အိမတ်ှင် မမ မရှိတုန်း အေးလှင် သူ့ရည်းစား ငယင်ယ် ကို စကားပြောချင်ြ၍ဟု အကြောင်းပြကာ အိမသ်ို့ခေါလြာခဲ့သည်။
အခုတော့ သူအိပသ်ောအခန်းထဲတွင် အေးလှငကြ လီးကို အငှိမမြနဘေဲ ဝငသ်လောကြ လီးတဝကလြောကန်ဲ့ပဲ သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပပြေးနတေော့ ငယင်ယကြ အောကကြနေ ကော့ကော့ပေးနသည်ေ။ ဒီလို သှင်းလိုကထြုတလြိုကန်ဲ့ လုပန်ရင်ေး အေးလှငကြ သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပန်ာနာဆုပကြိုငပြှီး ကနွတ်ဲ့ လီးကို ဆောင့်ပြီး အရှိနဖြှင့် သှင်းလိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ……ဗွဈ……ဒုတ်……”
“ အမလေး…… အမလေး…… နာလိုကတ်ာ…… အဈကိုရဲ့… နာလိုကတ်ာ…… ကမွဟာလေးတော့ စုတသ်ှားပါပြီ…… ကြှတ်… ကြှတ်…… ကြှတ်…… နာလိုကတ်ာနောြ……”
ငှီးလည်းငှီး ငယင်ယကြ သူ့ပေါငလြုံးကြီးတွကေို ကားနိုငသ်လောကြ ကားပေးလိုကပြါတော့သည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကလည်း ရမ်းနတေော့ ဂုတဝြဲဆံပငလြေးက ဖြာလနကြှဲနသည်ေ။
“ အဈကိုရယ်… ဒီလောကကြှမ်းရသလား…… ဒီလို ဆောင့်ထိုးလိုကတ်ာ ငယင်ယ် နာမယဆြိုတာ မသိဘူးလား…… ဟင်း…. ဟင်း… ကြှတ်… ကြှတ်… ကြှတ်……”
ငယင်ယကြ သူ့လကမြောင်းကြီးကို လကသ်ီးဆုပလြေးဖြင့် ထုထုပြီးပြောသည်။
“ နာတာက ခဏပါကြယ်…… နောကတ်ော့ ကောင်းလာမှာပါ……”
ပြောနရင်ေး အေးလှငကြ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ အခကြြ (၂၀) လောကြ လိုးပြီးတဲ့အခါ ငယင်ယကြ နာတာတွကေိုမေ့ပြီး မကြလြုံးလေးတွေ မှေးထားရင်းက ကော့ကော့ပေးပါတော့သည်။
“ ပလှတ်… ဖြတ်… ဒုတ်… အား… ဗွဈ… ဇွတ်… ပလှတ်… ဗွဈ… အင်း… ဟင်း… ဟင်း…”
အေးလှငကြ နို့သီးလေးတွကေို တဈလုံးပြီးတဈလုံး စို့လိုကြ နှုတခြမ်းကို စုပယ်ူလိုကန်ဲ့ ခပဖြှေးဖြေးပဲ ဆောင့်လိုးပေးသည်။
“ ဗွဈ……ဗွဈ……ပလှတ်…ဖြတ်…ပြတ်……”
မကြာခငမြှာပင် ငယင်ယကြ အရသာတွေ့လာသည်။ အရသာတွေ့လာပြီဆိုတော့ ဖြေးဖြေးချင်ြးလိုးနသေော အေးလှငကြို အားမရနိုင် ဖြစ်လာသည်။
“ ဗှဈ… ပလှတ်… ဖြတ်… ဖြတ်… ကောင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… အဈကိုရယ်… ဆောင့်ပါတော့… နာနာသာ… ဆောင့်ပါ… အ… ဟင်း… ဟင်း…”
Random Image
ငယင်ယကြ ဒီလိုမခွိမဆန့်လသေံလေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ော့ အေးလှငကြ အကြိုကတ်ှေ့သှားပြီး စိတတ်ိုင်းကြ ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။
“ ပလှတ်… ဒုတ်… ဗှဈ… ဗှဈ… အား… အင်း… ဖြတ်… ဒုတ်… အား… ဟား… အမလေး… ကိုရယ်… ကမွနို့တွကေို စို့ပေးပါလား… အင်း… ဟင်း… အား… အင်း.… ကောင်းလိုကတ်ာနောြ…”
ငယင်ယကြလည်း အပေးကောင်း အေးလှငကြလည်း အလိုးကောင်းနဲ့ မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုင် ဖြစ်နကြသေည်။ လီးကို ထုတလြိုကတ်ိုင်း ငယင်ယ်၏ စောကပြတလြေးက ကပကြပပြါလာကာ အေးလှင် အရသာတွေ့လှသည်။ ငယင်ယ်၏ ကိုယလြုံးလေးက ကစွကြစွလြဈလဈနှင့် ဘယန်ရော ကိုငလြိုကကြိုငလြိုကြ မာတင်းနတေော့ ကိုငရြတာလည်း ကောင်းနသလေို စောကပြတလြေးကလည်း ကြဥြးကြဥြးလေးဆိုတော့ လိုးရတာ ကောင်းလှပြီး အရသာရှိလှသည်။ ဆောင့်လိုးလိုကတ်ိုင်း အောကကြနေ ကော့ကော့ပေးနတေော့ နှစ်ယောကစြလုံး အရသာတွေ့နရလေသည်ေ။
မကြာခငမြှာပဲ ငယင်ယရြဲ့ စောကပြတထြဲက အရညကြှညတ်ှကေ ရှှဲသထကြ ရှှဲလာပြီး များသထကြ များလာသည်။ ငယင်ယ်၏ မကြန်ှာလေးက ရှုံ့တွတွလေးဖြစ်ပြီး နှုတခြမ်းလေးတွကေ တဆတဆြတတ်ုနကြာ လညခြွောင်းထဲက ဟပကြနဲ ဟပကြနဲ အသံလေးတွေ စည်းခကြကြကြ ထွကလြာတော့ မကြာခင် ငယင်ယ် ပြီးတော့မညကြို သိလိုကသ်ည်။ သူမတငမြဟုတ် အေးလှငလြည်း ပြီးချင်လြာသည်။
“ ပလှတ်… ဖြတ်… ပလှတ်… ဖြတ်… အား… ကောင်းလိုကတ်ာ… အဈကိုရဲ့… အား… အင်း…”
ငယင်ယ့် တကိုယလြုံး ရမ်းခါပြီး ငှိမကြသွှားတဲ့ အခွိနမြှာပဲ အေးလှငကြ လီးကို တအားထိုး စိုကခြလွိုကပြှီး သုတရြညတ်ှကေို ပန်းထည့်လိုကလြတေော့သည်။ ခဏကြာ မှိန်းနပြေီးမှ အေးလှငကြ ငယင်ယဘြေးကို ခွပစ်ေလကပြဈ လှဲခလွိုကတ်ော့ ငယင်ယကြ အေးလှငကြို အတင်းလှမ်းဖကလြိုကတ်ော့သည်။
