အသုဘ တဈခုတွင်…
“ဟီး……ဖဖနေေဲ့မမေေ သမီးတို့ကို ထားခဲ့ပြီလား။”
“ဟီး.. မမ မမတေေို့ကို ခေါပြါဦး။”
“မမေေ ဖဖေေ ထပါဦး သားတို့ကို ကြောင်းလိုကမြပို့တော့ဘူးလား။”
ဒေါစြန်းတငမြှာ မိမိ၏ တူမနဲ့တူ နှစ်ယောကကြို ဖကထြားရင်း
“ညီမလေးရေ၊ မောငလြေးရေ အဖြစ်ဆိုးလှခညွလြား။ နငတ်ို့သားသမီးတွကေို ဒီအတိုင်းထားသှားတော့မှာလား။ ရပါတယ် ညီမလေးတို့။ ငါ့တူ၊ တူမတို့ကို ငါ့သားသမီးလို့ ပြုစုစောင့ရြှောကပြှီး မှေးစားမယ်။ ညီမလေးတို့ ကောင်းရာသုကတိလားပါစေ။”
“သားတို့သမီးတို့ အားမငယကြှနဲ့ အရီးတဈယောကလြုံး ရှိတယ်။”
ဒါဟာ ဖိုးဂမွြးရဲ့ ဘဝအပြောင်းအလဲ တဈခုပါ။ ဖိုးဂမွြး အသကြ ၁၀ နှစ်သားမှာ မိဘနှစ်ပါးက ယာဉတ်ိုကမြှုဖြစ်ပြီး ဆုံးသှားကြသည်။ ဒါကြောင့ြ အဒေါဖြစ်သူက မကြစြိသူငယန်ားသူငယန်ဲ့ ကနွခြဲ့တဲ့ တူနဲ့တူမတို့ကို မှေးစားလိုကသ်ည်။ ကြောင်းကိုလည်း ဆကလြကထြားပေးသည်။ ဖိုးဂမွြးရဲ့အဈမ နာမညမြှာ မဌေးယဉဖြစ်ပြီး သူထကြ ၅ နှစ်ကြီးသည်။ အဒေါဖြစ်သူ ဒေါစြန်းတငမြှာလည်း သမီးတဈယောကြ ရှိသည်။ သမီးနာမညမြှာ မခငင်ှိမ်းလတ် ဖြစ်သည်။ မဌေးယဉထြကြ နှစ်နှစ်ကြီးသည်။
ဖိုးဂမွြးကို မှေးစားစဉကြ ဒေါစြန်းတင် အသကြ ၅၀ ရှိပြီ။ အိမထြောငန်ှဈဆကြ ကဖြူးပမယေ့ြ သမီးတဈယောကသ်ာ ထွန်းကားခဲ့သည်။ လငသ်ားဆုံးတာ ၇ နှစ် ရှိပြီးမို့ သမီးလေးနဲ့သာ ကနွခြဲ့သည်။ အခုတော့ ညီမဖြစ်သူ ဆုံးတော့ ကနွရြှိတဲ့ တူနဲ့တူမကို မှေးစားလိုကခြှင်းပင်။
အဒေါကြ မှေးစားတာဆိုပမယေ့ြ အဒေါကြို အမလေို့ မခေါပြေ။ ခေါန်ကြေ အရီးလို့ နှုတကြွိူးနပြေီးဖြစ်သည်။ ဖိုးဂမွြး လူပြိူပေါကြ အရှယကြတည်းက ဂွေးထုတတပြှီ ဖြစ်သည်။ သူဂွေးထုပြီးဆိုရင် အရင်ဦးဆုံး အမှန်းခံရသူကတော့ သူ့ကိုအမြဲ အလိုလိုကတ်ဲ့ သူ့အဒေါြ ဒေါစြန်းတငပြဲဖြစ်သည်။ အဒေါရြဲ့ အချော့အမော့၊ အထိအတွေ့တွဟော လူပျိုပေါကအြရှယ် ရောကတ်ဲ့အခါ စွဲလမ်းမှုတဈခုကို ဖြစ်ပေါစြတော ဖြစ်သည်။
အဒေါကြ ရုပရြညကြသွှားပါပြီ။ မကတွာက တငပြါးနှစ်ဖကသ်ာ ဖြစ်သည်။ ပါရညန်ားရညတ်ှေ တွန့သ်ှားပြီ ဆိုပမယေ့ြ ဖငတ်ုံးကြီးက ကြီးဆဲပင်။
မန်တလေးမှာ နကြသေူတွမေို့ သငတ်န်းကလည်း သူတို့နဲ့ သိပမြဝေးပါ။ ဖိုးဂမွြးက သငတ်န်းကို ဆိုငကြယန်ဲ့ အသှားအပြန် လုပသ်ည်။ အဒေါကြ ကုနစြုံဆိုငကြှီးတဈခု ဖြင့ထြားသညမြို့ မနကဆြိုရင် အဈမဖြစ်သူ မဌေးယဉကြ စွေးသှား၊ မခငင်ှိမ်းလတကြ ဆိုငဖြှင့ပြှီး အဒေါကြ ဖိုးဂမွြးစားချင်တ်ာကို ခကြကြွှေးတတသ်ည်။ သားဆိုလို့ ဒီတဈယောကတ်ည်းရှိတာမို့ အလိုလိုကသ်ည်။
