အောစာအုပ်

အိုင်ဆေးခမြျးကိုနှင့ျ သူ၏သူငယ်ခင်ျးမလေး

အိုငဆြေးခမွြးကိုနှင့ြ သူ၏သူငယခြငွြးမလေးတဈယောကြ အကြောင်း
ရေးသားသူ – Channko (ခမြျးကို)

အဟမ်း! ဒီလိုဗွာ ခငည်ားတို့ဘဝမယ် တခါတလေ ခရီးသှားဟနလြှှဲ လွှောကသ်ှားရင်း လူတွကြေားထဲ ထင်းကနဲဖြစ်နတေဲ့ မိန်းကလေးမွိုး မှငဖြူးကြမှာပေါ့။ ကုလားဖြူလိုပြောရင် စတန်းနင်းဖြစ်တဲ့ ရူပကာမွိုးဗွာ။ ပြငပြှငဆြငဆြငလြုပထြားလို့ ထင်းနတောမွိုးပြောတာ မဟုတဘြူးနောြ။ ဘာမှ မဖီးမလိမ်း မပြငမြဆငထြားပဲနဲ့ကို မှငလြိုကရြတာနဲ့ ဟယ်! ရုပကြလေးကကြာ ဆိုပြီး ထင်းကနဲ ဖြစ်နတေဲ့ပုံစံမွိုး။ ပမာပြောရရင် the matirx reloaded ရုပရြှငဇြာတကြားထဲက မာယာရှင် ပါစီဖုန်း (Monica Bellucci) လို ရုပရြညမြွိုးဗွာ။ (မူးမူးနဲ့ လွှောကပြှောပစ်တာ များကုနပြှီထငတ်ယ် ဟီဟိ)

ကနွော့မြှာ အဲ့လိုရုပရြညမြွိုးပိုငရြှင် သူငယခြငွြးမလေးတဈယောကြ ရှိခဲ့ဖူးတယဗြွ။ ကနွောရြယ် သူရယ် နောကထြပကြောငမြလေး နှစ်ယောကရြယကြ ကြောင်းနဖကြေ သူငယခြငွြးတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပေါ့ဗွာ။ အခုပြောပြမယ့ြ ဇာတလြမ်းထဲက ကောငမြလေးက တဈခုလပမြလေး။ ပြောရရင် တဈခုလပ် ကလေးတဈယောကအြမေ လောကကြီးကို အံတင်းတင်းကြိတလြို့ တဈယောကထြဲ ရငဆြိုငဖြှတသ်န်းနတေဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကပြေါ့။ ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ ကြောင်းမပြီးခငမြှာ အိမထြောငကြတွယ်။ ကလေးပေါကစြနကလေး မှေးပြီးတဲ့အခွိနမြှာ ယောကြြားနဲ့ကြဲတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ သူ့မိဘတွကလေည်း မရှိရှာတော့ဘူးရယ်။ တဈကောငကြှှကြ တဈမကြန်ှာလို့တောင် ဆိုရမလားပဲ။ ဆှမွေိုးနီးစပကြှီးဒေါကြှီးတဈယောကတ်ော့ ကနွရြှာသေးတယ်။ တူတူနတယေပြေါ့ဗွာ။

ဒီလောကဆြို ကနွောြ ဘယသ်ူ့ကိုပြောနမှန်ေး ခငဗြွားတို့ ရိပမြိလောကပြါပြီနော့ြ။ ဟုတပြါတယဗြွာ။ ကနွောရြေးခဲ့တဲ့ ဇာတလြမ်း “ကနွော့ြ ပန်းခွီဆရာမလေး” ထဲက တဈခုလပမြလေး “မေ” အကြောင်းပါပဲ။

သူ့အကြောင်းကို ရေးရတာ ခပလြန့လြန့တ်ော့ ခပလြန့လြန့ပြဲ ဟီး။ သူက အငတ်ာနကထြဲ ဟိုမှှဒေီမှှေ လုပတ်တတ်ဲ့အကငွ့ြ ရှိလတေော့ ပါးယားတယဗြွာ။ ဒါကြောင့ြ အရငတ်ဈခါ ထို့ကြောင့ြ channko ဟုခေါသ်ည် ရေးခဲ့တုန်းက တောင်းပနခြဲ့သလိုပဲ အခု ကနွောရြေးမယ့ြ ကိုယတ်ှေ့လေးကိုလည်း ဘယမြှ လွှောကမြကူးယူသှားကြဖို့ တောင်းပနခြငွပြါတယ်။ အောဝတ်ထုတွလေို ဖတလြို့လည်းကောင်းမှာ မဟုတပြါဘူးဗွာ။ အတွေးပငလြယပြှာထဲက ညီအဈကိုတွေ အပငွြးပြဖတေဖြို့ သကသ်ကရြေးတာလို့ပဲ မှတယ်ူကြပါ။ အဲ့ဒါလေးတော့ မတ်ေတာရပခြံချင်ပြါတယ်။

