုအောကဝြယ် လောကကြီးတဈခုလုံး သကဝြငလြှုပရြှားနလသေည်ေ။ စောဗညားသညလြည်း မနကခြင်း ရချိုးပြီး နှုတခြမ်းမှေး၊ မုတဆြိတမြှေး ရိတသ်ငရြှင်းလင်းကာ After Shape ပြတ်၊ ရံဖနရြံခါမှ ထုတဆြှတလြေ့ရှိသည့ြ Secret ရမှေှေးကိုဆှတကြာ တကကြှှသော ခွလှမြေးများဖြင့ြ ကြောင်းသို့လာခဲ့လသည်ေ။ ခစွရြသူနှင့ြ ဇာတလြမ်းဆကရြန် အကြောင်းအရာရပြီ ဖြစ်၍လည်း အပြောကြှီး ပြောန်လသေည်ေ။

စောဗညား ကြောင်းသို့ဝငစြမှာပင် မိုးသားများ တလိပလြိပတ်ကကြာ အုံမှိုင်းလာလသည်ေ။ ကနတ်င်းရောကခြါနီးတော့ မိုးမှားလေးများ ကလွာလသည်ေ။ ကနတ်င်းရောကတ်ော့…

“စောဗညား စောဗညားရေ”

သူ့နာမညခြေါသ်ံ ကြားသဖြင့ြ လှည့ကြှည့တ်ော့… မုတသ်ုနန်ှင့ြ ရုပရြညခြပသ်န့သ်န့ြ လူတဈယောကြ ထိုငန်သညေကြို တွေ့ရလသည်ေ။ သူတို့ဝိုင်းရှိရာသို့ လွှောကသ်ှားလိုကလြသည်ေ။

“ထိုငပြါ စောဗညား။ ဒါက ငါ့ရဲ့ခစွသ်ူ ကိုနိုငမြင်းခန့တ်ဲ့။ ဆေးဝါးကြှမ်းကငွကြလေ။ နင့ကြို ကြေးဇူးတငစြကား ပြောပါရစဆေိုပြီး လိုကလြာတာ”

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ကိုစောဗညား။ ကနွောြ နိုငမြင်းခန့ပြါ။ မနေ့က မုတသ်ုနကြို ကူညီတဲ့အတွကလြည်း ကြေးဇူးပါဗွာ။ နောကလြည်း စောင့ရြှောကပြေးပါခငဗြွာ”

ကမ်းပေးလာသောလကကြို ဆှဲယူနှုတဆြကရြင်း ချောကကြပကြပအြသံဖြင့ြ ပြနပြှောမိလသည်ေ။ ပြောသာပြောနရသေောလြည်း စောဗညားတဈယောကြ စကရြုပတ်ဈရုပလြိုသာ လှုပရြှားနမေိလသည်ေ။ မစရသေးခငမြှာပင် ကြဲကြခေဲ့ရသော သူ၏ အခစွရြေး ကံတရားကိုသာ ဝမ်းနည်းမိလသည်ေ။

“စောဗညား ဘာဖြစ်နတောလဲ။ နင့ကြိုကြည့်ရြတာ သိပမြလန်းဘူးဟာ”

“ဟုတတ်ယ် ငါသိပန်မကေောင်းလို့ပါ မုတသ်ုန်”

“ဪ… အေး ရာသီဥတုကလည်း သိပမြမှနဘြူး အတန်းခွိနန်ီးပြီ သှားကြစို့”

“ငါမလိုကသ်ေးဘူးဟာ ဟိုကောငတ်ှကေို စောင့ြဦးမယ်”

“အဲ့ဒါဆို ငါသှားပြီ။ ကိုခန့ြ မုတသ်ုနသ်ှားတော့မယ်”

“သှားလေ မုတသ်ုန်။ ကိုလည်း ပြနတ်ော့မယ်။ ခွင့ပြှုပါဦး ကိုဗညား။ အဈကို့ညီမကို စောင့ရြှောကပြေးပါဦးဗွာ”

“ဟုတကြဲ့ပါ ကိုနိုငမြင်းခန့ြ။ တဈမဂွောထဲ တဈခန်းထဲ မောငန်ှမတွပေဲဗွာ။ အခုလိုပြောတော့ ပိုဂရုပြုရမှာပေါ့ဗွာ”

အခစွကြံခလေို့ ဒီဘဝ ဝေးခဲ့ကြလပြေီ။ နာကငွန်သေော နှလုံးသား၊ မစခငကြ လှမ်းရတဲ့ အဆှေးဇာတလြမ်းအတွကြ စောဗညားတဈယောကြ ယခုအခွိနဝြယ် ဘာကိုမှ ဖကတ်ှယမြထားပဲ ရစေုနမြွှောချင်သ်ော ဆန်ဒသာ ရှိလတေော့သည်။ ကပြှီးရင်းကနွသေော စိတဓြာတကြို အနိုငန်ိုငထြိန်းရင်း စိတန်ှင့လြူမကပပြဲ အတန်းဘကသ်ို့ လွှောကလြာခဲ့လသည်ေ။ စာသငန်ရသေောလြည်း စာထဲစိတမြပါ မှိုငတ်ှငေေးမောလကြသ်ာ ရှိလသည်ေ။

ကြောင်းမှပြနလြာကာ အိမသ်ို့ရောကလြာသောလြည်း အခန်းထဲတွငသ်ာ အောင်းလကြရြှိလသည်ေ။ မိုးငယမြှာ အကလေ့ကငွ့ခြန်းလုပသ်ောအခွိန် စောဗညား ထွကမြလာသောအခါမှ အခန်းအောင်းနသညေကြို သတိပြုမိလသည်ေ။ ဒီကလေး တဈခုခုတော့ ထူးနပြေီဟု ယူဆမိလသည်ေ။ ထိုကြောင့ြ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပပြှီး အဝတစြားလဲသောအခွိန် စကပကြို အရငဝြတပြှီး အပေါပျိုင်းဗလာထားကာ စောဗညားအား အောခြေါလြိုကလြသည်ေ။

“ဗညားရေ သား ဗညားရေ”

“ဗြာ တီလေး”

“သားရေ တီလေး အခန်းထဲ ခဏလာခဲ့ပါဦး”

“ဟုတ် တီလေး လာပြီ”

စောဗညား ပြနအြောပြှောရင်း တီလေး အခန်းထဲသို့ ဝငလြာခဲ့လသည်ေ။ အခန်းထဲရောကသ်ောအခါ စောဗညားတဈယောကြ အသကရြှူမှားမတတ် ဖြစ်သှားလသည်ေ။

ကြည့်ပြါဦး။ တီလေးက အောကမြှာ စကပဝြတထြား၍ အပေါပျိုင်းက ဗလာကငွြးထားလသည်ေ။ တီလေးသည် အိမထြောငသ်ည် ဖြစ်သောလြည်း လုံးဝန်းလကြရြှိနသေေးသည့ြ ရငသ်ားအစုံမှာ မို့မို့မောကမြောကန်ှင့ြ တင်းတင်းရင်းရင်းပင် ရှိနသေေးလသည်ေ။ တီလေးက ငေးကြည့်လြကြရြှိသော သူ့အား အသာပြုံးကြည့်လြကြြ

“သား တီလေးကို ဒီဘရာဇီယာခွိတလြေး ကူတပပြေးစမ်းပါ”

“ဟုတ် ဟုတ် တီလေး”

သူက အထဈထဈအငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နသေောလြည်း တီလေးက ဘာမှမဖြစ်သလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အေးဆေးစွာ ပြောနလသေည်ေ။ ရငသ်ား တဝကသ်ာဖုံးသော အနကရြောင် ဘရာဇီယာလေးကိုယူကာ လကန်ှဈဖကလြွှိုလကြြ သူ့အား ခွိတတ်ပခြိုင်းလသည်ေ။

“သား အတွင်းဘကကြ အစွနဆြုံးခွိတကြို ခွိတပြေးနောြ”

“ဟုတ် တီလေး”

“သား ဒီဘရာနဲ့ တီလေး လိုကရြဲ့လား”

“ဟုတ် လိုကြ လိုကပြါတယ် တီလေး”

“သား နမကေောင်းဘူးလား။ ဒီနေ့ သားကိုကြည့်ရြတာ မလန်းဘူး”

“ကောင်းပါတယ် တီလေး”

“ဘာလဲ အဲ့ဒါဆို ရည်းစားပူမိနတောလား။ ရည်းစားတွေ ဘာတွေ ရပြီလား”

“မဟုတပြါဘူး တီလေး။ ရည်းစားလည်း မရှိပါဘူး။ နည်းနည်းပငပြန်းနလေို့ပါ တီလေးရဲ့”

