အောစာအုပ်

ငယခြစွဟြောင်းတွပေါ

လူတိုင်းမှာ နှလုံးသားတဈခုစီ ရှိကြတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကမွဆီမှာ ရှိတဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဖောကထြုတပြဈလိုကခြငွသ်ည်။ နှလုံးသားမရှိရင် အသကဆြကမြရှငန်ိုငဘြူး ဆိုတာသိပမေဲ့ ကမွ ဆကပြှီး မခံစားနိုငတ်ော့လို့ပါ။

ဒီလို ဆောင်းလမှေူးတဲ့ ညခမွြးအခါမွိုးဆို သာတောင် ဆိုးလှပါသည်။ ခုတငတ်ှေးရင် နှလုံးသားထဲ တဆဈဆဈနာလှ၏။ တသကမြှာ တယောကသ်ာ ခစွတ်ယဆြိုတာ ကိုယတ်ှမေို့ ကမွ လုံးဝယုံကြညခြဲ့ပြီ။ ယနေ့ထကတ်ိုင် သူ့ရဲ့ ပုံရိပတ်ှေ၊ သူ့ရဲ့စကားသံတွေ၊ သူ့ရဲ့အနံ့အသကလြေးတွေ၊ သူ့ရဲ့အထိအတွေ့တွကေ ကမွ ကိုယခြန်တာနဲ့ နှလုံးသားကို လှည့ပြတလျှောငမြှိုကလြို့ ကောင်းနတေုန်း။ ပူလောငလြှန်းလှတယ် ပြောမလား၊ သချင်ေလြောကအြောင် ဘဝကို စိတကြုနစြတောလား ဆိုတာသချောမသိ။ ယခုမှာတော့ သာ၍သာ ဆိုးနလပြေေီ။

ကမွဘဝမှာ သတိရ အမှတရြစရာ ညအခွိနတ်ှကေ များသမို့ ခုလိုည ခမွြးမနတေော့ ကမွနှလုံးသားကို ဦးနှောကန်ဲ့ ထိန်းခွုပဖြို့ရာ မတကန်ိုငတ်ော့ပြီထင်။ အတွေးတွေ လှနန်တောနှင့ြ နံနကြ အစာခံစာအတွကြ ကြိုခကြန်သေော ထမင်းအို ဝကနွေတောတောင် မမှငတ်ော့ပေ။ ထမင်းအိုးဖုံးကို လတန်ှီးမပါပဲ မေ့လွော့ခါ လှမ်းဖယလြိုကြ၏။

တခွိနကြ ဒီနရော ဒီအခွိနလြေးမှာပဲ ခုလိုအပူလောငခြဲ့တုန်းက နှေးထွေးလှတဲ့ သူ့လကတ်စုံက ခကြခြငွြးရောကလြာပြီး အေးလှတဲ့ သူ့နားရှကကြို ကပခြါ အပူသကသ်ာအောင် ပြုလုပပြေးခဲ့ဖူးသည်။

ဟုတပြါတယ် ဒီမီးဖိုချောငလြေးမှာ သူနှင့ြ ကမွခိုးခွိန်းခဲ့တယ်။ ခိုးခွိန်းတယ် ဆိုတာထကြ သူ အတင့ရြဲစွာ ခိုးဝငခြှင်းဖြစ်သညကြ ပိုမှန်၏။ မနကြ ငါးနာရီလောကြ လယထြဲဆင်းဖို့ရန် အစာခံစာအတွကြ ညထဲက ခကြန်တေဲ့ အခွိနပြေါ့။ ကမွ မှတမြိပါသေးတယ်။ ကမွတို့ ခစွသ်ူသကတ်မ်း သုံးလတွငပြေါ့။ ခစွသ်ူတွဆေိုပမေဲ့ သူများတွလေို ခစွလြား အဖြတေောင်း ခစွတ်ယ် အဖြပေေး ခစွသ်ူမွိုးမဟုတ်။ တယောကန်ဲ့ တယောကြ နှလုံးသားခွင်း နီးခါ နားလညမြှုကြီးစွာ ခစွကြှခွင်းသာ ဖြစ်သည်။

အဲ့ဒီနေ့ညက အဖကြေီးနဲ့ အမကြေီးကလဲ တနေ့လုံး စပါးရိတသ်ိမ်းကြကရွတာမို့ ပငပြန်းကြီးစွာ အိပမြောကနွကြတေဲ့ အခွိနပြေါ့။ ကမွ တဈယောကထြဲသာ မီးဖိုချောငထြဲ ခကြပြှုပန်တေဲ့ အခွိန်။ ထမင်းအိုး ဝကလွေို့ အမှတတ်မဲ့ လကန်ှင့ြ လှမ်းယူလိုကလြို့ ပူသှားတာကို သူဘယအြခွိနထြဲက ရောကန်တယ်ေ မသိ။ ကမွလကကြို ကိုငကြာ သူ့နားတွင် အပထြားလေ၏။ လကကြ အပူဘယဆြီနမှန်ေး မသိတော့။ ကမွ ထိတလြှနလြှန်းလို့ လိပပြှာလှင့မြတကြ ဖြစ်သှား၏။

ကမွလေ တကယပြါ။ ကမွဘဝမှာ အပြောဆြုံးနဲ့ ရငအြခုနဆြုံးနေ့ရယပြါ။ ကမွမှာလဲ အိမအြပေါမြှာ ဖကြေီးနှင့ြ မကြေီးရှိ၍ ကြောကကြလဲ ကြောကသ်မို့ သူ့ကို အတင်း နှငလြှတ်၏။ မရ။ ကမွမှာ အသံလဲ မထွကရြဲ။ မကြန်ာငယလြေးဖြင့ြ မငိုရုံတမယ် ဟနပြှုခါ ပြနလြှတသ်ောလြည်း မရ။ အံ့မယ် မှို့ကြီးကြောင်းမှာ စာသှားသှားသငန်တေဲ့သူက အေးဆေးတညင်ှိမစြှာပါပဲ။ ကမွရဲ့ ပုခုံးလေးကိုကိုငလြိုကြ နောကပြှီး လတန်ှဈဖကကြ လှိုင်းလေးတွလေို လုပပြှပြီး တိုးတိုးလေးပြောနတယ်ေ။

စိတလြွော့စိတလြွော့ ဘာမှမဖြစ်ဖူး။ အသကကြို ပုံမှနရြှုတဲ့။ သူပြောတဲ့အတိုင်း ကမွလုပကြှည့ပြါသည်။ နည်းနည်းတော့ တညင်ှိမလြာတယ် ဆိုပမေဲ့ ဖကြေီးနဲ့ မကြေီးသိမှာ ကြောကတ်ာထကြ ယောကြွားသားတယောကန်ဲ့ ဒီလိုညကြီး နှစ်ယောကထြဲဆိုတာမွိုးက ကမွနှလုံးသား ဗှောငဆြန်းအောင် ခုနန်လေို့ ဘယလြိုမှ ဆောကတ်ညရြာမရ။

