အောစာအုပ်

ဒုတိယအရှယ်၏ ဒုတိယဝဒနော

တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ပြနရြောကတ်ာနဲ့ ကြုံနတောမို့ ကနွောတ်ကခြဲ့သည့ြ မဂွော ဆရာကနတ်ော့ပြဲကို တကမြိသည်။ မတွေ့ရသညမြှာ ဆယစြုနှစ် ၃ စုကြောလြောကရြှိမည့ြ သူငယခြငွြးတွနှငေ့ြ ပြနဆြုံသညမြို့ ဟေးဟေးဟားဟား နှင့ြ မှတမြိသမွှ သူငယခြငွြးတွကေို နှုတဆြကစြကားပြောနတေုန်း ကြောင်းတုန်းက အသအလေဲ ကြှခေဲ့သည့ြ ရီ ကို ရုတတ်ရကြ တွေ့လိုကသ်ည်။

အင်းလေ၊ ကိုယကြလည်း သူနဲ့များ ပြနဆြုံမလားဆိုသည့ြ ရညရြှယခြကြကြလည်း ရှိသညမြို့ ကြောင်းဝင်းထဲရောကကြတည်းက သူ့ကို ရှာမိသည်။ တွေ့သညန်ှင့ြ ခကြခြှင်းမှတမြိလိုကသ်ည်။ သူက ငယရြုပမြပြောင်း၊ နည်းနည်းလေး ဝလာသညမြှ လှဲ၍ အရငအြတိုင်းပင်။ သူကလည ကိုယ့ကြို မှငမြှငခြငွြးမှတမြိတယထြင့ြ။ ကနွော့ကြို မှငသ်ညန်ှင့ြ အံ့သှသလို မကြဝြန်းအစုံ ဝိုင်းစကသ်ှားပုံလေးက အရငလြို ခစွစြရာပငကြောင်းသေး။

ဘေးနားပါလာသည့ြ ငယသ်ူငယခြငွြးက ဟေ့ရောင် အဲဒါ မင်းရဲ့ ရီ လေ၊ မှတမြိလား ဆိုသညကြို ပြနမြဖြမေိ။ ကြောင်းတုန်းက ရီ့နားကပဖြို့ ကြောကဒြူးတုနတ်တသ်ည့ြ ကနွောကြ ရီ့ကို ပြုံးပြရင်း အနားသို့ လွှကြသှေားကာ ကနွော့ကြို မှတမြိလားလို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် မေးမိသှားသည်။ ရီ့အနားမှာ ရှိနသညေ့ြ အကြောင်းသိ ငယသ်ူငယခြငွြးက ကနွော့ကြို ကြည့်ရြင်း သူ့ပါးစပကြို လကဖြှင့ပြိတကြာ ရယသ်ညကြိုပင် ဂရုမစိုကမြိ။ ရီကလည်း ရဲရဲတင်းတင်းပင် ကနွော့ကြို ပြုံးကြည့်ရြင်း ဟှန့ြ မှတမြိပါ့တောြ တဲ့။ ကြောင်းတုန်းက ကနွော့ကြို မှငလြွှင် ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြင့ြ ခွလှမြေးကြဲကြီးနှင့ြ ပြေးတတသ်ူက ကနွော့လြိုပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြနဖြှသည်ေ။

သှောြ အသကတ်ှလည်ေး အတောကြှီးလို့ အခွအနေတွလေည်ေး ပြောင်းကုနပြှီဘဲ၊ အခုမှတော့ အရငလြို နလေို့ မရတော့။ တဈယောကကြို တဈယောကြ ပြုံးကြည့်ရြင်း နကေောင်းလားဆိုသည့ြ စကားကို ပျိုငတ်ူမေးမိလို့ အတူရယဖြစ်သှားသည်။ အနားက အကြောင်းသိ ရီနှင့တ်ှဲနကြေ သူငယခြငွြးက လှမ်းစရာလေးတွေ ဖြစ်ကုနပြှီနောြ ဟု နောကသ်ညကြို ရီက နငလြည်း ဟိုတဈယောကကြို သှားရှာလဟေု ပြနန်ောကသ်ည်။ ကနွောန်ှင့ြ ပါလာသည့ြ သူငယခြငွြးက တငမြောငဝြင်းကို ပြောတာလား၊ သူ့ကိုတော့ မတွေ့သေးဘူး၊ ဒါပမေဲ့ သူ့ သူငယခြငွြးကိုတော့ ဟိုနားမှာ တွေ့လိုကတ်ယ်၊ လာ ကနွောတ်ို့ ဟိုဘကမြှာ တခွား သူငယခြငွြးတွေ သှားနှုတဆြကရြအောင်၊ သူတို့ကို ခဏထားခဲ့ ဆိုပြီး အလိုကတ်သိ ရီ့သူငယခြငွြးကို ခေါထြုတသ်ှားတော့ ကနွောန်ှင့ြ ရီ နှစ်ယောကထြဲ ကနွခြဲ့သည်။

ကနွော့ကြ ရီ့ကို ကြည့်ရြင်း ရီက ငယရြုပမြပြောကဘြူးနောြ၊ ပိုပြီးတောင် လှလာသလိုဘဲ ဟု ကနွောကြ ပြုံးရင်း ပြောတော့ ရီက အံမယ် ယူကလည်း ငယရြုပမြပြောကပြါဘူး၊ အခုမှ ပိုခန့လြာတာ၊ ဆိုပြီး ကနွော့ကြို အာကမွခံ ပြနမြှှောကသ်ည်။ ကနွောကြ သူ့ရဲ့ တို့တို့ ယူတို့ အပြောကြောင့ြ နောကခြငွလြာတာနဲ့ ဒါပမေဲ့ နာမညတ်ော့ မေ့နပြေီ မဟုတလြား ဟု ပြုံးပြီး ပြောလိုကတ်ော့ ဟှန်း ကိုဇောန်ောြ တဲ့ ဆိုပြီး ရဲရဲတင်းတင်းပင် လကမြောင်းကို ရိုကသ်လို လာပုတရြင်း ရယသ်ည်။ အောြ အသကတ်ှတေောင် ကြီးလာပြီဘဲ ငယင်ယတ်ုန်းက အုံ့ပုန်းခုတခြဲ့သမွှ အခုတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့။ နောကတ်ော့ ဝေးခဲ့သမွှ တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကြ စကားစဖြစ်သည်။

“ကြောင်းပြီးတာနဲ့ ယူအကဈြ ထွကသ်ှားတယဆြို”

“အင်းလေ ခစွရြတဲ့ သူက နောကဆြုံးနှစ်မှာ အိမထြောငပြှုသှားတာကိုး။ ကိုယလြည်း အသဲကြဲပြီး အဝေးလှင့တ်ာပေ့ါ”

ကနွောကြ ခပတ်ညတ်ညန်ှင့ြ ငယင်ယကြအကြောင်း ရငဖြှင့သ်လို ပြောလိုကတ်ော့ ရီက သူ့ကို ရညရြှယပြှောမှန်း သိသညထြင့ြ သူအိမထြောငကြရွသည့အြကြောင်း အတိုခွုပ် ပြောသည်။

“အဲဒီတုန်းက မမတေေို့က အတင်းဘဲ စီစဉတ်ာနဲ့ . .”

“အင်း၊ ဒါတွထေားပါ၊ ဖြစ်ပြီးခဲ့တဲ့ ကိဈစတွေ၊ ကိုယလြည်း အဲဒီတုန်းက ဘာမှ မတတန်ိုငဘြူးလေ၊ ရီကလည်း ကိုယ့ကြိုမှငရြင် ထွကပြှေးနတော”

ကနွောကြ ပြုံးရင်း ရီ့စကားကို ဖြတကြာ အရငကြ အဖြစ်ကို သတိရသလို ပြနပြှောတော့

“အင်းနောြ ဘာလို့လဲ မသိဘူး၊ အဲ့ဒီတုန်းက ကို့ဇော့ကြို ကြောကလြိုကတ်ာ၊ ပြေးဖို့ဘဲ သိတယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ အမယ် ကိုဇောလြဲ အတူတူပါဘဲနောြ၊ ရီ့ကို ဘာမှ လာမပြောရဲဘဲနဲ့များ အဝေးကဘဲ လာလာချောင်းနပြေီး”

မကြဝြန်းလေးဒေါင့ကြပကြာ မကြစြောင်းထိုးသလို ရီ ပြနပြှောသညကြို သဘောကစွှာ ရယမြိတော့ ရီကလည်း ပါးစပကြို လကန်ှင့အြုပကြာ ရယသ်ည်။

“ဟား ဟား ဟား ဟား”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

ဘာကြောင့မြှန်း မသိ ရီ့ကို မှငလြွှင် စကားမပြောရဲတဲ့ ကနွောကြလည်း အခု စကားကို သှကလြို့။ ကနွော့ကြို မှငလြွှင် ထွကပြှေးတတတ်ဲ့ ရီကလည်း အခုမပြေးတော့။ စကားကောင်းနတေုန်း အဝေးက ဘောဒြါတဈစုက ဟေ့ရောင် ဇောြဦး ဟု လှမ်းအောရြင် လကလြှမ်းပြတာကြောင့ြ ရီနဲ့ စကားဆကပြှောဖို့ မလှယမြှန်း သိလိုကသ်ညမြို့ ကမန်းကတမ်း

“ရီ မနကဖြှနအြားလား”

“အင်း အားတယလြေ”

“ဒါဆို ကိုယတ်ို့ မနကဖြှနမြှ အေးအေးဆေးဆေးတွေ့ပြီး စကာားပြောရအောင်၊ မနကစြာ စားရင်းပေါ့၊ ပြီးတော့ ရီနဲ့လည်း တွေ့ချင်သ်ေးတယ်၊ အခု သူငယခြငွြးတွနေဲ့ အေးဆေးပြောလို့ ရမှာမဟုတဘြူး”

“အင်း ကောင်းသားဘဲ၊ ဒါဆို မနကဖြှနဆြုံမယလြေ၊ ရီ ဆိပကြမ်းသာ ဟိုတယမြှာ တည်းတယ်၊ အခန်း နံပါတ် ၁၈ မှာ၊ လာခေါခြွေ”

“အင်း၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကိုယလြာခဲ့မယ်၊ မနကြ နိုးတာနဲ့ လာခဲ့မယ်”

“အစောကြီး မလာနဲ့လေ၊ ၁၁ နာရီလောကပြေါ့၊ မနကစြာ စားမယဆြို”

“ကို ပြောတာ ဘရိတဖြတဈြ လေ”

“အောြ ရီက လန့ခြွြ မှတလြို့”

“ဒါဆို ဘရိတဖြတဈြ ရော၊ လန့ခြွရြော၊ ဒင်းနားရောဆို မကောင်းဘူးလား”

ကနွော့ရြဲ့ စသလိုလို စကားကို “ဟော့တော့” ဟု အသံထွကရြင်း ကနွော့ကြို အံ့သှသလိုကြည့်တ်ော့ ကနွောကြ ပြုံးပြီး

“စောစောဘဲ လာခဲ့မယ်၊ ၇ နာရီလောကျ၊ ရီ နိုးပါ့မလား”

ရီက ကနွော့ြ စကားကို ခကြခြှင်းဘဲ

“အင်း ရီကတော့ နိုးပါတယ်၊ ကိုဇောသ်ာ မနိုးမှာ၊ ဒီည သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ပြောြဦးမှာ မို့လား”

ကနွောကြ ရီ အပြောကြောင့ြ

“အင်း ဟုတသ်ားဘဲ၊ ဒီည ပြဲဆကမြယ် ပြောနကြတေယ်၊ ဒါဆို ၈ နာရီလောကြ လာမယလြေ၊ ဖုံးဆကလြိုကမြယလြေ၊ ရီ့နံပါတပြေး”

“အင်း ၉၉၅၂ . . . .”

ကနွောကြ လကကြိုငဖြုန်းကို ထုတကြာ ရီပြောသည့ြ နံပါတကြို တဈခါထဲ နှိပလြိုကသ်ည်။ ခကြခြှင်းဆိုသလိုဘဲ ရီ လကကြိုငအြိပထြဲမှ ဖုန်းမှညသ်ံ ကြားလိုကရြတော့ ဖုန်းကို ပြနပြိတရြင်း

“အဲဒါ ကိုယ့န်ံပါတဘြဲ၊ အခုမှ ဒီကကဒထြည့ထြားတာဆိုတော့ နံပါတကြို အလှတမြရဘူး”

ဟု ရီ့ကို ပြနပြှောရင်း ဟေ့ ကြောထြှန်း ဟု လှမ်းခေါရြင်း လကပြှနပြှလိုကသ်ည်။ အတောဘြဲ စောစောက ရီ့သူငယခြငွြးကလည်း သူ့သူငယခြငွြး များနှင့ြ ရီ့ဆီ ပြနလြာသညမြို့

“အင်း ၈ နာရီကောင်းတယ်၊ ရီလည်း သှားတော့မယန်ောြ ဟိုမှာ အသန်းတို့လည်း ပြနလြာပြီ”

ဟု ကနွော့ကြို နှုတဆြကရြင်း သူ့သူငယခြငွြးဆီ အပြေးကလေး ထွကသ်ှားတော့သည်။

…………………………………………..

