“ ဟင်း……လာပြနပြှီဟယ်…စိတည်ဈတယ်…..”
“ စိတည်ဈတယ် ”
ဟု ညီးတွားလိုကသ်ော မိန်းမလှလေး၏ ပါးအို့လေး အစုံက ပန်းသီးမှည့လြေးအလားရဲတကသ်ှားသည်..။ အသဈဖောကလြုပထြားသော လမ်းမကြီးပေါြ၌ စပရငတ်ာ အဖြူလေးတဈစီးက ငှိမ့ခြနဲထိုးရပသ်ှားသည်..။ ကားထဲမှ သပရြပထြှားကြိုင်းသော လူငယတ်ဈယောကကြ စကျကူအိတ် ခပကြှီးကြီးနှစ်လုံးနှင့ြ ငါးသုံးလုံး လကဆြှဲ ပလပစြတဈအိတတ်ဈလုံး ဆှဲကိုငကြာ
“ သိမ့ျ – တလော ”
အပခြွုပဆြိုငထြဲသို့ လှမ်းဝငလြာသည်..။ အပခြွုပဆြိုငအြတွင်း အစီအရီ တန်းစီထားသော ခွနင်ေးစကခြွုပခြုံလေးလုံးအနကြ လကဝြဲဖကဒြေါင့မြှစိတည်ဈတယ် ဆိုသော ကောငမြလေးမှ အပ အားလုံးက ရှှမင်ေးသားလေးကို အပြုံးမကြန်ှာဖြင့ကြှည့န်ကြသေည်..။
“ ဟယ်…..မောငမြောင်…..ကြည့်စြမ်း…အင်ျကြီ ခွုပအြုံးမလို့လား…..”
စကခြုံများအနောကမြှ စားပြဲတဈခုမှ..ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ အမွိုးသမီးတဈဦးက ပကြေိုးကို လညပြင်းမှာပတရြဈရင်း ဆိုငရြှေ့ ထွကလြာသည်..။
“ ကနွော့ြ အဈမက ဂပြနကြ အစလေးတွေ ပို့လိုကလြို့….မမရဲ့…အဟင်း….”
“ အင်ျကြီ ခွုပအြုံးမယပြေါ့….အခုတဈလထဲ ရှဈထည် ရှိနပြေီ……..”
“ ဟုတတ်ယ်…ဒီလကမွှ မမက ဘာစိတကြူးပေါကတ်ယ် မသိဘူး….စွတပျို့နတောပဲ….ဂပြနကြ လူကြုံကလဲဒီလ တောတ်ောလြာတာ….”
စပို့ရှပ် အဖြူအောကမြှ ထွားစို့ မောကကြားနသေော ရငဘြတကြှီးများ ၊ လကတ်ို စပို့ရှပ် လကစြီးအောကမြှသနမြာကစွလြစွသ်ော လကမြောင်းအိုးကြီးများက ကာယဗလ အားကစားသမားမှန်း သိသာစသည်ေ..။ပြောငတ်င်းနသေော စကိုင်းဘလူး ဂငွြးဘောင်းဘီကြောင့ြ ခန့ထြညထြှားကြိုင်းသော ပေါငတ်နကြှီးများကတဈတဈရဈရဈ ဖြင့ြ ကြည့်ကြောင်းလှသည်..။ ခွထေောကတ်ှင် စီးနင်းထားသော ဝေါ့ကင်းရှူးအနကရြောင် ဒီဇိုင်းကလည်း မှနမြာပြညတ်ှင် နောကဆြုံးလိပတ်ကဈြ ဒီဇိုင်းမှန်း သိသာထငရြှားသည်..။
ဖနောင့တ်ှင် လှပတောကပြှောငသ်ော ချောကထြောင့ကြှယ် စတီးတံဆိပ် တဈခုပါသည်..။ဖိနပဘြေးပတပြတလြည်၌ ပြော့အိနူးညံ့ဟနရြှိသော ရမှှေုပမြွား ခံထားသည်..။ ဖိနပအြောကရြာဘာဆိုးလကြ နင်းလိုကတ်ိုင်း အိခနဲ အိခနဲ..။
“ ကဲ…….ဒီတဈခါ လကရြှညလြား…၊ လကတ်ိုလား ပြော…..”
ပကြေိုးကို လညပြင်းမှ ဖြုတခြါ စာရင်းစာအုပလြေးကို လှမ်းဆှဲရင်း တောင့တ်ောင့မြမကအပြုံးလှငလြှငလြေးနှင့ြ မေးသည်..။
“ ဟို….ဟိုဒင်း…..မိန်း….မိန်းမဝတ် ခွုပခြငွတ်ယ်……”
“ ဘယန်ှယ်….မိန်းမဝတ်…ဟုတလြား…..”
“ ဟုတ်….ဒီ….ဒီက ညီမလေးအရှယ်….သူ့ကိုပဲ…တိုင်း……..”
“ အို…..မတိုင်းချင်ပြါဘူး…….”
“ ဟဲ့……တာတာ…..ဘယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ….ဟင်….”
“ အတာမှ မတိုင်းချင်တ်ာ….ကို……”
“ အောြ…..ဟယ်……..ဒါလေး လုပပြေးရတာများ….တာတာရယ်…..”
“ မမမိုး က ဘာမှ မသိပဲနဲ့….သှား မတိုင်းဘူး…..“
“ ရပါတယ်……အတာရယ်……”
“ ကမွကို အတာလို့ မခေါပြါနဲ့……နာမည် ရှိတယ်…..”
“ကောင်းပါပြီ…..မတာတာ….ကနွောြ မခေါတ်ော့ပါဘူး……”
“ သိပကြောင်းတာပေါ့……”
အတာ အငေါတ်ူးလသမွှေ မောငမြောငကြ ကြညန်ူးစွာ ပြုံးသည်..။ မမမိုးက အတာ့ကို တဈလှည့မြောငမြောင့ကြို တဈလှည့ြ ကြည့်ရြင်း အားနာသော မကြန်ှာဖြင့ြ ….ခေါင်းကို တွငတ်ှင် ကုတသ်ည်..။
“ ဖြစ်ပါတယ်…မမမိုး….နောကတ်ော့ ခွုပတ်ာပေါ့… ဒီအစလေးတွကေ ရှားပါးပစ်စည်းမို့ အလောသုံးဆယ် မခွုပခြငွသ်ေးဘူး..၊ မမမိုးပဲ သိမ်းထားပေးပါနောြ…..၊ ကနွောြ ကြောင်းနောကကြနွလေို့ ခွင့ပြှုပါအုံး….”
“ အောြ……အေးကြယ်…..အားနာလိုကတ်ာ……”
“ ရပါတယ်….မမမိုး…အဟင်း..ဟင်း……ဒီလိုပါပဲ…..”
“ ဘာ….ဒီလိုပါပဲ လဲ..ရှင့စြကားက ဘာစကားလဲ…..”
“ အတာရယ်……..အဲ….ဆောရီး….”
“ ဒီမှာ……ကပကြွေးတွေ့လား….ဟင်း……နကေောင်းသှားမယ်…….”
“ ဟဲ့…..ကောငမြလေး…..”
“ မမမိုး….အသာနစမြေးပါ…..အသလှတ် လာရိနတော…ဘာသိလဲ…”
“ အာ…..ဒီ…..ဒီလို မဟုတဘြူး….အတာ…….”
“ ခေါပြှနပြှီ….ရှင်…….တယလြေ……..”
“ ဟဲ့…..ဟဲ့..နငရြိုင်းလှခညွလြား….အတာ…ဟင်…”
မောငမြောင် သကပြှင်းခသွည်..။ ဂငွြးဘောင်းဘီ နောကအြိတအြတွင်းသို့ လကန်ှဈဖကြ ကို ထည့ကြာအတာ့ကို စိုကကြှည့သ်ည်..။ မောငမြောင့ြ မကြလြုံးများက စူးရှလှန်းသည်..။ အတာခေါင်းငုံ့ပစ်လိုကသ်ည်.။ နှုတခြမ်းကို ပြတလြုနီးပါး ကိုကထြားရင်း ကပကြွေးကို ဆုတကြိုငထြားသည်..။
“ တောပြှီ….အတာ..နင် ငါ့ဆိုငမြှာ လုပစြရာ မလိုတော့ဘူး…. ဒီလောကြ ဆကဆြံရေး ကြဲနမှတေော့ဘာသုံးစားလို့ ရတော့မှာလဲ…”
“ အိုး…..ထွကတ်ယ်…သိပထြှကတ်ယ်…. ဟင်း….. ထမင်းတဈလုပကြို လူတကာ ပရောပရီ လုပပြှီးမှ စားရမယ် ဆိုရငလြေ….တာတာတို့က ငတပြေ့စေ….မလုပဖြူး.”
စိတမြှနကြိုယမြှန် ယိုးဒယား လကဆြှဲခွင်းလေးထဲကို ထမင်းဗူးလေး ကောကထြည့ကြာ နရောမှထလိုကလြသည်ေ..။
“ ကြ…..ကနွောြ တောင်းပနပြါရစဗွော…ဒီ…ဒီလို မလုပပြါနဲ့….၊ နောကကြို မလာနဲ့ ဆိုလဲ…ကနွောမြလာတော့ပါဘူး…၊ မမမိုးကိုလည်း ကနွောြ တောင်းပနပြါတယ်…ဗွာ…၊ မတာတာမှာ အပြဈမရှိပါဘူး..၊ ဟို…ကနွောြ လေ…..ကနွောြ မကောင်းတာပါ..သူ့ကို အမြဲ လိုကစြကားပြောမိလို့ ကနွော့ကြို မုန်းနတောပါ…သူ့အပြဈ မဟုတပြါဘူး.. မမမိုး…. သူပြောတာတွေ သိပမြှနန်တယ်ေ….ကနွော့ကြို ခွင့လြှှတကြှပါ…..”
မောငမြောင်….. ခွာခနဲ လှည့ထြှကြ သှားသည်..။
…………………………………………………..
“ ဘယတ်ုန်းက စတဲ့ပြူနာလဲ…ရှင်းစမ်းပါအုံး…”
“ ကြာလှပြီ…မမမိုးရ…မီးထွန်းပြဲမှာ တွေ့ကတည်းက တကောကကြောကြ လိုကန်တော…အရမ်း စိတပြကြဖြို့ကောင်းတာပဲ…”
“ ငါလဲ…ဘာမသိညာမသိနဲ့…နင့ကြို စွတ် ကောနမေိတာ….”
“ မမမိုးကို ပြောသားပဲ…ဘာမှ မသိပဲနဲ့ လို့……”
“ အေးပါဟယ်…..နင့စြိတကြလဲ…လကတ်ဈဆဈ……”
“ တိုတယ်….တိုတယ်…….”
“အင်း…စိတကြ လကတ်ဈဆဈ ဆိုရင်…အင်း… ဟိုဒင်းကလဲ….လကတ်ဈဆဈပဲ တဲ့…”
“ မမမိုး နောြ…မယုတမြာနဲ့….”
ထမင်းဗူးလေးများ အသီးသီး ဖြင့ကြာ ထမင်းစားနကြသေော ခငအြေးဟန် တို့ သုံးယောကြ ထမင်းသီးမတတ် ဝိုင်းရယကြှသည်..။ မမမိုး ဆိုသညကြ တကယတ်ော့ အပျိုကြီး မဟုတခြွေ..။ မမမိုးယောကြွားက လယောဉြ ပိုင်းလော့ တဈယောကဖြစ်သည်..။
အဲယား ဘတဈြ မောင်းရင်း လယောဉမြယတ်ဈယောကန်ှင့ြ ငှိသှားခဲ့သည်..။ ထိုလယောဉမြယန်ှင့ြ အတူ သှစတေးလွ နိုငင်ံတွင် ရာသကပြန် နိုငင်ံသားခံယူ ရှှေ့ပြောင်း နထေိုငသ်ှားသညမြှာ ကြာလပြေီ…။ မောငမြောငဆြိုသည့ြ ကောငခြွောလေးနှင့လြည်းနိုငင်ံခွား လယောဉရြုံးတဈခုတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခွင်း ဖြစ်သည်..။
ထမင်းစားပြီး လကဘြကသ်ုတ် ဝိုင်း ဆကပြှနသ်ည်..။ ထုံးစံအတိုင်း ခငအြေးဟနကြ ရပကြှကသ်တင်းစတငကြှငှောလတေော့သည်..။ ထမင်းစားပြီးတိုင်း သူ့အလုပ်…။
“ မမမိုး……မနေ့ညက မသိန်းကြညတ်ို့ သတင်း ကြားပြီး ပလား…..”
“ အင်း….လုပပြါအုံး….ဘယလြိုလဲ….”
မမမိုးက လကဖြကသ်ုတကြို တဈဇွန်း ခပစြားရင်း ဇွန်းပြနခြကြာ မေးလိုကသ်ည်..။
“ မသိန်းကြည် နဲ့ ဟိုလေ….နပေါအုံး…..ဒီလူ…… အဲ….ကြိုငဆြန်းဆိုတာလေ…. ဈေးခေါင်း…ဈေးခေါင်း…”
“ ဟဲ့…အဲဒါ….တူအရီး ဆိုလား မောငန်ှမဝမ်းကြဲဆိုလား…”
ခငအြေးဟန် စကားမဆုံးခင် မမမိုးက မကြလြုံးအပြူးသား နဲ့ ဝငပြှောသည်..။
“ ဟုတပြတောြ…ဟုတပ်…အမွိုးတောကြှတာ အမှနပြဲ…”
“ အဲဒါ…ဘာဖြစ်လို့တုန်း ဟဲ့…”
“ ဈေးသိမ်းပြီး မသိန်းကြည် ပြနလြာတော့ ည ခုနဈ နာရီထိုးပြီးပြီလေ….သိန်းကြည် ယောကြွား စိုးလှငကြအရကသ်မားလေ…..”
“ အင်း….အင်း..အဲဒီတော့……..”
ခငအြေးဟန် စကားကို မမမိုးက လကဖြကသ်ုတ် တဈဇွန်းစားပြီး ဝငထြောကပြှနသ်ည်..။
“ စိုးလှငကြ နိဗျဗာနလြမ်းက ကင်းတဲမှာ မူးပြီး အိပပြွောန်တယ်ေ…….စိုးလှင် မရောကသ်ေးခင် ကြိုငဆြန်းကလာပြီး စားတာ….”