“အရီး…”
“ပြောစေ”
“ဘာဟင်းခကြလြဲ”
“သား ကြိုကတ်ဲ့ စာကလေးကြောရြယ်၊ ရုံးပတီသီးဟင်းရယ် ပြီးတော့”
“ဒါမှ တို့အရီး”
အဒေါဖြစ်သူ စကားပငမြဆုံးသေး အဒေါကြို အနောကကြနေ ပြေးဖကထြားလိုကသ်ည်။ အဒေါဖြစ်သူ ဖငအြကြဲနှစ်ခုနဲ့ အတွင်းခံကိုအံတုပြီး ခုံးခုံးကြီးဖြစ်လာတဲ့ လီးကြောရိုးမှာ ထိကပန်တေော့သည်။ ပထမ အဒေါြ ခဏငှိမန်ပြေီးမှ
“သား.. ဖယ်ဦး အရီး လုပစြရာရှိသေးတယ်”
“ဟုတကြဲ့ အရီး”
ဖိုးဂမွြးမှာ အဒေါန်ဲ့ခွာလိုကပြှီး
“သား ဘာကူညီပေးရမလဲ”
“မလိုပါဘူး သားရယ်၊ သားက တဈခုပဲလုပပြေး၊ အရီးခကြကြွှေးတာကို စားရုံပဲ။”
“ဟုတကြဲ့… စားမယ် အရီး..၊ အရီး ဘာကြှေးကြှေး”
“အံမယ်..”
အဒေါကြ ပြုံးလိုကပြှီး တူတောမြောင် ဖိုးဂမွြးအတွကြ သငတ်န်းမှာ စားဖို့ ပြငပြေးသည်။ အမှနတ်ော့ စာကလေးကြောကြို ဖိုးဂမွြးက မကြိုကပြါ။ ဂွေးထုတတတ်ဲ့ အခွိနကြစပြီး ကြိုကသ်ှားတာ ဖြစ်သည်။ ဖိုးဂမွြး လိုချင်တ်ာမှနသ်မွှ အဒေါဖြစ်သူက လုပပြေးတတသ်ဖြင့ြ ဖိုးဂမွြးမှာ အဒေါဖြစ်သူကို ကြိုကပြှီးရင်းကြိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။
စကားသာပြောတာ ဖိုးဂမွြးရဲ့ မကြလြုံးကတော့ အဒေါဖြစ်သူရဲ့ ဖငကြနေ မခွာပေ။ ဆိုငကြိုတော့ သမီးနှစ်ယောကကြ ရောင်းသည်။ ကုနပြဈစည်းတွေ ကုနသ်ှားရငတ်ော့ ဖိုးဂမွြးက အဒေါန်ဲ့ အဖောလြိုကပြှီး ကူဝယပြေးရသည်။ ဖိုးဂမွြးမှာ အဒေါကြို ကြံဖို့ အားခဲထားပမယေ့ြ အခွင့မြသာသဖြင့ြ ငှိမန်ရသေည်။ တဈရကမြှာ အဒေါဖြစ်သူက
“သား.. မနကဖြှနအြားလား၊ သငတ်န်းရှိသေးလား”
“ဘာလို့လဲ အရီး သားကို ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ”
“သှောြ… သားအားရင် သားကို လိုကပျို့ခိုင်းမလို့၊ နယဘြကမြှာ အရီး အလှူသှားစရာ ရှိတယ်။”
“ဟုတလြား အရီး.. သားအားပါတယ်။ မနကဖြှန် သငတ်န်းပိတတ်ယ်။ ဆရာ ခရီးသှားနလေို့”
“ဟုတလြား အဲဆို အရီးကို လိုကပျို့ပေးနောြ”
“အရီးရယ်.. သားက လိုကပျို့ပေးချင်တ်ာပါ”
ဖိုးဂမွြး တွေးမိသည်။ နယဆြိုတော့ ခရီးဝေးမှာပဲ အရီးကိုကြံဖို့ အခွိနအြများကြီးရတာပေါ့။ ဒီတဈခါ အရီးကို ရအောငကြှံမယ်။ ဒီအခွင့အြရေးကို လကလြှတလြို့ မဖြစ်ဘူး။ အရီးက ငါ့ကိုခစွတ်ာပဲလေ။ သူငါ့ကို စိတဆြိုးမှာ မဟုတဘြူး။ အိမမြှာက အဈမတို့ ရှိနလေို့ သူက အခွင့မြပေးတာနမယ်ေ။ ဖိုးဂမွြး တွေးနတေုန်း….
“အေး.. သား ဒါဆိုရငတ်ော့ အရီး တကျကစီ မခေါတ်ော့ဘူး။”
“ဟုတကြဲ့ အရီး..”