ရီ့ကို ပြနတ်ှေ့လိုကရြတော့ ငယင်ယကြ ဝဒနော ပြနပြေါလြာသညလြား မသိ၊ အိပန်သညေ့ြ နှလုံးသားက ပြနန်ိုးလာသလို ခံစားလိုကရြသည်။ သူရော ကိုယရြော လှတလြှတလြပလြပ် မဟုတသ်ူတွမှန်ေး သိသိကြီးနှင့ြ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ကိုယ့ကြိုယကြို ဆယကြွောသ်ကအြရှယ် လူပျိုလေး တဈဦးလို စိတမြွိုးပြနဝြငလြာသလိုလို၊ လကရြှိ ဘဝကိုပင် မေ့သှားသလိုလို ခံစားလိုကရြသည်။

မတူတာက အခု ရီနှင့ြ ပြနတ်ှေ့သည့ြ ခံစားမှုက အရငလြို ကြောကကြှောကရြှံ့ရှံ့ မဟုတဘြဲ အလိုလို ရင်းနှီးသည့ြ ငယပြေါင်းသူငယခြငွြးလို စိတမြွိုး ဖြစ်နသညေကြသာ ထူးဆန်းနသည်ေ။ ရီလည်း သူ့လိုပင် ရဲရဲတင်းတင်းနှင့ြ သူ မနကဖြှနတ်ှေ့မည် ပြောတော့ ခကြခြှင်းပင် သဘောတူကာ သူ့ကို လာခေါဖြို့ ပြောသှားသေးသည်။ အကဲခတရြသလောကတ်ော့ ရီ သူ့အပေါြ ဆကဆြံပုံနှင့ြ အကြည့်ကြ သူ့လိုပင် သူ့ကို ငယသ်ူငယခြငွြး အရင်းခေါကခြေါကတ်ဈဦးလို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆကဆြံနသလေို ဖြစ်နမှန်ေး သိသာနသည်ေ။

သူငယခြငွြးတွနေဲ့ မတွေ့တာ ကြာပြီမို့ ဆရာကနတ်ော့ပြဲ ပြီးတောင် သူငယခြငွြး ဆုံတွေ့ပြဲက မပြီး။ ဆရာ၊ ဆရာမတွကေို ကနတ်ော့ပြီးတော့ ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ သူငယခြငွြးတွေ အားလုံး စုစုရုံးရုံး ကမ်းနားလမ်းက အကငဆြိုင် တဈခုဆီသို့ ခွီတကသ်ှားကာ ဆုံတွေ့ပြဲကို ဆကကြငွြးပဖြစ်သှားသည်။ သူငယခြငွြးများနှင့ြ ငယင်ယကြအကြောင်း စားမှုံပြန် အလိုကအြထိုကြ ပြောနသေောလြည်း စိတကြ တခွိနလြုံး ရီ့ ဆီသာ ရောကန်သည်ေ။ ရီ နှင့ြ ကနွောြ စကားလကဆြုံ ကနွသညေကြို မှငလြိုကသ်ည့ြ အကြောင်းသိ သူငယခြငွြးအခွို့က နောကသ်ညကြို ရီက အခုထိ ငယရြုပမြပြောကဘြူးကြ၊ လှမ်းစရာလေးတွတေော့ ဖြစ်ကုနပြှီ ဟု ပြနပြှောမိပမေဲ့ နကဖြှန် ရီနှင့ြ ခွိန်းထားသည့ြ အကြောင်းကိုတော့ ဘယသ်ူ့မှ ဖြင့မြပြောဖြစ်လိုကြ။

အဲဒီညက မတွေ့တာကြာသည့ြ သူငယခြငွြးတွနှငေ့ြ စားရင်းသောကရြင်း တောတ်ောမြူးသှားသည်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ တံခါးလာဖြင့ပြေးသည့ြ ညီမကို သူ့ကို မနကြ ၇ နာရီ နိုးဖို့နှင့ြ မနကဖြှန် နင့ကြား ငါသုံးမယ် ဟုလည်း တဈဆကတ်ည်း ပြောလိုကသ်ည်။ ငယင်ယထြဲက ကနွောြ သူငယခြငွြးခငတ်တသ်ည့ြ အကြောင်းသိနသညေ့ြ ညီမက ကိုကြီးဇောြ သှားစရာရှိ သူတို့ကား ယူသုံးဖို့နှင့ြ သူ့ယောကြြားက ဆိုငကြယဘြဲ သုံးတာ များတာမို့ ကားကို အခွိနမြရှေး ယူသုံးနိုငကြှောင်း ပြောထားသညမြို့ အားနာမနတေော့ဘဲ မနကဖြှန် ကားသုံးမယဟြု ကြိုပြောကာ အသိပေးလိုကသ်ည်။

မနကကြှတော့ ညီမ ကားကို ဆှဲပြီး ရီ တည်းသည့ြ ဟိုတယကြို ထွကခြဲ့သည်။ ကားပေါရြောကသ်ညန်ှင့ြ ရီ့ဆီ ဖုန်းခေါကြာ ထွကလြာပြီဟု အသိပေးလိုကတ်ော့ ရီက ခကြခြှင်းပင် ဖုန်းကိုငပြှီး အင်း အဝကဘဲ စောင့န်မယ်ေ ဟု ပြနပြှောသည်။ မှေးကတည်းက နခေဲ့သည့ြ မှို့ မို့ လမ်းတွကေ ကောင်းသှားသညကြ လှဲပြီး မပြောင်း။ လမ်းသဈများသာ တိုးလာသည်။ ဟိုတယရြောကတ်ော့ ရီကို အပေါကဝြမှာ စောင့န်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ မနေ့ကလိုပင် ရီ့ ပုံစံ ရိုးရိုးယဉယ်ဉြ၊ ရီ့ဘေး ကားထိုရပကြာ ဘိုဆနဆြန် မောနင်းဟု နှုတဆြကတ်ော့ ရီကလည်း မောနင်း ဟု ပြနန်ှုတဆြကသ်ည်။ ကားပေါကြ ဆင်းပြီး တဈဖကကြ တံခါးကို ရီ့အတွကြ ဖြင့ပြေးရင်း

“လာလေ၊ ညီမကား ဆှဲလာတာ၊ သှားရလာရ အဆငပြှအေောင်”

ရီက ကားပေါတ်ကထြိုငရြင်း

“ဘယသ်ှားမလို့လဲ”

ဟု မေးသည်။ ကနွောကြ ခကြခြှင်း ပြနမြဖြသေေးဘဲ ရီ့ကို စချင်န်သညေမြို့ မကြန်ှာ မခွိုမခဉွန်ှင့ြ ပြုံးကာ ကားပေါပြှနတ်ကပြှီး စကန်ှိုးလိုကသ်ည်။ ကားစထွကတ်ော့ ရီက မေးပြနသ်ည်

“ဘယသ်ှားမလို့လဲ ဆို”

ဟိုတယအြဝက ထွကလြို့ ကားလမ်းမပေါအြရောကမြှာ ကနွောကြ ရီ့ကို ပြုံးကြည့်ရြင်း

“ရီ့ကို ကားတငပြှေးလာတာ”

ဟုပြောလိုကတ်ော့

“ဟော့တော့ျ”

ရီ့အသံကြောင့ြ ကနွောြ အသံထွကအြောင် ရယမြိသည်။ ကနွော့ရြယသ်ံက ဗိုလအြောငဒြင် အသံမွိုးဖြစ်သှားလို့လားမသိ

“ကိုဇောန်ောြ ဒါဆို ပြနကြှေ့ ပြနကြှေ့ ၊ မပြောမဆိုနဲ့ ရီ့ကို ဒီလိုမလုပန်ဲ့” ဟု လှမ်းပြောတာမို့ ကနွောစြတာကို ရီက တကယမြွား ထငန်လေား မသိဟုထငကြာ လှမကြှည့လြိုကတ်ော့

“ရီ အဝတအြစားတွေ ပြနယ်ူရဦးမယလြေ”

တဲ့ ဟုပြောကာ သူ့ပါးစပကြို လကန်ှင့အြုပကြာ အူလှိုကသ်ဲလှိုကြ တခစ်ခစ် ရယတ်ော့သည်။ ဒီတော့မှ ရီ ပြနန်ောကတ်ာဟု သဘောပေါကကြာ ကနွောလြည်း တဟားဟား အောရြယမြိသည်။ အောြ ကြောင်းသားဘဝက တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ စကားမပြောမိခဲ့သမွှ အခုကြတော့ . . . .

ကားကို လမ်းမကြီးအတိုင်း မောငလြာရင်း

“ဗိုကဆြာနပြေီလား၊ ဘာစားမလဲ”

“မသိဘူးလေ ကိုဇော့ြ သဘော၊ ရီလည်း ပြနမြရောကတ်ာကြာတော့ ဘယဆြိုငကြောင်းလဲ မသိတော့ဘူး”

“ကိုက ပိုဆိုးပေါ့၊ အခု အကုန် အသဈအဆန်းခညွြး ဖြစ်နတော၊ ဒါဆို ဒီလိုလုပလြေ၊ ကမ်းနားလမ်းဘကြ သှားမယ်၊ အဲဒီမှာ ဆိုငတ်ှပေေါတယ်၊ အဲဒီက မုန့ဟြင်းခါးတို့ အုန်းနို့ခေါကဆြှဲတို့ မနကစြာ တဈခုခု ရတဲ့ ဆိုငတ်ဈဆိုငဆြိုင် ဝငစြားပြီး စကားပြောတာပေါ့၊ မကောင်းဘူးလား”

“အင်း”

ကားကို ကမ်းနားလမ်း အတိုင်း ခပဖြှေးဖြေး မောင်းလာကာ ဆိုငတ်ှကေို လှမ်းကြည့်ရြင်း

“ဟော မုန့်ဟင်းခါး အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ ဆိုပါလား၊ ကောဖြီ လဘကရြညလြည်း ရတယ်၊ ဒီမှာ စားမလား”

“အင်း ကောင်းသားဘဲ”

ရီ့ဆီက သဘောတူခကြရြတော့ ကားကို ဆိုငရြှေ့ရပကြာ ဆိုငထြဲ ဝငထြိုငလြိုကကြှသည်။ စားပြဲထိုး ကောငလြေးရောကလြာတော့

“ရီ ဘာစားမလဲ”

“မုန့်ဟင်းခါးဘဲ စားမယ်၊ ရီက မုန့်ဟင်းခါးဆို အသကြေိုကြ၊ ကောဖြီလည်း သောကမြယ်”

“အုန်းနို့ခေါကဆြှဲရော စားမလား”

“ဟငအြင်း မုန့်ဟင်းခါးဆိုရပြီ၊ ပဲကြောန်ဲ့၊ ဘဲဥနဲ့”

“အင်း၊ ညီလေး သူပြောသလို ၂ ပြဲ၊ ကောဖြီ ၂ ခွကြ၊ ကောဖြီက အထုတန်ဲ့ဟာ မလုပန်ဲ့၊ နကဈြ ရှိလား၊ အဲဒါလုပ်”

စားပြဲထိုးလေး ထွကသ်ှားတော့ ရီက

“အခု အလညပြှနလြာတာလား၊ ဘယတ်ော့ပြနမြလဲ”

“အင်း၊ ပြနမြရောကတ်ာ ကြာပြီဆိုတော့ အမေ့ကို လာတွေ့တာ၊ ဟိုရောကပြှီးကတည်းက ပြနလြညဖြစ်တာ အခုမှ ၃ ခေါကဘြဲ ရှိသေးတယ်၊ အခုတဈခါမှဘဲ ရီနဲ့ဆုံတော့တယ်၊ ဒါ ဆရာကနတ်ော့ပြဲ ကြေးဇူးလေ”

“အခု တဈယောကထြဲ ပြနလြာတာလား”

“အင်း၊ တဈယောကထြဲလာတာ၊ ရီကရော အခု ဘယမြှာ နနလေေဲ၊ ကိုလည်း ထွကသ်ှားပြီးကတည်းက ရီ့သတင်း ဘာမှမသိတော့ဘူး”

“ရီ အခု ရနကြုန် ကမျဘာအေးမှာ၊ အခု သူငယခြငွြးက ဆရာကနတ်ော့ပြဲ အတင်းခေါလြို့၊ မနကဖြှန် ညကားနဲ့ ရနကြုန် ပြနမြယ်”

“ကိုယကြတော့ ၂ ပတလြောကြ ကြာဦးမယ်၊ ဒီမှာ အမတေို့နဲ့ တဈပတလြောကန်ေ၊ ပြီးရင် နည်းနည်းပါးပါး လွှောကလြညမြလားလို့”

“ဘယတ်ှလညေမြလို့လဲ”

“ရှမ်းပြညဘြကြ ကလောတို့ လားရှိုးတို့ အင်းလေးတို့ မရောကဖြူးသေးလို့၊ မသိသေးပါဘူး၊ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ညှိကြည့်ရြဦးမယ်”

စကားပြောနတေုန်း မှာထားသည့ြ စားစရာ လာခတွော့ စကားစ ပြတသ်ှားသည်။ ကနွောကြ မုန့်ဟင်းခါးပန်းကနကြို ဇွန်းနဲ့မှှကော နည်းနည်းမှည်းကြည့်လြိုကပြှီး

“ကောင်းသားဘဲ မဆိုးဘူး”

“မောလြမှိုင် မုန့်ဟင်းခါးကတော့ ဘယဆြိုငစြားစား ကောင်းပါတယ်၊ မောလြမှိုင် အစားလေ ကိုဇောမြေ့နပြေီလား”

“အင်း ဟုတသ်ား၊ ဒါကြောင့ြ မောလြမှိုငသ်ူတွေ ဝ တာ၊ ဟား ဟား။ ဒါပမေဲ့ ရီက မဝပါဘူး၊ မောလြမှိုင် မနတေော့လို့ ဖြစ်မယ်”

“ရီက ကိုယ့ကြိုယကြို ဝိတထြိန်းနတော၊ ဝလာတယ် ထငရြင် တရားသှားဝငလြိုကရြော၊ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

“ဟား ဟား ဟား ဟား တယဟြုတပြါလား၊ တဈခကြခြုတ် နှစ်ခကြပြှတ်၊ ဒါနဲ့ ရီ့ အိမထြောငရြေးရော”

“ဒီလိုပါဘဲ၊ သူလည်း သူ့စီးပြားရေးနဲ့သူ ရှုပန်တော၊ အခုက အပျိုငအြဆိုငမြွားတော့ ပိုဆိုးပေါ့”

“ရီနဲ့ရော အဆငပြှလေား”

“ဒီလိုပါဘဲလေ၊ ဒါတွေ မပြောချင်ပြါဘူး”

“သားသမီးရော . ..”