“အေး ပညာသငန်တေုန်း အခစွရြေးခေါကထြားလိုကြ။ စီးပြားဥဈစာပြည့စြုံမှ အခစွရြေးဆိုတာ သာယာတာကြ”

“ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး”

“အေး သား လုပစြရာရှိတာ သှားလုပတ်ော့။ တီလေးလည်း ဟင်းတွေ နှေးထားလိုကြဦးမယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး”

ကတုနကြယငဖြစ်ကာ ထွကသ်ှားသော စောဗညား ကြောပြငအြား မှနထြဲမှ ကြည့်ကြာ မိုးငယတ်ဈယောကြ နှုတခြမ်းလေးတွန့ကြာ ပြုံးလိုကပြါတော့သည်။

………………………………………………

စောဗညားမှာ ဝမ်းနည်းတာလား ဝမ်းသာတာလား ဘာမှန်းမသိသော အမွိုးအမညမြသိ ခံစားမှုတဈခုကို ခံစားရင်း ရငတ်လှပလြှပတ်ုနကြာ သူ့အခန်းထဲသို့ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ မိန်းမတဈယောကြ၏ ရငသ်ားကို ပထမဆုံး ရှင်းလင်းစွာ အပြငမြှာ မှငဖြူးခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ စောဗညားမှာ ဝခွေဲမရ ဖြစ်နလသေည်ေ။ မုတသ်ုနကြှောင့ြ အသဲကြဲဝဒနောမှာလည်း ဘာမှန်းမသိတော့။ နှုတခြမ်းထူထူ၊ မကြလြုံးမှေးမှေး၊ နှာတံစင်းစင်း၊ မကြန်ှာရှညရြှညဖြှင့ြ ဆှဲဆောငအြားကောင်းလှသော တီလေး၏ လူတွသေိသော အလှတရားနှင့ြ ရငသ်ားတင်းတင်းနှင့ြ စို့ချင်စြရာကောင်းသော ခွှနထြှကန်သညေ့ြ နို့သီးနီနီလေးများ၏ လွှို့ဝှကသ်ော အလှတရားတို့က သူ၏ အသဲကြဲကာ ငေးမှိုငလြကြရြှိသော လှမ်းဆှေးမှု ဈာနတ်ရားတို့ကို လွော့ကြ ပြောကကြှယစြနေိုငလြသည်ေ။

တီလေး၏ ရုပပြုံလှှာကို ပြနမြှငယ်ောငကြာ တရိပရြိပတ်ကလြာသော ရမကဇြောများ၏ သင်ျကတအေဖြစ် တင်းမာနသေော လီးကြီးအား ပြော့ပြောင်းလာစရန်ေ လကဖြှင့ကြိုငကြာ တဈခကြခြှင်း ရှေ့တိုးနောကင်င် ကစားပေးနမေိတော့လသည်ေ။

………………………………………………

ထိုနေ့မှစ၍ တီလေးက သူအား အမြဲလိုလို ဘရာဇီယာခွိတ် တပခြိုင်းလသည်ေ။ တခါတရံ သူနှင့လြိုကဖြကသ်ော ဘရာဇီယာအရောငကြို ရှေးခိုင်းသေးသည်။ တီလေးကား သူ့ခန်ဓာကိုယကြို စောဗညား မမှငမြှငအြောင် ပြလသည်ေ။ စောဗညားအဖို့ကား နမှငေ့လြေ အရူးရင့လြေ ဖြစ်နခွပြေေီ။ တီလေးမှ တီလေးဖြစ်ကာ မုတသ်ုနကြိုလည်း သတိရဖို့နနသေောသာ အတွေးထဲတောင် မရှိတော့။

တီလေး၏ ဝတပြှီးသား ပငတ်ီလေးများကို အမှတတ်နိုး ရှူတတလြာသည်။ တီလေး၏အနံ့ရတာနဲ့ အောကကြလီးကလည်း ဖြောင်းခနဲ့နအေောင် ထလာတတလြပြေီ။ တီလေးပငတ်ီပေါသ်ို့ သူ၏ သုတရြည် ဖြူဖြူလေးများကိုလည်း ခနွထြားခဲ့ခွင်းဖြင့ြ အခစွြ၏ ကြညန်ူးမှု ရသတဈမွိုးကို ခံစားရယူတတန်ပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။

မိုးငယကြတော့ စောဗညား သူ့အလှမှာ ယဈမူးနသညေကြို ကြည့်ကြာ အကြနပေကြှီး ကြနပေန်လသေည်ေ။ အိမထြောငကြပြှီးသော သူ့လို အိမထြောငသ်ည် တဈယောကအြဖို့ ကိုယ့အြသကထြကြ ၂ ဆနီးပါး ငယရြှယသ်ော ကောငလြေးတဈယောကအြား ညို့ယူဖမ်းစားနိုငသ်ညမြှာ လကမြထောငခြငွစြရာပင် ဖြစ်ပါသည်။

ဒီနေ့လည်း အဝတတ်ှလွှေောရြန် အဝတမြွားလိုကြ စုသောအခါ သူ၏ မီးခိုးရောငပြငတ်ီလေး ပြောကန်သညေကြို သတိထားမိလသည်ေ။ လိုကရြှာသောလြည်း မတွေ့။ ဒီဘကရြကမြွားတွင် သူမပငတ်ီများ ပြောကန်တတေသ်လို ပြနတ်ှေ့လွှငလြည်း ပငတ်ီပေါမြှာ အစွန်းအကြကလြေးများ ပကြေံနသညေကြို သတိထားမိလသည်ေ။ အိမထြောငသ်ညဖြစ်ကာ အတွေ့အကြုံရှိသော သူမအဖို့ ထိုအစွန်းကြကတ်ှကေို မှငရြုံဖြင့ြ ယောကြွားတဈယောကရြဲ့သုတရြည်
တွဆေိုတာ မေးစရာမလို တပအြပသ်ိနသည်ေ။ ထိုထကြ ထပစြဉြးစားပါက လင်းသူနှင့ြ စောဗညား နှစ်ယောကတ်ှင် ဘယသ်ူ့လကခြကြလြဲဆိုတာ စဉြးစားလိုကတ်ာနဲ့ အဖြရပြေီး ဖြစ်လသည်ေ။ သချောသထကြ သချောအောင် စောဗညားအခန်းထဲဝငကြာ ခေါင်းအုံးဖယကြှည့လြိုကတ်ော့ သူမ၏ မီးခိုးရောငပြငတ်ီလေးက အခန့သ်ားရှိနသညေကြို တွေ့ရသည့န်ောကြ သူမရှှေ့သည့ြ အကြကထြဲ ဝငလြာပြီဟု တွေးမိရင်း ပြုံးလိုကမြိလသည်ေ။

အဝတမြွားစုယူကာ အဝတလြွှောစြကထြဲထည့ကြာ လှည့လြိုကလြသည်ေ။

………………………………………………

မိုးငယတ်ဈယောကြ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပပြှီးသောအခါ ခနးဏနား၍ ရချိုးရန် ထမိနရြငလြွားကာ ရချိုးခန်းဆီသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ စောဗညားက ဧည့ခြန်းတွင် စာထိုငဖြတန်လသေည်ေ။ သူမ အခန်းထဲမှထွကတ်ော့ လှမ်းကြည့်န်သညေကြို တွေ့ရလသည်ေ။ ကောငလြေး သူမရဲ့ နောကပျိုင်းအလှတွကေို ကြည့်န်မညေဆြိုတာ သိထားသညန်ှင့ြ သူမ၏ဖငတ်ှကေို တဈလုံးခွင်း တုနခြါစအေောင် ဖြေးညင်းစွာလွှောကရြင်း ရချိုးခန်းထဲသို့ ဝငခြဲ့လသည်ေ။

ရချိုးခန်းထဲတွင် ခဏကြာသောအခါ အသာပြနထြှကြ၍ သူမအခနထြဲသို့ ဝငခြဲ့လသည်ေ။ စောဗညားက သူ့အခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလပြေီ။ အဝတခြှင်းထဲ ကြည့်သ်ောအခါ သူမခွှတထြားခဲ့သော ပန်းရောငပြငတ်ီလေး မရှိတော့ပဲ အရညကြှကန်သေော မီးခိုးရောငပြငတ်ီလေး ပြနရြောကန်သညေကြို တွေ့ရလသည်ေ။ သူမက အင်ျကြီကောကဝြတကြာ အခန်းထဲမှ ထွကခြဲ့ပြီး စောဗညားအခန်းတံခါးကို ခေါကလြိုကလြသည်ေ။

စောဗညားက ခကြခြငွြးတံခါးမဖြင့ဘြဲ ခဏအကြာမှသာ မလုံမလဲ မကြန်ှာဖြင့ြ တံခါးလာဖြင့ပြေးလသည်ေ။ သူမက အခန်းထဲသို့ ဝငလြိုကပြှီး စကားမရှိ စကားရှာပြောလသည်ေ။