နောကထြပ် ပိုဆိုးသညကြ ပါးလေးကို နမ်းလို့ရမလားတဲ့။ တားသောလြည်းမထူး.. နမ်းပြီး ပြနမြှာလားဆိုတော့ ခေါင်းငှိမ့ပြှ၏။ ဒါဆိုလဲ မှနမြှနန်မ်း ဆိုလိုကတ်ော့ မကြလြုံးပိတထြားတဲ့။ သူပြောတာလဲ ဟုတပြါတယ်။ သူနမ်းတော့မှာကို သိလို့လားမသိ.. ကမွ တကိုယလြုံးထူအမ်းနပြေီး ခွနှငေ့မြှတေောင် မထိချင်တ်ော့ပြီ။ ခစွရြလှန်းတဲ့ ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ အနမ်းကို မိန်းမသားဖြစ်တဲ့ ကမွ ဘဝမှာ ပထမဆုံးမို့ ရငခြုနကြှောကရြှံ့လှသည်။ခန်တာကိုယ် တဈခုလုံးမှာလဲ သှေးလမေဲ့သလိုလို နားထဲလဲ ဘာအသံမှလည်း မကြားရတော့ပြီ။

ဘယလြောကပြင် ကြာသှားတယဆြိုတာ မသိလိုကြ။ နမ်းနိုးနမ်းနိုးနှင့ြ စောင့န်လေိုကတ်ာ တောတ်ောန်ှင့ြ မနမ်းသေး။ မကြစြိကို မဖြင့ပြဲ သူ့အနမ်းကို ထပစြောင့န်လေိုကသ်ေး၏။ နောကဆြုံး မနမ်းသေးဘူးလားဆိုပြီး မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကမွရဲ့ ရှေ့တူရှုအရှေ့ဘကတ်ှင် ရပလြကြသ်ူမရှိတော့။ ဟင်.. သူ နမ်းမယ် ဆိုပြီး ဘယရြောကသ်ှားပြီးလဲ။ သူ့နောကပြှောငပြှီး ပြနထြှကသ်ှားပြီးလား။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ ကမွ သတိကပမြိတာ.. ရပလြကြသ်ာ ကမွ ခွထေောကတ်ှေ ဆောင်းလေးတို့ တိုးခပမြှုကြောင့ြ အေးနတယ်ေ ဆိုတာပဲ။

ကမွ အောကကြို ငုံကြည့်တ်ော့ ကမွ မကြလြုံးတွေ ပြာကနဲဖြစ်သှားသည်။ အေးပါတယ် ဆိုလို့ … သူ ရယလြေ… သူ ကမွ ထမကို မခါ တဖကြ ရနေံဆီမီးခွကြ မီးအလင်းရောငလြေးနဲ့ ကမွ အမှေးပျိုင်းပျိုင်းထူနတေဲ့ ရှှခရေုလေးကို ကြည့်န်ခွင်ေးပါပဲ။ ကမွထငသ်ည် ပထမတော့ သူလေ… ကမွ မတတ်ပရြပလြကြသ်ား အနည်းကားသာသာ ကားနတေဲ့ခွထေောကြ နှစ်ခုကြားကို ခွဖမေိုးအရင်းကနေ ထမီလေးက အသာလပလြို့ ကြည့်န်မှောပဲ။

နောကတ်ော့ ကမွ မကြစြိမဖြင့မြဖြင့မြိ ထမီကို ဒူးကြောသ်ည် ထိကို မခါ ကြည့်န်လေိုကတ်ာ။ ကမွ ခကြခြငွြးကြီး တားမဆီးခင် စွန့အြစွာ ကြကသ်ေ သမေိနေ၏။ နောကမြှ ဘာလုပတ်ာလဲ နင်… နင်.. ဟူသော ဟနအြမှုယာပြ လသေံဖြင့ြ စိတဆြိုးအားကြီးစွာ ဖိဖုံးလိုကြ၏။

ဒါပမေဲ့ ဘယလြိုဖြစ်တယ် မသိ။ ကမွရဲ့ ဒူးတွေ ညှန့ကြနဲ့ ခွကလွှေဲလရတေော့သည်။ အသင့ဆြိုသလို သူက ဒူးထောကခြါ ကမွအား လှဲလကြသ်ား ပြေ့ဖကထြားရင်း ကမွပါးတွကေို နမ်းပါတော့။ ကမွနဖူးတွကေော ကမွရဲ့ လညပြင်းတွကေိုကော။ နောကပြှီး ကမွရဲ့ ရငသ်ားတွကေို ဆုတန်ှယလြကြပြေါ့။ ကမွ ဆေးမိထားတဲ့ သူတယောကလြိုလို ကမွရဲ့ ခွနအြားတွကေို ဆုတထြုတလြှတပြဈလိုကသ်လိုလို အငအြားတဆကမြှ မရှိတော့ခါ သူပြုသမွှကို နုရတော့၏။

ကမွထငတ်ယ် ဒါ နှလုံးသားက တောင်းတတဲ့ ဆန်ဒမဟုတ်။ ကမွ ခန်တာကိုယကြ တောင်းတတဲ့ ဆန်ဒဆိုတာ သိလိုကရြတယ်။ ကမွတို့ အပျိုဖနွြးလေးတွကြေား တူတူချင်ြး စုံကြရငဖြှင့ြ ကြားနကြေ ရငခြုနဖြှယ် ဒီကိဈစစကားတွမေို့ ကမွ တကယပြဲ ကငွန်ာယုယမှုကို ခံချင်ပြါသည်။ ယခုတော့ဖြင့ြ အကြောင်းကြီးငယလြဲ မရှိနိုင်။ ကငွန်ာယုယသူမှာလဲ ခစွလြှန်းသူမို့ ငှိမန်လေိုကတ်ော့သည်။

Random Image
အလှနအြငမြတနမြှ အရသာရှိလိုကတ်ဲ့ ရှိချင်ြးနယ်။ သူ့ရဲ့ အနမ်းတွေ အကိုငအြတွယတ်ှေ၊ အထိအတွေ့တွကေ ကမျဘာပေါမြှာ အဆန်းကယွဆြုံး အကောင်းဆုံးလို့လားတောင် ထငရြ၏။ ခစွလြှန်းသူ သူ့ကိုလဲ စိတခြမွြးသာစချင်ေသ်ည်။ နမ်းနတေုန်း သူ့လကတ်ှကေ ကမွအတွင်းရငသ်ားတွကေို စုပန်မ်းဖို့ထင် အပေါအြင်ျကြီကို လပခြါ သူ့လကကြို အတင်းလွိုထည့တ်ော့သည်။