“တဈယောကဘြဲ၊ သမီးလေ၊ ဆရာဝနအြောငပြှီးပြီ၊ အခု ဟောကဈြ ဆင်းနတယ်ေ၊ ကိုဇောရြော”

“သား တဈယောကထြဲဘဲ၊ ကြနပြှူတာ အငဂြငွန်ီယာ၊ မနှစ်က အောငပြှီး အခု အလုပလြုပန်ပြေီ”

“အိမထြောငရြေး အဆငပြှလေား မေးတာ”

“ရနတ်ော့ ခဏခဏ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီလိုပါဘဲ လူ့တာဝနအြရလေ၊ ရငထြဲက ခံစားခကြကြ သပသ်ပ်၊ လကတ်ှေ့ဘဝက သပသ်ပ် ဖြစ်နတော၊ ကိုယဘြာကို ဆိုလိုလဲ ဆိုတာ ရီသိမှာပါ၊ အခု ရီနဲ့တွေ့တာ ကိုယတ်ောတ်ောြ ပြောသ်ှားတာ၊ ရုတတ်ရကကြှီး ကမျဘာသဈထဲ ရောကသ်ှားသလိုဘဲ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ကိုဇောကြ နိုငင်ံခွားမှာ နပလေေို့ဘဲ၊ တဈခါတည်း နားလညအြောင် ပြောတတတ်ယ်၊ ရီတောင် အဲလို မပြောတတဘြူး ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

“ပြောတတတ်ာ မဟုတဘြူးလေ၊ ကိုယကြ စိတထြဲက ဖြစ်နတောကို အမှနပြှောပြတာ၊ ရီလည်း ကိုယ့လြိုဘဲလား”

“မသိဘူးလား”

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ၊ မသိဘူးဆိုရင် ရီက ကိုယ့ကြို ငတုန်း လို့ ပြောမယထြငတ်ာဘဲ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ကိုဇောကြတော့လေ၊ အရငကြ ကိုဇောမြှ ဟုတရြဲ့လား”

စကားသှကန်တေဲ့ ကနွော့ကြို အရငန်ဲ့ မတူတဲ့ သဘောမွိုးနဲ့ ပြောတာမို့

“အောြ ရီကလည်း အသကကြ ကြီးလာတော့ သတ်တိလည်း ရှိလာပြီလေ၊ ရီတောငမြှ အရငကြလို ထွကပြှေးနတေဲ့ ရီ မဟုတတ်ော့တဲ့ဟာ၊ သူများခညွြး မပြောနဲ့လေ”

“အင်းနောြ ထူးဆန်းတယ်၊ ရီ့စိတထြဲ ကိုဇောန်ဲ့ တွေ့တော့ အရမ်းပြောသ်ှားသလိုဘဲ၊ တဈခါမှ အဲ့လို စိတလြှတကြိုယလြှတ် မပြောဖြူးဘူး”

“ကိုယလြည်း ဒီလိုဘဲ၊ ကိုယ့စြိတထြဲမှာ ရီ့ကို အရမ်းရင်းနှီးနသလေိုဘဲ၊ အလိုလိုပြောန်တော”

ရငဖြှင့မြိသလို ပြောရင်း တဈယောကကြို တဈယောကကြှည့မြိကြသည်။ ကြောင်းသားဘဝ ကတည်းက ရီနှင့ြ မကြလြုံးချင်ြးဆုံနကြေ။ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ စကားမပြောဖူးသောလြည်း အလိုလို အကြည့်တ်ှကေို နားလညန်သလေို ခံစားလိုကရြသည်။ စကားမဆကဖြစ်ကြဘဲ အတွေးကိုယစြီနှင့ြ ခဏညိမသ်ှားကာ မှာထားသည့ြ ကောဖြီကို နှစ်ယောကသ်ား သောကရြင်း

“ရီ”

ရီက အသံထွကြ မထူးဘဲ ကနွော့ကို မကြလြုံးပင့ကြာ ထူးသည့ြ သဘောနှင့ြ လှမ်းကြည့်သ်ည်။

“ရီ ဒီနေ့ ဘာလုပစြရာရှိလဲ”

“ဘာမှတော့ မရှိပါဘူး။ နေ့လညအြားရင် မိသန်းတို့ကို ခေါပြှီး ဈေးပတမြလားလို့”

“ခြိန်းထားလို့လား”

“ခွိန်းတော့ မခွိန်းထားဘူး၊ မနေ့က သူတို့ မေးတော့မေးတယ်၊ ရီက ကိုဇောန်ဲ့ ခွိန်းထားတယလြို့၊ ပြီးမှ ဖုန်းခေါလြိုကမြယလြို့”

“အင်း၊ ကိုယစြဉြးစားနတော၊ အခု ရီနဲ့ ပြနဆြုံတုန်း ကိုယတ်ို့ ကြိုကျခမီ ဘုရားဖူးသှားရင် ကောင်းမလားလို့”

“နှစ်ယောကထြဲလား”

“အင်း ဖြစ်နိုငရြင် ကိုယ် ရီနဲ့ လှတလြှတလြပလြပ် နှစ်ယောကထြဲဘဲ သှားချင်တ်ာ၊ ဒါပမေဲ့ ရီ့ဘကကြ မသင့တ်ောဘြူးထငတ်ယ်၊ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ သှားမလား”

ရီက ဘာမှ ပြနမြပြောဘဲ ခဏညိမန်ပြေီးမှ

“နှစ်ယောကထြဲဘဲ ကောင်းမယထြငတ်ယ်၊ သူငယခြငွြးတွခေေါရြင် သူတို့က စကြ နောကကြှနဲ့၊ မကောင်းပါဘူး၊ မနေ့ကတောင် ကိုဇောန်ဲ့ မနကစြာ စားဖို့ ခွိန်းထားတာကို ပြောပြတော့ ရီ့ကို နောကန်ကြတော၊ ပြီးတော့ ရီတို့က လူပျိုပေါကစြ၊ အပျိုပေါကစြလေးတွမှေ မဟုတတ်ာ၊ ဘုရားဖူး သှားတာဘဲ၊ ညနပြနေလြာမှာ မို့လား၊ ရီက မနကဖြှန် ပြနမြှာ”

ကနွောကြ ရီ့စကားကို ပြုံးပြီး

“မဟုတဘြူး ရီရ၊ ကိုယကြို တဈမွိုးတော့ မထငန်ဲ့၊ ကိုယစြိတကြူးနတော ဒီလို၊ ကိုယတ်ို့ ၂ ယောကြ ကြိုကျခမီ ဘုရားဖူးသှားမယ်၊ အခု ကိုယ့ည်ီမ ကားနဲ့ဘဲ၊ ပြီးတော့ စကစြဲမှာ လာအိပမြယ်၊ မနကဖြှနမြှ ရီ ကားဂိတဆြင်းခွိန် အမှီပြနလြာမယလြေ”

“ဟော့တော့ျ”

“တကယပြှောတာရီ၊ ကိုယ့စြိတထြဲမှာ အခုလို အခွင့အြရေးရတုန်း ရီနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး လွှောကလြညခြငွစြိတ် ပေါလြာလို့၊ ရီ ကိုယ့ကြို ဘယလြိုမှ မထငန်ဲ့နောြ၊ ရီ့သဘောပါ၊ ရီက နေ့ချင်ြးပြနလြာချင်လြဲ ပြနလြာတာပေါ့”

“ရီက ဒီမှာ အခန်းက မနကဖြှနထြိ ယူထားတာ”

“ပိုကဆြံကြိုပေးထားလို့လား”

“ဟငအြင်း တဈနေ့စာ တဈနေ့ရှင်းတာ”

“ဒါဆိုရပါတယ်၊ မနတေော့ဘူးဆို ပြီးတာဘဲ၊ သှားမယဆြို ရီကို အခု ဟိုတယ် ပြနပျို့ပေးမယ်၊ အခန်းအပ်၊ ပစ်စည်းတွေ အကုနသ်ိမ်းခဲ့တော့၊ ကိုယလြည်း နည်းနည်းပါးပါး လဲဖို့ ပြနယ်ူမယ်၊ ပြီးတော့ ရီ့ကို လာပြနခြေါမြယ်၊ ပြီးတော့ (ရီ့ကို ပြုံးစစနဲ့ ကြည့်ရြင်း) ဟဲ ဟဲ တဈခါတည်း ကားတငပြှေးပြီသာမှတတ်ော့ ဟား ဟား ဟား ဟား”

ဟိုတယကြ ထွကထြှကခြငွြး နောကမြိတဲ့ ကားတငတ်ဲ့ ဇတလြမ်းက ပြနစြလာတာမို့ ရီလည်း တခစ်ခစ်ရယရြင်း

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဒါဆို ရီလည်း အဝတအြစား ပြနယ်ူတော့မယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

နှစ်ယောကသ်ား ဖြစ်ချင်တ်ဲ့ ဆန်ဒကို မလှနဆြနန်ိုငကြှဘဲ မမွှောလြင့တ်ဲ့ ခရီးစဉလြေး တဈခု အစပျိုးမိကြသည်။

…………………………

ရီ့ကို ဟိုတယမြှာ ပြနလြာခေါပြှီး ကားပေါရြောကတ်ော့ ရီက

“ရီလည်း ကြိုကျခမီ ဘုရားမရောကတ်ာ နှစ် ၃၀ ကြောပြှီ၊ ဖူးချင်န်တောနဲ့ အတောဘြဲ”

“သိတယလြေ သိတယ်၊ ဒါကြောင့ြ ကိုယစြီစဉလြိုကတ်ာ၊ ရီမှတမြိလား တတိယနှစ်တုန်းက ကြောင်းကနေ တဈတန်းလုံး ဘတဈြကားကြီးနဲ့ စုသှားတာလေ”

“အင်း မှတမြိတာပေါ့၊ အဲဒီတုန်းက ကိုဇောကြ ကားခေါငမြိုးပေါတ်ကစြီးတာ မို့လား၊ ရီက စိတပြူနတော”

“တကယ်”

“အင်းပေါ့”

“ဟုတလြို့လား၊ ကိုယကြ ရီစီးတဲ့ကားစီးချင်လြို့ ခေါငမြိုးပေါကြ လိုကစြီးတာ၊ ခုံက ပြည့န်ပြေီလေ၊ စိတပြူတဲ့ သူကလည်း ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့၊ လူကို အရေးမစိုကသ်လို”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် အဲဒါ ဟနဆြောငန်တော၊ စိတကြတော့ တကယပြူတာ သိလား”

“အမလေးဗွာ၊ အဲဒီစကား နှစ် ၃၀ ကြောမြှ ကြားရတော့တယ်”

“ကိုဇောျ”

“အင်း ပြော”

“ထူးဆန်းတယ် သိလား”

“ဘာလဲ”

“အခု ကိုဇောန်ဲ့ လိုကလြာတာ ရီ လုံးဝ မကြောကဘြူး သိလား”

“ရီကလည်း အခုက ကြောကရြမဲ့ အရှယတ်ှမှေ မဟုတတ်ော့တာ”

“မဟုတဘြူးလေ ကိုဇောရြ၊ အမှနကြ အခုမှ ကြောကရြမှာ၊ တောကြှာ တဈယောကယ်ောကတ်ှေ့ပြီး မဟုတသ်ရုပတ်ှေ အပြောခံရရင် ပြသနာ”

“ရီကလည်း အပြောခံရအောင် ကိုယတ်ို့က လူမှငကြှင်းကြီးမှာ မဟုတမြဟပ် လုပန်တောလဲ မဟုတ်”

“ကိုဇောကြလည်း ရီပြောချင်တ်ာက အဲလို အပြောခံရမှာလည်း မကြောကဘြူးလို့၊ ပြီးတော့ ကိုဇော့ကြိုလည်း အရငကြလို မကြောကဘြူးလို့၊ နောကပြှီးတော့လေ မကြောကတ်ာ တဈခုရှိသေးတယ် သိလား”

ကနွောကြ ဘာများလဲ ဟု ကားမောင်းရင်း ရီ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့

“အခု ကိုဇောန်ဲ့ လိုကလြာတာကို ကိုဇောကြ ရီ့ကို အထငသ်ေးမှာလည်း မကြောကဘြူးလို့ သိပလား”

“ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား”

“ဘာရီတာလဲ၊ ရီ တကယပြှောတာ”

“အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ ရီကလေ အခုမှ စကားတွလည်ေး တတ်၊ သတ်တိတွလည်ေးရှိ၊ အရငကြ ရီမှ ဟုတရြဲ့လား”

“အင်းနောြ၊ ရီလည်း ကိုယ့ကြိုယကြို သတ်တိရှိမှန်း အခုမှ သိတာ၊ ကိုဇော့ကြို မှငလြိုကတ်ာနဲ့ အလိုလို စိတထြဲမှာ ပြောသ်ှားတာ၊ နောကပြှီး ကိုဇောကြ ရီ့ကို စကားလာပြောတော့ ပိုပြောသ်ှားတယ်၊ ဘာလို့လဲ သိလား”

ကနွောကြ ကားလမ်းမဘကကြှည့ကြာ ကားမောင်းနရောက ရီ့စကားကြောင့ြ ရီ့ဘကလြှည့ကြာ ဘာလဲ ဟု သဘောနှင့ြ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ရီက ဆကပြှီး

“ကိုဇော့ကြို ရီ ရှင်းပြချင်န်တောတွရှေိလို့၊ ရီလေ ကို့ဇော့ကြို ရီ ဘာကြောင့ြ အိမထြောငပြှုလိုကလြဲဆိုတာ ရှင်းပြချင်န်တော”

“မလိုပါဘူးရီရာ၊ အဲဒီတုန်းက ကိုလည်း ရီ့ကို သတ်တိရှိရှိမှ မပြောရဲခဲ့တာ၊ ရီ့ကို အဝေးကဘဲ ကိုက ငေးပြီး ခစွန်ခေဲ့တာ”

“ရီ သိပါတယ်၊ ရီကလည်း ကိုဇော့ကြို မှငတ်ာနဲ့ ထွကပြှေးနတောကိုး၊ ထွကပြှေးပမေဲ့ ကိုဇောမြသိတာ တဈခုရှိတယ်”

“ဘာများလဲ ရီ

“ကိုဇော့ကြို မတွေ့ရင် ရီလိုကရြှာတတတ်ာ ကိုဇောကြ မသိပါဘူး”

“ဒါဆို ရီလည်း ကိုယ့ကြို”

ကနွော့စြကားမဆုံးလိုကြ ရီက သူ့လကန်ှင့ြ ပါးစပကြို ပိတကြာ အသံမထွကအြောင် ရှကသ်လို ရယတ်ော့သည်။ ကနွောကြ ရီ့ လကတ်ဈဖကကြို လှမ်းကိုငရြင်း

“ရီရာ ကိုယတ်ို့ အဖြစ်ကလဲ”

“ဟုတတ်ယန်ောြ၊ ရီ ထငတ်ာက ကြောင်းပြီးရင် ကိုဇောကြ ရီ့ကို လာတောင်းမှာဘဲလို့၊ အဲဒီတော့မှ ရီက ကိုဇော့ကြို လကခြံမယလြို့ စဉြးစားထားတာ၊ ဒါပမေဲ့ ရီ ထငတ်ာတွေ လှဲကုနတ်ယ်”

“အဲဒါတော့ ဟုတတ်ယ်၊ ကိုလည်း ကြောင်းပြီးတာနဲ့ ရီကို သှားတောင်းပေးဖို့ အမတေို့ကို ပြောထားပြီးသား၊ ဒါပမေဲ့ ရီက ခကြခြှင်းကြီး လကထြပသ်ှားတာ၊ ကိုယလြည်း ရီတို့ မင်ျဂလာဆောင် ဖိတစြာကမ်းမှ သိတယ်၊ သိတာနဲ့ ကိုယသ်ူငယခြငွြးတွနေဲ့ တိုငပြငသ်ေးတယ်၊ ဘာလုပရြမလဲလို့၊ လူကလည်း ထူပူနတော၊ သတ်တိကလည်း မရှိ၊ ဘာလုပရြမှန်းလဲ မသိ”

ရီက ကနွော့ကြို နားလညသ်လို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ ကနွောဆြုပထြားတဲ့ လကကြို ရီကလည်း တင်းတင်းလေး ပြနဆြုပလြိုကတ်ာ သတိထားမိလိုကသ်ည်။

