အသကြ (၁၈) နှစ်အရှယ် ချောမောလှပ ၊ တောင့တ်င်းဖြူဝင်းသော မိန်းကလေး တဈယောကြ ဗငကြားအဖြူလေး၏ ကားတံခါးကို ဆှဲဖြင့ြ၍ ကူရှငပြေါြ တငပြါးလှှဲ ထိုငခြလွိုကပြှီး ခွထေောကလြေးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲ၍ တငလြိုကသ်ည်..။ ပေါငလြညလြောကန်ီးနီးသို့ပင် တိုကပန်သေော စကပတ်ိုလေးအနားက ဝဲခနဲ လနတ်ကသ်ှားသည်..။
“ ကောငမြလေး……အတောလြှလာတာပဲ…….”
ဒရိုငဘြာခုံတွင် ထိုငန်သေော ကိုကြောစြိနကြ နှယန်ီလှိုငကြို ကြည့်ရြင်း စိတထြဲမှ မှတခြကြခြလွိုကမြိသည်..။ သူမ ကားတံခါးကို ဂွိုင်းခနဲ ဆှဲပိတလြိုကတ်ော့မှ ကိုကြောစြိန်၏ အကြည့်ကြ သူမထံမှ လှှဲ၍ ရှေ့တူရူသို့ လှည့လြိုကသ်ည်…။
“ မောင်းတော့…..ဦးလေး………”
“ ဘယကြို ဝင်ဦးမလဲ…. နှယန်ီ …”
“ အင်း…..မရှိတော့ပါဘူး.. အိမကြိုပဲ ပြနတ်ာပေါ့……”
နှယန်ီလှိုင် စဉြးစဉြးစားစားနှင့ြ တွေးတွေးဆဆလေး ပြောသည်..။ ပြီးတော့ ခကြခြငွြးပင် ကိုကြောစြိန် ရှိရာဖကသ်ို့ လှည့လြိုကပြှနသ်ည်..။
“ အောြ….မေ့လို့….ဟို ….ဒယဒြီ မှာခဲ့တဲ့ ကိဈစ လုပရြဦးမယ်….ဦးလေး….၊ ပန်းရံသမားတွေ ဆင်းခိုင်းဖို့လေ……”
“ အင်း….ခုပဲ အဲဒီဖကကြို တဈခါတည်း လှည့ဝြငလြိုကမြယ်… အဈကိုကြီးက ဒီတဈခေါကြ ကြာမယန်ဲ့ တူတယ်…..”
“ ဟုတတ်ယ်….ဦးလေး….ဒကဒြီနဲ့ မာမီက မာမီ့တူမ မင်ျဂလာဆောငပြှီးမှ မန်တလေးက ပြနမြှာဆိုတော့ တဈလနီးပါးလောကြ ကြာလိမ့မြယန်ဲ့ တူတယ်…”
“ နှယန်ီ့ အနတ်ီလေးက အိမမြှာ လာနပေေးမှာပေါ့…..”
“ ဟုတတ်ယ်…ဦးလေး…သူလာပြီး မနလေဲ နှယန်ီ့ သူငယခြငွြးတွေ ရှိတယ်…အိမမြှာ ခေါထြားလိုကရြုံပဲ… အနတ်ီလေးက ဒကဒြီ့ညီမဆိုပမယေ့ြ ဖအတေူ မအကြေဲ ညီမလေ…ဆိုးလို့ အိမကြ ပစ်ထားတာ… ပြနခြေါတ်ာတောင် တဈနှစ် မပြည့သ်ေးဘူး ”
“ အရငတ်ဈခေါကြ အဈကိုကြီးတို့သှားတုန်း မာလာခိုင် ဒီမှာ လာနတေော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ…”
“ ဒီမှာကတော့ ခဏပဲ လာနတောလေ…ပြီးတော့ ဒကဒြီ့အိမလြဲဖြစ် နှယန်ီ ကလဲ ရှိတော့ သူငှိမန်တောပေါ့…. ၊ ဒါပမယေ့ြ အနတ်ီလေးက နှယန်ီ့အပေါတ်ော့ ကောင်းပါတယ်…”
Random Image
“အရငတ်ဈခါကလို ညနကရွေင် မာလာခိုငကြို ဦးလေး သှားခေါပြေးရဦးမလား….”
“ အနတ်ီလေးက ဖုန်းဆကထြားတယ်….ညနကရွေင် သူ့ဖာသာပဲ လာခဲ့မယတ်ဲ့..ဦးလေး…သှားခေါဖြို့ မလိုတော့ဘူး…..”
“ အင်း……အင်း……”
ကိုကြောစြိန် နှင့ြ နှယန်ီလှိုင် တို့ နှစ်ယောကသ်ား စကားစပြတသ်ှားကြသည်..။ စကားပြောရင်း မာလာခိုင်၏ အကြောင်း ပါလာတော့ ကိုကြောစြိနတ်ဈယောကြ ရငထြဲ နှေးသှားမိသည်..။ အသကြ (၃၀) လောကပြင် ရှိသေးသော မာလာခိုင် ၏ အလှက အသကြ ( ၄၀ ) ကြောြ လူပျိုကြီး ကိုကြောစြိန်၏ ရငကြို စွဲငှိစခေဲ့တာတော့ အမှနပြင် ဖြစ်သည်..။
ဒါပမယေ့ြ မာလာခိုငကြ သူ့အလုပရြှင် အဈကိုကြီး ဦးထွန်းခိုင်၏ ညီမဖြစ်တာက တဈကြောင်း ၊ နောကပြှီး မာလာခိုငကြ ခသေူမဟုတ်..။ ဒီအသကအြရှယန်ှင့ြ ယောကြွားနှစ်ယောကြ ရခဲ့ဖူးပြီးပြီ..။ မာလာခိုင်၏ ပထမ ယောကြွားက သူမတို့အိမမြှ ဒရိုငဘြာဖြစ်ပြီး ဒုတိယ ယောကြွားက ထိုဒရိုငဘြာ၏ ညီအရင်း ဖြစ်လသည်ေ..။ ဒါတွကြေောင့လြည်း သူမကို မိသားစုတဈခုလုံးက ဖယကြငွထြားခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်..။
ဒီလို အကြောင်းများကြောင့ြ မာလာခိုငအြား ကိုကြောစြိန် လကရြှောငခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်..။ နို့မို့ဆိုရငတ်ော့ ကြောစြိနဆြိုတာကလည်း ခသေူမှ မဟုတတ်ာ..။ လူပျိုကြီးတွေ လူပျိုကြီး ဖြစ်ရခွင်း အကြောင်းက နှစ်ရပရြှိသည်..။ နုံလှန်းလငွလြည်း လူပျိုကြီး ဖြစ်တတသ်ည်..။ လညလြှန်းလငွလြည်း လူပျိုကြီ ဖြစ်တတသ်ည်.။ ကိုကြောစြိနကြ ဒုတိယအမွိုးအစားထဲက ..၊ လညလြှန်း၍ လူပျိုကြီး ဖြစ်ရသူတဈယောကပြင်…။
မောင်းလာသော ကားလေး လမ်းမကြီးပေါတ်ှင် တရိပရြိပပြှေးလှှားမောင်းနှင်၍ လာရင်း တဈနရောအရောကြ ဆောကလြကစြ တိုကကြှီးတဈလုံး၏ ရှေ့တွင် ထိုးရပလြိုကသ်ည်..။ ပြီး…ကားဟှန်းသံ နှစ်ခါလောကြ ပေးလိုကသ်ည်..။ ထိုအခိုကြ ဆောကလြကစြ တိုကကြှီးဆီမှ လူတဈယောကြ သူတို့ကားလေးရှိရာသို့ ဦးတည်၍ ပြေးထွကလြာသည်..။
အသားညိုညို ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ကိုယလြုံးက တုတတ်ုတခြိုငခြိုငဖြှင့ြ အသကြ ၃၀ ကြောလြောကရြှိပြီဟု ခန့မြှန်းရသည့ြ ထိုသူက သူတို့၏ ရပထြားသော ကာလေးဘေးသို့ အရောကြ ရပလြိုကသ်ည်..။ ကားတံခါး မှနအြား ကိုကြောစြိနကြ ခလွိုကသ်ည်..။ ထိုနည်းတူ နှယန်ီလှိုငကြလည်း သူမဖကရြှိ ကားတံခါးမှနကြို ခလွိုကပြှီး လကထြဲမှ ပီကဗေူး အခွံလေးကို အပြငသ်ို့ လှှင့ပြဈလိုကသ်ည်..။
“ ကိုခငအြေး …. ခငဗြွားတို့ အလုပ် လာဆင်းလို့ရပြီ…. ပစ်စည်းတွေ အစုံရောကန်ပြေီ…၊ ဘိလပမြှကေ မနကရြောကမြယ်…၊ အဈကိုကြီးက ကားဂိုဒေါငကြို တဈလအတွင်း အပြီးလုပပြေးဖို့ မှာသှားတယ်…”
“ဒီမှာကလည်း အလုပကြ မပြတသ်ေးဘူး….”