အေးလှငကြ ငယင်ယ့်ကို ပါကငဖြှင့်လိုကရြသညဆြိုသော အသိဖြင့် ကြညန်ူးစွာ ပီတိတွဖြောလကြြ ငယင်ယ်၏ ကိုယလြုံးလေးကို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းကာ မှတမြှတန်ိုးနိုးလေး နမ်းလိုကတ်ော့သည်။
“ ကောင်းရဲ့လား… ငယင်ယ်… အားရတယန်ောြ…”
ငယင်ယကြ ရှကကြိုးရှကကြန်းလေးဖြင့် သူမ မကြန်ှာလေးကို အေးလှင်၏ ရငခြှငထြဲ ဝှကြ၍ ထားလိုကသ်ည်။
“ ပြောပါ ငယင်ယရြဲ့… အဈကို လိုးတာ ကောင်းရဲ့လား… ငယင်ယ် အားရရဲ့လား…”
“ ရှကစြရာကြီး အဈကိုရယ်… ငယင်ယ် မပြောပါရစနေဲ့…”
“ ဟင့်အင်း……ပြောရမယ်…”
“ အဈကိုကလဲ…”
“ ပြောလကြော…”
“ ဟှန်း… ဒီလောကသ်ိချင်ြ ကြားချင်န်ရငေလြည်း ပြောပြမယ်… ကောင်းတယ်… သိပကြောင်းတယ်… အဈကို့လီးကြီးက ငယင်ယ့် စောကပြတထြဲတင် မဟုတဘြူး… အူထဲ အသဲထဲတောင် ဝငတ်ယလြို့ ထငရြတယ်… ကိုင်း… ကြနပေပြှီလား…”
အေးလှငကြ ခေါင်းငှိမ့်ပြပြီး ငယင်ယ်၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့လကတ်ှကေ ငယင်ယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို ဆော့ကစား၍ နသည်ေ။ အေးလှင်၏ လီးကြီးက တဖြေးဖြေး ပြန်၍မာလာသည်။
“ ငယင်ယ်… အဈကို့လီးကို စုပပြေးပါလား…”
“ ဟာ…ကြာ…”
ကြောကကြှောကရြှံ့ရှံ့လေး ပြောရင်းက လီးကြီးကို ငယင်ယ် လှမ်းကြည့်လိုကသ်ည်။ သူမ ကြည့်လြိုကကြာမှ လီးကြီးက ဆတကြနဲ အထောငန်ှင့် ကြုံသှားသည်။ ငယင်ယ် ကြကသ်ီးထသှားသည်။
“ ထကြာ… ငယင်ယကြလဲ…”
“ ဟာကြာ… အဈကိုကလဲ…”
မထချင်ြ ထချင်ြ ပုံစံမွိုးလေးနှင့် ငယင်ယကြ အေးလှင် လှဲနရောဘေးတွင် ထိုငလြိုကပြှီး ခွရင်ေးမှ သူမ၏ ထဘီကို လှမ်းဆှဲကာ အေးလှငလြီးကို ပေါငခြှံတွပေါ မကနွအြောင် သုတပြေးသည်။ ထိုသို့ ငယင်ယကြ သုတပြေးနစေဥတ်ှင် အေးလှင်၏ လကကြ ငယင်ယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲပြီး ဆုပန်ယပြေးသည်။ နို့သီးနီနီလေးတွကေို ခွပေေးသည်။ ငယင်ယကြလည်း လီးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး သုတပြေးနတေော့ လီးက မာသထကြ မာလာလသည်ေ။
ငယင်ယကြတော့ ပကြေံနတောတွကေို သုတပြှီးသှားပမယ်ေ့ အိပယ်ာပေါမြှာ လကလြေးတဈဖကထြောကထြိုငပြှီး ထောငထြနသေော လီးကြီးကို စိုကပြှီးကြည့်န်သည်ေ။ ပြီးမှ တဖြေးဖြေး ငုံ့သှားပြီး စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပုံဖြင့် ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခကြာ လီးထိပကြှီးကို နမ်းလိုကပြှီး နှုတခြမ်းဖြင့် စုပလြိုကသ်ည်။ အေးလှင် ဆတကြနဲ ကော့တကသ်ှားသည်။
ငယင်ယကြ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးကို လကလြေးတဈဖကဖြှင့် ကိုငပြှီး လီးထိပဖြူးကြီးကိုသာ တပြှတပြှှတ် စုပပြေးနသည်ေ။ အေးလှင် အရသာတွေ့ကာ ဇိမရြှိနသည်ေ။ အေးလှငကြ ငယင်ယ့်အား သူ့လီးတဈချောင်းလုံးကို ပါးစပထြဲသှင်းပြီး စုပခြိုင်းမယကြှံလိုကပြမယ်ေ့ ငယင်ယလြို အပျိုစငလြေးတဈယောကကြ ဒီလောကလြုပပြေးရင် တောလြောကပြါပြီဟု သူ့စိတကြို သူဖြသေိမ့်လိုကသ်ည်။
ငယင်ယကြတော့ လီးထိပဖြူးကြီးကို စုပလြိုကြ ငုံလိုကြ နမ်းလိုကဖြှင့် စိတပြါလကပြါ လုပန်သည်ေ။ လီးကြီးက အကြော အပျိုင်းပျိုင်းထကာ မာသထကြ မာလာရုံမွှမက ထိပဖြူးကြီးကလည်း မတရားကြီး ဖောင်းတင်း၍ ကားလာသည်။ မကြာခငမြှာပဲ အေးလှငတ်ဈယောကြ ပြီးချင်စြိတတ်ှေ ပေါကလြာသည်။
Random Image
“ ငယင်ယ်… အဈကိုပြီးချင်လြာပြီ… တောတ်ော့ကြာ…”
ငယင်ယကြ ခကြခြငွြးလီးကို ပါးစပထြဲမှ ဆှဲထုတပြဈလိုကသ်ည်။ ဒါပမယ်ေ့ မကြနပေပြုံဖြင့် မချင်ြ့မရဲလေး ကြည့်၍ နသေေးသည်။
“ ငယ်… အပေါကြနေ လုပပြေးပါလား…”
“ အဈကိုကလဲကြာ… ငယမြှ မလုပတ်တတ်ာ… ဟာ”
“ ငယကြလဲကြာ… အဈကိုပြောပြမှာပေါ့… အဈကို့ပေါြ ခွတကလြိုကပြှီး ဖငကြိုကြပြီး… တဖြေးဖြေး သှင်းယူပေါ့…”
“ ရှကစြရာကြီး အဈကိုရယ်…”
“ ငယကြလဲကြာ… ကို့ကိုမခစွဖြူးလား…”
ငယင်ယ် မကြန်ှာပကြသ်ှားသည်။ ပြီးမှ ငယင်ယကြ ကပြာကသီထပြီး အေးလှငကြို ခွတကလြိုကသ်ည်။ သူမ၏ လကတ်ဈဖကကြ လီးကြီးကို လှမ်း၍ဆုပလြိုကပြှီး ဖငကြှီးကိုကြကာ လီးထိပကြို စောကပြတဝြတွင် တေ့၍ တဖြေးဖြေးချင်ြး ဖငကြှီးကို ဖိခသွည်။ ဒီလောကလြေးပြောလိုကရြုံဖြင့် ကကြနွနလုပတ်တန်သေော ငယင်ယ့်ကို ကြေးဇူးတင် ကြနပေန်မေိသည်။