“သူငယခြငွြးတွကေ ပြောတယ်၊ မင်းတို့ဟာက ရည်းစားလဲ မဟုတ်၊ ဟိုက မင်းကို လကမြခံချင်လြို့ ရှောငပြှေးနတေဲ့ဟာ၊ ဘာလုပရြမှာလဲ၊ ဘာမှလုပမြရဘူး ဘာညာနဲ့ ဝိုင်းပြောကြတော့ ကိုယလြည်း”

“မဟုတဘြူး ကိုဇောြ မဟုတဘြူး၊ ဒီကိဈစ ရီလကခြံတာ မဟုတဘြူး၊ ရီ အဲ့ဒါကို ရှင်းပြချင်တ်ာ၊ ရှင်းပြချင်န်တော ကြာပြီ”

“ဖြစ်ပြီးမှ ရှင်းပြလည်း ကိုယတ်ို့ ဘာမှမှ လုပလြို့မရတော့တဲ့ဟာ ရီရယ်”

“ဒါကို ရီလည်း သိပါတယ်၊ ဘာမှလုပမြရတော့ပမေဲ့ ရီက ကိုဇော့ကြို အမှနကြို ပေးသိချင်တ်ာ၊ ကိုဇောြ ရီ့ကို စိတန်ာသှားမှာ ကြောကန်တော၊ အခု ပြနတ်ှေ့တော့ ကိုဇောလြာနှုတဆြကတ်ာ ရီ အရမ်းပြောသ်ှားတာ သိလား”

“ရီရာ၊ ကိုယတ်ဈခါမှ ရီ့ကို စိတမြနာခဲ့ဖူးပါဘူး၊ ရီ လကထြပသ်ှားတာတောင် ကိုယ့စြိတထြဲမှာ ကိုယ့ကြို မခစွလြို့ ထားသှားတယဘြဲ မှတတ်ာပါ၊ စိတတ်ဈခါမှ မနာခဲ့ပါဘူး၊ ရီ့ကို စိတထြဲ အမြဲသတိရနတော၊ ရှင်းရှင်းပြောရင် ရီ့ကို အခုထိ ခစွန်တော သိလား”

“ဟော့တော့ျ”

“ဟုတတ်ယရြီ၊ အခု ရီနဲ့ပြနဆြုံလို့ ပြောတာမဟုတဘြူး၊ ကိုယ့ရြငထြဲမှာ ရီက အမြဲရှိနတော၊ အခု ဆရာကနတ်ော့ပြဲမှာတောင် ရောကရြောကခြငွြး ရီ့ကိုဘဲ အရငရြှာတာ၊ ရီလာလား၊ မလာလားလဲ မသိဘူးလေ”

“အမယ်၊ ရီလည်း ကိုဇော့ြ ကိုရှာပါတယ်၊ ဒါပမေဲ့ ရီက ကိုဇောလြာမယလြို့ မထငထြားတာ”

“ဟုတတ်ယ်၊ ကိုလည်း ကိုယ့ကြိုယကြို လာဖြစ်မယ် မထငထြားတာ၊ နောကမြှ ဗှုန်းစားကြီး သှားမယဟြာ ဆိုပြီး ကောကထြှကလြာတာ၊ ဘယသ်ူငယခြငွြးမှ မသိဘူး၊ ဒီရောကမြှ အကုနအြံ့သှကုနတ်ာ”

“ကဲ ကိုဇောြ ရီ့လကကြိုလှှတပြှီး ကားကို သချောကြည့်မြောင်းပါဦး၊ တောကြှာ ကြိုကျခမီ မရောကဘြဲ နေဦးမယ်၊ ကိုဇောကြ ကားသာမောင်းနတယ်ေ လမ်းကို ကြည့်တ်ာနဲနဲ၊ ရီ့ကို ကြည့်န်တော များများ”

ရီပြောတာလည်း ဟုတန်တောမို့ ရီ့လကကြို တဈခကြြ ခပတ်င်းတင်းလေး ညှဈလိုကပြှီးမှ လှှတကြာ ကားကို အာရုံစိုကြ ပြနမြောင်းလိုကသ်ည်။ ကနွော့စြိတထြဲမှာတော့ ရီ့ကို အခုထိ ခစွန်ကြေောင်း ဖြင့ပြှောလိုကရြလို့ ကြနပေသ်ှားသည်။ ပြီးတော့ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဟိုတဈစ ဒီတဈစ အမှတတ်ရလေးတွေ ပြောမိကြသည်။ ကားကို မောင်းလာရင်း မုဒုံအဝငကြှတော့

“မုဒုံကနကြှီး ဝငမြလား၊ ကိုယတ်ို့တုန်းကတော့ အဲဒီက လဘကသ်ုတ် တောတ်ောကြောင်းတယ်၊ အခု ဝငကြှည့မြလား”

“အင်း ကောင်းသားဘဲ၊ အခု စောသေးတာဘဲ၊ လမ်းလည်းကြုံတယ်”

“အရငတ်ုန်းကတော့ မုဒုံမှာ ရတေံခွနလြေး တဈခုရှိသေးတယ်၊ ရီ မှတမြိလား၊ အခု ရှိသေးလား မသိဘူး”

“အင်း ဂွုံးဂွုံးကြ ရတေံခွနလြေ၊ ရှိဦးမယထြငတ်ယ်၊ ကိုဇောြ သှားချင်လြို့လား”

“ဟငအြင်း၊ သတိရလို့ မေးကြည့်တ်ာ၊ မသှားတော့ပါဘူး၊ ကနကြှီးဘဲ ခဏဝငတ်ာပေါ့”

ကနကြှီးရောကတ်ော့ ကားကို ကားရပတ်ဲ့ နရောမှာ ရပပြှီး ကနကြှီးစတေီကို အရငကြနတ်ော့ကာ ရကနေကြှီးရှိရာသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဘေးပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်ကြာ အရငကြနဲ့မတူ ပြောင်းလဲသှားတာတွေ ပြောရင်း အရငလြို ကနကြှီးနားက စားသောကတ်န်းကို တွေ့တော့

“လာ လကဘြကသ်ုတ် စားကြည့်ြဦးမယ်၊ အရငလြိုကောင်းသေးလားလို့”

ဟု ရီ့ကို ပြောကာ စားသောကတ်န်းဘကြ ဆင်းလာလိုကသ်ည်။ ဆိုငတ်ှကေို ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရြင်း သန့ရြှင်းသပရြပတ်ဲ့ အသုပဆြိုငတ်ဈခုထဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ော့ စားပြဲထိုး ခွာတိတမြလေး တဈယောကကြ ကမန်းကတမ်း ရနှေေးကြမ်းအိုးနဲ့ ခွကတ်ှေ ကိုငပြှီး ပြေးလာသည်။ ရီက ဘာတွရလေဲ ဟုမေးတော့ လဘကသ်ုပ်၊ ဂငွြးသုပ်၊ ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပ် အစရှိတဲ့ အသုပပြေါင်းစုံ အမညကြို ရှတပြှသည်။

“ကိုဇောကြ လဘကသ်ုပ် စားချင်တ်ာ မို့လား”

ဟု ကနွော့ကြို လှမ်းမေးတော့ ကနွောကြ

“အင်း လူကြီးသုပလြေ လဘကန်ဲ့ အကြောန်ဲ့ဘဲ သိလား”

ဟုပြောလိုကတ်ော့ အင်း ဆိုပြီး လဘကလြူကြီးသုပတ်ဈပြဲ၊ ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပ် တဈပြဲ လုပဟြု ရီက လှမ်းမှာကာ ရနှေေးကရားအိုးထဲက ရနေဲ့ ခွကကြို ရကငွြေးပြီး ရနှေေးပူပူ ထည့ပြေးသည်။ ကနွောကြ စားပြဲမှာ ထိုငကြတည်းက ရီ့ကိုဘဲ ကြည့်န်မေိတော့ ရီက ကနွော့ကြို

“ကိုဇောန်ောြ ဘာကြည့်န်တောလဲ”

“အောြ၊ ဘာမှမဟုတပြါဘူး၊ ကိုယ့မြကြစြိထဲမှာ ရီက ကြည့်လြို့ အရမ်းကောင်းနလေို့”

“ရီလည်း အဖြားကြီး ဖြစ်နပေါပြီနောျ”

“အသကကြှီးပမေဲ့ မပကြစြီးသေးပါဘူးလေ”

“ဘာပြောတယ် ကိုဇောန်ောြ၊ စကားကိုက”

“မဟုတဘြူးလေ၊ ကိုယဆြိုလိုတာက အသကသ်ာကြီးတယ် ရီက သူများတွလေို တကယ့ကြို အသကကြှီး သှားတယလြို့ မထငရြဘူးလို့ ပြောတာပါ၊ မနေ့က ကြောင်းမှာ မတွေ့ဘူးလား၊ တောတ်ောမြွားများက ဘယလြောကဘြဲ လှနအေောင် ပြငထြား ပြငထြား အသကကြှီးတာက သိသာနတယ်ေ၊ အခု ရီ့ကိုကြည့်ရြတာ ဟိုးအရင် နှစ် ၃၀ လောကကြ အတိုင်းဘဲ၊ အဝတအြစား ဝတတ်ာကအစ၊ အရငလြိုဘဲ ရိုးရိုးလေးနဲ့ လှနအေောင် ဝတတ်တတ်ယ်၊ အသကကြှီးသှားတယလြို့ကို မထငရြဘူး”

“ကိုဇောန်ောြ သှား၊ ဒါ တမငသ်ကသ်ကြ မှှောကန်တော၊ မသိဘူးများ မှတန်လေား”

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ မဟုတပြါဘူးရီရ၊ ကိုယကြ အဲလိုဘဲ တကယမြှငလြို့ ပြောတာ”

ဒီတော့ ရီလည်း ပြုံးကာ ကနွော့ကြို သချောပြနကြှည့ရြင်း

“ကိုဇောရြော ဘာထူးလဲ၊ တီရှပန်ဲ့ ဂငွြးပငန်ဲ့၊ သူ့ကိုယသ်ူ လူငယလြေး ကနွတောဘဲ၊ ပြီးတော့ ဒီကလူတွလေို ကိုဇောကြ ဗိုကကြရှှဲမနတေော့ လူငယစြတိုင် ပိုပေါကတ်ာပေါ့၊ နောကပြှီး ကိုဇောကြ အရငကြထကတ်ောင် အခု ပုံစံက ပိုခန့လြာတယ်၊ နည်းနည်း ပိုပြည့လြာလို့လား မသိဘူး”

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ရီကလည်း၊ မှှောကစြရာ မရှိ အချင်ြးချင်ြးဘဲ ပြနမြှှောကန်ေ၊ ဒါပမေဲ့ ရီ့ကို အခုလို ဆကဆြံနတော ရီ အရငလြို ချောနေ၊ လှနသေေးလို့ တော့ မဟုတဘြူးနောြ၊ ရီ အဖြားကြီးပုံစံ ဖြစ်နလည်ေး ကိုယကြတော့ ဒီအတိုင်းဘဲ ဆကဆြံမှာဘဲ၊ အဲဒါက တကယပြှောတာ၊ ကိုယ့ရြငထြဲမှာ ရီက ဘယတ်ော့မှ ပြောင်းလဲသှားမှာတော့ မဟုတဘြူး”

“အမယ်၊ ရီလည်း အတူတူပါဘဲနောြ၊ ကိုဇောကြ ထိပကြှီးပြောငပြှီး ဗိုကကြှီးရှှဲနလေဲ ရီ့စိတထြဲမှာ ကိုဇောကြ ကိုဇောပြါဘဲ”

တဈယောကကြို တဈယောကမြှှောကကြာ သဘောကနွတေုန်း မှာထားတဲ့ အသုပလြာခပြေးတာနဲ့ အစားဘကြ စကားလမ်းကြောင်းရောကသ်ှားပြီး အသုပတ်ဈဇွန်းစီ စားလိုကြ၊ ရနှေေးကြမ်းသောကလြိုကြ၊ အသုပအြကြောင်း ပြောလိုကန်ဲ့ စောစောက စကားခဏ ပြတသ်ှားသည်၊

…………………………

မုဒုံမှ ထွကပြှီး ကြိုကျခမီ လမ်းမပေါရြောကတ်ော့ ရီ့ကို စကားပြနစြလိုကသ်ည်၊

“ရီ”

ရီက ထူးသည့ြ သဘောနှင့ြ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်တ်ော့

“ကိုယ် ရီ့ကို အပြောချင်ဆြုံး စကားရှိတယ် သိလား”

ရီက သိသည့ြ သဘောနှင့ြ ရှကကြိုးရှကကြမ်း ပြုံးကာ ဟိုဘကလြှည့သ်ှားသည်။

“ကိုယ် ကြောင်းတုန်းကဆို ရီ့ကို ပြောချင်တ်ာတွေ ဆို စာရေးစကျကူ စာရှကလြှလှလေးထဲ ရေး၊ စာအိပလြှလှလေးထဲ ထည့ပြှီး လှယအြိပထြဲ ဆောငထြားတာ၊ ရီ့ကိုပေးမယပြေါ့၊ တကယတ်န်းကြ မပေးရဲလို့ မပေးဖြစ်ဘူး၊ နောကြ ရီ့ကို မပေးဖြစ်ဘဲ ကြာလို့ စာအိပကြ နည်းနည်းဟောင်းသှားရင် အသဈတဈစောင် ထပရြေး၊ စာအိပအြသဈထဲ ထပထြည့န်ဲ့ နောကဆြုံး ရီလကထြပသ်ှားတော့ ကိုယ့မြှာ စုစုပေါင်း ဘယန်ှဈစောင် ကနွလြဲသိလား”

ရီက ကနွော့ဘြကြ ပြနလြှည့ကြာ ဟုတလြို့လား သဘောနှင့ြ ကြည့်တ်ော့ ကနွောကြ စကားကို ဆကလြိုကသ်ည်၊

“မှတမြှတရြရ ၂၄ စောငရြှိတယ်၊ အရငကြတော့ မပေးဖြစ်ပမေဲ့လည်း ရီနဲ့ လကထြပရြင် ရီ့ကို ဘယလြောကခြစွကြှောင်းပြမယ် ဆိုပြီး သိမ်းထားတာ၊ ရီက လကထြပလြိုကတ်ော့”

ကနွောကြ စကားကို မဆကဘြဲ ရပလြိုကတ်ော့ ရီက မေးတယ်။

“ကိုဇော့မြှာ အဲဒီစာတွေ အခုထိ ရှိသေးလား”

“ဟငအြင်း၊ မရှိတော့ဘူး”

“ဘာလဲ၊ မီးရှို့လိုကတ်ာလား”

