အောစာအုပ်

တဈခါတုန်းက ကြှန်းရှှဝေါ

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

——————

” အူး အူးးးးး ဟူးးးးးးးးးး ”

”ဝူးးးး ဝူးးး တူးးး

“ဝု ဝု အူ အူ ဝူးးးးးးးးးးးးး ”

ညဉြ့သန်းခေါငယ်ံ – မှို့ပြင် တိုးခွဲ့ရပကြှကတ်ှင် ရပကြှကအြနောကဖြွားမှ ခွေးအူသံကြီးမှာ အလယပျိုင်းထိ ဆူညံစွာ အောည်ီးလို့နသည်ေ။ ထိုနောကြ ၄င်းခွေးအူသံကြီးမှာ ရပကြှကမြှောကဖြွားပိုင်းသို့ ရှေ့လွားလာရာ

” အူးးးး ဝူအူ ဝူးးးး ဝူးးးးး အူးးးး ဝုအူ ”

” ဝု ဝု ဝု ဝူးးးးး အူ ဝူးးးး ဝု ”

ခွေးအူသံများ အောင်ှီးနရောမှ ရုတတ်ရကြ ရပသ်ှားခဲ့သည်။ မှောကဖြွားပိုင်း အိမတ်ဈအိမတ်ှင်

” ဘှတဘြှတ် ပြှတ် အားးး ရှီးးးးး ဗစွဗြစွြ ဘှတ် ဘတဘြတ် အားးး အအ ဟူးးးးး အင်းအင်းးးးအင့် ဘှတ် ပြှတ် အမလေးးး အားးးး ရှီးးးး ဟူးးးး အားးး အ ဟူးးးးး မှန် မှနလြေးးးး အားးး ဟုတတ်ယ် ဘှတဘြှတ် ”

” နာနာလေး ဆောင့လြုပစြမ်းပါ အားးး အီးးရှီးးး အားးးး အင်း ရှီးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမိုးရယ် အားးး ဘှတဘြှတ် ဗစွြ စွပစြှပ် ဘှတ် အားး ရှီးးးး”

မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးနသေော အသံများ ထွကပြေါန်လကြေရြှိသည်။ မိန်းမဖြစ်သူမှာ လေးဖကကြုန်းပေးထားသဖြင့် ယောင်ျကြားလုပသ်ူမှာ ခါးလေးအားကိုငပြှီး စွံ့ကားကောကခြွိတန်သေော ဖငကြှီးအား နောကကြနေ တဖန်းဖန်း လိုးနတေော့သည်။

လှနခြဲ့သော ၃ နှစ်ခန့်လောကမြှ ကြူးကြောရြပကြှကမြွားတွင် လှည့်လညန်ထေိုငရြင်း မိုးလှငမြှာ ညီမဖြစ်သူ၏ ဖငကြှီးအား မှန်းမှန်းဂွင်းထုနရသေည်။ အေးနှယကြလည်း အဈကိုဖြစ်သူ မိုးလှငအြား မိန်းမ မလိုကစြားရန် ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။

တနေ့တွင် မိုးလှင် အလုပကြအပြန် အေးနှယမြှာ ထမင်းအိုးငှဲ့နရင်ေး အောကစြလှတကြာ စောကဖြုတကြှီးမှာ အတိုင်းသား ပေါန်တေော့သည်။ မိုးလှငမြှာ ကြုံရာကဘွမ်းလုပရြင်း မွိုးမွိုးမှတမြှတ် ငှဝငေသ်ောနေ့တွင် အရကကြလေး တထွထွေေ ဖြစ်နတတေသ်ည်။ ယနေ့တွင် ငှစလေေး ရှှငန်သဖြေင့် အရကသ်ောကပြှနလြာရာ မထငမြှတပြဲ ညီမဖြစ်သူ၏ စောကဖြုတကြှီးအား တွေ့လိုကရြ၍ လီးတောငန်လကြြေ ရှိသည်။ ညပိုင်းတွင် စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ အတင်းတကလြိုးလိုကလြသည်ေ။

” ကိုမိုး မောငန်ှမချင်ြးပါ အဈကိုရယ် မလုပပြါနဲ ”

မိုးလှငမြှာ မူးလဲမူး မှန်းနတောလည်း ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် စိတမြထိန်းနိုငပြဲ ၅ ခွီလောကြ လိုးပစ်လိုကသ်ည်။ အေးနှယမြှာလည်း အစပိုင်း မောငန်ှမချင်ြးမို့ ရှကမြိသောလြည်း နောကပျိုင်းတွင် သူကိုယတ်ိုင် မိုးလှငလြီးကြီးအား စုပပြေးပြီး ညတိုင်း အလိုးခံတော့သည်။

ဧရာဝတီမှဈ အနောကဖြကကြမ်းမှ မိုးလှငန်ှင့် အေးနှယတ်ို့ မောငန်ှမ တဈမှို့ပြီးတဈမှို့ လုပကြိုငစြားသောကရြင်း ကြူးကြောရြပကြှကမြွားတွင် နထေိုငကြှရာ နိုငင်ံတောအြစိုးရရဲ့ ဖကြသ်ိမ်းခွင်းကို ခံလိုကရြသည်။ ထို့နောကတ်ှင် တိုးခွဲမှို့သဈ ထပခြွဲ့သည့်အတွကြ မှကြကေမြွားရိုကပြေးပြီး မဲနိုကရြာ မိုးလှငန်ှင့် အေးနှယတ်ို့ မှို့စွနကြပ်၍ ဖောကထြားသော လမ်းတွင် မှကြကြေ တဈနရော ရရှိလိုကသ်ည်။

ထိုရပကြှကထြဲတွင် ထမင်းဆိုငလြေး ဖြင့်လိုကရြာ တဖြည်းဖြည်း ရောင်းကောင်းလာသည်။ ဆိုငထြပမြခွဲ့နိုငသ်ေးသဖြင့် အိမကြို နှစ်ထပမြှှင့်ဆောကကြာ အောကထြပတ်ှင် ထမင်းဆိုင် အပြည့် ဖြင့်လိုကသ်ည်။ အခကြအြပြုတ် အခန်းနှင့်ကပလြကြြ အခန်းလေးကိုခွဲ၍ အေးနှယတ်ို့ ဦးလေးလငမြယားအား ရှာမှ လှမ်းခေါကြာ ဆိုငအြကူသဘောမွိုး ခေါထြားလိုကလြသည်ေ။

သူတို့၏ မကြန်ှာစာမှာ မှို့ရှိပြီး ဘေးပတပြတလြညတ်ှင် တခွို့ခွတနေရြှည် အိမလြေးများ တဈခွို့ မဆောကရြသေးသော အိမမြွားလည်း ရှိသည်။ လမ်းမတန်းဘေး မဲပေါကသ်ူများက ပြောန်ကြပြေီး အတွင်းဘကြ မဲပေါကသ်ူများက တောကတ်ခေါကခြေါကန်ဲ့ပေါ့။

ထမင်းဆိုငလြေးမှာ ည ၉ နာရီဆို ပုံမှန် ဆိုငသ်ိမ်းလေ့ရှိသည်။ ဆိုငန်ာမညကြ ”ကြှန်းရှှဝေါ” ဖြစ်သည်။ အေးနှယမြှာ ရောင်းရငှမွေား သချောစဈကာ သိမ်းဆည်းရင်း

“ဦးလေးမှိုင် တံမှကစြီးလှည်း ရဖြန်ေး၊ ပြီးရင် ဆိုငတ်ံခါး ပိတလြိုကတ်ော့”

ဟု တဈဆကထြဲ ပြောလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ရချိုးရန် ဆိုငအြနောကဖြကကြ ရချိုးကနလြေးဆီသို့သှားကာ ရချိုးနတေော့သည်။

အေးနှယမြှာ ရခွေိူးနစဉြေ ဆပပြှာတဈကိုယလြုံးတိုကရြင်း ပေါငကြှားမှ အဖုတကြှီးဆီသို့ လကတ်ဈဖကဖြှင့် ပြတတ်ိုကလြိုကပြှီး ရအဝေခွိုးလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ အိမအြပေါထြပသ်ို့ တကသ်ှားရာ ရချိုးနသညေကြို ချောင်းကြည့်နသေူတဈယောကြ ရှိနတောကိုတော့ သူမ မသိနိုငပြေ။ ထိုသူမှာ ဦးမှိုငဖြစ်ပြီး အေးနှယတ်ို့ မောငန်ှမချင်ြး လိုးနကြသေညကြို သိရှိနသည်ေ။

အေးနှယ် အိမပြေါသ်ို့တကကြာ ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကလြှနအြိပန်သေော အဈကိုဖြစ်သူ မိုးလှငအြား တဈခကြကြှည့်၍ ညဝတအြင်ျကြီအရှညအြား ခေါင်းမှစွပခြလွိုကပြှီး ရလေဲထမိနအြား ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကုတငပြေါတ်ကကြာ မိုးလှင် ပုဆိုးအား ခါးထိဆှဲတငပြှီး လီးကြီးအား ကုန်းစုပလြိုကတ်ော့သည်။ လီးကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ထောငမြတလြို့လာသည်။

“ကိုမိုး ညီမလေး စောကဖြုတလြည်း ယကပြေးလေ”

” ညီမလေး ပကလြကလြှနလြိုကလြေ လာဒီဘကြ”

အေးနှယလြည်း ပကလြကလြှနအြိပကြာ ညဝတအြင်ျကြီကို ဗိုကပြေါထြိ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ပေါငလြေးနှစ်ချောင်းကားရင်း စောကဖြုတကြှီးအား ဖြဲထားပေးရာ မိုးလှငလြည်း တပြတပြှတန်ှင် ယကန်တေော့သည်။ စောကစြိလေးအား ထိုးကလှောရြင်း စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ လွှာနှင့် မှှပေေးလိုကသ်ည်။

“အားးး အီးးး အင်း အိုးးးးးး ရှီးးးး အားးးး”

” အားးးး ကောင်းးးလိုကတ်ာ အိုးးးး ရှီးးး အင့်အင့်”