“ စားတာ…….ဘာစားတာလဲ….ဟဲ့…….”
“ အိမပြေါတ်ကစြားတာ….ဆိုမှ…….”
“ အေးလေ…..ဘာစားတာလဲ…..နင့ဟြာက ..မရှင်း…မရှင်း…..”
ခငအြေးဟန် ခေါင်းကုတသ်ည်..။ အကူအညီ တောင်းသည့ဟြန် အတာတို့အား လှည့ပြတကြှည့သ်ည်..။အတာက ကြကသ်ီးထဟနလြုပပြှရင်း ပြုံးနသည်ေ..။ ဘာတဈခွန်းမှ ဝငမြပြောပါ…။
“ ကမွ ပြောတာ ရှင်းတယ်….မမမိုးက ဝေါဟာရ မကြှယတ်ာ………”
“ အမလေး ဟဲ့…ဝေါဟာရ မကြှယတ်ဲ့ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းပြော……..”
အားလုံးက အုံးခနဲ ဝိုင်းရယကြှသည်…။ မမမိုးက ပြာပြာသလဲ..။
“ ကောငမြတွေ…တိုးတိုး ဟဲ့…အင်း…စားတာ…စားတယ်….အိမပြေါတ်ကစြားတယ် ဆိုတာ…….”
“ မသိန်းကြညကြို ကြိုငဆြန်းက တကလြိုးတာ…..သိပလား…..”
“ ဟဲ့….အဲ…..နင့ဟြာကြီးကလဲ….ဟီဟိ….”
လကဘြကဇြှန်း လှမ်းကိုငလြိုကသ်ော တငတ်ငန်ှယကြ ဇွန်းကို ပြနခြပြှီး ပါးစပကြို လကဝြါးနှစ်ဖကဖြှင့ြ အုပခြါတသိမ့သ်ိမ့ြ ရယသ်ည်..။ အတာက ခငအြေးဟနကြို စုတပြဲ့…ဟု တဈလုံးလှမ်းပြောသည်..။
“ သူတို့ဟာက ………ခိုးလဲစားသေး…ဇိမန်ဲ့ တောရြေ…..”
“ ဘယလြို ဇိမန်ဲ့ လဲ ဟဲ့….”
“ ကြှတ်…..မမမိုးကလဲ…မသိန်းကြညကြ ကြိုငဆြန်းဟာကြီးကို ပုလှမှေုတန်တေုန်း …စိုးလှင် ပြနလြာပြီး မိတာ…….”
“ ပုလှေ မှုတန်တေုန်း …မိတာပဲအေ…မောငန်ှမ တွပေဲဟာ.”
တငတ်ငန်ှယ် ၊ စမ်းစမ်း ၊ ခငအြေးဟန် တို့ သာမက အတာကပါ အူတကမြတတ် ရယန်ကြလေတေော့သည်..။
“ ဟဲ့ ကောငမြတွေ….ဘာရယန်တောလဲ…..ဟဲ့…….”
“ ပုလှေ မှုတတ်ယဆြိုတာ….လီးစုပတ်ာကို ပြောတာ မမမိုးရဲ့…ဘာဂွာမှုတတ်ယဆြိုတာကစောကပြတယ်ကတ်ာ……..”
“ ဟား……ထွီ…..ခငအြေးဟန် တောတ်ော့….ဖြီး….”
မမမိုးက စားလကစြ လကဘြကသ်ုတကြို ဆိုငအြပြငသ်ို့ လှမ်းထွေးပစ်လိုကရြင်း ခငအြေးဟနကြိုလကကြာပြသည်..။ ခငအြေးဟနကြ အရှိန် မသေ…။ ဘရိတအြုပ်၍ မရတော့ပဲ ဆကတ်ှန်းသည်..။
“ သူတို့ အဲဒီလို လုပန်တော တွေ့တော့ စိုးလှငကြ မူးမူးနဲ့…အိမအြပြငထြှကပြှီး အောတ်ော့တာပဲ….ဟောဒီမှာ ကြုပလြီးကို စုပခြိုင်းတုန်းကတော့ ရှံသတဲ့ဗွို့…..အခုတော့ မသိန်းကြညကြှိုငဆြန်းလီးကို စုပန်ပေါတယ်…ခငဗြွ………တဲ့…….”
တငတ်ငန်ှယ် အူတကမြတတ် ရယရြင်း သေးထွကခြငွလြာဟနဖြှင့ြ အိမသ်ာဆီ ပြေးသည်..။ စမ်းစမ်းကအနီးရှိ ဖြတစြတဈထွေးကို ကောကယ်ူပြီး ပါးစပ်၌ ဆို့ကာ အောရြယသ်ည်..။ တသိမ့သ်ိမ့ခြါရမ်းအောငရြယသ်ည်..။ မမမိုးက ရယရြင်း ထွကကြလွာသော မကြရြညမြွားကို ခါးကြားမှ လကကြိုငပြုဝါနှင့သ်ုတသ်ည်…။
အတာက ခငအြေးဟနကြို ရှုံ့မဲ့ကာ ညဈညဈပတပြတ် တောတ်ောပြှော ဟူသော သဘောနှင့လြကည်ှိုးထိုးပြသည်..။
“ အဲဒါ….လမ်းမှူး ဦးစိနမြှုံက ….ဘာဝငပြှောတယ်…မှတလြဲ……”
“ တောပြါတော့ ဆို….”
“ ကြိုငဆြန်းက သကြားသုတထြားလားမှ မသိတာ တဲ့………”
မိန်းကလေး ငါးယောကြ အပခြွုပဆြိုငလြေး လဲပျိုမတတ် ဗှောင်းဆနအြောင် ကြိတရြယလြိုကကြှသည်..။အတနကြှာမှ …မမမိုးက…
“ ညည်း တရား အမြဲ နာလို့လား မသိဘူး…ငါတောင် တောတ်ောလြေး သိလာပြီ….ဟင်းဟင်း……..”
“ မမမိုးကလဲ..ဗီဒီယိုတွေ မကြည့်ဖြူးဘူးလား…..”
“ ဟဲ့….အိမမြှာ ရှိနတောပဲ…….ကြည့်တ်ာပေါ့……..”
“ မှုတဖြူးလေ…..ယောကြွားနဲ့ မိန်းမ လုပတ်ဲ့ကားမွိုး……..”
“ ကြံကြံဖနဖြနဟြယ်……မကြားဖူးပေါင်……..”
“ ယောကြွားက လယောဉြ ဒရိုငဘြာလဲ ဆိုသေးရဲ့…….”
“ ဟဲ့…….သူဖာသာ ကမှင်းချင်လြို့ ကမှင်းသှားတာ…ခငအြေးဟန်…ငါ့လကထြဲမှာ လှကြေီးထိုးရိုးရိုးပဲ……..”
“ အဲ…..အဲဒါ…….အဖြပေဲ..မမမိုးရဲ့.”
“ အမယ်…….ဘာအဖြလေဲ……“
“ ဟို……လယောဉမြယကြ ပုလှမှေုတ် ကြှမ်းလို့ပေါ့…….”
မမမိုး မကြန်ှာ တဈခကြတ်ှေ သှားသည်..။ တဈစုံတဈရာကို စဉြးစားဟန် ပြုသည်..။
“ ဟုတတ်ယ်…..ငါ့ဖကကြ အများကြီး လိုတာတွေ ရှိတယ်……”
“ ဒါကြောင့ြ ပြောတာ…မမမိုးရဲ့..ဗဟုသုတဆိုတာ မလုပခြငွမြှနေ…သိတော့သိထားရမယလြေ….မှုတဘြူးလား……”
“ ငါတော့ အအေိုငဒြီအကဈြ ကြောကတ်ယ်……….”
“ ဟုတတ်ယ်…..အအေိုငဒြီအကဈြ…ကတော့ လမ်းဆုံးပဲ…”
စမ်းစမ်းက လကဖြကဇြှန်းကို လှမ်းယူရင်း ဝငထြောကပြေးသည်..။
“ သူ….ငါ့ကို တဈခါ ခိုင်းဘူးတယ်….သိလား……”
“ မမမိုး ယောကျြားကလား…..”
“ အေးပေါ့….ငါက ရှံတယ်…မလုပခြငွဘြူးလို့ ဆိုတော့ နောကထြပ် တဈခါမှ မခိုင်းတော့ဘူး……”
“ ဘယတ်ော့မှလဲ ပြနမြလာတော့ဘူး မဟုတလြား…..”
မမမိုး မကြလြုံးအိမ်၌ မကြရြညကြှညမြွား ဝေ့ဝဲပြည့လြွှံလာနသည်ေ..။ နောငတ်…မကြဝြန်းများ၌ဆှေးရိပတ်ို့ သမ်းနကြသေည်..။
“ ဒါ…သကသ်ကြ အနိုငကြငွ့တ်ာပါ….မစုပပြဲနဲ့ လုပလြို့ ရနတောပဲ…လုပပြေါ့…တဈခါတည်း….သကသ်ကရြောဂါ ရှာတာ…”
“ ယောကြွားဆိုတာကလဲ…အခကသ်ား….ဆန်းပြားနိုငမြှ…..”
“ ဒီမယ်….ခငအြေးဟန်…ညည်းယောကြွား ကမွှ ညည်းဖာသာ စုပ်…သိလား….”
အတာက နှုတခြမ်းတလန် ပန်းတလနန်ှင့ြ ကြိတပြှီး အောသ်ည်..။
“ စုပမြှာ…စုပမြှာ..မပူနဲ့…ဟင်းဟင်း…ပြတထြှကသ်ှားအောငကြို စုပပြေးလိုကမြယ်……မှတ်……”
“ စုပ်….စုပ်….အအေိုငဒြီအကဈြ ဖြစ်မှ ကယပြါယူပါ မလုပန်ဲ့….”
“ ကဲဟေ့….တဈနာရီ ထိုးတော့မယ်….အလုပစြကြရအောင်…”
“ အယုတတ်မာ ကောငမ်…လကဖြကပြန်းကန် ညည်းသိမ်း…….”
“ ရတယ်…ခငအြေးဟနတ်ို့က အစုပတ်ို့ အယကတ်ို့ ကြှမ်းပြီးသား..”
ခငအြေးဟနကြ လကဖြကပြန်းကနကြို လွှာနှင့ြ ယကရြင်း ပြောလိုကသ်ည်..။ အတာက စကခြုံတွငထြိုငလြိုကရြင်း ခငအြေးဟနကြို ကြည့်ကြာ သကပြှင်း တဈခကြြ ရှိုကလြိုကမြိလသည်ေ..။
………………………………………………….
အဲသလိုပဲ….အတာ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိသည်..။ ခါးတွေ ကိုကန်သည်ေ..။ ဆီးစပကြ ကငွြ ကငွပြှီးနာသည်..။ ရာသီလာရကကြ ကြောန်ပြေီ…တဈခါတဈရံ ထိုးအောင့သ်ေးသည်..။
“ သမီး…ဘာဆေး သောကထြားလဲ……ဟင်….”
အမတဈေခု သမီးတဈခုဆိုတော့ ပြောရခကသ်ည်.။ သညအြထဲ အမကေ လဖြတေထြားသေးသဖြင့ကြိုယတ်ဈခွမ်းက သနသေည်ေ..။
“ အမကြညေရြေ…..အမကြညေရြေ…….”
ခွရင်ေးဘကအြိမမြှ အမကြညေကြို လှမ်းခေါကြှည့လြိုကသ်ည်..။ ဆင်းရဲသား ရပကြှကမြို့အိမတ်ံစကမြှိတခြငွြးက ထိကပန်ကြသေည်..။
“ လာပြီ…..တာတာ..လာပြီ…ခဏလေး…….”
အမကြည်ေ ခါးကုန်းလကြြ အိမထြဲဝငလြာသည်..။ အသကြ ၆၀ ခန့ြ ရှိပြီဖြစ်သော အမကြညေကြလကသ်ညလြည်း ဖြစ်သည်…။
“ အောင့ြ ပြနပြလား…တာတာ…….”
အမကြညေကြ တဈခွမ်းတငထြားသော ခွငထြောငကြို လုံးထွေးစုပြုံပြီး တငပြေးပြီးမှ အတာ့ဘေး၌ဝငထြိုငရြင်း တိုးတိုးမေးသည်..။
“ ဟုတတ်ယ်…အမကြညေရြယ်….အလုပလြဲ ပကြတ်ာ တဈပတလြောကြ ရှိနပြေီ…ဒုကျခပါပဲ…ကြည့်လြုပပြါအုံး…..”
“ ဟိုလက ရော ရကကြွောသ်ေးလား…သမီး…..”
“ ဘာမှ မဖြစ်တာ ၃ လလောကြ ရှိပြီ…အမကြညေရြဲ့…..”
“ အဖြူ ဆင်းသေးလား……ဟင်…..”
“ ဟင့အြင်း…မဆင်းဘူး….သှေးမပေါတ်ာပဲ ….အဲဒါ…”
“ အေးပေါ့ အရေဲ့….သှေးမပေါလြို့ အောင့တ်ာ….အင်း..ငါထငတ်ာတော့ ဖြစ်နပြေီ ထငပြါရဲ့ အေ…….”
အမကြညေ့ြ ထရံကြားမှ နှီးတဈစကို လှမ်းခွိုးကာ သှားကြားထိုးရင်း ပြောလိုကသ်ည်..။ တာတာကအမကြညေကြို ကြည့်သ်ည်..။
“ ဘယလြို….ဘယလြို ..ထငတ်ာလဲ ဟင်….အမကြည်ေ….”
“ ညည်း…ငယင်ယထြဲက ဖငမြဆော့တတတ်ာရယ်…..ဘယယ်ောကြွားလေးနဲ့မှ ဘာမှ မဖြစ်တာရယ်……..”
“ ဘာဆိုငလြို့လဲ….အမကြညေရြဲ့…..”