“ဟငအြင်း၊ ရီ လကထြပလြိုကတ်ဲ့နေ့မှာ ကို အဲဒီစာတွကေို သတ်ေတာသေးသေးလေးထဲ ထည့ြ၊ ပြီးတော့ ကြောကစြရဈခဲတွေ အပြည့ထြည့ပြှီး သော့ခတလြို့ သံလှငမြှဈ ဘောတံတားကနေ ရထေဲ ပစ်ခလွိုကတ်ာ”

“ရီ တကယဖြတခြငွလြိုကတ်ာ”

“အခုခွိန် ရီ ဖတရြင် ရယစြရာကြီး ဖြစ်နမယ်ေ ထငတ်ယ်၊ အဲဒီတုန်းက ရေးထားတာ ရီ့ကိုမှ မရရင် သတေော့မဲ့ အတိုင်း၊ ဟား ဟား ဟား ဟား၊ တကယတ်န်းကြ မသဘေဲ အခုထိ ကနွြးကနွြးမာမာကြီး၊ ဒါပမေဲ့ ရီရာ အဲဒီတုန်းက ကိုယ် ဘယလြောကခြံစားလိုကရြလဲဆိုတာ ကိုယဘြဲသိတယ်”

ကနွောကြ အရှှန်းဖောကကြာ ရယရြင်း ပြောပမေဲ့ ရယသ်ံက အသကမြပါမှန်း သိသာနသည်ေ။ ရီက လိုကမြရယ်။ မရယသ်ည့အြပြင် ကနွော့ြ ခံစားခကြကြို နားလညသ်လို ရီကလည်း သူ့ခံစားခကြကြို ပြောပြသည်။

“ရီ သိပါတယ်၊ ရီလည်း ကိုဇော့လြိုဘဲ ခံစားရပါတယ်၊ နောကပြှီး အဲဒီတုန်းက ရီ လကမြထပရြင် မဖြစ်လို့ လကထြပလြိုကရြတာ၊ အဲဒီအကြောင်းကို ရီ ကိုဇော့ကြို အရမ်းရှင်းပြချင်တ်ာ၊ ရီ့ သူငယခြငွြး မိသန်းနဲ့တောင် တိုငပြငသ်ေးတယ်၊ ကိုဇော့ကြို အကြောင်းရင်း ပြောပြရင် ကောင်းမယလြို့၊ မိသန်းက ဘာပြောလဲ သိလား”

ကနွောကြ ကားမောင်းရင်း ရီ့ဘကလြှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ရီက စကားဆကသ်ည်။

“နငတ်ို့ကလည်း ခစွသ်ူတွလည်ေး မဟုတ်၊ ဟိုက နင့ကြို လိုကသ်ာလိုကန်တော ဘာမှလည်း လာပြောတာ မဟုတ်၊ ကိုယကြ သှားရှင်းပြရင် သိကျခာတောင် ကသွေးတယ်၊ ပြီးတော့ နငကြ အဲဒီလူကိုဘဲ ယူမှ ဖြစ်မှာ၊ နင့ြ အဖြစ်ကို ကိုဇောလြည်း လာကယန်ိုငတ်ာ မဟုတဘြူး၊ ဘာမှ မရှင်းပြနဲ့ ဒီအတိုင်းထားလိုကြ၊ ဆိုပြီး အတင်းပြောတာနဲ့ ရီလည်း ဒီအတိုင်းဘဲ နလေိုကတ်ာ၊ ဒါပမေဲ့ ရီ့စိတထြဲမှာ တကယဘြဲ ကိုဇောကြို ရှင်းပြချင်န်တော၊ ရီလည်း အဲဒီတုန်းက တောတ်ောလြေး ခံစားလိုကရြတယ် ဆိုတာ ရီ့ဖာသာရီဘဲ သိတယ်”

ရီက ပြောရင်း အသံတိုးကာ တိမဝြငသ်ှားသည်။ ရီပြောမှ ကနွောလြည်း ရီ့အဖြစ်ကို နားလညသ်ှားသည်။ ခံစားခကြြ ကိုယစြီကို ရငဖြှင့န်တေုန်း ရီ့ဖုန်းက အသံမှညလြာသည်။ ဖုန်းလာတော့ ရီက ဖုန်းကို ကြည့်ရြင်း ချောင်းတဈခကြဟြန့ကြာ ခံစားခကြကြို ထိမ်းရင်း

“မိသန်းဆီကဖုန်း၊ ကိုဇောျ ခဏနောျ”

ဆိုပြီး စပီကာဖြင့ကြာ ထူးလိုကသ်ည်။

“ဟဲလို”

“ဟဲလို၊ ရီလား၊ နငအြားပြီလား၊ ငါ လာခေါရြတော့မလား”

မိသန်း မေးတဲ့ စကားကြောင့ြ ရီက ကနွော့ကြို ဘာပြောလိုကရြမလဲဟု သဘောမွိုးနှင့ြ လှမ်းကြည့်ကြာ ပါးစပကြို လှုပရြုံ အသံမထွကဘြဲ မေးသည်။ ကနွောကြ သဘောဟု ပါးစပလြှုပရြုံ အသံမထွကဘြဲ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။

“ဆောရီး မိသန်း၊ ငါ ဈေးမပတဖြစ်တော့ဘူး၊ မအားတော့လို့”

“ဘာလဲ၊ နင့ြ ကိုဇောကြ မပေးပြနတ်ော့ဘူးလား၊ အခု နင် ဘယမြှာလဲ၊ ငါ့ကို မှနမြှနပြှော”

“မဟုတပြါဘူးဟာ၊ ငါတို့ ကြိုကျခမီ ဘုရားဖူး ထွကလြာတာ၊ အခု လမ်းမှာ၊ မုဒုံကတောင် ထွကလြာပြီ”

“နငတ်ို့ နှစ်ယောကထြဲလား”

“အင်း၊ မနကစြာ စားရင်းနဲ့ စကားစပမြိပြီး မရောကတ်ာကြာလို့ သှားဖြစ်တာ”

“အေးပါ၊ အေးပါ၊ ငါ့ကိုတောင် ခေါဖြို့ သတိမရဘူး မို့လား၊ သှား သှား နငတ်ို့ဘဲ သှား၊ ဒါဆိုလည်း မနကဖြှနမြှ ဈေးပတတ်ော့မယ်၊ နငပြှနလြာမှ”

“ငါက မနကဖြှန် ကားတကခြွိနမြှ ပြနရြောကတ်ော့မှာ၊ အခန်းတောင် အပခြဲ့ပြီ”

“ဘုရားရေ၊ နငတ်ို့က ကြိုကျခမီအပြင် ဘယမြွား သှားဦးမလို့လဲ”

“ကြိုကျခမီပါဘဲ၊ ပြီးတော့ စကစြဲမှာ တဈညအိပမြလို့၊ မနကဖြှနမြှ ပြနလြာမယ်”

“ငါထငတ်ယ်၊ ငါထငတ်ယ်၊ မနေ့ထဲက နငတ်ို့ နှစ်ယောကကြို ကြည့်ရြတာ၊ ဝဒနောဟောင်းတွေ ပြနထြနတော ငါသိတယန်ောြ”

“နငကြလဲ၊ နငထြငသ်လို မဟုတပြါဘူးဟ၊ အခုဟာက သူငယခြငွြး ဘုရားဖူးထွကတ်ာ၊ နငတ်ို့ အဲလို နောကလြို့ မခေါခြငွတ်ာ သိလား”

“မိရီနောြ လူကြားကောင်းအောင် ငါ့ကို လာမပြောနဲ့၊ ငါမသိဘူး မှတန်လေား၊ နင့ဖြာသာ ရိုးရိုးဘဲသှားသှား၊ ဆန်းဆန်းဘဲ သှားသှား၊ နှစ်ယောကထြဲ သှားတာ တခွားသူတွသေိရင် မကောင်းဘူး၊ တိုးတိုးတိတတ်ိတသ်ှား”

“အင်းပါ၊ ဘယသ်ူမှ မသိပါဘူး၊ နင့ကြိုဘဲ ပြောပြတာပါ၊ ငါပြနလြာရင် နင့အြတွကြ ကြောကပြှင့ြ ကောင်းကောင်း ဝယလြာပေးမယ်”

“အေးပါဟာ၊ ငါနားလညပြါတယ်၊ အခုဆုံတုန်း နငပြှောချင်တ်ဲ့ စကားတွလည်ေး တဈခါထဲ အကုနပြှောခဲ့၊ အလှမ်းလည်း တဈခါထဲ အပြီးသယခြဲ့၊ ပြီးတော့ မနကဖြှန် နငမြပြနခြင် ကြောကပြှင့လြည်း ငါ့ဆီ ဝငပြေးဖို့ မမေ့နဲ့”

“အေးပါ၊ အေးပါ၊ လာပေးမယ်၊ စိတခြွ၊ ဒါဘဲနောြ”

“အေး၊ အေး ဒါဘဲ”

ဖုန်းခသွှားပြီးတော့ ရီက ကနွော့ကြို

“တွေ့လား၊ ဒါကြောင့ြ သူတို့ကို မခေါခြငွတ်ာ၊ စဖို့ဘဲ သိတယ်”

“အင်းလေ၊ ကိုယတ်ို့ကလည်း စချင်စြရာ ဖြစ်နတောကိုး၊ အောြ… ရီ၊ စောစောက စကားစတောင် ပြတသ်ှားတယ်”

“ဘာများလဲ”

“ရီ့ကို ကိုယခြစွတ်ယဆြိုတာ အခု ထပပြှောမလို့ဟာ”

“အာ ကိုဇောကြလဲ”

“ဟုတတ်ယ် ရီ၊ ကိုယလြည်း သိပပြှီး မစောင့ထြိန်းချင်တ်ော့ဘူး၊ ကိုယတ်ို့နှစ်ယောကကြ အရငကြတည်းက တဈယောကကြို တဈယောကြ ခစွန်ခေဲ့ကြတယဆြိုတာ အခုသိပြီဘဲ၊ အကြောင်းကြောင်းကြောင့သ်ာ မပေါင်းရတာ၊ ကိုယတ်ော့ လကရြှိဘဝကို မေ့ထားပြီး အခု ခရီးလေးမှာ ရီနဲ့ ကိုယ် ခစွသ်ူတွလေိုဘဲ နချင်ေတ်ယ်”

…………………………

ရီက ကနွော့စြကားကြောင့ြ ကနွော့ကြို မကြစြောင်းထိုးသလို မကြစြိကို စွကြညေ့ရြင်း ခပထြေ့ထေ့ပြောသည်။

“အခု ခရီးလေးတဈခုဘဲလား၊ ကိုဇောကြ ဒီကပြနရြင် ရီ့ကို မေ့လိုကတ်ော့မယပြေါ့၊ ဟုတလြား”

ရီပြောမှ ကနွော့ြ စကားကို ရီ ဘယလြို အဓိပျပာယ် ပေါကသ်ှားလဲဆိုတာ သတိထားမိလိုကပြှီး

“အာ မဟုတဘြူး၊ မဟုတဘြူး၊ ကိုပြောတာ အဲလိုမဟုတဘြူး၊ မေ့လို့ရမလား ရီရာ၊ ခစွသ်ူလို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း မတောရြသေးတဲ့ အခွိနကြတောင် မေ့လို့မရခဲ့တာ၊ ခစွသ်ူလို့ ဖြစ်လာမှတော့ မေ့လို့ရမလား၊ ရီကလည်းကြာ၊ ကိုယဘြာကို ဆိုလိုတယဆြိုတာ သိသိကြီးနဲ့”

“မသိပါဘူး”

“ကဲ မသိရင်”

ကနွောကြ ကားကို လမ်းဘေးထိုးရပလြိုကပြှီး စကပြါသပလြိုကသ်ည်။ နောကြ ရီ့ဘကလြှည့ကြာ လကကြို လှမ်းဆှဲလို့ ကနွော့ဘြကြ ကိုင်းကလွာတဲ့ ရီ့ကိုယကြို ဖကလြိုကသ်ည်။

“အို့ အို့ ကိုဇောျ ကိုဇောျ”

“ရီ့ကို ကိုယခြစွတ်ယ်၊ အရမ်းခစွတ်ယ်၊ အရငကြလည်း ခစွတ်ယ်၊ အခုလည်း ခစွတ်ယ်၊ နောကလြည်း ခစွတ်ယ်၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် ခစွတ်ယ်၊ ခစွတ်ယ်၊ ခစွတ်ယ်၊ အမြဲတမ်း ခစွတ်ယ်၊ ကဲ သိပလား”

“အဲ့ အဲ့ တောပြှီ တောပြှီ၊ လှှတ်၊ လှှတ်၊ ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး၊ ကလေးကလားနဲ့၊ မရှကဘြူးလား”

ရီက ရှကကြိုးရှကကြမ်းနှင့ြ ကနွောဖြကထြားတာကို မလှတအြောငရြုန်းရင်း ပြောသည်၊ ကနွောကြ မလှှတဘြဲ အတင်းထပဖြကလြိုကရြင်း

“မရှကပြါဘူး၊ ခစွတ်ာ ရှကစြရာမှ မဟုတတ်ာ၊ ကိုယကြ အခုမှ ရီ့ကိုခစွတ်ယလြို့ ပြောရဲတာ၊ ကိုယလြည်း ရီ့ဆီက ခစွတ်ယဆြိုတဲ့စကား ကြားချင်တ်ယ်၊ ကိုယ့ကြို ခစွတ်ယလြို့ ပြောပါဦး”

“အာကြာ ကိုဇောကြလဲ”

“မအာကြာနဲ့ကြာ၊ ပြောပါ၊ ကိုယလြည်း ကြားချင်တ်ာပေါ့၊ မပြောရင် ဖကန်မ်းမှာနောြ”

ပြောရင်း ရီ့ခေါင်းက ဆံပငကြို နမ်းလိုကသ်ည်။ ကနွော့ြ အနမ်းကြောင့ြ ရီ ကမန်းကတမ်းပြောသည်။ ရီ လည်း အခုမှ အပျိုပေါကစြလေးလို အရှကပျိုနတောလား မပြောတတ်။

“အို့ အိုး ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယ်၊ တောပြှီ တောပြှီ၊ လှှတတ်ော့ လှှတတ်ော့”

“အမလေး ဒီစကား ကြားချင်န်တော၊ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ ရီရာ၊ ကိုယလြည်း ရီ့ကို အရမ်းခစွတ်ယ်”

ပြောရင်း ရီ့ကို အားရပါးရဖကကြာ ပါးကို အကြာကြီး ကပန်မ်းလိုကသ်ည်။

“အိုး . . . ကိုဇောျ”

