အောစာအုပ်

ပြောပြဖို့ ခကျတယ်

ပြောပြဖို့ ခကတ်ယ်
ရေးသားသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့ျ

ညပိုင်း အခွိနပျို ဆင်းရမှာမို့လို့ ကြုပ် အလုပကြ စောစောပြနလြာခဲ့တယ်။ ကားဆေးသုတ် လုပင်န်းပါ။ အလုပကြ မနိုငဘြူးဗွ ဆရာပါ ဝငလြုပန်ရတော။ကြုပအြိမပြှနရြောကတ်ော့ ဦးမှင့စြိုး နဲ့ မမဖြူကို တွေ့လိုကရြတယ်။

ကြုပန်ာမညကြ ကြောြဦးပါ။ မမဖြူက ကြုပအြဈမအရင်း နာမညကြ ခငန်ှင်းဖြူပါ။ ဦးမှင့စြိုးက မမဖြူယောင်ျကြားရဲ့ ဦးလေးပါ အသကကြ ၅၅ ကြောန်ပေါပြီ။ ယောကဖြရဲ့အဖေ ဦးတငစြိုးနဲ့ ဦးမှင့စြိုးက ညီအဈကိုအရင်းဆိုတော့ အမှဆေိုငအြိမမြို့ တဈအိမထြဲ အတူနကြတောဗွ။ ဦးမှင့စြိုးမိန်းမ ဒေါခြငမြှင့ြ ဆုံးတော့ ကလေး မရကြဘူး။ အခုထိ ဦးမှင့စြိုးက တဈယောကတ်ည်း သမားပေါ့။

မမဖြူနဲ့ ကြုပယ်ောကဖြကိုသိန်းလှင် လကထြပပြှီး နှစ်လကြာတော့ ယောကဖြရဲ့အဖေ ဦးတငစြိုး ဆုံးသှားရှာတယ်။ ဦးတငစြိုး မဆုံးခငကြတည်းက ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ အိမကြို အလယကြ ကန့ပြှီး တောငဘြကခြှမ်းက ဦးမှင့စြိုးနတယ်ေ ။ မှောကဘြကခြှမ်းက ကြုပတ်ို့ နတောပေါ့။ မမဖြူနဲ့ ကိုသိန်းလှငကြ တဈခန်း၊ ကြုပကြ ဧည့ခြန်းနဲ့ကပလြကြြ အိပခြန်းမှာ အိပတ်ာ။

မမဖြူက နောကဖြေးပေါကကြနေ ဦးမှင့စြိုး အိပခြန်းဘကြ ဝငတ်ာနမှော နောကဖြေးပေါကကြ ပြင့လြကြသ်ားဗွ။ ခါတိုင်း ညနေ ၅ နာရီလောကမြှ ကြုပကြ အိမပြှနတ်တတ်ာ ခုည အလုပဆြင်းရမှာမို့ ၂ ခကြခြှဲ ပြနလြာတာပါ။

” သမီး အပေါကြ … တကဆြောင့ပြေးမယလြေ ဦးစိုး “

” လေးဖကထြောကပြါ … သမီးကလည်း “

ဦးစိုးက သူ့လီးကြီး အရင်းက ကိုငရြင်း ကုန်းထနတော။ ကုတငပြေါမြှာ မမဖြူ အောကပျိုင်းက ထမိနမြရှိတော့ဘူး။ လေးဖကကြုန်းလိုကတ်ော့ စောကဖြုတကြှီးက ဖငကြှားထဲက ပြူးထွကန်တောပေါ့။ ခါတိုင်း မမဖြူ အဖုတကြ အမှှေးတွနေဲ့ဗွ ဒီနရေိပထြားတာ နမှော စောကပြတန်ူတခြမ်းသားကြီးက ပြူးနတောဗွ။ မမဖြူက ခါးကို ခွကပြှီး ဖငကြှီးထောငထြားတော့ ဖငအြခွိုင့လြေးထဲက ဖငဝြလေးကိုပါ အထင်းသား မှငန်ရတေယ်။

” ပလပ် … ပလပ် … ပြှတ် “

မမဖြူကို ကြုပအြံသှမိတယ်။ မမဖြူက ယောင်ျကြားရှိလကြန်ဲ့ ရာဂစိတ် အားကြီးလှန်းတာ။ ယောကဖြကိုသိန်းလှငကြ အဝေးပြေး ကားမောင်းတာမို့ အိမမြှာမနတောလည်း ပါမှာပေါ့။ ကြောင်းဆရာမမို့ အရပထြဲ အိန်ဒွသေိကျခာ အပြည့န်ဲ့နပမေယေ့ြ အသကြ သုံးဆယ့ကြွောလြာတဲ့အထိ ခါးအောကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငကြှီးရယ် နို့အုံတင်းတင်းကြီးတွကေ မှငသ်ူတိုင်း ငေးကြည့်န်ရတော။ ကြောင်းစိမ်းထမိနန်ဲ့ အင်ျကြီရငဖြုံးလေး ခါးတိုလေး ဝတထြားရင် တအားကြည့်ကြောင်းတာဗွ။ ကြောင်းစိမ်း ထမိနအြောကကြ ကားထွကန်တေဲ့ ဖငကြှီးက လမ်းလွှောကတ်ိုင်း ရမ်းခါနတော အထူးခွားဆုံးပဲ။

နောကကြွောဘကြ ခါးနားထိ နကမြှောငသ်နစြှမ်းတဲ့ ဆံပငကြို အမြဲဆံထုံးလေးထုံးထား တတတ်ယ်။ ခုတော့ ဆံပငတ်ှေ ဖြညခြထွားတဲ့ မမဖြူ အောငပျိုင်း ထမိနတ်ောင် မကပတ်ော့ပါဘူး။ မမဖြူ ဖငသ်ားစိုင် နှစ်ခွမ်းကို ပယပြယန်ယန်ယ် ဖြဲပြီး ဦးမှင့စြိုးက အားရပါးရ ယကန်တောဗွ။

” သမီးရယ်.. ဖငကြှီးက လှလိုကတ်ာ အိစကန်တော “

” အင်းပါ … ဦးစိုး ကြိုကရြင် … ပြီးရော … ကြိုကသ်လောကြ လိုး “

” အင်း … သမီး စောကပြတမြှငတ်ော့ … ဦးစိုး မိန်းမ မခငမြှင့ကြို သတိရတယကြှယ် “

” ဟင် … ဦးစိုး ကလည်း … ဦးစိုး မိန်းမ မရှိတော့လို့ သမီး အလိုးခံနတောပေါ့ … ရှိနရင်ေ ခံပါ့မလား ဟှန့ြ “

” ဒီလို အပြောလေးတွကြေောင့ြ … ဦးစိုး စွဲလမ်းနရတောပေါ့ “

ဦးမှင့စြိုးက မမဖြူစောကပြတကြို ယကလြိုကြ စကားပြောလိုကပြါပဲ။ စောကပြတအြနံ့ရနတေဲ့ လီးကြီးက ပေါငကြှားထဲ တဇပဇြပ် တုနန်တောဗွ။ မမဖြူကလည်း ဖငကြှီးထောငပြေးပြီး စောကပြတအြယကခြံရင်း စကားပြနပြှောနတယ်ေ။ အသားညိုပမယေ့ြ အသားလတတ်ယခြေါရြမလား ဆရာမ ဝတစြုံလေးနဲ့ဆို မမဖြူက တအား ကြည့်ကြောင်းတာဗွ။

ဖငထြောငပြေးတဲ့ မမဖြူရဲ့ စောကဖြုတကြှီးသာမက ဖကပြေါကတ်ှပေါ ယကပြေးတော့ မမဖြူတဈယောကြ ဖငကြှီးတရမ်းရမ်းနဲ့ ညည်းနရေောပဲ။ခေါင်းလေး တလှုပလြှုပန်ဲ့ မမဖြူစောကပြတ် ယကန်တေဲ့ ဦးမှင့စြိုး လွှာကြီးက သူ့ပါးစပထြဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့ပေါ့။

” ပြှတ် … ပလပ် … ပြှတပြှှတ် ”

“ အ … အ … အင်းဟင့ျ “

ဦးမှင့စြိုး လကတ်ဖကကြ သူ့လီးကို အုပကြိုင် ဂွင်းတိုကရြင်း မမဖြူ စောကဖြုတကြို ယကပြေးတဲ့ ပုံစံက သမရိုးကြ လုပန်တေဲ့ပုံဗွ။ ဘယအြခွိနကြတည်းက လုပန်ကြမှေန်း မသိပါဘူး။ ကြုပကြ ဒီနေ့မှ မှငဖြူးတာပါ။

” တောတ်ော့ ဦးစိုး … လုပတ်ော့ … သမီးခံချင်န်ပြေီ … အဟင့ြ “

မမဖြူက ခေါင်းလေး လညပြှနလြှည့ပြှီး ဦးမှင့စြိုး ကို ငှုတုတုလေး ပြောနတောဗွာ။

” သမီး စောကပြတကြ … ယကလြို့ တအားကောင်းလို့ပါ သမီးရယ် … ပြှတ် ပလပ် ပလပ် “

” နောကမြှ ယကတ်ော့ … ဦးစိုးရယ် … လိုးပါတော့ဆို … အင်းဟင်း …… ရှီးးးးးးးးးးး “

” လိုးမှာပါ သမီးရယ် … လိုးချင်လြှန်းလို့ ယကပြေးနတောပါ “

” ဟင့အြင်းကြာ … လိုးတော့ “

မမဖြူ စကားဆုံးတာနဲ့ ဦးမှင့စြိုးက နောကကြ နရောယူပြီး တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဆှဲဆှဲလိုးတော့တာပဲ။ဒါပမယေ့ြ မမဖြူက ဦးမှင့စြိုး လိုးခကြတ်ှကေို တောင့ခြံရင်း ဖငကြှီး ကော့ကော့ပေးနတောပါ။

” အား … ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးစိုးရယ် … လိုး လိုး … ဦးစိုး စိတကြှိုကသ်ာ လိုး “