ငယင်ယ်၏ စောကခြေါင်းထဲကို ဖြေးဖြေးချင်ြး တိုးဝငသ်ှားသော လီးကြီး၏ အတွေ့ကြောင့် ငယင်ယ်၏ စောကခြေါင်းထဲတွငလြည်း အရညတ်ှေ ရှှဲနဈနပြေီကို သိလိုကရြသည်။ လီးကြီး တဆုံးဝငသ်ှားသညန်ှင့် ငယင်ယကြ အေးလှင်၏ ရငဘြတကြှီးပေါြ လကန်ှဈဖကတ်ငထြောကရြင်း ဖငကြှီးကို ကြကြပြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည်။
“ ဗွဈ… ဗွဈ… ပြတ်… ပလှတ်… ဖြတ်… ဇွတ်… ပလှတ်… ဗွဈ… ဗွဈ… ဖြတ်… အင်း… ဟင်း… ဟင်း… အ… ကြီး… ကြီးပဲ… ဟင်း… ဗွဈ… ဇွတ်… ဇွတ်…”
အစက တဈခကြခြငွြး ဆောင့်နသေော ငယင်ယ်၏ ဆောင့်အားက တဖြေးဖြေးမှင့်လာသည်။ ဆောင့်အားက ပြင်းလာသောလြည်း ဆကတ်ိုကြ သှကသ်ှကကြှီး ဆောင့်တာမွိုး မဟုတပြေ။ အရသာခံကာ တဈခကြခြှင်း လေးလေးမှနမြှန် ဆောင့်၍ ငယင်ယကြ လိုးပေးသည်။
ဒါကြောင့် တဈယောကန်ှင့် တဈယောကြ အကြိုကခြငွြးမတူသော မိန်းမများအား ဘယလြိုဆောင့်တာကြိုကသ်လဲ သိချင်ရြင် သူတို့ကို အပေါကြတငပြေးလိုကလြငွြ သူတို့အကြိုကြ ဆောင့်တာကို သိရသည် ဟူသော စကားမှနကြှောင်း အေးလှင် သတိပြုမိလိုကသ်ည်။
အခု ငယင်ယ် အပေါမြှတကြ၍ ဆောင့်နပေုံကို ကြည့်ခြှင်းအားဖြင့် ငယင်ယကြ ဒရစပ် သှကသ်ှကကြှီး ဆောင့်တာမွိုးကို မကြိုကြ။ တဈခကြခြှင်း လေးလေးမှနမြှန် ဆောင့်တာကြိုကကြှောင်း သိလိုကရြသည်။
“ ဗွဈ… ဗွဈ… ဇွတ်… ပြတ်… ပလှတ်… ဖြတ်… ဇွတ်…”
“ အဈကို… ငယ့်နို့တွေ ဆှဲပေးဦး…”
နို့အကိုငခြံရင်း အလိုးခံချင်ကြှတာ မိန်းမတိုင်း၏ ဆန်ဒပငဖြစ်သည်။ ငယင်ယ် ပြောသည့်အတိုင်း အေးလှငကြ သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုင်၍ ဆုပန်ယပြေးသည်။
“ ဗှဈ… ပြတ်… ဗှဈ… ပလှတ်… ဖြတ်… ပလှတ်… ဗှဈ… ဖြတ်… ဖြတ်… ပလှတ်… ဟင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… အဈကိုရယ်… ဟင်း… ဟင်း… အင်း…”
“ ငယ်…ကောင်းလိုကတ်ာ…ငယရြာ…”
အေးလှငကြလည်း ငယင်ယ် ဆောင့်ခလွိုကတ်ိုင်း အောကကြနေ၍ သူ့လီးကြီးကို ကော့ကော့တငပြှီး ပြနဆြောင့်ပေးသည်။ အပေါမြှ လိုးရင်းက ငယင်ယကြ သူ့ဖငကြှီးကို တဈခကြတ်ဈခကြြ ဇကောဝိုင်း လှည့်လှည့်ပေးသည်။ ကောင်းလှန်းသဖြင့် အေးလှငကြ ငယင်ယ့်ကို ကြေးဇူးတငမြိရုံသာမက ခစွလြည်း ပိုခစွသ်ှားရသည်။
မကြာခငမြှာပင် အေးလှင်၏ လီးအရင်းက ပူလာပြီး ပြီးချင်လြာသဖြင့် အောကမြှနေ၍ အားရပါးရ ကော့ကော့ ဆောင့်လိုကပြှီး လီးကြီးထိပမြှ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကသ်ည်။
“ ဖြတ်… ပလှတ်… ပြတ်… ဗွဈ… ဒုတ်… ဒုတ်… ဖြတ်… ဗွဈ… ဖြတ်… အား… အား… ငယ်… ငယ်… အား… ဟား… အင်း…”
မပြီးသေးသော ငယင်ယကြ မကြလြုံးနှစ်လုံးကို စုံမှိတပြှီး အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ပြတလြုမတတကြိုကကြာ အံကြိတပြှီး အားရပါးရ ဆောင့် ဆောင့်လိုးသည်။
“ ဗှဈ… ပြတ်… ပလှတ်… ဖြတ်… ဇွတ်… ဖြတ်… ပြတ်… ဗှဈ… ဗှဈ… ပြတ်… ဖြတ်… ဗှဈ… အား… ဟား… ကောင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… ကိုရယ်… အား… ဟား… အင့်… ဗှဈ… ပြတ်… အား… ခစွြ… တယ်… ကိုရယ်… ခစွြ… ခစွြ… အ… အင့်… အင့်… ဗှဈ… ပြတ်… ဗှဈ … ဗှဈ… အား… ဟား… ရှီး… အင်း… ဟင်း… ဟင်း…”
အခကြန်ှဈဆယလြောကြ အပြင်းအထနဆြောင့်ပြီးတော့ ငယင်ယ် ခငမြွာ ‘ဟင်း’ ကနဲဖြစ်ကာ စောကပြတဝြကို လီးအရင်းမှာတိုး၍ ဖိကပလြိုကပြှီး အေးလှင်၏ ရငဘြတပြေါသ်ို့ ပုံရကသ်ားလေး ကသွှားလသည်ေ။
အေးလှငကြတော့ ငယင်ယအြား ပါကငဖြှင့်ပြဲတွင် အားရပါးရ လိုးလိုကရြသဖြင့် အကြနပေကြှီး ကြနပေကြာ ငယင်ယ်၏ ကိုယလြုံးလေးကို အတင်းဆှဲဖကလြိုကပြါတော့သည်။ အမှနတ်ော့ ငယင်ယမြှာ အရငရြည်းစား ထွန်းမောငန်ှင့်တုန်းက (၂) နှစ် တောင် ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ကလေးပင် ဖကြခြခွဲ့ရသညကြို ဒီမှို့သို့ပြောင်းလာတာ မကြာသေးသော အေးလှင် တဈယောကြ မသိရှာပါပေ။
အေးလှင် ဒီမောလြမှိုငမြှို့သို့ရောကတ်ာ (၅) လရှိသှားပြီဖြစ်သည်။ ရောကရြခွင်းအကြောင်းရင်းကလည်း မမကြူကြောင့် ဖြစ်သည်။ အေးလှငန်ှင့် ကြူကြူမတေို့က မောငန်ှမတွဖြစ်ေသည်။ ဒါပမယ်ေ့ အရင်းတွေ မဟုတကြှပေ။ အေးလှင်၏ ဖခငန်ှင့် ကြူကြူမေ၏ မိခငတ်ို့ မုဆိုးဖိုနှင့် မုဆိုးမ ညားကြတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ မောငန်ှမဖြစ်သှားကြရခွင်းဖြစ်သည်။ ဒီတုန်းက အေးလှငကြ (၇)နှစ်သား၊ ကြူကြူမကေ (၁၃) နှစ် သမီးဖြစ်သည်။
