အောစာအုပ်

မှောကကြွှန်းသူ လူပလေော

“ မှောကကြွှန်းသူ မှောကကြွှန်းသားတို့သည် တရားဝင် ဇနီးမယား မရှိ (ဝါ) တဈလငတ်ဈမယား စနဈမရှိ..။ မုဒိန်းဆနဆြန် အဓမျမ ကာမအမှုများလည်း ကင်းရှင်း၏။ အိမထြောငရြေး အရှုပအြထွေးများလည်း လုံးဝ ကင်းရှင်း၏။ အကြငဖြိုသတ်တဝါသည် အကြငမြသတ်တဝါအား အခစွလြှနကြဲခွင်း တည်းဟူသော လိငစြိတဖြှင့ြ ကာမဂုဏြ ဆကဆြံသှားလိုအံ့..။ ထို ဖိုမ သတ်တဝါနှစ်ဦးစလုံး အလိုတူ ကြနပေပြှီးသား ဖြစ်၏။ ကာမဂုဏြ မထေုနမြှုဖြင့ြ သံဝါသ ပြုလိုကြလွှင် လူသူ မမှငကြှယရြာ အရပ်၌ (၇) ရကတ်ိုငတ်ိုင် အားပါးတရ ဝဝလငလြင် ဆကဆြံကြ၏။ မှူးထူးပြောပြါးကြ၏။ ပြီးလွှင် ငါ့လငင်ါ့မယားဟု စွဲလန်းသော ဥပါဒါနမြွား မရှိဘဲ လှတလြှတလြပလြပ် နထေိုငကြှသည်။

သားသမီး မှေးဖြားလာလွှငလြည်း ကလေးအများနှင့ြ စုပေါင်းထားလိုကသ်ည်။ နို့တိုကခြှင်းမှအစ ကလေး၏ ပြုဘှယကြိဈစမှနသ်မွှကို မှငတ်ှေ့သူတိုင်းက မိခင်၏ တာဝနကြို ကြပြှနေစြှာ ဆောငရြှကပြေးခဲ့သည်။ ထို့အတူ ယောကြွားများကလည်း ဖခင်၏ တာဝနကြို ကြပြှနေစြှာ ဆောငရြှကပြေးခဲ့ကြသည်။ အလှနသ်ိသာ ထငရြှား ယုတည်ံ့သော မနာလို ဝနတ်ိုခွင်း မရှိ။ တဈဦးကို တဈဦး အကြငန်ာ မတ်ေတာ လှှမ်းသော ဆကဆြံရေးဖြင့ြ ဆကဆြံကြသည်။

မထေုနဟြူသည် ယောကြွားနှင့ြ မိန်းမတို့ စိတတ်ူကိုယတ်ူ ကြညဖြှူကြနပေစြှာ ကာမစပယ်ှကြ သံဝါသ ပြုခွင်းကို ခေါြ၏…။

“ ဖြိုးဖြိုးရေ…. မမဆီ ခဏ လာပါဦးဟေ့….”

ဖြိုးဟိန်းကြောတ်ဈယောကြ မှောကကြွှန်းနှင့ြ ပတသ်ကသ်ော စာတဈပုဒကြို စိတဝြငစြားစွာ ဖတန်စဉြေ အရှေ့ဘကတ်ိုကအြပေါထြပ် အိပခြန်းတံခါးမှနေ၍ မသကထြားရီက လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။

သူနတောက အရှေ့ဘကတ်ိုကန်ှင့ြ ဘေးချင်ြးကပအြနအထေား ဖြစ်သော ကားဂိုဒေါင် အပေါထြပရြှိ အစွနဆြုံးအခန်းတွင် ဖြစ်သည်။ သူနသေော အခန်းနှင့ြ မသကထြားရီ အိပခြန်းမှာ မဉွြးတဈပြေးညီ ယှဉလြကြရြှိသည်။ သို့သောြ သူနသေော အခန်းက ၃ ပခနေ့န်ိမ့သ်ဖြင့ြ မသကထြားရီအခန်းက အပေါစြီးမှ ဖြစ်နသည်ေ။

“ ဟုတကြဲ့….မမ လာပြီ…လာပြီ…..”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ဖတလြကစြ စာအုပကြို အမှတအြသားပြုရင်း မသကထြားရီ ကြားအောင် အသံပြုကာ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အခွိနကြ မနကြ ၉ နာရီခွဲခန့ဖြစ်၍ မသကထြားရီသမီး ၅ တန်းကြောင်းသူ သကသ်ကမြှနလြည်း ကြောင်းသှားနေ၏။ ထို့ကြောင့ြ အိမတ်ှင် ဖြိုးဟိန်းကြောရြယ် ၊ မသကထြားရီရယ် ၊ အိမဖြောြ မမှနှစ်တို့သာ ရှိကြ၏။

ဖြိုးဟိန်းကြောြ ဒီအိမရြောကသ်ညမြှာ ၆ လ ကြောကြွောသ်ာ ရှိပါသေးသည်။ ဆယတ်န်းအောငပြှီး ဖြစ်၍ တကျကသိုလဆြကတ်ကရြန် သူအမေ၏ အဈကိုတဈဝမ်းကြဲဖြစ်သူ မသကထြားရီ၏ယောကြွား ကိုထွန်းထွန်းဦးက သူ မလေးရှား မသှားခင် ၃ လအလိုတွင် သူ့အိမမြှာနေ၍ တကျကသိုလ် ဆကတ်ကရြန် ခေါလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉကြ ဆယတ်န်းအောငပြှီးပြီးချင်ြး တကျကသိုလ် ဆကမြတကရြသေးပဲ တဈနှစ်နားရသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဖြိုးဟိန်းကြောကြို အင်ျဂလိပစြာသငတ်န်းနှင့ြ ကြနပြှူတာသငတ်န်း တကစြသည်ေ။ တဈခွိနကြှလွှင် သူ့လို နိုငင်ံခွားမှာ အလုပသ်ှားလုပစြရန်ေ ရညရြှယထြား၏။

လိငစြိတန်ိုးကြား ၊ လူပျိုသှေးတွေ တိုးပြားစ အရှယမြို့ ဖြိုးဟိန်းကြောြ စိတကြ မသကထြားရီ အပေါမြှာ စတွေ့ကတည်းက မရိုးသားဟု ဆိုရမညဖြစ်သည်။ မသကထြားရီ အပေါမြှ မဟုတ်၊ အိမဖြောဖြစ်သူ မမှနှစ် အပေါမြှာလည်း မရိုးသားပါ..။ မသကထြားရီနှင့ြ မမှနှစ်တို့မှာ အသကြ သုံးဆယဝြန်းကငွြ သကတ်ူရှယတ်ူ ဖြစ်ကြသည်။ မမှနှစ်မှာ အိမဖြောဖြစ်သောလြည်း ညှိုးညှိုးမှိနမြှိန် စုတစြုတပြဲ့ပဲ့ မဟုတပြါ..။ မသကထြားရီက ဆှမွေိုးသားချင်ြးလို ဆကဆြံနထေိုငစြေ၍ မသိလွှင် ညီအဈမဟုပင် ထငရြပါသည်။ ပြီးတော့ မမှနှစ်က သားသမီး မရှိသည့ြ အိမထြောငပြကြြ တဈခုလပ် ..။

မမှနှစ်က မသကထြားရီထကြ မကြန်ှာအလှ လွော့သောလြည်း ကိုယဟြနအြလှမှာမူ တန်းတူလိုကပြှီး ကြားသတ်တဝါတို့ စွဲမကစြသေော အရှိုကအြဟိုကြ၊ အဝေ့အဝိုကြ ၊ အဖုအထဈ အမို့အမောကြ ကောကကြှောင်းတွကေ ကြည့်ကြောင်းလှစွာ ပြည့စြုံပါသည်။ ပုံစံတူဟု မဆိုသာသောလြည်း ကာယအလှမှာ တဈမွိုးစီ စွဲမကစြရာ ကောင်းသညကြတော့ အသအချောပင်။