” အင်းပါ … သမီးရဲ့ … ဘှတ် … ဖြပ် …… ဗစြျ ဗစြျ “

ဦးမှင့စြိုးက မေးကြောတွေ ထောငန်အေောင် မနားတမ်း ဆောင့လြိုးရင်း အတောလြေး ကြာတော့ မမဖြူကို သူပြီးတော့မယဆြိုပြီး လှမ်းပြောနတော။မမဖြူက သူ့စောကပြတထြဲ လရညမြထည့်ဖို့ ပြောရင်း လေးဘကကြုန်း အလိုးခံနရောကနေ ဖငကြှီး ရှေ့တိုးပြီး ဦးမှင့စြိုးလီးကို ခွှတထြုတလြိုကတ်ယ်။လေးဖကထြောကြ အနထေားနဲ့ ခန်ဓာကိုယ် တပတလြှည့ပြှီး သူ့စောကပြတလြေး လိုးထားထဲ့ လီးထိပရြှေ့ ပါးစပလြေး ဟပေးနတောပေါ့။

ဦးမှငစြိုးက မမဖြူပါးစပလြေးထဲ လီးထိပသ်ှင်းပြီး ခပဖြှည်းဖြည်း လိုးနတောဗွ။ မမဖြူ လကတ်ဈဖကကြ ဂွေးဥတွကေို ဆုပန်ယပြေးရင်း လီးကို ပါးခွကအြောင် တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပပြေးနတယ်ေ။ ဦးမှင့စြိုးက မမဖြူ ခေါင်းလေး ကိုငပြှီး ၁၀ ခကြလြောကပြဲ ဆောင့လြိုကတ်ာ မမဖြူပါးစပထြဲ လရညတ်ှေ တဗစွဗြစွန်ဲ့ ဝငသ်ှားတော့တာပေါ့။ ဦးမှင့စြိုး ပေါငတ်ှေ ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနလြာပြီး လရညအြထွကြ ရပတ်ော့မှ မမဖြူက လီးကို ပါးစပကြ ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။

ပြီးမှ လီးထိပ် အပေါကလြေးထဲက လကကြနွြ လရညစြကလြေးတွေ လွှာနဲ့ သိမ်းယကရြင်း ဒဈဖူးကို ပြှတကြနဲ့ ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြြ ပြနစြုပပြေးနတော။ ယောကဖြလီးကို စုပပြေးတာ မမှငဖြူးပမယေ့ြ ဦးမှငစြိုး အပေါကြွ ကမ်းကုနအြောင် လိုကလြွောပေးတာ အံအောမိတယဗြွာ။ မမဖြူပုံစံက တကယကြို တကကြှှနတောပါ။ ခဏနားပြီး လီးကို ထောငမြတလြာအောင် ပြနစြုပန်တေော့တာပဲ။

မမဖြူတို့ ဒုတိယအခွီ မလိုးခင် ကြုပလြည်း အသာလေး အိမပြှင် ပြနထြှကလြိုကတ်ယ်။ အတောကြှာမှ ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ာ။ ကြုပ် အိမထြဲဝငတ်ာနဲ့ မမဖြူက ထမိနရြငလြွား နဲ့ ထမင်းစားမလား လှမ်းမေးနတေော့တာပဲ။

” ဟော … မောငလြေး ကြောြဦးတောင် အလုပကြ လာပြီ … ထမင်းစားတော့မလား … မမဖြူ ရမချိုးခင် ခူးပေးလိုကမြယ် “

” ဟုတ် … မမဖြူ “

ကြုပ် ထမင်းစား စားပြဲခုံပေါြ ဝငထြိုငရြင်း ခဏအကြာ မမဖြူ ထမင်းပြဲ လာခတွော့ မမဖြူ ကိုယန်ံ့က ခပစြူးစူး ခွှေးနံ့ စောကရြညန်ံ့တွေ ထွကန်တောဗွ။

” ကြောြဦး … ညပိုင်း အပြငထြှကရြင် အိမတ်ံခါး သော့ခတန်ောြ “

” ကနွောြ … ညလုပဆြင်းရမှာ မမဖြူ … ထမင်းစားပြီး သှားတော့မှာ “

” အောြ … အေးအေး … ဒါဆိုလည်း မောငလြေးသှားရင် … မမဖြူ လှမ်းအောလြိုကြဦး “

ကြုပပြှောပြီးတာနဲ့ မမဖြူက သူ့ပေါငကြှား လကန်ဲ့ ဖိကုတရြင်း နောကဖြေး ရချိုးဖို့ ထွကသ်ှားတော့တာပဲ။ ကြုပလြည်း ထမင်းစားပြီး မမဖြူ အခန်းဘကြ ဖြတတ်ော့ မမဖြူက ရချိုးပြီးလို့ ရငလြွားလေးနဲ့ တဘကသ်ုတန်တောပေါ့။ ထမိနကြ ရစေိုနတေဲ့ အသားကိုကပတ်ော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ခွှနထြှကန်ပြေီး ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးတွကေ တဘကသ်ုတတ်ိုင်း တုနတ်ုနန်တယ်ေ။

” မမဖြူ … ကနွောြ အိမသ်ာတကပြှီး … သှားပြီနောြ “

” အေးအေး … မမဖြူလည်း စောစော အိပတ်ော့မယ် … ဒီနေ့ ကြောင်းမှာ ပငပြန်းတယဟြာ “

မမဖြူစကားကြောင့ြ ကြုပပြေါငကြှားက လီးက ဆဈကနဲ့ ဖြစ်သှားရတာ။ မမဖြူဘေးက ဖြတပြှီး နောကလြှည့ြ ကြည့်တ်ော့ ကြောပေးထားတဲ့ မမဖြူ ခါးအောကြ ဖငကြှီးက ကော့တကန်တယ်ေ။ အိမသ်ာထဲ မမဖြူနဲ့ ဦးမှင့စြိုးတို့ လိုးပုံတွေ တွေးရင်း ဂွင်းထုလိုကတ်ာ ခဏပဲ လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ထွကကြလွာတာပေါ့။ ပြီးတာနဲ့ မမဖြူကို နှုတဆြကပြှီး အလုပဆြိုင် ညလုပ် လုပဖြို့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။

နောကြ ၃ ရကလြောကန်တေော့ နေ့ခင်းဘကြ ထမင်းစားပြနရြင်း မှို့ထဲ ပစ်စည်းဝယထြှကတ်ာ မထငမြှတပြဲ ကြုပမြသိသေးတဲ့ မမဖြူ ရဲ့ တိတတ်ခိုး ဖြစ်ရပမြှနလြေး သိခဲ့မှငခြဲ့ရပါတယ်။

မမဖြူ စားစရာတွတဖေကန်ဲ့ ခွင်းတောင်းလေးကိုငပြှီး ဆိုငကြယ် တကျကစီ တဈစီး ငှားနတော တွေ့လို့ ကြုပ် စိတဝြငစြားသှားတာဗွ။ ကြုပကြလည်း အလုပထြဲကနေ ရစေားကောပြတ် ကုနလြို့ မှို့ထဲ လာဝယတ်ာပါ။ မမဖြူ ငှားစီးတဲ့ ဆိုငကြယတ်ကျကစီ နောကကြ ကြုပလြည်း ဆိုငကြယန်ဲ့ ခပခြှာခွာလေး လိုကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ မီးပျိုင့ြ ၃ ခု ကြောပြှီးမှ မှို့ပြငထြှကတ်ဲ့ လမ်းပေါြ ရောကလြာတော့တာပေါ့။

မိနဈ ၂၀ လောကြ မောင်းပြီးမှ ချောငကြတွဲ့ ရပကြှကလြေးထဲ ရောကလြာတော့တယ်။ ကြုပ် စိတလြော နလေို့လားမသိဘူး အခွိနအြရမ်းကြာနသလေိုပဲဗွာ။ ကြားလမ်းထိပလြေး ရောကမြှ မမဖြူက ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်န်ဲ့ ဆိုငကြယသ်မားကို ပိုကဆြံရှင်းပြီး ကြားလမ်းလေးထဲ ဝငသ်ှားတာဗွ။ ကြုပလြည်း လမ်းကြားထိပကြ ကြမ်းယာဆိုငန်ား ဆိုငကြယရြပပြှီး ကြမ်းမှာရင်း စပစြုလိုကတ်ာပေါ့။

” ဒါ … ဘာရပကြှကလြည်းဗွ “

” တိုးခြဲ့ မွို့သဈပါ … အဈကို “

” ဒါနဲ့ … ခုန ဆရာမကို သိလား ညီလေး “

” အောြ … ကနွောတ်ို့ အရပထြဲက စဈထွကြ ဦးသန်းဆောင် တူမလို့ ပြောတယ် … တပတ် ၂ ခါလောကြ လာလာပြီး သူ့ဦးလေးကို လာလာတွေ့တာပါ “

” အောြ … အဈကို့ကလေး ဆရာမမို့ပါ ဒီဘကြ ဘာလာလုပတ်ာလည်း သိချင်လြို့ပါကြာ “

” ဟုတ် … ဦးသန်းဆောင် အိမဘြကကြ ဆိုငကြယ် ဝငရြတယ် အဈကို ကြားလမ်းအတိုင်း ညာဘကကြှေ့ပြီး မှောကဘြကခြွိုးလိုကြ အစွနဆြုံး အိမပြါ “

ကြမ်းယာဆိုင် ကောငလြေး ပြောတဲ့အတိုင်း လမ်းကြားထဲ မောင်းဝငပြှီး မှောကဖြကခြွိုးခါနီး မကြလြုံးကစားကြည့်လြိုကတ်ယ်။ နေ့ခင်းဘကမြို့လား မသိဘူး လူက ရှင်းနတောဗွ။ လူတဈယောကမြှ မတွေ့တာနဲ့ ကြုပလြည်း မှောကဖြကကြှားလေးထဲ ဆိုငကြယ် စကရြပပြှီး တွန်းလာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အစွနဆြုံး အိမရြောကတ်ော့ ဝန်းတံခါးက သဈသားတံခါးလေး စိရုံစိထားတာပါ။ အသာလေး တွန်းဖြင့ဝြငရြင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အိမတ်ှေ ကြည့်လြိုကတ်ော့ လူတဈယောကမြှ မတွေ့ရပဲ တိတဆြိတန်တယ်ေ။