အေးနှယတ်ဈယောကြ တဟင်းးဟင်းးး ညီးရင်း တွန့်လိမ် ကော့ပြံနတေော့သည်။

“ကိုမိုးးး ညီမလေး မနနေိုငတ်ော့ဘူးးးး လိုးပေးပါတော့”

” အားးးး အိ အူးးး ရှီးးးး ”

မိုးလှငလြည်း လီးကို သချောတေ့၍ တဘှတဘြှတန်ဲ့ လိုးတော့သည်။

” ပြှတ် ဘလှတ် ဗစွဗြစွြ ဘှတဘြှတ် အားးး အားး အင့် အင့် အီး ဟီးးး ဗစွဗြစွြ ”

လိုးနရင်ေး နိုးလေးနှစ်ဖကအြား စို့ပေးလိုကရြာ

” အားးး ရှီးးး ဟုတတ်ယ် ကိုမိုးးး စို့စို့ အားးး အီးးး ”

အေးနှယ် မကြစြိလေးမှာ စင်းနပြေီး မိုးလှငလြီးကြီးအား စောကပြတအြတွင်းသားများနှင့် ညှဈပေးနသည်ေ။

” ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် ဘှတဘြှတ် ”

မိုးလှငမြှာ နို့လေးနှစ်ဖကကြို ဘယည်ာပြောင်းစို့ရင်း ဖိဖိလိုးနသည်ေ။ အခကြြ ၈၀ လောကတ်ှင် စောကဖြုတအြတွင်းသားများ၏ ညှဈနသေောဒဏကြို မခံနိုငပြဲ လရညမြွား တဖြောဖြောနှင့် ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။ အေးနှယလြည်း စောကခြေါင်းအတွင်း ပူနှေးလာကာ ခါးကော့တကသ်ှားပြီး စောကရြညမြွားပန်းရင်း လီးအရင်းထိ အဖုတကြှီးအား ထိုးကပထြားလိုကသ်ည်။

“အားးး ဟူးးးး အီး ဟီးး အ အ ဟူးးးးးး”

မောငန်ှမနှစ်ယောကြ စိတလြှတကြိုယလြှတ် လိုးပြီး အိပပြွောသ်ှားကြလတေော့သည်။

—————————————

ထမင်းဆိုငလြေးမှာ ပိုပိုနာမညရြလာ၍ အကူ စားပြဲထိုး ကလေး ၃ ယောကကြို ခေါထြားရလသည်ေ။ ဝငင်ှတေိုးပြားလာသလို အေးနှယမြှာလည်း ရှှတွေဲလဲ ငှတွေဲလဲနဲ့ နနေိုငလြာသည်။

သို့သောြ တဈခုဆိုးသညကြ အဈကိုဖြစ်သူ မိုးလှငမြှာ မနကလြင်းပြီဟေ့ဆိုလငွြ အရကတ်န်းသောကတ်ော့သည်။ တနကေုန် အပြငမြှာပဲနသဖြေင့ြ ထမင်းဆိုငကြိုလည်း ဂရုမစိုကတ်ော့ပေ။ ထို့ကြောင့ြ အေးနှယမြှာလည်း ဦးလေးမှိုငကြိုသာ အားကိုးလာရတော့သည်။ အသားငါး၊ ဟင်းသီးဟင်းရှတ် ဝယလြငွလြည်း ဦးလေးမှိုငကြိုသာ အဖောခြေါသ်ှားရတော့သည်။

မိုးလှငမြှာ ညပိုင်းပြနလြာလငွလြည်း တန်းအိပတ်ော့သည်။ အေးနှယမြှာလည်း လီးနှင့်ဝေးလာသဖြင့် ရာဂစိတလြေးများ ထကြှနတေော့သည်။

တနေ့ မိုးလှငတ်ဈယောကြ မူးရူးကာ ည ၁၀ နာရီထိ ပြနမြလာတော့ပေ။ အေးနှယလြည်း အိမအြောကထြပဆြင်းကာ ဦးမှိုငန်ဲ့အတူ ဆိုငအြတွင်းရှိ ခုံတန်းလွားပေါတ်ှင် စကားပြောရင်း မိုးလှင်းပြနအြလာကို ထိုငစြောင့်နသည်ေ။

” ဦးမှိုင် အရီးလေး အိပပြှီလား ”

” အင်းး ငါ့တူမ နင့်အရီးလေးက ကန်ျးမာရေး မကောင်းရှာဘူး ကြာပါပြီ ”

တဖြည်းဖြည်း ညနကလြာရာ အေးနှယမြှာ ခုံတန်းလွားပေါတ်ှင် လှဲနရင်ေး အိပပြွောသ်ှားပြီး အိပမြကမြကန်သည်ေ။ အိပမြကထြဲတွင် မိုးလှငမြှာ အိမပြှနလြာပြီး သူမကို အပေါမြှ လိုးပေးနသည်ေ။ ခါတိုင်းလို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလိုးပဲ ဖြေးဖြေးချင်ြး လိုးနသဖြေင့်

” ကိုမိုးရယ် ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးစမ်းပါ ”

” အားရှီ ဘှတဗြစွြ ဘှတဘြှတ် အင့်အင့် ”

အောကကြ ဖငကြှီးအား ကော့ပေးရင်း မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်လိုကရြာ

“ဟင်… ဦးမှိုင် ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ ဖယပြါ ဆင်းပါရှင် ”

ဦးမှိုငမြှာ ခွတဈေဖကကြ အောကထြောကထြားပြီး တန်းလွားခုံလေးအား ခွလကြြ အေးနှယ် အပေါမြှ လိုးနသည်ေ။

“ငါ့ကို ခွင့်လှတပြါ တူမကြီးရာ။ ဟိုတနေ့ညက နငန်ဲ့ မိုးလှငတ်ို့ လိုးကတည်းက ငါလည်း နင့်ကို လိုးချင်န်တောပါ။ ငါ့မိန်းမကလည်း ရောဂါသညမြို့ မလိုးရတာ နှစ်ခွီနပေါပြီ ”

ဦးမှိုငမြှာ စကားလည်းပြော အောကကြလည်း အလိုးမပကြပြေ။ အေးနှယမြှာလည်း ဟနဆြောငပြှီး ငှင်းနပမေယ်ေ့ စောကဖြုတကြှီးအား မသိမသာ ကော့ပေးနသည်ေ။

” အားးး အင့် ဟင့် အိ အားးး ဘှတ် ဗစွဗြစွြ”

“ဒီကိဈစ နှုတလြုံပါစနေောြ ဦးမှိုင် ”

” အင်းပါဟ”

“ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ဗစြျ ဗစြျ ”

နှစ်ယောကသ်ား စကားတပြောပြောနှင့် အလိုးရပမြသှားပဲ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနကြသေည်။ ဦးမှိုငလြည်း အေးနှယကြ ခွင့်ပြုသညန်ှင့် သူလီးကြီးကို ပြနကြှှပြီး လီးအဆုံးထိ ဖိဖိလိုးတော့သည်။

“အားးးး အ ကောင်းးး ကောင်းးတယ် ဦးမှိုငရြယ်။ ဟုတတ်ယ် အားးးး ဆောင့်ဆောင့် နာနာလေးဆောင့် အင့်အင့် အားးး ရှီးးး ဗစွဗြစွြ ဘှတ် ဘှတ် အူးးး အီးးးး ဟင်းးးး ”

ဦးမှိုငမြှာလည်း အပေါကြဖိအခွ အေးနှယကြလည်း အောကကြကော့ပေးခွိန် ဆုံတဲ့အခါ နှစ်ယောကစြလုံး တအီးအီး တဟင်းဟင်းနှင့် အောည်ီးလို့နသည်ေ။ ဦးမှိုငမြှာ ရုတတ်ရကြ စောကစြိလေးအား ခွပေေးပြီး အခကြြ ၄၀ ခန့် မနားတမ်း လိုးပစ်လိုကရြာ

” အားးး အ အ အီးးးး အမလေးးး အားးးး ရှီးးးးးး ”

အေးနှယမြှာ ဖငကြှီးအား ကော့ထိုးပေးရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။ ဦးမှိုငမြှာလည်း လီးတလွှောကြ နှေးကနဲ့ဖြစ်ကာ လရညမြွား ဒလဟော စောကခြေါင်းထဲကို ပန်းထည့်ပေးလိုကတ်ော့သည်။

” အားးးး ရှီးးးး အိ အီးးးးး ”

ထိုနောကြ လီးကို အဖုတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကရြာ စောကရြညမြွား လရညမြွား ကပပြနသေေော လီးကြီးကို အေးနှယကြ အငမ်းမရ ထစုပန်တေော့သည်။ ထို့နောကြ နှစ်ယောကသ်ား အနားယူလိုကကြှပြီး အေးနှယကြ နာရီကြည့်လိုကရြာ မနကြ ၅ နာရီခွဲကြောြ၍ လင်းစပြုနပြေီ ဖြစ်သည်။

ဦးမှိုငအြား တန်းလွားပေါြ လှဲခိုင်းလိုကပြှီး လီးကြီးပြနမြာလာအောင် အေးနှယကြ အောကကြထိုငပြှီး စုပပြေးနသည်ေ။ လကတ်ဈဖကကြ လီးအရင်းကို ကိုငထြားပြီး စုပရြင်း၊ ကနွတ်ဈဖကကြ ပေါငကြှားအတွင်းရှိ စောကဖြုတကြှီးကို ပြတသ်ပန်သည်ေ။

၁၀ မိနဈခန့် စုပပြေးပြီးတော့ အေးနှယမြှာ ဦးမှိုင် အပေါမြှ တကခြှပြီး တဘှတဘြှတန်ှင့် ဆောင့်လိုးနတေော့သည်။ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများနှင့် လီးကြီးကိုညှဈကာ ဖငကြှီးအား စကောဝိုင်းပေးနခွေိန်

“မအေးနှယ်…. အဈမအေးနှယ် နိုးပြီလားဗြိူ့ ခဏထပါဦးးး”

” ဟင်… ဦးမှိုင်… ကြှနမ် အိမပြေါတ်ကတ်ော့မယ်။ ပြီးမှ တံခါးဖြင့်နောြ ”

” အေးအေး.. နငအြရငတ်ကသ်ှားးး ”

” ဟုတဟြုတ် ”