ဖြိုးဟိန်းကြောတ်ဈယောကြ ဒီမိန်းမနှစ်ဦးအပေါမြှာ ယောကြွားပီပီ သဈစာရှိရှိဖြင့ြ စိတရြှိတိုင်း ပစ်မှားဖောကပြှနလြာခဲ့သညမြှာ ဒီအိမသ်ို့ ရောကစြကတည်းကပင်။ ကိုယထြိလကရြောကြ နှုတထြိအသံရောကြ အားဖြင့ြ ယခုအခွိနအြထိ မဖောကပြှနသ်ေးမခုတတ်တတ်ဲ့ ကြောငကြလေးလိုပင်။ ယခု ဤအိမ်၏ အရှငသ်ခင် ဘုရငမြက ခေါန်ပေါပြီ..။

သှေးဆူရငခြုန် ဘဝငတ်ုနလြွှကြ ဖြိုးဟိန်းကြောြ တဈယောကြ မသကထြားရီ အိပခြန်းဝသို့ ရောကလြာသည်။ မသကထြားရီက ကုတငပြေါတ်ှင် ဝမ်းလွားကြီး မှောကလြကြြ ဘောပငတ်ဈချောင်းကိုငကြာ စာရှကအြလှတပြေါတ်ှင် ဘာတွေ တွကခြကြန်မှန်ေး မသိ။

“ မမ…. ကနွောြ ရောကပြှီ…”

“ အောျ….အေးအေး…လာလဟေဲ့…”

ကြညလြဲ့ရှှငပြှုံးစွာ ခေါင်းကို ငဲ့စောင်းပြီး ပြော၏။ မသကထြားရီ မကြလြုံးတွကေ ညှို့အားပြင်းစွာ အရောငတ်ှေ လကဖြှာနေ၏။ ဖြိုးဟိန်းကြောြ ရငတ်လှပလြှပ် ခုနစြှာဖြင့ြ လွှောကလြှမ်းလာသည်။

“ အေး….အဲဒီအပေါမြှာ ထိုငလြေ…”

ကုတငန်ှင့ြ ကပလြကြရြှိသော စားပြဲခုံက ကုလားထိုငရြှညပြေါတ်ှင် ထိုငရြန် မေးငေါ့ပြသည်။ ဒီတော့ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ မသကထြားရီ၏ တဈကိုယလြုံးကို အပေါစြီးမှ မှငန်ရသေည်။ မသကထြားရီက ယခုအခွိနထြိ မထသေးပဲ စောစောကအတိုင်းပင် ဝမ်းလွားမှောကလြကြသ်ား ရှိနသေေးသည်။ တငဆြုံထွားထွားအိအိကြီးတွကေ ဖြိုးဟိန်းကြောြ ရငကြို တဒိန်းဒိန်း ခုနစြသည်ေ။

ဖြိုးဟိန်းကြောတ်ဈယောကြ အာခေါငတ်ှေ ချောကပြှီး တံတွေး မကြာခဏ မှိုနရသေည်..။ မသကထြားရီက ဝမ်းလွားမှောကြ အနအထေားမှ သူ့ဘကသ်ို့ မကြန်ှာမူကာ တဈစောင်းလှည့လြိုကသ်ည်။

“ မင်းက လွှိုထားတာပဲ ကြ…. ကိုယ့အြဈမကြ မပြောဘူး…။ မှနှစ်ကြ ဗဒငေတ်ှကပြေးတယဆြို……”

အခစွရြညတ်ှေ ကိန်းအောင်းနသေော မကြစြောင်းခွိုခွိုလေး ထိုးရင်း မသကထြားရီက မေး၏။

“ ဟာ… ဒီ…. ဒီလို မဟုတပြါဘူး မမရာ….။ ဟို…. ဟို… သူကလည်း မေးလို့ .. မတောကတ်ဈခေါကြ တတတ်ာလေးနဲ့ ဟောပေးလိုကရြတာပါ…”

“ အံမယ်…. ဘာ မတောကတ်ဈခေါကလြဲ…။ ဟိုက မှနလြှန်းလို့တဲ့ တောရြေ…။ ဒီတဈခါ လခ ထုတရြင် ရှင့ကြို ခေါကဆြှဲကြောြ အဝ ဝယကြွှေးမလို့တဲ့ … ကြိမ်းဝါးနတော…”

ကံကောင်းထောကမြစွာနှင့ြ တည့်သှားခွင်း ဖြစ်လိမ့မြည်။ တကယတ်ော့ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ဝါသနာပါလို့ မတောကတ်ခေါကြ လေ့လာထားခွင်းသာ ဖြစ်၏။ သူ့ကိုသူသိ၍ ပြုံးလိုကမြိစဉြ….

“ မင်းက ဘာပြုံးတာလဲ… ဟင်း….၊ မကြန်ှာတောတ်ောလြိုကြ…. ငါ့ကြ ဟောမပေးဘူး…။ ကဲ.. အခုလောလောဆယတ်ော့ မဟောနဲ့ဦး..။ မင်း ဗဒငေပြညာနဲ့ မမကို သုံးလုံးဂဏန်း တွကပြေးကြာ နောြ…။ မမ ဒီတဈခွီ တောတ်ောြ ထိသှားတယ်။ မင်းလေးလေး ပို့တဲ့ ငှေ ၁၅ သိန်းလည်း ပြောငပြှီ….”

မသကထြားရီ စကားကြောင့ြ ဖြိုးဟိန်းကြောြ ခေါင်းနပန်း ကြီးသှားသည်။ ဟိုအမှှေးပါမကနွြ တဈကိုယလြုံးရှိ အမှှေးများ ထောငထြသှား၏။

“ ဘုရား…ဘုရား…. ငါးပါးမက မှောကတ်ော့တာပဲ…။ ၁၅ သိန်း ပြောငပြှီတဲ့…၊ သုံးလုံးဂဏန်းလည်း တွကပြေးတဲ့…. ဘုရား…ဘုရား….”

စိတထြဲမှာ ဗလောငဆြူ ယောကယ်ကခြတရြင်း ဇောခွှေးတွေ ပြနလြာသည်။ မကြန်ှာကြကမြော့၍ အကြံထုတန်စဉြေ….

“ ဘယန်ှယ့လြဲ… ဗဒင်ေ ဆရာလေး….”

မသကထြားရီ စကားကြောင့ြ ယောကယ်ကခြတ် ပြန့ကြွဲနသေော အတွေးများ တုန့်ခနဲ ရပတ်န့်သှားသည်။ သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ စောစောကလို ဘေးတဈစောင်း မဟုတတ်ော့ဘဲ ပကလြကကြှီး အိပလြကြြ ရှိနသညေကြို တွေ့ရသည်။ မို့မောကတ်င်းရင်းသော နို့အုံကြီးနှစ်မှှာက အင်ျကြီကို ဖောကထြှင်းထွကမြတတ် ရုန်းကနန်သညေ့န်ှယ် ထငရြ၏။

စောစောက အတွေးနရောဝယ် ရမျမကလြပြကေေ ဖြိုးဟိန်းကြောြ နှလုံးသားကို တဈခကြမြှှေ့သှားပြန်၏။ မိန်းမအတွေ့အကြုံ လကတ်ှေ့မရှိသောလြည်း .. သူလည်း ခတ်ပေညာတတတ်ဈယောကြ ၊ စာပဗဟေုသုတ ပြည့စြုံကြှယဝြသူ ဖြစ်၏။ မသကထြားရီ အပေါြ မရိုးသားသော စိတအြခံကား ကြီးလှသောကြောင့သ်ာ ကိုယ့ကြိုယကြို မလုံ၍ နှလုံးခုန် ရငတ်ုနန်သညေကြို သတိဖြင့ြ ပြနလြည် စုစည်းလိုကသ်ည်။

“ ကဲ….ပြောလေ… မမကို သုံးလုံးဂဏန်း တွကပြေးမှာလားလို့….”