“ အဈကိုကြီးကတော့ မနကဖြှန် စပြီးလုပဖြို့ မှာသှားတာပဲ…ဘယ့န်ှယ့လြဲ…ဆင်းနိုငပြါ့မလား……”
“မနကဖြှနတ်ော့ ဆင်းနိုင်ဦးမှာ မဟုတသ်ေးဘူး…နဲ့တူတယ်….”
“ မဖြစ်ဘူး…အဈကိုကြီးက ခငဗြွားတို့ မလုပန်ိုငရြင် တခွားလူကို ခေါခြိုင်းဖို့ မှာထားတယ်…”
“ ထွီ……..” တိုးလည်း မတိုး ကယွလြည်း မကယွြ ၊ သာမနမြွှသော အသံဖြင့ြ နှယန်ီ တံတွေးတဈခကြြ ထွေးလိုကသ်ည်..။ ပြီး…သူမစိတထြဲမှလည်း… “ ဟင်း…သူကများ..” ဟူသော အတွေးဖြင့ြ မကြန်ှာလေး မာတင်းခကထြနသ်ှားရသည်..။
“ ကောင်းပြီလေ….မနကဖြှနတ်ော့ မလုပန်ဲ့…သနဘြကခြါ လာပြီး ဆင်းပေးပါ့မယ်….”
“ လာဖြစ်အောငတ်ော့ လာခဲ့ ကိုခငအြေး … ကဲ..ဒါဆို ကြုပတ်ို့လဲ သှားမယ်
အင်း…..”
စကားလည်း ဆုံးရော မောင်းထွကသ်ှားသည့ြ ကားလေးကို ကြည့်ရြင်း ပန်းရံဆရာ ကိုခငအြေး ပြုံးလိုကမြိသည်..။ ကားပေါမြှ ကောငမြလေး အတောလြှ၍ သူစကားပြောရင်း ငေးကြည့်လြိုကမြိသည်..။ ဒါကို ကောငမြလေးက မတူမတနသ်လိုပုံနဲ့ ထွီ ခနဲ တံတွေးတဈခကြြ ထွေးလိုကတ်ာကို တွေ့လိုကရြသည်..။ ဒီလိုပါပဲ..ဒါမွိုးလေးတွကေ ဟင်း…မတွေ့သေးလို့ပါ…၊ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ထိပတ်ိုကတ်ှေ့ပြီ ဆိုတော့ ဒီကဖြင့ြ ဘာမှ မဖြစ်သေး..၊ သူတို့က တဖနွြးဖနွြး ပြီးနတတေတ်ာလေးတွေ…ဟုတွေးရင်း ခငအြေးသည် ရပန်ရောမှ လှည့ထြှကခြဲ့လတေော့သည်..။
————————————–
မနကြ မိုးလင်းသညန်ှင့ြ ကိုကြောစြိနကြ ရောကန်ှင့န်ပြေီး နှယန်ီ နှင့ြ မာလာခိုငတ်ို့ တူဝရီးကို ဈေးသို့ ပို့ပေးရသည်..။ ဈေးတွင် စားသောကဝြယခြှမ်းပြီး ဒုတိယနှစ်ကြောင်းသူ နှယန်ီအား ကြူရှငသ်ို့ ဝငပျို့ခဲ့ပြီး မာလာခိုငကြို အိမသ်ို့ပြနပျို့ပေးရသည်..။ ကားပေါမြှ နှယန်ီ ဆင်းသှားသညန်ှင့ြ မာလာခိုင် တဈယောကြ ရှေ့ခန်းသို့ ပြောင်း၍ ထိုငသ်ည်..။
မှှေးကြိုငသ်ော ရနံ့လေးများက ကိုကြောစြိနအြား တိုကရြိုကထြိတွေ့လာသည်..။ မာလာခိုင်၏ တောင့တ်င်းတုတခြိုငသ်ော ပေါငတ်နကြှီးများက လုံးတဈနပြေီး ၊ အင်ျကြီထဲမှ တိုးထွကတ်ော့မယောင် နို့အုံကြီးများက ကိုကြောစြိန်၏ မကြစြိရှေ့ဝယ် အလှပြနသလေို ဖြစ်နသည်ေ..။ စကားမရှိ စကားရှာ၍ ပြောရင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ စိုကစြိုကကြှည့လြိုကသ်ော မာလာခိုင်၏ မကြလြုံးရှဲကြီးများက ကိုကြောစြိနတ်ဈယောကြ ဘရိတကြို နင်းလိုကမြိသညအြထိ စိတတ်ှေ ဂယောကဂြယကဖြစ်စသည်ေ..။
ကိုကြောစြိန် သကပြှင်းတွေ အခါခါ ခရွင်း ကားကိုသာ ဂရုစိုကြ၍ မောင်းနှငလြာခဲ့ရသည်..။ အိမပြှနအြရောကြ ကားကို ခွံဝင်းထဲ ကြေ့ဝငလြိုကတ်ော့ ပန်းရံများ ရောကန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်..။ ကားဝငလြာတာ မှငရြသညန်ှင့ြ ကိုခငအြေးက ပေါတ်ီကို အောကသ်ို့ ခပသ်ုတသ်ုတ် ထလာသည်..။ ကားရပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ မာလာခိုငကြ ဈေးခွင်းတောင်း ဆှဲ၍ ကားပေါမြှ ဆင်းကာ အိမသ်ော့ကို ဖြင့ြ ဝငသ်ှားသည်..။
ကားဘေးတွင် ရပန်သေော ကိုခငအြေး၏ မကြလြုံးများက မာလာခိုင်၏ နောကသ်ို့ ပါ၍ သှားသည်..။ ကားပေါမြှ ဆင်းလာသော ကိုကြောစြိနကြိုပင် ဂရုမစိုကန်ိုငပြေ..။ ကိုကြောစြိန်၏ စိတထြဲ ခပတ်င်းတင်း ဖြစ်၍ သှားရသည်..။
“ ကိုကြောစြိန်…ဒီနေ့ ကနွောတ်ို့ စဆင်းမယ်..”
“အင်း”
မှငကြှင်းမှ မာလာခိုင် ပြောကကြှယသ်ှားမှ ကိုခငအြေးက ကိုကြောစြိနဖြကကြို လှည့ြ၍ ပြောသည်..။ ကိုကြောစြိနကြ စိတမြပါသလို အင်း လိုကရြင်း ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် ထိုငန်သေော ပန်းရံများကို ကြည့်လြိုကသ်ည်..။
Random Image
“ ဟင်….မင်းနဲ့မှ သုံးယောကထြဲလား…..”
“ ဒီနေ့တော့ ကနွောန်ဲ့ ဟိုစွပကြယွဝြတထြားတဲ့ ကောငလြေး နှစ်ယောကထြဲ ဆင်းမှာ..၊ ရှပအြင်ျကြီ နဲ့ ကောငကြ ဟိုဖကဆြိုကထြဲ လှှတလြိုကရြမှာ..၊ သုံးလေးရကလြောကြ နမှေ ဒီမှာ အကုနလြာဆင်းမယ်..၊ ကနွော့လြူအားကတော့ ခငဗြွားသိတဲ့ အတိုင်းပဲ…”
“ အေးလေ…. ဒီနေ့စဆင်းရင် ပြီးတာပဲ…ဘယလြိုလုပမြယဆြိုတာ အဈကိုကြီးက မင်းကို ပြောထားပြီးပြီ မဟုတလြား….”
“ ပြောထားပြီးပါ ပြီ…”
“ ကဲ….ဒါဆိုလဲ…စလုပတ်ော့….”
စကားစကိုဖြတ်၍ ကိုကြောစြိန် တိုကထြဲ ဝငလြာခဲ့ပြီး ဧည့ခြန်းထဲမှာ ထိုင်၍ ဂွာနယတ်ဈစောငကြို ယူကာ ဖတန်သည်ေ..။ ကိုကြောစြိန်၏ စိတကြ ဂွာနယထြဲသို့ ရောကြ၍ မသှား ၊ မာလာခိုင် ထံသို့သာ ရောကန်သည်ေ..။ ဂွာနယကြို ကြာကြာမဖတန်ိုင်..။ မာလာခိုငကြို တွေ့မှငခြငွစြိတကြ ပြင်းပြလာ၍ သကပြှင်းတဈခကြကြို လေးပငစြှာ ခွ၍ ကိုကြောစြိန် ထရပလြိုကသ်ည်..။
“ အိုး….ကိုကြောစြိနကြှီးကလဲ…အသံမပေး ဘာမပေးနဲ့…၊ ဒီမှာ အဝတလြဲနတော…..”