မိုးလင်းတော့ တူသားနှစ်ယောကြ ပြငဆြငစြရာရှိတာ ပြငဆြငပြှီး ထွကလြာသည်။ အလှူအိမရြောကတ်ော့ အလာဘ သလာဘ စကားတွပြေော စားသောကြ ကိဈစတွပြေီးတာနဲ့ ခဏနားပြီး ထွကလြာကြသည်။ အနည်းငယပြင် နောကကြနွပြေီး။
“သား မှနမြှနလြေး မောင်းနောြ”
“ဟုတ်.. အရီး”
ဖိုးဂမွြး အရီးကို ဘယလြိုကြံရင် ကောင်းမလဲ စဉြးစားနမေိသည်။ အာ.. ဟုတပြှီ။ ဆိုငကြယကြို အမှနမြောင်းရင်း လဘောလွှော့ပြီး ရပလြိုကသ်ည်။
“သား.. ဆိုငကြယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မသိဘူး အရီး၊ မောင်းရင်းနဲ့ ရပသ်ှားတာ”
“ခကတ်ော့တာပဲ၊ မိုးကတော့ ခွူပတ်ော့မှာပဲ”
“သား ခဏကြည့်လြိုကြဦးမယ်”
“အေး.. သား”
ဆိုငကြယပြေါကြ ဆင်းလိုကပြှီး ဖိုးဂမွြး ဟိုကြည့်ဒြီးကြည့်န်ဲ့ အခွိနဆြှဲနလေိုကသ်ည်။ အဒေါမြကြန်ာမှာတော့ မိုးခွူပမြှာ စိုးရိမသ်ော အရိပအြရောငတ်ှေ တွေ့နရသေည်။ အရီးရဲ့မကြန်ာညိုးနတေော့ ဖိုးဂမွြး စိတထြဲက မကောင်း။ ခဏကြာတော့မှ
“ရပြီး အရီး”
“ဟုတလြား”
ဆိုပြီး အဒေါဖြစ်သူမကြန်ာ ကြညလြငသ်ှားသည်။
“အဲဆို မှနမြှနမြောင်းတော့ သား”
မှနမြှနမြောင်းပါဆိုတော့မှ ဖိုးဂမွြး စိတလြေးနသည်ေ။ သူ့စိတဆြန်ဒကို သူဖြည့ဆြည်းချင်သ်ည်။ အခွင့အြရေးကိုလည်း လကလြှတမြခံချင်ြ။ အဲဒါနဲ့ သူဖြေးဖြေးလေး မောင်းရင်း ပြောသည်။
“ဆိုငကြယကြ အရငလြို မမှနတ်ော့ဘူး အရီး။ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး”
ဆိုပြီး ဆိုငကြယကြို သူရပလြိုကပြှနသ်ည်။
“ရပသ်ှားပြီ အရီး.. သား ထပစြဈဆေးကြည့်မြယ်။ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး။”
အဒေါကြ ဆိုငကြယအြကြောင်း နားမလညလြို့သာ သူရဲရဲလုပခြှင်း ဖြစ်သည်။ ခဏဆင်းကြည့်ပြှီး စတပကြှိုးကို ခိုးဖြုတလြိုကသ်ည်။ ဆီမလိုကအြောင် လုပလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ
“သား.. စကန်ိုးကြည့်မြယ်။ မရဘူး အရီး၊ ဟိုနားမှာ ဆိုငကြယပြှငဆြိုင် ရှိတာပဲ၊ အဲဒီကို တွန်းသှားပြီး ပြငကြှမယလြေ”
“အေး.. ဟယ်… မတတန်ိုငဘြူး မောငဂြမွြးရေ။ နတေောင် ဝငသ်ှားပြီ… မိုးခွူပပြါပြီ”
“သား တဈယောကလြုံးရှိတာကို အရီးရယ် ဘာစိုးရိမစြရာရှိလဲ”
“စိုးရိမတ်ာပေါ့ မိုးခွူပတ်ာက အန်တရာယမြွားတယ်။ သားရှိပမယေ့ြ အန်တရာယကြ ပြောလို့မရဘူး”
“စိတခြပြါ အရီးရယ် ဘယသ်ူမှ အရီးကို မလုပစြရဘေူး”
အတွေးထဲမှာတော့ သားပဲလုပမြှာလို့ ပြောနမေိသည်။ ဆိုငကြယ် ပြငဆြိုငရြောကတ်ော့ ဆိုငကြယပြှငသ်ူက ကြည့်လြိုကပြှီး ဟိုဟာဖြစ်တာ၊ ဒီဟာဖြစ်တာဆိုပြီး ဖြုတထြားတာတွကေို ပြနတ်တလြိုကသ်ည်။
“ကဲ.. ရပြီဗြား”
“ဟုတကြဲ့…”
“ရပြီ အရီး…”
“ရလည်း ဘာထူးမှာလဲ သားရယ်။ မိုးပဲခွူပန်ပြေီကို၊ ပုံမှနလြေးပဲမောင်းတော့ အန်တရာယရြှိတယ်။”