အခုအေးလှငကြ အသကြ (၁၈) နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကြူကြူမကေ အသကြ (၂၄) နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ဇာတိမှို့က ဟင်ျသာတမှို့ကဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မိခငရြော ဖခငပြါ အခုမရှိကြတော့ပေ။ ကြယလြှနသ်ှားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကြူကြူမကေ ရနကြုနရြှိ ကုမျပဏီတဈခုတွင် အလုပဝြငလြုပန်ပြေီး ကြူကြူမမှော အတောလြေးလှပသဖြင့် ကုမျပဏီမှ လူကြီးတဈယောကန်ှင့် ညှိခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကြူကြူမကေို အလုပမြှထွကခြိုင်းပြီး မောလြမှိုငမြှို့တွင် အိမဝြယ်၍ လာထားခွင်း ဖြစ်သည်။ မောလြမှိုငမြှို့တွငကြ သူတို့ ကုမျပဏီ၏ စီမံခကြလြုပင်န်းရှိလတေော့ ဦးဇောထြှန်းဟုခေါသ်ော ကြူကြူမေ၏ လူကြီးက တဈလတဈခါ ရောကလြာလေ့ရှိတတလြသည်ေ။
ဦးဇောထြှန်းက ကြူကြူမတေို့မောငန်ှမကို ဘာမှလိုလသေေး မရှိအောင် ထားပေးသည်။ မောလြမှိုငမြှ အိမကြို ဝယတ်ာပင် ကြူကြူမေ၏ နာမညန်ှင့် ဝယခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ ဒါပမယ်ေ့ လိုအပခြကြကြတော့ ကြူကြူမထေံတွင် ရှိနသည်ေ။ သူမက အခုမှ အသကြ (၂၄) နှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။ သှေးသားက အဆူဖြိုးဆုံးအရှယ်။ ဒါပမယ်ေ့ ဦးဇောထြှန်းက တဈလမှ တဈခေါကလြောကသ်ာ သူမထံ ရောကလြာသည်။ ရောကလြာတော့လည်း သုံးရကလြောကပြဲနပြေီး ပြနသ်ှားသည်။ ဒီတော့ ကြူကြူမတဈေယောကြ သှေးသားဆန်ဒများ အားရကြနပေမြှုမရှိပေ။
အခုလည်း ည (၁၁) နာရီထိုးနပြေီ။ ကြူကြူမေ အိပလြို့မပြောသ်ေး။ ခံရခကသ်ော ဝဒနောကို တနုံ့နုံ့ ခံစားနရသေည်။ မထူးပါဘူး။ အိပမြပြောတ်ဲ့ အတူတူ ဝတ်ထုဖတရြငကြောင်းမညဟြု စဥြးစားပြီး အိပယ်ာပေါမြှထ၍ ဝတ်ထုစာအုပကြိုရှာသည်။ မတွေ့။ ညနကေ အေးလှငမြွား ယူသှားသလား မသိဘူးဟု တွေးမိပြီး အေးလှင် အခန်းထဲသို့ ဝတ်ထုစာအုပသ်ှားရှာရန် ထွကလြာခဲ့သည်။
အေးလှင်၏ အိပခြန်းတံခါးကို ဖြင့်လိုကတ်ော့ အေးလှငကြ အိပယ်ာပေါတ်ှင် ပကလြကကြှီး အိပပြွောန်သညေကြို လှမ်း၍ တွေ့လိုကရြသည်။ ကြူကြူမေ အိပခြန်းထဲသို့ ဆကြ၍ ဝငလြာပြီး ဟိုကြည့် ဒီကြည့်ဖြှင့် ဝတ်ထုစာအုပကြိုရှာသည်။
“ အို…”
ကြူကြူမေ မကြလြုံးလေးများ ဝိုင်းသှားသည်။ အေးလှင်၏ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် သူမ၏ စာအုပကြို လှမ်းတွေ့လိုကရြသည် သာမက အေးလှင်၏ခါးမှ ပုဆိုးက ပြကြေ၍ ပစ်စည်းကြီးက အတိုင်းသား ပေါန်သညေကြိုပါ တွေ့လိုကရြသည်။ ကြူကြူမတဈေယောကြ အေးလှင် အိပန်သေော ကုတငဘြေးသို့ တိုးကပသ်ှားသည်။ ခေါင်းအုံးဘေးမှ စာအုပကြို လှမ်း၍ မယူဖြစ်သေးဘဲ အေးလှင်၏ ပစ်စည်းကြီးကို ငုံ့၍ ကြညန်မေိသည်။
သူတို့ မောငန်ှမနှစ်ယောကစြလုံး မီးမှိတ်၍ မအိပတ်တ်။ အခန်းထဲတွင် နှစ်ပမေီးချောင်းက ထိနလြင်းနတေော့ မှငကြှင်းတွေ အားလုံးက ရှင်းလင်းနသည်ေ။ မဲနကလြုံးတဈနသေော ဥကြီးပေါတ်ှင် စင်းစင်းကြီးဖြစ်နသေော လီးတနကြှီးက နည်းနည်းနောနောကြီး မဟုတ်။ သာမနအြနအထေားမှာပင် အသဲယားစရာကြီး ဖြစ်နလသေည်ေ။
နဂိုကမှ စိတတ်ှထနေသေော ကြူကြူမေ တဈယောကြ သတိလကလြှတဖြစ်သှားကာ အေးလှင်၏ လီးတနကြှီးကို သူမ၏ လကလြေးတဈဖကန်ှင့် တုနတ်ုနယ်ငယ်ငလြေး အသာမ၍ ကိုငလြိုကမြိသည်။ အမှနတ်ော့ ကုတငန်ားသို့ ကြူကြူမေ တိုးကပလြာကတည်းက အေးလှင် နိုးနခေဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒါပမယ်ေ့ မကြလြုံးကို မဖြင့်ဘဲ အသကကြို မှနမြှနရြှူကာ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ခေဲ့ခွင်းဖြစ်လသည်ေ။ ယ
လီးကြီးက ကြူကြူမေ၏ လကထြဲရောကသ်ညန်ှင့် ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲဖြစ်ကာ မာလာသည်။ ဗှုံးကနဲ ကြူကြူမေ လီးတနကြှီးကို လှတခြလွိုကပြှီး လှည့်ပြနရြန် တွန့်သှားပြီးမှ တဈမွိုးစဥြးစားမိပြီး လီးတနကြှီးကို ဖြဖြလေး ပြတသ်ပပြေးသည်။ အေးလှင် နိုးနပြေီဆိုသညကြိုတော့ ကြူကြူမကေ အတတသ်ိလိုကပြှီးသား ဖြစ်လသည်ေ။