ထမီကို ရငလြွားရန် လကန်ှင့ြ စုကိုငရြင်း ပြောလိုကသ်ော မာလာခိုင်၏ ဖြေးဖြေးနုနု နို့အုံနှစ်လုံးက နို့သီးထိပလြေးမှ လှဲ၍ အတိုင်းသား မှငန်ရသေည်..။ မာလာခိုငကြ အဝတလြဲတာ အိပခြန်းထဲတွင် မဟုတပြဲ မီးဖိုထဲတွင် ဖြစ်နသညေကြို ကိုကြောစြိန် မစဉြးစားတတ်…။ လကတ်ဈကမ်း အကြာတွင် မှငတ်ှေ့နရသေော မာလာခိုင်၏ ရငသ်ားအိအိများ အလှတွငသ်ာ စွဲငှိနသည်ေ..။
ဗှုံးခနဲ ကိုကြောစြိနကြို တွေ့လိုကရြ၍ အံအားသင့သ်ှားလို့လား မပြောတတ်..။ ထမီကို ခုခွိနထြိ ရငလြွား မဝတသ်ေး..။ နှစ်ယောကသ်ား မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရပ်၍ ကြောငကြှည့န်ပြေီးမှ မာလာခိုငကြ မကြလြှှာခကြာ ထမီကို ဝတရြန် ဖြန့လြိုကသ်ည်..။ အောကဖြကကြို လွှောကသွှားသော ထမီ အပေါန်ားစက နို့နှစ်လုံး လှဈဟပြလိုကသ်လို ဖြစ်သှားသည်..။
“ အို….အာ့….မလုပန်ဲ့….မလုပန်ဲ့……အား….ကို….ကိုကြောစြိနကြှီးနောြ…အိုအို…မလုပန်ဲ့…နောြ…..မလုပန်ဲ့…လို့..”
အိမတ်ှင် သူတို့နှစ်ယောကထြဲသာ ရှိသညဟြူသော အသိနှင့ြ မာလာခိုင်၏ အကငွ့စြရိုကကြို သိထားသော ကိုကြောစြိနကြ မာလာခိုင်၏ ခါးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ အားယူဆှဲပြေ့ရင်း နို့တဈဖကကြို ငုံ့၍ စုပလြိုကသ်ည်..။ ရငဘြတလြေး ကော့တကသ်ှားသော မာလာခိုငကြ အထဈထဈအငေါ့ငေါ့ဖြင့ြ နှုတမြှ တားနသေောလြည်း ကိုကြောစြိနကြ အရေးမစိုကတ်ော့ပါ..။
မာလာခိုငကြလည်း အသည်းအသန် ရုန်းကနခြှင်း မပြု..။ ကနွန်ို့တဈဖကအြား ကိုကြောစြိနကြ လကဖြှင့ြ ညှဈ၍ နယသ်ည်..။ တင်းနသေော နို့အုံလုံးလုံးကြီးတွကေ ကိုငရြတာ အရသာ တွေ့လှသည်..။ ထမီစကို ကိုငထြားသော သူမလကန်ှဈဖကကြ တဖြည်းဖြည်း အောကဖြကသ်ို့ နိမ့ဆြင်းလာသည်..။
“ အိုရှင်……တောြ….တောပြါတော့….တောပြှီ…ကြှနမြကို လှှတပြါ….တော့….ရှင်….”
မကြန်ှာလေး မော့ရင် ပြောနသေော မာလာခိုင်၏ မကြန်ှာလေးမှာ ပြုံးယောငသ်မ်းရင်း နီမှန်းနသညေကြိုတော့ ကိုကြောစြိန် မမှင်..။ နို့ကိုသာ သဲကြီးမဲကြီး စို့နသည်ေ..။ တဈလုံးပြီးတော့ နောကတ်ဈလုံးကို ပြောင်း၍ စို့ပြနသ်ည်..။
“ အို…..မလုပန်ဲ့…..တောပြါတော့…ဆို….ဟင့ြ…ကြှတ်….အ………အား….”
မတတ်တရြပန်သေော မာလာခိုင်၏ ဒူးဆဈလေးများ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်..။ ညှှတ်၍ ကခွငွလြာသည်..။ လူပျိုကြီးသာ ပြောရတယ်…၊ နို့စို့တာက ပညာသားပါလှသည်..။ နို့သီးကို တအားငုံစုပရြင်း လွှာထိပန်ှင့ြ များ ကောကြောထြိုးလိုကတ်ာ မာလာခိုင် ရငခြေါင်းထဲအထိ ကြပကြှပသ်ှားရသည်..။ မကြစြေ့ကို စုံမှိတထြားသော မာလာခိုင်၏ လကထြဲမှ ထမီစက လှတကြခွငွလြာသည်..။
တဖြေးဖြေး လွှောကသွှားသော ထမီစကြောင့ြ လဈဟာသှားသော သူမ၏ ကြောပြင် ပြည့ပြှည့လြေးကို ခါးတွင် ဖကထြားသည့ြ ကိုကြောစြိန်၏ လကမြွားက ရှေ့လွား လွှောတိုကြ၍ ပြတသ်ပပြေးသည်..။ ပြီး …ကနွလြကတ်ဈဖကကြပါ သူမ၏ နောကကြွောသို့ ရောကလြာပြီး ကားစွင့မြို့မောကန်သေော တငပြါးကြီးတွကေို ဖစွည်ှဈသည်..။ နှစ်ယောကစြလုံး တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်ကာ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းထနန်ကြသေည်..။
ပြှတခြနဲ မှညသ်ံနှင့ြ အတူ ကိုကြောစြိနကြ နို့ကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ တပျိုငန်ကထြဲမှာပင် သူ၏ လကမြွားကိုလည်း မာလာခိုင်၏ ကိုယပြေါမြှ ဖယလြိုကသ်ည်..။ အဟင်း…..ဆိုတဲ့ သကပြှင်းခသွံလေးကို ပြုလကြြ မာလာခိုငတ်ဈယောကြ ထမီ စွနတ်ောငဆြှဲလကြသ်ား အိပခြန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားသည်..။
သူမ၏ နောကကြွောမှ လွှောကနွသေော ထမီက အိပခြန်းထဲသို့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ပြေးဝငသ်ှားသော မာလာခိုင်၏ တသိမ့သ်ိမ့ြ တုနခြါသှားသည့ြ တငသ်ားအိအိကြီးများကို အတိုင်းသားနီးပါး လှဈဖောြ၍ နသည်ေ။ သူမ၏ နောကဖြကမြှ ကိုကြောစြိန် လိုကလြာသည်..။ အိပခြန်းထဲ အရောကြ မာလာခိုငကြ ကုတငပြေါကြ အိပယ်ာထကသ်ို့ သူမ၏ ကိုယလြုံးကို ဝုန်းခနဲ ပင် လှဲ၍အခွ အနားသို့ ရောကလြာသော ကိုကြောစြိနကြ သူမ၏ ကိုယပြေါကြို ငုံ့၍ ဖကရြင်း ကုတငစြောင်းသို့ ဒူးထောကကြာ တကလြိုကသ်ည်..။
ထိုအခိုကြ မာလာခိုင်၏ ခါးစောင်းသို့ ဖိထောကမြိလိုကသ်ော အရာက သေးသေးကြေးကြေး မဟုတလြှဟု သိလိုကရြသော မာလာခိုငတ်ဈယောကြ ရငထြဲ တဒိန်းဒိန်း နအေောငပြင် ခုနလြို့သှားရလသည်ေ..။ ကိုကြောစြိနကြ အိပယ်ာထကတ်ှင် တစောင်းလှဲနသေော မာလာခိုငကြို ပကလြကဆြှဲ၍ လှနလြိုကသ်ည်..။ မာလာခိုင် ဘာစကားမှ မဆိုတော့…၊ မကြလြုံးတွကေို စုံမှိတထြားရင်း မကြလြုံးများ အပေါြ၌ သူမ၏ လကဖြွံတဈဖကကြို ကန့လြန့ဖြှတ်၍ တငထြားလိုကသ်ည်..။
တရှူရှူး တရှဲရှဲဖြင့ြ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းထနန်သေော ကိုကြောစြိနကြ သူမ၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲထောင်၍ ထမီကို ခါးသို့ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်..။ မာလာခိုင်၏ ကိုယပြေါတ်ှင် ရှိသော တဈထညတ်ည်းသော ထမီလေးမှာ ခါးနှင့ြ ဝမ်းဗိုကပြေါတ်ှင် ပုံလကြသ်ား …။ သူမ၏ တဈကိုယလြုံးမှာ ဖြေးဖြေးနု၍ တင်းရင်း ဝင်းမှှတန်သည်ေ..။
ကိုကြောစြိနကြ ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီး တံတွေးကို တဈခကြမြွိုခရွင်း ပုဆိုးကို ဖြခလွေိုကသ်ည်..။ တန်းမတန်သေော လီးတနကြှီးက ထိပကြှီးနီရဲကာ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ..။ တငထြားသော လကအြောကမြှ မကြလြုံးကို ခပမြှေးမှေးလေး ဖြင့ကြာ ကြည့်န်သေော မာလာခိုင် စအိုလေးကိုပင် တဈခကြြ ရှုံ့လိုကမြိသည်..။ လီးထိပဝြလေးမှ အရညကြှညလြေးတွပင်ေ စိမ့ြ၍ ထွကန်သည်ေ..။
ကိုကြောစြိနကြ သူမ၏ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကိုင်၍ ဒူးထောကလြကြြ ရှေ့သို့ တိုးလိုကသ်ည်..။ မာလာခိုင် ခိုးကြည့်န်သေော မကြလြုံးများကို ပြန်၍ မှိတခြလွိုကသ်ည်..။
“ ကိုကြောစြိန်……..ကိုကြောစြိန်…..ဗွို့….ကိုကြောစြိန်…..”