အေးနှယ် အိမပြေါရြောကမြှ ဦးမှိုင် တံခါးသှားဖြင့်ရာ

” ဟာ… မောငထြှန်းတို့ပါလား ဘာဖြစ်ကြတာလဲ”

မိုးလှငအြား ပြေ့ခွီခေါလြာကာ

” ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘူး ဦးမှိုငရြေ။ ညက ဖဲဝိုင်းမှာ အတူရှိရင်း မိုးလှင် အိမပြှနမြယဆြိုပြီး ထွကသ်ှားတာ။ ကနွောတ်ို့ ပြနလြာတော့ အနောကဖြကပျိုင်းက မှှောင်းဘေးမှာ လဲနတောတွေ့လို့ လာပို့တာပါ။ ကနွောတ်ို့ ပြန်ဦးမယဗြွာ ညက တဈညလုံး မအိပရြသေးဘူး မိုးလင်းထားတာ ”

” အေးအေး ကြေးဇူးပါ ငါ့တူတို့ရာ ”

“အေးနှယ်… ဟေးးး အေးနှယ်… ဒီမှာ မိုးလှင် လဲနလေို့… မောငထြှန်းတို့အုပစြု လာပို့သှားတယ် ”

“ဟုတ် ဦးမွိုင် လာပြီ ”

မိုးလှငအြား ဦးမှိုငန်ှင့် အေးနှယတ်ို့ နှစ်ယောကတ်ှဲပြီး အိမပြေါသ်ို့ တငပြေးကာ

“ဦးမှိုင် ဆိုငဖြှင့်လိုကတ်ော့။ ကြှနမ် စွေးကို တဈယောကထြဲ သှားမယ်။ အပြနကြှမှ မနိုငရြင် တဈယောကလြောကြ လူခေါပြှီး သယခြိုင်းတော့မယ်”

မိုးလှငအြား ခွငထြောငခြပြေးရင်း အေးနှယမြှာ ဦးမှိုငကြို လှမ်းပြောလိုကလြသည်ေ။

ထိုနေ့မှစ၍ မိုးလှငသ်ည် အိပယ်ာထဲ လဲနတေော့သည်။ မနကန်ှင့် နေ့လညဆြို အကောင်း၊ ညနစေောင်း ရောကလြငွြ

” ဟီးးးးးး ဟီးးးးးးး ခမွြးတယ် ခမွြးတယ် ခမွြးတယ်။ ဟ… လုပကြှပါဦးးး… အမလေးးးးး ပူလိုကတ်ာ အားးးး အီးးး ပူတယ် ပူတယ်”

အိမအြပေါထြပမြှ အောဟြဈနတေော့သည်။ ၃ ရကလြောကထြိ ယပခြပပြေးလိုကြ၊ စောငခြှုံပေးလိုကြ၊ ဆေးမှီးတိုလေးတွေ တိုကလြိုကန်ှင့် မသကသ်ာပေ။ ၅ ရကမြှှောကန်ေ့တွင် ဆေးရုံတငဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကကြှပြီး

” ကဲ — အေးနှယ် ဆေးရုံယူသှားမယ့်ဟာတွေ ခွင်းထဲထည့် – ငါ ကားသှားခေါပြေးမယ်”

“ဟုတ် ဦးမှိုင် — ကြှနမ် စီစဉပြှီး ထည့်ထားလိုကမြယ်။ ကားသာ သှားခေါလြိုကတ်ော့ ”

” ဟီးးးးးး ဟီးးးးးးး အားးးးး အမလေးးးးး သပေါပြီဗွ။ ဟီးးးး ဟီးးးးး ခမွြးးးးတယ် ခမွြးးးးတယ်။ အူးဟူးးးးးး အီးးးးးး ပူလာပြနပြှီ အမလေးဗွ ”

မိုးလှငတ်ဈယောကြ ဝဒနောကို အလူးအလဲ ခံစားရင်း စကားပြောလိုကြ သတိလဈလိုကြ ဖြစ်နတေော့သည်။

” မင်းတို့ထွကသ်ှားးး သှားကြ ငါ့နားမလာကြနဲ့”

” ဟီးးး ဟီးး အီးးးးးး ”

အနီးအနားက အိမမြွားမှ လူတွလည်ေး ဝငလြာကြပြီး မိုးလှငအြား အိမပြေါမြှ အောကသ်ို့ခကြာ ဦးမှိုငင်ှားလာသော ကားပေါြ တငပြေးလိုကကြှသည်။ ထို့နောကြ ဆေးရုံသို့ လိုကပျို့ပေးကြသည်။

—————————————–

အေးနှယမြှာ အဈကိုဖြစ်သူ မိုးလှငအြား ဆေးရုံတငပြှီး အခန်းငှား လိုအပသ်ညမြွားကို ဝယခြှမ်းနရသေည်။ လူနာ အသုံးဆောငပြဈစည်းမွာ ဝယပြှီးသညန်ှင့်

“ဦးမှိုင် အိမပြှနလြိုကတ်ော့ ဆိုငဖြှင့်ထားလိုကြ။ ကြှနမ် ရှာကအမွိုးတွကေို အကြောင်းကြားထားတယ်။ သူတို့လာမှ ပြနခြဲ့တော့မယ် ”

“အေးးး ဒါဆို ငါပြနမြယ်။ ဆိုငအြတွကြ စိတမြပူပါနဲ့။ အကုနကြှည့် စီစဉမြယ်။ သှားပြီဟေ့”

” ဟုတဟြုတ် ဦးမှိုင်”

ဆိုငကြတော့ ပိတမြရပေ။ အောကခြှလေူတန်းစားများအဖို့ အေးနှယတ်ို့ ဆိုငလြေးမှာ မနကထြမင်းထုပသ်ှားကြပြီး ညနေ အလုပပြှနမြှ ပိုကဆြံရှင်းကြလသည်ေ။ သူတို့ မှို့တကခြါစကလည်း ဒီလိုပဲ ဖြတသ်န်းလာရသညမြို့ စာနာစိတန်ဲ့ ရောင်းပေးသောကြောင့် ဆိုငလြေးမှာ နာမညရြလာလသည်ေ။

အခွိနမြွား ကုနဆြုံး၍ တာဝနကြွ ဆရာဝန် ရောကလြာပြီး စမ်းသပပြေးသည်။ ရောဂါမှာ မညသ်ို့ပြောရမှန်း မသိ၍

“ကြှနမ် မသိဘူး ဆရာ။ ပါးစပကြ လွှောကအြောတ်ာပဲ သိတာ”

ဆရာဝနမြှ စမ်းသပပြေးပြီး

” မနကဖြှနကြမွှ သှေးစဈပြီ ရောဂါရှာကြည့်ကြတာပေါ့။ လိုအပတ်ာတွေ လုပဖြို့ ခေါခြိုင်းလိုကပြါမယ်။ အခု အိပဆြေး ထိုးထားပေးမယ် ”

” ဟုတကြဲ့ဆရာ ”

ဆရာဝန် ပြနထြှကသ်ှားမှ အေးနှယ် ဗိုကဆြာလာတော့သည်။ မနကကြတည်းက ဘာမှမစားရသေး အပူလုံးဆို့နခေဲ့သည်။ အဈကိုတဈယောကလြိုရော လငသ်ားတဈယကြလေိုရော ခစွခြငရြတဲ့သူမို့ ထိတစြရာ လန့်စရာ စိတပြူစရာတွေ အမွိုးအမွိူး ခံစားလို့နသည်ေ။ တဈညလုံး အိပပြွောန်သေော အဈကိုဖြစ်သူကို အနီးကမခွာပဲ ကြည့်လိုကြ မကြရြညကြလွိုကန်ဲ့ အခွိနတ်ှေ ကုနသ်ှားတော့သည်။

မနကလြင်းတော့ ရှာမှ အမွိုးတွေ ရောကလြာကြသည်။ မေးကြ မှန်းကြနဲ့ မိုးလှငကြတော့ အိပပြွောန်တေုန်း။ မောငတ်ဈဝမ်းကြဲဖြစ်သူ စမ်းကိုက

” မအေး အပြနကြွ ငါနငတ်ို့နဲ့ နခေဲ့မှာ ”

” အေးပါဟယ် ငါလည်းလူလိုနတော အဆငပြှတောပေါ့။ ငါအခု ဆိုငခြဏ ပြန်ဦးမယ်။ ညကြ ပြနလြာမှာပါ။ ငါ ဘာမှ မစားရသေးဘူး။ ဆိုငရြောကမြှ စားတော့မယ်။ ရော့ ဒါ နငသ်ုံးဖို့ ယူထား။ ကနွတ်ဲ့သူတွရေော မုန့်လေးဘာလေး လိုကကြွှေးလိုကြ”

ဟု ပြောပြီး မောငတ်ဈဝမ်းကြဲဖြစ်သူကို ပိုကဆြံအနည်းငယ် ပေးထားခဲ့သည်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ထမင်းနည်းနည်းစားပြီး အိပခြငွလြာသဖြင့်

” ဦးမှိုင် ကြှနမ် မအိပရြသေးဘူး။ အိမပြေါတ်ကအြိပြဦးမယ်။ နေ့လည် လူပါးတဲ့အခွိန် တကခြဲ့ဦး”

ဦးမှိုငမြှာ ကြနပေန်သည်ေ။ အောကကြ လီးကြီးမှာလည်း တင်းကနဲ ဖြစ်သှာသည်။

” နားလိုကလြေ တူမကြီးး။ အားရှိအောင် အိပ် ”

ဟု ပြောရင်း အေးနှယအြား စိုကကြှည့်ပြီး မကြလြုံးများ အရောငတ်လကလြကြ ထနသည်ေ။ အေးနှယလြည်း အိမအြပေါထြပသ်ို့တကြ၍ ကုတငပြေါလြှဲရင်း အောကထြပမြှ စကားပြောသံများ၊ ပန်းကနခြှကရြောကြ ထိသံများ နားထဲကြားယောငရြင်း အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။