“သား ကြောင်းမှာ စာလိုကန်ိုငရြဲ့လား”

“ဟုတ် လိုကန်ိုငပြါတယ် တီလေး”

မိုးငယကြ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ စောဗညားကုတငဆြီသှားကာ ကုတငပြေါထြိုငလြိုကရြင်း ခေါင်းအုံးကို မယူလိုကသ်ောအခါ သူမခွှတထြားခဲ့သော ပန်းရောငပြငတ်ီလေးက ဘှားခနဲ့ ပေါလြာလသည်ေ။ ကုတငဘြေးမှာ လာရပန်သေော စောဗညားမှာ မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ ကြည့်န်လသေည်ေ။ မိုးငယကြ ပငတ်ီကို ကောကယ်ူလိုကပြှီး

“တီလေးပငတ်ီက ဘာကိဈစနဲ့ သားရဲ့ခေါင်းအုံးအောကြ ရောကန်ရတောလဲ။ တီလေးကို အမှနအြတိုင်း ပြောစမ်း”

“သား မလိမပြါဘူး တီလေး။ သား တီလေးပငတ်ီကို နမ်းဖို့ ယူမိပါတယ်။ အဲ့လိုမနမ်းရရင် မနနေိုငလြို့ပါ တီလေး”

“ဘာဖြစ်လို့ နမ်းချင်တ်ာလဲကြ”

“တီလေးကို ခစွန်မေိလို့ပါ”

“သားက စာသငရြမယ့အြခွိနလြေ။ အခစွရြေးကို စိတထြဲ မထည့်နဲ့ဦးလေ။ တီလေးစကား နားထောငမြှာလား”

“ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး။ သား တီလေးစကား နားထောငပြါ့မယ်”

“လိမျမာလိုကတ်ဲ့ ငါ့တူလေးကို တီလေးက ဆုခရွမှာပေါ့ကြာ။ လာ ရှေ့တိုးခဲ့စမ်း သားလေး”

မိုးငယကြ မဝံ့မရဲ တိုးလာသော စောဗညား၏ ပုဆိုးအား ခါးပုံစမှကိုငကြာ ဆှဲခွှတလြိုကလြသည်ေ။ စောဗညားက အံ့အားတသင့ကြှီး ကြည့်န်လသေည်ေ။ မိုးငယကြ တွဲလောင်းကနွသေော စောဗညား၏ ဂွေးစိနှစ်လုံးအား လကဖြှင့ြ အသာဖြဖြလေးကိုငကြာ ကစားပေးနလသေည်ေ။ မတောင့တ်တောင် ဖြစ်နသေော စောဗညားလီးကြီးမှာ မာနဖြီကာ ထောငမြတလြာလတေော့သည်။ မိုးငယကြ စောဗညားလီးအား အသာကိုကကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ဖြေးဖြေးလေးလုပပြေးနရင်ေး

“သားရဲ့ အခစွရြေးကိဈစကို တီလေးက လုပပြေးမယ်။ သားက စာကြိုးစားရမယန်ောြ”

“ဟုတ် ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး”

“ဒါမှ ငါ့တူလေး”

ဟု ပြောပြောဆိုဆို မိုးငယကြ ကုတငပြေါမြှ အသာလွှောဆင်းကာ ဒူးအသာထောကလြကြြ စောဗညားလီးကြီးအား စုပလြိုကပြါတော့လသည်ေ။ စောဗညားမှာ အရှငလြတလြတ် နတပြှညရြောကသ်ှားလသည်ေ။ ကိုယ့ဖြာသာ ဂွင်းထုတာနှင့ြ ဘာမှမဆိုင် တခွားစီ ဖြစ်လသည်ေ။ မိုးငယကြ ထိပဖြူးလေးကို လွှာဖြင့ယ်ကကြာ စုပပြေးလသည်ေ။

အား… အ… အား… တီ… တီလေး… ကောင်း ကောင်းလိုကတ်ာ တီလေး”

မိုးငယကြ လီးထိပဖြွားလေးကို အသာစုပရြင်း လကတ်ဈဖကကြ ဂွင်းထုပေးနသလေို တဈဖကကြ ဥနှစ်လုံးကို ယှယှလေး ကစားပေးနရော စောဗညားမှာ အကောင်းကြီးကောင်းနကော ကြာကြာမထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ တဟင်းဟင်း ညီးညူကာ ပြီးသှားလသည်ေ။ စောဗညားက ပြီးတော့မညဟြု ပြောသောလြည်း မိုးငယကြ အစုပမြရပပြဲ ဆကစြုပပြေးနလရေော လရညမြွားကို မိုးငယပြါးစပအြတွင်းသို့ ပန်းထုတပြဈမိလတေော့သည်။

မိုးငယကြ လီးစုပရြတာ ကြိုကသ်လို လရညသ်ောကရြတာကိုလည်း နှစ်သကလြသည်ေ။ လရညမြွား ကုနစြငအြောင် ခပပြှင်းပြင်းစုပပြှီးမှ လှတပြေးလိုကလြရော လူပျိုရိုင်းလေး စောဗညားမှာ အရူးအမဲသားကြှေးသလို ဖြစ်နတေော့သည်။

“ကောင်းလိုကတ်ာ တီလေးရာ”

“ကောင်းရမယလြေ။ တီလေးလုပပြေးတာ မကောင်းဘူးဆိုတာ ရှိလို့လား”

“မရှိပါဘူး တီလေး”

“အာ တီလေးပါးစပကြ သားအရည်းတွနေဲ့လေ မနမ်းပါနဲ့ဦး”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သားနမ်းပါရစေ တီလေး။ သားလေ တီလေးကို အရမ်းခစွမြိသှားပြီး။ တီလေးစကားကို နားထောငပြါ့မယ်”

စောဗညားက ပြောပြောဆိုဆို တီလေးကို ခါးမှဆှဲဖကကြာ တီလေး၏ နှုတခြမ်းထူထူပြဲပြဲလေးအား နမ်းစုပလြိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြလည်း အလိုကသ်င့ပြှနန်မ်းရင်း စောဗညား၏ လီးကြီးအား ပြတပြေးနလသေည်ေ။ စောဗညားက နမ်းနရင်ေး မိုးငယအြင်ျကြီကို ခွှတရြန် လကလြှမ်းသောအခါ မိုးငယကြ လကတ်ှကေို ဖယခြရွင်း နှုတခြမ်းချင်ြးခွာကာ

“နေဦးလေ ဆရာလေးရဲ့ ဆန်ဒတွေ မစောပါနဲ့ဦး။ မင်းရဲ့လေးလေး ပြနလြာခါနီးပြီ။ တီလေး ရချိုးပြီး လုပစြရာရှိတာတွေ လုပလြိုကြဦးမယ်။ ညကြရင် မင်းလေးလေး အိပပြှီဆို တီလေး သားဆီလာခဲ့မယန်ောြ”

“ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး။ သား စောင့န်ပေါ့မယ်”

သူ့ကို ခစွရြညရြှှန်းသော အကြည့်ဖြှင့ြ စိုကကြှည့န်သေော စောဗညား၏ နှုတခြမ်းအား အသာနမ်းကာ မိုးငယတ်ဈယောကြ ရချိုးရန် ထွကခြဲ့လတေော့သည်။

………………………………………………

မိုးငယ် အဝတစြားလဲနတေုန်း လင်းသူ ပြနရြောကလြာလသည်ေ။ လင်းသူက သူ့သူငယခြငွြး အငဂြငွန်ီယာခွုပ် လောစံ ပြနရြောကန်သညေဆြို၍ သှားတွေ့ခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ သူနဲ့ လောစံက သင်ျဘောသား သငတ်န်းတုန်းကလည်း အတူတူ၊ သင်ျဘောစတကတ်ော့လည်း အတူတူ၊ သူက ရကြေောင်းပညာ အဓိကလေ့လာခဲ့သလို စကမြှုနည်းပညာရပကြို ဝါသနာပါသော လောစံက အငဂြငွန်ီယာ စကခြန်းပိုင်းကို လေ့လာသငယ်ူလသည်ေ။ ကြိုးစားမှု၊ စိတအြားထကသ်နမြှုတို့ကြောင့ြ သူက ကပျပတိနဖြစ်လာသလို လောစံသညလြည်း စကခြွုပ် ဖြစ်လာခဲ့လသည်ေ။ လောစံက သူအခု တကန်သေော သင်ျဘောမှ သူကြီးနှင့ြ အဆငမြပြသေောကြောင့ြ သင်ျဘောအသဈ ရှာနလသေည်ေ။

“ဟေး လင်းသူ မတွေ့တာ တောတ်ောကြှီးကို ကြာပြီကြာ”