“ ဟဲ့…အပျိုဖြစ်လာရင် သားအိမဝြမှာ အမှေးပါး ရှိတယဟြဲ့…….အဲဒီ အမှေးပါးက သားအိမပြှှနဝြအထိပိတန်ရင်ေ သှေးမဆင်းတော့…အပုတဆြနပြှီး သတေောင် သနေိုငတ်ယ်….ဘာမှတလြဲ……”
“ ဟင်….ဒါ…….ဒါဆို…တာတာ…ဘယလြို လုပရြမလဲ….အမကြည်ေ ဟင်…သမီးကို ကယပြါအုံး…အမကြညေရြယ်…”
အမကြညေ့ြ သှားကြားထိုးပြီးသား နှီးစကို ကြမ်းကြားမှ ခပြဈလိုကသ်ည်..။
“ ညည်းမှာ ….ရည်းစားသနံလေး ဘာလေး မရှိဘူးလား…….”
“ အာ….ဘယရြှိအုံးမှာလဲလို့….တာတာက (—) နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ဥဈစာ…ကို….အမကြညေကြလဲ ဘာတွမေေးမှန်း မသိဘူး…”
အတာက ဝိုင်းစကသ်ော မကြဝြန်းလေးများ ပုတခြတပြုတခြတ် လုပရြင်း ငှီးတွားရင်း ခေါင်းကိုစုံကိုငကြုတသ်ည်…။
“ ဒီမယ်….ရှကမြနနေဲ့….သတတေတ်ယ်…ကြားလား..ကိုယ့ကြောငလြေး ဘာလေး ရှိရင် တဈညလောကအြအိပခြံလိုကြ…ညီးရဲ့ ရောဂါ နငန်ေ ငါသှားပဲ…ဒါမွိုးက သရငေသ်ေ မသရင်ေ ရူးတတတ်ယ်….တောရြေ့..”
“ ပြမ်…ပြမ်…ပြမ်…”
“ ဟဲ့….ကြံကြီးစညရြာ..အိမရြှေ့မှာ ဘယကြ ကားပါလိမ့ြ…”
အမကြည်ေ ထွကသ်ှားသည်..။ တဈစုံတဈယောကြ စကားပြောသံ ကြားရသည်..။ မကြာခင် အမွိုးသမီးတဈဦး အခန်းထဲ ဝငလြာသည်..။
“ ကောငမ်….ဖြစ်လိုကရြင်…အသဲအသန်….”
“ အေးလေ…တို့က အနည်းဆုံး နှစ်ဆယတ်ော့ ကူရပြီ မှတတ်ာ……..”
“ အတာ အလုပမြဝငတ်ာနဲ့ အထညတ်ှေ ပုံကုနတ်ာ…”
“ အတာရယ်…နမကေောင်းဘူးသာ ပြောတယ်…ပိုတောငမြှ ဝလာသေးတယ်…၊ အသားအရကလေဲစိုပြီး….ဝင်းလို့….”
“ ဆရာဝနမ် တဈယောကလြာပြီး ဆေးထိုး ဆေးစား လုပခြိုင်းတယ်…. မမမိုးရဲ့ ..ပိုကဆြံပေးလဲ မယူဘူး….သိလား……”
“ ဟဲ့…..နင့ျ ဥစ်စာ….က..”
အတာကိုယတ်ိုငလြည်း ဒေါကတ်ာ ယဉယ်ဉြ နဲ့ ပတသ်ကလြို့ အခုခွိနထြိ စဉြးစားမရအောငဖြစ်နရတေုန်း…။
“ အဲဒါ..လာမဲ့အပတထြဲ အမေ့ကိုလဲ ဆေးရုံတငပြေးအုံးမယတ်ဲ့…လေ..၊ အမေ့ရောဂါကအတောဆြိုးလာတာ…မမမိုးရဲ့….”
“ အေးဟယ်….အဲဒါ..ဘုရားမတာပဲ…ထငတ်ယ်…”
ဘုရားမမ …သိကြားမမ လောလောဆယမြှာတော့ ဒေါကတ်ာယဉယ်ဉကြိုပဲ အတာ ကြေးဇူးတွတဈေပုံတဈပငကြှီး တငန်မေိလသည်ေ..။
“ အနတ်ီ…ဒီနားမှာ ဆေးခန်းဖြင့ဖြို့ လာကြည့်ရြင်း အမကြညေန်ဲ့ တွေ့ပြီး သမီးကိုကူညီဖြစ်သှားတာကြဲ့…..”
ဆင်းရဲသားရပကြှကကြိုမှ ရှေးပြီး ဆေးခန်းဖြင့လြိုသော ဒေါကတ်ာယဉယ်ဉြ၏ ဆေးခန်းလေးဖြစ်မလာသေးသောလြည်း အတာတို့ အမကေိုတော့ မိသားစုဆရာဝနအြလား ဂရုတစိုကလြာကြည့်ပြေးတတသ်ည်..။ ဒေါကတ်ာယဉယ်ဉြ စီးလာသော တိုယိုတာ ကောရြိုလာ လေးနှင့ြ ရပကြှကကြွောကခြင်းလမ်းက ပနာမစားလှ..။
“ အနတ်ီ့ကို သမီး အရမ်းအားနာတာပဲ….”
“ အမယ်…ဟင်း….အနတ်ီ့ကို အားမနာနဲ့…အနတ်ီ့မှာက သားတွရှေိတယ်…တောရြေ့…၊ခွှေးမတောပြဈလိုကမြှာ…”
“ ဟင်..အနတ်ီ ကလဲ…..ဟင်း ဟင်း……”
ဒေါကတ်ာ ဒေါယ်ဉယ်ဉကြ အဆင့အြတန်း ခွဲခွားဟန် မပြ..၊ ဖြူစင် သန့ရြှင်းသော မတ်ေတာကိုသာအစဉမြပြတ် ပေးဝတတေသ်ူ ဖြစ်သည်..။
“ ဟင်း…ဟင်း…ညည်းအမကြည်ေ ပြောတဲ့ ကုထုံးကြီးနဲ့သာ ဆိုရငအြေ…ရောဂါလဲပြောကဗြိုကလြဲကြီးနဲ့….ပဲ…”
“ ဟုတပြါရဲ့တောြ….ဒီအဖြားကြီးနှယ်….”
“ ဟဲ့…ဒါက သူသိသလောကျ အကြံဉာဏျ ပေးတဲ့ဟာ…အဲဒါမြိုး ငါ ကြားဖူးတယ်….အရေဲ့….”
ထုံးစံအတိုင်း ထမင်းဝိုင်းမှာ သတင်းဝိုင်း ဖြစ်လာသည်..။
“ ဟို….အင်ျဂလိပ် ခတ်ကေလေ…အရေးပိုင် သမီး တဈယောကြ အဲဒီလို အောင့တ်ယ်…အောင့တ်ယ် ဆိုပြီးဆရာဝနဆြီ သှားပြတာတဲ့…၊ ဆရာဝနကြ ပထန် ကုလားကြီးတဲ့….”
“ ဟဲ့ အယ်….အမွိုးသမီး ဆရာဝန် နဲ့လဲ မဟုတဖြူး….”
“ အင်ျဂလိပ် ခတ်ကေ အမွိုးသမီး ဆရာဝန် ရှားလို့ နမှောပေါ့…..ဟဲ့….”
တငတ်ငန်ှယ်၏ ဝဖနေမြှုကို ခငအြေးဟန် မဖြရသေေးမီ စမ်းစမ်းက ဝငပြှောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်..။အတာနှင့ြ မမမိုးက ပိတအြုပတ်ဈအုပကြို ညှပန်ကြသေည်..။
“ အင်း…..ဆကပြါအုံး…”
မမမိုးက စကခြုံပေါသ်ို့ ကပကြွေးကို လှမ်းတငပြှီး ဖြတပြှီးသှားသော အထညတ်ဈစကို သပသ်ပယ်ပယ်ပခြေါကန်ရင်ေး မေးသည်..။
“ ပထန် ဆရာဝနကြှီးက အားလုံးကို အပြငထြှကခြိုင်းလိုကတ်ယ် …ဆိုပဲ…၊ ပြီးတော့ ကောငမြလေးကိုတဈကိုယလြုံး ခွှတခြိုင်းတယ်…၊ ဆရာဝနကြ ခိုင်းတော့ ကောငမြလေးကလဲ ရှကရြှကန်ဲ့ အဝတအြစားတွခွှတေရြတာပေါ့….”
“ ဒါပေါ့….ဒါပေါ့….နငဆြိုလဲ ခွှတရြမှာပဲ….”
“ခွှတမြယလြေ……အိုး….ဘာဖြစ်လဲ….. သသှေားမှာ ရူးသှားမှာထကြ စာရငတ်ော့ အများကြီး တောသ်ေးတယ်….”
“တငတ်ငန်ှယ်….နင် မဖောကစြမ်းနဲ့ ဟာ….”
စမ်းစမ်းက ရှူးသိုးသိုးနဲ့ ဝငဟြောကလြိုကသ်ည်..။ တငတ်ငန်ှယကြ ရယကြွဲကြဲ မကြန်ှာနှင့ြ မမမိုးဖကြ သို့ကြည့်သ်ည်..။
“ ဝါသနာ မပါရှာဘူး…”
“ နကြစေမ်းပါ…..အကောင်းပြောမလို့ ဟာကို……..”
“ အေး အဲ…ဘယရြောကသ်ှားမှန်း တောင် မသိဘူး….နငတ်ို့ ဝင် ဝငရြှုပတ်ာနဲ့….”
“ အမလေး..ဟဲ့…ကောငမြလေး အဝတခြွှတတ်ာ….လေ….”
မမမိုးက မကြစြောင်းထိုးရင်း ခပတ်ိုးတိုး ခါးကိုင်းပြီး ပြောလိုကသ်ည်..။ ခငအြေးဟနကြ …ဟကခြနဲရှကရြယလြေး ရယလြိုကသ်ည်..။
“ ကောငမြလေးက အပျိုဖောြ ဝငစြအရှယလြေး..ရှိသေးတာဆိုတော့ သိတဲ့အတိုင်းပေါ့..ဟယ်…၊နို့လေးတွကေ လကဖြကရြညကြှမ်း ပန်းကနလြေး မှောကထြားသလို သေးသေးလုံးလုံးလေးတွေ….၊အရေးပိုင် သမီးဆိုတော့ ဘောကြှော့ နရတောမို့လား….အသားလေးတွကေ ဝင်းပြီး အိနတော…နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ အစိမ်းရင့ရြောင် မမှည့တ်တသ်ေးတဲ့ စပစွသ်ီးလို…မနုမရင့ြ လေး…..”
သရုပဖြောြ ကောင်းလှန်းတဲ့ ခငအြေးဟန် ဇာတလြမ်းသည် စဈကြိုခတ်ဟေောင်းမှ အဖြစ်ဟောင်းတဈခုဆီသို့ အားလုံးကို သယဆြောင် ခေါယ်ူသှားလတေော့သည်..။
……………………………………………..
ဆေးခန်းအတွင်း မကြန်ှာကကြြ အမိုးတွင် တတဆြငထြားသော ပနကြာကြီး တဝီဝီမှညသ်ံကစိုးမိုးနသည်ေ..။ ဖြူလှှသော ခုတငထြကတ်ှင် အသကြ (–) နှစ်ကြောရြုံမွှ ရှိသေးသော ရိုစီလင်းသညရြငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနန်သည်ေ…။ ဆရာဝနကြှီးက ဂါဝနလြေးပါ ခွှတခြိုင်းထားသဖြင့ြ ကုတငဘြေး၌အင်ျကြီနှင့ြ ဂါဝနလြေးကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ဖိကိုငထြားကာ ဝတလြဈစလဈလေး ပကလြကြ အနအထေားလဲလွောင်းနရသေည်..။
လကဖြွားလေးများ အေးစကန်သည်ေ..။ ဖြူဝင်း ဖောင်းအိသော ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကြားမှစောကဖြုတမြို့မို့လေးက ခုံးခုံးလုံးလုံးလေး မာမာတင်းတင်းနှင့ြ ဖိုပေါကြ ခကြာစ ပေါကစြီလေးနှယ်..ပူနှေးဖုဖောင်းနသည်ေ..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈသည် ပထနအြမွိုးသားကြီး တဈဦးဖြစ်သည်..။ ရိုစီလင်း၏ ခန်ဓာကိုယအြနအထေားကို ရှှန်းရှှန်းစားစားကြီး ကြည့်န်သေော မကြလြုံးကြီးများက ဝင်းလကန်ကြသေည်..။
ရိုစီလင်း၏ ခွရင်ေး၌ ရပရြင်း ကုတငအြစွန်းကို လကထြောကလြကြြ ခါးကိုကိုင်းရင်း စောကဖြုတလြေးကိုအနီးကပကြှည့လြိုကသ်ည်..။ ပထမတွင် ရိုစီလင်းက ဘာများလုပမြလဲ ဟူသော အတွေးနှင့ဒြေါကတ်ာဖိလဈ ငုံ့ဆင်းသှားရာ မိမိပေါငကြှားသို့ ခေါင်းလေးထောငလြကြြ လိုကကြှည့မြိသေးသည်..။
ဒေါကတ်ာဖိလဈ လကတ်ဈဖကကြ ဘောင်းဘီခါးပတကြို ဆှဲဖြုတလြကြြ ဘောင်းဘီကို လွှောခလွိုကသ်ည်..။ခါကနဲ ရမ်းထွကလြာသော လီးကြီးက မှင်းကြီးတဈကောင်၏ သိုကြီးအလား ဝဖီးတုတခြိုငကြှီးမားလှသည်..။စောကဖြုတလြေးကို ထူပြဈမဲနကသ်ော နှုတခြမ်းမှှေး ကြမ်းကြမ်းများနှင့ြ မထိတထိလေး ပြတလြိုကသ်ည်..။
“ ဟင့ြ….အဟင့ြ….ဟင့ြ…….ယားတယ်…ဒေါကတ်ာ….”
ရိုစီလင်းက ပေါငလြေးနှစ်လုံးကို ပူးကပရြင်း ပြောသည်..။
“ အိုး….ခွထေောကကြားထားနောြ….သမီးလေး…ကားထား…..”