မကြလြုံးလေး ဒေါင့ကြပပြှီး မေးလာသော ညုခွှဲခွိုအီသော အသံလေးက ဖြိုးဟိန်းကြောြ အသည်းကို ကလွိကလွိ နှင့ြ ယားစေ၏။ တအားပြေ့ဖကပြှီး လုံးပစ်ချင်စြိတတ်ှေ အရမ်းဖြစ်နမေိသည်။

“ ပြောလကြော… နကဖြှနဆြို ထွကတ်ော့မှာ…။ မင်းဆီက ဂဏန်းရရင် သဇငင်ှိမ်းဆီ ဖုန်းဆကပြှီး လှမ်းအောလိုကမြှာ….”

ကြောကလြွှငလြှဲ ရဲလွှငမြင်းဖြစ် … လာစမ်းကြာ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ဟု ဆုံးဖြတခြကြခြပြှီး..

“ ရတယလြေ… မမ .. စာရှကန်ဲ့ ဘောလပြင် ပေး…”

“ ဒီလို လုပစြမ်းပါ.. ဆရာလေးရယ်… အဟင်းဟင်း…”

မသကထြားရီက သူ့ရေးလကစြ ဘောပငကြို လှမ်းပေးရင်း ၊ ကိုယကြို လိမ်၍ ထလိုကသ်ည်။ လွော့တိလွော့ရဲ ဖြစ်နသေော ထမီကြောင့ြ ဖြေးနုဝင်းမှှတန်သေော ဗိုကသ်ားပြငကြို လှဈခနဲ မှငလြိုကရြသည်။ မသကထြားရီက ကုတငခြေါင်းရင်းဆီသို့ တရှတတ်ှန်းသှားပြီး ကုတငခြေါင်းရင်းရှိ ဘီရိုတံခါးကို ဆှဲဖြင့သ်ည်။ ဒီတော့ တပမြကဖြှယကြောင်းလှသော ကြော့ရှင်းသည့ြ ကိုယဟြနကြ ဖြိုးဟိန်းကြောြ မကြလြုံးထဲ တည့တ်ည့ကြှီး ဝငလြာသည်။ သေးသှယသ်ော ခါးနှင့ြ ဖြံ့ထွားသော တငဆြုံသား မို့မို့ကြီးက ထငရြှားစွာ စွင့ကြား ဝင့ကြှှားလကြြ ရှိနတေော့သည်။

မသကထြားရီက ဘီရိုအောကထြပမြှ စကျကူတဈထပ် ယူ၍ ဖြိုးဟိန်းကြောထြံ လှမ်းပေးသည်။ သူမ နောကကြွောကို ရမျမကရြောငလြှှမ်းသော အကြည့်သ်ရမ်းတို့ဖြင့ြ စူးနဈ မကမြောစွာ ကြည့်န်သေော ဖြိုးဟိန်းကြောြ မကြလြုံးတို့ကို သတိထားမိလိုကသ်ည်။ သို့သောြ မသိချင်ယ်ောငဆြောင်၍ နလေိုကသ်ည်။

ယခု မသကထြားရီ ပြောသော စကားများသည် အစဈအမှန် မဟုတပြါ..။ သုံးလုံးထိုးသညကြား မှန်၏။ သူ့ယောကြွား ပို့လိုကသ်ော ငှေ ၁၅ သိန်းဆိုသညမြှာ တကယမြဟုတပြါ..။ သုံးသိန်းလောကြ ထိသှားသညကြတော့ မှနသ်ည်။ ဒီမွှလောကတ်ော့ မသကထြားရီအဖို့ အပငွြးပြေ သှားကြားထိုးသလောကပြင် ရှိ၏။ ယခုကဲ့သို့ ပြုလုပန်ခွင်ေးမှာ ဖြိုးဟိန်းကြောကြို ကာမသားကောငအြဖြစ် သှတသ်ှင်းရန် ရမျမကထြောငခြွောကြ ဆငန်ခွင်ေးသာ..။ ဤကိဈစကို သူမနှင့ြ မှနှစ်တို့ နှစ်ဦးသဘောတူ တိုငပြငပြှီး ပန်နကရြိုကြ အစပျိုးခွင်းသာ ဖြစ်၏။ သူ့ယောကြွား မလေးရှားမှာ ၃ နှစ်ခွဲနရမေည်..။ ထို့ကြောင့ြ ရရှညေစြီမံကိန်းအတွကြ ယနေ့ အစပျိုးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။

ဖြိုးဟိန်းကြောဘြကကြလည်း သူ့အကြံနှင့သ်ူ ရှိပြီး ဖြစ်သည်။ သူကလည်း ခသေူမဟုတပြဲ မိန်းမနှင့ြ ပတသ်ကသ်ော မဃဒဝေ လင်ျကာ တောတ်ောမြွားများကို သူ ရထားသည်။ လကတ်ှေ့ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသညကြ တဈကြောင်း၊ ဦးလေးဝမ်းကြဲ၏ မိန်းမဖြစ်နသညေကြ တဈကြောင်း ၊ အလှဂုဏြ ဓနဂုဏြ အရှိနတ်ှကေ ကြီးမားနသညေကြ တဈကြောင်း များပြားလှစွာသော ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းတွကြေောင့ြ မသကထြားရီကို ရှိနန်ခွင်ေးဖြစ်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မသကထြားရီသည် မိန်းမ။ မိန်းမမှနလြွှင် စောကဖြုတပြါသည်။ ထိုစောကဖြုတသ်ည် မညသ်ူ့အတွကြ ဖြစ်ရမညန်ည်း..။ စောကဖြုတမြှနကြ လီးနှင့ြ ဂဟဆကေမြှသာ ကမျဘာ့နိယာမကမွည် မဟုတပြါလား..။

ဖြိုးဟိန်းကြောြ ခေါင်းထဲတွင် သူရထားဖူးသော မဃဒဝလေင်ျကာ အပိုင်းအစတဈခုက ဝငရြောကလြာသည်။

“ ကြုံရာနှင့လြိုကြ၊ ကြိုကရြာနှင့ြ မှှောင်၊ တွေ့မရှောငသ်ား…. ”

မသကထြားရီကရော ဘာမို့လို့နည်း..။

“ မမ… နကဖြှန် .. သောကြာနေ့နောြ…”

“ အေး.. ဖဖေောဝြါရီ ၁၆ .. သောကြာ..”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ဘာရယ် ညာရယ် မဟုတ်..။ ၁၉၉၆. ၂. ၁၆ …….. ဤခုနှစ်လရကြ ဂဏန်းများကို ပေါင်းလိုကသ်ည်။ ၃၄ ရသည်။ ရှေ့က ၃ တဈလုံးကို ယူ၍ နောကအြလုံးကို ပယလြိုကသ်ည်။ တဖန် မှနမြာ နှစ် လ ရကြ များကို ပေါင်းလိုကသ်ည်။ ( ၁၃၅၇ + ၁၁ + ၂၈ + ၃၀ ) ရသည်။ ရှေ့အလုံးကို ပယ်၍ နောကဆြုံးကို ယူလိုကသ်ည်။ ( ၀ )..။

ခွဲထွကမြည့န်ေ့က သောကြာနေ့ဖြစ်၍ သောကြာ၏ ရနဂြှိုဟကြို ရှာရာ တနင်ျလာဂွိုဟကြို ရ၏။ ထို့ကြောင့ြ ၂ ဟု မှတလြိုကသ်ည်။ တဖန် သောကြာ၏ အိမထြောငဘြကကြို ရှာရာ ဥသာ ဟူသော လင်ျကာအရ တနင်ျဂနှကေို ရ၏။ ထို့ကြောင့ြ ၁ ဟု မှတလြိုကသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ အောကပြါအတိုင်း အကြကထြုတလြိုကသ်ည်။ ၃၀၂ နဲ့ ၃၀၁ ..။

“ ကဲ… ရပါပြီ…မမ… ၃၀၂ နဲ့ ၃၀၁ နှစ်ကြကထြဲရယ်… အပီပဲ…။ မပီရင် ဇကအြဖြတခြံမယ်..”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ဘောပငန်ှင့ြ ထိုနှစ်ကြကကြို ရေးသားပြီး မသကထြားရီကို ပေးလိုကသ်ည်။

“ တကယ်..အပီနောျ… ဆရာကြီး…”

“ အို… တကယအြပီပါဗွာ…။ ကဲ.. မယုံရင် ဘာကြေးလောင်းမလဲ…”

“ တဈကိုယလြုံး ပုံအပကြှေး လောင်းမယကြှာ…”

မသကထြားရီက ၁၅၀၀ ဗို့အား အပြည့ပြါသော ရမျမကမြကြလြုံးတို့ဖြင့ြ ရှှန်းရှှန်းစားစားကြီး ကြည့်ြ၍ ပြောလိုကသ်ည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ သဘောမပေါကြ၍ ကြောငကြှည့န်စဉြေ….