အိမရြှေ့မှ ခေါလြိုကသ်ော ကိုခငအြေး၏ အသံ..။ နှစ်ယောကစြလုံး ဆတခြနဲ တုနသ်ှားကြသည်..။
“ ကိုကြောစြိန်…ကိုကြောစြိန်….”
ခေါသ်ံက ဧည့ခြန်းထဲသို့ပင် ရောကြ၍ လာသည်..။ ကိုကြောစြိန် ကမန်းကတန်း ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ ပုဆိုးကို ပြငဝြတရြင်း အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြိုကသ်ည်..။ ထိုအခိုကြ မာလာခိုင်၏ ထံမှ တောကခြေါကလြိုကသ်ံကိုတော့ ရှေ့သို့ အာရုံရောကန်သေော ကိုကြောစြိန် မကြားလိုကရြပေ..။ ဧည့ခြန်းထဲတွင် ရပန်သေော ကိုခငအြေးနှင့ြ ကိုကြောစြိန် မကြန်ှာချင်ြး ဆိုငမြိသည်..။
“ ဘာလဲ…..ကိုခငအြေး…ဒီမှာ အိမသ်ာတကန်တော…..”
“ ဟဲ…….ဟဲ”
ကိုကြောစြိနကြို ကြည့်ြ၍ ကိုခငအြေး ရယလြိုကသ်ည်..။ ပြီးမှ….
“ ဘိလပမြှေ မရောကသ်ေးဘူး…အဲဒါ ပေးပါဦး…..”
“ ဟင်……”
ခကပြှီ….ဘိလပမြှဆေိုင်၏ ဖုန်းနံပါတအြား ကိုကြောစြိန် မသိ..၊ နှယန်ီလှိုငသ်ာ သိသည်..။ ဆိုငသ်ို့ ကားဖြင့ြ အရောကသ်ှား၍ ပြောရုံသာ ရှိသည်..။ ပုဆိုးထဲမှ လီးကလည်း တောငန်တောမှ တဆတဆြတ် ခါနသည်ေ..။ ဘိလပမြှေ မရောကြ၍ ပန်းရံသမားများ ပြနသ်ှားရတာကို အဈကိုကြီး ပြနလြာ၍ သိသှားလငွြ ကိုကြောစြိန် ဆကြ၍ မတွေးတော့…။
လကပြတန်ာရီကို မှှောကြ၍ ကြည့်သ်ည်..။ မနကြ ၈ နာရီခွဲပြီ..။ ကိုကြောစြိန် ခေါင်းနပန်း ကြီးသှားသည်..။ ၉ နာရီခွဲကို နှယန်ီလှိုငအြား သှား၍ ခေါရြအုံးမည်..။ သူ မာလာခိုငန်ှင့ြ တွေ့ဖို့ မလှယတ်ော့..။ ဘိလပမြှဆေိုင် ရောကပြှီးသညန်ှင့ြ ခုခကြခြငွြး ပို့ရနပြှော၍ နှယန်ီလှိုငကြို တဈခါတည်း တန်း၍ သှားခေါရြနသ်ာ ရှိတော့သည်..။
“ ဟင်း………ခုပဲ ကြုပသ်ှားလိုကမြယ်….”
“ ဟဲ..ဟဲ……..”
တဟဲဟဲ ရယ်၍ ရယကြှဲကြဲ လုပန်သေော ကိုခငအြေးကို နားမလညန်ိုငစြှာဖြင့ြ တခကြြ ခေါင်းငဲ့၍ ကြည့်ပြှီး နှစ်ယောကသ်ား အတူတူပင် အိမထြဲမှ ထွကလြာခဲ့သည်..။
————————————–
မာလာခိုငတ်ဈယောကြ သည်းမခံနိုငလြောကအြောင် စိတည်ဈသှားမိရသည်..။ အိပခြန်းထဲမှ ထွကသ်ှားသော ကိုကြောစြိန်၏ ကြောပြငကြို လှမ်းကြည့်ရြင်း တောကတ်ဈခကြြ ခေါကလြိုကမြိသည်..။ သူမ စိတထြဲမှာ အလိုးခံချင်သ်ည့ြ စိတဆြန်ဒတွကေ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်ပေါလြို့နသည်ေ..။ အတောပြင် ခံစားရခကန်သည်ေ..။ မာကြောသော အရာဝတ်ထု တဈခုခုကို စောကခြေါင်းထဲသို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးထည့ခြငွန်သည်ေ..။ အိပယ်ာထကတ်ှင် လူးလှိမ့ရြင်း ခါးတွင် ပတ်၍ ပုံနသေော ထမီကို စိတမြရှညစြှာဖြင့ြ ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်..။
မာလာခိုင်၏ လကတ်ဈဖကကြ ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ရောကသ်ှားပြီး စောကဖြုတကြို စမ်းလိုကသ်ည်..။ အမှှေးထူထူဖြင့ြ စောကဖြုတကြှီးက နဲနဲနောနော မဟုတ်..။ အဆမတန် ခုံးထနသည်ေ..။ ရှှဲနဈအောင် ထွကန်သေော စောကရြညမြွားကိုလည်း စိုခနဲ စမ်းမိလိုကသ်ည်..။ လကမြထိပလြေးနှင့ြ စောကစြေ့ကလေးကို ပြတရြင်း လကည်ှိုးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့ရြန် ပြငလြိုကသ်ည်..။ ဒီလို လုပလြို့မဖြစ်..။ အပျိုဖြစ်ကထဲက သူမ၏ စိတဆြန်ဒကို ဘယသ်ောအခါမှ လကဖြှင့ြ မဖြဖြေောကခြဲ့…။ သိမ်းသှင်း၍ လီးအစဈဖြင့သ်ာ ဆန်ဒဖြည့ခြဲ့သညခြညွြး ဖြစ်သည်..။
မာလာခိုင် စောကဖြုတပြေါမြှ လကကြို ဖယလြိုကပြှီး…သကပြှင်းခလွိုကမြိသည်..။ ထိုအခိုကြ ပူနှေးမာကြောသော အရာတဈခုက သူမ၏ ပေါငရြင်းဘေးဖကသ်ို့ လာ၍ ထိတွေ့သည်..။ ဖြတခြနဲ ဖြစ်သှားရင်း မာလာခိုင် မကြလြုံး ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်..။
“ ဟင်…ရှင်…….ရှင်………”
မာလာခိုင် အံ့သှထိတလြန့စြှာဖြင့ြ ထထိုငမြိမတတ် ဖြစ်သှားသည်..။ သူတွေ့လိုကရြသညကြ ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ ပန်းရံဆရာ ကိုခငအြေးပင် ဖြစ်သည်..။ အလုပကြှမ်း သမားပီပီ သနမြာကစွလြစွြ ဖုထဈသော ကိုခငအြေး၏ အဝတမြဲ့ ခန်ဓာကိုယကြို တွေ့လိုကသ်ော မာလာခိုငအြား တဒင်ျဂ ငှိမသ်ကသ်ှားစသည်ေ..။
“ မင်းလေး…..သိပပြှီး အလိုးခံချင်န်တယ်ေ မဟုတလြား…မင်း မကြုံဖူးသေးတဲ့ အရသာမွိုး ခံစားရအောင် ကိုယလြုပပြေးပါ့မယ်…၊ ကိုယ့လြီးကြီးကို ကြည့်ပြါအုံး……”
လူပုံနှင့ြ မလိုကအြောင် ငှငသ်ာသည့ြ စကားသံအဆုံး စိတည်ှို့ခံထားရသူပမာ မာလာခိုင်၏ အကြည့်ကြ ခငအြေး၏ လီးကြီးဆီသို့ ရောကြ၍ သှားသည်..။ ပြူးနသညေ့ြ ဂေါလြီကြီး ငါးလုံး လီးပေါတ်ှင် ရှေ့ဆင့ြ နောကဆြင့ြ နှစ်လုံး အောကတ်ှင် တဈလုံး ၊ ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြစြီတွင် တလုံးစီ..။ ပြဲလနတ်န်းမတန်သေော လီးကြီးကို ခငအြေးက တဆတဆြတ် လုပပြှသည်..။
စိုကကြှည့န်သေော မာလာခိုငတ်ဈယောကြ ခါးလေးကော့တကမြတတ် စအိုဝကို ရှုံ့ရှုံ့သှင်းမိနရင်ေး စောကရြညကြှညတ်ှေ ထပ်၍ စိမ့ထြှကလြာသည်..။ ခငအြေး ငုံ့၍ မာလာခိုင်၏ ကိုယလြုံးကို ပြေ့၍ မယူလိုကသ်ည်..။ ခငအြေး လကထြဲ စွေ့ခနဲ ပါသှားသော မာလာခိုငကြ ခငအြေး ကိုကြညန်ူးစွာဖြင့ြ ရှကကြိုးရှကကြန်းလေး ကြည့်လြိုကသ်ည်..။
မိန်းမများသည် သူတို့၏ ကိုယခြန်ဓာအား ယောကြွားက နိုငန်ိုငန်င်းနင်း ခွီမပြေ့ယူတာကို ကြညန်ူးလိုလားစွာ ခံချင်ကြှသညခြညွြး ဖြစ်သည်..။ ခငအြေးက မာလာခိုငအြား ကုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတ်၍ တငလြိုကသ်ည်..။ ကုတငစြောင်း လိုးနည်းဖြင့ြ လိုးတော့မညကြို သိလိုကသ်ော မာလာခိုငကြ သူမ၏ တငသ်ားကားကားကြီးကို ကုတငစြောင်းတွင် အသားကအွောင် ပြုပြငန်ရောယူရင်း ပေါငန်ှဈချောင်း ကို ကားလိုကသ်ည်..။
သူမ၏ တဈကိုယလြုံးကို မကမြောစွာ ကြည့်ရြင်း ကိုခငအြေး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ စိုရှှဲနသေော စောကပြတဝြသို့ သူ့လီးဒဈကြီးကို မှုပအြောင် ထိုး၍ အသှင်း မာလာခိုငကြ တွဲလောင်းခထွားသော ခွနှစ်ေချောင်းကို မယူ၍ ကုတငစြောင်းတွင် ဖနောင့န်ှင့ြ နင်း ပေါငကြိုကားကာ သူမ၏ တငပြါးကြီးကို အစွမ်းကုန် ကော့၍ ကော့၍ အောကမြှ ပင့ကြာ ကော့ထိုးပစ်လိုကသ်ည်။
“ပြှတ်….ဗွဈ…….. ဖြစ်…….. ပြှတ်………. ဖြတ်………”
“ အား………ဟင်း………..”