ခကပြှီ ခကပြှီ.. ကမွပါးစပပြှောနချင်ြေးသာ ဖြစ်သည်။ နှေးထွေးလှတဲ့ သူ့လကတ်ှကေ ကမွရငန်ှဈစုံပြောင်းပြန် လှနမြတကအြောင် စုနဆြနန်ယန်တေော့သည်။ တခါတခါ ကမွရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ခွလေိုကတ်ိုင်း တကိုယလြုံး ဓာတလြိုကသ်လို ကငွကြနဲ့ တကသ်ှား၏။ ကမွ သူ့လကမြောင်းကို တင်းကြပစြှာသာ ဖတထြားမိတော့သည်။

ပထမဆုံးခွိန်းတွေ့သည့ြ နေ့၌ ဒီတငပြဲ တခန်းရပပြှီ မထငန်ဲ့။ သူ့လကတ်ှကေ ကမွရှှခရေုလေး ရှိရာဆီကို ရှေ့လွားလာလို့ နပြေီ။ ဒီတခါတော့ မရပါ။ ကမွရဲ့ စိတတ်ှကေို အတကန်ိုငဆြုံး ထိန်းလိုကရြင်း သူ့လကတ်ှကေို ကိုငခြါ တောသ်င့ပြှီ ကြနပေပြါတော့လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သူ မကြန်ာလေး တဈခကြပြကြရြင်း ကမွကို သချောကြည့်န်တယ်ေ။ နောကြ ကမွ ဆီးခုံပေါကြ သူ့လကကြလေးကို ရုတရြင်း သကပြငွြးကလေး ခတွယ်။ ပြီးတော့ လေးလပြှီး သနားစဖြယ် မကြန်ာငယအြသံလေးနဲ့ ပြောတယ် ကိုငဖြူးတယ် ရှိအောင် ကိုငကြှည့ပြါရစေ တောင်းပနပြါတယတ်ဲ့။

ကမွ အံ့သှသှားတယ်။ကမွ ဒေါသထွကန်တေဲ့ အမူအယာနှင့ြ ကိုငရြင် ဟိုထင်းစငပြေါကြ ဓားမနဲ့ကို ခုတသ်တမြှာလို့ ဟနလြုပခြါ ပြောလိုကတ်ယ်။ မကြန်ာငယလြေးနဲ့ပါပဲ သူထပပြှီး တောင်းဆိုးတယ်။ အမှနတ်ိုင်းပြောရရင် ကမွရဲ့ ရှှခရေုလေးကို ကိုငခြှင့တ်ောင်းထဲက ကမွရှှခရေုလေးမှာ ဗလောငဆြူ ဗွာယာခကန်ပြေီလေ။ ကိုငတ်ာလောကတ်ော့ သမသှေားနိုငပြါဘူး။ ကမွ ကိုယ်၌ကကို အကိုငခြငွခြံ အပြတသ်ပခြံချင်န်တော မဟုတလြား။

ကဲပါလေ.. ဒါပမေဲ့ ကမွ မကြန်ာကို ခပတ်င်းတင်းထား မကြမြှောငကြိုကြုတလြကြြ ကိုငပြှီးရင် ပြနမြှာလား။ သူ ခေါင်းငှိမ့ြ၏။ ကဲ.. ကိုငတ်ော့။ အံ့မယ် သူပြုံးပြီး ကမွရဲ့ ပါးလေးကိုနမ်းတယ်။ ကမွလေ ရငထြဲ ပြောလြိုကတ်ာ။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးနှင့ြ အပြောဆြုံးပတည်ေး။ ဒူးထောကထြိုငလြကြြ ရှိနတေဲ့ သူ့ပေါငပြေါတ်ှင် ခေါင်းလေးတငမြှီလကြြ ခွနှစ်ေဖကကြို စင်းခါ ကားထားလိုကလြေ၏။

နောကြ သူကပြောတယ် မကြလြုံးလေး မိတထြားတဲ့။ ကမွ မှိတလြိုကမြိတယ်။ သူလတကြ ကမွထမီကို လှနခြါ ရှှခရေုလေးကို ကိုငမြယ် အလုပ်။ ကမွ နည်းနည်းစိတခြုခါ သူ့အား စူးစိုကကြှည့ရြင်း ထမီမလှနန်ဲ့ အပေါကြပဲ ကိုငလြို့ အနကြှိတခြါ ခပတ်င်းတင်းတိုးတိုး ပြောလိုကြ၏။ အဲ့ဒီတော့မှ သူက နှစ်သိမ့တ်ဲ့ အမှုအယာနဲ့ လကလြေးကာပြရင်း ဟုတပြှီတဲ့ မကြလြုံးပြနမြိတလြိုကြ တဲ့။ ကမွရှှခရေုလေးကို ထမီပေါကြပဲ ထိတွကေိုငတ်ှယလြိုကတ်ော့တယ်။

ကမွ ရှှခရေုလေးရဲ့ အကကြှဲကြောင်းလေးကြား သူလကလြေးတွကေ လွိုခွီတလှည့ြ နှိုကခြွီတလှည့မြို့ ကမွ အသကဘြယကြ ထွကရြမညဆြိုတာကို မသိ။ သူ့ကို ကမွရှှခရေုလေးအား အခွိနမြညမြွှမည်၍ ပေးကိုငလြိုကသ်ညကြို မဆိုထားနှင့ြ အခွိနတ်ှကေို ကုနမြှာကို ကမွကြောကန်သလေိုလို။ ဒုတိယအကြိမ် အရသာ ရှိလိုကခြငွြးနယ်။ လှဲသသှေားနိုင် လောကအြောငပြါပဲ။ ခံလို့ အလှန် ကောင်းလှန်းလှတယ်။

ကမွ ဘယပြှောပြရမလဲ။ သူလကလြေးနဲ့ ကမွရှှခရေုလေးကို ပြတန်တေဲ့ အခွိနတ်ုန်းက ကမွထငတ်ယ် တကမျဘာလုံးမှာ ကမွတို့ ခစွသ်ူနှစ်ဦးထဲ ရှိတော့တယလြို့ ထငမြိတယ်။ မညမြွှကြာလိုကသ်ညမြသိ ကမွ သူ့လကထြဲ နှစ်မွောလိုကတ်ာ သတိဝငလြာလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကမွထမီက ကမွ ဗိုကပြေါရြောကန်ှင့ပြှီး အသားချင်ြးထိထိ ပယပြယန်ယန်ယကြို ကိုငန်ှင့န်ပြေီ။