ပြတသ်ပပြေးလိုကတ်ော့ မတထြောင်၍ တင်းပြောငလြာသော လီးကြီးက ကြူကြူမေ၏ လကတ်ကိုငပြင် မဆန့်တော့ပေ။ လီးကြီးကို ကြူကြူမေ အားရပါးရ ဖစွည်ှဈကြည့်သည်။ လီးကြီးက မဖြုံ၊ ပိုပြီးတောင် မာ၍လာသည်။ ကြူကြူမေ၏ နောကြ ထပ် လကတ်ဈဖကကြ ထောငမြတ်၍ ကြီးချင်တ်ိုင်းကြီးနသေော လီးကြီးဆီသို့ လှမ်းလိုကပြှနသ်ည်။ ပြီးတော့ လီးကြီးကို ပန်းလေးတဈပြင့်အလား တယုတယ လကန်ှဈဖကဖြှင့် ကိုငသ်ည်။ လီးကြီးမှ တဒိတဒြိတ် သှေးတွေ တိုးနသညေကြို ကြူကြူမေ၏ လကဖြဝါးနုနုလေးမှ ထိတွေ့သိရှိနရလေသည်ေ။
လကန်ှဈဖကဖြှင့် ယုယုယယလေး လီးတနကြှီးကို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ လီးကြီးက ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ဖြစ်လာသည်။ အေးလှင် ဒီထကပျိုပြီး ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ပေ။ ပကလြကလြှန်၍ အိပန်ရောမှ ငေါကကြနဲ ထထိုငလြိုကပြှီး ကုတငဘြေးမှာ မတတ်ပရြပ်၍နသေော ကြူကြူမေ၏ ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းကို အတင်းဆှဲ၍ ဖကလြိုကတ်ော့သည်။
“ အမေ့… အို… အင့်… မလုပန်ဲ့… လေ… မောငလြေး… အို… အို…”
သူ့ပေါသ်ို့ ခါးညှတ်၍ကလွာသော ကြူကြူမအေား အေးလှငကြ အတင်းကြုံးဖကပြှီး ပါးနှစ်ဖကကြို ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းပစ်ပြနသ်ည်။
“ တောျ…တောျ…တော့…ကြယ်…”
အလန့်တကြား လသေံဖြင့် ပြောနသေော ကြူကြူမေ၏ လကတ်ဈဖကကြ အေးလှင်၏ လီးကြီးကို မလှတ် ကိုငမြှဲကိုငထြားသည်။ ကြူကြူမေ ပြောလိုကတ်ော့ အေးလှငကြ သူမကို ဖကထြားသော လကန်ှဈဖကအြား လွော့ပေးလိုကသ်ညန်ှင့် ကြူကြူမေ ခေါင်းလေးမော့၍ ခါးကိုပြနအြဆန့် အေးလှင်၏ လကန်ှဈဖကကြ ပြန်၍ အတင်းဖကလြိုကပြှီး သူမ၏ ဖူးဖူးလုံးလုံး နှုတခြမ်းလေးအစုံကို အတင်းဆှဲစုပကြာ နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။
“ အု…ဟု…အင်း…”
ကြူကြူမေ၏ အသံတွကေ နှုတဖြွားမှ ထွကမြလာဘဲ လညခြွောင်းထဲမှသာ အသံလေးတွေ ထွကန်ရသေည်။ တခဏအတွင်း ကြူကြူမေ တဈယောကြ အေးလှင်၏ အနမ်းနောကပြါသှားသည်။ အေးလှငကြို မသိမသာလေး တုန့်ပြနန်မ်းသည်။ ဒီတော့ စိတတ်ှရေဲလာပြီဖြစ်သော အေးလှင်၏ လကတ်ဈဖကကြ တဈထပတ်ည်းဝတထြားသော ဂါဝနအြောကမြှ နို့အုံတဈလုံးပေါြ ရောကသ်ှားပြီး ဖြစ်ညှဈ ဆုပကြိုငန်မေိသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး ရမကသ်ှေးတွကေ ငယထြိပကြို ရောကန်ကြပြေီဖြစ်သည်။
ကြူကြူမကေ လီးကိုကိုငထြားသည့် လကအြား မလှတဘြဲ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့် အေးလှငကြို ဖကလြိုကသ်ည်။ နို့ကိုငန်သေော လကကြ နို့နှစ်လုံးကို တဈလုံးပြီး တဈလုံး ပြောင်း၍ ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ။ ကြူကြူမေ တဈယောကြ ကုတငဘြေး တွင် မတတ်ပရြပလြကြမြှ ဒူးတွမခေိုငခြငွတ်ော့ပေ။
ပထမဆုံး အေးလှငကြို ဖကထြားသော လကကြို ကြူကြူမကေ လှတပြေးလိုကသ်ည်။ ဒုတိယ အေးလှင်၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားမှ သူမ၏ နှုတခြမ်းကို ပြှတကြနဲ နအေောင် ဆှဲခွာ၍ ယူလိုကသ်ည်။
“ တောပြှီ… မောငလြေး…မမ သှား… တော့မယ်…”
စကားလည်းဆုံးရော လီးပေါမြှ လကကြိုဖယကြာ ကြူကြူမေ တဈယောကြ နောကသ်ို့လှည့်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွကသ်ှားလတေော့သည်။ အစတော့ အေးလှငကြ သူ၏ အနားမှ ထွကခြှာသှားသော ကြူကြူမေ၏ ကြောပြငကြို နားမလညန်ိုငစြှာဖြင့် ကြည့်လိုကမြိသည်။ နောကြ သူ့မကြလြုံးများက တလှုပလြှုပ် ခါရမ်းသှားသော ကြူကြူမေ၏ တငသ်ားကြီးတွဆေီ ရောကသ်ှားပြီး တဈခကြမြွှ ပြုံးလိုကရြာမှ အေးလှငတ်ဈယောကြ ကုတငပြေါမြှ ခုနဆြင်းလိုကပြှီး ပုဆိုးကို ဖြန့်ဝတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့ ကိုယပြေါမြှ ရှပအြင်ျကြီကို ခွှတ်၍ ကုတငပြေါတ်ငလြိုကပြှီး သူ၏ အိပခြန်းအပြငသ်ို့ ထွကလြိုကလြသည်ေ။
အိပခြန်းအပြငရြောကလြို့ ကြူကြူမေ၏ အိပခြန်းဆီလှမ်းပြီးကြည့်လြိုကတ်ော့ ပိတထြားသော အိပခြန်းတံခါးကို တွေ့လိုကရြသညန်ှင့် အေးလှင် မကြန်ှာပကြသ်ှားသည်။ ဒါပမယ်ေ့ အေးလှင် နောကသ်ို့ မဆုတပြါ။ ပုဆိုးထဲမှ တောငမြတန်ဆေဲဖြစ်သော လီးတနကြှီးကို ပုဆိုးပေါမြှ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး လကကြို ခကြခြှင်းလှတ်၍ အေးလှင် ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။