ဒေါကတ်ာဖိလဈက ရိုစီလင်း ပေါငန်ှဈဖကကြို အသာအယာလေး ဆှဲဖြဲလိုကလြသည်ေ..။ ထိုအခါ ရိုစီလင်း၏စောကပြတ် အကြဲကြောင်းလေးက နီနီရဲရဲလေး ပေါလြာသည်..။ ခွှနမြှသော အစိလေးက စောကပြတထြိပ်၌နရောယူထားပသည်ေ..။
ဒေါကတ်ာဖိလဈ လကတ်ဈဖကကြ ရိုစီလင်း နို့အုံလေးတဈဖကကြို ဖြဖြလေး အုပကြိုငထြားလိုကသ်ည်..။ရိုစီလင်း ဗိုကသ်ားလေး ဟကခြနဲ လရေိုကသ်လို လှုပရြှားသည်..။ တဈကြိမတ်ဈခါမွှ လူအမှင် မခံဖူးသောမိမိနို့လေးကို ယခုကဲ့သို့ လကဝြါးကြီးဖြင့ြ အုပကြိုငခြှင်း ခံရသောအခါ တဈကိုယလြုံးရှိ သှေးကြောများတုံ့ခနဲ ရပဆြိုင်းသှားသလိုပင်…။ ဖြဖြကိုငထြားသော နို့လေးကို တဖြေးဖြေးတိုး၍ တိုး၍ တင်းတင်းလေးဖြစ်ညှဈလိုကကြာ ဆုတန်ယခြွမှလေိုကသ်ည်..။
“ အိုး…..ကြှတ်…ကြှတ်……အို့…အို့…..ဟင်းဟင်း…..”
ရိုစီလင်းခါးလေး ကော့သှားကာ စောကဖြုတလြေး မောကတ်ကလြာသည်..။ ထိုအခွိနထြိ ဒေါကတ်ာဖိလဈလကတ်ဈဖကကြ ဂွကြားမှ လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးလေး ဂွင်းတိုကန်ဆေဲ ရှိသည်..။ လီးထိပကြှီးက ခရမ်းညိုသီးကြီး ထိပသ်ဖြယ် ကြီးမားလှသည်..။ ကုတငခြှရင်ေး အစွန်းသို့ကြှံထွကန်သေော ရိုစီလင်း ခွနှစ်ေဖကကြို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဒူးထောငပြေါငကြား လုပပြေးလိုကသ်ည်..။စောကပြတလြေးထဲမှ အတွင်းသားရဲရဲလေးကို စတငမြှငရြသည်..။
စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ဖကကြ ခပထြူထူးလေး ဖောင်းနပြေီး ကြာလှပြီဖြစ်သောဖိကပပြူးတွဲနရမှေုကြောင့ြ အရပြေား အတွင်းသားလေးများက ပန်းနုရောင် ရင့ရြင့လြေး..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈက ရိုစီလင်း၏ အပြဈကင်းစငသ်ော မကြန်ှာလေးနားသို့ မကြန်ှာချင်ြး ကပလြိုကသ်ည်..။
“ ဒေါကတ်ာ မေးမယ်….မှနမြှနဖြှပေါနောြ…”
ဒေါကတ်ာ့ အသံက တိုးညှင်းပြီး တုနခြါနသလေို အသကရြှူသံကြီးက ခပပြှင်းပြင်း မှနန်သည်ေ..။ဒေါကတ်ာသည် အဝေးက ပြေးလာသူနှယ် အသကကြို ပြင်းပြင်း ရှူနခွင်ေး ဖြစ်သည်..။
“ ဟုတ်..ကဲ့……”
ရိုစီလင်းက သူမနို့လေးကို တရှရှပြတသ်ပပြေးနသေော ဒေါကတ်ာ၏ လကခြုံပေါသ်ို့ သူမလကကြလေးကိုတငထြားရင်း တဆတဆြတတ်ုနန်သေော နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားမှ မွှင်းမွှင်းလေး ဖြသည်ေ..။
“ သမီးလေး…..အလိုးခံဖူးပြီ လား…..”
“ ဟင့ျ……..အင်း…..”
ခေါင်းလေးတဈခကြြ ခါရင်း တဈဖကသ်ို့ မကြန်ှာကို လှှဲလိုကမြိသည်..။
“ မရှကန်ဲ့နောြ…အမှနအြတိုင်းပဲ ပြော……..”
“ အ……ကြှတကြွှတ်…ဟင်း.ဟင်း…..ဟုတကြဲ့ပါ…ဒေါကတ်ာ…”
ဒေါကတ်ာဖိလဈက စကားပြောရင်း နို့လေးကို ပြောင်းရှှေ့အုပကြိုငကြာ ဆုတည်ှဈလိုကပြှနရြာ ရိုစီလင်းခါးလေး ကော့သှားကာ ထောငထြားသော ဒူးကြီးနှစ်ချောင်းက ဒေါကတ်ာ ဖိလဈ၏ ခန်ဓာကိုယကြှီးကိုညှပလြိုကမြိလသည်ေ..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈက သူ့လီးကို ဖြဲလိုကစြုလိုကလြုပန်သေော လကကြို ရိုစီလင်းစောကဖြုတလြေးပေါသ်ို့ကူးပြောင်း၍ အုပကြိုငလြိုကသ်ည်..။ လကကြို ခပခြုံးခုံးထားလကြြ ရှရှပြတသ်ည်..။ နို့ကို ကိုငထြားသောလကကြလည်း မနားတမ်း နယပြေးသည်..။
“ အို့….ဟို့..အဟို့…..အို့…..အို…..အို….”
ရိုစီလင်းက ယားတတသ်ူလေးပီပီ အရယတ်ဝကအြရှကတ်ပိုင်းနှင့ြ ခေါင်းလေး မော့ခါရင်းလူးလိမ့သ်ှားသည်..။ လကန်ှဈဖကစြလုံးက ကုတငဘြောငကြို ဆုတကြိုငလြိုကသ်ည်..။ ကစွကြစွမြှဲမှဲလေးကိုငထြားသောကြောင့ြ လကမြောင်းကြောလေးများ တင်းထောင် ဖောင်းကားလာစသည်ေ..။
“ ဒီအထဲက ..အခု ဘယလြိုနလေဲ …သမီး….”
“ ရှီး..အား….တဈမွိုးကြီးပဲ….ဒေါကတ်ာ….အိ………ဟင့ြ……”
စောကဖြုတအြကြဲကြားသို့ လကည်ှိုးကို လကတ်ဈဆဈမွှ ထိုးသှင်းကာ အကြဲကြောင်းလေးအတိုင်းစုနကြာဆနကြာ ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်..။
“ ပြှတ်….ပြဈ…ပြဈ…….ပြဈ…..”
“ အိုး..အိုး…….အဟကျ…….အဟိ…ရှီး….အ…..”
ငလငွလြှုပသ်ည့န်ှယ် ရိုစီလင်း တဈကိုယလြုံး သှကသ်ှကခြါနသည်ေ..။ ခါးကိုကော့လိုကြ ကုတငန်ှင့တ်ငပြါးကို ဘုံးခနဲ ရိုကလြိုကဖြှင့ြ ထကြှလာသော ကာမစိတ်၏ နှိုးဆှမှုကို အလူးအလဲ ခံစားနရသေည်..။ခါးကိုကော့လိုကြ ဖြူလှှသော အိပယ်ာနှင့ြ ဘုံးခနဲ ကလွိုကဖြှင့ြ လှုပရြမ်းနသဖြေင့ြ ဒေါကတ်ာဖိလဈ၏လကည်ှိုးကလည်း ရိုစီလင်း၏ စောကဖြုတထြဲမှ ကြှတထြှကမြသှားစရန်ေ အလိုကသ်င့ြ တကလြိုကဆြင်းလိုကြ လုပန်ရလေသည်ေ..။ တစထကြ တစ ကြမ်းတမ်းလာသော ကောငမြလေး အမူအယာကြောင့ဒြေါကတ်ာဖိလဈက လကည်ှိုးကို ထိုး၍ သှင်းလိုကသ်ည်..။
ပြှတခြနဲ လကည်ှိုးကြီး ဝငသ်ံနှင့အြတူ ရိုစီလင်း တဈကိုယလြုံး ဖတွဖြတွလြူး တုနခြါသှားလသည်ေ..။
“ မာမီ….ဟင်း…..အဟင်းဟင်း….မာမီ….ဟင့ဟြင့ြ……မားမီ…..”
“သမီး….. အကယွကြှီး မအောန်ဲ့ နောြ….သမီးလေး…နောြ…..”
“ ဟုတ်……ဟုတကြဲ့ပါ…ရှင်…အင်းဟင်းဟင်း…..အို့အို့…….”
ဒေါကတ်ာဖိလဈက လကည်ှိုးထိပကြ ပါးစပထြဲထည့ပြှီး ငုံထားရသလိုပင် ပူနှေးနသည်ေ..။ လကည်ှိုးထိပတ်ဈခုလုံး စောကရြလေေးများ စိုရှှဲနသည်ေ..။ စောကခြေါင်းဝ ကဉွြးကဉွြးလေးကို လကည်ှိုးဖြင့ဝြိုကမြှှကြညေ့သ်ည်..။ အချင်ြး ၃ လကမြကြောကြွောခြန့သ်ာ ရှိမည် ထငသ်ည်..။ မိမိလီးကြီးက လုံးပတင်ါးလကမြနီးပါး မွှ ကြီးထားကြောင်း သိသည်..။
စောကစြိလေးကို စမ်းကြည့်လြိုကသ်ောအခါ တင်းမာနပြေီ…။ အိုခေ…ထိုအခွိနကြို ဒေါကတ်ာဖိလဈစောင့န်ခွင်ေးပဲ ဖြစ်လရော ရိုစီလင်း နို့လေးကို ဆုတကြိုငခြွမှေ နသေော လကအြား နရောပြောင်း၍ လီးကိုကိုငလြိုကသ်ည်..။
“ ကုတင် ခွရင်ေးကို ဖငတ်ဈပိုင်း ကအွောင် လွှောလိုကသ်မီး..”
ရိုစီလင်းက ခွရင်ေးဘကသ်ို့ ခါးလေး ကော့ကာ ကော့ကာ တိုးရှှေ့သည်..။ ဖငတ်ဈပိုင်းကကုတငစြောင်းတွင် မကတွကလွေး မှေးတငသ်ှားသည်..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈက ခါးအောကသ်ို့ စောငထြူထူခေါကြ၍ ထိုးသှင်းပေးလိုကရြာ ပငကြိုယကြ ဖုဖောင်းခုံးမို့နသေော စောကဖြုတ် ခုံးခုံးလေးမှာ ကားစွံ့ဖောင်းကြှလကြြ အလိုးခံရန် အဆငသ်င့ြ အနအထေားသို့ ရောကသ်ှားလတေော့သည်..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈက ကြမ်းပြငတ်ှင် မတတ်တရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ လီးကို ခွိနသ်ားကိုကတ်ေ့လိုကသ်ည်..။ စောကပြတန်ှင့ြ လီးက လုံးဝ အဆမတန် ကြာခွားနသည်ေ..။ လီးထိပကြှီးကပငစြောကပြတကြို ဖုံးအုပမြိမတတ် ကြိးမား နသည်ေ..။
ဒေါကတ်ာဖိလဈက အနီးရှိ ဆီတဈမွိုးကို ယူ၍ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးများကိုသုတလြိမ်းပေးလိုကသ်ည်..။ ရိုစီလင်းလေးခမွာ ကုတငဘြောငတ်ဈဖကစြီကို တင်းတင်းကြီးဆုတကြိုငလြကြြ အံလေးကြိတထြားရင်း အသားများ ဇိုးဇိုးဇတဇြတ် တုံနရှောသည်..။ ရိုစီလင်း အံခဲ၍မကြန်ှာလှှဲထားပုံလေးက သနားစဖြယ် ကောင်းလှသည်..။
သလင်းသား ကြောကဆြဈရုပလြေးနှယ် အခွိုးအစားလှပပြပြဈေသော ရိုစီလင်း ခန်ဓာကိုယလြေးကို အပေါမြှမိုးကြည့်န်သေော ဒေါကတ်ာဖိလဈ မကြန်ှာကြီးက အဆီတွေ ပြနန်သည်ေ..။ ကောငမြလေး တဈကိုယလြုံး တုံရီနမှေုကို ကြည့်ြ၍ ခကြခြငွြးကြီး လိုးလငွြ ပြူနာ တွမွေားတကကြုနမြလားဟူသော အတွေးက ဒေါကတ်ာဖိလဈ ခေါင်းထဲသို့ ဇနိုးဇနောင့ြ နှင့ဝြငရြောကလြာသည်..။
“ သမီး….သိပကြှောကန်လေား…ဟင်….”
ရိုစီလင်းက ပါးစပန်ှင့ြ မပြောပဲ ခေါင်းကိုသာ တွငတ်ှင် ငှိမ့ပြှရှာသည်..။ အကယ်၍များ လီးဝငသ်ှားသညန်ှင့ဝြုန်းဒိုင်းကြဲကုနလြငွြ အခကြ…။ ထို့ကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဖိလဈက ရိုစီလင်း စောကပြတခြုံးခုံးမို့မို့လေးကိုအနီးကပ်၍ အသအချော ကြည့်လြိုကမြိပြနလြသည်ေ..။
စောကပြတလြေးက တဈကြိမတ်ဈခါမွှ အလိုးခံထားခွင်း မရှိသောကြောင့ြ တင်းမောကြ လုံးကစွန်ကြေောင်းတွေ့ရသည်..။ သို့ဆိုလငွြ မိမိ၏ မိန်းမပေါင်းများစွာ ကို ဖြိုနသေော ဧရာမ ရင့ထြောန်သေော လီးကြီးနှင့ကြှိုငတ်ှေ ပူလာနိုငသ်ည်..။ အစကောင်းမှ အနှောင်းသချော နိုငမြည်..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈကစောကပြတလြေးထိပမြှ အစိခွှနခြွှနလြေးကို ဦးစွာ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာနှင့ြ ဖိညှပစြုပယ်ူ လိုကသ်ည်..။
တင်းခနဲ ခံစားလိုကရြသော ဝဒနောကြီးကြောင့ြ ရိုစီလင်း စောကပြတလြေး ရှုံ့ခနဲ တင်းကစွစြေ့ကပသ်ှားပြီးစောငခြေါကထြူကြီးပေါြ မှေးတငထြားသော ခါးလေး တွန့လြိမကြော့ပြံသှားသည်..။
“ အဟင့ျ…..အဟင့ျ..အဟင့ျ……….”