ကမွလဲ အားတင်းခါ ရပသ်င့ပြှီ အတွေးကြောင့ြ ပြောမည် အပြု သူ့ရဲ့ အမှန် တစောင်းတိုကမြှုကြောင့ြ ကမွ တကိုယလြုံးကော့တကခြါ တဆကဆြကြ တုနခြါလာတော့သည်။ တခဏခွင်းပင် ရငဘြကထြဲ ရငခြုနမြှန် အမောစို့ အထွဋအြထိပသ်ို့ ရောကခြါ မကြဖြှူဆိုကရြလတေော့သည်။ ဘဝမှာ တတိယအကြိမ် အရသာ ရှိလိုကခြှင်းနယ်။ တကိုယလြုံး မောဟိုကခြှင်းနှင့အြတူ ခဏတာ မိန်းနမေိလိုကြ၏။ အဲ့ဒီမှာ သတိထားမိလိုကတ်ာက သူက ကမွရဲ့ ကိုယပြေါမြှာ မှောကလြကြသ်ား။

ဒီအထိကို ကမွလကခြံနိုငပြမေဲ့ သူရဲ့လေ.. ဟို.. ဟို အချောင်းက ကမွရဲ့ ရှှခရေုလေးအဝကို လာတေ့မှ ကမွှ လန့ဖြနွ့ခြါ အတင်းရုန်းလတေော့သည်။ ကမွ ပါးစပကြလဲ သူမကြန်ာတည့တ်ည့အြား လတည်ိုးထိုးခါ နငန်ောြ နငန်ောြ.. မယုတမြာနဲ့ ဒီထကပျိုပြီး ရောင့တ်ကမြလာနဲ့ … နင့ကြို ငါသတမြှာနောြ… နငသ်မယေန်ောြ.. တကယစြိတဆြိုးစွာဖြင့ြ ပြောမိခွင်းကြောင့ြ အသံအနည်းငယ် ကယွသ်ှား၏။

ကမွ၏ ဒေါသသံကြောင့ြ သူကပြာကယာ ကမွ ပါးစပကြို ပိတလြိုကပြှီး အိမကြဘရံခါဗန်းထပကြို မမှငရြပမေဲ့ ခေါင်းထောငကြှည့ခြါ နားစွင့လြိုကြ၏။ ကမွ ဖကြေီးဟောကသ်ံက မရပပြမေဲ့။ မကြေီးဟောကသ်ံခဏ ရပသ်ှား၏။ သူနှင့ြ ကမွ ခဏငှိမန်လေိုကြ၏။ ခဏကြာတော့ မကြေီးဟောကသ်ံ ထပကြှားရလို့ ကမွမှာ သကပြငွြးခနွိုငတ်ော့သည်။ ဒီတခါတော့ သူက ကြှနမြအား တောင်းပန်းတိုးလွိုပြန်၏။

ခုမှ ပြော၏ တကယခြစွတ်ဲ့ အကြောင်းတွေး မနာပါဘူး ဆိုတဲ့အကြောင်းတွေ စုံလို့။ ဒီအရသာကလဲ သောကလြသေောကလြေ ငတမြပြေ ဆိုသိအတိုင်း ထိလိုကတ်ာ ခကြခြငွြးမီးတောကြ သကဲ့သို့ ရှိလာပြန်၏။ ဒါကြောင့ြ ကမွမှာလဲ အရှယလြဲ ရောကြ သူ့အားလဲ ခစွခြငကြှငန်ာလှန်းရခါ သူ့မကြန်ာအား သချော လတည်ိုးထိုးခါ လုပပြှီးရင် ပြနမြှာမဟုတလြား ဟု မေးလိုကြ၏။ ပြနပြါ့မယ် တဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ သူက ကမွပေါငတ်ှကေို ဖြဲကားလိုကလြတယ်ေ။ ကမွရငတ်ှေ ခုနလြိုကတ်ာ။

ကမွလေ ရှကကြလဲ ရှကပြါတယ်။ မရှကကြလဲ မရှကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး.. ကမွဘ၀ အကုနပြဲ.. ကမွ အရှကအြကုနပြဲ မဟုတလြား။ ဒါပမေဲ့ တသကန်ဲ့တကိုယ် လူပျိုယောကြွားလေးရဲ့ ဟိုဟာကို မှငဖြူးချင်တ်ဲ့ စိတကြှောင့လြား မကြလြုံးကပဲ သူ့အလိုလိုရောကန်တေော့လားမသိ.. သူ့ပုဆိုးကို လှနန်တေုန်းကြည့်မြိ၏။ သူကပြောတယ် မကြလြုံးမိတထြားတဲ့။ အိုး…. ကမွရယလြေ.. ရှကလြိုကတ်ာ ဘယသ်ို့ပငမြရှိ.. ကမွကြည့်တ်ာ သူတွေ့သှားလို့ ထငတ်ယန်ောြ။

ကမွ မကြလြုံးမိတလြိုကတ်ယ် ဆိုရငပြဲ ကမွရဲ့ ရှှခရေုလေးနုတခြမ်းမှာ တေ့ထားတဲ့ သူ့ဒုတန်ဲ့ ထိုးခလွိုကတ်ာမှာ။ ကမွလေ ကမွ… ဘယလြိုသော နာကငွမြှုမွိုးမှန်းမသိ။ ကမွဟာ တောသူတောငသ်ားပါ ကနွြးမာသနစြှမ်းတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ သာမာနအြနာတရလောကြ ခံနိုငရြည် ရှိလှပါ၏။ သို့သောည်ားလဲ ယောကြွားတဈယောကြ ကမွ ရှှခရေုလေးကို ထိုးခွဲတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ခံနိုငရြညစြှမ်းအား တောင့ခြံနိုငတ်ဲ့ စိတဓြာတတ်ှဆေိုတာ ဘယမြှာမှ ရှာမတွေ့။

အသညခြိုကလြိုကပြါဘိ။ သနမြာလိုကတ်ာ.. သူ့ခန်တာကိုယကြ သနမြာတာကော.. နောကပြှီးလေ.. သူ့ဒုတကြ သံချောင်းတမွှ သနမြာနတောမို့ ကမွ ကိုယခြန်တာကို ထိုးခွဲလိုကသ်လိုပါပဲ။ ကမွရုန်းကနခြါ သူ့ ရငဘြကကြို တွန်းထုတပြမေဲ့။ သူ့က ကမွကို သိုင်းဖတခြါ အုပမြိုးခါ လုပပြါတော့တယ်။ ကမွမှာလေ မငိုပမေဲ့ မကြရြညတ်ှကကြေ ကြိတခြံရရှာတော့တယ်။ တခကြထြိုးအသှင်း တခကြြ အသည်းခိုကြ၊ တခကြပြှနအြထုတ် တခကြအြသည်းလှိုကပြေါ့။