အိမတ်ံခါးက ဖြင့စြရာကို မလိုတာ တံခါးပိတတ်ဲ့ မင်းတုန်းတွကေ လနန်ပြေီး တခါးပေါကဘြေးမှာ ကြေးနန်းကြိုးလေး တွေ့လိုကရြတာမို့ ကြေးနန်းကြိုးလေးနဲ့ပဲ အပိတအြဖြင့ြ လုပပြုံပါပဲ။ ဟနတေဲ့ တံခါးကြားက ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အတွင်းဘကကြ လင်းထိနန်တော။ မီးမထွန်းပမယေ့ြ အိမဘြေး ပြတင်းပေါကကြ ဝငလြာတဲ့ အလင်းရောင် ကြောင့ပြါ။

အခန်းထဲ ဆံပငဂြုတထြောကန်ဲ့ ခေါင်းဖြူကြီး တဈယောကြ တငပြလငခြှေ ထိုငန်တောဗွ။ မမဖြူက အဲဒီလူကြီးရှေ့ ဒူးလေးကြေးထိုငန်တော ကြောင်းစိမ်း ထမိနအြောကြ ကားထွကန်တေဲ့ ဖငကြှီးက ကြမ်းပြငပြေါြ အိကနွတယ်ေ။

” ခေါကဆြှဲကြောြ ဝယလြာတယ် … ဦးလေးဆောင် … စားတော့မလား “

” ခေါကဆြှဲ မစားသေးဘူး ဆရာမရယ် … နို့အရင် စို့ချင်တ်ာ “

” ခခြြ … ဦးလေးကတော့လေ … သမီးမှငတ်ာနဲ့ ဒါပဲ ဟှန့ြ “

မမဖြူနဲ့ ခေါင်းဖြူကြီးက အရငကြတည်းက ရင်းနှီးနပေုံဗွ။ ခေါင်းဖြူကြီး စကားဆုံးတော့ မမဖြူက ဆံထိုး ထိုးထာတဲ့ ဆံပငတ်ှေ ဖြညရြင်း ခေါင်းဖြူကြီးရှေ့က ခေါကဆြှဲထုပကြို သူ့ခွင်းတောင်းနားလေး တွန်းပို့ လိုကတ်ယ်။ ရငဖြုံးအင်ျကြီလေး ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြှီး ဘေးခွဲပစ်တော့ နို့အုံဖြေးဖြေးလေး ထိန်းထားတဲ့ ဘောလြီအနကလြေး ပေါလြာတာပေါ့။အင်ျကြီခွှတပြှီး ဘောလြီကြိုး ဖြုတန်တေုန်း ခေါင်းဖြူကြီးလကတ်ဖကကြ မမဖြူ နို့တဈဖကကြို ကိုငန်တောဗွ။

” လှမ်းလိုကတ်ာ ဆရာမရယ် … အရမ်းပဲ “

” လူ သတိရတာလား … ဘာ သတိရတာတုန်း ဟှန့ျ “

” ဟောဒြီ နို့လေးတွရယ်ေ … ဦးလေး ယကန်ကြေ စောကပြတန်ီတာရဲလေးရယ် … ခိခိ “

စကားပြောရင်း မမဖြူက ခေါင်းဖြူကြီးရှေ့ ဒူးထောကရြပလြိုကတ်ော့ စူထွကန်တေဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်ဖကကြ ဘောလြီခွှတလြိုကလြို့ ရုန်းထွကလြာတာပေါ့။ မမဖြူ နို့အုံကြား မကြန်ှာအပရြင်း ခေါင်းဖြူကြီး လကတ်ှကေ ထိုငလြကြအြနထေားနဲ့ ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွပေါ ဆုပန်ယပြေးနတော။

” ဆရာမ … အခွိနရြရဲ့လား ဟင် “

” ညနေ ကြောင်းဆင်းခွိနထြိ ရတယလြေ ဦးလေး … နေ့တပိုင်း ခွင့တ်ငလြာတာ … ကြောင်းအုပကြတောင် ပြောနတော ၁ ပတ် ၂ ရကလြောကြ နေ့တပိုင်း ခွင့တ်ငလြို့တဲ့ “

” အင်းပါ ဆရာမရယ် … ဦးလေးက ဒုကျခိတမို့ … လာတွေ့ဖို့ မလှယဖြူးလေ “

” အင်း … အခုလည်း ကြောင်းဝတစြုံနဲ့လေ သမီးက … ကြောင်းကနေ တန်းလာတာပါ “

” အင်းပါ ကြောင်းဆရာမဝတစြုံလေး နဲ့ အရမ်းလှတယ် ဆရာမ က “

” ဟှန့ြ … သှားပါ … တွေ့မှလာခွှဲနတော … မတွေ့တဲ့နေ့တွေ … ဘယမြယားတွေ ခေါလြိုးနလည်ေး မသိပါဘူး “

” ဟာ … ဦးလေးလို ဒုကျခိတကြီးကို … ဘယမြိန်းမက … အလိုးခံပါ့မလည်း …… ဆရာမ ရဲ့ “

” ဟုတပြါပြီ … သမီးကသာ ဦးလေးကို သနားလို့ … လာလာ အလိုးခံပေးတာပါ … ဟှန့ြ “

” ဦးလေး ဟာကြီးကလည်း … ဆရာမ လာမယ့ရြကဆြို့ မနကကြတည်း … မှူးနရှောတာပါ … ကြည့်လြေ “

မမဖြူနဲ့ ခေါင်းဖြူကြီးက စကားသာ ပြောနကြတော နှစ်ဦးသား အပြတအြသပကြ မပကြဖြူးဗွ။ ခေါင်းဖြူကြီးက မမဖြူနို့သီးခေါင်းတွေ တလှည့စြီ စို့ရင်း ဖငတ်ှေ ညှဈလိုကြ ပေါငကြှားထဲက စောကပြတကြို နိုကကြလိလိုကပြဲ။

မမဖြူက ခေါင်းဖြူကြီး စကားဆုံးတော့ တငပြလငခြှေ ထိုငန်တေဲ့ ခေါင်းဖြူကြီး ပုဆိုးအောကန်ားစ ဆှဲလှနပြဈတာ။ အဲဒီကမွှ ကြုပလြည်း ခေါင်းဖြူကြီး ပြောတဲ့ ဒုကျခိတ ဆိုတဲ့စကားကို နားလညလြိုကတ်ာဗွို့။ ဟုတတ်ယဗြွ ခေါင်းဖြူကြီး ဒူးခေါင်းအောကကြ ခွထေောကြ နှစ်ဖကလြုံး မရှိတော့ပါဘူး ဒါပမယေ့ြ ပေါငကြှားက ထောငမြတန်တေဲ့ လီးမဲကြီးက ဒုကျခိတ မဟုတဖြူး လုံးပတအြတုတကြှီးနဲ့ အရှညကြ ကြုပလြီးနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောကပြဲ။

မမဖြူရဲ့ လကဖြဝါး ဖြေးဖြေးလေးက ခေါင်းဖြူကြီး ပေါငကြှားက လီးကို ပြတသ်ပပြေးရုံလေး ရှိသေးတာ လီးကြီးက အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထပြီး တဇပဇြပ် တုနလြာရောပဲ။ဘခေါင်းဖြူကြီးက မမဖြူ ပါးပြငလြေးနမ်းရင်း ခပတ်ိုးတိုး ပြောလိုကတ်ော့ မမဖြူက ထရပပြှီး ထမိနရြော အတွင်းခံဘောင်းဘီပါ ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ အင်ျကြီနဲ့ ထမိနကြို သချောလေး ခေါကပြှီး ဘေးနားတွန်းပို့ရင်း ခေါင်းဖြူကြီးရှေ့ လေးဘကကြုန်းပေးလိုကတ်ာဗွ။ ခေါင်းဖြူကြီးက ထိုငလြကြအြနထေားနဲ့ပဲ မမဖြူရဲ့ ဖြေးဥနတေဲ့ ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ပြတသ်ပပြေးရင်း ပေါငကြှားက ပြူးထွကလြာတဲ့ စောကပြတလြေးကို တပြတပြှတန်ဲ့ အငမ်းမရ ထိုးယကန်တယ်ေ။

” ပြှတ် …… အ ရှီးးးးးးးး …… ပလပ် ပလပ် …… အဟင့ြ အ အ …… ရှီးးးးးးးးးး ကြှတကြွှတ် “

ခေါင်းဖြူကြီးက မမဖြူ စောကဖြုတကြို အုံလိုကဆြှဲစုပပြှီးမှ ယကပြေးတော့ မမဖြူလည်း ဖငကြှီးရမ်းခါပြီး တအအ ညည်းနရှောတာ။ ခေါင်းဖြူကြီးကလည်း မမဖြူ စောကပြတကြို ယကရြင်း ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ပြတန်တေဲ့ ညာဘကလြကကြ သူ့လီးကြီးကို ဆုပကြိုငပြှီး ဂွင်းထုနတယ်ေ။

” ရှီးးးးး … ဦးလေးဆောင် ……အစိလေး စုပထြား မလှတန်ဲ့ …… ဟုတတ်ယ် …… ကိုကကြိုကြ နာနာလေးကိုကပြါ … သမီး ခံနိုငပြါတယ် “

ခေါင်းဖြူကြီးက မမဖြူ ပြောတဲ့ အတိုင်း တပြှတပြှှတန်ဲ့ စောကစြိကို ဆှဲစုပန်တောဗွ။

” အမလေးးးး … ကြှတ် …… အဲဒါ ဖငပြေါကကြှီး … ဦးလေးရဲ့ … မလုပပြါနဲ့ …… သမီး မခံနိုငလြို့ပါ “

ဒီတဈကြိမ် ခေါင်းဖြူကြီးက မရပဖြူးဗွ စောကပြတအြုံလေးကို ပင့ယ်ကပြှီး မမဖြူ ဖငဝြလေးကို လွှာထိပန်ဲ့ ဖိလိုးနတော။ မကြာပါဘူး မမဖြူဖငကြှီး ထောငတ်ကလြာပြီး အားကနဲ့ ညည်းသံရှညကြှီး ဆှဲရင် စောကရြညတ်ှေ ပနထြှကလြာတော့တာပါပဲ။ စောကရြညတ်ှကေ ခေါင်းဖြူကြီးမကြန်ှာရော ရငဘြတတ်ှပေါ စငကြုနတ်ော့တာ။ မမဖြူ ပေါငတ်နတ်ှေ တဆကဆြကတ်ုနလြာပြီး စောကရြညအြထွကြ ရပတ်ာနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါြ လှဲခပြဈလိုကတ်ာပဲဗွာ။ ခေါင်းဖြူကြီးက သနမြာတဲ့ လကတ်ှနေဲ့ ဘေးနားလှဲနတေဲ့ မမဖြူ ဖငကြှီးကို ပြတသ်ပရြင်း လကတ်ဈဖကကြ သူ့လီးကို ကိုငဆြှနတယ်ေ။