ပြီးမှ ရီ့ကိုယကြို လှှတပြေးလိုကပြှီး

“အရမ်းပြောတ်ာဘဲ ရီရာ၊ ကိုယတ်ဈသကမြှာ အပြောဆြုံးဘဲ၊ ဒီဘဝမွိုး တဈသကလြုံး မရတော့ဘူး ထငထြားတာ”

ဝမ်းသာလုံးဆို့နတေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာပေါမြှ အပြုံးက ဘယလြိုမှ ဖုံးဖိမရ။ ရီလည်း ပြောန်သလေို အပြုံးက ကနွော့န်ှင့ြ အပျိုင်၊ ကနွော့ကြို မကြစြောင်းထိုးရင်း

“ပြောလည်း နမ်းခံထိတာဘဲ၊ ဒီလိုမှန်းသိ မပြောပါဘူး”

“မပြောရင် ပိုနမ်းမှာပေ့ါ”

“ကိုဇောန်ောြ အခုမှ တောတ်ောကြဲနေ၊ ကဲပါ၊ မောင်းပါ”

ရီ့စကားကြောင့ြ ကားကို စကန်ှိုးကာ မောင်းထွကခြဲ့သည်။ မထငမြှတထြားဘဲ အခွိနတ်ိုလေး အတွင်းမှာ အရငကြ အုံ့ပုန်းထိမ်းထားသမွှ ပေါကကြှဲကုနသ်ည်။ အခုမှ စိတလြှတကြိုယလြှတ် ဟိုတစ ဒီတစ ခေါင်းထဲရောကလြာသည့ြ အရငတ်ုန်းက အဖြစ်တွကေို ပြနပြှောရင်း တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ ပိုနားလညလြာသလို တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကြ ပိုသိလာသည်။

………………………

ကြိုကျခမီရောကတ်ော့ ဘုရားမဖူးခင် မနကစြာ စားကြသည့ြ အခါလည်း တဈယောကအြကြိုကြ တဈယောကလြိုကကြာ ခစွစြ ခငစြ ကြငန်ာစ လငမြယားလို တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ အပျိုငအြဆိုင် အကြငန်ာပိုနကြမေိသလို၊ ဘုရားဆီသှားသည့ြ စင်ျကြနလြမ်း တလွှောကမြှာလည်း တဈယောကလြကြ တဈယောကတ်ှဲကာ အပြုံးကိုယစြီနှင့ြ၊ အရငကြ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ အုံ့ပုန်းခစွခြဲ့သမွှ အခုမှ အားလုံးကို မေ့ကာ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ခစွမြိကြတော့သည်။

“ရီ”

လကဆြောငပြေးဖို့ရော၊ အိမအြတွကရြော ဒသထွေကပြဈစည်းတွေ လကမြအားအောင် ဆှဲထားရင်းပင် ရီ့ကို ပုခုံးချင်ြးထိရုံ တိုကလြိုကပြှီး ခပတ်ိုးတိုး လှမ်းခေါလြိုကတ်ော့ ရီက

“အင်၊ ဘာထပဝြယ်ဦးမလို့လဲ”

“မဝယပြါဘူး၊ ဟို သီချင်ြးကို သတိရလို့၊ ဘာလဲ၊ စကစြဲရောကရြင် ရကေူးမယ် ဆိုလား”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ကိုဇောန်ောြ၊ ရီက ရမကေူးတတဘြူး”

“စကစြဲမှာ ရကေူးတတစြရာမှ မလိုတာ၊ ကားတာယာကြှတလြို လဘေောလြုံးကြီး ငှားပြီး လှိုင်းစီး၊ ပြောစြရာကြီး၊ ရီ ငယင်ယကြ မစီးဖူးဘူးလား”

“အင်း၊ စီးတော့ စီးဖူးတယ်၊ အခု ရီ့မှာ ရကေူးဝတစြုံလည်း မရှိဘူး”

“မလိုပါဘူး၊ ဒီအတိုင်းဘဲ ထမီနဲ့ အင်ျကြီနဲ့ ကူးလို့ရတာဘဲ၊ ကိုယကြ ရီနဲ့အတူ ရကေူးဦးမယ်”

“အင်းပါ၊ အင်းပါ”

စကစြဲရောကတ်ော့ ကမ်းစပကြို မကြန်ှာမူထားသည့် ဘနဂြလိုဆောငလြေး တဈခု ငှားလို့ရသညမြို့ ပိုအဆငပြှသှေားသည်။ ရီက ကနွောန်ှင့ြ တဈခန်းထဲနရမှော ရှကန်သေေးသည်။ အတူသှားငှားတုန်းကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းသော့ယူကာ အခန်းဆီလာတော့မှ ရီက ကနွော့ကို တိုးတိုး တိုးတိုး နှင့ြ

“ကိုဇောကြလည်းကြာ ၂ ခန်းယူလည်း ရရဲ့သားနဲ့ဟာကို”

“ရီကလည်းကြာ တဈခန်းထဲနလည်ေး ရနတောဘဲ၊ သူစိမ်းတွမှေ မဟုတတ်ာ”

“သူစိမ်းမဟုတလြို့ပေါ့၊ ခစွသ်ူတွေ တဈခန်းထဲနတေော့ ကောင်းမလား”

“ပိုတောငကြောင်းသေး၊ ရီ ကိုယ့ကြို ယုံတယမြို့လား”

“အိုး ဘာဆိုငလြို့လဲ၊ ယုံတာနဲ့ တဈခန်းထဲနတောနဲ့”

“ယုံတော့ တဈခန်းထဲနလည်ေး ကောင်းတာပေါ့”

တိုးတိုး တိုးတိုး နှင့ြ ပြောရင်း အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့ လကထြဲက သော့နှင့ြ အခန်းတံခါးကို ဖြင့လြိုကသ်ည်။

“အဲ့တော့ ကုတငကြလည်း တဈလုံးထဲ”

“တဈလုံးထဲပမေဲ့ အကယွကြှီးပါ ရီကလဲ၊ ရီက ဘာတွေ တွေးကြောကန်တောလဲ၊ မပြုတကြပြါဘူး”

“ကိုဇောန်ောြ”

အခန်းတံခါးကို လှမ်းပိတလြိုကပြှီး ရီ့ကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲဖကလြိုကသ်ည်။

“အို့”

“ခစွတ်ယရြီရာ”

“ကိုဇောန်ောြ၊ အဲဒါတွပေေါ့ ကြောကတ်ာ”

“ရီကလည်းကြာ ခစွသ်ူတွဘေဲ ဒီလောကတ်ော့ ရှိမှာပေါ့၊ ဘာမှကြောကစြရာ မရှိဘူး၊ ကိုယတ်ို့က လူပျိုပေါကြ၊ အပျိုပေါကလြေးတွမှေ မဟုတတ်ာ၊ ပြီးတော့ ဟိုးအရငထြဲက တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ခစွန်တေဲ့သူတွေ”

ပြောရင်း ခါးကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ တင်းတင်းဆှဲဖကကြာ လကတ်ဈဖကကြ ရီ့မေးစေ့ကို ကိုငကြာ မော့လိုကပြှီး နဖူးကို နမ်းလိုကသ်ည်။

“အရမ်းတော့ မကဲနဲ့ ကိုဇောရြာ၊ အခုမှ ရီ ကြောကလြာပြီ”

“အင်းပါ၊ ကိုယ့ကြိုယုံ၊ ဟုတပြှီလား”

အနမ်းက နဖူးမှ ပါးပြငသ်ို့၊ နောကြ ရီ့နှုတခြမ်းကို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနှင့ြ ထိရုံနမ်းလိုကပြှီ ခစွတ်ယရြီရာ အရမ်းခစွတ်ယလြို့ ပြောရင်း နှုတခြမ်းကို ဖြဖြလေး ငုံလိုကသ်ည်။ ခဏလေးကြာတော့ ရီက ကနွော့ကြွောကို ပြနဖြကလြာသည်။ ခပကြှာကြာလေး နမ်းပြီးမှ ရီ့ နှုတခြမ်းနဲ့ ခွာလိုကကြာ

“ခစွတ်ယရြီရာ၊ ရီရော ခစွတ်ယမြို့လား”

“ခစွလြို့ ရီလည်း ဘာတွဖြစ်ေကုနပြှီလည်း မသိဘူး၊ မဖြစ်သင့တ်ာတွေ အကုနဖြစ်ကုနပြှီ ထငတ်ယ်”

“ကဲပါ ဒါတွေ မစဉြးစားနဲ့၊ မဖြစ်သင့တ်ာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ကိုယတ်ို့နှစ်ယောကကြ ခစွသ်ူတွေ၊ အခု ခစွသ်ူတွလေိုဘဲ နမယ်ေ၊ လာ ပငလြယထြဲ ဆင်းမယ်”

ပြောပြောဆိုဆို ရီ့ကိုလှှတကြာ ဝတထြားတဲ့ တီရှပကြို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဂငွြးဘောင်းဘီကို ထိပကြ ကြယသ်ီးဖြုတကြာ ဇဈဆှဲခလွိုကတ်ော့

“အိုး ကိုဇောကြလဲ၊ ရချိုးခန်းထဲ သှားလဲတာမဟုတဘြူး”

ရှကကြိုးရှကကြန်းနဲ့ ရီက ပြောရင်း ဟိုဘကလြှည့လြိုကတ်ော့

“ဟား ဟား ဟား ဟား”

“တောပြှီ တောပြှီ ရီကတော့ ရချိုးခန်းထဲဘဲ သှားလဲမယ်”

ဟု ဆိုကာ သူ့အိပကြိုဖြင့ကြာ ရကေူးဖို့ အဝတအြစား ထုတကြာ ရချိုးခန်းထဲ ပြေးတော့သည်။ ကနွောလြည်း အိပဖြှင့ကြာ အသင့ပြါလာသည့ြ ရကေူးဘောင်းဘီ ခပပြှပြကို ထုတလြိုကကြာ လဲဝတလြိုကသ်ည်။ နောကမြှ သတိရပြီး နေ့လညန်ေ့ခင်း ကမ်းခွမှော နကြေဲကြဲတောကြ ပူနသညေမြို့ ပါလာတဲ့ နလေောငဒြဏြ ခံနိုငသ်ည့ြ လိုးရှင်းဘူးကို ထုတကြာ မကြန်ှာနှင့ြ တဈကိုယလြုံးကို မှီသလောကြ လွှောကလြိမ်းနတေုန်း ရီလည်း ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာသည်။ ရီက ခွသလေုံးလောကထြိ ဘောင်းဘီနှင့ြ ဘလောကဈြ အင်ျကြီ ခပပြှပြ၊

“တောသ်ေးတယ် လိုလိုမယမြယ် ဘောင်းဘီ တဈထညပြါလာလို့”

“အင်း ပါလာလို့ တောသ်ေးတယ်၊ ကိုယတ်ောငစြဉြးစားနတော ဘောင်းဘီတဈထည် ဒီနားကဆိုငမြှာ ရီ့အတွကြ သှားဝယမြလားလို့၊ ထမီကြီးနဲ့ဆို တောကြှာ လှိုင်းပုတလြို့ လနသ်ှားရင် ကိုယမြကြည့်ရြဲဘူး ဟား ဟား”

“အိုး ကိုဇောကြလည်း ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

“လာ အပြငမြှာ နကေ ကစွကြစွတ်ောကြ ပူနတော နဒဏေခြံနိုငအြောင် လိုးရှင်းလိမ်းလိုကြ၊ နို့မိုဆို ရီ့ အသားတွေ နလေောငပြှီး လနကြုနမြယ်၊ လာ ကိုယလြိမ်းပေးမယ်”

“အိုး ကိုဇောကြလည်း ရီ့ဖာသာလိမ်းမယ် ရပါတယ်၊ ပေး ပေး”

“မဟုတဘြူးလေ ရီ မမှီတဲ့ နောကကြွောဘကကြို ကိုယလြိမ်းပေးမယ်၊ ရီကလည်း ကိုယ့ကြှောကို လိမ်းပေး၊ ဘာလဲ ရှကန်ပြနေပြှီလား”

“အင်း”

“အမလေးဗွာ၊ အခုထိ ရှကတ်ုန်းဆို မဖြစ်ဘူး၊ ထပန်မ်းဦးမှ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ကိုဇောန်ောြ ဘာမှလဲ မဆိုငဘြူး”

နောကတ်ော့လည်း ရီက သူ့ဆံပငကြို ကိုငပြှီး ပင့ပြေးကာ ခေါင်းငုံ့ပေးတော့ ရီ့ ဂုတသ်ားလေးနဲ့ အင်ျကြီအောကကြ ပေါန်သမွှေ ပုခုံးနဲ့ ကြောကို သသခွေောခွာ လိမ်းပေးမိသည်။ ရီက ကနွော့ကြှောပြင် ပြောငပြှောငကြှီးကို ပြနလြိမ်းလို့။ ကနွောတ်ောင် ဒါလေးနဲ့ ဒီလောကရြငတ်ုနန်ရင်ေ ရီ တော့ ဘယလြောကြ ရငတ်ုနန်မလေဲ မသိ။

…………………………

တဟေးဟေး တဟားဟား နှင့ြ ဆယကြွောသ်ကြ ကလေးတွလေို ပငလြယထြဲမှာ ကားတာရာကြှတ် ဘောကြင်း တဈလုံးနှင့ြ အတူလှိုင်းစီးကြသည်။ ရတကေခြွိနန်ှင့ြ ကြုံသညမြို့ လှိုင်းက မသေး။ တဈခကြြ တဈခကြြ လှိုင်းပုတလြိုကတ်ိုင်း လူက ဘောကိုဖကတ်ှယထြားရင်း ယိုငသ်ှားသည်။ ကနွောကြ ဘောကိုတဈဖကြ၊ ရီ့ခါးကို တဈဖကြ ဖကရြင်း လှိုင်းပုတဒြဏကြှောင့ြ မလှင့အြောင် ထိန်းပေးရသည်။ ရီကလည်း လှိုင်းကြီးလာတိုင်း ဟော ဟော လာပြီ လာပြီနှင့ြ ကနွော့ကြို အတင်းဖကတ်တသ်ည်။ ပြီးတော့ တခစ်ခစ် တဟားဟားနှင့ြ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကကြှည့ကြာ ရယမြိသည်။