နကလေည်း ပြင်းလာသည်။ လာရောကစြားသောကတ်ဲ့ လူများလည်း ရှင်းစပြုသညမြို့ ဦးမှိုငတ်ဈယောကြ ရောင်းရငှမွေားအား သိမ်းရင်း၊ ငှသေိမ်းစားပြဲအား သော့ခတကြာ အငှားခေါထြားတဲ့ ကလေး ၃ ယောကအြား ဆိုငသ်ချောကြည့်ရန် မှာလိုကပြှီး မိမိအိပခြန်းသို့ ဝငခြဲ့လိုကသ်ည်။ မိန်းမဖြစ်သူ ရောဂါသညမြှာလည်း အိပန်သညေမြို့ တံခါးအသာလေးပြနစြိကာ အိမအြပေါထြပသ်ို့ တကလြာခဲ့တော့သည်။

အိမအြပေါထြပ် အခန်းထဲတွင် အေးနှယမြှာ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပမြောကနွသဖြေင့် ဦးမှိုငမြှာ အသာလေး ကုတငပြေါတ်ကရြင်း အေးနှယထြမိနလြေးအား ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပေါငကြှားမှပေါလြာသော စောကဖြုတကြှီးအား ကုန်းယကလြိုကတ်ော့သည်။

” ပြှတ် ပလပ် ပလပ် ပြှတ် ပြှတ် ပလပ် ပလပ် ”

တူမအရင်းဖြစ်သူ၏ အဖုတကြှီးအား အားရပါးရ ယကပြေးနသည်ေ။ အေးနှယမြှာ အိပပြွောန်ရင်ေး ပေါငကြှားဆီမှ တဆဈဆဈ ယားလာသဖြင့် အိပပြွောန်ရောမှ နိုးလာတော့သည်။

“အို.. ဦးမှိုငရြယ် ငရဲကြီးနပေါ့မယ်။ အားးး အ အ ရှီးးးးး ”

အေးနှယမြှာ ပြောသာပြောနရသေည် ဦးမှိုငကြ စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားလေးများအား ထိုးယကပြှီး အစိလေးအား ဆှဲစုပပြေးနသဖြေင့ြ စောကရြညကြှညမြွား ရှှဲနှစ်နတေော့သည်။ အတွင်းသားများမှာလည်း ယားယံလာသဖြင့်

” အားးး ရှီးးးး ဦးမှိုင် လိုးးးပါတော့ မနှိပစြကပြါနဲ့ အ အ အားးးးး ရှီးးးးးး အမလေးး လိုးးးပေးပါတော့ ”

ဦးမှိုငလြည်း လိုးချင်စြိတမြွားက စောကဖြုတမြယကခြငကြတည်းက ထကြှသောင်းကနွြးနသဖြေင့ြ အေးနှယရြဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းအား ပုခုံးပေါထြမ်းတငပြှီး တရပစြပ် ဆောင့်လိုးတော့သည်။

“အားးးးး အ အီးးဟီးးး အ ဟားးးရှီးးးး အူးးးး”

“ဘှတ် ဘှတ် ဗစြျ စွပ် ဘှတ် ဘှတ်”

“အားးးးရှီးးးး ဟူးးး အအ ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးမှိုင် နာနာလေးလိုး အင်းးးး ဟုတတ်ယ် အင့်အင့် အားးးရှီးးးး”

“ဘှတဘြှတ် ဗစွဗြစွြ”

လိုးသံ ငှီးသံများနှင့် ကုတငလြေးမှာလည်း ရမ်းထိုးနသည်ေ။

“အောကကြလူတွေ ကြားသှားမယန်ောြ ဦးမှိုင်”

” အားးးး ရှီးးးး အင့်အင့် ဟူးးးးးးးး ဗစွဗြစွြ ”

ဦးမှိုငမြှာ အံကြိတလြကြြ တဖုန်းဖုန်း ဆောင့်လိုးနပြေီး အခကြြ ၇၀ လောကတ်ှင် နှစ်ဦးစလုံး အထွဋအြထိပသ်ို့ ရောကသ်ှားကြတော့သည်။ ထို့နောကြ ခဏနားကာ အေးနှယအြား ကုန်းခိုင်းပြီး တဈခွီ ထပလြိုးလိုကသ်ေးသည်။ အေးနှယမြှာ ဦးမှိုင်၏ အလိုးသနမြှုကို သဘောကနွတေော့သည်။ နောကဆြုံးဘိတ် ဦးမှိုငလြီးကြီးအား စိတတ်ိုင်းကြ စုပပြေးပြီး ဂွင်းထုပေးရာ ဦးမှိုငတ်ဈယောကြ လရည်းများ ထပမြံထွကလြာပြီး မကြလြုံးများစင်းကာ ငှိမကြသွှားတော့သည်။

အခွိနတ်ို့ တဖြည်းဖြည်းကုနလြာရာ ဒီနေ့ ၅ ရကမြှှောကြ မိုးလှင် ဆေးရုံမှ ဆင်းရသည်။ သှေးစဈ ဓာတမြှနရြိုကရြှာရာ ဘာရောဂါမှ မတွေ့ပေ။ မိုလှင်းကို အိမသ်ို့ ပြနခြေါလြာရာ မောငဝြမ်းကြဲတောသ်ူ စမ်းကိုပါ ပါလာခဲ့သည်။

စမ်းကိုအား အိမအြပေါထြပ် အခန်းလှတတ်ှင် နရောခပြေးပြီး အဈကိုဖြစ်သူ မိုးလှငအြား အေးနှယကြ သူ့အိပခြန်းမှာပင် သိပထြားလိုကသ်ည်။ ညနပေိုင်းတွင် ထုံးစံအတိုင်း မိုးလှင်းမှာ

“ဟီးးးးးးးး ဟီးးးးးးးးး ခမြျးတယ် ခမြျးတယ် ဟားးးးး ဟားးးးးးး ခမြျးတယ် ဟီးးးး ဟီးးးးးးး ဟီးးးး ”

ဂယောငဂြတန်းတွေ ပြနအြောလြသည်ေ။ အေးနှယမြှာ မိုးလှငကြို အိပခြန်းထဲ ရှိသမွှစောငတ်ှေ အကုနခြှုံပြီး ဖိပေးနပြေီး စမ်းကိုကလည်း ဘေးကနေ ကူညီပေးနသည်ေ။

“မအေးးး… ရော့ ရနှေေးပူလေးတိုကလြိုကြ ဆေးနီမှုန့်လေးရော ”

” ဟီးးးးး ဟီးးးးး ခမွြးတယ် ကယပြါဦးးးး ဟီးးးးး ဟီးးးးးးးးးးးး ဟားးးး ဟီးးးးးး ဟီးးးးးးးးး ခမွြးတယ်”

မိုးလှငမြှာ လူးလိမ့်နသည်ေ။ အေးနှယ် နှင့် စမ်းကိုမှာ သူလိမ့်တဲ့ဘကလြိုကြ၍ လွှောကထွှကသ်ော စောငမြွားကို လိုကလြံဆှဲယူ ခွုံပေးနသည်ေ။ ထိုသို့ စောငမြွားဆှဲခွုံလိုကြ ဖိပေးလိုကန်ဲ့ စမ်းကို၏ လီးကြီးမှာ အေးနှယ်၏ ကိုယလြုံးနှင့် ပြတတ်ိုကမြိရာ လီးကြီးမှာ ထောငမြတန်လကြေရြှိသည်။

“အီးး ဟီးးးးးးးးး ဟီးးးးးးး ခမြျးးးးတယ် ဟားးးး ဟီးးးး ခမြျးးးး တယ်”

မိုးလှငမြှာ ဂယောငဂြတန်း အောန်ရင်ေး လူးလိမ့်နတောမို့ လိမ့်တဲ့ဘကြ စောငတ်ှေ ဆှဲဆှဲခွုံပေးနရင်ေး အေးနှယမြှာ စမ်းကိုရဲ့ လီးကြီးအား ဆှဲမိလတေော့သည်။

” အ အ အီးးး အု အ ”

စမ်းကိုမှာ မကြန်ာကြီးမဲ့လကြြ

” အို… ဟယ်… မတောလြို့နောြ စမ်းကို မောငလြေး ”

” အင်းးး ရပါတယ် မအေးရယ်”

စမ်းကိုမှာ လီးကြီးတင်းမာနတေဲ့အခွိန် အဈမဝမ်းကြဲဖြစ်သူမှ ဆှဲကိုငမြိသဖြင့် လရညထြှကမြတတ် ခံစားလိုကရြသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိုးလှငမြှာ ဂယောငဂြတန်းတွေ အောဟြဈ လူးလိမ့်နရင်ေး ငှိမကြသွှားသည်။

“ဟူးးး ဟူးးးးးးးးးး – ငါ့လည်း မလှယဘြူး စမ်းကိုရေ – ဒါသာကြည့်တော့ – နင့်အဈကိုလည်း ဘာဖြစ်တာ မှန်းကို မသိ”

” ရပါတယ် အဈမရ – ကနွောလြည်း ရှာမပြနသ်ေးပါဘူးးးး – ဒီမှာနပြေီး စောင့်ရှောကပြေးပါ့မယ်”

” အေးပါဟာ – ဦးမှိုင် တဈယောကထြဲလဲ မနိုငဘြူး။ ဆိုငကြ နငရြှိတော့ ပိုအဆငပြှတောပေါ့ ”

” ဒါဆို အဈမ ကနွောခြဏ အိပြဦးမယ်။ ဆေးရုံစောင့်တဲ့ရကတ်ှကေ အိပရြေးမဝလို့”

” အင်းး အင်း ငါ့မောင် အိပလြေ။ နငလြည်း ပငပြန်းရောပေါ့ ”

မိုးက တဈနေ့လုံး ရှာလိုကြ၊ ရပသ်ှားလိုကြ၊ ပြနရြှာလိုကန်ဲ့ မိုးတိတသ်ှားသောအခါ နလေုံးကြီး ပူပြင်းစွာ ထွကပြေါလြာသည်။ သို့သောြ အေးနှယတ်ို့ ထမင်းဆိုငလြေးမှာ လူမပြတပြေ။ ည ၉ နာရီထိ ရောင်းကောင်းလကြြ ရှိသည်။ အခွိနမြွား တရှေ့ရှေ့ ကုနလြာရာ မနကြ ၄ နာရီလောကတ်ှင်