ဒီကိုယတ်ှေ့ထဲမှာ ဘာတွပေါမလဲဆိုတာ ခငဗြွားတို့ ရိပမြိချင်ရြိပမြိနပေါလိမ့မြယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောြ ပြောပြွောရြှှငရြှှင် အရှှန်းဖောကပြှီး ခငဗြွားတို့ကို အားလူးဖုတရြင်း ရေးပြသှားပါ့မယ်။

————————–

အခုဇာတလြမ်းကို စပြောဖို့က အရငခြေါင်းစဉကြ အကြောင်းအရာနဲ့ ပြနဆြကစြပမြှရမယန်ဲ့ တူတယဗြွ။ အဲ့မှာဗွာ ကနွောြ ပြောခဲ့တယမြလား။ ဟိုဇာတလြမ်း “ထို့ကြောင့ြ channko ဟုခေါသ်ည်” နောကဆြုံးပို့ဈမှာ ကနွောြ နာရေးကိဈစကြောင့ြ တိုငပြတတ်ယ် ဆိုတာလေ။ စိတမြောလူမောကြီးပေါ့။ အဲ့ဒီလူနာဆုံးသှားတော့ အသုဘရှင် လုပရြတယပြေါ့ဗွာ။ ဆုံးသှားတဲ့ ပုဂျဂိုလကြှီးက အမွိုးထဲက အငမြတနပြေါကရြောကတ်ဲ့သူဆိုတော့ကာ တောငပြေါကြ အမွိုးတွေ တဈအုပတ်ဈမကြီး ဆင်းခလွာကြတာကိုး။ တဈရကတ်ဈရကြ ရကမြလညမြချင်ြး အိုးကြီးအိုးငယန်ဲ့ ခွံထဲမှာ ခကြပြှုတကြွှေးမှေးရေးကအစ၊ အလောင်းမှကတွောဘာညာ အပါအဝင် အားလုံးကိဈစငှိမ်းသှားပြနတ်ော့ အဲ့ဒီအမွိုးတွေ ဘုရားဖူး ဟိုပို့ဒီပို့ ခေါင်းကိုနောကန်တောပါပဲ ဆရာတို့ရာ။ အဲ! အားလုံးလည်း ပြီးသှားကော အကုနအြလွှိုလွှို ပြနကြှလသတေည်းပေါ့။

အဲ့ဒီမှာ အီဖကေိုယမြောငခြမွြး အူတူတူကြီး ကနွရြဈခဲ့ပါလကေော။ ဘယသ်ူမှကို မကနွရြဈခဲ့တာဗွ။ ဘုန်းမောငတ်ဈယောကထြဲ ဖြစ်သှားတယ်။ မန်းလေးက အဲ့ဒီခွံက ဆောင်းတွင်းပိုင်း ကနွော့ဇြာတိဖကမြယ် တအားအေးတဲ့အခွိနကြာလလောကပြဲ အအေးဒဏရြှောငတ်ဲ့အနနေဲ့ ကနွော့အြိမကြ လူကြီးသူမတွေ တဈလ၊ နှစ်လဆိုသလို လာနတတေတ်ာဆိုတော့ ကနွတ်ဲ့အခွိနဆြို တံခါးပိတဂြွိတပြဲ။ လူတွေ တရုန်းရုန်းနဲ့ ဆူညံပြကလြောရိုကန်တေဲ့ အိမန်ဲ့ခွံဝင်းကြီးမှာ တဈယောကထြဲ ကနွခြဲ့လတေော့ ဘယလြောကကြှောငစြီစီ ဖြစ်နမလေဲ စဉြးစားသာကြည့်ကြှပတေော့။