“ ဟို…. ဒီလိုလကြော… မင်းမှနရြင် မမတဈကိုယလြုံးကို မင်းဆီပုံအပမြယ်..။ မင်းကြိုကသ်လိုလုပ်… ..။ မင်းရှုံးရငလြည်း မင်းတဈကိုယလြုံးကို မမဆီပုံအပ်.. မမကြိုကသ်လိုလုပမြယ်..။ ကဲ… ဘယန်ှယ့လြဲ…”

ဘယဘြကကြကြည့်ကြှည့ြ အမှတခြညွြးမို့ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ…

“ ကဲ….စိနလြိုကဗြွာ…..”

ဟု တကကြှှစွာ ပြောလိုကသ်ည်။ မသကထြားရီက ခေါင်းရင်းဘကြ နံရံတွင် တပဆြငထြားသော ခလုတကြလေးကို နှိပလြိုကရြာ မကြာမီ မမှနှစ် ရောကရြှိလာသည်။

“ ဘာခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲ…မမ..”

“ အောြ… ဒီမယ် မှနှစ်ရေ…။ ဆရာကြီးက ပေးတဲ့ သုံးလုံးဂဏန်း ၂ ကြကြ..။ အဲဒါ သဇငင်ှိမ်းဆီမှာ ဖုန်းဆကပြှီး မှာလိုကစြမ်းပါ..။ တဈကြကကြို ငါးထောငစြီတငလြိုကြ..။ ထားဟန်းဖုန်းက ဓါတခြဲအားကုနန်လေို့…။ ရော့.. ဒီမှာ ဆရာကြီးပေးတဲ့ ဂဏန်း…”

မမှနှစ်က မသကထြားရီပေးသော စာရှကကြလေးကို ကြည့်ရြင်း …

“ အင်း…မိုကလြှပါလား… ၃၀၂ … ၃၀၁ ဆိုပါလား… အဟိ….”

မမှနှစ်က စာရှကအြပိုင်းလေး ယူပြီး အောကထြပ် ဆင်းသှားသည်။ မသကထြားရီက ဖြိုးဟိန်းကြောြ နောကကြွောမှ မတတ်တရြပလြွှကြ ပခုံးကို ခပဖြှဖြလေး ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။

“ ကဲ… ငါ့မောငကြို ယုံပြီး မမကတော့ ထိုးခလွိုကပြှီနောြ…။ လောင်းကြေးကို မမေ့နဲ့..။ နကဖြှန် ၃ နာရီခွဲကြ အဖြပေေါမြှာပဲ…”

“ ဒေါကျ…. ဒလောကျ…….”

“ အယတ်ော့…. ဒီနားကပ် အစုတပြလုတကြလည်း…ကစွြ…..”

“ ဘာလဲ ..မမ..နားကပပြှုတသ်ှားလို့လား…”

“ အင်း…..”

ဖြိုးဟိန်းကြောြ ကုလားထိုငပြေါမြှ ဆင်း၍ စားပြဲခုံအောကြ ငုံ့၍ နားကပကြို ရှာသည်။ မတွေ့…။ မသကထြားရီကလည်း ကုတငအြောကကြို ငုံ့၍ ရှာနသည်ေ။ ရှေ့ပိုင်းကိုယကြ ကုတငအြောကြ ရောကန်သညေမြို့ ဒူးထောကြ ဖငကြုန်းပေးထားသလို ပုံစံကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ စွင့ကြားဝင့ထြယသ်ော တငဆြုံးထွားထွားကြီးက အထကသ်ို့ အနည်းငယမြှောကကြာ နိုငင်ံခွားအပြာဇာတကြားထဲက ဖငကြုန်းလိုးသလို ပုံစံကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြေးဖြေးအဈအဈ ခွသလေုံးသားတွကလေည်း ဖြိုးဟိန်းကြောကြို မှူဆှယကြလိနကြသေည်။

ဖြိုးဟိန်းကြောတ်ဈယောကြ မသကထြားရီ ပုံစံကြီးကို ကြည့်ပြှီး လီးတောငလြာသည်။ အခုနေ ထမီလှနပြှီး နောကမြှ ဒူးထောကြ၍ လိုးပစ်ချင်စြိတတ်ှေ ပေါကလြာ၏။

“ မမ… တွေ့ပြီလား…”

“ ဟင့အြင်း… မတွေ့သေးဘူး..”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ တုနခြါအကကြှဲသော အသံဖြင့ြ မေးလိုကသ်ည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောြ စားပြဲအောကရြှာအပြီး ကုတငခြှရင်ေးဘကြ ကြည့်လြိုကရြာ စိနန်ားကပဝြင်းဝင်းလေးကို ကုတငခြှရင်ေးတွင် အခန့သ်ားလေး တွေ့လိုကရြသည်။

“ ဟော…တွေ့ပြီ….မမ… ဒီမယ်..ဒီမယ်…”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ နားကပကြို ကောကယ်ူရင်း ပြောလိုကြ၏။ ဒီတော့မှ မသကထြားရီလည်း ကုတငအြောကမြှ နောကဆြုတရြင်း ထွကလြာသည်။

“ အဟင်းဟင်း…. ကြေးဇူးပဲ..ငါ့မောငရြေ…”

“ ကဲ…မမ ကနွောြ သှားတော့မယန်ောြ…”

“ အေး…အေး……”

မသကထြားရီလကထြဲ နားကပထြည့ပြေးရင်း အောကထြပသ်ို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ နားကပလြှမ်းပေးစဉြ အပေါအြင်ျကြီ ကြယသ်ီးပြုတန်ပြေီး ခပဟြဟဖြစ်နသေော ရငသ်ားမို့မို့ နှစ်မှှာကို မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကသ်ေးသည်။ နို့အုံကြီးနှစ်မှှာက ဝင်းမှတတ်င်းပြောငန်ေ၏။ ဖြိုးဟိန်းကြောြ စိတထြဲ ဖြောကဖြကြြ၍ မရအောင် တရဈဝဲဝဲ ရှိနပေါတော့သတည်း..။

၁၆.၂ . ၁၉၉၆ ညနေ ၃ နာရီ ၅ မိနဈကြောလြာပြီမို့ ဖြိုးဟိန်းကြောြ စိတတ်ှေ ဂဏာမငှိမ် လှုပရြှားနမေိသည်။ သူ ရမ်းတုတမြှန်းတုတပြှီး ပေးခဲ့သော ဂဏန်းအတွကြ စိုးရိမမြကင်း ဖြစ်နမေိသည်။ သူ့တာဝနရြှိသလို ခံစားနရသေည်။ ရသမွှ လာဘသိဒျဓိ မန်တာနမြွားကို တတွတတ်ှတ် ရှတရြင်း မကြာမီ မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားသည်။

“ ဝေး…ဟေး..ဟေး…. ၃၀၂ တဲ့…. ပေါကပြှီဟေ့…. ဖြိုးဖြိုးရေ့…မင်းပေးတဲ့ဂဏန်း ပေါကပြှီဟေ့….”

နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောန်စဉြေ မသကထြားရီအသံက သူ့နားအကြညလြှှာကို လာရိုကခြတသ်ည်။ သို့သောြ .. ဝိုးတဝါးနဲ့သာ…။

“ ဖြိုးဖြိုးရေ…ဟေ့…ဖြိုးဖြိုး… ၃၀၂ တဲ့…. ပေါကပြှီ…ဟဲ့….”