“ဟုတ် အရီး”
ဖိုးဂမွြး ဆိုငကြယမြောင်းနရင်ေး အရီးကို ဘယလြိုဖနရြမလဲ မသိ။ ကြောကုန်းမှာ ထိကပန်တေဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို စိတထြဲမှာမှန်းဆမိရင်း လီးတောငလြာသည်။ တဈခါမှလည်း အတညကြှီး မလုပဖြူးတော့ ဘယကြစလို့ စရမှန်းမသိ။
ထိုအခွိနမြှာပဲ ကြေးဇူးရှင် မိုးမင်းကြီးက ဖိုးဂမွြးကို သနားသှားလားမသိ မိုးရှာလာသည်။ မိုးရှာလာတော့ အဝတတ်ှေ အနည်းငယ် စိုကုနပြှီး
“သား… ဟိုထန်းပငအြောကမြှာ မိုးခိုရအောင်၊ မဟုတရြင် အရီးတို့ စိုကုနလြိမ့မြယ်။”
“ဟုတ် အရီး…”
ထန်းပငအြောကမြှာ မိုးခိုရင်း အရီးက ခမွြးလာသည်။ ဒီအခွိနမြှာတော့ ဖိုးဂမွြးအတွကြ အခွင့ကြောင်းပဲ ဖြစ်သည်။ အရီးကို နောကကြနေ ဖကထြားလိုကသ်ည်။
“အရီး ခမွြးနတယေမြလား၊ သား ဖကထြားပေးမယ်။”
“ရတယသ်ား မဖကန်ဲ့၊ အရီး တောင့ထြားနိုငပြါတယ်။”
“သားကြောင့ြ အရီး အခုလို ဖြစ်ရတာလေ။ သားသာ ဆိုငကြယကြို သသခွေောခွာ စဈထားရင် အခုလိုဖြစ်မှာ မဟုတဘြူး။ ဖကထြားပေးမယ်။”
ပထမ ဖိုးဂမွြး ဖြဖြလေး ဖကထြားပြီး နောကတ်ော့ တဖြေးဖြေးနဲ့ တင်းလာသည်။ အဒေါဖြစ်သူမှာ သားက သူ့ကိုအရမ်းခစွလြို့ ကူညီတယထြငပြှီး ဘာမှမငှင်းသေး။ နောကတ်ော့ ဖိုးဂမွြးလကကြ သူ့နို့အုံနှစ်ဖကကြို ပြတလြာသည်။
“သား… ဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ သား…”
“အရီးကို ခစွလြို့ပါ။”
“သား… ငါက နင့အြဒေါန်ောြ”
“ဟုတ် သားသိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သားက အဲ့ အဒေါကြိုပဲ ခစွတ်ာ”
“မဖြစ်ဘူးနောြ သား ဖယစြမ်း…”
ဖိုးဂမွြးက ပိုတင်းကြပစြှာ ညာလကန်ဲ့ အဒေါြ့ကို ပိုကထြားပြီး ဘယလြကန်ဲ့ အဒေါရြဲ့ ထမိနကြို လှနလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပငတ်ီပေါကြနေ အဒေါ့တ်ငပြါးကို ပြတပြှီး ပငတ်ီကို စောကပြတဝြပေါအြောင် လှနတ်ငလြိုကကြာ လီးကို အဒေါ့စြောကဖြုတဝြတေ့ကာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
စောကပြတမြှာကား ကြပန်လေို့ အသံတောင် မမှညပြေ။ သို့ပမယေ့ြ ဖိုးဂမွြး လိုးထည့လြိုကသ်ော အရှိနကြှောင့ြ ဖတကြနဲ အသံထွကလြာသည်။ အဒေါဖြစ်သူမှာတော့ ငိုနသည်ေ။ ၁၇ နှစ်လောကြ လီးနဲ့ မတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဒေါ့စြောကပြတမြှာ ကြုံ့သှားပြီးခါမှ လီးနဲ့တွေ့လို့ နာနတောလား မသိ။ ကိုယ့တ်ူက အမှားကြီးကို ကြူးလှနန်လေို့ ဝမ်းနည်းတာလား မသိ။ ဘာဆိုဘာမှ ဖိုးဂမွြး မသိတော့ပါ။ ကာမအမှောငစြိတတ်ှဖေုံးကာ အဒေါရြဲ့ စောကပြတကြို.. အားရအောငသ်ာ တဖြတဖြှတ် တဖတဖြတန်ဲ့ လိုးပစ်လိုကတ်ော့သည်။