ပငလြယကြှီးက ရီ့ အရှကတ်ရားကို ခဝါခလွိုကသ်လို ကနွောလြည်း ရီ့ကို အကိုငအြတွယမြှာ အကန့အြသတမြရှိ ပါမဈရသှားသကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်းပင် ပြေ့ဖကရြဲလာသည်။ တဖြေးဖြေး ရဲလာသညန်ှင့ြ မတောတ်ဆ ထိတွေ့မှု့တွကေ များလာသလို ရီက ဘာမှမကန့ကြှကြ။ ကနွောတ်ို့ ကူးနသညေ့ြ နရောက ဟိုတယပျိုင် ကမ်းစပဖြစ်၍ လူကရှင်းနသည်ေ။ ခပလြှမ်းလှမ်းမှာတော့ အဖြဲ့လိုကြ ရကေူးနသေူတွေ ရှိပမေဲ့ တဈယောကကြို တဈယောကြ သချောမမှင်။ ဘေးပတဝြန်းကငွကြ လူရှင်းနသဖြေင့ြ ပို၍ ရဲတင်းသညလြား မပြောတတ်။ ပထမ ဘောကြင်းကို ဖကတ်ှယကြာ လှိုင်းစီးရင်း နောကတ်ဖြေးဖြေးနှင့ြ ဘောကြင်းပေါြ နှစ်ယောကသ်ား ပူးပူးကပကြပ် အတူပကလြကအြိပကြာ လှိုင်းစီးသည့အြထိ ဖြစ်လာသည်။

“ဟော ဟော ကိုဇောြ ကိုဇောြ ဟိုမှာလာပြီ လာပြီ အိုး အကြီးကြီးဘဲ အကြီးကြီးဘဲ ဒီဘကကြို ဒီဘကကြို ယကြ ယကြ”

ပြောရြှှငန်သညေ့ြ ကလေးတဈယောကလြို အသံစာစာနှင့ြ တကလြာသည့ြ လှိုင်းကိုကြည့်ကြာနှင့ြ ကနွော့ကြို ပြောရင်း သူ့လကတ်ဈဖကကြို ဘောကြင်း လညသ်ှားအောင် ရကေိုယကသ်ည်။ ကနွောကြလည်း ရီပြောသလို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ရီ ယကခြိုင်းသလို ယကသ်ည်။ ကနွလြကန်ှဈဘကကြ ဘောကြင်းအတွင်းမှာ တဈယောကလြညပြင်း တဈယောကဖြကလြို့။

လှိုင်းဒဏကြို ကြှတကန်သညေ့ြ ဘောကြင်းဘကကြ မခံဘဲ ဘောကြင်း မလနသ်ှားအောင် လေးသည့ြ ကနွော့ဘြကကြ ဆီးခံမှ ဘောကြင်း မမှောကမြှာကို စီးနရင်ေး အတွေ့အကြုံအရ သိသညမြို့ လှိုင်းကို ကြည့်ကြာ ဘောကြင်းကို လညသ်ှားအောင် အတူတူ ယကကြာ ဘောကြင်းမမှောကဘြဲ ညိမ့ကြနဲ လှိုင်းစီးသလို ဖြစ်အောင် အတူကြိုးစားရသညကြ အရသာလိုဖြစ်လာသည်။ အစကတော့ အထာမကဘွဲ ခဏခဏ မှောကပြမေဲ့ ခဏကြာတော့ အကြောင်းသိလာကာ မမှောကတ်ော့။ ကမ်းစပရြောကကြာ ဘောကြင်း သောငပြေါတ်ငသ်ညအြထိ စီးလာလိုကြ၊ ပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား ဘောကြင်းပြနဆြှဲကာ ခပလြှမ်းလှမ်း ရနကေပျိုင်းဆီ ပြနသ်ှားလိုကန်ှင့ြ ခေါကတ်ုန့ခြေါကပြှန် စီးနကြသေည်။

ဘယန်ှဈခေါကမြှန်းမသိ စီးပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ လူက ပန်းလာသည်။ ဘောကြင်းက ကမ်းစပသ်ောငပြှငပြေါြ လာတငသ်ောလြည်း ဘောကြင်းပေါကြ လူတွကေ မထချင်တ်ော့။ နှစ်ယောကသ်ား ဘောကြင်းပေါြ ပကလြကမြှိန်းနရောက

“တောပြှီ ကိုဇောရြာ မောပြီ၊ နားရင်း အုန်းရညလြေး ဘာလေး သောကရြအောင်”

“အင်း ကောင်းသားဘဲ”

အစောပိုင်း အခေါကပြေါင်းမှောကမြွားစွာက ကမ်းစပရြောကသ်ညန်ှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ဘောကြင်းပေါကြ ဘယလြို ထလိုကလြဲမသိ။ အခု နားတော့မယဆြိုမှ ထလို့ မရတော့။ နှစ်ယောကလြုံး ခန်ဓာကိုယအြောကပျိုင်းက ဘောကြင်းမှာ စွပပြှီး မကြှ။ ကနွောကြလည်း ရုန်းထ၊ ရီကလည်း ရုန်းထဖို့ကြိုးစားပမေဲ့ ဘောကြင်းမှ ကြှတမြသှားဘဲ တဈနသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား ဟိုရုန်း ဒီရုန်းနှင့ြ ထမရသညမြို့ လေးငါးကြိမအြရောကမြှာ တဈယောကကြို တဈယောကကြှည့ကြာ ရယမြိသည်။ နောကမြှ ကနွောကြ ရီ့ကို

“ရီ ညိမည်ိမန်ေ၊ ကိုယ် ဒီဘကကြ ရုန်းလိုကမြယ်”

လို့ပြောရင်း ဘေးက ဘောကြင်းကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ အတင်းဖိပြီး အားနှင့ြ တစောင်းရုန်းထွကလြိုကမြှ ရီဘကကြ ကိုယကြို ကြုံ့ပေးလိုကလြို့လားမသိ အစက ကြှတမြထွကသ်ည့ြ ကိုယကြ ရုတတ်ရကြ လွှောလွှောရှူရှူ ကြှတထြှကလြာတာမို့ အရှိနန်ှင့ြ ဘောကြင်းပေါြ ပကလြကဖြစ်နသညေ့ြ ရီ့ ကိုယပြေါမြှောကရြကကြသွှားသည်။

“အို့”

ကနွော့ကြိုယကြ သူ့ပေါပြိကလွာသညမြို့ ရီ့ဆီက အို့ ကနဲ အသံထွကလြာသည်။ ကနွောကြလည်း မမွှောလြင့ဘြဲ ဖြစ်သှားသည့ြ အခွအနေကေ အခွင့ကြောင်းလို ဖြစ်နတောမို့ ရီ့ကိုယကြို ထပလြွှကြ အလိုကသ်င့န်ကော ခေါင်းထောငပြှီး ရီ့ကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အနားမှာလည်း လူသူရှင်းကာ နှစ်ယောကထြဲ တဈကမျဘာ ဖြစ်နသညေမြို့ မပြောကောင်း မဆိုကောင်း ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကကြို ပငလြယထြဲက ငါးမန်းတကဆြှဲရငတ်ောင် အနားမှာ ကူမဲ့သူ မရှိသည့ြ အခွအနေေ။

ရီကလည်း သူ့ကိုယပြေါပြိနသညေ့ြ ကနွော့ကြို ပြနကြှည့တ်ော့ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ ခဏမွှ မကြလြုံးချင်ြးဆုံကာ ကြည့်ရြင်း အရမ်းခစွတ်ာဘဲ ရီ ရာလို့ အလိုလို ပါးစပကြထွကသ်ှားသလို ပငလြယရြစကေတ်ှနှငေ့သ်ီးနသညေ့ြ ရီ့ပါးကို ငုံနမ်းလိုကြ သည်။ အစောပိုင်းက နမ်းလငွြ ရှကတ်တသ်ည့ြ ရီ က အခုကြ အသံမထွကဘြဲ သူ့ကိုယပြေါပြိနသညေ့ြ ကနွော့ကြွောကိုပင် ပြနဖြကလြာသည်။

ရီ့ဘကကြလည်း လိုကလြိုကလြွောလွော ရှိလာသညမြို့ အခွင့ကြောင်းယူကာ ပါးကို နမ်းရာက နှုတခြမ်းချင်ြး ဆကလြိုကသ်ည်။ ပငလြယရြကြေောင့ြ အစက ငံကြိကြိ အရသာ ခံစားလိုကရြသောလြည်း ခကြခြှင်းဆိုသလို ခွိုမှသည့ြ အရသာက ပါးစပထြဲ စီးဝငလြာသည်။ အောကန်ှုတခြမ်းသားကို အသာငုံထားရင်း ကနွော့လြွှာက ရီ့ပါးစပထြဲ တိုးဝငသ်ှားတော့ ရီကလည်း အလိုကသ်င့ြ ကနွော့လြွှာကို စုပဆြှဲလိုကသ်လို လကကြ ကြောပြငကြို ခပတ်င်းတင်း လာဖကတ်ာ ခံစားလိုကရြသည်။

နှစ်ယောကသ်ား အနမ်းကြောမှာ ဘယလြောကကြှာကြာ နဈမှောသှားသည် မသိ။ နားထဲမှာ ဟေး ဟေး ဟား ဟား နှင့ြ ခပသ်ဲ့သဲ့ အောသ်ံကြားလိုကမြှ အသိပြနဝြငလြာသည်။ ဒီတော့မှ လန့ပြှီး ခေါင်းထောငကြာ ဘေးပတဝြန်းကငွကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မနီးမဝေးမှ စောစောက ရကေူးနသညေ့ြ အဖြဲ့က ဆူဆူညံညံ အသံပြုရင်း ကမ်းပေါတ်ကြ လာကြသညကြို တွေ့လိုကသ်ည်။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ဘောပေါထြပန်ကြသေညကြိုဘဲ လှမ်းနောကသ်လား မပြောတတ်။ ရီလည်း အဲဒီတော့မှ သတိဝငလြာသလို ရှကကြိုးရှကကြန်းနှင့ြ

“ကိုဇောကြလည်း ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး၊ ရှကစြရာကြီး၊ သူများတွေ တွေ့ကုနပြှီလား မသိဘူး”

“မတွေ့ပါဘူး၊ နည်းနည်းလှမ်းနတောဘဲ၊ သူတို့ဖာသာ အောန်ကြတော နမှောပါ”

ဟု ပြနပြှောရင်း ရီ့ကိုယပြေါမြှ ကြှလိုကကြာ ထရပလြိုကသ်ည်။ ရီ့ကို လကကြမ်းပေးလိုကတ်ော့ ရီက ကနွော့လြကကြို အားပြုကာ ထရပသ်ည်။ ရီ မတတ်ပဖြစ်သှားသညန်ှင့ြ လကကြို ဆှဲကာ ဘနကြလိုရှိရာ ပြေးတော့သည်။

“အိုး အိုး ကိုဇောျ ကိုဇောျ”

ရုတတ်ရကြ ရီ့ကို လကဆြှဲပြီး ပြေးတော့ ရီ့ဆီမှ အသံထွကလြာသည်။ လေး၊ ငါး၊ ဆယလြှမ်းလောကြ ပြေးပြီးမှာတော့ သောငပြှငပြေါခြထွားသည့ြ အခန်းသော့နှင့ြ တိုလီမုတစြ ထည့ထြားသည့ြ ကြှတကြွှတအြိပ် နရောကိုရောကသ်ညန်ှင့ြ ပြေးတာကို ရပကြာ အိပကြိုကောကယ်ူလိုကသ်ညန်ှင့ြ

“အုန်းရည် သှားသောကတ်ာဘဲ ဖြေးဖြေးသှားပါ ကိုဇောရြာ၊ မောတယ်၊ ရီ မပြေးနိုငဘြူး”

ရီ့ စကားကြောင့ျ

“အုန်းရညကြနောကမြှ သောကတ်ော့မယ်၊ အခုအခန်းဘဲ ပြနတ်ော့မလို့၊ ကိုယ် မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူးကြာ”

ရီက ကနွောြ ဘာပြောသညကြို သိသည့အြလား

“အိုး ဒီမှာ တဈကိုယလြုံး ဆားရညတ်ှနေဲ့ စေးကပန်တေဲ့ဟာကို”

“ရအရေငခြွိုးမယလြေ ရီကလည်း၊ ရချိုးပြီးမှ”

“ကိုဇောန်ောြ ဘာရချိုးပြီးမှလဲ”

“အာ ရီကလည်းကြာ သိသိကြီးနဲ့”

“ကိုဇောကြ အရမ်းကဲတာဘဲ”

“အရမ်းခစွတ်ာပါ”

တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ နားလညန်ိုငသ်ည့ြ စကားကို အပြနအြလှနပြှောရင်း ရီ့ကိုလကဆြှဲကာ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဘနဂြလိုရှိရာ လှမ်းလာကြသည်။

………………………………

ဘနဂြလို တံခါးဖြင့ကြာ အထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ ရီ့ကို ရချိုးခန်းထဲ ဆှဲခေါလြာကာ ရပန်ေးကို ဖြင့ခြလွို့ ရီ့ကိုပါ ရပန်ေးအောကြ ဆှဲသှင်းလိုကသ်ည်။ နောကတ်ဆကထြဲ ရီ ဝတထြားသည့ြ ဘလောကဈြအင်ျကြီကို ခေါင်းကနေ အတင်းဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ဆားရညန်ှင့ြ စေးကပန်သညေမြို့ အင်ျကြီက ခပပြှပြ ဖြစ်နေ သောလြည်း တကယခြွှတတ်ော့ ကြပန်သည်ေ။ ရီ က အလိုကသ်င့ြ လကကြိုမှှောကပြေးရင်း အို့ အို့ အ အ နှင့ြ အသံထွကန်သည်ေ။ ငှင်းငှင်းဆနဆြန် မရှိ။ အင်ျကြီကြှတသ်ှားတော့ ရီ့ အပေါပျိုင်းမှာ ဘရာစီယာ အသားရောငလြေးသာ ကနွတ်ော့သည်၊

“ခေါင်းလွှောြဦးမယကြှာ၊ ဆံပငတ်ှလည်ေး ဆားရညတ်ှနေဲ့ စေးကပန်တော ခေါင်းလွှောမြှ ရမယ်”

“အင်း၊ အင်း”

လကထြဲပါလာသည့ြ အင်ျကြီကို ပစ်ခလွိုကပြှီး ဟိုတယမြှ ပေးထားသည့ြ ခေါင်းလျှော်ညဘြူးသေးလေးကို လှမ်းယူပြီး ရီ့ခေါင်းပေါြ ညှဈခပြေးလိုကသ်ည်။ ရီက သူ့ဆံပငတ်ှကေို ပြတသ်ည်။ ကနွောကြ ဘူးကို ပြနတ်ငရြင်း ရီ့ ဘရာစီယာ နောကကြဂွိတကြို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ဘရာကို ကြှတသ်ှားအောင် ဆံပငပြှတန်သညေ့ြ ရီ့လကကြနေ အတင်းပင့ခြွှတတ်ော့

“အိုး ကိုဇောကြလည်း ဘာတွလေောနလည်ေး မသိပါဘူး၊ ဒီမှာ ခေါင်းတောငလြွှောလြို့ မပြီးသေးတဲ့ဟာ”