ခံချင်လြှန်းနသေော မာလာခိုငကြ အောကမြှ ကော့၍ ပင့တ်ငကြာ ချောကခြါ ခုနဈခါလောကြ လိုးလိုကပြှီးတော့မှ တဒင်ျဂ စိတကြွနပေသ်ှားပုံဖြင့ြ ခငအြေးကို မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်.။ ပြီးတော့ တဈခကြပြှုံးပြလိုကပြှီး သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ကုတငဘြေးတွင် မတတ်တရြပန်သေော ခငအြေး၏ ခါးကို လှမ်းခွိတကြာ ဆှဲယူလိုကသ်ည်..။ မာလာခိုငကြ အောကမြှ ပင့ြ၍ လိုးအပြီး တငပြါးကြီးကို မှေ့ယာပေါပြှန်၍ အခွ တဝကသ်ာသာ ကြှတ်၍ ထွကန်သေော လီးကြီးကို ခငအြေးက မာလာခိုင် သူ့ကို ခွထေောကဖြှင့ြ ခွိတ်၍အဆှဲ လီးကိုပါ တပါတည်း လိုကလြိုးသှင်းသည်..။
“ အ……….အ…..အ…အား….ဟင်း ဟင်း…..”
မာလာခိုင် ရငဘြတလြေး ကော့ ခေါင်းလေးမော့၍ တကသ်ှားသည်..။ လီးကိုသှင်းတာက ဖြေးဖြေးလေး..။ ဒါပမယေ့ြ ဂေါလြီငါးလုံး၏ ဒဏကြ မသေးလှ..။ ပြီး လီးကြီးကလည်း သံချောင်းကြီးအလား မာကြောလှန်းလှသည်..။ စောစောက ရမျမကဇြောကြောင့သ်ာ အာသာငမ်းငမ်း ဖြင့ြ ပင့လြိုးခဲ့ပမယေ့ြ အထိုကအြလွောကြ ကြနပေသ်ှားရသောလြည်း ခုလို ထိထိမိမိ မရှိလှ..။
အပျိုလည်း မဟုတ် ၊ ယောကြွားတောတ်ောမြွားများနှင့ြ ကြုံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်လင့ကြစား မာလာခိုငမြှာ အပျိုစငလြေးပမာ တဈကိုယလြုံး အသားတွေ ဇိုးဇိုးဇတဇြတ် တုနန်ပြေီး သှင်းလိုကသ်ော လီးက တဆုံးဝငရြန် လကန်ှဈလုံးလောကအြလို ခငအြေးက အားဖြင့ြ ဆောင့ြ၍ တဆုံးသှင်းခလွိုကသ်ည်..။
“ ဗှဈ…ဖြတ်…..အ…အမလေး….အ…..ဟင်းဟင်း….လုပ် လုပ်….ဆကဆြောင့ြ..အမလေး…..လေး…..”
လီးအပေါဖြကြ အရင်းနားရှိ ဂေါလြီကြီးက ထောငတ်ကန်သေော စောကစြေ့ကလေးကို အားဖြင့ြ ဆောင့ကြာ စောကပြတအြတွင်းနားသို့ ဖိသိပလြိုကသ်ည်..။ ကော့ခနဲ ဖြစ်သှားရပြီး တဈကိုယလြုံး လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်ကာ လကကြလေးနှစ်ဖကကြ ခငအြေး၏ လကမြောင်းတွကေို မမှီမကမ်း လှမ်း၍ ဆှဲဆုတလြိုကမြိသည်..။
ဒီလို နုနယခြွောမော လှပလှန်းသော မိန်းမမွိုးကို မလိုးဖူးသေးသော ကိုခငအြေးကလည်း မညှာတော့ပါ…။ မာလာခိုင်၏ ဖြေးနုသော နို့နှစ်လုံးကို သူ့လကကြှမ်းကြီးနှင့ြ ဆှဲကိုင် ဖစွည်ှဈ၍ စိတရြှိတိုင်း ဆောင့လြိုးပါတော့သည်..။
“ ပြှတ်….ပလှတ်…….. ဘှတ်…. အား…… အမလေး…… အဈကိုရဲ့… အမလေး…လေး..ဟင်းဟင်း……… ကောင်းလှခညွလြား…. နောြ…… အင်း….. အင်း”
တအားဆောင့န်သညေ့ကြှားမှ အားမရနိုင် ဖြစ်လာရသော မာလာခိုငကြ သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ခငအြေး၏ ခါးမှ ဖယ်၍ မိုးပေါသ်ို့ ထောငလြိုကသ်ည်..။
“ ပြှတ်…ဖြတ်…. ပြှတ်….. ဘှတ်…. အ….ဟင်း…. ဟင်း….. အိ….အီး……. အ……”
မာလာခိုင်၏ ထောငထြားသော ခွနှစ်ေဖကကြ ရမ်းခါ၍ နသည်ေ..။ မာလာခိုင် မကြလြုံး မပြင့တ်ော့.။ ခငအြေး၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ လွှော့မသှားသည့ြ အပြင် ပို၍ ပြင်းထနသ်ှကလြကလြာသည်..။ မကြာလှသော အခွိနတ်ှငတ်ော့……
“ ပြှတ်….ပလှတ်….ပြှတ်…..ဖြတ်…ဖတ်…..”
“ အား…အ…….အမလေး..အို…အို…….အမလေး. ..လေး.အား…..ပြီး…….ပြီး……… အိုး…..ကောင်း……..ကောင်း……အင့ျ………အင့ျ….”
မာလာခိုင်၏ တငသ်ားကြီး ကုတငစြောင်းမှ လှတထြှကသ်ှားသညအြထိ ကော့၍ ကော့၍ တကလြာပြီး အရတွေေ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့သည်..။ ကိုခငအြေးလည်း မကြာခင် ကိုကြောစြိန် ပြနလြာတော့မည် ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ နောကရြကတ်ှလည်ေး ရှိသေးတာပဲ ဟု တွေးကာ စိတကြိုလွှော့ကာ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကရြင်း ရှေ့သို့ငုံ့၍ မာလာခိုငကြို ကြုံးပြီး ဖကထြားလိုကပြါတော့သည်..။
————————————–
“ အနတ်ီလေး…..နကေောင်းရဲ့လား……”
ငှစကျေကူ တဈထပကြို ကိုင်၍ အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြာသော နှယန်ီက မီးဖိုခန်း ဝငပြေါကန်ားတွင် ရပလြကြြ ခန်ဓာကိုယ် လေးပငစြှာဖြင့ြ မလှုပခြငွလြှုပခြငွြ လှုပရြှား ခကြပြှုတန်သေော မာလာခိုငကြို မေးလိုကသ်ည်..။
“ ကောင်းပါတယ်….နှယန်ီရဲ့…ညက အိပရြေးပကြလြို့ နုံးနလေို့ပါ….”