ဒုတိယအကြိမပြှောမှပင် သဲသဲကြဲကြဲ သိရတော့သည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောတ်ဈယောကြ ဝမ်းသာလုံးဆို့ပြီး ကုတငပြေါမြှ ဝုန်းခနဲ ထကာ အောကထြပ် ဆင်းပြေးခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် တဈကိုယလြုံး ပုံအပကြှေး… တဈကိုယလြုံး ပုံအပကြှေး.. ဤအသံတို့သာ ကယွလြောငစြှာ မှညဟြီးနပေါတော့သတည်း..။

မမှနှစ်က သကသ်ကမြှနလြေးကို ခေါပြှီး ဆိုငကြယတ်ဈစီးနှင့ြ ဈေးခွို ညဈေးဘကြ ထွကသ်ှားသည်။ မမှနှစ်ကို မုန့ဖြိုးတဈသိန်း..၊ သမီးဖြစ်သူ သကသ်ကမြှနကြိုလည်း တဈသိန်းပေးလိုကသ်ည်။ သူတို့ထွကသ်ှားတာက ညနေ ၆ နာရီ..။ သဇငင်ှိမ်းက ည ရှဈနာရီမှ ငှလောပို့မညဖြစ်၍ မသကထြားရီက သူ့ငှကေို ခဏစိုကသ်ုံးထားလိုကြ၏။

မသကထြားရီတဈယောကြ သမငပြွိုမလေးသဖြယ် မှူးကြှသှကလြကန်သည်ေ။ စုတကြော လာဘကြော စုံဝငဘြို့ ဆိုသညမြှာ တကယမြလှယပြါ..။ ထိုအထဲတွင် ယခုလို တဈနေ့တည်း တဈပျိုငတ်ည်း ဝငဘြို့ ပို၍ မလှယသ်ေးပါ..။ ယခုတော့ သုံးလုံးက ငါးထောငကြှကြ ပေါကသ်ည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ နိုငသ်ှားသည့အြတွကြ သူမတဈကိုယလြုံးကို လိုရာသုံး ပုံအပရြတော့မည်။ သူမတဈကိုယလြုံး ဖြိုးဟိန်းကြောြ ပြုသမွှ နုရတော့မည်။ ရိုင်းရိုင်းပြောရလွှင် ယောကြြားနှင့ြ ကင်းကြာနသေော အိမထြောငရြှင် မိန်းမတဈယောကအြဖို့ အဓိက မှတသ်ိပလြိုလားခကြကြ လီးနှင့ြ မကင်းရေးပင် မဟုတပြါလား..။

သှေးသားဆူဖြိုး အလှတွေ တရိပရြိပတ်ိုးနသေော မသကထြားရီလို အသကသ်ုံးဆယဝြန်းကငွြ အိမထြောငရြှင် မိန်းမတဈယောကအြဖို့ လီးဆိုသော အရာက ပို၍ လိုအပမြည် မဟုတလြော..။ မမှနှစ် နှင့ြ မိန်းမချင်ြး စခန်းသှားနရတောလည်း အဆငပြှပေါ၏။ အထိုကအြလွောကလြည်း ကာမဆန်ဒတွေ ပြငှေိမ်းပါ၏။ နှစ်ဦးနှစ်ဝ ကြနပေမြှုတွလည်ေး အကြိမကြှိမ် ရခဲ့ပါ၏။

သို့သောြ ယောကြြားစဈစဈတဈယောကြ၏ လီးလောကတ်ော့ ဘယမြှထိရောကပြါမညန်ည်း..။ သူတို့တွကေ လီးအကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိထားကြသူတွေ မဟုတပြါလား..။ ထို့ကြောင့ြ ဖြိုးဟိန်းကြောကြို ရမျမကထြောငခြွောကဆြငဖြို့ စိတကြူးထားခဲ့သော စီမံကိန်းကို လကတ်ှေ့ အကောငအြထည် ဖောလြိုကခြှင်း ဖြစ်၏။

မဖောလြို့ကလည်း မဖြစ်..။ သူမယောကြွားက မလေးရှားမှာ ၃ နှစ်ခွဲကြီးတောင် ကြာမည် မဟုတလြား..။ လငရြှိမယားတဈယောကအြဖို့ ယောကြွားနှင့ြ ၃ နှစ်ကြောကြှီး ခွဲနရမေညဆြိုတော့ စဉြးစားသာ ကြည့်ကြှပါတော့..။ လီးအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိထားတဲ့ ဒီစောကဖြုတကြှီးက နမညေတ်ဲ့လား..။ သုံးနှစ်မပြောနှင့ြ သုံးရကတ်ောင် မလှယတ်ဲ့ ကိဈစပါ..။ ဤသို့သော အကြောင်းတွကြေောင့ြ ရရှညေစြီမံကိန်းအဖြစ် ဖြိုးဟိန်းကြောကြို ရမျမကထြောငခြွောကြ ဆငခြဲ့ရခွင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့ြ ရမယရြှာလီဆယပြှီး သုံးလုံးတွကခြိုင်း၏။ ရှုံးလွှင် သူမတဈကိုယလြုံး ပုံအပမြည်..။ နိုငလြွှင် ဖြိုးဟိန်းကြောတ်ဈကိုယလြုံးကို သူမထံ ပုံအပရြမညဟြု အလောင်းအစားလုပထြားရာ ယခု ဖြိုးဟိန်းကြောကြ နိုငသ်ှားပြီဖြစ်၍ လီးနှင့ပြှတကြာ လီးအလှနင်တန်သေော သူမ၏ တဈကိုယလြုံးကို ဖြိုးဟိန်းကြောထြံ ပုံအပရြတော့မည်။ ပိုငလြိုကသ်ည့ဖြစ်ခွင်း..။

တွတပြါထည့လြိုကလြွှင် တဈသောင်းရင်းရုံနှင့ြ ၂၈ သိန်းကြီးများတောင် ရတော့မည်..။ ထို့ထကြ.. ထို့ထကြ ပို၍ သူ့စောကဖြုတကြို ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ပိုငသ်ှားပြီဖြစ်၍ အလိုးခံရပတေော့မည်..။ လီးကြီးမကြီးတော့ မသိ၊ လူပျိုဆိုတော့ သနလြိုကမြည့ဖြစ်ခွင်း..။ မနေ့က သူမဖငကြှီးကို ကြည့်ပြှီး ကောငလြေးဘယလြောကမြွားလီးတောငလြိုကမြညမြသိ..အတွေးမွိုးစုံဖြင့ပြွောရြှှငကြွနပေန်စဉြေ ဖြိုးဟိန်းကြောြ ရောကလြာသည်။

“ မမ… ပေါကတ်ယ် ဆို…..”

“ အေး…မင်းပေးတဲ့ ၃၀၂ လေ..။ လာပါကြာ.. မတတ်ပကြှီး… ထိုငစြမ်းပါဦး…။ မှနှစ်နဲ့ သမီးတို့ကတော့ ဈေးခွို ညဈေးတန်းဘကြ ထွကသ်ှားပြီ..။ သူတို့ကို မုန့ဘြိုး တဈသိန်းစီ ပေးလိုကတ်ယ်…”

“ ဒီလိုဆိုရင်.. ကနွောန်ိုငတ်ဲ့အတွကြ.. မမရဲ့ တဈကိုယလြုံးကို ပိုငသ်ှားပြီပေါ့…နောြ..”