” ဟီးးးးးး ဟီးးးးးးးးးးးး ဟီးးးး အမလေးးးးးးးးး ဟီးးးးး ခမြျးတယ် ခမြျးတယ်“

မိုးလှငအြခန်းမှ ညည်းသံများ ထွကပြေါလြာသည်။ အေးနှယလြည်း ရုတတ်ရကြ လန့်နိုးလာကာ မိုးလှင် အသံကြားသညန်ှင့်

” စမ်းကိုရေ ဟေ့ စမ်းကို… ဒီမှာ နင့်အဈကို ညည်းပြနပြှီ ခဏထဦး ဟေ့ ”

နှစ်ကြိမလြောကြ အောန်ိုးရာ မနိုးသဖြင့် စမ်းကိုအိပသ်ော အခန်းသို့ တံခါးဖြင့်ဝငလြိုကရြာ ပုဆိုးထဲမှ ထောငထြှကန်သေော လီးကြီးအား တွေ့လိုကရြသည်။

” ဟင် ”

ဒီကောငလြေးတော့ မလှယဘြူး။ လီးက အမြဲထောငန်ပေါလား။ အေးနှယမြှာ လီးစုပခြငွစြိတမြွား တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါလြာရသည်။ ဦးမှိုငန်ဲ့ မလိုးရတာလည်း ၅ ရကလြောကရြှိနပြေီ။ စိတကြိုထိန်းကာ

” စမ်းကို စမ်းကို ဟိတ်… ထထ… နင့်အဈကို ညည်းနလေို့ ဆေးတိုကဖြို့ လုပြဦး… ထ”

စမ်းကိုလည်း ဖြတကြနဲ့ နိုးလာကာ မိမိလီးကြီးအား စိုကကြှည့်နသေော အဈမဖြစ်သူကို တွေ့လိုကရြသည်။

“ဟုတ် မအေး။ အဈမ အဈကို့အခန်းထဲကစောင့်။ အောကထြပမြှာ ကနွောြ ရနှေေးယူပြီး လာခဲ့ပါ့မယ်”

အိပခြန်းထဲမှ မိုးလှင် ညည်းသံများက အဆကမြပြတ် ထွကပြေါန်သည်ေ။ မကြာမှီ အငှေ့တဈထောင်းထောင်း ထနသေော ရနှေေးခွကလြေးအား ကိုငပြှီး စမ်းကို အခန်းထဲဝငလြာသည်။

” ကဲ — အဈမ – ရနှေေးရပြီ ဆေးတိုကရြအောင် ”

အေးနှယလြည်း မိုးလှငအြား ဆေးတိုကပြှီး ရနှေေးပူပူလေး သောကခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ စောငတ်ှေ တဈထပပြှီးတဈထပ် ခွုံပေးကာ အခန်းပြငသ်ို့ စမ်းကိုနဲ့အတူ ပြနထြှကခြဲ့သည်။ မနကမြိုးလင်းခါနီးမို့ စမ်းကိုလည်း ခဏတော့ ပြနအြိပမြညဟြု တွေးရင်း မှေးနရော ခဏအကြာတွင်

” ဟီးးးးးးးးးး ဟီးးးးးးးးးး ကိုမိုးရယ် ညီမလေးကို စိတခြလွကခြွ ထားခဲ့ပြီလား ဟီးး ဟီးးးး။ ညီမလေးကို ဘယတ်ော့မှ မခွဲဘူးဆို။ ဟီးးးး အခုတော့ ရကရြကစြကစြကြ ပစ်သှားပြီးလားးး ဟီးးးးးးးးး ဟီးးးးး အီးး ဟီးးးးးးးးးးး ဟီးးး ”

အေးနှယ်၏ အောင်ိုသံကြောင့် စမ်းကိုလည်း မိုးလှင် အခန်းထဲဝငလြာရာ အဈကိုဖြစ်သူ မိုးလှငမြှာ စန့်စန့်ကြီး ဖြစ်နတေော့သည်။ အပေါထြပမြှ အောသ်ံများကြောင့် ဦးမှိုငတ်ို့ လငမြယားလည်း တကလြာပြီး မိုးလှင်၏လကကြို မပြီး သှေးတိုးမတိုး စမ်းကြည့်ကြသည်။ နှစ်ယောကလြုံး ခေါင်းခါနကြတေော့သည်။

” ဘယလြိုဖြစ်တာလဲကြာ – မနေ့က အကောင်းကြီး ဒီနေ့မနကြ သလေူ ဖြစ်ပါပေါ့လားးးး”

“အီးး ဟီးးးးး ဟီးးးးးး”

“အဖြစ်ဆိုးလှခညွလြား ငါ့တူရာ ဟီးးးးးးးးးးးးး ”

အေးနှယမြှာလည်း ရှိုကကြာရှိုကကြာ ငိုနသည်ေ။

” အီးးးးးးးး အဟင့ဟြင့ြ ဟီးးးးး ”

” ကဲကဲ — ငိုတာလည်း ငိုပေါ့ အဈကိုမိုးလှငရြဲ့ အလောင်းကို အောကထြပ် ခရွအောင် ”

စမ်းကိုမှာ မကြရြညလြညလြကြြ သတိပေးလိုကသ်ည်။ အိမန်ီးနားချင်ြးများလည်း ရောကရြှိလာပြီး အောကထြပတ်ှင် တံခါးပေါကန်ားအနီး အလောင်းပြငကြှလသည်ေ။

ဦးမှိုငန်ှင့် စမ်းကိုမှာ အကြကစြေ့အောင် စီစဉန်ိုငကြှသည်။ အေးနှယမြှာတော့ ငိုရလှန်း၍ ပငပြန်းနှမ်းလွ နတေော့သည်။ မိုးလှင်၏ နာရေးသတင်းကို ရှာမှ ဆှမွေိုးများဆီသို့ အကြောင်းကြားလိုကသ်ည်။

အခွိနမြွားကုနသ်ှားကာ ရနှေေးအိုးတည်၊ လကဖြကြ၊ ဆေးလိပ်၊ ကြမ်း အစရှိသညမြွား စီစဉန်ကြသေည်။ အိမထြဲမှာလည်း လူတွေ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ အိမရြှေ့တွငလြည်း ကနားဖငွြး ထိုးထားလိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်း ညဉြ့နကလြာသည်။

” ဝေါ —– ဝေါ —– ဝေါဝေါ”

“ဝုန်းးးးးးး ဒိန်းးး ဒလိန်းးးး ဂြိန်းးးး”

“ဝေါ — ဒလိန်းးးးးးးး ဝုန်းးး ဂြိန်းးးးးးး”

“ဝေါ ဝေါဝေါ ဒိန်းးးးး ဒလိန်းးးး ”

မိုးကလည်း တအားရှာခနွသည်ေ။ အိမအြောကထြပ် ဖဲဝိုင်းကလည်း ဆူညံနလကြြေ။

” ဆှဲကြာ ဆကဆြှဲဒိုင် – ဖိုကကြတ် တကပြှီဟေ့ သတေဲ့အိမ် လှနထြားး ”

မိုးလှင်၏ သောကဖြောသ်ောကဖြကြ၊ ဖဲရိုကဖြောြ ဖဲရိုကဖြကတ်ှေ ဝိုင်းက အဆိုးဆုံး ဆူညံနသည်ေ။ စမ်းကိုတဈယောကြ ကြမ်း၊ လကဖြကြ၊ ရနှေေးကြမ်း၊ ဆေးပေါ့လိပ် ဧည့်ခံပေးနသည်ေ။ ဖဲဝိုင်းဘေးမှ ထိုငကြာ ဘေးကနေ ကြကကြွားလိုကထြိုးနသည်ေ။ မီးခွဈ ခဏခဏ လာတောင်းနကြသေောကြောင့် အိမပြေါတ်ကြ၍ သူ့အခန်းထဲမှ မီးခွဈယူရန် အိမပြေါထြပသ်ို့ တကခြဲ့လသည်ေ။ အိမအြပေါသ်ို့အရောကြ အဈမအေးနှယအြခန်းမှ

“ဘှတဘြှတ် အားးးးးးးးး အင့် အင့် ဟင်းးးးးးး”

“ပြှတပြှှတ် ဘှတ် စွပ်”

“အီးးး အီးးးးးးးးး အားးးးး အ အ ရှီးးးးးးးးးးး အားးးးးးးးးးး”

ငှီးသံများကြောင့် စမ်းကိုတဈယောကြ အသာချောင်းကြည့်လိုကသ်ည်။

” အားမငယပြါနဲ့ အေးနှယရြာ ငါလည်းရှိသားပဲ။ ပြီးတော့ စမ်းကိုကိုလည်း ရှာပြနမြလှတန်ဲ့တော့။ ဒီမှာခေါထြားရတာပဲ”

” အင့် အင့် ဘှတ် ဘှတ် ဗစွဗြစွြ အားးးး ရှီးးးးးး ဘှတဘြှတ် ”

ဦးမှိုငမြှာ တူမဖြစ်သူ အေးနှယအြား အားပေးစကားပြောနရင်ေး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တေ့လိုးနသည်ေ။ ဦးမှိုငပြုဆိုးနှင့် အေးနှယထြမိနမြှာ အောကတ်ှင် ကြင်းလုံးပုံလကြြ

” အားးး ရှီးးးးးး ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ်”

“အ အ ရှီးးးးး ပလပ် ပလပ် ရှီးးးး အားးးးး”

“အ အီးးးး ရှီးးးးး ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ”

အေးနှယ် ခါးလေးအားကိုငကြာ ဆှဲဆှဲလိုးနသည်ေ။

” ဟုတကြဲ့ ဦးမှိုင်… ဒီအတိုင်းဆို စမ်းကိုကို ရှာပြနမြလှတပြဲ ခေါထြားလိုကမြယ်”

ဟု စကားပြနပြှောရင်း အေးနှယမြှာ စောကဖြုတကြှီးကို ရှေ့သို့ကော့ကာ အလိုကသ်င့် ပြနလြိုးပေးနသည်ေ။

” ဘှတ် ဘှတဘြှတ် ပြှတ် စွပ် အ အ ရှီးးးး”

“ဟူးးးးး အင်း ဟင်းးးး ဘှတ် ဘှတ် အားးး”