ဖြမေိဖြရော ဖြလေိုကသ်ည်..။
“ အင်း………”
ရပန်ရောမှ နှယန်ီ လှည့ထြှကမြည် အလုပ်…မာလာခိုင်၏ အသံက ထပ်၍ ထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။
“အောြ…ဒါနဲ့……နှယန်ီ.. ညကရွင် တို့မိန်းမသားနှစ်ယောကထြဲ အဲဒါ ဦးကြောစြိနကြှီးကို လာအိပခြိုင်းရင် ကောင်းမလားလို့….”
“ ကောင်းသားပဲ…အနတ်ီလေးရဲ့…နှယန်ီ ပြောလိုကပြါ့မယ်….”
လှည့ထြှကလြာသော နှယန်ီ ဧည့ခြန်းထဲ အရောကြ ဂွာနယဖြတန်သေော ဦးကြောစြိနကြို တွေ့လိုကရြသည်..။
“ ဦးလေး..“
“ ဟေ…..”
“ ဒီမှာ… ပန်းရံဆရာကို ကြိုပေးထားဖို့ ငှေ သုံးသောင်း..”
“ အောျ……အေးအေး..သမီး….”
ငှကေိုလှမ်းယူရင်း ကိုကြောစြိန်၏ မကြလြုံးအစုံက အိမန်ရင်ေး စကပတ်ိုလေးဖြင့ြ လှချင်တ်ိုင်း လှနသေော နှယန်ီ့ တဈကိုယလြုံးကို ခပရြဲရဲ ကြည့်လြိုကသ်ည်..။ မနကကြ မာလာခိုငန်ှင့ြ အစပျိုးခဲ့သော ကိဈစက ကိုကြောစြိနအြား အတောြ ဒုကျခပေးနသည်ေ..။ လီးက ကတွယကြို မရှိ…။
“ နောကပြှီး…အနတ်ီလေးက ပြောတယ်….ဦးလေးကို ညကရွင် အိမမြှာ လာအိပပြေးပါတဲ့…”
“ အင်း….အိပပြေးမယ်……….”
ကိုကြောစြိန် စိတထြဲ ပြောသ်ှားသည်..။
“ ဒါနဲ့…နှယန်ီ…မာလာခိုငကြို ဦးလေး လိုကပျို့ပေးရမှာလား….”
“ ခါတိုင်းတော့….သူအိမပြှနရြင် သူ့ဖာသာ မောင်းသှားတာပဲ…ညနေ သူပြနလြာမှ ကားကို ပြနယ်ူလာမှာပေါ့…ပြီးတော့ နှယန်ီလဲ ဘယမြှ သှားစရာ မရှိတော့ပါဘူး….”
ကိုကြောစြိန် တဈနကေုန် အားလပသ်ှားပြီ…။ ပြောပြီးသညန်ှင့ြ လှည့ထြှကသ်ှားသော နှယန်ီ စိတထြဲ…. “ ဒီနေ့….ဒီလူကြီး အကြည့်ကြ ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး”
ဟုတွေးပြီး…နှုတခြမ်းလေး စူလိုကမြိသည်..။
————————————–
ရချိုး ထမင်းစားပြီး မာလာခိုင် ကားကိုယူ၍ သူမအိမသ်ို့ ပြနသ်ှားခွပြေီ..။ ဦးကြောစြိနကြ အိမရြှေ့တိုကြ ပန်းခွံအောကတ်ှင် ရှိသော ခုံတန်းလွားပေါြ၌ အိပန်သည်ေ..။ အိပယ်ာပေါြ လှဲ၍ မဂျဂဇင်း ဖတန်သေော နှယန်ီ တဈယောကြ သူငယခြငွြးထံ ဖုန်းဆကရြန်း သတိရသဖြင့ြ စာအုပကြို ပိတ်၍ ထထိုငလြိုကသ်ည်..။ ထိုအခါ အိမဘြေး ပန်းခွုံဘေးမှ လှုပခြနဲ တွေ့၍ လှမ်းကြည့်လြိုကမြိသည်..။
“ အို……..”
နှယန်ီ အသကရြှူရပမြလောကြ ဖြစ်ရင်း မကြလြုံးလေး ဝိုင်းသှားရသည်..။ ပြီးတော့ မှငရြသောအရာကို တစိုကမြတမြတ် ကြည့်ရြင်း ဖြေးညှင်းစွာ ထ၍ မှနတ်ံခါးများ ပိတထြားသည့ြ ပြူတင်းပေါကန်ားသို့ တိုးကပလြာသည်..။ သူမ မှငန်ရသေညကြ ဧရာမ ယောကြွားတနဆြာကြီး ….၊ ထိပကြှီးက နီရဲ ပြဲလနန်ပြေီး လီးကြီးအပေါပြတလြညတ်ှင် အဖုအဖုကြီးတွေ သီးထနသည်ေ..။
လီးကြီးက သာမနအြနအထေား မဟုတပြဲ ထောငမြတန်တောမှ….ရှေ့တည့တ်ည့သ်ို့ တန်းတန်းကြီး….။ ကြည့်န်သေော နှယန်ီ တဈကိုယလြုံး နှမ်းနယသ်လိုဖြစ်လာပြီး တုနတ်ုနရြငရြင် ဖြစ်၍လာသည်..။
“ ကြည့်ရြတာ…ဟို ကိုခငအြေး ဆိုတဲ့ လူကြီးပဲ….တောသ်ေးတယ်…လူကြီးမကြန်ှာက ပန်းရုံနဲ့ ကြယန်လေို့ ငါ့ကို မမှငရြဘူး…”
ကြည့်ရြင်း နှယန်ီ၏ မိန်းမအင်ျဂါလေးထဲမှ တဈမွိုးတဈမည် ခံစား၍ လာရလသည်ေ..။
“ ငါ…..ဘာဖြစ်တာလဲ မသိဘူး…”
အရှကတ်ရား…၊ မိန်းမသား အိန်ဒွဖြငေ့ြ ဖိသိပထြားခဲ့သော သူမ၏ သှေးသားတို့က ကာမဆန်ဒတို့ တွန်းကန် ပြင့ထြှကလြာကြလပြေီ…။ ပြဲလန်၍ အစွမ်းကုန် တောငမြတန်သေော လီးကြီးက အငှိမမြနေ..၊ ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ လှုပ်၍အသှား နှယန်ီ အသကရြှူများပင် ကြပလြာပြီး ရငထြဲတွင် နင့ခြနဲ နင့ခြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားရသည်..။
“ စောစောက ငါအိပယ်ာပေါမြှာ လှဲပြီး စာဖတန်တေုန်း ပေါငကြိုထောငပြှီး ခွိတထြားသော့ စကပကြ ခါးပေါြ လနကြပြှီး အောကပျိုင်းမှာ ဘာမှ မရှိဘူး..၊ သူ…ငါ့ကို လာချောင်းကြည့်ပြှီး ငါ့ဟာလေးကို တွေ့ပြီး ဒီလို ဖြစ်နတောများလား…. အို….အို……..”
နှယန်ီ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနသ်ှားရပြနသ်ည်..။ စောကဖြုတလြေးထဲမှလည်း ဘာတွမှန်ေးမသိ… ညှဈထုတလြိုကမြိသလို…။ နဂိုကမှ ပြဲနသညေ့လြီးကြီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ကိုင်၍ ထပကြာ ဖြဲခနွသည်ေ..။ နှယန်ီ မနနေိုငတ်ော့..။ စကပလြေးအောကသ်ို့ လကလြွှိုလိုကပြှီး စောကဖြုတကြလေးကို ကိုငစြမ်းလိုကမြိသည်..။ သူမက အိမမြှာနရင်ေးမို့ ဘာအောကခြံကိုမှ မဝတတ်တ်…။
“ ဟင်….”
သူမ စောကဖြုတလြေး တဈခုလုံး အံ့သှလောကအြောင် ခုံးထ မာကြောနပြေီး အရညတ်ှကလေည်း အတောမြွားများပင် စိုရှှဲနအေောင် ထွကကြနွသည်ေ..။ အရညတ်ှကလေည်း လကန်ဲ့ ထိမိလိုကတ်ော့ ခွှဲကြိစေးထန်း နသည်ေ..။ လီးပြဲကြီးကို ကြည့်ရြင်း စောကဖြုတလြေးကို လကန်ှင့ဖြိဖိပြီး လေးငါးခကြလြောကြ ပြတတ်ိုကပြဈလိုကသ်ည်..။
“ အို….အိုး….အမေ့…… အိုး……ကောင်းလှခညွလြား…….၊ အရသာ ရှိလိုကတ်ာပါလား..။” စိတထြဲ နဲနဲ ကြနပေသ်ှားသည်..။
“ ဟင်…ကြှတ်…..”
ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်သေော ဟိုလူကြီး ထိုငန်ရောမှ အထ သူမနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြိပြီး လူကြီးက ပြုံးပြ၍ လှည့ထြှကသ်ှားသည်..။
“ ငါ့နှယ်…..နောြ……သသော သလေိုကခြငွတ်ာပဲ…..”
တဈကိုယလြုံး ထူပူသှားသော နှယန်ီ တဈယောကြ အိပယ်ာပေါသ်ို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်လှဲခလွိုကမြိလတေော့သည်..။
————————————–
“ ဟာ….ကိုခငအြေး…ပြနတ်ော့မလို့လား…..”
“ ဟုတတ်ယ်…ကိုကြောစြိန်…ဒီနေ့ ခငဗြွားက ငှထေုတပြေးထားတော့ ခငဗြွားကို ပြုစုရအုံးမယ်”
“ဟာ……..ရပါတယ်….ဗြာ…..”
“ ကဲ…မင်းပြနတ်ော့…….”
ကိုခငအြေးက သူ့တပည့ကြောငလြေးကို လှည့ြ၍ ပြောလိုကသ်ည်..။
“ ဟုတကြဲ့..ဆရာ…..”
“ လာဗွာ…ကိုကြောစြိန်..ဆိုငကြ လမ်းထောင့တ်င် ရှိတာပဲ…လိုကခြဲ့ဗွာ…”
“ အဲ….ခဏလေး….နောျ……”
ကိုကြောစြိနကြ အိမထြဲဝင်၍ ဧည့ခြန်းထဲ၌ ရပလြိုကသ်ည်..။
“ နှယန်ီရေ….ဦးလေး အပြင် ခဏ သှားလိုကအြုံးမယ်……”
“ ဟုတ်……”
နှယန်ီ၏ တုံ့ပြနသ်ံအဆုံး ကိုကြောစြိနသ်ည် ခငအြေးနှင့ြ အတူ လမ်းထိပရြှိ စားသောကဆြိုငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ..။
————————————–
မှောကလြကြြ အိပန်လေို့လဲ ခံစားခကြြ ဝဒနောက မပြောကြ..။ ပကလြကလြှန် အိပတ်ော့လည်း ဝဒနောက မထူခွား..။ နှယန်ီ စိတည်ဈမိသည်..။ တဈကိုယလြုံး နမထေိ ထိုငမြသာဖြင့ြ စိတထြဲတွင် တဈခုခု လိုနသလေို ပင် ဖြစ်နရသေည်..။ စိတကြူးတဈခုရ၍ နှယန်ီ လှဲနရောမှ ထ၍ သူမ၏ အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြာပြီး ဒကဒြီတို့ အိပခြန်းကို ဖြင့ြ၍ ဝငလြိုကသ်ည်..။
ပြီးတော့ ဒကဒြီ စားပြဲအံဆှဲများတွင် ဟိုရှာဒီရှာလုပရြင်း စီဒီခွေ တဈခပြကြို ဆှဲယူ၍ စကတ်ှငထြည့ကြာ ကြည့်လြိုကသ်ည်..။ အခွကေ အပြာကား .။ ဒီအခွေ ရှိတယဆြိုတာ အရငကြ ဒကဒြီတို့အခန်း ရှင်းပေးရင်း တွေ့လို့ စမ်းကြည့်ပြှီးပြီ..။ ကောင်းလိုကသ်ည့ြ ဇာတကြား..။ ဇာတလြမ်းလည်း ဆုံးရော နှယန်ီ စောကဖြုတလြေးလဲ ရှှဲနဈလို့နသည်ေ.။ ပြီးတော့ ခံစားနရသေည့ြ ဝဒနောကလည်း မသကသ်ာသည့အြပြင် မီးလောငရြာ လပငေ့ြ ပိုလို့တောင် ဆိုးလာသည်..။
နှယန်ီ အခွကေို သူ့ နရောသူ ပြနထြားရင်း စားပြဲပေါတ်ှင် ဝီစကီ ပုလင်း ရသနေ့ဗြူးနှင့ြ ဖနခြှကတ်ို့
အဆငသ်င့ြ တွေ့လိုကသ်ည်..။ မူးမူး နှင့ြ အိပပြွောသ်ှားရင် ကောင်းမညဟြု တွေးမိကာ ဝီစကီ နှစ်ပကန်ီးနီး လောကထြည့ြ၍ ရနှငေ့ြ ရောပြီး သောကပြဈလိုကသ်ည်..။
အရငကြ တဈခါနှစ်ခါလောကြ မှည်းစမ်းသောကကြှည့ဖြူးသည်..။ ခုလောကတ်ော့ မများပေ…။ နှယန်ီ အိပခြန်းထဲ ပြနရြောကတ်ော့ အူရိုင်းလေး ဖြစ်၍ အရကရြှိန် အတောတ်ကလြာသည်..။ သူမ ကိုယပြေါရြှိ အဝတအြစား အားလုံးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ သူမ၏ ဗလာကငွြးနသေော ကိုယလြုံးကို မှနရြှေ့တွင် လှည့ပြတကြှည့ရြင်း ပေါငလြေးနှစ်ဖကကြို ကြ၍ ကားပြီး ငုံ့ကြည့်လြိုကမြိသည်..။
အို….သူမ စောကဖြုတလြေးမှ အရညလြေးတွေ အောကသ်ို့ အမွှငလြေးတွတန်ေးကာ တွဲလောင်းလေး ထွကကြလွာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်..။ သူမ ဆူဝနသေေော သှေးသားဆန်ဒကို ဘယလြိုမှ ထိန်းမရတော့ပါ..။ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးနှစ်ခုကို လကည်ှိုးလကမြတို့ဖြင့ြ ဖိ၍ ဟလိုကသ်ည်..။ နီရဲနသေော စောကခြေါင်းဝလေးတွင် မနကြညွြးစေ့လောကရြှိသော စောကစြေ့ကလေးက ထိုးထိုးထောငထြောငလြေး ဖြစ်နသညေကြို မှနထြဲတွင် အတိုင်းသား တွေ့မှငလြိုကရြသည်..။
ထိုခဏတွင် နှယန်ီ၏ စိတအြာရုံတွင် စောစောပိုင်းက သူမတွေ့မှငခြဲ့ရသော လီးပြဲကြီးကို သတိရမိသှားပြီး မကြလြုံးလေး မှိတကြာ စိတမြှန်းဖြင့ြ လီးကြီးကို မှငယ်ောငကြာ စောကပြတဝြလေးကို လကခြွောင်းထိပလြေးများဖြင့ြ လှည့ပြှတပြေးနမေိသည်..။ အို….အရသာ….ရှိလှပမယေ့ြ…..အားမရချင်ြ…။ ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ….။ နှယန်ီ မှနရြှေ့မှ လှည့ထြှကခြဲ့ပြီး ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငလြိုကသ်ည်…။ ပြီးတော့ ပကလြကလြှနခြကြာ ပေါငကြား၍ စောကပြတဖြောင်းဖောင်းလေးကို ပြတ်၍ ကလိမိသည်..။
နှယန်ီသည် နဂိုက ထကြှနသေော ရမျမကစြိတကြို လကဖြှင့ြ ဖြဖြေောကရြင်း အပြာကားကို ကြည့်ခြဲ့ပြီး အရကကြိုပါ သောကလြိုကမြိလတေော့ သူမ၏ ရာဂစိတတ်ှကေ အဆမတနပြင် ထကြှလာရုံမက အရှကတ်ရားပင် မရှိတော့သလောကြ နီးနီး ဖြစ်လို့နပေါပြီ..။
“ ဟင်း………ဟင်း..အင့ျ….အင်း…….”
ပြတရြင်း စောကစြေ့ကလေးကို ထိမိတော့ ကငွဆြိမ့တ်ကသ်ှားသည်..။ ဒီတော့ စောကစြေ့ကို ဖိ၍ ပြတသ်ည်..။ စောကခြေါင်းထဲကို တစုံတခု ထိုးထည့ခြငွသ်ော စိတတ်ှကလေည်း ပြင်းပြထကသ်နလြို့ လာရသည်..။ မှိတထြားသော မကြလြုံးထဲတွငတ်ော့ သူမတွေ့ခဲ့သည့ြ လီးကြီးကို အာရုံ မပြတပြေ..။
“ အင်း..ဟင်း..ဟင်း…..ရှီး……အ….”
“ ကြှီ..”