ကြူကြူမေ၏ အိပခြန်းတံခါးရှေ့ရောကတ်ော့ မဝ့မရဲစိတဖြှင့် အိပခြန်းတံခါးကို လကဖြဝါးဖြင့် အသာလေး တွန်းကြည့်သ်ည်။ အေးလှငမြကြန်ှာ ပြုံးယောငသ်န်းသှားသည်။ အိပခြန်းတံခါးက ဖြေးဖြေးလေးဟ၍ သှားသည်။ အထဲသို့ ဗှုံးကနဲ မဝငသ်ေးဘဲ တံခါးဟသှားသော နရောမှနေ၍ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။
ကြူကြူမေ တဈယောကြ နှစ်ယောကအြိပကြုတငကြှီးပေါတ်ှင် တစောင်းလေး လှဲ၍နသည်ေ။ တံခါးဖကကြို ကြောပေးထားတော့ စွင့်ကားသော ကြူကြူမေ၏ တငသ်ားကြီးတွကေ အေးလှင် မကြလြုံးထဲတွင် အထင်းသား မှငန်သည်ေ။ နဂိုက ခွသလေုံးလောကရြှိသော ဂါဝနအြောကန်ားစက ယခု ဒူးခေါင်းအထကြ ပေါငဖြွားထိရောကန်တေော့ ဝင်းဝါသော ခွသလေုံးသား လှလှလေးက မီးရောငအြောကမြှ အေးလှငကြို မကြစြပစ်ပြနသည်ေ။ သူ့ဖကသ်ို့ ကြောပေးတစောင်းလှဲနသေော ကြူကြူမကေို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း အေးလှငတ်ဈယောကြ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနလြာသည်။
အေးလှင်၏ ခွတဈေဖကကြ အမှတတ်မဲ့ အခန်းထဲသို့ လှမ်းလိုကမြိရာမှစ၍ အေးလှငတ်ဈယောကြ ဟနသေော တံခါးကို ထပမြံ၍ တွန်းဖြင့်ကာ ကြူကြူမေ၏ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငလြာခဲ့လသည်ေ။ ကုတငဘြေးကပမြိတော့ သူ့ခွလှမြေးကိုရပကြာ ကုတငပြေါမြှ ပန်းပုရုပအြလား အခွိုးအဆဈကနွ၍ ရငခြုနစြရာကောင်းလောကအြောင် လှနသေော ကြူကြူမကေို ငေးစိုကကြှည့်ရင်း အေးလှင် ကုတငပြေါသ်ို့ ဒူးထောကတ်ကလြိုကသ်ည်။
နှစ်ယောကအြိပကြုတငကြှီးက ငှိမ့်ကနဲ ဖြစ်သှားပမယ်ေ့ ကြူကြူမကေ လှည့်၍မွှမကြည့်ပေ။ အေးလှငကြ ကုတငပြေါြ ရောကသ်ညန်ှင့် ကြူကြူမေ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ငုံ့၍ဖကပြှီး ပကလြကဆြှဲလှနသ်ည်။ ပကလြကလြေးဖြစ်သှားသော ကြူကြူမေ က မကြလြုံးအစုံကို မဖြင့်။ မှိတထြားဆဲဖြစ်သည်။ ဒါပမယ်ေ့ သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးတွကေ ဖြင့်ဟ၍လာသည်။
“ မောငလြေးလား… မမ အိပခြငွပြှီကြာ… သှားအိပတ်ော့…”
ကြူကြူမေ ပြောလိုကသ်ော စကားကို လုံးစေ့ပတစြေ့ အေးလှင် ကြားမကြား မသိပါ။ စကားပြောလာသော ကြူကြူမေ၏ နှုတခြမ်းအစုံကို ဆှဲစုပ်၍ နမ်းပစ်ရင်း သူမကိုယလြုံးလေးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားလိုကသ်ည်။ အေးလှငကြ နမ်းလိုကတ်ော့ ကြူကြူမေ၏ တုန့်ပြနအြနမ်းက ခကြခြှင်း တနပြှနလြာသည်။ အားရပါးရ စုပန်မ်းရင်း လကအြစုံက ကြူကြူမေ၏ တကိုယလြုံးကို အနှံ့လွှောကြ၍ ပြတန်သည်ေ။
အေးလှင် သူ့စိတသ်ူ မထိန်းနိုငတ်ော့ပေ။ မကြန်ှာချင်ြးခွာလိုကပြှီး ခါးတဆဈ ခွိုးထိုငလြိုကကြာ ကြူကြူမေ၏ ပုခုံးနှစ်ဖကပြေါတ်ှင် ရှိသော ဂါဝနသ်ိုင်းကြိုးကို ဘေးတဖကတ်ခကြစြီရှိ လကမြောင်းများဆီသို့ ဆှဲ၍ခသွည်။ ကြူကြူမေ၏ မကြလြုံးလေးများ ပြင့်လာသည်။ ညှို့မကြလြုံးကြီးတွနှင်ေ့ အေးလှငကြို ကြည့်သ်ည်။
“ မောငလြေးရယ်… သူများတွေ သိရင်… မကောင်းပါဘူးကြာ…”
ပြောလည်းပြော ဘယဖြကလြကကြို ဆှဲတင်၍ ဂါဝနသ်ိုင်းကြိုးတဖကကြို ခွှတပြေးလိုကသ်ည်။
“ ဘယသ်ူသိမှာလဲ မမရာ… မောငလြေးနဲ့ မမ နှစ်ယောကထြဲရှိတာပဲဟာ…”
“ ကြှတ်…ခကတ်ာဘဲကြာ…”
ကြူကြူမေ၏ မကြလြုံးလေးများ ပြန်၍မှိတသ်ှားပြီး ညာဖကလြကကြို ဆှဲတင်၍ ညာဖကလြကမြောင်းပေါရြှိ ဂါဝနသ်ိုင်းကြိုးကို ခွှတပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ အေးလှင် လကန်ှဈဖကဖြှင့် သူမ၏ ဂါဝနကြို ခါးဆီသို့ ဆှဲခလွိုကတ်ော့ ပေါကစြီအရှယ် နို့လေးနှစ်လုံးက ထင်းကနဲ ပေါလြာရာ အေးလှငကြ ငုံ့၍ စို့တော့သည်။ ကိုယလြုံးလေးကိုလည်း လှုပကြနဲလုပ်၍ ရငဘြတလြေးကို ကော့တငပြေးရင်း သူမ၏ လကတ်ဖကကြ အေးလှင်၏ ကြောပြငကြှီးပေါရြောကလြာပြီး ဖကလြိုကသ်ည်။
နို့စို့ရင်း အေးလှင်၏ လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ ခန်ဓာကိုယခြါးအောကပျိုင်းတဈခုလုံးကို ပေါငတ်နကြှီးတွပေါ မကနွအြောင် ပြတသ်ပပြေးသည်။ ထိုသို့ပြတသ်ပရြင်း ဂါဝနကြိုလည်း ခါးဆီသို့ ဆှဲဆှဲတငသ်ည်။ တဈလုံးပြီး တဈလုံး စို့နသေော အေးလှငကြှောင့် နို့သီးလေးတွေ ထောငထြလာရုံမွှမက နို့အုံဖြေးဖြေးလေးများပါ နီရဲလာသည်။
“ အင်း…အင်း…မောငလြေး…ဟင်း…ဟင်း…”