ကမွမှာ အောလြဲမရ။ သူ့ကို ရပခြိုင်းတော့လဲ မရပမြို့ သူ့ခေါင်းက ဆံပငတ်ှေ ဆောငဆြှဲ၊ လညပြင်းကို ညဈ၊ နောကဆြုံးတော့လဲ ချော့မော့ပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး လုပပြါလားလို့ တောင်းပန် ပြောရတော့တယ်။ ပြောလိုကမြှပဲ သူက ဘယလြိုကြီးလဲမသိဘူး မကြန်ာကြီး မဲ့ရှုံ့ခါ အခကြန်ှဈဆယခြန့ြ ဆောင့လြုပခြါ ကမွပေါကြို မှောကကြလွတေော့သည်။ သူရော ကမွပါ နှစ်ယောကသ်ား အကြာကြီးငှိမန်မေိတယ်။ သူဖြစ်ဖြစ် ကမွဖြစ်ဖြစ် လှုပလြိုကတ်ာနဲ့ ကမွရှှခရေုလေးက နာလှသမို့ သူ့မလှုပအြောင် ပြနဖြကထြားမိ၏။

ကမွ အဖြစ်ကတော့ အဲ့ဒီတဈညထဲတင် စာတငလြောကပြါပတယ်ေ။ ကမွက မငိုပမေဲ့ သူကမွကို ချော့နတော နာရီဝကလြောကကြှာတယ်။ အဲ့ဒါ သူ့ကို ကမွက ပြောတယ် ပြနဖြို့အခွိနရြောကပြှီလို့ သူကပြနဖြှတယ်ေ မပြနသ်ေးဘူးတဲ့။ နောကတ်ခါ လောကပြါတဲ့ လကည်ိုးလေးထောငပြှီး မကြန်ာငယလြေး လုပပြှပြနတ်ယ်။ ကမွလေ အဲ့ဒီအခွိနကြမွှ တကယပြဲ ငိုချင်စြိတပြေါကသ်ှားတော့တယ်။

ကဲ မထူးတော့ပြီ။ အမှနပြင် ဒေါသထွကလြာပြီး ဒီတခါပြီး တကယပြှနမြှာလား.. မေးလိုကတ်ယ်။ မကြလြုံးအဝိုင်းသားလေး ကမွကိုကြည့်ပြှီး ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ ကမွသကပြငွြးလေးခလွိုကပြှီး လှဲခလွိုကရြာ သူက ပြောတယ်.. မကြလြုံးလေး မှိတထြားနောတ်ဲ့။ ဟှန်း… အဲဒီလိုနဲ့ပဲ တခါထဲပါ ဒီတခါထဲ နောကဆြုံးဆိုပြီး ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကြ၊ မကြလြုံးလေး မှိတထြားပါနောြ လို့ပြောလိုကန်ှင့ြ နလောလိုကတ်ာ နံနကြ ငါးခကြတ်ီးသည် ထိပါပဲ။

ကမွထငတ်ယ်.. သူ ကမွပါးလေးကို နမ်းမယလြုပတ်ုန်းထဲက မကြစြိမှိတခြိုင်းတာနဲ့ နံနကင်ါးခကြတ်ီးသညထြိ မကြလြုံးလေးမှိတခြိုင်းတာ ကိုးခါ ဆယခြါလောကြ ရှိမယထြငပြါတော့တယ်။ စဉြးစားကြည့်ပြါ အဲ့ဒီမီးဖိုချောငထြဲက ကမွ ဘဝဖြစ်ပုံကတော့ စုတပြှတသ်ပ် ပြော့ဖကြ ခွယေိုငလြဲခါ သူပြုသမွှကို နုရတော့တာပါပဲ ရှင်။

ဒီလို အမှတရြစရာ အကြောင်းတွေ တွေးမိတိုင်း ကမွစိတထြဲ မနေ့တနေ့ကလိုပါပဲ။ ပထမဆုံးနှင့ြ ငယခြစွြဦးမို့ တသကတ်ာ မေ့မရနိုငခြဲ့ပါ။ သူ့ကို သတိရလှမ်းဆှတတ်ိုင်း အင်းအားမဲ့ ခွိ့နဲ့စပမေေဲ့ တခါတလတေော့ စိတအြစဉကြ တကကြှှလန်းဆန်း တကပြှနတ်ယ်။ ခုလို သူမှို့က ပြနရြောကန်တယေလြို့ ကြားလိုကရြတဲ့ အခွိနကြစလို့ ကမွရငတ်ှေ ခုနလြှန်းလှပါတယ်။

ထမင်းအိုးအား ထမင်းရညင်ဲ့ခါ မီးဖိုပေါြ ပြနတ်ငလြိုကြ၏။ ပြီးတော့ ရလေေး နည်းနည်းတောကခြါ အဖုန်းပြနဖြုံးထားလိုကြ၏။ အောကကြ မီးလေးတွကေို နည်းနည်းလွော့ မီးခဲလေးတွခွေဲနတေုန်း ကမွရဲ့ လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို နှေးထွေးတဲ့ လကတ်စုံက ဖမ်းဆုတကြိုငခြှင်း ခံလိုကရြ၏။ ရငထြဲ တခကြဒြိန်းကနဲ့ လန့သ်ှားပြီး လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ သူရယပြါ။

“ … ဟင်… ကိုမွကြီး …”

ပြနမြဖြပေဲ ကမွကို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကပြှီး တင်းကပြစြှာ ဖကထြား၏။ ဒါပမေဲ့ ကမွ အတင်းရုန်းထွကပြှီး..

“ … ဒုကျခပါပဲ တောြ.. အိမမြှာလူတွေ ရှိတယ်.. မှငမြကောင်းဘူး မတောဘြူးတောြ.. ပြနပြါရှင် ပြနပြါ …”

“ … မညိုရငရြယ်.. ကြုပကြိုလဲ သနားပါအုန်းကြယ်.. မညိုရငမြှာ ကြုပကြို သနားတဲ့စိတ် လုံး၀ မရှိတော့ဘူးလား …”

Random Image
လုံးဝအလှတမြပေးပဲ ဖကထြားမှဲ ဖကထြားပြန်၏။

“ … မတောဘြူးတောြ.. အိမမြှာလူတွရှေိတယ် …”

“ …ကြုပသ်ိတယ် အကုနလြုံး တောငပျိုင်းက ဗီဒီယိုရုံရောကန်တယ်ေ…”

သူ အရငအြတိုင်းပါပဲ.. လကတ်ှကေ ကမွ ရငသ်ားတွကေို ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယန်ပြနေပြှီ။ ကမွမှာ အသကကြို မနည်းရှုနရပြေီလေ။

“ … ကိုမှကြီးရယ် မလုပပြါနဲ့ရှင် တောင်းပနပြါတယ် ပြနပြါတော့.. ဘေးလူတွေ မှငရြင် အရှကရြစရာကြီး ဖြစ်နမယ်ေ.. လှတပြါရှင် …”

ပြောလိုကမြှပဲ အောကကြိုပါ အတင်းနှိုကန်ပြေီ။ နှိုကန်တေဲ့ သူ့လကကြို ကမွအတင်း ဆှဲဖယ်၏။ ဒါပမေဲ့ မရ။