အိပခြန်းတံခါး ပြင့သ်ှားသံ ကြားသဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အထဲကို လှမ်းဝငလြာသော ကိုကြောစြိနကြို တွေ့လိုကရြသည်..။ တဈနေ့လုံး မငှိမ်းနိုငတ်ဲ့မီး အရကပြါ ထပသ်ောကလြာလိုကတ်ော့
ကိုကြောစြိနတ်ဈယောကြ ရဲဝံ့၍ နပေါပြီ..။ အိပခြန်းထဲမှ ငှီးသံ သဲ့သဲ့ ကြားရ၍ တံခါးကို ဟကြည့်လြိုကရြာ နှယန်ီတဈယောကြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်နတော တွေ့လိုကရြတော့ ကိုကြောစြိန် ခကြခြငွြးပင် အခန်းထဲသို့ လှဈခနဲ ဝငလြာခဲ့လိုကတ်ော့သည်..။
“ ဟင်……….ဦးလေး…….”
နှယန်ီ မကြလြုံးလေးတွေ ဝိုင်းသှားရစဉြ ကိုကြောစြိနကြ အခန်းထဲ အရောကြ မတတ်တရြပ်၍ ပုဆိုးကို ခွှတခြပြဈလိုကသ်ည်..။
“ အို……..”
တန်းမတန်သေော အကြောပျိုင်းပျိုင်းဖြင့ြ လီးတနမြဲမဲကြီးက ပြဲလန်၍တော့ မနေ ..။ စောစောက လီးကြီးထကတ်ော့ ကြီးသည်..။ ရှညသ်ည်..။ ကိုကြောစြိနကြ အသားဖြူပမယေ့ြ လီးကြီးက မဲမဲကြီး..။ ကိုကြောစြိန် ရှေ့သို့ လှမ်းလိုကရြင်း သူ့အင်ျကြီကိုပါ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်..။ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားပပြေီ..။ နှယန်ီ လူးလဲထလိုကပြှီး သူမ၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကို ကုတငစြောင်းတွင် ဒူးထောကြ၍ ထိုငလြိုကသ်ည်..။ ရှေ့သို့ လှမ်းလာသော ကိုကြောစြိန် သူမနှင့ြ လကတ်ဈကမ်း အကြာသို့ ရောကလြာသည်..။
“ နေ…နအေုံး…..ဦးလေး…..”
ကိုကြောစြိန် ရပလြိုကသ်ည်..။ နှယန်ီက အိပယ်ာပေါတ်ှငပြင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြ နောကသ်ို့ ပြန်၍ ထောကကြာ လီးကြီးကို ကြည့်ရြင်း စောကပြတထြဲ လကခြလယ် ထိုးထည့ကြာ ကလိသည်..။
“ ဟို….ဦးလေးဟာ ကြီးကို….ဖြဲ…..ဖြဲလိုကျ…..”
ကိုကြောစြိန့လြီးက ထိပဝြပေါရြုံသာ ရှိသော လီးငုံမွိုး ဖြစ်သည်.။ တဆတဆြတတ်ုနန်သေော လီးကို ကိုကြောစြိနကြ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ထိပဖြွားမှ အရညပြှားကို ဒဈကြီးပေါအြောင် ဆှဲလှနခြလွိုကတ်ော့ စိုကကြှည့န်သေော နှယန်ီ၏ လကခြလယကြ စောကပြတထြဲသို့ ပို၍ ပြင်းပြင်းထနထြန် မှနမြှနဆြနဆြန် ဖြင့ြ အသှင်းအထုတ် လုပလြာသည်..။
“ အင်း…ဟင်း…….အင့ျ….အင်း……”
အနီးကပ် တွေ့နရသေော ကိုကြောစြိန် မနနေိုငတ်ော့
“နှယန်ီလေး…..သမီး စောကပြတလြေးထဲ ဦးလေး လီးကြီး ထည့လြိုကရြင် ဒီထကြ ပိုကောင်းမှာ ..သမီးရဲ့.”
“ ထည့ြ….ထည့လြေ….လာ..လာ….”
နှယန်ီက လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လှမ်းဆှဲခေါသ်ည်..။ ရှေ့သို့ တိုးကပလြာပြီး ကိုကြောစြိနကြ ကုတငပြေါမြှ နှယန်ီကို ကုတငစြောင်းတွင် ကန့လြန့ဖြှတ် လှဲစပြေီး သူမ၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို သူ့ပုခုံးတဖကစြီ တွငတ်ငကြာ လီးထိပကြို စိုရှှဲနသေော စောကပြတအြဝတွင် တေ့ကပလြိုကသ်ည်..။
“ သှင်း……သှင်း တော့ လေ……”
“ ဗွဈ….ဗွဈ……ဖြတ်….အား……..အီး…အား…..အမေ့….အီး….”
စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့သော ကိုကြောစြိနကြ လီးကို အဆုံးဝငအြောင် တဈခကြတ်ည်းဆောင့ြ၍ သှင်းခလွိုကသ်ည်..။ နှယန်ီတဈယောကြ ကော့တကသ်ှားပြီး တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်ရှောသည်..။ ကိုကြောစြိန် ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်..။ မဆန့မြပြဲဖြင့ြ လီးကြီးတဆုံးဝငန်သေော စောကပြတလြေး အဝမှ သှေးစီးကြောင်းလေး တွေ့လိုကရြသည်..။ လကလြှမ်း၍ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ခွပေေးလိုကသ်ည်..။
“ လုပ်…..လုပလြေ…ဦးလေးရ…..အ..အမလေး.. လေး….”
“ နှယန်ီလေး….အင်း..အင်း…..ကောင်းလား..”
သှေးထွကန်မှန်ေး သိ၍ နာကငွမြှု သကသ်ာအောင် အဆောင့ရြပပြှီး နို့တွကေို ကလိပေးနရောမှ မေးလိုကသ်ည်.။
“ အင်း……ဟင်း…..လုပ်….လုပ်..နာနာလေး…ကောင်း…ကောင်းတယ်……..ဆောင့ပြေးပါ….အား… အင့ြ…..အမေ့…….တအားဆောင့ပြေးပါ…..”
“ အ…အား…..ဆောင့စြမ်းပါ…ဦးလေးရဲ့ ..ဘာလဲ..အားမရှိဘူးလား….ကြှတ်…ကြှတ်…. အင့ြ..ဟင့ြ…….”
ကိုကြောစြိန် သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို ဖိညှဈဆှဲကိုငပြှီး အသားကုန် ဆောင့လြိုးပါတော့သည်..။
“ ဗွဈ……..ဘှတ်……ပလှတ်…….ဖြတ်…..ဗွဈ……အား…….အင်း……အင့ျ………အ..အမေ့
အား.အိ…..အ…..”
နှယန်ီ ခါးလေး ကော့တကကြာ ခေါငလြေး ဘယည်ာရမ်းခါရင်း တဈခွီ ပြီးသှားသည်..။ မပြီးသေးသော ကိုကြောစြိနကြ အရှိနကြို လွှော့၍ တဈခကြခြငွြး ဆောင့ပြေးသည်..။ နှယန်ီ အာသာပြသေေးပုံမရ..။ စောကပြတထြဲမှ တလှုပလြှုပ် တရှရှဖြင့ြ သူ့လီးကြီးကို ဖစွည်ှဈ ဆုပန်ယပြေးနသလေို ..။ တဈခကြခြငွြး ဆောင့ပြေးနရောမှ ခဏအကြာ နောကတ်ဈခွီအတွကြ အပြီးလိုးရန် အိုငထြှန်းရှှဲနဈနပြေီး ချောခြွှတခြွှတ် ဖြစ်နသေော အရညမြွားကို သုတပြေးရန် ရညရြှယ်၍ ကိုကြောစြိန် လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်..။
“ အိုး….မထုတ်…..မထုတန်ဲ့လေ…လုပ်….လုပ်…လုပလြေ… ဦးလေးကလဲ..ကြှတ်..ပြောလိုကရြတာနောြ…..ဟင့ဟြင့ြ…..”
“ လိုးပါ့မယ်..နှယန်ီရဲ့…တောကြှာ နှယန်ီလေးကသာ နာတယ် တောပြှီ မပြောနဲ့…”
“ အံမာ….ဦးလေးကလား…နှယန်ီ ခံနိုငအြောင် ခံမယ်….စိနလြိုကြ..လေ….ဦးလေး တဈညလုံး လိုးပေးမလား..ဦးလေး အားကုနသ်ာ လုပ်…ကြဲချင်ြ ကြဲသှားပလေ့စေ…ဦးလေးဟာကြီးသာ မထုတပြဈနဲ့….နှယန်ီ အောင့ပြှီး ခံနိုငအြောင် ခံမယ်…..”
နှစ်ယောကသ်ား တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ရြင်း ပြုံးလိုကကြှကာ ဒဈပေါသ်ညအြထိ အပြငသ်ို့ရောကန်သေော လီးကြီးကို ဗှဈခနဲ တဆုံး ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ော့ နှယန်ီလေးမှာ အင့ခြနဲ အသံလေးထွကကြာ ဟင်းခနဲ သကပြှင်းလေးခွ၍ မကြလြုံးလေး နှစ်လုံးကို မှိတခြလွိုကပြါလတေော့သတည်း….။
ပြီးပါပြီ။