” ဆရာမ အမောပြရင်ေ … တကလြိုးပေးနောြ “

ခေါင်းဖြူကြီးက မမဖြူ ဖငကြှီးကို တခကြည်ှဈရင်း ပကလြကလြှန် လှဲပစ်မှ သူ့မကြန်ှာကို ကြုပ် မှငလြိုကရြတာဗွ။ အိမကြို မမဖြူ ခေါခြေါလြာတဲ့ ကြောင်းသားလေး ရုပန်ဲ့ ခပဆြငဆြငပြဲ။ မမဖြူ တဈခါပြောဖူးတယ် ဒီကလေး အဖကေ စဈထွကတ်ဲ့ ခွနှစ်ေဖကြ ဖကြခြံရပြီး သနားစရာကောင်းတယတ်ဲ့။ မမဖြူလည်း ကလေး သနားရာကနေ ဖအကေိုပါ လူမသိသူမသိ အလိုးခံနရှောတယ်။

” ဗစြျ …… အ အ “

မမဖြူက ထရပပြှီး ခေါင်းဖြူကြီး အပေါကြ ခွလိုးပေးနတောဗွ။

” တအား နာလား … ဆရာမ “

” အင်း … ဦးလေး လီးက … သမီး ယောင်ျကြားထကြ တုတတ်ယ် … ကြှတ် ကြှတ် “

မမဖြူ မကြန်ှာလေး မဲ့ရှုံ့နတော။ မကြန်ှာကသာ မဲ့တာပါ တင်းကော့နတေဲ့ ဖငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးက မှှောကလြိုကကြှှလိုကန်ဲ့ အိတွဲနတေဲ့ နို့အုံကြီးတွကေ လှုပရြမ်းနတယ်ေ။ ခေါင်းဖြူကြီးရဲ့ လကကြှမ်းကြီးတွကေ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ညှဈခွလေိုကတ်ော့ မမဖြူတဈယောကြ တအီးအီး ညည်းရင်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာပါပြီ။ အောကကြ ပကလြကလြှနပြှီး အလိုးခံနတေဲ့ ခေါင်းဖြူကြီး ပေါငတ်နတ်ှေ မမဖြူ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ တခကြတ်ခကြြ မှှောကတ်ကလြာတာ။ ကြုပလြည်း မမဖြူ စောကပြတလြေးထဲ ဝငထြှကန်တေဲ့ လီးမဲကြီးကို ကြည့်ရြင်း လီးတောငလြာတယဗြွာ။

” ဆရာမ နို့တွကေ … အရငထြကြ ပိုထွားလာတယ် “

” ဘှတ် … အင့ြ …… ဖြပ် ဖြပ် … ဘာလဲ ဦးလေးက မကြိုကဘြူးလား “

” ကြိုကတ်ာပေါ့ … နို့တွရေော ဖငကြှီးရော … ဒီ ၃ လ အတွင်း အရငထြကြ ကြီးလာတော့ … မှငတ်ာနဲ့ … လိုးချင်န်တောပေါ့ …… ဘှတ် ရှီးးးးးးးးး …… ဆောင့ဆြောင့ြ …… ဆရာမ အားရအောင် ဆောင့န်ောြ …… ကောင်းလိုကတ်ာကြယ် … စောကပြတလြေးက စီးပိုငန်တော “

ခေါင်းဖြူကြီး ဘယလြကကြ မမဖြူ နို့သီးခေါင်းတွေ တလှည့စြီ ခွရင်ေး ညာလကကြ ဖငကြှီးကို ဆုပန်ယပြေးနတောဗွ။ မမဖြူကလည်း လီးထိပထြိ ဖငကြှီးမှှောကရြင်း ပြနအြဆောင့ကြွ လီးအရင်းထိ ကပန်အေောင် ဖိဆောင့ပြဈတာ။ နှစ်ယောကသ်ား တအားအားနဲ့ ညည်းရင်း လိုးနကြတော ခဏကြာတော့ ခေါင်းဖြူကြီးက လိုးရင်းတန်းလန်း ထထိုငပြှီး မမဖြူ လညပြင်းသားတွေ ဆှဲစုပရြင်း ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွကေို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ သူ့လီးဆီ ဆှဲကပပြဈတယ်။

မမဖြူလည်း ခေါင်းဖြူကြီးကို ခပတ်င်းတင်းပြနဖြကရြင်း ကြိတလြိုးပြီး အတောကြှာမှ နှစ်ယောကသ်ား ရှေ့ဆင့ြ နောကဆြင့ြ ပြီးသှားရင်း ငှိမသ်ှားတော့တာ။ မမဖြူက ဖငကြှီးနောကဆြုတရြင်း လေးဖကထြောကအြနထေားနဲ့ ခေါင်းဖြူကြီး ပေါငကြှားက စောကရြညရြော လရညရြော ပပြေ နတေဲ့ လီးမဲကြီးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ ပြောငန်အေောင် ယကစြုပပြေးတာဗွ။ လီးကြီးပြောငရြှင်းသှားမှ ခေါင်းဖြူကြီးက ပကလြကပြှနလြှဲခတွာ။ မမဖြူကလည်း ပကလြကလြှဲခလွိုကတ်ဲ့ ခေါင်းဖြူကြီးမကြန်ှာပေါြ ခွထိုငရြင်း သူ့စောကပြတကြို ပြနယ်ကခြိုင်းတာပေါ့။

ခေါင်းဖြူကြီးကလည်း မမဖြူ စောကခြေါင်းပေါကထြဲက ပြနအြမလြာတဲ့ အကြိအခွှဲတွေ အကုနစြုပယ်ူ မွိုခပြှီးမှ စောကပြတအြုံ တပြငလြုံးရော ဖငဝြထဲ စီးကနွတေဲ့ အရညတ်ှေ အကုနလြုံးရော ပြောငန်အေောင် ယကပြေးနတော။ ပြီးမှ အဝတစြားတွေ ပြနဝြတရြင်း ခေါကဆြှဲကြှေးနတေုန်း ကြုပလြည်း အသာလေး ပြနထြှကခြဲ့လိုကတ်ယ်။

———————————-

မမဖြူကတော့ နောကရြကြ ခပတ်ညတ်ညပြါပဲ သူ့ဖာသာသူ ဟနမြပကြြ သှားလာလှုပရြှားနတော။ အခွိနတ်ှေ ကုနဆြုံးလာရင်း မိုးတွင်းရောကတ်ော့ ယောကဖြကိုသိန်းလှင် အိမပြှနရြောကလြာတာပေါ့။

” ကိုကြောျဦး … ကြမ်းစားဗြာ “

” အေး … ထုံးဆေးမလား … နှပဆြေးကြ ငါရငကြှပတ်ယကြှ … ဒီဘကြ တိုးထိုင် ဖိုးလုံး … မိုးပကန်တော “

မိုးပကန်တေဲ့ ပြတင်းပေါကန်ား ဖိုးလုံးက ကပထြိုငန်လေို့ ကြုပကြ ဒီဘကလြာထိုငဖြို့ ကြမ်းယာယူရင်း ပြနပြှောနတောပါ။

” ရပါတယ် ကိုကြောြဦးရာ … ကနွောကြ ကားသမားပါ ဒီမိုးလောကကြ အေးဆေးပဲ “

ဖိုးလုံးက ကြုပယ်ောကဖြသိန်းလှငရြဲ့ စပယယ်ာပါ။ မိုးတွင်း ကားနားတော့ ဖားကန့ကြနေ ရှာမပြနပြဲ ကိုသိန်းလှငန်ဲ့ ပါလာရင်း အိမမြှာနနတေော တဈလ လောကရြှိပြီ။ အသားညိုညို ပိနပြမယေ့ြ အရပအြမောင်းက ကောင်းတယ် ကြုပထြကရြှညတ်ယ်။ အသကကြ ၁၉ နှစ် ကြောကြွောလြေးရယ်။

အသကင်ယပြမယေ့ြ မနကတ်ိုင်း ဖိုးလုံးပေါငကြှားက ထောငထြှကန်တေဲ့ လီးက စံခွိနမြှီဗွ။ ကြုပန်ဲ့ တဈခန်းထဲ အတူအိပတ်ာမို့ တခါတခါ အိပရြင်း ကြုပလြာခွရင် လန့န်ိုးခဲ့ရတယ်။ မအဘေေးလေးက အအိပကြ ကြမ်းတယ်။ ညတဝကလြောကဆြို လီးက ထောငပြှီး ပုဆိုးက လညပြင်းခွိတန်ပြေီ။

” အေးပါကြာ … မင်း ဒီလာနတေုန်း ဖြားနာနရင်ေ … ယောကဖြက ငါ့ကို အပြဈပြောနေဦးမယ် “

” ဆရာသိန်းက သဘောကောင်းပါတယ် … ကိုကြောြဦးရ … ဖားကန့ြ ကနွောတ်ို့ လောပန်းပိုငတ်ဲ့ ဆိုဒထြဲ ဘတဖြိုး ၁၀ စီးလောကရြှိတာ ကနွောကြ ဆရာသိန်း ဘတဖြိုးပဲ အကူလိုကတ်ာ မုန့ဖြိုးလဲရ ပညာလည်းရပေါ့ … အခုဆို ကနွောြ ကားမောင်းတတန်ပြေီ … ဒီတမိုးကုနလြို့ ပြနတ်ကရြင် ဆရာသိန်းက ကနွော့ကြို ကားတဈစီးရှာပေးမှာဗွ “

ဖိုးလုံးက သူ့မွောလြင့ခြကြန်ဲ့သူ ဘဝကို အားရကြနပေန်ပေုံပါ။ ခိုင်းရငလြည်း ဖငပြေါ့တယဗြွ။ ဘာခိုင်းခိုင်း မကြန်ှာတခကြြ မပကြပြဲ အကုနလြုပပြေးရှာတယ်။ ယောကဖြကိုသိန်းလှငကြ ဖားကန့ကြမှာတဲ့ စကအြပိုပစ်စည်းတွေ လိုကဝြယန်ရလေို့ မနကလြင်းတာနဲ့ အိမကြထွကတ်ာ ညပိုင်းမှ ပြနလြာတာများတယ်။