“ … ရှငမြလဲ …ခကရြပါပြီ ကိုမှကြီးရယ်… …”

မဖြစ်သင့သ်ညမြို့ ကမွ အားကုနရြုန်း၏။ သူကလဲ အားကုနခြွုပရြင်း

“ … မညိုရင် .. မညိုရင် အဲ့လို ရုန်းနရငေတ်ော့ဖြင့ြ ကြုပ် … ဒီမှာ မိုးလင်းပေါကြ နရပေါလိမ့မြယ် …”

ဟောကြည့်ြ မကြန်ာထားတင်းတင်းနှင့ြ မကြခြုံးတို့ကို ပင့ခြွီခခွီ လုပန်တယ်ေ။ ဒါ သူ့အကငွ့စြရိုကပြဲ တဇွတထြိုး။ သူလိုချင်ပြှီဆို တဇွတထြိုး။ သူ့စိတ် သူ့အကငွ့ကြို သိနတေော့ မထူးလှပြီမို့ အားလွော့မိ၏။ အားလွော့လိုကတ်ော့ ကမွထမီကို ဖြီခပြှီး ရှှခရေုလေးကို အတင်းနှိုကန်တေော့တယ်။ သူလုပန်တောတွကေို မခံနိုငလြို့ သူ့ဖခုံးပေါလြတရြင် ခေါင်းကလေးမှီပြီး ညည်းငှူမိသည်။ သူလဲ အသကတ်ှေ ပငွြးပငွြးရှုလို့ပေါ့။ ခွှေးတွလေဲ ပြနလြို့။

ပြီးတော့ သူ့လကတ်ဖကကြ ကမွလကတ်ဖကကြို ဆှဲပြီး သူ့ဒုတကြို ကိုငခြိုငန်တယ်ေ။ ကမွ သူ့ကို အကြည့်စြူးစူးနဲ့ တခကြကြှည့လြိုကတ်ယ်။ မှို့က အကငွကြောင်းတွေ တောတ်ောတ်တခြဲ့တယပြေါ့ ဆိုတဲ့ အပြောမွိုးကြည့်ခြှင်း ဖြစ်တယ်။ သူက မိန့မြိန့ကြှီး ပြနကြှည့တ်ယ်။ ယောကြွားတွေ တောတ်ောလြေး မကြန်ာအမွိုးမွိုး လုပတ်ကတ်ယ်။ သူ့ကို သနားလို့ရယတ်ော့ မဟုတဘြူး ကမွ လကကြ သူ့အလိုလို လုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ဟယတ်ော့ ကိုငထြားတာတောင် ပြော့နတေုန်း။ ခဏကြာတော့ တင်းပြီး တုတခြိုငလြာတယ်။

အဲ့အခွိနမြှာတော့ ကမွ မကြည့်တ်ော့ဘူး။ သူ့လကကြှမ်းကြီးကလဲ တခကြခြကြြ တအားပဲ အထဲထိကို ထည့ထြိုး ကုတဆြှဲတငန်တေော့တယ်။ နာလဲနာ ကောင်းလဲကောင်း ။ ပြီးတော့ သူခဏရပရြင်း ကမွ မေးစေ့လေးကို ယုယစွာကိုငခြါ..

“ … မကြလြုံးလေး မှိတလြိုကပြါအုန်း မညိုရင်…”

လာပြီ။ အဲ့ဒီ မကြလြုံးခဏ မှိတလြိုကတ်ာ ကမွ ဘဝပကြရြောမှတလြား။

“ … မမှိတပြေါင် တောြ…”

“ … မှိတလြိုကပြါ မညိုရငရြယ်… မကြလြုံးမှိတလြိုကမြှ ကိုယတ်ို့ချင်ြး ရငခြုနသ်ံကို အတိုင်းသား ကြားရမပေါ့လို့…”

“ … အောငမြလေးတောြ.. ကြား .. ကြားဖူးပေါင်… မှိတဘြူး ”

“ … ဒါဆို… ဟိုဘကလြှည့ြ မညိုရင်…”

“ … ဘာလုပမြို့လဲ …”

“ … လှည့ပြါဆို …”

ကမွ ကြောပေးခါ လှည့ပြေးလိုကတ်ော့

“ … နည်းနည်းလေး ကုန်းလိုကန်ောြ …”

ကမွ ဖငကြို ကုန်းခိုင်းခွင်းဖြစ်သောကြောင့ြ ကမွ ဒေါသတအား ထွကခြါ ကပြာကယာ သူ့ဘကပြှနလြှည့လြိုကြ၏။ ပြီးနောကြ အောကမြှာ ပုံလကြကြနွသေော ထမီအား ပြနကြုန်းကောကြ ဝတလြိုကတ်ော့ ကမွလကတ်ှကေို လာကိုင်၏။ ကမွ သူ့လတတ်ှကေို ပုတထြုတ် ရင်း၊ သူ့ကို ပါးတခကြြ ရိုကလြိုကတ်ယ်။

“ … တောပြှီ တောပြှီ.. ရှငပြှနတ်ော့ .. ရှငကြမွကို ခွေးလိုနှားလို ကငွြ့မို့မှတလြား မပြနဘြူးလား ပြနမြှာလား ရှင့မြကြန်ာကို မကြည့်ခြငွတ်ော့ဘူး ရှံ့တယရြှင် ပြနတ်ော့…”

ကမွ အမှနတ်ိုင်းဝနခြံရရင် ကမွလဲ ခံချင်တ်ာပေါ့။ မဖြစ်သင့တ်ဲ့ ကိဈစမို့သာ ဒီဖငကြုန်းခိုင်းတာကို အကြောင်းပြပြီး ဒီကိဈစ မဖြစ်မှောကအြောင် ကမွ အကြောင်းပြ လုပလြိုကခြှင်းရယပြါ။ ကမွမှ ပါးရိုကပြှီး ရင့ရြင့သ်ီးသီး ပြောလိုကတ်ော့ သူ ကမွကို မကြလြုံးအဝိုင်းသားလေးနဲ့ ကြောငကြှည့န်တယ်ေ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမကြလြုံးအဝိုင်းလေးကပဲ မကြရြညတ်ှေ စို့လာပြီး.. မကြရြညတ်ှေ တပေါကပြေါကကြလွာတယ်။ ပြီးတော့ သူ အသံထိန်းခါ ခွုန်းပြဲခွ ထိုင် ငိုတော့တာပါပဲ။