အဟင့ြ ဟူသော ငိုငှီးသံလေး တဈခကြြ ထွကပြေါလြာတိုင်း ရိုစီလင်း ခန်ဓာကိုယလြေးက ခါ ခါသှားရာဆကခြါ ဆကခြါ အဟင့ဟြင့ြ ဖြင့ြ ငိုငှီးလိုကသ်ောအခါ ပုခုံးနှင့ြ ဗိုကသ်ား ၊ နို့အုံလေးများပါတုနခြါလှုပရြမ်းနလသေည်ေ..။
ခါးသေးသေးလေးဆီမှ သှယဆြင်းလာသော တငပြါးကြီးများက ရိုစီလင်း ရှိုကလြိုကတ်ိုင်းလှုပရြမ်းလိမ့လြူးနသည်ေ..။ ပြပြလွေေောလွော လှပဖောင်းအိနသေော ဆီးခုံလေးမှာလည်းဒေါကတ်ာဖိလဈ ပါးစပန်ှင့ြ ဘယည်ာ လှဲချောလြို့နပြနေသ်ည်..။ တရှူးရှူး တရှဲရှဲ အသကရြှူရင်း ကာမစိတပြှင်းထနန်သေော ဒေါကတ်ာဖိလဈကမူ စောကပြတလြေး သှားရာသို့ ခေါင်းကြီးကို လိုကပြါ ယိမ်းနှဲ့ရင်းအစိလေးကို မရအရ စုပပြေးနလသေည်ေ.။
“ အိုး….. အဟို့… ဟို့…. ရှီး….အ…. ဒေါကျ…. တာ…… အီး…..အင့ျ..”
ရိုစီလင်း လကကြလေးတဈဖကကြ ဒေါကတ်ာဖိလဈ ဆံပငမြွားကို ဆုတကြိုငလြိုကမြိပြီး ခပတ်ှန့တ်ှန့လြေးလုပလြိုကသ်ည်..။ စောကစြိလေးထဲမှ ကငွခြနဲ ဖြင်းခနဲ ဝဒနောသည် အဘယကြှောင့ြ တဈကိုယလြုံးတုံရီခါရမ်း စပေါသနည်း….။
စောကပြတအြကြဲကြောင်း တင်းတင်းလေးကြားထဲသို့ လွှာကို စုခွှနပြှီး ရှရှလေး ထိုးပေးလိုကပြှနရြာရိုစီလင်း၏ ကနွသ်ော လကတ်ဈဖကသ်ည် ဒေါကတ်ာ ဆံပငမြွားကို တအားစုကိုငမြိပြီးသားဖြစ်သှားလသည်ေ..။ ရိုစီလင်း၏ စောကစြေ့လေးမှာလည်း တင်းခနဲ တင်းခနဲ ဖြစ်၍ လာလတေော့သည်..။
တင်းတင်းစေ့နသေော စောကပြတန်ှဈခွမ်းကြားမှ အရကြညေလြကလြကကြလေးများ ကြောကကြှားမှယိုစိမ့စြီးဆင်းလာသော ကြောကသ်ှေးလေးများနှယ် ဖြေးဖြေးချင်ြး စိမ့ကြလွာလတေော့သည်..။အသဈစကစြကြ စောကပြတလြေးသည် ဆပပြှာမှှေး ရနံ့လေး သင်းခွိုနသည်ေ..။ စောကပြတန်ှင့ပြေါငရြင်းကြားတွင် ပေါငဒြါ သုတလြိမ်းထားဟန် တူသည်..။ မှှေးမှနသည်ေ..။ ရာဂစိတထြကြှနသေောဒေါကတ်ာဖိလဈ၏ စိတမြွားကို မှှေးကြိုငသ်င်းထုံသော စောကပြတရြနံ့လေးက ပို၍ ပြင်းထနစြရနေဖြနတ်ီးပေးသလို ဖြစ်နပြနေလြသည်ေ..။
“ ဗွိ….ပြှတ်….ဗွိ…………ဗွိ….”
ဒေါကတ်ာဖိလဈက စောကပြတတ်ဈအုံလုံးကို ပါးစပကြှီးဖြဲ၍ ငုံခဲအုပဖြုံးပစ်ခါ ပါးစပထြဲ၌ စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးထဲသို့ လွှာကြီးကို ဒလစပ် ထိုးကလိ လိုကသ်ည်..။
“အား……..မာမီ…..အိုး……..ဟင့ဟြင့ြ………”
ရိုစီလင်း၏ သာယာ၍ ခစွစြဖြယအြသံလေးက အခန်းလေးအတွင်း လှင့ပြွံ့ ပေါထြှကန်သည်ေ..။ ထို့ကြောင့ဒြေါကတ်ာဖိလဈက ရိုစီလင်း မကြန်ှာကို မော့ကြည့်ြ အကဲခတလြိုကရြပြနသ်ည်..။ ကောငမြလေး ဖီလငတ်ှဒလေဟော တကလြာနမှန်ေး သိလိုကတ်ော့မှ စိတအြေးသှားကာ တင်းတင်းမာမာစောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ဖကကြို ဘယည်ာ လကမြတဈခုစီဖြင့ြ ဂရုတစိုကြ ဆှဲဖြဲလိုကလြသည်ေ..။
အူနီဖရဲသီးကြီးအလား ပြဲဟလာသော စောကပြတအြတွင်းပိုင်းလေးသည် နှစ်လိုဖြယ် ရဲရဲတောကလြှပနသည်ေ..။ စောကပြတကြို နှစ်လကမြခန့ြ ဆှဲဖြဲပြီး လွှာကို ထိုးသှင်းကာ နှုတခြမ်းအစုံကစောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများကို စုပလြကြြ အပေါသ်ို့ ဆှဲတင် မယူလိုကသ်ည်..။ စောကပြတအြုံလိုကကြှီးပါးစပထြဲ ပါလာသည်..။
“ အား….အီး….ဟီး…ဟီး….အား…….အင့ြ….ဟင့ဟြင့ြ…”
ခပစြူးစူး ခပတ်ိုးတိုး ကြိတအြောသ်ံလေး ဆင့ကြဲဆင့ကြဲ ပေါထြှကလြာပြီး ဒေါကတ်ာဖိလဈခေါင်းကြီးကိုအတင်းဆှဲဖိကာ စောကပြတန်ှင့ြ မကြန်ှာ ကော့ကော့ ဆောင့ပြဈလိုကသ်ည်..။
“ ဘတ်….ဗွိ….ပြှတ်….“
ဆီးခုံလေးက အတောမြာကြောကြောင်း ဒေါကတ်ာဖိလဈ တွေ့ထိခံစားလိုကရြသည်..။ ပြယောင်းကြီးမားလှသော နှာခေါင်းထိပန်ှင့ြ ဆီးခုံ ဘတခြနဲ ရိုကခြတမြိမှ အမဲရှတဆြှဲသလို စုပယ်ူဆှဲထားလိုကသ်ောစောကပြတအြုံလေးကို ပါးစပအြတွင်းမှ ဗှိ…ပြှတ်…ဟုမှညကြာ ပြနကြသွှားလသည်ေ..။
“ အီး……အိ……..ဟီး…….ဒေါကတ်ာရယ်….. ဟင့ြ……”
ရိုစီလင်း၏ နုနယဝြင်းပသော မကြန်ှာလေးမှာ ခွှေးသီးလေးများ စို့နပြေီး တုနခြါနသေောနှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားမှ ညီးညူသံလေးများနှင့ြ အတူ ဒေါကတ်ာရယ်…ဟု မခွိမဆန့ြ ရရှတေသ်ံများမကြာခဏ ထွကပြေါလြာနပြနေသ်ည်..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈက ငုံဆဲ ဖူးဆဲ ပန်းပြင့ကြလေး၏ ဝတရြညခြွိုမှမှတို့ကို အတွင်းနှိုကြ စုပယ်ူချင်န်သေောပြားပိတုန်းကြီးအလား မရမကပင် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများကို ဖြဲပြနသ်ည်..။
စောကခြေါင်းအတွင်းပိုင်းသည် ရဲရဲနီလကြြ အသားစိမ်းနံ့ တဈမွိုးကို ရှူရှိုကမြိလိုကသ်ောအခါသားကောငအြနံ့ရသည့ြ ရိုးမကြားကြီးအလား ဝုန်းခနဲ မာနဖြီလိုကသ်ကဲ့သို့ လီးကြီးမှာ ရိုးရိုးစင်းစင်းကြီးတောငန်ရောမှ ထောင်းခနဲ ထောင်းခနဲ ခုန်၍ ခုန်၍ သှားလသည်ေ..။ စောကခြေါင်းအဝ ပတပြတလြညကြို လွှာထိပဖြှင့ြ အသာအယာ ဝိုကဆြှဲလေး ဆှဲပြီးစောကစြိအောကခြှအရေင်းကြားသို့ လွှာဖြားကို ထိုးထည့ြ ကလိပစ်လိုကလြသည်ေ..။
“ ဟူး……အူး.အို့….ရကဈြ…..ရကဈြ….အိုး……မာမီ……..”
ကောင်းလိုကတ်ာဟူသော သဘောနှင့ြ ရိုစီလင်းက ရကဈြဟု တိုးတိုးလေး အံကြိတ်၍ အောရြှာသည်..။ဒေါကတ်ာဖိလဈ စောကစြိလေးကို နောကဆြုံး နှုတခြမ်းနှစ်လှှာနှင့ြ ခပတ်င်းတင်းဆှဲယူစုပတ်ငလြိုကရြာ….စောကပြတလြေးမှာ တငခြံမနနေိုငရြှာတော့ပဲ ဟစိဟစိ ဖြစ်သှားသည်..။ ထိုအခါကမွှ ဒေါကတ်ာဖိလဈက သူ၏ မှင်းလီးကြီးတမွှ တုတခြိုငကြှီးမားလှသော လီးးတနကြှီးကိုတပြှတပြှှတ် ကိုငဆြောင့ရြင်း ရိုစီလင်း၏ စောကခြေါင်းအဝသို့ တေ့သှင်းထားလိုကခြါ ကုတငဘြောငကြိုလကထြောကလြိုကသ်ည်..။
“ ဟင်….ဒေါကတ်ာ..ဒါ….ဒါ…..ဘာလုပမြလို့လဲ…ဟင်…”
“ သမီး ..သားအိမလြမ်းကြောင်း ပြင့သ်ှားအောင် လိုးပေးမလို့လေ… ဒါမှ သမီး ရာသီမှနမြှန် လာမယ်…ဝဒနော သကသ်ာသှားမယ်….နောြ…..”
“ အိုး…ကမ် …ဟာလေးက သေးသေးလေးရယ်…..ရှင့ျ…..”
“ ဘာလဲ..သမီး က မဝငမြှာ စိုးလို့လား…ဟဲဟဲ…”
“ ကမွ ကမွ…. အရမ်းနာမှာ ကြောကတ်ယ်….”
ဟုတမြလိုလိုနှင့ြ ငှိမန်ပြေီးမှ ရိုစီလင်း ခေါင်းတခါခါ လုပန်ပြနေသ်ောကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဖိလဈချော့ရပြနသ်ည်..။ စကားပြောဆို ချော့မော့နစဉြေ ဒေါကတ်ာဖိလဈ လကတ်ဈဖကကြ နို့အုံလေးကို၎င်းင်းင်း ၊ဗိုကသ်ားလေးများကို ၎င်းင်းင်း ၊ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ..။ ကနွသ်ောလကတ်ဈဖကကြလည်းစောကစြိထိပကြလေးကို မနားတမ်း ဒလစပ် ကလိပေးနရသေည်..။
လီးထိပကြ တကယပြဲ စောကခြေါင်းဝ၌ တဈဆို့နသည်ေ..။ စောကပြတအြတွင်း အခေါင်းဝအရပြေားပါးပါးလေးများကို ဖိထောကထြားမှုကြောင့ြ စောကပြတလြေးက ခွိုင့ဝြငကြာ တင်းတင်းလေးတဈဆို့နခွင်ေး ဖြစ်သည်..။
“ အ….အ….အား…တင်းနတောပဲ….ကြှတ်..ကြှတ်…..”
ဒေါကတ်ာဖိလဈက ရိုစီလင်း၏ အံကြိတည်ည်းတွားသံလေးကို နားထောငရြင်း ပို၍ ဆန်ဒတွေ ပြင်းပြလာရာတိုးပြီး ဖိသိပလြိုကသ်ည်..။
“ အား..ဟား…တင်းတယ်….တင်းတယ်…….မဝငဘြူး…..ရှင့ြ……”
ပို၍ ခပန်ာနာလေး ဖိလိုကပြှနသ်ည်..။ စောကပြတကြ ပိုခွိုင့ဝြငကြာ နိမ့ဆြင်းသှားပြီး ဆီးခုံလေးမောကတ်ကလြာသည်..။ ခါးလေးမှာ ကော့တကသ်ှားပြီး မှေ့ယာနှင့ြ လှတန်သည်ေ..။ လီးထိပမြှာပငတ်င်းရင်းသော အာရုံ ကို ထိတွေ့ခံစားနရသေဖြင့ြ ရိုစီလင်းကဲ့သို့ အသားနုကို ထိုးထောကခြှင်းခံထားရသော မိန်းခလေးအဖို့ မညမြွှ နာကငွန်မညေန်ည်..။
“ ရှူး…ပြတ်….ရှူး…….အင်း…အင်း…. ဟင်း.. ဟင်း……”
ရိုစီလင်းက နှုတခြမ်းနီစွေးစွေးလေးကို လွှာဖြင့ြ ယကရြင်း ယကရြင်း တဟင်းဟင်း အောန်ရှောသည်..။မော့ထားသောကြောင့ြ မကြလြုံးအိမ် ထောင့မြှ ပုလဲလုံးလေး သုံးလေးလုံး လိမ့ဆြင်းသှားသညကြိုတွေ့လိုကရြသည်..။
“ သမီး….ပေါငကြို ခပကြားကားလေး လုပပြေးထား…နောြ…..”
“ ကားထားတာပဲ…..ဟာ……ဟင့ျ..ဟင့ျ…….”