ကြုပန်ဲ့ဖိုးလုံး ဘောလြုံးပြဲ ထကြည့်ဖြို့ စောင့ရြင်း အိပယ်ာထဲ မအိပပြဲ ကိုယအြတွေးနဲ့ကိုယ် မှေးနတေုန်း မမဖြူတို့ အိပခြန်းက စကားသံတွေ ကြားနရတေယ်။ ဖိုးလုံးကြည့်လြိုကတ်ော့ ပကလြကလြေး မှေးနတောမို့ ကြုပလြည်း ချောင်းနကြေ အပေါကလြေးထဲက ချောင်းကြည့်မြိတာ။

” ဒီတခေါကလြည်း … မိုးကုနမြှ ပြနတ်ကမြှာမလား … မောင် “

” အင်းလေ … ဖြူရဲ့ … ဘာလို့လည်း “

” အောြ … မောင့တ်ပည့လြေးက … မိုးကုနတ်ဲ့ အထိ ဒီမှာပဲ နမှောပေါ့ “

” ဟုတတ်ယလြေ … ဖြူ … မောင် ဒီမလာခင် ဖုန်းဆကပြှောထားတာလေ “

” ဟုတပြါပြီ … ကောငလြေးက ခိုင်းရင် ဖငပြေါ့တယ် … အလိုကလြည်း သိတယ် … ကြာကြာနမှောဆို ပုဆိုးလေး ဘာလေး ဝယပြေးမလို့ပါ … ဖြူဈေးသှားလို့ ဆိုငကြယန်ဲ့ လိုကပျို့ရင် အဝတစြားက ဒီအဝတစြား တွပေဲ လှည့ဝြတန်တော “

” ဟားးးး … ဘာများပါလိမ့လြို့ … ဝယပြေးလိုကပြါ ဖြူရယ် … ဖိုးလုံးလေးက ရသမွှ ပိုကဆြံကို နယကြ သူ့အမဆေီပို့တာကြ … သူ့အတွကြ လကဖြကရြညဖြိုး ကြမ်းဖိုးလောကပြဲ ခနွတ်ာ … ခုလည်း နယမြပြနခြငွဘြူး ဆိုလို့ … မောင် ခေါလြာလိုကတ်ာပါ ဟိုမှာလည်း မောငန်ဲ့ပဲ နတောလေ “

” အင်းပါ … ဒါဆို မနကဖြှန် ဈေးသှားရင် ဖိုးလုံးအတွကြ ပုဆိုးနဲ့ စပိုစ့ရြှပလြေးတွေ ဝယပြေးလိုကမြယ် “

” ကဲပါ … သူများ အကြောင်းပြောနတောနဲ့ … ကိုယ့အြကြောင်းတောင် မပြောရသေးဘူး “

” ပြောလေ … မောငရြဲ့ “

” ဖားကန့မြှာ … ဖြူ့ကိုပဲ … သတိရနတောကြ … ဒီရောကတ်ော့လည်း … စကပြဈစည်းတွေ လိုကဝြယတ်ာနဲ့ မအားတာ များနတော … မိန်းမနား မကပရြဘူး “

” အံမယ် … လူကိုသတိရတာလား … ဒါကို သတိရတာလား … ဟှန့ျ “

မမဖြူက ယောကဖြကိုသိန်းလှငကြို မူနှဲ့နှဲ့လေး ပြောရင်း ထမိနလြှနပြှနတောဗွ။ ကိုသိန်းလှင် မကြလြုံးတွကလေည်း မမဖြူ စောကပြတကြို စူးစိုကကြှည့ရြင်း စကားတွေ ပြနပြှောနတယ်ေ။

” လူကိုရော … ဟောဒီ စောကပြတန်ီတာရဲလေးကိုရောပေါ့ … ဒီပြနရြောကရြင်း ဖြူ့စောကပြတလြေး ယကမြယဆြိုပြီး ဟိုမှာ ဂွင်းထုခဲ့တဲ့ ရကတ်ှေ မနည်းဘူး “

” ဟုတပြါပြီရှင် … ဒီည အတိုးခပြှီး မောင် ကြိုကသ်လောကယ်ကြ … ဟုတပြီလား ခခြြ ခခြြ “

မမဖြူက တခိခိ ရယရြင်း ထမိနကြို ခွရင်ေး ကနထြုတပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြား အနထေားနဲ့ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဖြဲပေးနတော။ ကိုသိန်းလှငကြ ခကြခြငွြးထပြီး မမဖြူပေါငကြှားထဲ လေးဖကထြောကြ နရောယူပြီး စောကဖြုတကြို တပြတပြှတန်ဲ့ ကုန်းယကန်တယ်ေ။ မမဖြူက မကြလြုံးလေး မှိတပြှီး စောကပြတအြယကခြံရင်း ခပတ်ိုးတိုးလေး ညည်းနရှောတာ။ ၁၅ မိနဈလောကကြွ ကိုသိန်းလှင် ခေါင်းလေး မမဖြူပေါငကြှားက ထွကလြာပြီး မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ ပုဆိုး ခွှတခြပြဈတယ်။

မမဖြူက ကုန်းထပြီး သူ့ယောင်ျကြားလီးကို ပြနစြုပပြေးနတောပါ။ ကိုသိန်းလှငကြ မတတ်ပရြပလြကြန်ဲ့ မမဖြူခေါင်းလေးကိုငပြှီး ပါးစပကြို တဈခကြခြငွြး လိုးနတောဗွ။ မမဖြူက ပါးစပအြလိုးခံရင်း လဥတွေ လကန်ဲ့ညှဈပေးနတေော့ ကိုသိန်းလှင် ပေါငတ်နတ်ှေ တုနလြာပြီး မမဖြူ ပါးစပထြဲက လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ာ။

” အ …… မရတော့ဘူး …… ဖြူရယ် … ရှီးးးးး …… ကြာရင် ပါစပထြဲ ပြီးသှားလိမ့မြယ် “

” ပြီးလိုကပြေါ့ … မောငရြယ် “

” ဟာ … ဖြူ စောကပြတလြေး လိုးချင်သ်ေးတာလေ “

” မောင့ြ သဘောပါနောြ … လာ လိုးလှည့ြ …… ဘယလြိုနပေေးရမလည်း ဟင် “

” လေးဖကကြုန်းပေးကြာ … နောကကြ လိုးမယ် “

မမဖြူက ရှေ့ကိုယလြုံးလေး အိပယ်ာပေါကြပပြှီး လေးဖကထြောကြ အနထေားနဲ့ ဖငကြှီးထောငပြေးလိုကတ်ယ်။ ကိုသိန်းလှငကြ မမဖြူဖငကြှီး ပြတသ်ပရြင်း နောကကြနေ ဆှဲဆှဲလိုးနတေော့တာ။ အသားချင်ြးထိအောင် တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဆောင့လြိုးနပမေယေ့ြ ကိုသိန်းလှငကြ ကြာကြာမလိုးနိုငရြှာဘူး ခဏလေးနဲ့ ပြီးသှားတာဗွ။ မမဖြူ မကြန်ှာက အားမလိုအားမရလေး ဖြစ်ကနွခြဲ့တယ်။

ကြုပလြည်း မမဖြူတို့ အိပသ်ှားမှ ဖိုးလုံးကို နိုးပြီး အိမတ်ံခါး အသာဖြင့ြ လမ်းထိပကြ လကဖြကရြညဆြိုငမြှာ ဘောလြုံးပြဲ သှားကြည့်ကြှတာ။ နောကရြကမြနကြ မမဖြူ နိုးမှ နှစ်ယောကသ်ား ထခဲ့ကြတယ်။

” ကြောြဦး နဲ့ ဖိုးလုံး ထတော့ … မမဖြူ ထမင်းကြောထြားတယ် … ပူတုန်း ထစားကြ “

” ဟုတကြဲ့ … မမဖြူ “

ဖိုးလုံးက ခကြခြငွြး ပြနထြူးပြီး အရငထြသှားတာ ပြီးမှ ကြုပကြ ထပြီး မကြန်ှာသဈတယ် အိမရြှေ့ခန်းထဲ ရောကတ်ော့ ဖိုးလုံးက ထမင်းကြောြ စားနပေါပြီ။

” လာ … ကြောျဦး … ပူပူနှေးနှေးလေး စားလိုကျ “

မမဖြူက ကြုပရြောကတ်ာနဲ့ ပန်းကနပြှား တဈခပြထြဲ ဒယအြိုးထဲက ထမင်းကြောတ်ှေ ဇွန်းကြီးနဲ့ ကောထြည့ပြေးနတော။

” ဒါက … ငံပြာရည် အရိုင်းဖြောြ … ဒီဘကကြ ကြကသ်ှနဖြှူလေးတွေ အခွံသငထြားတာ … ကဲ မမဖြူ ဈေးသှားဖို့ ရချိုးတော့မယ် … ဖိုးလုံး မှနမြှနစြား ဈေးလိုကပျို့ပေးရမယ် “

ထမင်းစားပြီးတော့ ဖိုးလုံးက ကြုပပြန်းကနရြော ဆေးကြောပြီး ပန်းကနစြငပြေါြ ကကြနွနလေး စီထားပေးတယ်။ ကြုပကြ ရနှေေးသောကပြှီးမှ ထရပပြှီး အိပခြန်းထဲ လွှောကလြာခဲ့တာ။

” အဈကို ရချိုးတော့မလား … ကနွောြ အရငခြွိုးလိုကမြယ် … မမဖြူ ဈေးလိုကပျို့ရမှာမို့ “

အိမထြဲဝငတ်ာနဲ့ တဘကလြေး ပုခုံးပေါတ်ငပြှီး အားကစားဘောင်းဘီတို အနီလေးနဲ့ ဖိုးလုံးက ပြနထြှကလြာတယ်။