ငါးမိနဈခန့ကြှာတော့ အရီးရဲ့ စောကပြတလြည်း အရညတ်ှရှေှမ်းကာ စီးကလွာသည်။
“ဟင်း ဟင်း”
အဒေါဖြစ်သူရဲ့ ငိုသံတွေ ဆိတင်ှိမသ်ှားပြီး ညီးသံလေး ထွကလြာသည်။ ဘာရယမြှန်းမသိ ခုနက တွေးနမေိသညမြှာ “ဖိုးဂမွြး ခွေးကောင်၊ ခွေးစိတမြှေးတဲ့အကောင် ကိုယ့အြဒေါကြိုတောင် ပြနလြိုးတဲ့ ခွေးတိရိဈဆာနကြောင်” စသဖြင့ြ စိတထြဲမှာ အမွိုးမွိုးဆဲနမေိသည်။ အခုတော့ “ဟင်း ဟင်း သား.. ကောင်းတယ်” လို့ ပြောမိတော့မလို့ အဒေါဖြစ်သူမှာ မိမိနှုတကြို မိမိပြနပြှီး ထိန်းလိုကရြသည်။ ဘာလို့ဆို ခုနကပဲ စိတထြဲမှာ ဆဲချင်သ်လို ဆဲနသည်ေ မဟုတလြား။
“အ..အ..ဖြတ် ဖြတ် ဖတ် ဖတ်”
အရီးတငပြါးနဲ့ ဖိုးဂမွြး ဆီးခုံတို့ ရိုကခြတသ်ံများ မှနသ်ထကြ မှနလြာသည်။ အစောက အဖုတထြဲ ဝငသ်ှားသော လီးမှာ စကားမပြောတတသ်ောလြည်း အခုတော့ အဒေါြ့ရဲ့ စောကရြညမြွားကြောင့ြ အဝငအြထွကမြွား အဆငပြှခွေောမှေ့ကာ တဖတဖြတန်ဲ့ မှညန်သည်ေ။
အဒေါဖြစ်သူ ဒေါစြန်းတငမြှာလည်း အကောင်းကြီး ကောင်းနသညေမြို့ တဟင်းဟင်းနဲ့သာ ညီးနတေော့သည်။ ဆယင်ါးမိနဈခန့် ကြာသှားတော့ အဒေါလြည်း
“သားရေ… အရီး မင်းကို စိတထြဲမှာ ခွေးလို့ ပြောမိတာ အခု အဒေါလြည်း ခွေးစိတဝြငန်ပြေီး လှတကြောင်းနတယ်ေ။”
“အား…….. ကောင်းလိုကတ်ာ အရီးရယ်။ အရီးရော ကောင်းလား”
“ဟှန်း…”
အဒေါဖြစ်သူမှာ တူတောမြောငကြို မကြစြောင်းထိုးပြီးတော့သာ ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အဒေါရြော သူပါ ကာမအထဋအြထိတသ်ို့ ရောကပြှီး သုတရြညမြွားကို အဒေါ့ရြဲ့ စောကပြတထြဲသို့ ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်။
ဒီအဖြစ်အပကြကြ ဖိုးဂမွြး အသကြ ၂၀ အရှယမြှာ ဖြစ်ပကြခြဲ့တာဖြစ်ပြီး အဲအခွိနမြှာ အဒေါြ့အသကကြ ၆၀ ပြည့ပြှီ ဖြစ်သည်။ ဖိုးဂမွြးမှာ မိမိအရမ်းလိုးချင်တ်ဲ့ မိမိအဒေါကြို အားရပါးရ လိုးလိုကရြတဲ့အတွကြ အားရကာ အကြနပေကြှီး ကြနပေန်တေော့သည်။
နောကန်ေ့ရောကတ်ော့ အဒေါဖြစ်သူက ဖိုးဂမွြးကို လုံးဝ အကပမြခံတော့ပေ။ ဒေါစြန်းတင် မိမိကိုယ် မိမိ ထိန်းနခွင်ေးသာ ဖြစ်သည်။ ကာမအရသာကို မေ့ပစ်ပြီး အိပပြွောန်တေဲ့ မိမိစောကပြတကြို တူတောမြောငကြှောင့ြ တရေးနိုးလာသလိုမွိုး ထိုအရသာကို လှုပရြှားတောင်းတလကြသ်ာ ရှိတော့သည်။ ထို့ကြောင့ြ ကြာကြာ မရှောငန်ိုငပြေ။ တူတောမြောငကြိုလည်း ဟနဆြောငပြှီး ပိုးစိုးပကစြကြ မပြောရဲ့။ ကာမအရသာကို လူတခွို့က နတဘြုံဟုတောင် တငစြားကြသညမြှာ လိုတောငလြိုလေဦးမည်။
ကာမဂုဏရြဲ့ အရသာဟာ လိုကစြားလွှင် လိုကစြားသလို စွဲလမ်းစတတေသ်ည်။ အသကကြှီးလို့ ထိုစိတ် ကုနခြမ်းတာမွိုး မဟုတ်။ ထိုစိတကြို လိုကစြားပါက အဘှားကြီးလည်း ကြိုကန်ှဈသကသ်ည်။ ဒေါစြန်းတငမြှာ မိမိစိတကြို မိမိသိနသဖြေင့ြ တူတောမြောငကြို အဝေးပို့ဖို့ တွေးလတေော့၏။
မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး ဒီကောငလြေးက ကြာလာရင် ပိုပိုကဲလာမှာပဲ။ ပြီးတော့ ငါကိုယတ်ိုငကြလည်း သူ့အသားနဲ့ထိရင် သာယာနတယ်ေ။ ဒီနှစ်လည်း နှစ်ကုနခြါနီးပြီ။ သူ့သငတ်န်းပြီးတာနဲ့ ငါ့အဈကိုဝမ်းကြဲရှိတဲ့ နိုငင်ံခွားကို ပို့ထားရမှာပဲ… ဟူး။
“အမလေး…”
“အရီး ဘာလို့လန့န်တောလဲ။”
“သှောြ… နငကြ အသံမပေး ဘာမပေးနဲ့ အနောကကြနေ လာဖကတ်ာကိုး။”
“အရီးက ဘာတွေးနလည်ေးမှ မသိတာ။ ပြောပါဦး ကြှနတ်ောြ့လီး ကောင်းတဲ့အကြောင်းကို တွေးနတော မဟုတလြား။”
“ဖယစြမ်း.. ငါ နင့ကြို အလုပလြုပခြိုင်းမလို့။ ဒီသငတ်န်းပြီးရင်။”
“တကယလြား အရီး။ အဲ့ဆိုရငတ်ော့ အရီး စောကပြတကြို သား လှမ်းနတေော့မှာပဲ။”
“ဟဲ့.. စကားတိုးတိုးပြော၊ နင့အြဈမတွေ ကြားသှားရင် နင့ကြို ငါလုပခြှင့ြ မပေးတော့ဘူးနောြ”
“အဈမတို့ မကြားရင် သားကို လုပခြှင့ပြေးမယပြေါ့”
“အဲ.. အဲဒါ အရီးယောငသ်ှားလို့။ အရှကကြှဲမှာကိုပြောတာ”
“ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အရီး ပြောပြီးပြီ ကတိတညရြမယ်။ ကြှနတ်ောလြီး အရမ်းတောငန်တယ်ေ အရီး။ စုပပြေးပါလား။”
“ဒီကလေးတော့”
“အရီး မှနမြှနလြုပန်ောြ မမတို့ ပြနမြလာခင် မှနမြှနလြုပပြေး”
“ခကပြှီ”
“မခကဘြူး လှယလြှယလြေး။ ဒီမှာ သားလီးကို အပြငထြုတထြားပြီးသား။ ပါးစပလြေးကိုဟ ပြီးရင် လီးကို ငုံလိုကပြှီး ပလှပေေးရုံလေးပဲ။”
ဒေါစြန်းတငမြှာ သူ့တူလီးကိုမှငတ်ော့ မနနေိုငတ်ော့ပဲ ကိုငလြိုကပြှီး အားရပါးရစုပကြာ ပလှပေေးနမေိတော့သည်။
“ပြှတ် ပြှတ်”
စုပန်ရင်ေး ခဏကြာတော့ တူတောမြောငမြှာ
“မမ မမခင်”
လို့ ရရှတေလြိုကလြို့ အရီးလည်း ကောကထြကာ ဆိုငတ်ံခါးဝသို့ မကြန်ာမူလိုကသ်ည်။ အမှနတ်ော့ တူမနဲ့သမီးတို့က သှားစရာပေါလြာလို့ ဆိုငထြဲမှာ ဒေါစြန်းတငကြ ဆိုငစြောင့ရြခွင်း ဖြစ်သည်။ တူတောမြောင် ရောကလြာတော့မှ ဘာညာကြိစိကြစ ဖြစ်ပြီး သမီးခငင်ှိမ်းလတကြ ရုတတ်ရကြ ပြနရြောကလြာသည်။ ခငင်ှိမ်းလတ် ဝငလြာတော့ ဖိုးဂမွြးက
“မမ ပြနလြာပြီလား။”
ဖိုးဂမွြးရဲ့ ညာလကမြှာကား အဒေါဖြစ်သူ ဖငကြို နှိုကလြွှကသ်ား..။ သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့ရှေ့မှာ ရောင်းကုနထြည့ထြားတဲ့ ဗီဒိုရှိလို့ သူတို့အောကပျိုင်းကို မမှငရြပါ။
“အေး မောငလြေး။”
“မမရော..”
“နင့မြမက သူ့ကိဈစနဲ့သူ ကနွခြဲ့တယ်။”
“သွောျ…”
ဖိုးဂမွြးမှာ မမကို ပထုတလြိုကြ ဟူသော သဘောနဲ့ အဒေါဖြစ်သူကို မကြစြပစ်လိုကတ်ော့ အဒေါဖြစ်သူက
“ဒါနဲ့ သမီး ဦးမှင့ဆြီ အကြှေးတောင်းပြီးပြီးလား။”
“ပြီးပြီး မမေေ”
“ဦးလှမိုးရော”
“အဲဒါလည်း ပြီးပြီး”
“မစန်းကြည်..”