ငှီးသံလေးပြုရင်း ကြူကြူမေ၏ ခေါင်းလေး ဘယည်ာခါရမ်းသှားသည်။ အေးလှငကြ သူ့မကြန်ှာကို ကြူကြူမေ၏ ရငဘြတပြေါမြှ ဖယလြိုကသ်ည်။ အေးလှင်၏ တရှူးရှူးဖြစ်နသေော အသကရြှူသံက အိပခြန်းထဲတွင် လှမ်းမိုး၍နသည်ေ။ သူက ကြူကြူမေ၏ အောကပျိုင်းကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူဆှဲတငထြားသော ဂါဝနအြောကန်ားစက ပေါငရြင်းသို့ ရောကန်ပြေီဖြစ်သည်။ စောကဖြုတအြုံကိုတော့ မမှငရြသေး။ အေးလှင် သူမ၏ဘေးတွင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီး ကြူကြူမေ၏ မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ မကြလြုံးနှစ်လုံးက မှိတထြားဆဲဖြစ်သည်။
“ မမကြူ…ဒီမှာကြည့်စြမ်း…”
ကြူကြူမေ မကြလြုံးဖြင့်၍အကြည့်ြ သူက ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့ လီးတနကြှီးက လှုပရြမ်း၍ ထွကပြေါလြာသည်။
“ မမကို…ခစွမြယ့် ဟာကြီးလေ…”
“ မင်းကလဲကြာ… ဘာတွေ… ပြောမှန်း မသိဘူး… ဟင်း…”
ကြူကြူမေ စကားမပီတော့…။ လကကြ လီးကိုလှမ်း၍ ဖြဖြလေး ဆုပလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးကို မကမြောစွာ ကြည့်မြိနသေော ကြူကြူမေ တွေးမိသည်။ ကောငလြေးက ငယသ်ာငယသ်ည် သူ့လီးက ဦးဇောထြှန်း လီးထကပြင် ပိုရှညပျိုတုတပြှီး ပိုကြီးနသည်ေ။ ကြူကြူမေ သဘောကြ ကြနပေမြိသည်။ တွေးရင်း ကြူကြူမကေ ဂါဝနကြို ဖငကြှ၍ ခါးဆီသို့ဆှဲတငပြေးပြီး တပါတည်း ဒူးနှစ်လုံးကို ဆှဲ၍ ထောငလြိုကသ်ည်။ ထွကပြေါလြာသော စောကဖြုတကြှီးက နည်းတာကြီး မဟုတ်။ အမှှေးနကတ်ှေ ထူထပစြှာ ပေါကန်ပြေီး အရမ်းကြီးကို ခုံးထနသည်ေ။
အေးလှင် ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကပြှီးဖြစ်၍ ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားရသည့်နည်းတူ ကြူကြူမမှောလည်း ကိုယပြေါရြှိ ဂါဝနပြါးလေးမှာ ခါးတွငသ်ာ စုတငန်ပြေီဖြစ်၍ တကိုယလြုံး ဝတလြဈစလဈဖြစ်ကာ အသားလေးတွကေ ဝင်းဝင်းဝါဝါလေးတွဖြစ်ေလကြြ လှချင်တ်ိုင်း လှနလသေည်ေ။
အေးလှငကြ ကြူကြူမေ၏ ခွရင်ေးဖကသ်ို့ရှှေ့ကာ ဒူးထောကန်ရောယူလိုကတ်ော့ ကြူကြူမကေ ဒူးနှစ်လုံးကို သူမဗိုကပြေါသ်ို့ မတငကြာ ကြေးလိုကသ်ည်။ တဈတီတူးမလေးတဈကောငလြို ဖြစ်သှားသည်။ အေးလှင် ဒူးထောကန်ရောယူရင်း ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဖောင်းထ ထူအမ်းနသေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းကြီးနှစ်ခုကြားမှ အရညလြေးတွကေ စို့၍ထွကန်သည်ေ။ အေးလှင် လီးကိုတေ့ပြီး တဈခါတည်း ဆောင့်၍ လိုးသှင်းပစ်လိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ… ဗွဈ… ဒုတ်… အား… အင်း… အတင်းကြီး… ပဲကြယ်…”
လီးက တဆုံးဝငသ်ှားသည်။
“ မမက လှတော့… စိတမြထိန်းနိုငလြို့ပါ…”
“ ဟှန်း…ခုမှ…”
မကြစြောင်းလေးထိုး၍ ပြောရင်း လီးကို စောကပြတဖြှင့် တဈခကြည်ှဈလိုကသ်ည်။ ညှဈအားကောင်း၍ လကန်ှင့် အတင်း ဆှဲညှဈလိုကသ်လို ခံစားလိုကရြပြီး အေးလှင်၏ စိတတ်ှကေ ထောင်းကနဲထသှားသည်။ အေးလှင် သူ့လကန်ှဈဖကကြို ကြူကြူမေ၏ ကြေးတငထြားသော ခွထေောကန်ှဈဖကဘြေး တဖကတ်ခကြဆြီမှ ရှေ့သို့လှမ်း၍ နို့အုံနှစ်လုံးကို ကိုင်၍ ဆှဲသည်။ ပြီးတော့ နို့သီးလေးတွကေို ခွေ၍ပေးသည်။
ဒီလိုလုပရြင်း စောကဖြုတထြဲသို့ တဆုံးဝငန်သေော သူ့လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးလေး နှဲ့နှဲ့ပေးသည်။ ခဏအတွင်း စောကရြတွကေေ ထပမြံ၍ ထွကလြာသည်။ ပြီးတော့ ကြူကြူမေ တဈယောကြ အသကကြို ဟင်းကနဲ ဟင်းကနဲ ပြင်းထနစြှာ ရှူ၍လာသည်။ အေးလှငကြ မလိုးသေးဘဲ ထိုနည်းအတိုင်းဆကြ၍ လုပပြေးသည်။ ကြူကြူမေ အားမလို အားမရဖြစ်လာပြီး လီးကြီးကို စောကဖြုတဖြှင့် ညှဈညှဈပေးသည်။
“ ဟင်း… ဟင်း… မောငလြေးရယ်… တောတ်ော့ကြာ… မမ.. မ နေ တတတ်ော့ဘူး…”
“ ဘာလုပရြမှာလဲ… မမ… လီးကြီးကို ခွှတလြိုကရြမှာလား… ဒါမှမဟုတ်… လိုးရမှာလား…”
“ ကြှတ်…မင်း…သိပပြှီး အနိုငကြငွြ့တာပဲ…”
“ ဒါဆို…လီးကို ခွှတလြိုကမြယ်…”
အေးလှငကြ တကယပြင် လီးကို ခွှတတ်ော့မည့်ပုံဖြင့် စောကခြေါင်းထဲ တဆုံးဝငန်သေော လီးကို ဖြေးဖြေးလေး ဆှဲထုတသ်ည်။
“ အို…မဟုတဘြူး…မဟုတဘြူး…”
ကြူကြူမေ ကမန်းကတန်း ပြောသည်။
“ ဒါဆို… ဘာလုပရြမှာလဲ… မှနမြှနပြှောလေ… လီးက တဝကထြှကန်ပြေီ…”
“ ကဲ… ဒီလောကတ်ောင် ကြားချင်န်ေ… လိုးကြာ… လိုး… လိုး… နာနာသာလိုး…”