ဟဲဟဲ! အဲ့ဒီကြားထဲ အသည်းကြဲတဲ့ ပြူနာလေးက ခငဗြွားတို့သိတဲ့အတိုင်း ရှိနလတေေော့ကာ မခံနိုငဘြူး ရူးမှာပဲဆိုတဲ့ အခွအနေေ ဖြစ်လာတာပေါ့လေ။ လူကလည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိ အူကြောငကြှောငကြှီး ဖြစ်စပြုလာတယ်။ နေ့ခင်းဖကဆြို အပြငမြထွကပြဲ တနကေုန် စာထိုငဖြတ်၊ ညနစေောင်းမှ အပြငထြှကြ အာလူးဖုတလြို့ရတဲ့ ဘောဒြါတွလေိုကရြှာ၊ ဘီယာဆိုငခြေါထြိုင် သောကြ၊ တောငစြဉရြမရေတွေ လွှောကပြှော၊ ညဉ့န်ကတ်ော့မှ အိပပြှနအြိပ်၊ ဒီလိုနဲ့ပဲ လုံးခွာလညလြိုကန်တေော့တာဗွ။

အဲ့လိုကြီး အခွိနဖြှုန်းနလေိုကတ်ာ တဈလလောကန်တေော့ အဲ့ဒီအိမမြှာ ကြောင်းသားဘဝက စုဆောင်းထားသမွှ စာအုပတ်ှကလေည်း ဖတစြရာကုနသ်လောကြ ဖြစ်သှားတယ်။ နေ့လညဖြကဆြို ဖတစြရာစာအုပ် မရှိတော့သလို ဖြစ်လာပြီး အရညထြှကအြောင် ပငွြးလာပါလရေော။ ဒါနဲ့ ဘောဒြါတဈယောကကြို သတိရသှားတယ်။ ကြောင်းသားဘဝမှာတုန်းက သူ့တို့အိမကြ စားအိမသ်ောကအြိမ် ဖြစ်ခဲ့လတေော့ကာ အမြဲဝငထြှကန်ရင်ေး ကနွောြ ကောင်းကောင်းမှတမြိနတော တဈခုရှိတယ်။ ဆုံးသှားရှာပြီဖြစ်တဲ့ သူ့မိဘတွေ၊ တိတိကကြပြှောရရင် သူ့အဖကြေီးက စာအုပအြဟောင်းတွစေုတာ အငမြတန် ဝါသနာပါလတေော့ကာ သူတို့အိမကြ ဧည့ခြန်းမှာ စာအုပတ်ှကေို စငတ်ှေ၊ နံကပဘြီရိုတွနေဲ့ အများကြီး သိုမှီးထားတာကိုးဗွ။

ကနွောြ အငမြတန် သဘောကတွာက ရှေးခတ်ကေ ရှုမဝ၊ စန်ဒာ ဘာညာ အဲ့လို ဖတစြရာတွေ အပြည့ပြါတဲ့ မဂျဂဇင်းအဟောင်းတွကေိုလည်း အထပလြိုကြ သသသေပေသ်ပ် စုထားတာဗွ။ အဲ့ဒါလေး တွေးမိတာနဲ့ ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားကောကလြဲလိုကပြှီး ကြောပိုးအိတတ်ဈလုံး ကောကလြှယပြှီး အိမကြထွကလြာခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။ ရညရြှယတ်ာက သူ့ဆီသှားမယ် တခွားစာအုပတ်ှထကြေ အဲ့ဒီခတ်ဟေောင်း မဂျဂဇင်းတွေ အထပလြိုကြ အိမသ်ယပြှီး ဖတမြယ်၊ နောကန်ေ့ပြနပျို့မယ်၊ ထပင်ှါးမယ်၊ အဲ့လိုပေါ့ဗွာ။ အမှနတ်ိုင်းပြောရရင် ကနွောြ စိတလြလှေှင့န်တေဲ့ အခွိနဆြိုတော့ ဘာလုပရြမှန်းလည်း မသိသေးဘူး။ လောလောဆယ် ပငွြးရိနတောကို ဖြဖြေောကခြငွန်တော သကသ်ကပြဲ။ အိပတ်ယ် စားတယ် စာဖတတ်ယ် လောလောဆယ် ဒါပဲ။