” အေးပါ … မင်းအရင် ခြိုးလိုကျ “

ကြုပလြည်း ကုတငပြေါြ ခဏလှဲပြီးမှ ရချိုးဖို့ ထွကလြာလိုကတ်ာ။ နောကဖြေးတံခါး ဖြင့တ်ော့ ရချိုးကန် အတွင်းဘကကြို ချောင်းကြည့်န်တေဲ့ မမဖြူကို တွေ့လိုကတ်ာဗွ။ ရချိုးကနကြ နောကဖြေး အိမသ်ာဘေးနားလေး ဘုံဘိုငတ်ူးပြီး ရကနေအြသေးလေး လုပထြားတာပါ။ ဘေးပတပြတလြညကြို သှပပြှားတွေ ထောငကြာပြီး ဆေးသုပထြားတာ။

ကြုပအြနား ရောကမြှ မမဖြူက ကြုပကြို မှငတ်ော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး အိမထြဲ ပြနဝြငသ်ှားတယ်။ မမဖြူက ရချိုးပြီးကာစ ထမိနရြငလြွားနဲ့ သနပခြါး ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး လိမ့ထြားတာ ဖြေးနတောပဲ။ မမဖြူချောင်းတဲ့ အပေါကလြေးက ကြုပခြွောင်းကြည့်တ်ော့ ဖိုးလုံးက ဘောင်းဘီတိုလေးကို ပေါငလြယထြိ လွှောခပြှီး သူ့လီးကြီးကို ပယပြယန်ယန်ယ် ပြတဆြေးနတောဗွ။ ဆပပြှာမှုပတ်ှနေဲ့ လီးကြီးက ထောငမြတန်တယ်ေ။

ဖိုးလုံးရချိုးပြီးမှ ကြုပလြည်း ရဝငေခြွိုးလိုကတ်ယ်။ ကြုပ် ရချိုးပြီး အလုပဝြတလြဲတော့ မမဖြူနဲ့ ဖိုးလုံးက ဈေးသှားကြပြီ။ ကြုပလြည်း အိမတ်ံခါးပိတ် အလုပဆြိုင် ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ဆိုငရြောကတ်ော့ ၁ နာရီလောကပြဲ လုပရြသေးတယ် မိုးရှာလာတာနဲ့ တဆိုငလြုံး ခဏနားနကြတော။

တဖြည်းဖြည်း မိုးသဲလာတော့ ဆရာက ဆေးမူတတ်ဲ့ ပန့တ်ှေ အခွားပစ်စည်းတွေ အိမထြဲ ရှှေ့ခိုင်းပြီး အတောလြေး ကြာတော့ အလုပပြိတဖြို့ လှမ်းပြောနတယ်ေ။ ကြုပလြည်း ကလေးတွနေဲ့ ပစ်စည်းတွေ သိမ်းဆည်းပြီး ဆရာ့နူတဆြကရြင်း အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ မိုးကလည်း ကောင်းတယဗြွာ။

ဆိုငကြယမြောင်းရင်း ခမွြးစိမ့စြိမ့ြ ဖြစ်လာတာမို့ လမ်းမှာပဲ စညဘြီယာ ၄ ခွကလြောကြ ဝငကြဈလိုကတ်ာ ပြနခြါနီး လကဆြောင် တဈခွကြ ခပြေးလို့ ထပသ်ောကပြဈတယ်။

” ဝေါ … ဝေါဝေါ …… ဝုန်းးးး ဂြိန်းဂြိန်းးး … ဒလိန်းးး … အုံးးး ဂြိန်းးး “

မိုးကြီးလာပြီး မိုးခွိမ်းသံတွေ တဝုန်းဝုန်း တအုံးအုံးပဲ။ အိမရြောကတ်ော့ အိမဝြန်းတံခါးက ဟနတေော့ ဆိုငကြယမြောင်းဝငလြာပြီး အိမထြဲရောကတ်ာနဲ့ ခေါင်း တဘကသ်ုတ် အဝတစြားလဲလိုကကြာ ဆေးပေါ့လိပ် မီးညှိပြီး ကုတငပြေါလြှဲတုန်း သေးကပေါကခြငွလြာတာဗွ။ အခန်းတံခါးဖြင့ြ နောကဖြေးသှား သေးပေါကပြှီး ပြနလြာတော့ မီးဖိုခန်းထဲက အသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုကရြတယ်။

တံခါးက ပြင့လြကြကြှီးမို့ တံခါးဘေးရပပြှီး အတွင်းဘကြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ မမဖြူက မီးဖိုခန်း ဒေါင့ကြ စားပြဲခုံပေါြ လကထြောကပြှီး မတတ်ပရြပလြကြအြနထေားနဲ့ ဖငကြှီး နောကပြဈထားတာ။ ကြောင်းစိမ်းထမိန် အောကန်ားစက ခါးပေါလြိပတ်ငထြားတော့ ဖငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးနဲ့ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတ် ကြီးတွကေ အတိုင်းပဲဗွ။ မီးပကြန်ပမေယေ့ြ မီးဖိုခန်းတံခါး အလင်းရောငကြ စားပြဲခုံနား ကရွောကန်တေော့ လင်းထိနန်တော။

မမဖြူ ဖငကြှီးနောကကြနေ ခါးကိုဆှဲပြီး တဘှတဘြှတ် လိုးနတေဲ့ ဖိုးလုံးအောကပျိုင်းကလည်း ပုဆိုးမရှိတော့ဘူး။ ပုဆိုးက ခွရင်ေး ပုံကနွတယ်ေ။ မိုးခွိမ်းသံတွနေဲ့ အပျိုင် ဖိုးလုံးက ဆောင့လြိုးတိုင်း မမဖြူကလည်း ဖငကြှီးကို နောကပြှနပြဈဆောင့ပြေးနတော။ စားပြဲခုံပေါကြ မမဖြူ ထမင်းခွိုင့လြေး ရမ်းခါနရေောပဲ။

မိုးသံလသေံတွနေဲ့ ကြုပဝြငလြာတာ မမဖြူတို့ မသိလိုကတ်ာနမှော အသံပေါင်းစုံ ညည်းရင်း မီးဖိုခန်းလေး ဆူညံနတောဗွ။ အတောလြေးကြာမှ ဖိုးလုံးဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာပြီး အီးကနဲ့ အောရြင် ၅ ခကြလြောကြ ပစ်ဆောင့ပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ငှိမသ်ှားကြတယ်။

ကြုပလြည်း အိပခြန်းထဲဝငပြှီး ပြနမြှေးနလေိုကတ်ာပေါ့။ ခဏကြာမှ ဖိုးလုံးက အထုပတ်ှေ ကိုငပြှီး အခန်းထဲ ဝငလြာတာ ပေါငကြှားက ဖိုးလုံးလီးက ထောငထြှကန်တေုန်းပဲ။

” ဟင် … ကိုကြောြဦး … အလုပကြ ပြနလြာတာလား “

” အေး “
” ဟို ဟို … ရောကတ်ာ ကြာပြီလား “

ဖိုးလုံး မကြစြိမကြန်ှာ ပကြပြှီး အသံတွပေါ တုနန်တောဗွ။ ကြုပ် ရိပမြိပါတယ် ဗွာ။ မမဖြူနဲ့ ဒီကောင် မီးဖိုခန်းမှာ လိုးနတော ကြုပမြှငသ်ှားမှာ စိုးရိမန်ပေုံပေါ့။

” ကြာပြီကြ … ငါလည်း ဆိုငပြိတလြို့ … အိမပြှနလြာရင်း လမ်းမှာ ဘီယာ ဝငကြဈလာတာ … အိမရြောကတ်ော့ … …… “

” အိမရြောကတ်ော့ … ဘာ ဘာ ဘာတွေ့လဲ … ကိုကြောြဦး .… ဟမ် “

ဖိုးလုံး မကြန်ှာ ခွှေးတွပြနေပြှီး ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နတေော့တာပဲ။ ကြုပကြ ဆကမြပြောသေးပဲ ဆေးလိပ် မီးညှိပြီး ဖြာနလေိုကတ်ယ်။

” မမဖြူရော … ဖိုးလုံး “

” သူ့ အခန်းထဲ … ပြနဝြငသ်ှားပါပြီ “

ကြုပ် စကားဆုံးတော့ ဖိုးလုံးက ကုတငအြောကြ ဒူးထောကရြင်း မှားပါတယဆြိုပြီး တောင်းပနန်တေော့တာပဲ။ ဖိုးလုံး တောင်းပနရြင်း ခေါင်းငုံ့နတေုန်း ကြုပလြည်း ချောင်းနကြေ အပေါကကြ မမဖြူအိပခြန်းထဲ ကြည့်တ်ော့ မမဖြူက ကြောင်းစိမ်းထမိနခြွှတပြှီး ဂါဝန် အပါးလေးနဲ့ မှောကအြိပန်ပြေီ။

” မင်းတို့ … ဖြစ်တာ ကြာပြီလား “

” ဟုတ် ဟုတ် … ကိုကြောြဦး … တဈလလောကြ ရှိပါပြီ … ဆရာသိန်းကို ပြနမြပြောပါနဲ့ဗွာ … ကနွော့ကြို ကြိုကသ်လောကြ အပြဈပေးပါဗွာ “

” မပြောပါဘူးကြာ … မင်းတို့ စဖြစ်တာ အစအဆုံး ငါ့ကိုပြနပြှောပြ “

” ဟုတကြဲ့ … ကိုကြောြဦး … ဆရာသိန်းကိုသာ ပြနမြတိုငပြါနဲ့ဗွာ … အကုနပြှောပြပါ့မယ် … ဆရာသိန်းသိရင် ကနွောြ့ဘဝ ပကြပြှီဗွာ “

ကြုပကြတိပေးမှ ဖိုးလုံးမကြန်ှာလေး စိတသ်ကသ်ာဟနန်ဲ့ ပြနကြှညလြာတာ။

” ဒီလို … ကိုကြောြဦးရ … ဖားကန့မြှာ ကတည်းက ဆရာသိန်းက မူးလာရင် ညပိုင်း … သူ့မိန်းမ ဓာတပြုံ ထုတပြှပြီး ဖငကြှီးက ဘယလြိုကော့ထွကန်ကြေောင်း စောကဖြုတကြို ဘယလြို ယကပြေးပြီးမှ လိုးကြောင်း ခဏတိုင်း ပြောတာ … ကနွောကြ ဆရာသိန်းကို ညတိုင်း နင်းနှိပပြေးပြီးမှ သူ့ခွရင်ေးမှာ အိပရြတာပါ “