ဦးမှိုငန်ှင့ြ အေးနှယမြှာ စကားပြောရင်း အလိုးမပြတကြှပေ။ စမ်းကိုမှာ ကြကြေဲမှုအပေါင်း သရဖူဆောင်းပြီး တဖန်းဖန်း တဘှတဘြှတ် လိုးနကြသေော ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် အဈမဖြစ်သူတို့ လိုးပြဲကြီးကို ချောင်းနရင်ေး ပုဆိုးအသာမပြီး ဂွင်းထုလကြရြှိသည်။

“ဝေါ ဝေါ ဝေါးးးးးးးး ဝုန်းးးး ဂြိန်း ဂြိန်းးးး”

“ဒိန်းးး ဝုန်းးးးး ဝုန်းးးးးးးး ဂြိန်းးးးး”

မိုးခွိမ်းသံများနှင့် မိုးက ကောင်းနတေုန်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉြ အိမအြောကထြပတ်ှင်

” ရေ — ရေ — ရပေေးပါ”

” ရေ — ရေ — ရပေေးပါ”

“ရေ ——— ရေ ”

ဖဲဝိုင်းမှ လူတဈခွို့ကလည်း အသံထွကပြေါလြာရာသို့ လှမ်းကြည့်ကြသည်။ မိုးလှငအြလောင်းကြီးမှာ လကမြနှစ်ဖကကြို ဆံပငခြညွဖြှင့် ခညွန်ှောငထြားရာ လကန်ှဈဖကလြုံးမှာ အပေါသ်ို့ မှှောကတ်ကလြာရင်း အသံများထွကပြေါန်သည်ေ။

” ရေ ရေ — ရပေေး ရပေေး ရပေေးပါ ”

” အမလေးးး မင်းမကလှေား သရဲ သရဲ”

“ဝုန်းးးး ဝုန်းးးး ဒုန်းးးး ”

ဖဲဝိုင်းမှ လူများလည်း အိမရြှေ့ ကနားဖငွအြောကထြိ ထွကပြှေးကြသည်။ အိမအြပေါထြပမြှ စမ်းကိုနှင့် ဦးမှိုင်၊ အေးနှယတ်ို့ ဆူဆူညံညံအသံများကို ကြားလိုကရြသည်။ စမ်းကိုမှ အရငပြှေးဆင်းလာသည်။ ထို့နောကြ ဦးမှိုငန်ှင့် အေးနှယတ်ို့ လိုးပြဲ ခဏရပကြာ အောကထြပသ်ို့ ဆင်းလာကြသည်။ ကုတငပြေါမြှ မိုးလှငအြလောင်းအားမှငပြှီး

” ဟင် ”

” အမလေးးးးးးး ”

“ဘယလြိုဖြစ်”

အေးနှယမြှာ အလောင်းကောငအြားကြည့်ရင်း သတိလဈသှားလသည်ေ။ စမ်းကိုလည်း အလောင်းပြငတ်ဲ့ ကုတငကြို လှမ်းအကြည့်

” အမလေးးးးးးးး သရဲဗွ သရဲ ထထိုငန်ပြေီ ”

ဦးမှိုငမြှာ

“ဟာ စမ်းကို မင်းဟာကလည်း နစမြေးပါဦးကြာ။ အေးနှယကြို ကြည့်ထား ငါသှားကြည့်မယ်”

ကနားဖငွအြောကကြ လူတဈခွို့လဲ ဦးမှိုင် အပြုအမူကြောင့် တခွို့အိမထြဲ ပြနဝြငလြာကြသည်။

“မိုးလှင် – ငါ့တူ – မင်းး – မင်းး မသဘေူးမလား”

“ရေ — ရေ — ပေးပါ – ရေ — ရေ ”

” ဟာ – ဟေ့လူတွေ မကြောကန်ဲ့ ဒီနားလာ ရတဈေခွကလြောကြ ယူခဲ့ပါဗွာ။ မိုးလှင် မသဘေူးဗွ ”

ထိုနောကတ်ှင် ဦးမှိုငမြှ ခွမေ၊ လကမ် ခညွထြားသော ဆံပငခြညွမြွားကို ဖြတပြဈလိုကသ်ည်။ စမ်းကိုလည်း အေးနှယ် သတိပြနရြလာသဖြင့် ရခပေပြှီး အနီးသို့ ရောကလြာသည်။ ဦးမှိုငမြှ

”မိုးလှင် ရကေို နည်းနည်းခင်ျး ဖြည်းဖြည်းစီသောကျ”

ဟု ပြောပြီး ကုတငပြေါမြှ ပြေ့ခလွိုကသ်ည်။ ကုတငလြည်း ဖကြပြဈလိုကသ်ည်။ ကနားဖငွလြည်း ဖကြပြဈလိုကသ်ည်။ ဆူညံ့နသဖြေင့် အနီးနားမှ အိမမြွားလည်း နိုးလာပြီး လာကြည့်ကြသည်။

” ကဲ — လူတွေ သိပမြအုံနဲ့ — မိုးလှင် အခုမှ ပြနသ်တိရလာတာ – သကသ်ာခါစရှိသေးတယ်။ အသကရြှူမဝပဲ ဖြစ်နမယ်ေ။ နောကန်ား တိုးကြည့်ကြည့်ကြ ”

ဦးမှိုင် အောလြိုကသ်ဖြင့် ဝိုင်းအုံနသေော လူအုပမြှာ ခမ်းလှမ်းလှမ်း ဆုတသ်ှားကြသည်။ အေးနှယမြှာလည်း ဆုံးရှုံးပြီထငန်ရောမှ အဈကိုဖြစ်သူမှာ သရောမှ ပြနရြှငလြာသဖြင့် သတိရရခွင်း ဝမ်းသာလကြရြှိသည်။

” ဟော ဟော – မကြလြုံးဖြင့်လာပြီ။ အေးနှယ် – စမ်းကို – ဒီနားလာဟေ့ မိုးလှင် မကြစြိပြင့်နပြေီ ”

” ဟင် အဈကို — မသဘေူးနောျ”

” အဈကို သတိပြနရြလာတာ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ အဈကိုရယ် ”

” အဈကို – အဈကို”

အေးနှယမြှာ ကတုနကြရင် ဖြစ်နရှောသည်။

” ငါ မသပေါဘူး အေးနှယရြ သတိလဈသှားတာပါ”

ထိုသို့ပြောပြီး ရထပေတ်ောင်းကာ ရသေောကပြှီး ပြနအြိပသ်ှားသည်။ အခွအနေကေို ဦးမှိုင် အကဲခတလြိုကသ်ည်။

” ကဲ ဒီညတော့ မိုးလှငကြို အောကမြှာပဲ သိပလြိုကတ်ော့။ ခုံရှညန်ှဈလုံး ကပလြိုကြ။ စမ်းကို မင်းက အောကဆြင်းအိပလြိုကြ ”

” ဟုတ် ဟုတ် ဦးမွိုင်”

” အေးနှယလြည်း ပငပြန်းနပြေီ အိမပြေါတ်ကြ နားလိုကြဦး ”

ဦးမှိုငမြှာ အစီအစဉခြပြှီး လူစုကြဲခွိန် အိမပြေါသ်ို့ အသာလေး တကသ်ှားတော့သည်။ စမ်းကိုမှာ မိုးလှငဘြေးတွင် အခွနကြေည်ေ့ရင်း စောင့်ပေးနသည်ေ။ အိမအြပေါထြပတ်ှငတ်ော့

” အားးး ရှီးးးး ဦးမှိုင် ဟုတတ်ယ် လိုးလိုး ဆောင့ပြှီးလိုးပါရှင်”

အေးနှယအြခန်းထဲ၌ မပြီးသေးတဲ့ လိုးပြဲလေး ဆကလြကဆြငန်ှှဲနသည်ေ။

” ဘှတ် ဘှတ် အင့် အ အားးးး ဗစွဗြစွြ ဘှတဘြှတ် အင့် ရှီးးးးး အားးးးး ရှီးးးးး ဗစွြ ဘှတဘြှတ် ”

အေးနှယမြှာ လေးဘကထြောကလြကြြ ကုန်းပေးနသည်ေ။ ဦးမှိုငမြှာ ဖငကြှီးအား ငုံ့ကြညကြာ တဘှတဘြှတန်ှင့် လိုးနသည်ေ။ လိုးနရင်ေး ဦးမှိုင် ဆောင့်ခကြတ်ှေ လွော့လာသည်။

” ကဲ ဦးမှိုင် ပကလြကလြှနလြိုကြ ကြှနမ် အပေါကြ တကလြိုးပေးမယ်”

ဦးမှိုင် ပကလြကလြှနလြိုကရြာ အေးနှယမြှာ လီးကြီးအား ကုန်းစုပတ်ော့သည်။

” ပြှတ် ပြှတ် ပလပ် ပြှတ် ပြှတ် ပလပပြလပ် အားးးးး အအ ရှီးးးးးးး ”

လီးကြီးပြနမြာလာမှ ဦးမှိုငပြေါခြှကာ အပေါမြှ တကလြိုးပေးလိုကသ်ည်။ ဖငကြှီးမှာ မှှောကတ်ကလြာပြီး အောကသ်ို့ ဖိဖိခပြေးနသည်ေ။

“ဘှတ် ဘှတ် ဘှတဘြှတ် ဗစွြ အ အားးးး ရှီးးးး ဗစွဗြစွြ ဘှတဘြှတ် ဗစွြ ရှီးးးးးးးးး ဘှတဘြှတ် ပြှတပြှှတ် အားးး အ အ အ ဟူးးးးးး ရှီးးးးး ဘှတဘြှတ် ”

အေးနှယဖြငကြှီး ရမ်းခါနကော မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့န်တေော့သည်။ မကြာမှီ

” အားးးးးး ရှီးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အားးးး ဟူးးးးးး အီးးးးးး ”

ငှီးငှူရင်း ဦးမှိုငလြီးကြီး နှေးကနဲ့ ဖြစ်သှားရာ ဦးမှိုငလြည်း အောကမြှ အခကြြ ၂၀ လောကြ ပင့်လိုးကာ လရညမြွား အေးနှယအြဖုတထြဲသို့ ပန်းထည့်လိုကတ်ော့သည်။