နေ့လည် ၂ ခကြတ်ီးလောကဆြိုတော့ အဲ့ဒီသူငယခြငွြး အိမမြှာမရှိဘူးဆိုတာ သိထားလတေော့ကာ သူ့အလုပတ်ိုကကြိုပဲ လိုကသ်ှားတာပေါ့။ ရောကသ်ှားတော့ အပြငကြနေ အကဲခတလြိုကတ်ယ် ရှိမရှိပေါ့။ အရောင်းပြခန်းလို လုပထြားတာ ဆိုတော့ကာ သောကကြွိုးနဲ များလိုကတ်ဲ့ မိန်းမတွဗွော။ ဒါနဲ့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အထဲဝငသ်ှားပြီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ လွှောကလြုပန်လေိုကတ်ယ်။ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးကိုတော့ မှငပြါ့ဗွာ။ အသံလေး စာစာစာစာနဲ့ သူ့ဖောကသ်ညတ်ှကေို အမွိုးမွိုး လိမလြညပြှီး သူ့ပစ်စည်းတွရေောင်းဖို့ ကြိုးစား (မှားလို့ ဟီး) ဈေးဝယတ်ှကေို အပြုံးခွိုခွိုလေးနဲ့ ဧည့ခြံနတယ်ေ ဆိုပါတော့ဗွာ။ သူ့ဖာသူ အာရုံများနတောနဲ့ ကနွော့ကြိုလည်း မှငဟြနမြတူဘူး။ ဒါနဲ့ အနားကပလြာတဲ့ အရောင်းစာရေးမလေးတွကေို ဟိုမေးဒီမေးတွေ လွှောကမြေး..

“ဒါလေးက ဘယလြောကလြဲဟင်”

“ခုနဈသိန်းပါ အဈကို..”

ဂိန်! (စိတထြဲမှာ အောမြိတာ) မိန်းမတွမွေား ပိုကဆြံအတောဖြှုန်းပါလား။ ခုနဈသိန်းဆို ငါ အရကဝြယသ်ောကရြင် ဘယလြောကခြံမလဲဆိုပြီး စိတထြဲ တွကကြှည့န်မေိသေးတယ် ဟီး။ တောတ်ောလြေး ကြာသှားတော့မှ လူရှင်းသှားတယ်။ ဒါနဲ့ ကနွော့ကြို ဟိုဟာဒီဟာတွေ မေးသမွှ ရှင်းပြနတေဲ့ အရောင်းစာရေးမ
လေးကို

“မနန်ဂွောရှိလား စကားပြောချင်လြို့”

ဆိုပြီး ခပတ်ညတ်ည် မေးလိုကတ်ော့..

“ဘာများအလိုရှိပါသလဲ အဈကို .. ကမွ ဆိုငရြှငပြါရှင်”

ဆိုပြီး အနားရောကလြာတယ်။ ဒင်းက ကနွော့ကြို မမှတမြိဘူးရယ်။ ဘယမြှတမြိမတုံး။ ဆံပငရြှညကြှိုကတ်ဲ့ ကနွောြ စိတရြှုပရြှုပန်ဲ့ ရှေ့တဈလကမြနောကပြှောငလြို့ ခေါတ်ဲ့ ဂတုံးဆံတောကဆြံပင် ညှပထြားတာရယ်၊ မွောကမြှနအြနကကြှီး တပထြားတာရယကြှောင့ြ ရုတတ်ရကကြှီး (ကြဲနတောကလည်း ကြာပြီဆိုတော့) ဘယမြှတမြိပါ့မလဲ။ ပြုံးစိစိနဲ့ လကပျိုကပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြိုကတ်ာတောင် ဇဝဇဝေါ မကြန်ှာလေးနဲ့ ပြုံးပြနတော။ အဲ့ဒီတော့မှ မကြမြှနခြွှတပြှလိုကရြင်း

“ဟိုင်း! အခစွဆြုံးလေး”

ဆိုပြီး ပြောငစြပစြပမြကြန်ှာ လုပပြှလိုကမြိတယ်။

“ဖာဂေါင်း!”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ လကသ်ီးနှစ်လုံးလောကြ နံကြားထဲ ပြေးဝငလြာတာ အသကရြှူတောင် ကြပသ်ှားတယ် ဟားဟား။

“မုန်းတယ်.. နင့ကြိုငါမုန်းလိုကတ်ာ..”

ဆိုပြီး ကနွော့ရြငဘြတကြို လကသ်ီးနဲ့ တဖုန်းဖုန်း ပိတထြိုးနတောကို အတင်းဖမ်းခွုပထြားရင်း..