ဖြေးလှှတင်းကစွသ်ော ပေါငတ်ံအရင်းမှ အကြောကြီးများ ထောငလြာအောငအြထိ ရိုစီလင်း ပေါငကြိုကားပေးလိုကရြှာသည်..။ လီးထိပပျိုင်းမွှလောကသ်ာ အဝငပြှထားသော ရိုစီလင်း စောကခြေါင်းလေးသညကြဉွြးမှောင်းလှန်းနသည်ေ..။ ခွှေးပြနလြာသော ဒေါကတ်ာဖိလဈက မေးရိုးကြီးများ ထောငထြလာအောငအြံကိုကြိတလြိုကသ်ည်..။ ရိုစီလင်း၏ ဝဒနောခံစားနရသေော မကြန်ှာလေးကို တဈခကြလြှမ်းကြည့်သ်ည်..။ထို့နောကြ ဖတခြနဲ အားနှင့ြ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်..။
“ ဗွဈ……..အူး.ဟူးဟူး…..ဟူး….ဟူး……”
ဒေါကတ်ာဖိလဈ လကဝြါးကြမ်းကြမ်းကြီး တဈဖကြ ရိုစီလင်း ပါးစပလြေးကိ လွှငမြှနစြှာ လှမ်းပိတလြိုကရြာအသံကယွလြောငစြှာ မထွကတ်ော့ပဲ လုံးထွေးတိမဝြငသ်ှားလသည်ေ..။ ရိုစီလင်း မကြလြုံးလေးများပြူးလနသ်ှားရှာသည်..။ လကန်ှဈဖကကြ ဒေါကတ်ာဖိလဈ လကမြောင်းကို ကုတခြှဈကြသည်..။အသားဖြူသော ဒေါကတ်ာဖိလဈ လကမြောင်းနှစ်ဖကတ်ှင် ခွှနထြကသ်ော လကသ်ည်း အစင်းရာကြီးများထငကြုနလြသည်ေ..။
” ဗွဈ…..ဗွဈ……ဒုတ်…….”
“ အင့ျ………”
လီးတနကြှီးက ကဉွြးမှောင်းသော စောကခြေါင်းအတွင်း တဈရဈခွင်း နိမ့ဆြင်းသှားပြီး ဒုတခြနဲ ခပအြုပအြုပအြသံလေးထွကလြာကာ လီးထိပန်ှင့ြ လုံးလုံးချောချော အရာတဈခုတို့ ထိုးတိုကမြိသည်..။ သားအိမဝြ သားအိမခြေါင်းနှင့ြ လီးထိပတ်ို့ ထိပတ်ိုကြ ဆုံဆည်းမိကြမှန်း ဒေါကတ်ာဖိလဈသိလိုကလြသည်ေ..။ မိမိ လီးတနကြှီးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ောအခါ တဝကပြင် မရှိသေး….။
လီးတဈချောင်းလုံးမှာမူ လကန်ှင့ြ ဖြစ်ညှဈ ဆုပကြိုငထြားသလို တင်းတင်းကြီး ခံစားနရသေည်..။စောကခြေါင်းဝရှိ သနမြာလှသော အသားမွှင် တဝိုကြ ကြိုးနှင့ြ ရဈစည်းထားသလို ပိုတင်းသည်..။
“ သမီး…..အရမ်းနာသလား…..ဟင်……”
“ အင်း………ဟင်း ဟင်း ဟင်း….. အင်း…. ဟင်း…….”
ဒဏရြာရနသေော သမငမြလေး သဖြယ် မကြလြုံးလေး မှေးကာ နှုတခြမ်းလေးများ တဆတဆြတ် တုံရင်းညီးနရှောပြီး ဒေါကတ်ာဖိလဈ အမေးကိုပင် ခေါင်းငှိမ့ြ၍ မဖြနေိုငပြဲ မကြလြုံးလေး မှိတပြှလကြြ မကြလြုံးကိုသနားစဖြယ် ပြနဖြှင့ကြှည့ရြှာသည်..။
“ ပေါကသ်ှားပြီ…..သမီးရဲ့….သမီး နောကမြနာတော့ပါဘူး…..”
“ အင်း…….ဟင်းဟင်း…ဒေါကြ….တာ့ ဟာကြီး ဆကသ်ှင်းအုံးမှာလား..ဟင်…….”
“ မသှင်းတော့ဘူး…လေ…..တဝကပြဲ လိုးပေးမှာပေါ့……”
“ ဟုတကြဲ့….”
လသေံယဲ့ယဲ့လေး ဖြင့ြ ဟုတကြဲ့ ဟု ခွိနဲ့စွာ ဆိုလိုကသ်ည်..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈက လီးတနကြှီးကိုဖြေးဖြေးချင်ြး ဆှဲနှုတသ်ည်..။ စုပယ်ူထားခွင်း ခံနရသေော လီးတနကြှီးအပေါမြှ အကြောကြီးများဖောင်းကြှား တင်းကားလကြြ တဈရဈချင်ြး ထွကလြာသည်..။
“ ပြဈ…..ပြဈ..ပြဈ…ပြှတ်….ဘှပ်….ဘှပ်…….”
“ သှေးတွလေား…..ဒေါကတ်ာ….”
“ အား…ဟာ……မဟုတပြါဘူး…သမီးလေး စောကပြတထြဲက ထွကလြာတဲ့ အရညကြှညတ်ှကေ လီးမှာပကြေံနလေို့….မှညတ်ာပါ………”
ရိုစီလင်း မကြန်ှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သှားရင်း တဈဖကသ်ို့ လှည့စြောင်းလိုကသ်ည်..။ ဒေါကတ်ာဖိလဈကပန်းနုရောင် ပါးလေးကို ငုံ့မှှေးလိုကရြာ လီးကြီးက စွပခြနဲ ဝငသ်ှားပြနရြာ ရိုစီလင်း ဖငလြေးလူးလိမ့သ်ှားပြနသ်ည်..။
“ ပေါကသ်ှားပြီဆို….. မပြီးသေးဘူးလား…..”
“ ဒေါကတ်ာ ကောင်းအောင် နဲနဲ လိုးအုံးမယလြေ….မဟုတဖြူးလား…ဟဲဟဲ….သမီးလဲ ကောင်းမှာပါ…..”
ရိုစီလင်းက မသိမသာ မကြစြောင်းလေး ထိုးရင်း တဈဖကသ်ို့ လှည့သ်ှားသည်..။
“ ဘှပ်……..ဘှပ်….ပြှတ်….ပြဈ…..ဖြပ်……စွပ်…..”
“ အို့ဟိုး……ဟိုး……..အိုး…..ရှီး……အ…. အင့ျ…….”
ဝလုံးလေးနှယ် ဝိုင်းစကသ်ှားသော နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားမှ နင့န်င့န်ဲနဲ ပယပြယန်ယန်ယကြှီး ဝငဝြငသ်ှားသော လီးဒဏြ ခံနရသေံများ အဆကမြပြတ် ထွကလြာလသည်ေ..။ မွှင်းမွှင်းလေး လိုးပေးနသေောကြောင့ြ ခံရသညမြှာ စအိုဝတိုငအြောင် အရသာက စူးရောကသ်ှားပရောစောကပြတသ်ို့ လီးကြီးဝငသ်ှားတိုင်း မကြလြုံးများက အလိုလို မှေးစင်းသှားလသည်ေ..။
ဖြေးဖြေးလေးသှင်းခလွိုကြ ညငည်ငသ်ာသာလေး ဆှဲထုတလြိုကဖြှင့ြ ပါးနပစြှာ လိုးနသေော ဒေါကတ်ာဖိလဈလထဈကြီးက လထဈနှင့ြ စောကခြေါင်းဝ အရပြေား အဝိုင်းလေး ဆုံမိတိုင်း ဒဈကို သားရကြင်ေးနှင့စြည်းထားခံရသလို ခံစားနရပေရော ဒေါကတ်ာဖိလဈမှာ အရသာ ထူးကြီးတွေ့ရင်း လီးကြီးမှာ တုံ့ခနဲ တုံ့ခနဲခါရမ်းသှားပြီး သုတရြမွေား ထွကကြုနလြတေော့သည်..။
“ ဟင်…..ဒေါကတ်ာ….သေးပေါကထြည့လြိုကြ တာလား.ဟင်……”
“ ရှူး….အဟင်း…ဟင်း…မဟုတပြါဘူး..ခလေးရယ်..မင်းလေးရဲ့ စောကပြတလြေးကို လိုးရတာ
ကောင်းလှန်းလို့ အရတွေေ ထွကကြုနတ်ာ…အား အား….ကောင်းလှခညွလြား…ခွာတိတရြယ်……”
ပြောပြောဆိုဆို ဒေါကတ်ာဖိလဈက ရိုစီလင်း နှုတခြမ်းရဲရဲလေးကို ငုံ၍ စုပလြိုကပြှီး လွှာ ချင်ြးကလိပေးလိုကရြာ….။
“ အှန်း……အှန်း.အင့ျ….အင့ျ…..အှန်း………”
ကော့တကြ ခုံးထလာသော ရိုစီလင်း စောကဖြုတလြေးထဲသို့ လီးတံကြီး ဖိသှင်းလကြြ ဆတခြနဲ ဆတခြနဲလိုးဆောင့ပြေးလိုကရြာ ကောငမြလေးမှာ မကြရြညပြေါကကြှီးများ ကလွာသည့ကြှားမှ ဒေါကတ်ာဖိလဈကြောပြငကြှီးကို ကုတခြှဈဖကတ်ှယကြာ ခွထေောကန်ှဈချောင်းက ဒေါကတ်ာဖိလဈ ခါးကို ကပကြွေးသဖြယတ်င်းတင်းကြီး လိမည်ှဈလိုကလြတေော့သည်..။
မကြန်ှာကကြမြှ ပနကြာက တာဝနကြွစွော လညပြတဆြဲ…၊ ကာမအရသာထူးကို နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ခံစားလိုကရြသော ခွာတိတမြလေး ရိုစီလင်းနှင့ြ အသကြ ၄၀ ခန့ြ ဒေါကတ်ာဖိလဈ တို့ကမူ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပရြင်း နောကတ်ဈမွိုး ကုန်းပြီးလိုးရန် …တိုငပြငန်ကြလေသည်ေ..။
…………………………………………………..
“ ကောငမြတွေ …တဈနာရီတောင် ကြောသ်ှားပြီ…နောြ….တောကြှတော့…”
မမမိုးက လှမ်းပြောလိုကမြှ ခငအြေးဟနကြ ….
“ နောကတ်ဈမွိုး ကုန်းခိုင်းပြီး….လိုးသေးတာ….”
ဟု အစခွီပြီး မှ စကားစကို ဖြတလြကြြ စကခြုံအသီးသီးသို့ ထိုငမြိကြလသည်ေ..။
“ စမ်းစမ်း…ဘယရြောကသ်ှားလဲ…”
“ သေးပေါကသ်ှားတယ်..ထငတ်ယ်…မမမိုး……”
“ ဟင်း…ပေါကကြရတွေ ကြပကြှပပြှော…ညည်းတို့ လငတ်ှေ အစောကြီးရမဲ့ ဟာမတွေ…ဟင်း……”
မမမိုးက ပိတစြကို ရှှမ်းခနဲ ဆှဲထုတရြင်း တတွတတ်ှတ် ပြောသည်…။
“ ကောင်းတာပေါ့….မမမိုးရဲ့..ထိုငစြားရတာပေါ့.. အခုတောင် အလုပလြုပလြာရတာ..ဘတဈြကားတိုးရပြေးလှှားရနဲ့…”
“ အံမယ်…လငကြောင်းသားကောင်း ရရငတ်ော့ ဟုတတ်ာပေါ့…ညည်းယူတဲ့ အကောငကြ အရကဖြိုးပြနတ်ောင်းနမှေ….ဟင်း..”
“ ဖြဟဲ့…မပြောကောင်း မဆိုကောင်း…လှဲပါစေ…”
“ မောငမြောငလြို စပရငတ်ာစီးနိုငတ်ဲ့ လူမွိုး ရှာယူပေါ့……”
တငတ်ငန်ှယကြ အပပြေါကထြိုးရန် အပခြညွစြကို ကပကြွေးဖြင့ြ ဆတခြနဲ ညှပလြိုကရြင်း ပြောသည်..။အတာက တငတ်ငန်ှယဆြီ သို့ တဈခကြြ ဝေ့ကြည့်ပြှီး ဘာမှ မပြောပဲ စကသ်ံ တဂွုံးဂွုံး မှညအြောငဖြိနင်းပစ်လိုကလြသည်ေ..။
“ အဟင်း….ဟင်း….ကိုယ့ဘြဝအတွကြ စိတခြနွရသေူတွကတေော့ ဘာမှကို မပြောကြဘူး…နောြ…….ဟင်းဟင်း……”
“ မိတငတ်င်…..ညည်းနောြ…အဲဒီကောငကြို ညည်းပဲယူ…….”
“ အံမာလေး….ယူပါတော့…ယူပါတော့…..တင့တ်ောင့တ်င့တ်ယလြဲ နရမေယ်… လူလဲ သကသ်ာမယရြုပကြလေးကလဲ ဖြောင့ြ ဟိုဒင်းလေးကလဲ တောင့ြ ဆိုရငလြေ နေ့တိုင်းကို ပုလှေ မှုတန်မှော……”
“ ထွီ…..အယုတတ်မာ မ……….”
“ အိုး…ကိုမောငမြောငလြိုသူသာ ငါ့ယောကြွားဖြစ်ကြည့်ဟြင်း…ရတေောင် မဆေးရဘူး…အပြတပြှောထားတာ….”
“ ဈေးကလွိုကတ်ာ…တငတ်ငန်ှယရြယ်…..”