ဦးမှိုင် အောကဆြင်းလာသညန်ှင့် ခဏနတေော့ စမ်းကို အိမပြေါတ်ကသ်ှားသည်။ မိုးလှငကြတော့ အိပပြွောန်လကြြေ။ အေးနှယမြှာလည်း အဈကိုဖြစ်သူမိုးလှင် ပြနရြှငလြာသဖြင့် လန်းလန်းဆန်းဆန်းလေး ဖြစ်လာသည်။ ဦးမှိုင် တဈခွီ လိုးပေးထားတာတောင် စိတကြ မကသွေးပေ။ ထိုစဉြ စမ်းကိုမှာ အခန်းထဲဝငလြာပြီး

” အဈမအေးနှယ် သကသ်ာပြီလား လာကြည့်တာ အဈမ ”

တကယတ်ော့ စမ်းကိုမှာ အေးနှယပြေါငကြှားသို့ မကြစြိက ရောကန်သည်ေ။

” အို… ဘယန်ဲ့ဟာလဲ စမ်းကို။ နငကြ ကိုယ့်အဈမကို ဘာများလုပခြငွန်လေို့ ပေါငကြှားပဲ ကြည့်နတောလဲ – ခစ်ခစ် ”

စမ်းကို ဝမ်းသာသှားသည် အခွအနေကေ ကောင်းပြီ။

“ဟာ အဈမကလည်းဗြာ ဟီးးး ”

ကုတငပြေါမြှ ပုဆိုးကို လှမ်းဆှဲခွှှတလြိုကရြာ စမ်းကို လီးကြီးမှာ အပေါကြော့တကလြကြြ ဦးမှိုငန်ှင့် မိုးလှငထြကြ တုတပြှီး ရှညန်သည်ေ။ အေးနှယ် မှငသ်ကမြိသှားသည်။ အလိုအလွောကပြဲ လီးကြီးအား စုပပြဈလိုကသ်ည်။

” ပြှတ် ပလပပြလပ် ပြှတပြှှတ်”

“အားးးး အအ ရှီးးးးးးးး ”

ထို့နောကြ စမ်းကိုက ကုတငပြေါတ်ကကြာ ဦးမှိုငလြိုးထားသော အေးနှယစြောကဖြုတကြှီးအား ကုန်းယကပြေးသည်။

” အားးးး အ အားးးးး အင့ြ အင်ှးးးးး ဟားးးးး အမလေးးးးး လုပတ်တလြိုကတ်ာ စမ်းကိုရာ ဟူးးးးးး ရှီးးးး အ ရှီးးးးးးး အားးးးး ပလပပြလပ် ”

စမ်းကိုမှာ ယကန်ရင်ေး စောကခြေါင်းထဲမှ ဦးမှိုင် လရညန်ှင့် စောကရြညမြွား လွှံထွကလြာမှ ပါးစပကြို အပေါတ်ိုး၍ စောကစြိလေးအား ဆှဲစုပတ်ော့သည်။

” အားးးးး ရှီးးးးးးး အမလေးးးး အိုးးးးးးး အီးးးးးးး အားးးးး ”

” လိုးးး လိုးးး လိုးပေးပါတော့ဟာ ငါမနနေိုငတ်ော့ဘူးးးး စမ်းကို အားးးး ရှီးးးးး ဟူးးးးးး ”

စမ်းကိုလည်း စောကစြိလေး စုပန်လကြြေ ခါးဆန့်ပြီး လီးကြီးကိုငကြာ အေးနှယစြောကဖြုတထြဲသို့ ထိုးထည့်လိုကသ်ည်။

” ဗစြျ အင့်အင့် အားးးးး အ ”

” ဖြည်းဖြည်း စမ်းကို နင့်လီးကြီးက တုတတ်ာဟာ ငါ့စောကဖြုတထြဲ တင်းကြပန်တော”

“ အားးးး ရှီးး ”

ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးနရော လီးကြီးမှာ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားတော့သည်။

” အားးး ကြှတ် – အ အ – ရပြီ ဆောင့တ်ော့ ငါခံနိုငပြှီ ဆောင့ဆြောင့ြ ”

အေးနှယမြှာ အခုမှ ဒငပြှည့်ကပြပြှည့် လီးအရသာကို ခံစားမိနသည်ေ။

” ဘှတ် ဘှတ် ဒုတ် စွပ် — အားးး ရှီး ဘှတဘြှတ် ပြှတပြှှတ် အ အီးးးး ရှီးးးးးး ”

” ဟုတတ်ယ် ဆောင့် ”

စမ်းကိုမှာ အရှိနဖြှင့် ဆောင့်ဆောင့်လိုးရာ စောကခြေါင်းထဲထိ လီးကြီးမှာ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားတိုင်း အေးနှယမြှာ ကော့ပြံနလသေည်ေ။ စမ်းကိုလီးကြီး ဝငလြာတိုင်း သားအိမကြို ဆောင့မြိသဖြင့် စောကဖြုတတ်ဈခုလုံး ကငွတ်ကန်သည်ေ။

” အားးးးးး ရှီးးးးးးး ဟူးးးးး ဒုတ် ဗစွဗြစွြ အားးးး ရှီးးးးးး အ အ အအ ရှီးးးးးး ဟူးးးးး ”

အေးနှယမြှာ ရငဘြတကြှီး ကော့တကလြာပြီး ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြင့်

” အားးးးး ရှီးးးးး အားးးး”

တုန့်ကနဲ့ ဖြစ်သှားကာ စမ်းကိုခါးအားဆှဲပြီး လီးတဆုံးထိ စောကဖြုတကြှီး ကော့ထိုးကာ ညဈခလွိုကသ်ည်။

” အားးးးး အ အ ရှီးးးးးးအီးးးးး ဟူးးးးးး ”

“ကောင်းလိုကတ်ာ စမ်းကိုရာ နင့်လီးကြီးက တကယကြို အရသာရှိတယ်”

စမ်းကိုလည်း အေးနှယ် ပြီးသှားသညကြို ကြည့်ကာ လီးထိပမြှ ကငွတ်ကလြာသဖြင့ြ

” အားးးးး ရှီးးးး အဈမအေးနှယ် ကန်ောျ ပြီးပြီ အားးး အအ ဟူးးး ”

အဈမဖြစ်သူ စောကဖြုတထြဲ လရညမြွား ပန်းထည့ပြဈလိုကသ်ည်။

—————————————–

အခွအနေတွေေ အေးဆေးဖြစ်သှားသညန်ှင့် ထမင်းဆိုငလြေး ပြနဖြှင့်လပြေီ။ မိုးလှငမြှာ နလံမထူနိုငသ်ေး။ စွေးကို စမ်းကိုပဲ လိုကပျို့ရသည်။ CZI ဆိုငကြယတ်ဈစီး ဝယထြားလိုကြ၍ ဆိုငကြယ် taxi ခလည်း မကုနတ်ော့ပေ။ စွေးဝယအြပြန် မိုးက ဝေါကနဲ့ ရှာခလွိုကပြှနသ်ည်။

” အို — ဒီမိုးနယ် ခကတ်ော့တာပါပဲ”

“အဈမအေးနှယ် ဟိုရှေ့က အပငအြောကြ ရပလြိုကမြယ်။ မိုးခိုရအောင် တောကြှာနေ ဖြားနလေိမ့်မယ်”

“ရပါတယ် ငါ့မောငရြ ဒီမိုးလောကကြ ခဏဆိုတိတမြှာ — မောင်းသာမောင်း ”

သို့သောြ ရုတတ်ရကြ မိုးသားများ လနှင်ေ့အတူ ပါလာပြီး ဝေါကနဲ့ ရှာခလွရော ဒီတဈခါတော့ နှစ်ယောကလြုံး တဈကိုယလြုံး ရှှဲသှားသည်။ အိမပြှနရြောကဖြို့က ၄၅ မိနဈလောကြ မောင်းရဦးမည်။

” ကဲ အဈမအေးနှယ် ရှေ့ကအပငအြောကမြှာ တဲလေးရှိတယ် ခုံလေးရော ထိုငလြို့ရတယ်”

အကြောတ်ဲ ဖြစ်ဖို့များသည်။ စမ်းကိုမှာ ပြောရင်း မောင်းခသွှားကာ တဲနားအနီးသို့ ဆိုငကြယ် ပိတရြပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ စွေးခွင်းတောင်းများခကြာ

” အဈမအေးနှယ် ခုံပေါထြိုငလြိုကြ”

အေးနှယလြည်း ခုံလေးပေါြ ထိုငခြလွိုကရြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် စမ်းကိုပေါငကြှားမှ အရာကြီးအား ကြညမြိတော့သည်။ ပုဆိုးရစေိုနေ၍ လီးကြီးမှာ အမှှောင်းလိုကြ ထနသည်ေ။ ရငထြဲ ခမွြးစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာသည်။ ခန်တာကိုယကြ သှေးသားတို့ ဆူပြကလြာတော့ ခကြခြငွြး နှေးသှားပြနသ်ည်။ စမ်းကို ပေါငကြှားမှ လီးကြီးကို ရစေိုနတေဲ့ ပုဆိုးအပေါမြှ အုပကြိုငလြိုကသ်ည်။

” ဝေါ ဝေါ —— ဝေါ ဂြိန်း ဒလိန်းးးးး ဝေါ ဝုန်းးးးးး ဝုန်းးးးးးး ဂြိန်းးးးး ”

မိုးတွေ တအားကောင်းနသည်ေ။ တဲလေးအတွင်းမှ အေးနှယမြှာလည်း စမ်းကိုလီးကြီးအား ပုဆိုးလှနကြာ စုပပြေးနသည်ေ။

” ပြှတ် ပြှတ် — ပလပ် ပလပ် ပလပ် ”

” အားးးးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အဈမရာ ”