” အောျ “

” ကြာတော့ … ဆရာသိန်းမိန်းမကို ကနွောလြည်း မှန်းပြီး ဂွင်းထုတတလြာတယ် … ဒီရောကတ်ော့လည်း ဆရာသိန်းမိန်းမ မမဖြူက ဆရာသိန်းပြောတာထကြ ပိုတောင့ြ ပိုလှနတောပါ “

” အင်း … မင်းတို့ချင်ြး ဘယကြ စဖြစ်ကြတာလဲ “

” ကနွောြ ဒီအိမရြောကပြှီး … ဟိုဘကအြိမထြဲ မမဖြူ ဝငဝြငသ်ှားတာ … တောတ်ောလြေး ကြာမှ ပြနထြှကလြာတာဗွ … သိချင်တ်ာနဲ့ လိုကခြွောင်းတော့ အဲဒီဘကကြ ဘကြီးနဲ့ မမဖြူတို့ ခိုးလိုးနတော မှငလြိုကရြတာ “

ဖိုးလုံးရောကကြာစ ဦးမှင့စြိုး ရှိသေးတယဗြွ။ ဟုတတ်ယ် ဖိုးလုံးရောကပြှီး တဈလလောကန်မှေ ဦးမှင့စြိုးက သူ့မှေးရပမြှေ အလညပြှနသ်ှားတာ အခုထိ ပြနမြလာသေးဘူး။

” ဆကပြှောကြာ “

” ဟုတ် … ကနတ်ော့နောြ ကိုကြောြဦး … မမဖြူတို့ ပြီးကာနီးလေး ကနွောလြည်း မနနေိုငတ်ာနဲ့ အိမသ်ာထဲ ဂွင်းထိုငထြုနတော တံခါး မပိတမြိဘူး … မမဖြူ သေးလာပေါကတ်ော့ တံခါး အဖြင့ြ ပကပြင်းတိုးတော့တာပဲ … မမဖြူက ကနွော့လြီးကြီး စိုကကြှည့ပြှီး ခဏနမှေ သူ သေးပေါကခြငွလြို့ဆိုပြီး ထွကခြိုင်းတာ … နောကရြကြ ဈေးလိုကပျို့ခိုင်းပြီး မမဖြူက ခါးဖကရြင်း ကနွော့လြီးကို မထိတထိလေး လာလာကိုငတ်ယ် “

” အင်း … မင်းက ဆိုငကြယန်ဲ့ လိုကပျို့တာ … သူပို့ခိုင်းတာလား … မင်းက သချော လိုကပျို့ပေးတာလား “

” မမဖြူက … ပို့ခိုင်းတာပါ “

အိမမြှာ ဆိုငကြယကြ ၃ စီးဗွ။ တဈစီးပဲ ကြုပစြီးတာ။ တဈစီးက ယောကဖြကိုသိန်းလှင် အိမပြှနရြောကမြှ ထုတစြီးတာ။ နောကတ်ဈစီးက မမဖြူ တဈလလောကပြဲ ကြောင်းယူသှားပြီး ဆိုငကြယခြငွြး ခွိတမြိတော့ ကြောကပြှီး မစီးတော့တာပါ။ အခုမှ ဖိုးလုံးကို ဈေးပို့ခိုင်းရင်း ပြနထြုတစြီးနတောပေါ့။

” တဖြည်းဖြည်း မမဖြူက … ကနွော့ကြို ဟိုမေးဒီမေး မေးရင်း တနေ့ကြ … မိုးရှာလာလို့ ဈေးအပြန် လမ်းလေးက သဈပငကြှီးအောကြ ဝငပြှီး မိုးခိုကြတယ် … ကနွောြ ပုဆိုးထဲက လီးကလည်း မမဖြူ ဆိုငကြယပြေါြ ကိုငလြိုကလြာလို့ တောငန်တောပါ … အဲဒီနေ့ပဲ မမဖြူက ဂွင်းတိုကပြေးတာ “

” မင်းက … ငါ့အဈမဟာကို ပြနမြကိုငဘြူးလား “

” အဲခွိန် မကိုငရြဲဘူး … ဆရာသိန်းကို ကြောကတ်ယဗြွ … မမဖြူက ဆရာသိန်း ပြနတ်ိုငရြင် ကနွော့ကြို နှငထြုတမြှာပေါ့ “

ဖိုးလုံးဘကကြ ကြည့်တ်ော့လည်း ဟုတသ်လိုလိုပါပဲ။ အခန့မြသင့ရြင် ထောငပြါ ကမွှာလေ။ ကြုပလြည်း ဖိုးလုံးပြောသမွှ ဆေးလိပလြေး ဖြာရင်း နားထောငန်လေိုကတ်ယ်။

” ၅ ရကလြောကြ ဈေးပြနရြင် မိုးရှာရှာ မရှာရှာ … အဲဒီ သဈပငကြှီး အကြယမြှာ မမဖြူက ကနွော့ကို ဂွင်းထုပေးတော့တာပဲ … တဈရကကြွ ဂွင်းထုနတေုန်း လူတဈယောကြ သေးလာပေါကလြို့ တန်းလန်းကြီး အိမပြှနလြာခဲ့ရတယ် … အိမရြောကတ်ော့ ဆရာသိန်းက သူဝယပြှီးသား စကပြဈစည်း ဘောကခြွာတွေ ဘောစိ ငှားထားတဲ့ ဂိုဒေါငကြနေ ပြနလြာယူလို့ ကနွောလြည်း ကူရှာပေးနတောပါ … ဆရာသိန်း ပြနထြှကသ်ှားတော့ ကနွော့ကြို နောကဖြေးခေါပြှီး မမဖြူက ဂွင်းပြနတ်ိုကပြေးတာပဲ … ဂွင်းတိုကပြေးရင်း သူ့စောကပြတကြို လှနပြှပေးတယ် ပြီးမှ ကနွော့လြကကြို ဆှဲယူပြီး သူ့စောကပြတလြေး နိုကခြိုင်းတာပါ “

” နောကပျိုင်းကြ မမဖြူက လီးစုပပြေးတာ ကနွောြ မခံနိုငဘြူးဗွ ခဏလေးနဲ့ လရညတ်ှေ ထွကကြလွာတာ … မမဖြူ စောကပြတကြိုလည်း ကနွောြ ပြနယ်ကပြေးလိုကတ်ာပေါ့ … ညနပေိုင်း မမဖြူ ကြောင်းက ပြနလြာတော့ ကနွော့ကြို သူတို့ အိပခြန်းထဲ ခေါပြှီး ပကလြကလြန် လှဲခိုင်းတယ် ပုဆိုးလနပြှီး လီးကို အငမ်းမရ စုပတ်ော့တာပဲ … ကနွောြ မမဖြူ စောကပြတကြို ပြနယ်ကပြေးမယ် ပြောတော့ နောကရြကမြှ ယကတ်ဲ့ … ထူးဆန်းတာက မမဖြူ စောကပြတထြဲက လရညတ်ှေ စီးကနွတော ကြောင်းမှာ ဘယသ်ူနဲ့ လိုးလာလည်း မသိဘူး … ကနွော့လြီးကြီး ထောငမြတလြာတာနဲ့ အပေါကြ တကဆြောင့တ်ော့တာ … သူညှောင်းသှားမှ ကနွောကြ အပေါကြ ခွလိုးပစ်တာ … အဲဒါ မမဖြူကို ကနွောြ ပထမဆုံး လိုးတဲ့အခွိနပြဲ “

မမဖြူက ကြောင်းခွိန် နေ့တပိုင်းခွင့ယ်ူရင်း ခွပြတေခြေါင်းဖြူကြီးနဲ့ လိုးလာပြီး အာသာ မပြလေို့ အိမပြှနရြောကတ်ာနဲ့ ဖိုးလုံးကို ထပအြလိုးခံတာ နမှောပါ။ ဖိုးလုံးက သိမယမြထငဘြူး။

” အောြ … နောကပျိုင်းကြ ဘယန်ှဈခါလောကြ လိုးဖြစ်ကတွာလဲ “

” အခုတဈခါနဲ့ဆို ၁၀ ကြိမလြောကြ ရှိပါပြီ … တခါတခါ … ညဘကြ အိမသ်ာထဲ သေးပေါကဆြုံလည်း မမဖြူက ရကနေဘြကခြေါပြှီး … ကနွော့ကြို လိုးခိုငသ်ေးတယ် … ဒီနေ့က … မမဖြူ ကြောင်းလိုကပျို့မလို ပြငတ်ုန်း မိုးက တအားရှာလာလို့ မပို့ဖြစ်တာ … မမဖြူ ကြောင်းဝတစြုံ လဲနတေုန်း ကနွောြ ဖုန်းဖြင့ပြှီး အပြာကား ကြည့်တ်ော့ … မိန်းမကို ယောင်ျကြားက ထမင်းစားရင်း ထလိုးတဲ့ အခန်းပါလာတာ … ကနွော့ြ လီးကလည်း တင်းလာတာပေါ့ … မမဖြူ အိပခြန်းဘကသ်ှားတော့ မမဖြူ မရှိဘူးဗွ … မီးဖိုခန်းထဲ ထမင်းထုပန်တေုန်း နောကကြနေ ထမိနလြှနပြှီး စောကပြတရြော ဖငပြေါကတ်ှပေါ ယကပြေး ပြီးမှ နောကကြ လိုးပစ်လိုကတ်ယ် “

ဖိုးလုံး စကားဆုံးတော့ ကြုပလြည်း နောကထြပ် အစီစဉရြှိလား မေးကြညလြိုကတ်ာ တနကေုန် ကိုသိန်းလှငန်ဲ့ကြုပ် ပြနမြလာမချင်ြး အလိုးခံမှာမို့ ဖိုးလုံးကို အားမှေးထားဖို့ မှာထားတဲ့ အကြောင်းပါ သိလိုကရြတယ်။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း အလုပပြိတလြို့ မူးပြီး အိပန်ကြေောင်း ပြောပြဖို့ မှာပြီး ကုတငပြေါြ မှေးနလေိုကတ်ာ။ ဖိုးလုံးလည်း ကြုပဘြေး ဝငလြှဲနတောပါ။ ခဏကြာတော့ ဘီယာအရှိနလြေးနဲ့ မိုးအေးအေးလေးအို့ ငိုကကြနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတော့တာပဲ။