“အဲဒါတော့ မပြီးသေးဘူး။”
တောသ်ေးတာပေါ့ မစန်းကြညကြယလြို့။
“ဒါနဲ့ အဲဒါက မမေေ့ကို လာခြေးတာမလား။”
“အေး ဟုတတ်ယ်။ သမီး မမေေ့ကိုယစြား သှားတောင်းလိုကြ”
“ဟုတ်… သှောြ… ညနကမွှေ သှားတောင်းလို့ မရဘူးလား မမေေ။”
“မရဘူး အဲဒီ မိန်းမက အခုတလော ညနဘကြေ အိမမြကပဘြူး။ အခုသှားတောင်းလိုကြ”
“ဟုတကြဲ့ မမေေ”
ခငင်ှိမ်းလတ် ထွကသ်ှားတော့မှ ဖိုးဂမွြး သူ့အဒေါထြမိနကြို အမှနလြှနပြှီး ပငတ်ီကိုခွှတကြာ အဒေါြ့ခါးနှစ်ဖကကြို ကိုငလြိုကတ်ော့ အဒေါကြ အလိုအလွောကြ လေးဘကကြုန်းလေး ဖြစ်သှားသည်။ ထို့နောကြ စောကပြတအြဝကို လီးထိပတ်ေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
“အ…”
ပြီးတာနဲ့ တရစပ် လိုးပစ်လိုကတ်ော့သည်။ ခိုးစားရတာမို့ နူးဖို့နပဖြို့ မအားပေ။ လိုးခကြတ်ှေ မှနလြာပြီး အရှိနတ်ကလြာမှ ဆိုငထြဲကို တဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာသည်။ ဖိုးဂမွြး အမှနပြဲ အဒေါကြို အသိပေးပြီး သူ့အပေါပျိုင်းမှာ အင်ျကြီမခွှတထြားသဖြင့ြ ဘေးစောင်း အနအထေားနဲ့ လကတ်ံတောငကြို ဗီဒိုပေါြ တငလြိုကပြှီး
“မမ ပြနလြာပြီးလား”
“အင်း မောငလြေး။ ဒါနဲ့ အရီးရော”
“အရီးက အိမထြဲမှာ”
အဈမဖြစ်သူ ဝငလြာမယလြုပတ်ော့။
“မဝငန်ဲ့ဦး အဈမ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကြှနတ်ော့ကို ပြောင်းဖူးသကြားလုံး သှားဝယပြေးပါလား။ စားချင်လြို့”
“ဒီမှာပြောင်းဖူး သကြားလုံး ရှိတယလြေ”
“မရှိပါဘူး။ အမာစားပဲရှိတာ။ အပြော့စား စာချင်တ်ာ”
“ဟဲ.. ငါတို့ဆိုငမြှာလည်း အပြော့စား တငရြောင်းပါတယ်။”
“မရှိတော့ဘူး အဈမရဲ့.. ကဲ.. သှားဝယပြေးပါဗွား။ ကိုယ့မြောငကြို ခစွရြင်။”
“နငကြတော့လေ လိုချင်ရြင် ဇွတပြဲ။”
အောကကြနလည်ေး အဒေါဖြစ်သူက လေးဘကကြုန်း အနအထေားနဲ့ ဖငကြို နောကပြှန် ဆောကပြေးနတောမို့ ဖိုးဂမွြးမကြန်ာမှာ တဈမွိုးကြီး တဈခကြတ်ဈခကြြ ပုံပကြန်သည်ေ။
“ဘာလို့လဲ မောငလြေး။ နင့မြကြန်ာက မအီမသာနဲ့”
“ဘာမှမဟုတဘြူး မမ။ ကဲဗွာ မှနမြှနသ်ှားစမ်းပါ အဈမရဲ့”
အဈမဖြစ်သူ သှားတော့မှ ဖိုးဂမွြး ကိုယ့အြဒေါြ စောကပြတကြို အနောကကြနေ စကသ်နတ်ေ ပစ်သလို တဖြတဖြှတ် တဖတဖြတန်ဲ့ ကြမ်းသထကကြှမ်းအောင် လိုးဆောတ်ော့သည်။
“မောငဂြမွြး ကြမ်းလှခညွလြား”
“မကြမ်းလို့ မရဘူး အရီး။ မမတို့ ပြနလြာခင် အမှီလိုးတာ”
“သားကြမ်းပုံကလည်း ကိုယ့အြဒေါကြို ဖာသညမြလို လိုးနသလေိုပဲ။”
“အဲလိုဖြစ်သှားရင် ခွင့လြှတန်ောြ အရီး”
“အံမယ်.. မလိုပါဘူး။ နင့အြဒေါလြည်း ဖာသညမြလို ဖြစ်နပေါပြီ။ အခုလို သားကြမ်းတာ အရီးကြိုကတ်ယ်။”
ဒီလိုနဲ့ အခကြပြေါင်းများစွာ တရစပ် လိုးဆောရြင်း မကြာခငမြှာပဲ သုတရြညမြွား အဒေါြ့စောကဖြုတထြဲသို့ ပန်းထည့ကြာ နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ ရမျမကခြရီး တဒင်ျဂလေး ပြီးသှားတော့သည်။