“ကြာဆို မင်းနဲ့ငါနဲ့ မတွေ့တာ Oxy မှာ ငါ့ကို လကထြောကကြပျပတိနအြဖြစ် ပရိုမိုးရှင်းပေးကတည်းကပဲလကြော”

“အေး မင်း လကထြောကကြပျပတိနဖြစ်ပြီး သိပမြကြာဘူး ငါလည်း Assistant အငဂြငွန်ီယာခွုပန်ဲ့ Welo ကို ပြောင်းရတယ်။ အဲ့မှာပဲ အငဂြငွန်ီယာခွုပ် ဖြစ်ပြီးမှ အခုသင်ျဘောကိုရောကတ်ာ”

“ငါက Oxy ကနေ B-Latt မှာ တောတ်ောကြှာတယ်။ အဲ့ကနေ Hentasy ရောကမြှ ကပျပတိနဖြစ်တာ။ ပြီးမှ အခု သင်ျဘောရောကတ်ာ။ ဒီသင်ျဘောကတော့ အဆငပြှတယေကြှာ။ စာခွုပကြို သူတို့ဘကကြ ဘာမှမပြောဘူး။ ကိုယ့ဘြကကြ မတိုးမှပဲကြာ ဘာလိုလို အကုနခြကြခြငွြးဖြည့ပြေးတယ်။ ကိုယသ်ာမှနမြှနလြုပ် အေးဆေးပဲကြ”

“ငါ အခု သင်ျဘောပြောင်းမလို့ကြ။ မင်းကုမျမဏီမှာ ခေါဖြို့ရှိရင် ငါ့ကိုပြောစမ်းပါ”

“အေး အဲ့ဒါဆို အတောပြဲကြ။ အခု ငါ့သင်ျဘောက အငဂြငွန်ီယာခွုပကြ ထွကသ်ှားပြီ။ မင်းလာရင် ကောင်းတာပေါ့ကြ။ လူခေါပြှီးရငတ်ော့ မသိဘူးနောြ။ သူတို့ရုံးခွဲ ဒီမှာရှိတယကြှ သှားမေးမယ်”

“အဲ့ဒါဆို ထမင်းစားပြီးမှ သှားမယကြှာ။ ဒီနေ့ ငါ့အိမမြှာ ထမင်းလိုကစြားကြာ”

“အေး ကောင်းတာပေါ့ကြ ဟား ဟား ဟား ဟား”

………………………………………………

“ကိုလင်းသူ ထည့စြားပါနောြ အားမနာပါနဲ့ ကိုယ့အြိမလြို သဘောထားစားပါရှင်”

“ဟုတ် စားပါတယဗြွာ။ မခငမြမ ဟင်းခကြကြောင်းတယဗြွာ”

ပါးစပကြ အဲ့လို ထုတပြှောလိုကရြသောလြည်း လင်းသူ စိတထြဲတွငမြူ “ကိုယ့မြိန်းမလို သဘောထား လိုးချင်တ်ာ” ဟူ၍ပင် ဖြစ်လသည်ေ။ လောစံက ထမင်းစားရန် သူ့အိမသ်ို့ခေါလြရော အိမတ်ှင် လောစံမိန်းမ ခငမြမကို မှငမြှငခြငွြး လင်းသူမှာ ခစွဗြွူဟာခင်းချင်စြိတပြင် ပေါလြာလတေော့သည်။

လောစံက ရှမ်းလူမွိုး ကပြားဖြစ်ကာ ခငမြမကလည်း ရှမ်းတရုတသ်ှေးများသူ ဖြစ်သောကြောင့ြ ရုတတ်ရကဆြိုပါက တရုတမြတဈယောကအြလား ထငမြှတမြှားရကာ ရုပရြညကြ ချောမောလှပ၍ ဘောဒြီကလည်း အခုခတ်စေားနသေော မောဒြယ် နန်းမှစေံလို ကမျဘာကြောမြင်းသမီး ဂနွီဖာလိုပကဈြတို့လို တောာင့တ်ောင့ထြှားထွားကြီး ဖြစ်လသည်ေ။ အလှအပကြှယဝြသော မိန်းမချောအများစု ပိုငဆြိုငရြတတသ်ော “အိပစြားခံ” ဘဝရရှိထားသော လကျခဏာအဖြစ် နုဖတပြှီး ဖြူဝင်းနကော အကြောစိမ်းလေးများ ယှကသ်န်းနလသေည်ေ။

လင်းသူကို ပိုပြီး အသဲယားစသညေကြ ခငမြမ၏ ဖူးစိုနသေော နှုတခြမ်းထူထူလေး၏ အပေါဝြယ် ရေးရေးလေးပေါကန်သေော နှုတခြမ်းမှှေးလေးများပင် ဖြစ်လသည်ေ။ နှုတခြမ်းမှှေးပါသော မိန်းမများသည် ဟောမြုန်းများပြားခွင်းကြောင့ဖြစ်ကာ တဏှာရာဂကို တခွားမိန်းမများထကြ ပို၍စွဲလန်းနှစ်ခွိုကတ်တကြှသညဟြု ကြားဖူးထားသောကြောင့ြ ပိုစိတဝြငစြားမိခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ အဲ့ဒါကြောင့လြည်း အခုထမင်းစားနရင်ေးဖြင့ြ ခငမြမကို မရိုးသားတဲ့စိတ်၊ တပမြကတ်ဲ့ အကြည့်ရြိုင်းတွနေဲ့ တစိမ့စြိမ့ကြှည့ရြင်း ပစ်မှားနမေိလသည်ေ။

လောစံက သတိပြုမိပုံမရ။ ခငမြမကတော့ သူ့အကြည့်တ်ှကေို တကယပြဲမသိတာလား၊ မသိချင်ယ်ောငဆြောငတ်ာပဲလား၊ ဘာမှန်းမသိရပမယေ့ြ ခငမြမပုံစံက သူမ၏ အလှအပများကို သူ့အား သချောပြနသညေ့အြလား ရှိလသည်ေ။

လင်းသူမှာ ထမင်းစားနသေောလြည်း ကာမစိတမြွား နိုးကြားလာကာ အောကကြနဂါးကလည်း မာနထြောငခြငွလြာလသည်ေ။ ထမင်းစားပြီးသောအခါ ထမင်းပန်းကနကြို ခငမြမက ထားခဲ့ပါ ဟုဆိုက မတတ်ပထြ၍ လှမ်းယူလရော ခငမြမဝတထြားသော စပန့အြင်ျကြီ အပြော့လေးက လွှောကြ၍ ဟသှားကာ ဘရာဇီယာအနကရြောငကြ ဖုံးသညဆြိုရုံသာ ဖုံးထားသော ခငမြမရငသ်ားများကို တွေ့လိုကရြလသည်ေ။ လင်းသူမှာ သကပြှင်းသာ ခလွိုကရြလသည်ေ။

“အဲ့ဒါဆို သူငယခြငွြး သှားကြမလား”

“အေး သှားမယလြေ။ လိုရမယရြ မင်းရဲ့ မှတပြုံတင်၊ သန်းခေါငစြာရင်း၊ နိုငင်ံကူးလကမြှတန်ဲ့ တခွား ကိုယရြေးအခကြလြကန်ဲ့ ဆိုငတ်ဲ့ဟာတွေ အကုနယ်ူခဲ့ကြာ”

“အေး သူငယခြငွြး အဆငသ်င့ပြါပဲကြာ။ ခငရြေ ကိုယပြေးထားတဲ့ ဖိုငအြစိမ်းရောငလြေး ပေးလိုကစြမ်းပါ”

ခငမြမ လာပေးသော ဖိုငကြိုယူကာ လင်းသူနှင့ြ လောစံလည်း လင်းသူ၏ သင်ျဘောကုမျမဏီရုံးခွဲသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ ရုံးခွဲသို့ရောကသ်ောအခါ လင်းသူက အကြိုးအကြာင်းပြောပြ၍ လောစံ၏ ကိုယရြေးမှတတ်မ်းများကို ပေးလိုကလြသည်ေ။ တပါထဲ သူနှင့ြ သင်ျဘောအတူတူတကဖြူးသော မှတတ်မ်းနှင့ြ ဝနထြမ်းကောင်းတဈယောကြ ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ထောကခြံပေးလိုကလြသည်ေ။ ရုံးခွဲမနန်ဂွောက မနကဖြှနတ်ှင် ရုံးခွုပသ်ို့ တငပြှပေးမညဖြစ်ကြောင်း၊ လင်းသူထောကခြံခကြလြည်း ပါသောကြောင့ြ အဆငပြှမညေမြှာ သချောသလောကပြငရြှိပါကြောင်း၊ နောကတ်ဈပတန်လွှင်ေ အကြောင်းပြနမြညဖြစ်၍ လာခဲ့ပါရန် ပြောလသည်ေ။