မိုးကလည်း တနကေုန် မရပဘြူးဗွ။ ခဏပဲ တိတပြှီး တဝုန်းဝုန်းနဲ့ ရှာနတေော့တာ။ ပြတင်းပေါကကြ ဖြတတ်ိုကလြာတဲ့ မိုးသကလြကြေောင့ြ အိပခြန်းလေး ခမွြးစိမ့စြိမ့ြ ဖြစ်ပြီး နိုးလာခဲ့တယ်။ ဘေးနားက ဖိုးလုံး ဘယအြခွိနကြ ထသှားမှန်း မသိလိုကတ်ော့ဘူးဗွ။

မမဖြူ အိပခြန်းဖကြ ချောင်းနကြေ အပေါကလြေးက ကြည့်လြိုကတ်ော့ မမဖြူနဲ့ ဖိုးလုံးက ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ နူတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပရြင်း မမဖြူလကကြ ဖိုးလုံး ပေါငကြှားထဲက လီးကို စွပေးနတော။ ဖိုးလုံးက မမဖြူ နို့တွကေို ညှဈခွရင်ေး ဒူးထောကြ ထရပလြိုကတ်ယ်။ ဖိုးလုံး ဒဈကြီး မမဖြူ နို့အုံရှေ့ ကားထွကန်တော ဇတကြားထဲက လီးကြီးအတိုင်းပဲ။

” မင်းဟာ … လူရောဟုတရြဲ့လား … ဟယ် “

” ဟင် … ဘာလို့လည်း … မမဖြူကလည်း “

” မင်းလီးက … ထွားလိုကတ်ာ မပြောနဲ့ … မမဖြူ ဖြင့ြ မင်းနဲ့လိုးတိုင်း သားအိမတ်ှေ … ကငွကြငွန်တော “

မမဖြူက ဖိုးလုံးလီးကြီးကို လီးတဝကလြောကကြ ဆုပကြိုငပြှီး ဖြဲခပြဈတယ်။ သူ့နို့အုံရှေ့ ဖိုးလုံး ဒဈးဖူးကြီး ကြည့်ရြင်း ကြောကန်တေဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ပြောနပမေယေ့ြ မကြလြုံးတွကေ အရောင် တောကလြာပြီး လီးထိပကြို ဆှဲစုပပြဈတော့တာဗွ။

” ကနွော့လြီးက ကြီးလို့လား … မမဖြူ “

” ကြီးတယ် .… တကယကြှ မမဖြူ မညာပါဘူး … ပြှတ် ပြှတ် … ပလပ် … မင်းဆရာ လီးတောင် မင်းလောကြ မရှိဘူး “

မမဖြူက ဖိုးလုံးလီးကို စုပန်ရင်ေး ဖိုးလုံးမေးသမွှ ပြနဖြှပေေးနတယ်ေ။ လီးထိပကြနေ အရင်းထိ လွှာနဲ့ သပခြပြှီး လင်းအရင်းအောကဖြကြ လဥတွေ ဆှဲစုပတ်ော့ ဖိုးလုံးတဈယောကြ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ တအီးအီး ညည်းနတေော့တာ။

” ရှီးးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ မမဖြူရယ် … ကနွော့လြီးက ကြီးတော့ … မမဖြူ ခံချင်ရြဲ့လား “

” ဟယ် … ခံချင်တ်ာပေါ့ ကြာ … အခုတောင် မင်းလီးကြီးစုပရြင်း … မမဖြူ စောကပြတကြ အရညစြိမ့ထြှကန်ပြေီ “

” ကနွောြ လည်း … ဖားကန့မြှာ ကတည်းက … မမဖြူ ဓာတပြုံတွေ ကြည့်ရြင်း … မှန်းပြီး ဂွင်းထု နရတောပါ … အ အားးး …… ကြှတကြွှတ် “

မမဖြူကလည်း ဖိုးလုံးစကားကြားတော့ စိတကြှှလာပုံပဲဗွ။ လဥတွေ တဈလုံးပြီး တဈလုံး စုပန်ရောကနေ ဖိုးလုံး ဒဈကြီးကို သှားနဲ့ ဖိကိုကပြဈတာ ဖိုးလုံး ပေါငတ်နတ်ှေ တဆကဆြကြ တုနန်တေော့တယ်။

” အံမယ် … မမဖြူကလည်း … မင်းလီးကြီး အိမသ်ာထဲ မှငကြတည်းက … မင်းဆရာနဲ့ လိုးတိုင်း မင်းလီးကြီးကို မှန်းပြီး ခံနတောပါနောြ “

မမဖြူက ပြောပြီးတာနဲ့ ပကလြကလြှနပြှီး ပေါငတ်နန်ှဈဘကြ ကြေးမှှောကပြှီး ဖြဲပေးနတော။ ဖိုးလုံးက ၁၀ မိနဈလောကြ မမဖြူကို ကော့ပြနန်အေောင် ယကပြေးတာဗွ။ ဖငပြေါကတ်ှပေါ ယကတ်ော့ မမဖြူလည်း ကြာကြာ တောင့မြခံနိုငတ်ော့ပါဘူး ဖိုးလုံးကို လိုးပေးဖို့ ဖြင့ပြှောနပြေီ။ မမဖြူ စကားဆုံးတာနဲ့ ဖိုးလုံးကလည်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပတ်ေ့ပြီး ဒူးထောကြ ဖိလိုးနတယ်ေ။ အခကြြ ၅၀ လောကကြွ ဖိုးလုံးက မမဖြူကိုယပြေါြ မှောကခြပြှီး နို့သီးခေါင်းတွေ တဖကပြှီး တဖကြ ပြောင်းစိုရင်း တဘှတဘြှတန်ဲ့ လိုးပေးနတော။

အတောလြေး ကြာတော့ မမဖြူက ဖိုးလုံးခေါင်းကို သူနို့တွနေဲ့ ဆှဲကပပြှီး ဖငကြှီးကော့ထိုးနတော အသားချင်ြးထိတော့ တဘတဘြတန်ဲ့ ဆူညံနတယ်ေ။ ဖိုးလုံးခါးပေါြ ခွနှစ်ေချောင်းလိမခြွိတပြှီး ဆှဲကပရြင်း မမဖြူက အရငပြှီးသှားတာပါ။ ခဏနမှေ ဖိုးလုံးက အခကြြ ၃၀ ခန့ြ ဆှဲလိုးပြီး အထွဋအြထိပ် ရောကသ်ှားခဲ့တယ်။ အခန်းပြငတ်ောင် မထွကကြှဘူးဗွ။ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အနထေားနဲ့ မမဖြူက ဖိုးလုံးလီးကို စုပပြေးနသလေို ဖိုးလုံးကလည်း မမဖြူ စောကပြတကြို တပြတပြှတ် ယကပြေးရင်း သန့ရြှင်းရေး လုပန်ကြတော။

အဲဒီနောကပျိုင်း ညဘကတ်ှေ မမဖြူ အိပခြန်းတံခါး ဖြင့တ်ာနဲ့ ဖိုးလုံးလည်း ပြောကပြွောကသ်ှားတတတ်ာ ကြုပယ်ောကဖြနဲ့ ဖားကန့ြ ပြနမြလိုကခြင် အခွိနထြိပါပဲဗွာ။ ကိုသိန်းလှငတ်ို့ ဖားကနမြပြနခြငလြေး ဦးမှင့စြိုး ပြနရြောကလြာတယ်။ ဖိုးလုံး ပြနပြှောပြတာတော့ ဦးမှင့စြိုးကလည်း လူလဈရင်း မမဖြူကို ခေါခြေါလြိုးတယ် ပြောတယ်။ မမဖြူလည်း ကိုသိန်းလှငန်ဲ့ ဖိုးလုံး ဖားကန့ပြှနတ်ကသ်ှားပြီး တဈလကြာတော့ ကိုယဝြနရြတော့တာပဲ။

ကိုသိန်းလှငကြ တဈခေါကပြှနလြာပြီး ကြုပကြို သူ့မိန်းမ ဂရုစိုကဖြို့မှာရင်း တဈပတလြောကန်ပြေီးမှ ပြနတ်ကသ်ှားတယ်။ ကိုယဝြန် ၅ လ လောကမြှ ဦးမှင့စြိုး ပြနရြောကလြာတယ်။ သူနဲ့ခိုးလိုးတာ ဖိုးလုံး တွေ့သှားလို့ ပြသနာဖြစ်ပြီ ထငပြှီး ရှောငန်တောတဲ့။

ယောကဖြ နောကတ်ခေါကြ မိုးတွင်း အိမပြှနလြာတော့ တဈယောကထြဲပါ။ ဖိုးလုံးက မိန်းမ ရသှားပြီ ပြောတယ်။ မမဖြူကလေးက လသားလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ကိုသိန်းလှငကြ ခစွလြိုကတ်ာ တုနလြို့ပါပဲဗွာ။ ဖိုးလပြည့ဆြိုပြီး ကိုသိန်းလှင် ကိုယတ်ိုင် ပေးခဲ့တာပါ။ တဖြည်းဖြည်း ကြုပတ်ူ ဖိုးလပြည့လြေး ကြောင်းတကဖြို့ အရှယရြောကလြာတော့ စကားပြောတာ ခစွစြရာလေးဗွ။

” ဦးဦး … သားသား ကြောင်းလိုကပျို့ … မမကေေ … မအားဘူးတဲ့ “

” ဟားးး … အခုသှားမှာ မင်းအမေ ကြောင်းလေ သားရဲ့ … လာလာ ဦးဦး လိုကပျို့မှာပါ “

သနပခြါး အဖြေးသားနဲ့ ကြုပတ်ူလေးက မမဖြူနဲ့ ခွှတစြှပဗြွ။ ဖိုးလပြည့ြ အဖကေ ဘယသ်ူလည်း ဆိုတာတော့ ကြုပလြည်း သချောမသိဘူးဗွ။ ကြုပမြပြောနဲ့ မမဖြူတောင် သိမှာ မဟုတလြောကဘြူး။ ပြောပြဖို့တော့ ခကတ်ယဗြွာ။

ပြီးပါပြီ။