နောကလြည်း ကြုံရငကြှုံသလို လိုးဖြစ်ခဲ့ကြတာမို့ ဒေါစြန်းတငဟြာ မိမိကိုယမြိမိ ထိန်းကြောင်းတဲ့အနနေဲ့ တူတောမြောငကြို နိုငင်ံခွားသို့ ပို့လိုကသ်ည်။ ဖိုးဂမွြး နိုငင်ံခွားမသှားခင် နှစ်ရကအြလိုမှာတောင် တည်းခိုခန်းသှားပြီး တူဝရီးနှစ်ယောကြ တဝကြီး လိုးခဲ့ကြသေးသည်။ ပြီးတော့မှ ဖိုးဂမွြးမှာ မဖြစ်မနလေိုမွိုး ဦးလေးနှစ်ဝမ်းကြဲဆီကို အလုပသ်ှားလုပရြတော့သည်။
ဒေါစြန်းတငမြှာ သူ့တူ နိုငင်ံခွားရောကသ်ှားလို့ ဝေးသှားရင် ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြောကသ်ှားမည် ထငခြဲ့သည်။ သို့သောြ ဘာရယကြှောင့မြွားမသိ မှန်းခကြန်ဲ့နန်းထွကမြကိုကတ်ော့ပါ။ ရမျမကစြိတကြ ပိုပိုပင် ဆိုးလာသည်။ တူတောမြောင် နိုငင်ံခွားသှားတာလည်း သုံးနှစ်ပြည့တ်ော့မည်။ မိမိ အသကမြှာလည် ၆၃ နှစ်ဆိုတော့ ဒီရမျမကအြတွကြ ယောကြြားယူလိုကရြငလြည်း သူများပြောစရာတွေ ဖြစ်မှာဆိုတော့ လီးအတုဝယပြှီး တူရဲ့လီးလို့ သဘောထားကာ အာသာဖြနရေတေော့သည်။
သုံးနှစ်ပြည့တ်ော့ ဖိုးဂမွြးဟာ အဒေါဖြစ်သူတို့ကိုပဲ အကြောင်းကြားပြီး တိတတ်ိတလြေး ပြနလြာသည်။ ပြီးတော့ အရငတ်ည်းခိုခန်းကိုလာဖို့ အဒေါဆြီကို ဖုန်းဆကခြွိန်းသည်။
ဒေါစြန်းတငမြှာ တည်းခိုးခန်းမှ အခန်းတဈခန်းထဲသို့ ဝငကြာ မတတ်ပရြပကြာ ကြည့်န်တေဲ့ တူလေးကို မှငတ်ော့ ကုတငပြေါသ်ို့ တွန်းလိုကပြှီး တကခြှလိုကတ်ော့သည်။ ပြီးတာနဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီဇဈကို ဖြုတလြိုကပြှီး တူလေးရဲ့လီးကို ထုတလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးထွကလြာမှ အံသှစွာနဲ့ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ ဖိုးဂမွြးလီးက အရငကြထကြ နှစ်ဆပိုကြီးပြီး ဂေါလြီသုံးလုံးတောင် ထည့ထြားသည်။
“သား.. သားလီးက ပုံမှနမြဟုတတ်ော့ဘူး”
“ဘယဟြုတတ်ော့မလဲ… ဒီလီးက လေ့ကငွ့ထြားတဲ့လီး….။ ဝေးအောငလြုပတ်ဲ့ အရီးရဲ့ စောကဖြုတကြို ကြဲအောငလြိုးဖို့ ပြနလြာတာ။”
“အမလေး… လိုးလိုကစြမ်းပါ သားရယ်။ အရီးအဖုတ် ကြဲချင်ကြှဲပါစေ”
ဆိုပြီး တူရဲ့လီးကို ပါးစပထြဲထည့်ကာ စုပတ်ော့သည်။ လီးမှာ အရငကြထကြ ပိုတုတလြာသဖြင့ြ ပါးစပန်ဲ့ မဆန့မြပြဲကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ ဖိုးဂမွြးမှာ အဒေါဖြစ်သူကို ကြည့်ပြှီး ပြုံးလွှကြ ဒါမှ ဖိုးဂမွြးရဲ့ အဒေါကြှလို့ စိတထြဲ ပြောနမေိသည်။
အဲဒီနေ့ တဈနေ့လုံး ဒေါစြန်းတင် တူတောမြောင် လိုးတာကို ခံလိုကရြသည်။ နောကန်ေ့ မိုးလင်းမှ သူ့တူနဲ့ ပြနလြာသည်။ ထိုနေ့ကစပြီး ၅ နှစ်ကြာတဲ့ ယခုအခွိနထြိ အဆကမြပြတ် လိုးဖြစ်ကြသည်။
ဖိုးဂမွြးက ဆိုငထြဲမှာ အိပတ်တပြှီး အိမထြဲမှာတော့ အဈမနှစ်ယောကကြ တဈခန်း၊ အဒေါကြ တဈခန်းအိပကြှသည်။
ဒီလိုနဲ့ ယနေ့အခွိနအြထိ ဖိုးဂမွြးဟာ အလုပကြိဈစနဲ့ သှားလာစရာ မရှိရင် အဒေါန်ဲ့ မမှငကြှယရြာမှာ အလိုးမပကြတ်န်း ရှိလတေော့သည်……။
ပြီးပါပြီ။ ။
pdf စာအုပ် download ဆှဲရန် ဒီကို နှိပပြါ။