လာမညဖြစ်ကြောင်း ပြောဆို၍ လင်းသူနှင့ြ လောစံလည်း ပြနထြှကလြာခဲ့ကြလသည်ေ။ ထိုနောကြ လောစံက လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငရြန် အကြိမကြှိမ် ပြောသောလြည်း လင်းသူက ငှင်းကာ အိမသ်ို့သာ ပြနခြဲ့လသည်ေ။ ခငမြမကြောင့ြ ဖြစ်ပေါန်သေော တဏှာရာဂသှေးသား တင်းမာမှုများကို မိုးငယန်ှင့ြ ဖြရှင်ေးရဦးမည် ဖြစ်လသည်ေ။

………………………………………………

“မောင် ပြနလြာပြီလား”

“အေး ခစွရြေ ပြနလြာပြီ။ ခစွြ အင်ျကြီမဝတန်ဲ့ဦးကြာ”

“ဟှန်း လာ မလာသေးဘူး ဒါပဲ”

“ဒါစရာလည်း ဒီတဈယောကပြဲရှိတာလေ ဟဲ ဟဲ ဟဲ”

“မောငန်ောြ သူ့စိတကြှိုကန်ပေေးနတော ယီးတီးယားတား မလုပန်ဲ့နောြ။ လူသတပြှီး ထောငထြဲဝငပြဈလိုကမြယ်”

“ဟိုး ဟိုး ဒေါသခညွြးပဲ။ ခစွကြလည်းကြာ အဲ့လိုကြီးမပြောပါနဲ့။ ကိုယ့မြှာ ပငလြယထြဲရောကန်ရင်ေ ခစွကြို လှမ်းနရတောပါကြာ”

“ကဲပါ လာ လာ မောငလြာလေ”

မိုးငယကြ ပြောပြောဆိုဆို ရသနေုတထြမိနကြို ခွှတခြလွိုကလြသည်ေ။ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်သှားသော မိုးငယကြ လင်းသူအား တဖိတဖြိတတ်ောကန်သေော မကြလြုံးများဖြင့ြ စိုကကြှည့ရြင်း လင်းသူ ရှပအြင်ျကြီကြယသ်ီးများကို ဖြုတပြေးနလသေည်ေ။ ကြယသ်ီးများကုနသ်ောအခါ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကရြာ ပုဆိုးမှာ အောကသ်ို့ ဂွင်းလုံးပုံသှားလသည်ေ။ လင်းသူက အင်ျကြီလကကြို ဆှဲထုတကြာ ခွှတလြိုကလြသည်ေ။ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြစ်သှားသော လင်းသူက မိုးငယအြားဆှဲဖကကြာ အငမ်းမရ နမ်းလသည်ေ။ မိုးငယကြလည်း တုန့်ပြနန်မ်းရင်း ကုတငဆြီသို့ လွှောကလြာကြလသည်ေ။ အောကမြှ လင်းသူ၏လီးကြီးက ဒေါသထွကြ မာနဖြီနသညေ့ြ နဂါးတဈကောငအြလား တင်းမာထောငမြတန်ပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။

လင်းသူမှာ ခငမြမကိုမှငယ်ောငရြင်း မိုးငယအြား နမ်းလသည်ေ။ မိုးငယကြလည်း အလိုကသ်ိစွာဖြင့ြ စိတထြနသေော ခငပြှန်းသည် ကြှသထကကြှှအောင် တုန့်ပြနန်မ်းရင်း လင်းသူ၏လီးကြီးအား လကတ်ဈဖကဖြှင့ကြိုငကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပကြာ ဂွင်းတိုကပြေးနလသေည်ေ။ လကတ်ဈဖကကြလည်း ဥနှစ်လုံးကို နယပြေးနလရေော လင်းသူမှာ လီးထိပဆြီမှ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကလြာလသည်ေ။

ကုတငအြစွန်းရောကသ်ောအခါ လင်းသူက မိုးငယအြား တွန်းလှဲမညပြှုရာ မိုးငယကြ အတွန်းမခံပဲ လင်းသူအား တွန်းလှဲလသည်ေ။ အပေါစြီးက မဆကဆြံရလည်း ဘာမှမဖြစ်သော လင်းသူက အောကကြနေ ဆကဆြံရနအြတွကြ အတွန်းခံကာ ပကလြကလြန် လှဲခလွိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြ အပေါကြနေ တကခြှကာ သူ့စောကပြတန်ှင့ြ လင်းသူလီးကို တေ့ကာ ဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုငခြလွိုကလြိုကလြသည်ေ။

မိုးငယမြှာလည်း စောဗညားနှင့ြ ပလူးထားသော အရှိနကြှောင့ြ စောကရြညမြွားက ရှှဲနလရေော လင်းသူလီးကြီးက သူစောကပြတအြတွင်းသို့ ကြပခြှင်းနာခွင်းမရှိပဲ လွှောလွှောရှူရှူ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ လီးတဈဆုံးဝငအြောင် အသာညှောင့ပြေးကာ နှဲ့သှင်းနလသေည်ေ။ လီးတဆုံးဝငသ်ှားပြီဆိုတော့မှ အပေါကြနဖေိကာ ခါးကို အသာကြိတလြှုပပြေးနရင်ေး

“မောင် ခစွပြှောစရာရှိလို့”

“ဟာ ခစွကြ ဘာပြောမှာလဲ၊ ဒီမှာ ကောင်းနတေဲ့ဟာကို”

ဖီးအောကသ်ှားသော အသံဖြင့ြ စူစောင့ပြှောနသေော လင်းသူကို မိုးငယကြ ပြုံးစိပြုံးစိလုပကြာ ကြည့်န်လသေည်ေ။

“ဘာပြောမှာလဲ ခစွရြဲ့ ပြောလေ”

“ခစြျ ဒီနေ့ည စောဗညားနဲ့ လိုးမလို့”

လင်းသူမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ရငခြုနန်ှုန်းမှနကြာ တလှပလြှပ် ဖြစ်လာလသည်ေ။ သိချင်စြိတလြည်း ပြင်းပြလာသောကြောင့ြ

“ခစွြ အစကနေ ပြောပြကြာ။ မောင် အစအဆုံး သိချင်တ်ယ်”

“ဒီလိုမောငရြဲ့…”

ဟု အစခွီကာ မိုးငယကြ သူစောဗညားကို စပြီး ကလိပုံ၊ သူ့အလှအပများကို ပြသပုံ၊ စောဗညားက အရှိနတ်ကကြာ သူ့ပငတ်ီများကို ခိုးယူ နမ်းရှုံ့ပုံ၊ သူက အမိဖမ်းကာ သူ့စကားနားထောငအြောင် ဆှဲဆောင် သိမ်းသှင်းပုံများကို အစအဆုံး ပြနပြှောပြလသည်ေ။ ပြောနရင်ေးဖြင့ြ လင်းသူလီးကြီး အဆုံးထိဝငန်သေော သူ့စောကပြတကြိုလည်း အသာလေး သှင်းလိုကထြုတလြိုကဖြှင့ြ ညှောင့ပြေးနလသေည်ေ။

လင်းသူမှာ နားထောငန်ရင်ေး ပြောသ်ောစိတ် တကကြှှလာသော ရာဂစိတလြှုပရြှားမှုတို့ဖြင့ြ ကတုနကြယငဖြစ်ကာ ပြီးချင်လြာလသည်ေ။ လင်းသူ မထိန်းနိုငပြဲ လှှတထြှကသ်ှားတော့မညကြို သိနသေော မိုးငယကြ ညှောင့ပြေးနခွင်ေးကိုရပ်၍ လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ကိုငလြှုပကြာ

“ပြောစမ်း မောငပြှောစမ်း။ ကြိုကလြား စောဗညားနဲ့ ခစွတ်ို့ မောင့ရြှေ့မှာလိုးမှာ ကြည့်ခြငွလြား”

ဟု မေးလသည်ေ။ လင်းသူမှာ အထိအတွခေံစားမှု အပေါြ သာယာနကော ပြီးချင်ခြငွဖြစ်နရောမှ မိုးငယ်၏ ရုတတ်ရကြ ကိုငလြှုပမြေးမှန်းမှုကြောင့ြ သာယာနမှေုများ ပြောကသ်ှားလသည်ေ။ မေးနသေော စောဗညားနဲ့ လိုးမည့အြကြောင်းကို စဉြးစားမိသောအခါ ရာဂလိုမီးများက တောကလြောငလြာလသည်ေ။

“ကြိုကတ်ယ် မှငခြငွတ်ယ် ကြည့်မြယ်။ ခစွကြို မောင် ပြောစရာရှိတယ်။ ခစွြ မောင့ကြို စိတမြဆိုးရဘူးနောြ”

“ပြောပါမောင် ခစွြ စိတမြဆိုးပါဘူး”