“ဆပပြှာပါ တဈခါတည်း တိုကပြေးမလားလို့”

“ကိုဇောန်ောြ မသိဘူးများ မှတန်လေား၊ ကလေးလို ကဲမနနေဲ့”

ဘရာကြှတသ်ှားတဲ့ ရီ့ရငသ်ား အစုံက ခပတ်ှဲတွဲလေး ဖြစ်နပမေေဲ့ ရုပဆြိုးလောကအြောင် မတွဲ။ တွဲကပြုံလေးက ခစွစြရာပငကြောင်းသေး။ ရပန်ေးအောကမြှာ ရီ့ကိုယလြုံးက ကြည့်လြို့ကောင်းလှသည်။ အသကအြရှယကြှောင့ြ ဗိုကသ်ားက ခပြခြပြရြပရြပ် မရှိသောလြည်း မသိမသာလေး ဖောင်းနသညေကြပင် ရီ့ကို ပိုလှအောင် အထောကြ အပံ့ပေးနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။

ရီက ခေါင်းလွှောန်သညေမြို့ မကြစြိမဖြင့န်ိုင်။ အပေါပျိုင်း ဘလာဖြစ်သှားသည့ြ ရီ့အလှကို ကြည့်ရြင်း ဆပပြှာရညဘြူးကို လှမ်းယူကာ လကထြဲ အနည်းငယထြည့လြိုကပြှီး ရီ့ပုခုံးမှ စပြီး ပြတလြိုကသ်ည်။ တဈသကန်ှင့ြ တဈကိုယ် တဈခါမှ မကြုံဘူးသည့ြ အဖြစ်မို့ ကိုယ့ဖြာသာကိုယပြင် ဘာဖြစ်နမှန်ေး မသိတော့။ ရငဘြတထြဲမှာတော့ ထကြှသောင်းကနွြးနသညေ့ြ ပိုးပေါင်းသောင်းချောကထြောငလြောကန်ှင့ြ ဘလောငဆြူနသည်ေ။ ဆပပြှာနှင့ြ ရီ့ကို ပြတရြင်း လကကြ မှှောကထြားသည့ြ ဂွိုင်းကြားကို ရောကသ်ှားတော့

“အို့ ယားတယ်”

ရီ့ဆီက အသံထွကရြင်း မှှောကထြားသည့ြ လကကြ ခကြခြှင်းကလွာသည်။ ရီ့ဆီက အသံထွကလြာတော့ လူက အယောငယ်ောငအြမှားမှားနှင့ြ နို့ကို လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ စုံကိုငပြှီး ဆပပြှာတိုကပြေးမိပြနသ်ည်။ ရီက ဘာမှ မပြောဘဲ

“ဟှန်း”

ဟု အသံပြုရင်း ကနွော့ဗြိုကကြို တဈခကြမြနာအောင် လိမကြာ သူ့ခေါင်းကို ရပန်ေးအောကဝြငပြှီး လွှောန်သည်ေ။ သူက ဟှန်း ဆိုတော့လည်း ကနွောလြည်း ပြမပြှမဟြု အသံထွကမြလားဆိုပြီး ဆပပြှာတိုကပြေးရင်း ညှဈကစားကြည့်တ်ော့ ပြမပြှမလြို့ မထွကဘြဲ ကိုဇောန်ောဟြု အသံထွကလြာသည်။

ဆပပြှာကို တဈကိုယလြုံးအနှံ့ ပြတပြေးရင်း လကကြ အလိုလို ဘောင်းဘီကို ကြယသ်ီးဖြုတကြာ ဇဈကို ဆှဲခလွို့ အသာတွန်းခွှတမြိသည်။ တငပြါးလောကမြှာ ဘောင်းဘီက ဆကတ်ှန်းခလွို့မရ၊ ရစေိုကာ ကပပြှီး ကြပန်သည်ေ။ ကနွောလြည်း ရီ့ရှေ့ ငုတတ်ုတထြိုငခြလွို့ ဘောင်းဘီကို ခွသလေုံးနား အစကနေ ဆှဲခွှတသ်ည်။ ဒီတော့မှ ဘောင်းဘီက လွှောကလွာသည်။ ကလွာသည့ြ ဘောင်းဘီကို ခွကငွြေးဝတထြိ ဆှဲခရွင်း အောကကြ အနီရောင် အတွင်းခံကိုပါ တဆကထြဲ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။

မှငလြိုကသ်ည့ြ မှငကြှင်းက ကိုယ့မြကြစြိကိုပင် ကိုယမြယုံ၊ ရှကရြှကန်ှင့ြ ဝနခြံရလွှင် ကနွောြ ကိုယတ်ိုငကြလည်း မိန်းမအတွေ့အကြုံ များများစားစားမရှိ။ မရှိဆို အခု ယူထားသည့ြ မိန်းမတဈယောကန်ှင့သ်ာ ကြုံဖူးသည်။ ယောကြြားပီပီ ဗီဒီယို နှင့ြ စာ အတွေ့အကြုံ အတောမြွားများ ရှိခဲ့ပမေဲ့ မိန်းမနှင့ြ ပတသ်ကလြာရငတ်ော့ လကတ်ှေ့က မူကြိုအဆင့လြောကပြငရြှိသည်။

တသှငသ်ှင် စီးကနွသညေ့ြ ရကေ ရီ့ ပေါငကြှားမှ ခပကြွဲကြဲနှင့ြ ခပရြှညရြှည် ပေါကန်သညေ့ြ အမှေးတွကေို ဖြတစြီးသှားသလို အမှေးတွကြေားက ရစကေတ်ှေ တပေါကပြေါကြ ကနွသညေကြို မမှငဖြူးသလို ကြည့်န်မေိသည်။ တခါမှ သကရြှိမိန်းမတဈယောကြ၏ ပေါငကြှားကို အခုလို မကြည့်ဖြူးသေး။ အမှေးကြဲကြဲအောကမြှ အကြဲကြောင်းကလည်း ဖြူဖြူဖြေးဖြေးနဲ့ မို့ဖောင်းနသညေမြှာ ထိရကစြရာပင် မရှိ။ ပေါငကြှားတငမြက သှယပြှီး ဖြောင့တ်န်းနသညေ့ြ ပေါငန်ှဈဘကကြလည်း အပြဈအနာအဆာ မရှိဘဲ သှေးကြောလေးများ ပေါလြောကအြောငပြင် ဖြေးဖြေးဖြူနသည်ေ။

လကရြှိယူထားသည့ြ မိန်းမ ပေါငကြှားကို မှငဖြူးပမေဲ့ ရီ့ပေါငကြှားကို မှငသ်လောကြ တခါမှ ရငမြခုနမြိ။ အခုမှ ကိုယထြဲက ပိုးပေါင်း သောင်းချောကထြောငတ်ို့က အခုမှ ပိုမိုသောင်းကနွြးလာသလို လူက ကတုနကြရင် ဖြစ်လာသည်။

ရီက ကနွောြ ငေးကြည့်န်တော မသိထင်။ အောကကြို ပုံကလွာသည့ြ သူ့ဘောင်းဘီကို ခွထေောကဖြှင့န်င်းကာ ခွှတန်သည်ေ။ ခေါင်းလွှောန်သညေမြို့ ငုံ့မကြည့်အြားတာလည်း ဖြစ်မည်။ ကနွောလြည်း ခဏမွှ မှငသ်ကင်ေးနရောမှ ဘာဖြစ်သှားသညမြသိ ထိုငလြွှကန်ှင့ြ ရီ့တငပြါးကို လှမ်းဖကလြို့ ဆီးခုံကို မကြန်ှာအပလြိုကသ်ည်။

“အို့ အိုး အို့ အို့ ကိုဇောျ ကိုဇောျ”

ဆိုသည့ြ အသံနှင့အြတူ ကနွော့ခြေါင်းကို ကိုငကြာ

“ကိုဇောြ၊ ကိုဇောြ၊ အို့ အို့၊ မတောတ်ရောတ်ှေ လုပပြှီ၊ ကိုယ့ဖြာသာခွိုးလေ၊ သူဘဲ လောနပြေီး”

“ခစွတ်ယ်၊ ခစွတ်ယ်၊ ခစွတ်ယ်၊ ခစွတ်ယ်”

“ကိုဇောကြလည်း ကလေးလိုဘဲ၊ အင်းပါ၊ ခစွပြါ၊ ခစွပြါ၊ ရချိုးပြီး ကြိုကသ်လိုခစွြ၊ ကိုဇော့ြ သဘော၊ အခုတော့ ရပြေီးအောင် ခွိုးလိုကြဦးနောြ နောြ နောြ”

ရီက ကနွော့ကြို ချော့မော့ပြောရင်း ဆှဲထူကာ ရပန်ေးထဲ ဆှဲသှင်းသည်။ ကနွောလြည်း ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်မှန်း မသိတော့။ တသကန်ှင့ြ တကိုယ် တခါမွှ မိန်းမပေါငကြှားလည်း မကြန်ှာမအပဖြူး။ ရချိုးပြီး ကြိုကသ်လိုခစွြ ဆိုတာမို့ ထရပပြှီး ကမန်းကတမ်း ခေါင်းလျှော်ညကြို လှမ်းယူကာ ကိုယ့ခြေါင်းပေါကြိုယလြောင်းခရွင်း ခွိုးတော့သည်။ ရီလည်း ဆပပြှာရညဘြူး လှမ်းယူကာ သူ့ဖာသာတိုကသ်ည်။ ကနွောလြည်း ဘာမှ မမှငတ်ော့။

ရချိုးနရင်ေး ဘောင်းဘီကို ခွှတခြကြာ ရီ့လိုပင် ကိုယဗြလာဖြင့ြ ရချိုးတော့သည်။ ရပန်ေးအောကမြှာ လူချင်ြးက ကပန်သဖြေင့ြ မာနကြှှနသညေ့ြ ကနွော့ဇြာတလြိုကကြ ရီ့ကို ခဏခဏ ထိုးမိသည်။ ကနွောလြည်း မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ရီ့ကို ဆှဲဖကကြာ

“ဟငအြင်း ဟငအြင်း မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး၊ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူးကြာ၊ ခစွတ်ယ်၊ ခစွတ်ယ် အရမ်းခစွတ်ယ်”

“အင်းပါ၊ ခစွပြါ၊ ခစွပြါ၊ ဒီနရောကြီး မကောင်းပါဘူး ကိုဇောရြာ၊ ရချိုးပြီးမှ ကိုဇော့သ်ဘောကခွစွြ၊ ခဏလေးနောြ ခဏလေး၊ နောြ နောြ၊ ကိုဇောကြ လိမျမာပါတယ်၊ နောြ နောြ”

“အခု ရချိုးပြီးပြီ၊ လာ၊ လာ၊ ခစွမြယ်”

“အာ ရတွစေေိုနတေဲ့ဟာ၊ အိပယ်ာတွေ အကုနစြို ကုနတ်ော့မယ်၊ ခဏ ခဏ ရစငေအြောင် သုတ်ဦးမယ်”

ပြောရင်း မကြန်ှာသုတပြုဝါ တငထြားသည့ြ စငမြှ ပုဝါကို လှမ်းယူကာ ရီက သူ့ခေါင်းကို ပတသ်လို ကိုယကြိုလည်း ပတသ်ည်။ ပြီးတော့

“ခေါင်းကို ချောကအြောငသ်ုတ်ဦး၊ တောကြှာ ရစေိုကြီးနဲ့ နှာစေးနမယ်ေ၊ ရီ သုတပြေးမယ်”

ရီ ပြောရင်း ကနွော့ခြေါင်းကို ပုဝါဖြင့ြ သုတပြေးသည်။ အခု ကနွောစြေးနသညေ့န်ှာက ခေါင်းရစေိုလို့ မဟုတမြှန်း ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် သိနသည်ေ။

…………………………

မရတော့၊ ရခွေောကအြောငပြင် မစောင့န်ိုငတ်ော့၊ ရီ့ကို တငပြါးက ပြေ့ခွီလိုကပြှီး ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကလြာသည်။ ရီ့ဆီမှ တခစ်ခစ် ရယသ်ံပင် ကြားမိသလိုလို ရီလည်း ကနွော့လြိုပင် ရောဂါသဲနလေားမသိ။ အခစွဆြိုသည့ြ စိတကြ တောတ်ောထြူးဆန်းမှန်း အခုမှ သိသည်။ နှစ်ပေါင်းမှောကမြွားစွာ ငုတလြွှိုးနသညေ့ြ ခစွစြိတကြ အခုမှ အစွမ်းပြလာသညလြား မပြောတတ်။ တသကန်ှင့ြ တကိုယ် မလုပဖြူးသည့ြ ခစွန်ည်းပေါင်းစုံနှင့ြ ခစွမြိတော့သည်။

“ကိုဇောျ ကိုဇောျ၊ အရမ်းမကဲနဲ့နောျ”

“အင်းပါ”

“ပြောရင် အင်းပါ အင်းပါနဲ့၊ နားလည်းမထောငဘြူး”

“နားထောငပြါတယကြှာ”

“အို့ အို့၊ ဖြေးဖြေးနမ်းပါ ကိုဇောရြာ၊ အရမ်းကြမ်းတာဘဲ၊ ကြောကလြာပြီ”

“အင်းပါ”

“လာပြနပြှီ”

“ဒီဘကန်ဲနဲရှှေ့ ရီ၊ ကိုယပြှုတကြတွော့မယ်”

“အို့ အဲဒီနရောကြီး၊ ကိုဇောျ ကိုဇောျ၊ အို့ အို့ ပြောလို့လဲ မရဘူး၊ အို့ အို့ အိုး”

“ခစွတ်ယ် ရီရာ”

“အင်း ခစွပြါ ကိုဇောရြယ် ခစွပြါ။ အ အ အင်း အင်း အင်း၊ အို့ လုပပြှနပြှီကြာ”

“ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း”

“အို့ အ အ အို့ အို့”

“မနနေိုငဘြူးရီရာ”

“အို့ နာတယ်၊ ပေါငကြို အတင်းမဖိနဲ့လေ”

“ဆောရီး ဆောရီး”

“အား ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ်၊ နဲနဲလျှော့ကြာ”

“အို့ အို့ မရဘူးထငတ်ယ်၊ ဖြေး ဖြေး၊ အို့ အို့၊ ရီက အပျိုပြနဖြစ်နတော ကြာပြီ ကိုဇောရြ”

“ရပြီ ရပြီ”

“အ အ အ ခန ခန၊ ခနလေး ကိုဇောျ ခနလေး”

“အင်းပါ၊ ရပြီလား”

“အင်း”

“အား ကိုဇောရြာ ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယ် အ အ၊ ခစွလြိုကတ်ာ ကိုဇောရြာ”

ပြီးပါပြီ….။

ရေးသားသူ – မောငဇြောြဦး