မသကထြားရီက ရမျမကရြောငလြှှမ်းသော ညှို့မကြလြုံးရှဲကြီးတွဖြငေ့ြ ဖြိုးဟိန်းကြောကြို ကြည့်ကြာ

“ အင်းပေါ့…။ ဒီတော့ မင်းက ဘာလုပမြှာလဲ….”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ မသကထြားရီ ခုံဘကြ ပြောင်းထိုငလြိုကပြှီး မသကထြားရီကို ပြေ့ဖကန်မ်းရှုပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပါးကို ဆှဲမော့လိုကပြှီး ဆေးဆိုးစရာ မလိုဘဲ ပငကြိုယသ်ဘာဝအတိုင်း နီထွေးစိုပြသေော နှုတခြမ်းအစုံကို စုပယ်ူပစ်လိုကသ်ည်။ လီးနှင့ြ ကင်းကြာနသေော မသကထြားရီတဈယောကြ ဖြိုးဟိန်းကြောြ၏ အခစွကြှမ်းမှုတို့ကြောင့ြ ရငခြုနသ်ံတွေ ဆူပြကမြှနဆြနလြာသည်။

“ ဟင်းဟင်း… တောြ…. တောပြါဦး… မောငလြေးရယ်…..”

တုနရြီမောဟိုကသ်ော အသံဖြင့ြ တောင်းပနလြာသည်။ ဒီတော့မှ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ကိုယခြငွြးခွာလိုကသ်ည်။

“ ဟှန့ြ… နှားသိုးကြိုးပြတလြေး… ကြမ်းလိုကတ်ာ… ပိုငတ်ယဆြိုပြီး ထငသ်လို လုပခြငွတ်ာပေါ့လေ…..။ မင်း တကယပျိုငမြှာက ည ၉ နာရီကြောမြှ…။ အဲဒီတောမှ မင်းစိတတ်ိုင်းကြ… မင်းသဘော…. ရှိ….”

ထိုစဉြ… တီ..တီ…တီ…..တီတီ… ခွံဝမှ ဆိုငကြယဟြှန်းတီးသံ ကြားလိုကရြသည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ အလိုကတ်သိပင် ခွံတံခါး သှားဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။

“ မသကထြားရှိလား….မောငလြေး…”

“ ဟုတကြဲ့…ရှိပါတယ်…”

မသဇငင်ှိမ်းက ဆိုငကြယဆြကမြောင်းသှားသည်။ ဆိုငကြယ် နောကခြုံပေါတ်ှင် ဂပြသ်တ်ေတာ တဈလုံးပါ၏။ ငှတွေေ ဖြစ်ပါလိမ့မြည်..။ ဖြိုးဟိန်းကြောြ ခွံတံခါးကို ပြနပြိတပြှီး အိမထြဲ ပြနဝြငလြာသည်။

“ အံမယလြေး… ငါတောလြို့ မဟုတပြါဘူး…ဟယ်…။ ငါ့မောငလြေး တောလြို့ပါ…. ဟင်းဟင်း……”

ဖြိုးဟိန်းကြောြ မရောကခြင် ဘာစကားတွေ ပြောနကြသေညမြသိ..။ သူရောကသ်ှားတော့ မသကထြားရီက မသဇငင်ှိမ်းကို အထကပြါအတိုင်း ပြောနသညေကြို ကြားလိုကရြသည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ခုံလှတတ်ဈလုံးတွင် ဝငထြိုငလြိုကြ၏။ စားပြဲခုံပေါတ်ှင် ထောငတ်န် ငှစကျေကူတွကေ အထပလြိုကြ…..။

“ ကဲ…ရကြညေ့လြိုကြဦးလေ… ထား…”

“ မောငလြေးရေ.. စဈလိုကပြါဦးကြာ….။ မမသဇငအြတွကြ .. စားစရာ လုပပြေးချင်လြို့….”

ပြောပြောဆိုဆို မသကထြားရီက ထသှားသည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောလြည်း ငှတွကေေို စဈကြည့်န်ေ၏။

“ ကိုကပြါတယ်… မမ ၂၈ သိန်း အတိပဲ…”

“ မင်းပေးတဲ့ ဂဏန်း..ဆို…”

“ ဟုတ်…..”

“ တယဟြုတပြါလား…ကြာ..။ မမကိုလည်း ပေးပါဦး…..”

ထိုစဉြ အခွိုရဗေူးနှင့ြ ကိတမြုန့ြ ယူလာသော မသကထြားရီ ရောကလြာပြီး…

“ လောင်းကြေးက ကြီးတယန်ောြ… သဇင်…။ သူ့ဘကကြ နိုငရြင် တဈကိုယလြုံး ပုံအပကြှေးတဲ့..။ ဟင်းဟင်း…. မင်းက လောင်းရဲလို့လား…”

ခကြဆြို နားခွကကြ မီးတောကပြှီးသား ၂၀ ရာစု မိန်းမသားများ ပီပီ…

“ စိနလြိုကလြေ… ထားရဲ့…။ စုတရြော လာဘရြော တဈပျိုငတ်ည်း ဝငတ်ဲ့ကိန်းပဲ…။ ဆန်းတာ မှတလြို့….”

မသဇငင်ှိမ်းက ဖြိုးဟိန်းကြောကြို ပြုံးစစ မကြန်ှာဖြင့ြ မခို့တရို့ကြည့်ရြင်း ပြောလိုကသ်ည်။ အတွေ့အကြုံနုသေးသည့ြ ဖြိုးဟိန်းကြောတ်ဈယောကြ မကြန်ှာတဈခုလုံး နီမှန်းကာ ထူပူရှိန်းဖိန်းသှား၏။

“ မင်း မောငလြေးက နုပါသေးတယကြှာ..။ ဒါတွေ ဟာ မင်းလကခြကြန်မှော….”

“ အဟင်း..ဟင်း.. သဇင့ဗြိုကထြဲမှာ ပုဏျဏားလေး ရှိတယဟြေ့…”

သူတို့ပြောနတေဲ့ စကားအနအထေားကြောင့ြ ဖြိုးဟိန်းကြောြ ပို၍ အနရခေကလြာသည်။ ထသှားလို့လည်း မကောင်းမို့ ရှကရြှကန်ှင့ြ ဒီအတိုင်း ပထေိုငန်လေိုကရြသည်။

“ ကဲ…ကိုယပြှနမြယ်…ထား….”

မသဇငင်ှိမ်း ပြနရြန် ထလိုကစြဉြ…

“ အေး..အေး… ရော့… မင်းအတွကြ မုန့ဘြိုး သုံးသောင်း…..”

“ ဟားဟား… ပြတာပဲဟေ့..။ ဒေါထြားထားတဈယောကြ တဈကိုယလြုံး အပန်ှံပြီး ခစွစြည်းစိမ် တဝကြီး ခံစားစံစားနိုငပြါစတေောြ….”

“ ပေးတဲ့ဆုနဲ့ ပြည့ပြါစတေောြ….”

“ အဟား…ဟား…..”

“ အဟင်း…ဟင်း ဟင်း………..”

ည ၉ နာရီ… မသကထြားရီတဈယောကြ သူ့သမီးကို အကြိုးအကြောင်းပြောပြီး အပြငခြဏ သှားမညဆြိုကာ မမှနှစ်ကို မကြရြိပပြှ၍ ခေါထြုတလြာသည်။ အစစ မှာကြားနသည်ေ။

“ စိတခြပြါ မမ.. မှနှစ်တာဝနထြားပါ… ပိပိရိရိ ဖြစ်စရပေါ့မယ်…”

“ အေးအေး… အိုကပေဲ..။ နောကတ်ဈခါဆို မှနှစ် အလှည့ပြေါ့ကြာ…”

နှစ်ယောကသ်ား လမ်းခွဲလိုကသ်ည်။ မသကထြားရီက ဖြိုးဟိန်းကြောရြှိရာ ကားဂိုဒေါငဘြကဆြီသို့ ….. မမှနှစ်က အိမအြောကထြပသ်ို့….။ သကမြှနလြေးကလည်း သူကြိုကသ်ော ဇာတလြမ်းခွတွေေ တပုံကြီး ဝယခြဲ့ရသညမြို့ ၂၈ လကမ် တီဗီကြီးရှေ့တွင် ပြောလြို့ မှူးလို့…..။