အေးလှင် ပြုံးလိုကပြှီး အပြငသ်ို့ တဝကလြောကြ ထွကန်သေော သူ့လီးကို တဈခါထဲ ဆောင့်၍ လိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
“ လိုးပြီ… မမရေ…လိုးပြီ… ဗွဈ… ဖြတ်… ဒုတ်… ဗွဈ… ဖြတ်… ဗွဈ… ဗွဈ…”
“ ဟင်း…အင်း…အင့်…အင့်…”
အေးလှငကြ ပယပြယန်ယန်ယကြှီးကို အားရပါးရကြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးပစ်သည်။ ကြူကြူမကလေည်း ခါးကို အားပြု၍ အောကမြှနေ၍ ကော့ကော့ပေးသည်။
“ ဗှဈ… ဇွတ်… ဖြတ်… ပလှတ်… ပြတ်… ဗှဈ… ဖြတ်… ဟင်း… ဟင်း… ကောင်းလား… မောငလြေး…”
“ သိပကြောင်းတာပဲ မမရာ… မမရော ဟင်…”
“ မင်း…လိုပဲ…”
“ ဗွဈ… ဒုတ်… ဖြတ်… ဇွတ်… ပလှတ်… ပြတ်… ဗွဈ… ပြတ်…”
အေးလှင် ခပသ်ှကသ်ှကကြှီးကို ကောင်းကောင်းလိုးနသည်ေ။ ကြူကြူမေ၏ လကတ်ဈဖကကြ သူ့နို့တွကေို ကိုငထြားသော အေးလှင်၏ လကဖြွံတဈဖကကြို လာကိုငကြာ အားမလို အားမရဖြင့် ဆုပည်ှဈသည်။ စောကရြညတ်ှကေ မတရားကြီး ရှှဲနဈ၍ ထွကလြာကြသည်။
“ ဖြတ်… ဖြတ်… ပလှတ်… ပြတ်… ဗှဈ… ဖြတ်… ဗှဈ… ဟင်း… မှောကခြလွိုကြ… မမပေါကြို… မှောကခြလွိုကြ…”
ကြူကြူမကေ အသဲအသနပြှောရင်း သူမဗိုကပြေါြ ကြေးတငထြားသော ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ကားပေးလိုကသ်ည်။ အေးလှငကြ သူမအပေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကတ်ော့ ကြူကြူမေ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းက အေးလှင်၏ ခါးကို ညှပ်၍ ခွိတတ်ငလြိုကသ်ည်။
“ ဖြတ်… ပလှတ်… ဖြတ်… ပလှတ်… ဗွဈ… ဗွဈ… ပြတ်… ဗွဈ… အင့်… အင့်… အင့်… နို့တွစေို့ပေး… အင်း… ဟင်း… အား…”
အေးလှငကြ နို့တဈလုံးကို ဆှဲစို့လိုကရြင်း အဆကမြပြတ် ကော့၍ လိုးသည်။ ကြူကြူမေ တဈယောကြ မကြလြုံးမဖြင့် တော့ဘဲ တဟင်းဟင်းဖြစ်ကာ အေးလှင်၏ ကြောပြငကြှီးကို ဖကြ၍ထားသည်။
“ ပလှတ်… ဖြတ်… ပြဈ… ပြဈ… ဖြတ်… ဗွဈ… ဗွဈ… ဟင်း… အင်း… အင်း… ဆောင့်…. အား… ဆောင့်… ဆောင့်စမ်းပါ… နာ နာ ဆောင့် စမ်း ပါ… မောင်… ရယ်… အား… ဟား… အင်း… ဟင်း… ဟင်း…”
ဒီလောကဆြောင့်နသည်ေ့ကြားမှ ထပ်၍ ဆောင့်ခိုင်းနပေုံထောကတ်ော့ ကြူကြူမေ ပြီးချင်လြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုကသ်ည်။ ဒါကြောင့် အေးလှငကြ အားသှန်၍ ဆောင့်ဆောင့် လိုးပစ်လိုကသ်ည်။
“ ဗှဈ… ဗှဈ… ပြတ်… ဗှဈ… ပလှတ်… ဖြတ်… ဗှဈ… ဒုတ်… ဗှဈ… ဖြတ်… ဗှဈ… အား… ဟား… အင်း… ဟင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… မောငရြယ်… အား… ဟား… ဆောင့်… ဆောင့်… အင့်… အင့်…ဗှဈ… ဗှဈ… အ… ဟ… သိပခြစွတ်ယ်… မောငရြယ်… အား… ဟင်း…… ဟင်း… ဗှဈ… ပလှတ်… ပြတ်… ဗှဈ… အ… အ… ပြီး… ပြီး… မမ… ပြီးတော့မယ်… အ… ရှီး… ပြီး… ပြီး… အား… ဟား…”
“ မမ… အား… အင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… မမ ရာ… အား… ဟ… အား… ဗှဈ… ပြတ်… ဖြတ်… ဗှဈ… အား… သိပ်… ခစွတ်ယ်… မမရယ်… အား… အင်း… ဟင်း… ကနွောြ လည်း… ပြီး… တော့မယ်… မမ… အင့်… အင့်… အင့်… ဗှဈ… ပြတ်… ဗှဈ… ဗှဈ… ပြီး… ပြီး… အား… ဟင်း… ဟင်း…”
အေးလှငကြ အပေါကြ အားရပါးရ ဆောင့်ပေးသလို ကြူကြူမကလေည်း အောကမြှနေ၍ အားရပါးရ ကော့ကော့ပြီး ပင့်ဆောင့်ပေးလိုကရြာ အခကြြ (၅၀) လောကြ တကည်ီလကည်ီ ဆောင့လြိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ တဟင်းဟင်း တအီးအီး ငှီးရင်း ကြူကြူမကေ အေးလှင်၏ လီးတနကြှီးအား စောကပြတအြတွင်းသားများဖြင့် အားပါးတရဖစွည်ှဈရင်း ပြီးသှားသလို အေးလှငကြလည်း ကြူကြူမေ၏ အားကောင်းလှသော စောကပြတည်ှဈအားကြောင့် မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ လီးထိပဖြူးကြီးအား ကြူကြူမေ၏ စောကပြတထြဲသို့ ဖိသှင်းထိုးစိုကြ၍ သုတရြညမြွားကို တဗှဈဗှဈ ပန်းထုတရြင်း နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူ ပြီးသှားကြလတေော့သည်။
————————————————-
နောကပျိုင်းတွငတ်ော့ အေးလှငကြ သူ့အခန်းတွင် မအိပတ်ော့ဘဲ ကြူကြူမနှင်ေ့အတူ ညစဥသ်ှား၍ အိပလြသည်ေ။ ဦးဇောထြှန်း ရောကလြာသောနေ့များတွငတ်ော့ အေးလှငမြှာ သူ့အခန်းသူပြန်၍ အိပရြင်း ခစွခြရီး ဆကခြဲ့လတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။