“ ဟဲ့….အဲဒါ…ဈေးကောင်းကောင်း အရေဲ့..ဘာသိလဲ..စမ်းစမ်း ကောငလြို ဘာအလုပမြှ မရှိ ၊ ဖအဆေိုဆိုကကြားနင်းတဲ့ အထဲက ခိုးပြီး ရည်းစားနဲ့ တိရိဈဆာနရြုံ သှားတဲ့ ကောငမြွိုး မှ ဈေးကတွာ…. ဖအနေဲ့ဆိုကကြားလဲ ဝိုင်းမနင်း ဘောင်းဘီ ခါးက မခွ…”
တငတ်ငန်ှယ် စကားမဆုံးခင် စမ်းစမ်းက အိမသ်ာမှ ပြနလြာသည်..။
“ ဘာလဲ ဟင်….ငါ့နာမယ် ပြောသံ ကြားပါတယ်……”
“ ဟဲဟဲ…အလကားပါ နငသ်ေးပေါကတ်ာ..ကြာလိုကတ်ာလို့ ပြောတာ..ဟဲဟဲ..နောြ အတာ……”
“ သိဘူး…..ငါ့လာမပြောနဲ့…ဗလောင်းဗလဲနဲ့………“
မမမိုးက သူတို့ မိန်းခလေးတဈသိုကကြို ကြည့်ရြင်း သကပြှင်း ရှိုကလြိုကမြိလသည်ေ..။
……………………………………………………
မမမိုးတဈယောကြ ဆိုငန်ားရကမြို့ အိမတ်ှင် သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး အပခြွုပဆြိုင် အတွင်းအထညစြလေးများကို လိုကကြောကကြာ အဝတခြှင်းထဲ စုထည့န်စဉြေ ဖြာကို လှနလြိုကသ်ော အခါ ဓါတပြုံအဖြူအမဲ အရောငန်ှင့ြ ဆယပြုံခန့ြ ထွကလြာသည်…။
“ ဘယသ်ူ့ ပုံတွပေါလိမ့ြ….”
ဟု ပါးစပမြှ ရရှတေရြင်းဖြင့ြ ကြမ်းပြငတ်ှင် ထိုငကြာ ဓါတပြုံများကို ကောကကြှည့လြိုကသ်ည်..။
“ ဟင်….ဒါ ..စောကကြန်းမ ခငအြေးဟန် ..ဟာတွပေဲ ဖြစ်မယ်…ကြည့်စြမ်း…မိန်းကလေး တနမြဲ့ ဒါတွေ ကြည့်တ်ယ်….”
ဓါတပြုံများက မိန်းမနှင့ြ ယောကြွား အမွိုးမွိုး လိုးနကြပေုံများ ဖြစ်သည်..။ မိုး…ရငထြဲ ပူခနဲခံစားလိုကရြသည်..။ လီးနှင့ြ ကြာမှင့စြှာ ဝေးနခေဲ့သော စောကပြတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲမှ ကငွခြနဲ စိမ့ခြနဲခံချင်စြိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပေါလြာသည်..။
ဓါတပြုံထဲမှ ယောကြွား၏ လီးကြီးမှာ ကောငမြလေး၏ စောကပြတထြဲသို့ ဒဈမှုပအြောင် သှင်းထားပုံ ဖြစ်ရာမရိုးမရှ ခံစားရသည်..။ အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထနသေော လီးတံကြီးကို ကောငမြလေးက သူ၏လကခြွောင်းဖြူဖြူလေးများဖြင့ြ မရဲတရဲ ကိုငကြာ စောကပြတအြဝကို တေ့သှင်းထားခွင်း ဖြစ်သည်..။
လမှေး မဲမဲကြီးများကြားမှ ပြောငလြကန်သေော လီးတနကြှီးမှာ မိုး နှလုံးသားကို စဈခနဲ နာကငွစြသည်ေ..။လှမ်းချင်စြရာ လီးကြီးမွိုး မောင့ဆြီ၌ ပါသှားခဲ့သည်..။ မောငသ်ည် လယောဉြ ပိုင်းလော့ ဖြစ်သောလြည်းရိုးအေးသည်..။ လိုးချင်သ်ညကြိုပင် အိပရြအောင် မိုးရယ် ဟု တိုးတိုးလေး ပြောတတသ်ော မောင့ကြို မိုးသတိရသှားသည်..။
မောင့လြီးက ဓါတပြုံထဲမှ လူလောကတ်ော့ မကြီး ၊ မိုးအပျိုဘဝ၌ မောငသ်ည် လကဖြွားနှင့ြ မွှ မတို့ခဲ့ခွေ..။နို့ကိုငခြှင်း နှုတခြမ်းစုတခြှင်းများကိုလည်း မပြုခဲ့..။ ပခုံးကို ဖကသ်ောအခါများမှာပင် မောင့လြကတ်ို့တုံခါနတတေသ်ည်..။ မောငန်ှင့ြ မိုး ပထမဆုံး လိုးဖြစ်သော ညမှာ မင်ျဂလာဆောငပြှီး ၂ ညမှောကမြှသာလိုးဖြစ်ခဲ့ကြသည်..။
ပထမဆုံးညက မိုးကို ဖကသ်ော မောင့လြကမြွား မိုးက ဆှဲဆိတပြဈသည်..။ ကိုကသ်ည်..။ မောငဆြကမြကြိုးစားပဲ စိတလြွှော့ကာ အိပပြွောသ်ှားရှာသည်..။ မိုးမှာသာ နောကတ်ဈခါ လာနိုးနှင့ြ အိပမြပြောဖြစ်ခဲ့ရသည်..။ မနကပျိုင်း ကောဖြီဝိုင်း၌ မောင့မြမကေေ အလိုကကြန်းဆိုး မသိ….
“ သမီး…ညက အိပရြေးပကြသ်ှားတယ် ထငတ်ယ်…”
ဟု နှစ်ကိုယကြှား နောကပြှောငသ်ေးသည်..။
“ တဈညလုံး တဈရေးမှ မအိပရြဘူး…”
မိုးက ပို၍ ရှဲ့စောင်းပြီး မဲ့ရှဲ့ကာ ပြောလိုကသ်ည်..။
“ အမလေး…အစမို့ပါအရယ်ေ…နောကပျိုင်းဆို ကြည့်ပြါအုံး..ဟင်း …ရိုးအီပြီး တဈပတကြို တဈခါတောငမြလာတော့ဘူး…. ဟင်းဟင်း…..”
“ ဟာ….မမကေလေဲ….ဘာတွေ ပြောနမှန်ေး မသိဘူး….”
ကောဖြီဝိုင်းမှ အလငွအြမှန် ထလာခဲ့ရသည်..။
“ ဟော…မိုးသောကပြှီးပြီ…မှနလြှခညွလြား….”
“ မွန် မွန် ပဲ…”
ဘုပြောရင်း မောင့ကြို ကြေ့ရှောငကြာ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ..။ မောငကြ မကြမြှောငကြုတပြှီးကနွရြဈသည်..။ စငစြဈ ထိုစဉကြတည်းက မိုး အမှားတွေ တဈခုပြီး တဈခု ကြူးလှနခြဲ့မိသည်..။ထိုည၌လည်း အလကားနရင်ေး မောင့ကြို ဘုပြောနမေိသည်..။ မောငကြ နားလညခြှင့လြှှတစြှာထိုညကိုလည်း မလိုးရပဲ လကလြှှတအြဆုံးရှုံး ခံခဲ့ရှာပြနသ်ည်..။ သုံးရကမြှောကြ ညမှာတော့….မောင် မူးလာသည်..။
မိုးကို ခုတငပြေါြ အတင်းဆှဲလှဲသည်..။ မိုးက ဒူးနှစ်လုံးကို ကြေးပြီး မောင့ရြငဘြတကြိုထောကထြားသည်..။ မောငကြ ထမီ ဆှဲခွှတသ်ည်..။ မိုးက ထမီကို အတင်းပြနဆြှဲ၏..။ ကုတငပြေါြ၌သပသ်ပယ်ပယ်ပ် ခင်းထားသော အိပယ်ာခင်းများ ခေါင်းအုံးများ စောငမြွား ကြမ်းပြငပြေါြ ကကြုနသ်ည်..။
“ ငါ…မိန်းမ ယူထားတာ လိုးဖို့ကြ….သိလား…”
“ ဟင့အြင်း….ဟင့အြင်း…..”
မောလည်း မော ၊ ရှကလြည်း ရှကန်ှင့ြ ပုဆိုးခွှတလြိုကသ်ော မောင့လြီးကြီးကို မှငသ်ောအခါ မကြလြုံးတွပြောဝကေုနသ်ည်..။ မောင့လြီးကြီးက မိုး မကြန်ှာနား ရောကလြာသည်..။ မှှနေိုင် ဂမုန်းနှင့ြ အတို့ခံရသောမှှပြေေးမလေး အလား ပါးပြင်း တထောငထြောငန်ှင့ြ ငှိမသ်ှားမိသည်..။ မောင့လြကတ်ဈဖကကြစောကဖြုတကြို နှိုကသ်ည်..။ မိုးသိသည်..။ မရုန်းဖြစ်တော့ စောကစြိလေးကို ကစားသောအခါ၌လည်းငှိမန်မေိသည်..။
ဗှဈ ခနဲ လီးကြီး ဝငသ်ံကြားမှ မကြလြုံး ဖြင့ကြှည့မြိတော့ စောကပြတထြဲသို့ မောင့လြီးက တဘှတဘြှတ် နှင့အြားရပါးရကြီး ဆောင့လြိုးနလပြေေီ..။ မိုးကလည်း ရှကရြှကန်ှင့ြ ကော့၍ ကော့၍ ပြနဆြောင့ပြေးမိသည်..။ မောင် ဘာတွေ ပြောမှန်း မမှတမြိတော့..။ သတိရတာတွလည်ေး ရှိသည်..။ သတိမရတာတွလည်ေးရှိသည်..။ မိုးသတိရတော့ မိုး အင်ျကြီအဝတအြစားတွေ ကြမ်းပြင်၌ ပြန့ကြွဲနပြေီဖြစ်သည်..။
တဈကိုယလြုံးအဝတအြစား လုံးဝမရှိ..။ နှစ်ယောကစြလုံး ဝတလြဈစလဈ နှင့ြ လိုးကြပြနသ်ည်..။ မိုးကို ဖငကြုန်းလေးဘကထြောကပြှီး လိုးသောအခါ စောကပြတထြဲသို့ လီးကြီး အိအိစိမ့စြိမ့ပြင် ဝငန်ခွင်ေးကို ပထမဆုံးသတိထားအရသာခံတတသ်ှားခဲ့သည်..။
ထိုနေ့ မနကြ မိုးလင်းသောအခါ မောင့တ်ဈအိမသ်ားလုံးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငမြိအောငရြှောငန်ဖြစ်ေခဲ့သည်..။ ထိုအရာအားလုံး မိုး ကြူးလှနခြဲ့သော အမှားများသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်..။နောကည်တွေ၌ မောငကြ စောကဖြုတကြို လာနှိုကတ်ိုင်း မောငလြိုးတော့မညကြို သိတတလြာသည်..။သို့သောြ ရှကန်ဆေဲ ပင် ဖြစ်သည်..။ ထို အရှကသ်ည် မိုး ဘဝကို အစွန့ပြယခြံ ဘဝသို့ပို့ဆောငခြဲ့သည်..။ မောင့လြီးကို စုပပြေးရန် နားဝ၌ ကပပြှောသော ညက…
“ မိုးကို ဖာသယ် မှတန်သလေား….မောင်…..”
ဟု ခပကြယွကြယွြ ခကထြနစြှာ အောဟြဈပစ်လိုကမြိရာ မောင် ရှကသ်ှားသည်..။ အနအထေိုငလြည်းတညသ်ှားသည်..။ မောင့ထြံမှ ယခငကြနှယ် တုံရီလှုပခြတသ်ော ရငလြှိုင်းခတသ်ံများ အစားဓမျမဆရာတဈယောကြ၏ အေးဆေးသော အမူအယာ လယေူလသေိမ်းများကိုသာ တွေ့ရတော့သည်..။
“ မောင်….မအိပခြငွသ်ေးဘူးလား…စောစောအိပလြေ..”
မိုး မညမြွှပင် လိုကလြွော ဆှဲဆောငသ်ောလြည်း မောငသ်ည် ခပယ်ဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း မိုးကို သရောသ်လိုပြုံးပြသည်..။
“ မောင်…တဈနေ့လုံး ရုံးမှာ အိပခြဲ့တယ်….မိုး အိပန်ှင့ြ…..”
ထိုစဉကြတည်းက ရုံးမှာ အိပခြဲ့တယ် ဆိုသော စကားကို မို အဓိပျပါယ် ဖောတ်တခြဲ့ဖို့ ကောင်းသည်..။ ယခုသှစတေးလွ သို့ ခိုးယူသှားသော ဟို ကပြားမက ပုလှေ ကောင်းကောင်း ပေးခဲ့ပုံ ရသည်..။ အခုတော့ မိုးဘဝ အထီးကနွပြှီး အီးမှနန်ပြေီ လေ…။ အဲဒါ လငယ်ူပြီးမှ အရှကကြောင်းလို့…မှတထြား…။
“ မမမိုး….မမမိုး…က ဒီမှာကိုး…ကနွောကြ အိမထြဲ လိုကရြှာနတော…မမမိုးရဲ့…အေ့..အတာ ဒီနေ့မလာဘူးနောြ… မမမိုး လကထြဲက ဘာပုံတွလေဲ.. အေ့…..အေ့…အောြ…ယောကြွား နဲ့ မိန်းမ ကဈနတေဲ့ပုံတွကေိုး…ကြည့်မြမ…ကြည့်ြ…ကြည့်ြ…. အေ့…ကနွောြ နဲနဲ မူးနတယ်ေ….မမ…..”
ဓါတပြုံများကို ကိုငထြားရင်း စိတကြူးယဉန်မေိသော မမမိုး ပုခုံးနှင့ြ ခေါင်းကို ခွေ့ရင်း မောငမြောငထြိုးလဲကလွာသည်..။
“ ဒီပုံထဲက …ကောငမြတွေ သှားစမ်းပါ…မမမိုးလောကြ မလှဘူး…မတောင့ဘြူး… ဟောဒီ မမမိုး ဖင်……ဖြန်း…….တဈခွမ်းစာတောင် မရှိဘူး….အေ့….”
“ ဟဲ့…..အို…ဒီကောငလြေး…ထစမ်း…ထစမ်း ……ထ……”
မိုး ဖငကြှီးကို ဖြန်းခနဲ ရိုကရြင်း မောငမြောင် ထိုးလဲကသွှားပြနသ်ည်..။
“ ဟဲ့….ဟဲ့…အောြ…….ဒုကျခပါပဲ…ငါ့နှယန်ောြ…….”