မသကထြားရီတဈယောကြ ဖြိုးဟိန်းကြောရြှိရာ အပေါထြပသ်ို့ တကလြာသည်။ နှစ်ခန်း သုံးပင်၊ နှစ်ထပမြို့ အတောကြယွဝြန်းပါသည်။ ကားရှိစဉကြ အောကထြပတ်ှင် ကားထားပြီး ပစ်စည်းဟောင်းတဈခွို့ သိမ်းဆည်းထားသောကြောင့ြ ဂိုဒေါငဟြု ဆိုသောလြည်း စငစြဈ အထိုကအြလွောကြ ကယွဝြန်းသော အိမတ်ဈလုံးသာ…။ သူမယောကြြား မလေးရှား မသှားခင် လပိုင်းလောကကြပင် ကားကိုရောင်းပြီးဖြစ်၍ ယခုအခွိနတ်ှင် ကားမရှိတော့ပါ။

အပြငဘြကခြန်းတွင် ကောဇြောအစိမ်းတွကေို ခင်းထားပြီး ထိုကောဇြောများအပေါမြှ အိန်ဒိယဖြစ် အခင်းနှစ်ထည် ဆကခြင်းထားပြနသ်ည်။ အမှတတ်မဲ့ဆိုလွှင် အကြှေးအမှေးပြဲရှိ၍ ပြငဆြငထြားသည့ြ ပုံမွိုး..။ နှစ်ပအမှေင့ရြှိ စားပြဲခုံရှညတ်ဈလုံးလည်း ခထွားပြီး ထိုစားပြဲခုံပေါတ်ှင် တဈပပတေလြည် ဂပြတ်ဈခုထောငပြှီး .. ဥတ်တရကုရုံနယမြှေ… ဟု ဆော့ပငဖြှင့ြ ခပကြှီးကြီး ရေးထားသည်။

ဖီကြမ်းငှကပြွောသီး မှည့မြှည့တ်ဈဖီး၊ ကြကြဥ ငါးလုံး၊ ဂရင်းဝီစကီ အကြီးတဈလုံး၊ အခွိုရေ နှစ်ဗူး၊ မန်တလေးဘီယာ နှစ်လုံးလည်း တငထြားသည်။ ကြကကြငန်ှင့ြ ဝကအြူချောင်းကြောမြွားလည်း ပါလိုကသ်ေး၏။ မသကထြားရီတဈယောကြ ဖြိုးဟိန်းကြောြ စိတကြူးကို သဘောအကကြှီးကကြာ ပြုံးလိုကသ်ည်။ ကိုယတ်ောခြွောက အခုအခွိနထြိ အခန်းထဲက ထွကမြလာသေး..။

ဘာရညရြှယခြကြန်ှင့ြ ရေးထားမှန်း မသိသော ဥတ်တရကုရုနယမြှေ ဆိုသည့ြ စာတမ်းလေးကို သဘောကြ နှစ်သကန်မေိသည်။ ပြီးမှ အခစွဇြော မှှနန်ေ၍ တကလြာခဲ့ပြီး အောကထြပတ်ံခါး မပိတခြဲ့မိသညကြို သတိရကာ ဆင်းပိတလြိုကသ်ည်။ သူမ အပေါထြပ် ပြနရြောကတ်ော့ ဖြိုးဟိန်းကြောလြည်း သူ့အခန်းထဲက ထွကလြာသည်။ ဘောင်းဘီတို ၊ စွပကြယွအြင်ျကြီလကပြှတန်ှင့မြို့ ယောကြွားပီသသော ကိုယဟြနကြို အထင်းသား မှငန်ရေ၏။ မို့မောကသ်ော ရငအြုပ်၊ ပါးခပြသ်ော ဗိုကသ်ား၊ ဖုထဈနသေော လကမြောင်းကြှကသ်ားကြီးတွကေ အရှယန်ှင့ြ မမွှအောင် ဖြံ့ထွားကစွလြစွလြှသည်။

နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူလွှောကလြာရင်း အခင်းပေါတ်ှင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆုံလိုကကြှ၏။ မသကထြားရီက ဖြိုးဟိန်းကြောြ၏ခါးကို သိုင်းဖကလြိုကပြှီး ကိုယကြို နောကသ်ို့ အနည်းငယ် လှနကြာ….

“ ဒါတွေ လုပမြယဆြိုရငလြည်း… မမကိုပြောပေါ့…။ ဒီက .. ပြီးမှ အပြငထြှကပြှီး ဝယမြလို့…..”

“ မပြောတော့ဘူးလေ မမရဲ့…။ ကနွောလြည်း တဈထောငကြှကြ ပေါကသ်ေးတယ်..။ ပြီးတော့ အရမ်းခစွရြတဲ့ ဟောဒီ မမကိုလည်း ပိုငရြဦးမယ် ဆိုတော့…”

“ အယ်… .. တကယပြှောတာလား….”

“ ဟုတပြါ့…..”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ မသကထြားရီ ပါးပြငန်ုနုဖြေးဖြေးလေးကို ဆှဲမော့လိုကပြှီး နှုတခြမ်းသား နီနီထွေးထွေး အစုံကို မကမြောပြင်းပြစွာ စုပယ်ူလိုကသ်ည်။ သူ့လကအြစုံကလည်း တငသ်ားဆိုင် ထွားထွားအိအိကြီးကို စုံဆန် ပြတသ်ပ် ဆုပန်ယလြကြြ ရှိ၏။

“ လူတဈကိုယလြုံး မောင့ထြံ ရောကလြာပြီပဲကြယ်… ဒီလောကြ မလောစမ်းပါနဲ့…။ ဒါနဲ့ နပေါဦးး… ဥတ်တရကုရုနယမြှေ ဆိုတာက….”

“ မှောကကြွှန်းလေ မမရဲ့…။ ပဒသောပငကြ ထွကတ်ဲ့ အဝတကြိုဝတ်…၊ အဆီသှဇာပြည့ဝြတဲ့ သလေးဆနစြား၊ တဈလငတ်ဈမယားစနဈ မရှိတဲ့ အလှနအြေးခမွြးသာယာတဲ့ မှောကကြွှန်းကို သဘောကလွှန်းလို့ ဥတ်တရကုရုနယမြှလေို့ ရေးထားတာလေ…”

“ စိတကြူးလေးက ခစွစြရာလေး….တော့…”

“ အခုကြည့်လြေ…။ သုံးလုံးပဒသောပငကြ ရတဲ့ ငှနေဲ့ စားစရာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အခစွအြတွကြ မမလည်း ရောကလြာပြီ..။ ဒီအခွိနကြစလို့ မမနဲ့ မောငလြေးတို့ဟာ မှောကကြွှန်းသူ မှောကကြွှန်းသားတွေ ဖြစ်သှားပြီ..။ မမမှာ လငယ်ောကြွားဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီတော့ မမနဲ့ မောငဟြာ ခစွခြငွသ်လောကြ ခစွြ… ဘာအပြဈမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့… မမရဲ့…. ဟား ဟား…..”

“ အဟင်းဟင်း….စိတကြူးကလည်း….ယဉပြါ့တောြ…။ တကထဲ…… လိုးမှာများ ဇာခွဲ့နလေိုကတ်ာ…”

“ စိတကြူးယဉတ်ာ မဟုတဘြူး.. မမရဲ့..။ ဟောဒီမှာ… လကတ်ှေ့… လကတ်ှေ့………”

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ မသကထြားရီကို ပြေ့ဖကလြှဲသိပလြိုကသ်ည်။ ပကလြကကြှီးဖြစ်နသေော မသကထြားရီကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားများကို တဈခုမကနွြ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ အတွင်းခံဘောလြီ ဝတမြထားသဖြင့ြ ခဏအတွင်းမှာပင် မသကထြားရီတဈယောကြ ကိုယလြုံးတီးကြီး ဖြစ်သှားပါတော့၏။

“ ဟှန်း… မင်းလည်း ခွှတတ်ော့လေ…..”