“မောငလြေ လောစံမိန်းမ ခငမြမကို ကြိုကတ်ယ်”

“ခငမြမက ဘယလြိုပုံစံလဲ မောငရြဲ့ ပြောပြပါဦး”

“ခငမြမက ဂနွီဖာလိုပကဈြလိုပဲ တောင့တ်ယ်”

“ခငမြမက မောင့ကြို ဘယလြိုခေါလြဲဟင်”

“ကိုလင်းသူလို့ပဲခေါတ်ယ် ခစွရြဲ့ ဘာလို့လဲဟင်”

“ကိုလင်းရဲ့လီးကြီးက ခင့ယ်ောကြွား လောစံထကကြှီးတာပဲ။ ခင့ထြဲမှာ ပြည့သ်ိပန်တောပဲ။ ခငလြေ ကိုလင်းကို စွဲနမေိပြီ”

လင်းသူမှာ မိုးငယပြှောစကားကြားပြီး ရငထြဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ခုနသ်ှားလသည်ေ။ မိုးငယကြ သူ့ကို ခငမြမပုံစံပြောကာ ပြုစုပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြ ပြောလည်းပြော ခါးကိုလည်း ဖြေးဖြေးချင်ြးလှုပကြာ အသာပြနည်ှောင့ပြေးနလသေည်ေ။

“ကိုလင်းက သိပလြုပတ်တတ်ာပဲ။ ခငဖြှင့ြ အသဲထဲကို ခိုကသ်ှားတာပဲ။ ကိုလင်းမိန်းမကို ကိုလောနဲ့ ပေးလိုးလိုကန်ောြ။ ခငတ်ို့နှစ်တွဲ လဲစားရအောငန်ောြ ကိုလင်း”

“ကောင်းတယ် လဲစားမယ်။ ခငရြေ ခင့ကြို ကိုလင်းမိန်းမရှေ့မှာ လိုးချင်တ်ယ်။ အခု ခင့ကြို ကိုလင်း လိုးမယန်ောြ”

“လိုး ကိုလင်း အားရပါးရလိုး။ အပေါကြနေ ဆောင့မြလား”

“အင်း ကိုလင်း အပေါကြနေ ဆောင့မြယန်ောြ”

လင်းသူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ မိုးငယအြား လကန်ှဈဖကန်ှင့ဖြကပြှီး တဈပတလြှိမ့ခြလွိုကရြာ မိုးငယကြ အောကကြ၊ လင်းသူက အပေါကြ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ အပေါရြောကသ်ှားသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ ရမျမကထြနန်သေော လင်းသူသည် တရူးရူးဖြင့ြ အသကရြှူသံများပြင်းကာ မိုးငယ် စောကပြတထြဲရှိ သူ့လီးတနကြှီးကို တဖန်းဖန်းဖြင့ြ အပြင်းအထန် ဆောင့လြိုးပါတော့သည်။ မိုးငယမြှာလည်း ကြုံနရသေော အခွအနေမွေားနှင့ြ ပြောဆိုထားသော စကားများကြောင့ြ ဖီးတကလြာပြီး အသံထွကအြောငည်ီးညူလကြြ အောကမြှ သူ့ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးလသည်ေ။ လင်းသူမှာ အားထည့်၍ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြရော ဆီးခုံချင်ြးရိုကခြတသ်ံများပင် တဖတဖြတန်ဲ့ ကြားနရလေသည်ေ။

သိပအြကြာကြီး မဆောင့ရြပဲ လင်းသူလီးကြီးက မိုးငယ် စောကပြတထြဲတွင် ဖောင်းပြလာပြီး တဒုတဒြုတဖြှင့ြ သုတရြညမြွား ပန်းထည့်လိုကသ်ောအခွိနဝြယ် မိုးငယမြှာလည်း စောကခြေါင်းတဈခုလုံး ပြစိပြစိဖြစ်ကာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကပြါတော့သည်။ လင်းသူမှာ မိုးငယအြား တင်းကြပစြှာဖကပြှီး အငမ်းမရ နမ်းလိုကလြတေော့သည်။

………………………………………………

ည ၁ဝ နာရီအခွိနတ်ှင် မိုးငယကြ လှဲနရောမှထ၍ အင်ျကြီခွှတလြရော လင်းသူက

“ခစွြ သှားတော့မလို့လား။ တဈခါထဲ ခွှတသ်ှားမှာလား”

“အင်း ဟုတတ်ယ် သှားတော့မယ်။ မောင် ခဏနရင်ေ လိုကခြဲ့။ မထူးလည်း ဟိုရောကရြင် ခွှတရြမှာပဲဟာ။ အခုကတည်းက တဈခါထဲ ခွှတသ်ှားလိုကတ်ော့မယ်”

ဟုပြော၍ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတကြာ စောဗညားအခန်းဆီသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ စောဗညားမှာ ညဦးကတည်းက စိတလြှုပရြှားကာ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နမေိလသည်ေ။ တီလေး လာမှလာပါ့မလားဟုလည်း စိုးရိမစြိတကြလည်း ဖြစ်နမေိလသည်ေ။ ၁ဝ နာရီထိုးသောအခါ အခန်းတံခါး အသာဖြင့ကြာ တီလေးမိုးငယကြ ဝငလြာလသည်ေ။ တီလေးပုံစံက စောဗညား ဘာမှမပြောနိုငအြောင် ဆှံ့အသှားရလသည်ေ။ တီလေးကိုယပြေါမြှာ အဝတဆြိုလို့ ခညွမြွှငတ်ဈမွှငတ်ောင် မရှိ။ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ကိုယလြုံးတီး ဝငလြာသော တီလေးကို ကြောငကြှည့န်မေိလသည်ေ။

တီလေးက ဘာမှမပြောပဲ သူ့ဘေးမှာဝငထြိုငကြာ သူ့ပါးနှစ်ဖကကြိုကိုင်၍ နှုတခြမ်းများအား နမ်းစုပပြါတော့သည်။ ထိုအခွိနကြှမှ စောဗညားလည်း သတိဝငကြာ တုန့်ပြန်၍ အငမ်းမရ နမ်းလသည်ေ။ နမ်းနရင်ေးဖြင့ြ တီလေးက သူ့ရှပအြင်ျကြီကြယသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတပြေးလသည်ေ။

လင်းသူမှာ မိုးငယထြှကသ်ှားပြီး တအောင့န်တေော့ စောဗညာအခန်းဆီသှားကာ အခန်းတံခါး အသာဟကြည့်တ်ော့ ခစွဗြွူဟာကငွြးဖို့ စိုင်းပြင်းနသေော မဟသေီကို မှငရြလတေော့သည်။ စောဗညားကို အင်ျကြီကြယသ်ီးဖြုတပြေးကာ အငမ်းမရ နမ်းနသေော မှငကြှင်းမှာ လင်းသူ အမှငခြငွဆြုံးသော မှငကြှင်းဖြစ်ကာ ခန်ဓာကိုယတ်ှင်း၌ရှိသော တဏှာပိုးများ သောင်းကနွြးလာကာ သှေးသားများ ဆူပြကလြာလသည်ေ။ မှငန်ရသေည့ြ မှငကြှင်းက သူ့ကို စိတတ်ှထကော အပြတထြနစြသည်ေ။

ကြည့်ပြါဦး။ မိုးငယကြ စောဗညားကို အင်ျကြီကြယသ်ီး ဖြုတပြေးပြီး လုံခညွကြိုပါ ဆှဲခွှတကြာ ကုတငပြေါြ တွန်းလှဲလိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြ စောဗညားကို တွန်းလှဲပြီနောကြ အခန်းတံခါးဆီသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လြရော တံခါးအသာဟထားသညကြို တွေ့ရလသည်ေ။ လင်းသူ ရောကန်ပြေီကို သဘောပေါကလြိုကရြင်း စောဗညား မကြန်ှာပေါြ တကခြှလိုကလြရော မိုးငယ် စောကပြတအြနံ့သာ ရှူရသေးသော စောဗညားမှာ ဖိုးကြိုင်းတုတ် ဖြစ်သှားလသည်ေ။ မိုးငယကြ စောဗညား ဘာဂွာကို အရသာခံရင်း လင်းသူရှိရာ အခန်းပေါကသ်ို့ ကြာကြည့်လြေး တဈခကြကြှည့ကြာ ပြုံးပြရင်း စောဗညားလီးကိုကိုငကြာ ဖြေးဖြေးချင်ြး စုပလြတေော့သည်။