ငိုကလဲငို ပါးစပကြလဲ ကမွကို သူ ဘယလြောကခြစွတ်ဲ့ အကြောင်း၊ နောကြ သူ့ဘဝကံကြမျမာအကြောင်းတွေ… တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဝေးရတဲ့ အကြောင်းတွကေို တောကလြွှောကသ်ှနခြတွော့။ ကမွလဲ သူ့ကို သနားသလို ကမွကိုယကြမွလဲ သနားတယ်။ ကမွ နှလုံးသားမှာ နာလှတဲ့ ဒဏရြဒဏခြကြန်ှင့မြို့ ကမွဲ့ ကြာကြာမခံနိုငတ်ော့ပါ။ ဒါကြောင့လြဲ သူ့ရငခြှငထြဲ တိုးဝငခြါ ငိုခလွိုကတ်ော့တယ်။

ကမွ လကတ်ှကေ သူ့ကို အားကိုးတကြီး ဖကထြားမိတယ်။ သူကလဲ ကမွကို တင်းကပြစြှာ ဖကထြားတယ်။ ကိုယခြစွတ်ဲ့ ခစွသ်ူရဲ့ ရငခြှငဟြာ တခဏလေးအတွင်းမှာ ဘယလြောကန်ှေးထွေးတယ် ဆိုတာ ကမွသိလိုကတ်ယ်။ ဒီညရဲ့ ငိုလိုကတ်ဲ့ ကမွတို့ နှစ်ယောကရြဲ့ မကြရြညဟြာ ပငလြယကြှီးလောငတ်ောင် ရှိမယထြငတ်ယ်။ ကမွဘဝမှာ ငိုလို့ အကောင်းဆုံး ညတညပါပဲ။ တောတ်ောင်ိုလိုကတ်ော့ လူလဲပေါ့သှားတယ် မကြရြညလြဲ ကုနသ်လောကရြှိသှားပြီထင်။

သူကမွကို မကြရြညစြလေးတွနေဲ့ စိမ့စြိမ့ကြှီးကြည့်န်တယ်ေ။ ကမွ သူ့ရဲ့မေးစေ့မှာ တွဲလှဲခိုနတေဲ့ မကြရြညလြေးကို သုတပြေးနတေုန်း… သူက တခကြရြှိုကရြင်း…

“ … ဟိုဘကကြို လှည့ပြေးပါလား မညိုရငရြယ်…”

ကမွ သကပြငွြးလေး အသာခရွင်း လိုကလြွောချင်စြိတကြ များလာတာ၏။ ဒါပမေဲ့ ကမွ မကြန်ှာထားကို တညင်ှိမစြှာထားရင် စိတမြပါတဲ့ လသေံဟနဆြောငခြါ…

“ … ပြီးရငတ်ော့ ပြနရြမယန်ောြ ကိုမှကြီး …”

သူ မကြရြညလြေး သုတရြင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ ကမွ သိပမြယုံချင်ြ။ ကမွနဲ့ သူ စခွိန်းတုန်းကလဲ သူဒီလိုပဲ ပြောပြောပြီး မိုးလင်းပေါကြ မသရေုံတမယ် လုပခြဲ့တာကြီးရယပြါ။

“ … ကိုမှကြီး ခေါင်းငှိမ့မြပြနဲ့ ပါးစပကြပြော ကမွ မယုံတော့ဘူးတောြ.. တခါပဲနောြ ပြီးတာနဲ့ ပြနမြယမြဟုတလြား.. ရှငယ်ောကြွားနောြ.. ကတိနောြ… …”

“ … တခါထဲပါ မညိုရငရြယ်.. ပြီးလို့မှ မပြနရြင်… ဟော့ ဟို့…ထင်းပုံပေါကြ ဓားမနဲ့ ကြုပဟြာကို ဆင်းနီးတုံးပေါသ်ာ တငပြှီး ခုတဖြှကလြိုကပြါတော့…”

အပြောက အဲ့ဒီလို။ သူက ကမွဲ့ ခါးလေးကိုကိုငမြှောကခြါ ဒူးထောကကြုန်းခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကမွထမီကို လှနပြှီး လတကြ ရှှခရေုလေးကို ဟိုဖြဲဒီဖြဲလုပန်တယ်ေ။ ကမွလဲ ခံချင်လြှပြီ။ ခုတော့ ယားတာလိုလို နာတာလိုလိုမို့ ကမွ တဘကကြို လှဲခရွင်း…

“ … ကိုမှကြီးရယ် လုပစြရာရှိ လုပတ်ာ မဟုတဘြူး ဘာတွလေုပန်လေဲ မသိဘူး…”

စောစောက ငိုတဲ့ မကြန်ာပေးမဟုတတ်ော့ ပြောငစြပစြပမြကြန်ာနှင့ြ ကမွဖငကြို ပြနဆြှဲထောငန်တယ်ေ။ ကမွလဲ ပြနကြုန်းပေးလိုကြ၏။ ကြာလိုကတ်ာ ကမွရဲ့ ရှှခရေု အပေါကဝြနားမှာ သူ့ ဒုတကြို တလေိုကြ ပြနဖြှဲထိုးထည့လြိုကြ တောတ်ောကြှာတယ်။ အသကတ်ှလေဲ ပြင်းပြင်းရှုသံတွေ ထပန်တယ်ေ။ နောကဆြုံးတော့ သူ ညည်းငှူသံကြီးနဲ့.. အိုး ဆိုပြီး ကြားလိုကတ်ယ်။ ကမွ ရှှခရေုထဲ စို့ကြီးစို့ထားသလို ပြည့လြွှံသှားတော့တယ်။

ကမွလဲ ကောင်းလှတဲ့ အရသာကြောင့ြ ဖငလြေးကို ခွုံရင်း ညည်းမိတယ်။ ရငခြေါင်းတခုလုံးလဲ အစာမရှိသလိုလို ခံစားရတယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ.. ဘယလြိုကောင်းမှန်းမသိ။ ထုံးစံအတိုင်း ငတန်ပကြေန်တေဲ့အတိုင်း အားကုန် လုပပြါတော့တယ်။ ကမွ ကိုယလြေး အရှေ့ကို လှတမြထွကသ်ှားအောငပြင် မနည်းထိနန်ရတေယ်။ နောကဆြုံးတော့ ငှီးငှူသံကြီးနဲ့အတူ သူပြီးသှားပြီး ကုန်းလကြြ ကမွကိုယပြေါတ်င် မှောကလြကြသ်ား။

ကမွလဲ ပငပြန်းလှသမို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး မှကြေီးပေါတ်င် ဂရုမမူတော့ပဲ မှောကခြလွိုကတ်ယ်။ သူ့လဲ သူ့ဒုတကြှီး ကမွရှှခရေုလေးမှာ တပရြင်းတန်းလကြြ ကမွအပေါြ မှောကန်တယ်ေ။ အခွိန်းတောတ်ောကြှာအောင် မိန်းနလေိုကတ်ယ်။ သူကတော့ ရှိုကကြှီးတငင် အသကရြှုလို့ပေါ့။ ကမွလဲ မတွေ့တာကြာလို့လား မသိ ကောင်းလှန်းလှသမို့ မိန်းနတေုန်း..