မသကထြားရီက ဖြိုးဟိန်းကြောြ၏ ပေါငတ်ှင်းကြောကို မနာကငွအြောင် ဆှဲလိုကရြင်း ခစွမြကြစြောင်းလေး ခဲကာ ပြောလိုကြ၏။ အခွိနတ်နဘြိုးကို လေးစားမှတန်ိုးသော ဖြိုးဟိန်းကြောကြ အပိုအဆာတွေ လုပမြနတေော့ပါ..။ မသကထြားရီ၏ ဝင်းမှတအြိတင်းနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးပေါသ်ို့ မကြန်ှာအပခြလွှကြ ဘယည်ာလူးပြီး လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တဈလုံးစီ ခွလှေိမ့ကြာ နို့သီးခေါင်းနီနီရဲရဲလေးကို သှားဖြင့ြ မနာကငွအြောင် ငုံခဲလိုကြ၏။

မသကထြားရီတဈယောကြ ရာဂအဆိပတ်ကကြာ တဈကိုယလြုံး ကြှရှတွန့လြိမလြာသည်။ အခစွတ်ံခါးကြီး ပြင့သ်ှားပြီမို့ မသကထြားရီ စောကဖြုတကြှီးမှာ အရညကြှညတ်ှပင်ေ စိုရှှဲစိမ့ထြှကန်ပြေီ..။ ဖြိုးဟိန်းကြောကြလည်း ရှသညထြကြ ရှလာအောင် သူသိသမွှ အမှငအြကြား ဗဟုသုတတို့ဖြင့ြ အစွမ်းကုန် ဆှပေးနေ၏။ မသကထြားရီမှာလည်း ကာမမီးတွေ တဖပြဖြပြပြှင့ကြာ ယခုဆိုလွှင် ကာမမီးတောကကြှီးပင် တညီးညီး တပြောငပြှောင် တောကလြောငလြာပါတော့သည်။

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ အပေါပျိုင်းကို စိတတ်ိုင်းကြ ဆှပေးပြီးနောကြ သူ့မကြန်ှာကို စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးပေါသ်ို့ မှောကြ၍ ပြတပြေးပြနသ်ည်။ အနံ့အသကြ အညဈအကြေး ကင်းပြီး လှပထညဝြါလှန်းသော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက သူ့ကို ကြိုဆိုဖိတခြေါန်ပေါ၏။ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ စောကဖြုတကြှီးမှ မကြန်ှာကို ခွာလိုကပြှီး အနီးကပကြှည့လြိုကသ်ည်။ မှောကကြွှန်းသူ ဘဝသို့ အရှငလြတလြတ် ရောကသ်ှားသော မသကထြားရီမှာ သူ့စောကဖြုတကြှီးကို တမကတ်မော ကြည့်ရြှုနသေော ဖြိုးဟိန်းကြောကြို မကြလြုံးလေး မှေးစင်း ကြည့်ရြင်း သဘောကြ ကြနပေန်ပေါတော့သည်။

ဖြိုးဟိန်းကြောကြ အရကြညေမြွား စိုရှှဲပြီး ဖူးယောငခြုံးကြှနသေော စောကဖြုတကြှီးကို အားရအောင် ကြည့်ပြှီးနောကြ စောကစြိပြူးပြူးကြီးကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ တို့ထိကစားပေးလိုကရြာ မသကထြားရီခငမြွာ တဈကိုယလြုံး ထူပူကငွတ်ကသ်ှားပြီး ဘေးသို့ လွှံထွကြ အယကြားနသေော တငပြါးသားကြီးများ ရှုံ့ခွကကြှုံ့ဝငသ်ှားသညအြထိ နမထေိထိုငမြသာ တွန့တ်ှန့လြူးသှားရှာသည်။ ထို့နောကြ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းကြီး ပေါသ်ှားအောင် ဖြဲလိုကပြှီး လွှာကို စုလိပပြှီး အတွင်းသားနီနုနုထဲသို့ ထိုးသှင်းပြီး ကလိဆှဲလိုကသ်ည်။

“ အီး ဟီးဟီး…. အင့ြ… အင်း… အမေ့… အား.. ဟား…ဟင်း ဟီး…. ဟီး… ကြှတ် ကြှတ်…. အား… ကောင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ ကြာ….”

မသကထြားရီတဈယောကြ လီးအစဈနှင့ြ ကင်းပြတန်သညေမြှာ အတောလြေးကြာပြီမို့ ဖငတ်ကြှကြှ ရငတ်မမဖြင့ြ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမကြော့ပြံကာ ဆတဆြတလြူးနပေါတော့သည်။

“ အား.. အား…. အမေ့… လိုး… လိုးပါတော့ကြာ…ပြီး…. ပြီးတော့ မယ်…. ဟား… ဟင်း… ကြှတ် ကြှတ်…..”

အခွီပေါင်းများစွာ ကနွသ်ေးသညမြို့ မသကထြားရီ ဆန်ဒအတိုင်း ပထမအခွီ လိုးပေးရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ဖြိုးဟိန်းကြောကြ ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားဖြစ်အောင် ပြုပြငပြေးလိုကြ၏။ ပေါငန်ှဈလုံးကို အနည်းငယ် ပင့ထြောငကြာ ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီး စောကဖြုတအြဝနှင့ြ သူ့လီးကြီးကို တေ့ခွိနထြားသည်။

မသကထြားရီတဈယောကြ ကာမအဆိပတ်ှေ တရိပရြိပတ်ကကြာ မှှနထြူနသညေ့အြတွကြ ယခုအခွိနအြထိ ဖြိုးဟိန်းကြောြ လီးကြီးကို မမှငမြိသေးပါ။ မှငမြိလွှငလြည်း ဝမ်းသာလုံးဆို့၍ သတိမေ့မွောသှားလောကသ်ည်။ လီးကြီးလုံးပတကြ ရုပပြွိုဗူးခန့ြ ပမာဏ ရှိပြီး အရှညကြ ၇ လကမြခွဲခန့ြ ရှိသည်။ သူမယောကြြား ကိုထွန်းထွန်းဦး လီးထကြ တဈဆခွဲကြောကြွောလြောကြ တုတရြှညပြမာဏ ရှိသည်။ ယခု ထိုစံခွိနမြှီ လီးတုတရြှညကြှီးဖြင့ြ စောကဖြုတအြတွင်းသို့ တဈရဈချင်ြး ထိုးသှင်းနပေါတော့သည်။

“ ဗစြျ…. ဗစြျ… ဘှပ်…. ဗစြျ… ပလှတ်…. ဖြတ်…. အီး…. ရှီး… ကြှတ်.. ကြှတ်… ရှီး.. အီး အမေ့…”

ကလေးတဈယောကမြှေးပြီး ဖြတဖြှတကြှအေောင် အလိုးခံထားဖူးသော စောကဖြုတဖြစ်စကောမူ ဖြိုးဟိန်းကြောြ၏ လီးကြီးက ကြီးမားတုတရြှညလြှသဖြင့ြ မသကထြားရီတဈယောကြ ကောင်းလှန်းလှသော ကာမအရသာကို အံကြိတ်၍ ခံနရှောသည်။

လီးကြီးကို အဆုံးထိမှုပအြောင် ဖိသှင်းပြီးနောကြ တဈဝကကြွောကြွောခြန့ြ ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့သ်ှင်းသည်။ တဖြည်းဖြည်း ဆောင့ခြကြြ ညှောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထန် မှနဆြနလြာသည်။

“ ဖြတ်…ဖြတ်…ဘှပ်..ဖြတ်….ပြတ်….ဘှတ်……..”

အခကြြ၂၀ ခန့ြ လိုးဆောင့ပြှီးသောအခါ မသကထြားရီ တဈကိုယလြုံး လထေဲသို့ မှောကတ်ကသ်ှားသလို ခံစားရပြီး ကာမကိဈစ အထွတအြထိပ် ရောကသ်ှားပါတော့သည်။ မကြာမီ ဖြိုးဟိန်းကြောလြည်း မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ သူ့လရပေူပူတွကေို စောကခြေါင်းထဲ ဗငွြးခနဲ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား တင်းနအေောင် ဖကထြားကြ၏။ပထမအခွီကား ပြီးဆုံးသှားပြီ..။

အခြီများစွာအတွကျ…………….

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်