စောဗညားမှာ တီလေးက သူ့ကိုတွန်းလှဲပြီးနောကြ ဘာဆကလြုပရြမှန်းမသိ ကြောငန်စဉေမြှာပင် သူ့စိတကြူးထဲမှာ ရူးခဲ့ရသော တီလေးရဲ့ စောကပြတကြှီးက သူ့မကြန်ှာပေါသ်ို့ ထိလုနီးပါး အနအထေားမှာ ရောကရြှိလာလသည်ေ။ ထောင်းခနဲ ဝငလြာသော တီလေး၏ စောကပြတအြနံ့ကြောင့ြ စိတကြှှသထကကြှှကာ နီညိုညို အကြဲကြောင်းကြီးကို အားရပါးရ ထပရြှူလိုကသ်ည်။ ရှူရုံနဲ့ အားမရတော့ပဲ လွှာနဲ့ ယကပြေးလတေော့သည်။ တီလေးရဲ့ ပေါငဖြှူဖြူများကို ဆုပကြိုငရြင်း စောကပြတအြကြဲကြောင်းကြီးကို အငမ်းမရ ယကလြသည်ေ။ အကြဲကြောင်းထိပမြှာရှိသော စောကစြိခွှနခြွှနလြေးကို လွှာနဲ့ ကလိပေးလသည်ေ။ တီလေးပေါငန်ှဈချောင်းက ခါရမ်းတုနခြါနကော သူ့လီးကို ကိုငကြာ စစုပပြေးလသည်ေ။

စောဗညားမှာ တကိုယလြုံး ငှိမ့ခြနဲ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ လီးထိပမြှစသော အရသာက တကိုယလြုံးပြန့န်ှံ့ကာ ကငွခြနဲ့ပင် ဖြစ်သှားလသည်ေ။ တီလေးက လီးကို လကဖြှင့ကြစားရင်း ထိပဖြွားလေးကို လွှာဖြင့ြ ယကပြေးနလသေည်ေ။ တီလေးစောကရြညတ်ှကလေည်း ရှှဲနအေောင် ထွကလြာလသည်ေ။ ခဏအကြာ တီလေးက လီးစုပန်တောကို ရပလြိုကပြှီး သူ့မကြန်ှာပေါမြှလည်း ထလိုကလြသည်ေ။

“တီလေး”

“သား တီလေးတို့ လိုးရအောငလြေ။ သား ပကလြကပြဲအိပန်ေ။ တီလေး ပြုစုပေးမယ်”

ဟု ပြောကာ သူ့အားပြုံးပြလကြြ ပါးလေးတဈဖကကြို အသာနမ်းသှားလသည်ေ။ စောဗညားမှာ ရငထြဲ တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနအြောင် ကြညန်ူးမိလသည်ေ။ တီလေးကို ပိုခစွသ်ှားမိလသည်ေ။ သူ့အား ကာမတဏှာအတွကြ သကသ်ကမြဟုတပြဲ ခစွသ်ူလို သဘောထားကြောင်း ပြသလိုကသ်ညပြင် ဖြစ်တော့သည်။

မိုးငယကြ စောဗညားကို သချောနမ်းလိုကခြှင်း ဖြစ်လသည်ေ။ လူတို့တွင် ကိုယပျိုငခြံစားခကြြ ကိုယစြီရှိလသည်ေ။ ကိုယ့အြထငအြမှငန်ှင့ြ တုန့်ပြနဆြကဆြံသညထြကြ ကိုယခြငွြးစာတရားထားကာ သူ့နရောမှာ ဝငရြောကခြံစားကာ တုန့်ပြနဆြကဆြံတာ ပို၍အဆငပြှမညေဟြု သူ ယုံကြညထြားမိလသည်ေ။ အပြင့လြင်းဆုံးဆိုရပါလွှင် စောဗညား၏ လူပျိုဘဝကို သူတို့လငမြယား သာယာမှုအတွကြ အသုံးခခွဲ့ခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကာမတဏှာခညွြး သကသ်ကသ်ာဆိုပါက စောဗညားအတွကြ မွှတမှုမရှိပါပဲ တဖကစြောင်းနင်း ဖြစ်နပေါလိမ့မြည်။ စောဗညားကို ခစွခြငကြှငန်ာမှုအပြင် သူတို့မိသားစုဝငအြဖြစ် အသိအမှတပြှုပါမှ စောဗညားအတွကြ မွှတမှုရှိမည် ဖြစ်လသည်ေ။ လင်းသူကလည်း သူ့အယူအဆကို လကခြံသဘောတူပါသည်။

မိုးငယကြ အခန်းတံခါးဆီသို့ မကြန်ှာမူကာ စောဗညားကိုကြောပေးရင်း စောဗညားလီးကြီးပေါသ်ို့ အသာထိုငခြလွသည်ေ။ စောကရြညမြွား ရှှဲနသေောကြောင့ြ လီးကြီးက လွှောခနဲ့ ဝငလြာလသည်ေ။ လီးကြီး တဆုံးဝငသ်ှားအောင် ဖြေးဖြေးချင်ြး နှဲ့သှင်းလသည်ေ။ တဆုံးဝငပြှီဆိုတော့မှ မိုးငယကြ ပြနမြကြှသေးပဲ ခါးလေးလှုပကြာ ကြိတလြိုးလေး လိုးနရင်ေး လင်းသူဆီသို့ မကြန်ှာမူကာ သူ့လကခြလယကြို ပါးစပထြဲထည့်ကာ စုပပြှနလသေည်ေ။

လင်းသူမှာ အရှငလြတလြတ် မှငန်ရသေော မယားဖြစ်သူ၏ လိုးပြဲကိုကြည့်ကြာ ထနသ်ထကထြနကြာ သူပါ ဝငလြိုးချင်လြာလသည်ေ။ မိုးငယကြ ပါးစပထြဲ လကခြယထြည့်ကာ စုပပြှနလသေည်ေ။ လင်းသူမှာ ကာမစိတမြွား နိုးကြားသထကြ နိုးကြားလာလသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် မိုးငယကြ ရှေ့သို့ လကကြလေးနှစ်ဖကထြောကကြာ ဖငကြိုနောကပြဈ ဒူးထောကရြင်း ခါးကိုကစားကာ စောဗညားလီးကြီးအား အပေါစြီးမှ ခံနလသေည်ေ။

မကြစြိမှိတကြာ ဖိလိုကကြှှလိုကလြုပရြင်း ကာမအရသာ ခံစားနသေော မိုးငယကြိုကြည့်ရြင်း လင်းသူမှာ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့ပါ။ အင်ျကြီလုံခညွခြွှတထြားခဲ့ကာ အခန်းတံခါး အသာဖြင့ြ၍ ဝငလြာလသည်ေ။ ကုတငန်ားရောကတ်ော့ မိုးငယန်ှုတခြမ်းလေးကို လကည်ိုးဖြင့ြ ထိလိုကတ်ော့ မိုးငယမြှာ ဆတခြနဲ့ တုနသ်ှားကာ မကြစြိဖြင့ကြှည့လြသည်ေ။ သူ့ကိုမှငတ်ော့

“ဟှန်း မဝငခြဲ့နဲ့လို့ သချောပြောထားတာကို”

စောဗညားမှာ ပကလြကအြိပရြင်း မကြလြုံးမှိတ် ဇိမခြံနရောမှ တီလေးအသံ ကြားလိုကရြသောအခါ မကြစြိဖြင့ကြှည့မြိလသည်ေ။ ခေါင်းနပန်းကြီးကာ ပြာယာခတသ်ှားမိလသည်ေ။ အနကြယလြင်းသူ မိသှားလပြေီ။ သို့သောြ တီလေးနှင့ြ အပြနအြလှန် ပြောဆိုနသေော စကားများကြောင့ြ စိတသ်ကသ်ာရာရလသည်ေ။

“ခစွကြလည်းကြာ မောင် မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြာ။ မထူးလည်း နောကသ်ိမှာပဲဟာကို”

“ဘာမှန်းလဲမသိဘူး ဒီအတိုင်းခည်ျးပဲ”

“ကဲပါ လာပါ ဆကကြှမယလြေ။ ဗညား အဆငပြှလေား”

“ဟုတ် … ဟုတ် လေးလေး”

“ကလေးကို သှားမေးနသေေးတယ် ကြောကန်မှောပေါ့။ မောငဟြာလေ”

“မကြောကန်ဲ့ ဗညား။ လေးလေး သင်ျဘောတကရြင် မင်းပဲ မင်းတီလေးကို စောင့ရြှောကရြမှာ”

“ဟုတ် လေးလေး။ သားအပေါမြှာ လေးလေးနဲ့ တီလေးရဲ့ ကြေးဇူးတွေ အများကြီးရှိပါတယ်”

“ထားလိုကပြါ အဲ့ဒါတွေ စိတထြဲထည့်မနနေဲ့။ သားကို လေးလေးတို့က အမှစေားအမှခေံအနနေဲ့ မှေးစားမှာ နမှောလား။ မင်းရဲ့ မိဘတွကေိုလည်း မင်းလုပကြွှေး။ လေးလေးတို့နဲ့လည်းနေ။ နမှောလား”