စမ်းကိုယမြှာ မိုးရမွေား ရှှဲနသေောလြည်း လီးကြီးက အေးနှယပြါးစပထြဲ နှေးနရော အရသာထူးကဲလကြြ ရှိသည်။ တဲအပြငဘြကြ လမ်းပေါမြှာ ဆိုငကြယ် တဈစီးစ နှစ်စီးစ ဖြတသ်ှားသောလြည်း သူတို့ကို ရုတတ်ရကြ မမှငန်ိုငပြေ။ တဲရှေ့ ဆိုငကြယလြေးဖြင့် ကြယန်တေော့သည်။ လီးဒဈဖြားလေးအား လွှာဖြင့် ဝှိုကပြှီး အရင်းထိ စုပပြေးနရော စမ်းကိုတဈယောကြ

” အ အအ ရှီးးးးးးး အားးးးးးးးး အအ ဟူးးးးး ”

အေးနှယခြေါင်းအား ထိန်းကိုငရြင်း ပါးစပကြို လိုးနတေော့သည်။

” အု အိ ဖလှပ် အှတ် အားးးးးး ပြှတပြှှတ် ရှီးးးးးး အု အု ဖလှပ် ”

အေးနှယမြှာ လီးကြီးအား ပါးစပမြှထုတရြင်း

” စမ်းကို မောငလြေးးးး ပါးစပကြို အဲ့လို တအား မလိုးရဘူးဟ – ငါဖြင့် ခဏတိုင်း သီးသီးနတော ”

” ဟုတဟြုတ် အဈမအေးးး ကနွောြ စိတမြထိန်းနိုငလြို့ပါဗွာ ”

လီးကြီးအား ဂွင်းရိုကန်ရင်ေး ပြနပြှောလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အေးနှယကြ ဖငကြှီးအား ရှေ့တိုးကာ ခုံအစွန်းလေးတွင် ပေါငန်ှဈခွမ်းအား ဖြဲထားပေးလိုကသ်ည်။ စမ်းကိုလည်း ခါးလေးနှစ်ဖကကြိုကိုငကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြှီး လိုးနတေော့သည်။

” ဘှတ် ဘှတ် — စွပစြှပ် ဒုတ် စွပ် — ဘှတဘြှတ် – အားးးး အို့ အို့ ရှီးးးးးးးး အားးးးးး အင်းးးဟင်းး အင့်အင့် အားးးးး ရှီးးးး ဟူးးးးးးးး ”

အေးနှယသ်ည် စမ်းကိုပခုံးလေးအား ကိုငရြင်း လီးကြီးဝငလြာတိုင်း ညည်းနလသေည်ေ။ မိုးကလည်းကောင်း လိုးလို့လည်း ကောင်းနကြသေဖြင့် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် နှစ်ခွီတိတိ လိုးလိုကကြှသည်။ မိုး စဲသှားမှ အိမသ်ို့ ပြနလြာခဲ့ကြသည်။

အိမသ်ို့ရောငလြငွြ အေးနှယမြှာ အနားမရပေ။ ဦးမှိုငကြ ဇွတအြတင်းပူဆာ၍ သူမအခန်းထဲတွင် တဈခွီ ထပကြုန်းပေးရပြနသ်ည်။ လူလည်း နှမ်းလနွကော အိပယ်ာပေါြ လှဲခလွိုကသ်ည်။ စမ်းကိုလရညမြွားနှင့် ဦးမှိုငလြရညမြွာက စောကဖြုတအြတွင်းမှ စီးကနွတေော့သည်။

နောကပျိုင်းတွင် အဈကိုဖြစ်သူမိုးလှငမြှာ အိပရြာထဲ လဲနတေော့ရာ မောငဖြစ်သူ စမ်းကိုနဲ့ လိုးလိုကြ၊ ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးမှိုငန်ဲ့ လိုးလိုကြ၊ တခါတလေ အေးနှယအြား ဦးမှိုငန်ှင့် စမ်းကိုတို့က ပေါင်းလိုးကြသည်။ ထိုနေ့မွိုးတွင် အေးနှယတ်ဈယောကြ စောကရြည် တဗှန်းဗှန်းပန်းရင်း မွော့မွော့နတေော့သည်။

ရကကြို လစား – လကို နှစ်စား – ရာသီတွေ အလီလီ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ကြှန်းရှှဝေါ ထမင်းဆိုငလြေးမှာ ဆိုငအြကြီးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ ရောင်းရငှမွေားအား စု၍ ဘေးဝိုင်းမှ မှနှစ်ေကြကြ ထပဝြယလြိုကသ်ည်။ တဈကြကကြို ခွံခတကြာ တိုကတ်ဈလုံး ဆောကလြိုကသ်ည်။ ထိုတိုကဆြောကလြုပစြဉြ ဖောငဒြေးရှင်းတူးရာ မှအေောကမြှ ရတနာများ တူးဖောရြရှိခဲ့သည်။ နေ့ချင်ြး ညချင်ြး သူဋျဌေးဘဝ ရောကသ်ှားလသည်ေ။

သူဋျဌေးအမညမြှာ ဦးစမ်းကို၊ သူဋျဌေးကတောကြှီးမှာ ဒေါအြေးနှယ် ဖြစ်လသည်ေ။ သားတဈယောကြ သမီးတဈယောကြ မှေးထားလသည်ေ။ ယခု ကလေးတွပင်ေ တကျကသိုလ် တကန်ကြပြေီဖြစ်သည်။

သားဖြစ်သူမှာ ထွန်းစိန် ဖြစ်ပြီး သမီးလေးက နှယန်ှယစြိုးဟု မှည့်ပေးထားသည်။ ကလေးတွေ၏ ဖခငမြှာ ဘယသ်ူဆိုတာတော့ ဒေါအြေးနှယတ်ဈယောကြ မသိတော့ပေ။

တိုကကြှီးကို စောင့်ရှောကရြန် လူငှားထားပြီး တိုကအြနောကဖြကြ ထောင့်တွင် သပရြပသ်ော တိုကအြသေးလေးတဈလုံး ဆောကကြာ သည်းခွပကြေန်သေော လူမမာကြီးတဈဦး နထေိုငသ်ည်။ ထိုတိုကလြေးသို့ ဒေါအြေးနှယမြှာ တဈပတတ်ဈခါလောကြ မနကပျိုင်းမှသှား၍ ညပိုင်းမှ တိုကကြှီးဆီသို့ ပြနလြာလေ့ရှိသည်။

သကကြှီးရှယအြို ဘိုးဘှားရိတသ်ာ တဈခုသို့ ကားလေးတဈစီး မောင်းဝငလြာသည်။ ကားပေါမြှ အသကြ ၂၀ ဝန်းကငွြ မိန်းကလေးတဈယောကန်ှင့် ယောင်ျကြားလေးတဈယောကြ ဆင်းလာသည်။ ပြီးမှ သကလြတပျိုင်း စုံတွဲတဈတွဲ နောကကြပါလာပြီး ရိပသ်ာအတွင်းမှ အခန်းတဈခန်းသို့ဝငကြာ သဈသီးများ၊ ကောဖြီထုပမြွား၊ အခွားစားစရာ၊ သောကစြရာများ ကနတ်ော့ကြသည်။ ထွရောလေးပါ ခဏစကားပြောပြီး အဖိုးနှင့်အဖြားအား

“သားတို့ ပြနတ်ော့မယန်ောြ နောကလြမှ လာတော့မယ်”

” အေးအေး မှေးတို့ စိတခြမွြးသာ ကိုယခြမွြးသာ ပြည့်စုံစွာ နနေိုငကြှပါစကြယ်ေ ”

ဘိုးဘှားရိပသ်ာအတွင်းမှ ကားလေး ပြနထြှကသ်ှားလသည်ေ။ အိမသ်ို့ ပြနရြောကလြငွြ ဒေါအြေးနှယမြှာ အနောကဖြကြ တိုကလြေးသို့ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ ဒေါအြေးနှယ် ဝငလြာတာမှငသ်ညန်ှင့် စိတမြနှံ့သော လူမမာကြီးမှာ ပုဆိုးခွှတခြွ၍ ကုတငပြုလေးပေါသ်ို့ ပကလြကလြှန် အိပလြိုကလြသည်ေ။

” ပြှတ် ပြှတ် အု အီးးးးးး ပလပပြလပ် အ ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ် ရှီးးးး အားးးးး ဟူးးးးးး အားးးးး းးးးး – ဘှတ် ဘှတ် ပြှတ်”

တိုကကြလေးထဲမှ အသံမွိုးစုံ ထွကန်တေော့သည်။

ညပိုင်း ၈ နာရီလောကြ ဒေါအြေးနှယတ်ဈယောကြ တိုကကြှီးဆီသို့ ပြနလြာကာ ရချိုးပြီး မိသားစုလိုကြ ထမင်းစားကြလသည်ေ။ စားပြဲပေါကြ အခွိုပြဲများ၊ သဈသီးများစားရင်းး ၁၀ နာရီလောကတ်ှင် သားနှင့် သမီးဖြစ်သူမှာ အိပတ်ော့မယဆြိုပြီး အိမပြေါသ်ို့ တကသ်ှားကြလသည်ေ။

၁၁ နာရီလောကတ်ှင် အိမအြောကထြပအြား မီးပိတကြာ ဦးစမ်းကိုနှင့် ဒေါအြေးနှယတ်ို့ အိမပြေါတ်ကလြာခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ အခန်းရှေ့ အရောကတ်ှင်

” အားးးးးး အ အ ကိုကို အဲ့တာ ဖငပြေါကကြှီးးးး အားးးးး အမလေးးး သပေါပြီ ပြနထြုတ် ပြနထြုတ် အီးးး ဟီးးးးးး ”

ဦးစမ်းကို နှင့ြ ဒေါအြေးနှယတ်ို့မှာ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့်ကာ ပြုံးမိကြရင်း မိမိတို့ အိပခြန်းလေးဆီသို့ ဝငခြဲ့တော့သည်။ ခဏအကြာတွင်

” အားးးး ရှီးးးးး အားးးး ဘှတဘြှတ် အ ရှီးးးးးးး ဗစွဗြစွြ – အို့ အိုးးးးးးးး အအ ရှီးးးးးးး ဘှတ် ဘှတ် ဖြပဖြှပ် ဗစွြ – ကောင်းလိုကတ်ာ အားးးး အ ရှီးးးး ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ”

အိပခြန်းလေးများဆီမှ ညည်းသံများ အပျိုငအြဆိုင် ထွကပြေါန်တေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – အမညမြသိ