မိုး ပြာပြာသလဲ ဆှဲတငရြသည်..။ ဆိုငခြန်း ရှေ့ တံခါးများ အလုံပိတထြားသဖြင့ြ မောငမြောင် နောကပြေါကမြှဝငလြာသညကြို မသိလိုကြ..။
“ ထစမ်း….မောငမြောင် ရယ်…လူမှငလြို့ မကောင်းဘူး…..”
မိုးက တတွတတ်ှတ် ပြောရင်း ဆှဲထူနသေောလြည်း မောငမြောင့ြ ကိုယကြှီးက လေးလံလှန်းပြီး နရောမှတဈလကမြမွှပင် မရှေ့..။
“ မမမိုး…..မမမိုးရယ်….ကနွောြ သိပခြစွခြငွြ တယ်…ဗွာ….”
အာလေး လွှာလေး ကြီး ပြောရင်း လကတ်ဈဖကကြ မိုး၏ ခါးလေးကို သိမ်းဖကလြိုကရြာ မိုး အလန့တ်ကြားနောကဆြုတလြိုကမြိသည်..။ ဒုတခြနဲ စကခြုံနှင့ြ ခါးစောင်း တိုကမြိမှ သတိထားလိုကမြိသည်..။
“ မောင် မောင်….မင်း သိပမြူးနပြေီ ကြာ…..”
“ ဟုတတ်ယ်…မမမိုး….အတာ့ကြောင့ြ လေ….တာတာဆိုတဲ့ ကောငမ်…တင်းတင်းရင်းရင်း လေးကြောင့င်မောင် တဈကောင် မူးရုံမကဘူး…ရူနပြေီ….မမ…….”
မိုးက ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိ ဖြစ်လာသည်..။ မောငမြောငကြ ကြမ်းပြငမြှ အားယူပြီး ထရပသ်ည်..။ယိမ်းထိုး နသည်ေ..။ ဝတထြားသော ပုဆိုးက ဆီးခုံသို့ လွှောကခွငွန်သည်ေ..။ တဲတဲလေး…။ မိုး ရငတ်ှပန်ေးတွေ တုံကာ ကြောကလြာနမေိသည်..။
“ အိမပြေါြ သှားရအောင်…မောငမြောငရြယ်… နောြ….”
ဆိုငခြန်းက လမ်းဘေး ကပလြကြရြှိရာ ပတဝြန်းကငွမြှ တဈမွိုး မှငကြုနမြညကြို မိုး ကြောကသ်ည်..။ထို့ကြောင့ြ မောငမြောင့ကြိုယကြှီးကို မနိုငမြနင်းကြီး တွဲကာ ဒယိမ်းဒယိုငဖြှင့ြ အိမပြေါတ်ကခြဲ့ကြသည်..။ နှစ်ထပ် တိုကခြံအိမကြှီး ဧည့ခြန်းဘေး…ဧည့သ်ညအြိပခြန်းအတွင်းသို့ မောငမြောင့ြ ကို တွဲခေါခြဲ့ရသည်..။
“ မမ…မောငမြောငလြေ…အတာ့ကို သိပခြစွတ်ာ……”
“ အေးပါကြယ်….မမသိပါတယ်….ကဲ….အိပလြိုကအြုံးနောြ…..”
“မမ….မမရယ်…ကနွောြ သူ့ကို အရမ်း လိုးချင်တ်ယ်…..”
လိုးချင်တ်ယ်…ဆိုသော စကားသည် မူးနသဖြေင့ြ လေးနကစြှာ အဓိပျပါယ် ပေါသ်ှားပြနရြာ မိုး တဈကိုယလြုံးကြကသ်ီးများ ထကာ ဖိန်းရှိန်းသှားရသည်..။
“ မမ….”
မောငမြောငကြ လကတ်ဈရမ်းရမ်းနှင့ြ ခေါသ်ည်..။ မိုး က မထူးမိ…။ သူ့ကိုသာ ငေးကြောငကြှောငကြှည့လြကြြ နီရဲသော မကြန်ှာဖြင့ြ ကြည့်န်မေိသည်..။
“ မမ…..လို့…ဆို နေ…….”
“ ဘာလဲ…မောငမြောငရြယ်…ဘာပြောမလဲ..ပြော…..ခဏအိပလြိုကပြါ …ဆို…..”
“ အခု အတာ့ အမကေို ဆေးရုံ တငပြေးပြီးပြီ….အတာ့ကိုလဲ ဆေးကုဖို့ ဒေါကတ်ာ ယဉယ်ဉကြို
ကနွောလြှှတပြေးပြီးပြီ….သိလား……”
“ ဒေါကတ်ာ ဒေါယ်ဉယ်ဉကြ မင်း လှှတလြိုကတ်ာလား…..”
“ ဟုတသ်မှ သိပဟြုတ်….”
“ အဲဒါ….အတာ မသိသေးဘူး…..”
“ မသိမှ ဖြစ်မှာလေ….သိရင် သူလကခြံမှာ မဟုတဖြူး…သူက ကနွော့ကြို သိပမြုန်းနတော…မမရယ်…ဘာဖြစ်လို့မှန်း လဲ…မသိတော့ပါဘူး…ဗွာ…..”
“ ဟဲ့…ကောငမြလေးက ငယင်ယလြေး ရှိသေးတဲ့ဟာပဲ….ကို…..”
“ ဟာ…ငယလြဲ…ရနပေါပြီ…မမမိုးရာ…အလကား…”
မောငမြောငကြ ထငရြာတွေ စွတပြှောနပြနေသ်ဖြင့ြ မိုးခမွာ ဘာလုပ်၍ ဘာကိုငရြမှန်း မသိအောငရြှကစြိတတ်ှေ မှှနန်မေိရှာသည်..။
“ မှုတဖြူးလား..မမမိုးရယ်…မမမိုးလဲ လငရြဘူးတာပဲဟာ…ဘယလြောကြ ကဉွြးကဉွြး ဝငသ်ှားရငကြောင်းသှားတာ…အေ့…..မဟုတဘြူးလား..ဟင်…..အေ့..နောြ…နောြ…..လို့………”
မောငမြောငကြ သူမ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို စုံကိုငလြှုပရြမ်းလိုကမြှ မို သတိဝငကြာ မောငမြောင့ြ ရငဘြတကြိုဆီးတွန်းထားလိုကရြသည်..။
“ မမမိုး နှုတခြမ်းလေးတွကေ စုပခြငွစြရာ…သိပလြှ…….”
“ ဟှန်း….အှန်း…….”
မိုး၏ နီရဲသော နှုတခြမ်းလေးကို မောငမြောငကြ ရုတတ်ရကြ ဖိစုပလြိုကလြရော မိုး၏ ရှညလြွားသောမကြတ်ောငကြှီးများ စင်းကသွှားရှာသည်..။ လကအြစုံကလည်း မောငမြောင့ြ ကြောပြငကြို ယောငပြှီးဖကလြိုကမြိသည်..။ မောငမြောင့ြ လကမြွားက ပေါကစြီကြီးများနှယ် နှေးအိနသေော မိုး၏ နို့ကြီးများကိုအင်ျကြီအောကမြှ လကလြွှိုနှိုကပြှီး ဆုတည်ှဈသည်..။
“ အင်း….အင်း…ဟင်းဟင်း..အို……..အို……ဟင်း……ဟင်း…”
မိုးတဈကိုယလြုံးရှိ အကြောအခဉွမြွား ဖိန့ဖြိန့တ်ုန် သှားကာ စိတကြူးယဉြ ကမျဘာလေးထဲသို့ လကတ်ှေ့ရောကရြှိသှားတော့သည်..။ ပုဆိုးအောကမြှ ငေါထွကလြာသော မောငမြောင့ြ လီးကြီးက မိုး၏ စောကဖြုတ်ဧရာမကြီး အောကသ်ို့ လွှိုဝင် ဖိထောကလြာသည်..။ နှုတခြမ်းကို စုတရြင်း နို့ကို ညှဈနယပြေးနသည်ေ..။ စောကဖြုတကြှီးကို လီးနှင့ြ ထိုးပေးသည်..။ ဘကစြုံ ဒေါင့စြုံမှ ဝိုင်းရံ ပိတဆြို့လကြြ တိုကစြဈ ဆငလြိုကသ်ောအခါ မမမိုး၏ အိန်ဒွေ ခံတပကြှီး ဝုန်းခနဲ လဲပျိုကြ ပကြစြီးသှားရလတေော့သည်..။
“ ကုတငပြေါမြှာ လိုးရအောင် …မမရယ်….”
မသိပါ…။ မောငမြောင် ဆှဲခေါလြာပြီး ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနပြှီး ထမီကို ဆှဲခွှတလြိုကမြှ လုံးလုံး သတိရလာသည်..။
“ ထမီ မခြှတ် နဲ့….”
“ မခွှတပြဲ ဘယလြို လိုးမလဲ …မမရဲ့…”
“ အောကစြက လှနပြှီး လုပပြေါ့လို့…”
“ မမ ရဲ့ အလှကို တဝကြီး ဘယခြံစားရမှာလဲ…”
“ နေ့ခင်းကြီး မောငမြောငရြဲ့….တဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာရင် ဒုကျခ….ကဲပါ…မှနမြှန် လုပ်…”
အသံတွေ တုံနမှန်ေး မိုး ဖာသာ သိသည်..။ မောငမြောင့ြ အလိုးကို ခံချင်စြိတကြလဲ ပြင်းပြ လာသည်..။ဒီအခွအနေေ ရောကမြှတော့ မထူး…တော့ပါဘူး…။ မောငမြောငကြ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်..။ မဲနကမြှောငမြှိုင်းနသေော လမှှေးများကြားမှ လီးကြီးက ထောငထြှကလြာသည်..။ ကာလကြာမှင့စြှာမကြကြှယပြှုနခေဲ့ရသော လီးကြီးကို မိုး မရဲတရဲလေး စွစေောင်းကြည့်ရြင်း နှလုံးသှေးတွေ တဒိတဒြိတခြုနန်လသေည်ေ.။
မောငမြောငကြ မိုးလကကြလေးကို ဆှဲယူလိုကပြှီး သူ့လီးကြီးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်..။ ပြီးလငွြ ပြီးရောသဘောထားကာ သုံးလေးခကြြ ဂွင်းတိုကပြေးလိုကပြှီး စောကပြတထြဲသို့ ဆှဲသှင်းပေးလိုကလြသည်ေ..။
“ ဘှတ်…..ဘှတ်…”
“ အိုး…..မောင် မောင်….ရယ်……..”
ကော့ထောငတ်ကသ်ှားသော ဆီးခုံနှင့ြ ဆောင့ခြလွိုကသ်ော ဆီးခုံချင်ြး ရိုကမြိသံက ဖောကခြနဲ ပငမြှညဟြီးသှားသည်..။ ဖောင်းအိနသေော မိုး၏ ဆီးခုံကြီးက ကြီးမားကယွပြှန့ြ သောသောငပြှငကြှီးအလား…၊ ဖြေးလှှလှှကြီး…။ မကြာခဏ စောကမြှှေးများ ရိတရြိပ် ပေးမှုကြောင့လြည်း မိုး၏စောကမြှှေးများက ပေါကခြါစ အငုတလြေးများက စူးစူးရှရှလေး…။
“ ဘှတ်….ဘှတ်….ဖတဘြှတ်…ပြတ်…ပြှတ်…”
“ အင့ျ….အင့ျ…အင့ျ….ရှီး…အ……..အိ…….”
တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ကြိတဆြောင့လြိုကသ်ောအခါ လကလြေးနှင့ြ တင်းတင်းကြီး ဖကကြာ ဆောင့ြ၍ ဆောင့ြ၍လိုးလိုကသ်ော မောငမြောင့ြ လိုးသံကြီးများက တပျိုငတ်ည်း ပေါလြာသည်..။
“ မမ…စောကပြတကြှီးက အိနတောပဲ မမရယ်…”
မိုး ၏ နားဝလေး၌ တိုးတိုးလေး ကပပြှောလိုကသ်ော မောငမြောင်၏ ကြောပြငကြို လကသ်ီးဆုတလြေးဖြင့ဘြုတခြနဲ ထုပစ်လိုကသ်ည်.။
“ ဘာတွေ လွှောကြ လွှောကပြှောနမှန်ေး ..မသိဘူး….သှား….အှန်း…အှန်း….အိုး……”
နှုတခြမ်းလေး စူကာ ခပမြူမူ ပြောလိုကသ်ော မမမိုး၏ နှုတခြမ်းအစုံကို မောငမြောငကြပူးကပဖြိစုပပြဈလိုကပြှနသ်ည်..။ တဆကတ်ည်း ဖငကြှီးကို ဒလစပ် ဆကခြါ ဆကခြါဆောင့လြိုးပစ်လိုကရြာ…ပထမအခွီ နှစ်ယောကလြုံး ထွကကြုနကြှလတေော့သည်..။ စောကဖြုတကြှီးနှင့လြီးမှာ စိုရှှဲကုနလြသည်ေ..။
“ ဟင်း…..မှနလြိုကတ်ာ….မောငမြောငရြယ်….“
“ လူပျိုကိုး…..မမရဲ့…”
“ ပျို…ပျိုပါအုံး….နင့ဟြာက ဝငရြုံ ရှိသေးတယ်…ထွကပြှီ..အရကသ်ောကထြားရင် ကြာအောငလြိုးလို့ရတယ်…ဆို…..”
“ ကနွောကြ အရကမြှ မမူးတာ…”
“ အံမယ်…နောျ……အရမ်းမူးနပြေီး……”
“ တကယ် မမူးဘူး…မမရဲ့…မမရဲ့ ဟောဒီ စောကဖြုတကြှီးကို လိုးချင်လြှန်းလို့ တမင် အကြကဆြငပြှီးလာခဲ့ရတာ….ကဲ….နောကတ်ဈခွီ လိုးကြဦးစို့…မမရယ်…မဝသေးဘူး…”
“ သှား……..တောတ်ော့…သူ အရမ်းဉာဏမြွားတာ…ဒီက သူ တကယ် မူးနတယ်ေ မှတလြို့ဟာ…….”
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – မန်တလာမောငမြောငတ်ုတ်