“ဟုတ် လေးလေး။ လေးလေးနဲ့ တီလေး စိတတ်ိုင်းကြ ဖြစ်စရပေါမယ်”

“တွေ့လား ခစွြ မောငပြှောပါတယ် ဗညားက နားလညမြှာပါလို့”

မိုးငယကြ မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးကာ ထရပလြိုကလြသည်ေ။ စောဗညားလီးကြီးက မတောင့တ်တောင် အနအထေားဖြင့ြ မိုးငယစြောကပြတထြဲမှ ကြှတထြှကလြာလသည်ေ။ မိုးငယကြ ပကလြကလြန်၍ အိပကြာ စောဗညားအား

“သား အပေါကြနေ တကလြုပပြေးတော့။ မောင့လြီး စုပခြငွတ်ယ်”

စောဗညားမှာ တကကြှှနသေော စိတမြွားပြောကကြာ တောငန်သေောလီး ပြော့ချင်ခြငွဖြစ်နရောမှ တီလေးအား အပေါမြှ လိုးရမညဆြိုသောအခါ ကာမစိတမြွား ပြနလြညတ်ကကြှှလာလသည်ေ။ လီးကြီးကလည်း ဖြောင်းခနဲ့ ထောငထြလာလသည်ေ။

စောဗညားက မိုးငယပြေါငမြွားကို အသာဖြဲကာ ပေါငကြှားတွင် နရောယူ၍ သူ့လီးကြီးနှင့ြ စောကပြတဝြကို တေ့လိုကလြသည်ေ။ မိုးငယမြှာ နှေးနသေော လီးအထိအတွေ့ကို ခံစားမိပြီး စောကပြတအြတွင်းထဲမှ တဆဈဆဈဖြစ်လာကာ တစုံတခုကို တောင့တ်လာလသည်ေ။ စောဗညားက ခါးတလှုပလြှုပဖြှင့ြ နှဲ့ကာ သူ့လီးကို မိုးငယစြောကပြတအြတွင်း ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းလတေော့သည်။ အသာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပကြာ သှင်းရင်းဖြင့ြ လီးကြီးက အဆုံးထိ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ စောဗညားက အထုတအြသှင်း ဖြေးဖြေးခွင်း လုပကြာ မိုးငယအြား လိုးနခွေိနတ်ှင် မိုးငယကြ လငတ်ောမြောင် လင်းသူလီးအား စုပပြေးရင်း ဥနှစ်လုံးကို လကဖြှင့ြ အသာလေး ခပဖြှဖြကိုငကြာ ဆော့ပေးနလသေည်ေ။ မိုးငယမြှာ ပါးစပန်ှင့ြ စောကပြတ် တပျိုငထြဲ အလိုးခံနရလေသည်ေ။ ခံစားနရသေည့ြ အရသာကလည်း ဘာနှင့မြှမတူ အပြတဟြော့နပြေီး တဏှာစိတမြွား အထူးတကကြှှနကော ယောကြွားနှစ်ယောကြ လီးနှစ်ချောင်းအား သူတဈယောကထြဲက ထိန်းထားနိုငခြှင်းအပေါြ အကြနပေကြှီး ကြနပေလြကြရြှိလသည်ေ။

လင်းသူမှာ သူဒါရိုကတ်ာလုပရြှှေ့ခဲ့သော အကြကမြွား၏ အောငမြှငမြှု အသီးအပြင့မြွားကို မှငရြပြီး ပြောရြှှငန်ကော မယားဖြစ်သူ၏ လီးစုပရြင်း ဥကိုငကြစားပေးနသေော အရသာကို ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြင့ြ ခံစားလကြရြှိလသည်ေ။

စောဗညားက လီးဝငလြီးထွကြ ချောလာသောအခါ စကသ်နတေပြဈသလို အသားကုန် ဆောင့လြိုးနသလေို ပြင်းထနသ်ှကလြကအြားပါသော ဆောင့ခြကြြ လိုးခကြမြွား၏ ခံစားမှု ဒီဂရီအတိုင်း မိုးငယကြ လင်းသူလီးကို အားရပါးရ ဆှဲစုပပြေးနလသေည်ေ။ မိုးငယစြောကပြတထြဲမှ အရညမြွား ပိုလိုကလြာကာ တကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနလြာလသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင်

” ခစွြ မောင် မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး ပြီးလိုကတ်ော့မယန်ောြ”

ဟူသော လင်းသူ၏ စကားသံက စောဗညားနှင့ြ မိုးငယအြား ပြီးချင်ရြကန်ှင့ြ လကတ်ို့ဖြစ်သှားစလသေည်ေ။ မိုးငယကြ ခပပြှင်းပြင်းစုပကြာ ဥကို ဆကြ၍ ကစားပေးနလသေည်ေ။

လင်းသူမှာ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ မိုးငယပြါးစပထြဲ သုတရြညမြွား ပန်းထည့်ကာ ပြီးသှားခွိနမြှာပင် စောဗညားကလည်း သူ၏လီးကြီးထဲမှ သုတရြညမြွားကို မိုးငယစြောကပြတအြတွင်း အရှိနပြှင်းစွာ ပန်းထည့်လိုကလြသည်ေ။ မိုးငယကြ အားကမွခံ ပါးစပထြဲဝငလြာသော လငတ်ောမြောင်၏ သုတရြညမြွားကို မှတန်ိုးစွာ သောကမြွိုရင်း စောဗညားလီးအား ဆှဲညဈကာ စောကရြမွေား တဖြန်းဖြန်းထွကရြင်း ပြီးသှားလတေော့သည်။

သုံးယောကသ်ား ခဏအနားယူကာ ရချိုးခန်းသို့သှားကာ ရဆေေးကြလသည်ေ။ စောင့စြည်းမှု တံတိုင်းများ ပျိုပကြြ၍ ပြင့လြင်းခဲ့ပြီဖြစ်လရော လင်းသူက သိမ်းထားသော အပြာကားများထုတကြာ သုံးယောကသ်ား အတူကြည့်ကြှကာ ကြိုကသ်ော ပုံစံများတွေ့လွှင် စမ်းကြည့်ကြှလသည်ေ။

ထိုညမှ အစပြုကာ စောဗညား၏ဘဝသည် တဆဈခွိုး ပြောင်းလဲခဲ့ရလသည်ေ။ နောကန်ေ့တွင် လင်းသူနှင့ြ မိုးငယကြ စောဗညားမိဘများကို ဆကသ်ှယကြာ အမှစေားအမှခေံဣထိမသားအဖြစ် မှေးစားလိုကြောင်း ပြောဆိုကာ စာခွုပစြာတမ်းဖြင့ြ မှေးစားလိုကလြသည်ေ။ စောဗညားအဖို့ လင်းသူရှိသည့ရြကမြွားတွင် သုံးယောကသ်ားပတလြည် ပြောပြှဲကြီး ဆငန်ှဲလသည်ေ။ လင်းသူ သင်ျဘောတကန်သညေ့ြ ကာလတွင် စောဗညားသည် မိုးငယ်၏ အတူနယေောကြွား ဖြစ်လတေော့သည်။ မိန်းမတဈယောကကြို ဘယလြို လိုးရသည်၊ သုတဘြယလြို ထိန်းရသည်၊ ဘာတွလေုပပြေးရင် မိန်းမများ ကြိုကတ်တသ်ညဆြိုသည့ြ အခစွပြညာ ဗဟုသုတများကို မိုးငယကြ ကောင်းကောင်း သငကြှားပေးလသည်ေ။

လင်းသူကတော့ သင်ျဘောတကန်ခွေိနဝြယ် မိန်းမအတွကြ ယုံကြညစြိတခြရွပြီမို့ အလုပဖြှောင့ဖြှောင့ြ လုပန်ိုငလြပြေီ။ အငတ်ာနကလြိုင်းမိသည့ြ အခွိနမြွားတွင် စောဗညားနှင့ြ မိုးငယ် ရှိနပေါက video call နှင့ြ လိုးပြသညကြိုကြည့်ရြင်း ဂွင်းထုကြနပေမြှု ရလသည်ေ။

မိုးငယအြဖို့ ယောကြွားနှစ်ယောကန်ှင့ြ အတူနနရေသေည့အြတွကြ ကာမရာဂစိတခြမွြးသာမှုမှာ အတိုင်းထကအြလှန် ဖြစ်လသည်ေ။ စောဗညားအဖို့ကတော့ မှေးပြီးမှ အစားခံရတာ မဟုတပြဲ၊ စာပြီးမှ အမှေးခံရတာကို တွေးမိလတေိုင်း ပြုံးရသညမြှာ ခွိုမှိနသ်ော သုခတဈခုပင် ဖြစ်လတေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မွသာ