“ဟယ်.. အမတေို့ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်နကြတောလဲ …”

ကမွ အသံကြောင့ြ အလန့တ်ကြား ထပြီးလှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ သမီးကြီး။ အောငမြလေး သပေါပြီ။ ဒီမှောကမြိုကဇြာတထြဲ မွောနလေိုကတ်ာ ပတဝြနကြငွကြို မေ့၊ အိမသ်ားတွကေို မေ့နလေိုကတ်ာ။ နှစ်ယောကသ်ား ”ငမွောကင်ချောကြ” တန်းထ ထမီဝတ် ပုဆိုးပြငဝြတန်ှင့ြ ရှကလြိုကသ်ည့ဖြစ်ခွင်း။

သားသမီးရှေ့တင် လူမိသမို့ ကိုမှကြီးနဲ့ ကြယရြမလိုလို၊ ငုတတ်ုတထြိုငရြမလိုလို၊ ထွကပြှေးရမလိုလို ဖြစ်နေ၏။ ထွကပြှေးလို့လဲ မဖြစ်။ သမီးကြီးကတော့ အံ့သှခွင်း၊ ဒေါသထွကခြှင်းနှင့အြတူ တဆကဆြကတ်ုနန်ေ၏။ သူ့လကမြှာလဲ ထမင်းဇလုံကြီးနဲ့…

“ … ရှကဖြို့ကောင်းလိုကတ်ာ… အမတေို့ မရှကကြှဘူးလား …”

သူ့အသံက ပြဲလှသည်။ သူက သမီးတွကြေီး သုံးယောကထြဲက တဈဦးထဲသော အိမထြောငကြနွသေော သမီးကြီးပါ။ အိမထြောငကြပြှီး တောငပျိုင်းက သူ့ယောကြွားအိမတ်ှင် လိုကန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ တခါတရံမှ အိမသ်ို့ လာတတခြှင်း ဖြစ်သည်။ သူက စရိုကကြှမ်း အပြောကြမ်း၏။

ကြမ်းဆို အိမထြောငကြပြှီး ကလေးမှေးတာ ခုနှစ်ယောကြ။ ခုအိမလြာတောင် ဗိုကကြှီးနဲ့။ ကနွတ်ဲ့ သမီးလတန်ှင့ြ သမီးငယကြတော့ အပျိုကြီးတွေ ဖြစ်၏။ အငယဆြုံးမလေး ခါလယကြွောလြောကတ်င် သူတို့အဖေ အိမကြအတင်းပေးစားသော ကမွရဲ့ ယောကြွား ပိုးထိလို့ သသှေားခဲ့၏။ ကိုမှကြီးမှာတော့ ကမွ မင်ျဂလာဆောငတ်ဲ့နေ့က စလို့ ပြောကခြငွြးမလှပြောကသ်ှားတာ မနေ့တနေ့ကမှ ပြနပြေါလြာခွင်း ဖြစ်၏။

“ … တိုးတိုးပြောပါ သမီးရယ် ဘေးကကြားမှ ဖြင့ျ…”

ပြောလိုကတ်ော့ သူ့အသံကို သူထိန်းရင်း မကြန်ာထားတင်းစွာ ရှေ့တလှမ်းတိုးပြီး လတည်ိုးကလဲ ထိုးလကြြ အံ့ကို ကြိတခြါ… ဆကပြှောတယ်..

“ … ခုကြတော့ ရှကသ်ေးလား.. ဟင်း.. အောြ.. အိမမြှာ ထမင်းပြကသ်ှားလို့ ကိုယ့အြမအေိမ် လာယူပါတယ်.. ဒီမှာ ဇာတခြင်းနကြတေယ်.. အမရယ်ေ… ကိုယ့အြိမမြှာလဲ သမီးအပျိုကြီးတွေ နှစ်ယောကရြှိသေးတယ်.. ဟင်.. ဒီအသကအြရှယကြှီးလဲ ရောကန်ပြေီ… ချောကဆြယတ်ောငပြှည့လြို့ တဈနှစ်တောင် စွန်းနပြေီ… မရှကကြှဘူးလား မလွော့နိုငသ်ေးဘူးလား… ဟင် ဒီအရှယကြှီးရှင် လငစြိတသ်ားစိတတ်ှေ ကုနပြှီမှတတ်ယ်.. ဘယ့န်ယ့တ်ောြ.. သူများတွသေိရငဖြှင့ြ.. အမေ သမီးတို့ကို အရှကခြှဲနတောလား … အံ့သှလှန်းလို့ မဆုံးနိုငဘြူး.. ဟင်.. တသကန်ဲ့ တကိုယကြှုံဖူးဘူး… ကြုံမဲ့ကြုံတော့လဲ ကိုယ့ြ အမေ ဖြစ်နတယ်ေ အရပကြတို့ရေ… အသကအြရှယကြှီးတွနေဲ့ မရှကကြှတာကို အံ့သှလှန်းလို့ပါ…”

သမီးကြီးကတော့ တောတ်ောြ ဒေါသပါတဲ့ လသေံပါ ကမွကိုပြောရင်း ကိုမှကြီးကိုလဲ အစိမ်းစားမည့ပြုံနှင့ြ ကြည့်န်ေ၏။

“ … အဘကလဲ ဒီအသကအြရှယကြှီးရောကန်ပြေီ.. မလုပသ်င့တ်ော့ပါဘူး.. သူများအိမထြဲ ဝငပြှီးပိုတောင် မလုပသ်င့တ်ော့ဘူး… ဒီမှာလဲ သမီးပျိုတွနေဲ့.. ဘာလဲ.. အဘက ကမွ အမကေို အတင်းကြံတာလား…”

သမီးကြီးကပြောလိုကတ်ော့ ကိုမှကြီးမှာ ပြာပြာသလဲဖြင့ြ.. လကခြါပြရင်း ကမွပခုံးကို လှန်းဖကြ၏။ ကမွလဲ ရှကရြှကန်ဲ့ အတင်းတွန်းဖယ်၏။ သို့ပမေဲ့ မရလို့ မကြန်ာအောကခြကြာ ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ သူက ဖကရြင်း မကြန်ာငယလြေးဖြင့ြ သမီးကြီးကို ပြောလိုကတ်ယ်။

“ … မဟုတရြပါ သမီးရယ်.. အဘတို့က ငယခြစွဟြောင်းတွပေါ …”

“ … ဘာ.. ငယခြစွဟြောင်းတွေ ဟုတလြား… ငယကြ ခစွဟြောင်းတွကေ နှစ်ယောကပြေါင်း အသကကြတရာ့နှစ်ဆယ် ကြောန်ပြေီ … သခွိုင်းကုန်း တဖကလြှမ်းနတောတောင် .. ခုထိ တဏှာစိတတ်ှကေ မလွော့နိုငသ်ေးဘူး…”

ပြီးပါပြီ။