“ငါအလုပမြွားနလေို့ လာမတွေ့တာပါဟာ”

ဆိုပြီး ချော့နရတေယ်။ သူ့အလုပသ်မလေးတွတေော့ မကြလြုံးလေးတွပြေူးပြီး ဝိုင်းကြည့်န်ကြတောပေါ့။ ဘာတွမွေားဖြစ်ကုနတ်ာလဲဆိုတဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့။ ဒီလောကဆြို ခငဗြွားတို့ ကနွောန်ဲ့ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးမလေးရဲ့ ရင်းနှီးမှုအတိုင်းအတာကို သဘောပေါကလြောကပြှီ ထငပြါတယဗြွာ။ စိတလြိုလကရြရှိတဲ့ အခါမှာ နူးနူးညံ့ညံ့လသေံနဲ့ “မလေေး” လို့ ကနွောခြေါလြေ့ရှိပြီး၊ တခါတလေ တခွားသူငယခြငွြးတွေ ခေါသ်လို “ဗွိုင်း” လို့ ခေါတ်တတ်ဲ့ ကောငမြလေးဆိုတာ သူပါပဲ။ လူတွတေော့ ဘယလြိုထငမြယ် မသိဘူး။ ကနွော့လြကကြို မလှှတတ်ော့ဘူး အသကေိုငထြားတာ။ သူ့အလုပစြားပြဲဆီ ခေါသ်ှားတာတောင် ခါးကို အတင်းဘေးတိုကဖြကထြားရင်း ဆှဲခေါသ်ှားတယ်။ မကြန်ှာအမူအရာကအစ ခကြခြငွြးပြောင်းသှားပြီး ခွာတိတမြလေးတဈယောကလြို ခုနဆြှဆှ ဖြစ်သှားတယ်။

ကနွော့ကြို အအေးတဈဗူးတိုကပြှီး သူ့စားပြဲမယ် ငုတတ်ုတထြိုငခြိုင်းထားတယ်။ သူ့ဖာသာ အလုပတ်ှမွေားလိုကြ ကနွော့ကြို တတွတတ်ှတ် လှမ်းစကားပြောလိုကြ ဗွာကိုများနတောပဲ။ နနည်ေးနည်းစောင်းသှားတော့မှ သူ့အလုပသ်မလေးတွကေို မှာစရာရှိတာမှာပြီး

“ကိုင်း! ခဏစောင့ြ အဝတလြဲလိုကြဦးမယ်”

ဆိုပြီး အနောကခြန်းထဲ ဝငသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ပြနထြှကလြာတော့ သူ့ကိုလှမ်းကြည့်ပြီး ဟီးဟီး ဆိုပြီး ရယလြိုကမြိတယ်။ ခုနက စတိုငန်ဲ့ မတူတော့ဘူးလေ။ ခုနက ဆံထုံးကဈကဈမှာ ဆံထိုးတွေ ဘာတွစေိုကြ၊ အပေါအြောကြ ကြောကစြိမ်းရောငဝြမ်းဆကန်ဲ့ ခန့ခြန့ကြှီးကနေ.. အခု ဆံပငရြှညတ်ှကေို မှင်းမှီးပုံစံ နောကစြေ့မှာစုခညွြ၊ အပေါကြ တီရှပကြှပကြှပ် အပြာရောင်၊ အောကကြစကပ် ဒူးဆဈလောကန်ဲ့ ကလေးမလေးစတိုင် ဖြစ်သှားတာကိုး။ လကထြဲမှာ ကိုငထြားတာကလည်း ပိုကဆြံအိတ် လကဝြါးလောကကြလေး။ ကြောင်းသူလေး စတိုငပြေါ့။ နှုတခြမ်းကို ခပထြောထြောလြေးလုပ် (အထဲဝငပြှီး နှုတခြမ်းနီဆိုးလာတာ သိသာတယ်) ရင်း လှမ်းမေးလာတယ်။

“ဘာဟီးဟီးလဲ.. ကရဝိတစြီးမှာလား… ကြားစီးမှာလား ကြိုကတ်ာကိုရှေးတော့ အမေ”

“အမေ နှစ်ခုလုံးစီးမယ် သမီး”

လို့ပြနန်ောကရြင်း ကနွောြ ရယန်မေိတယ်။ အမဆေိုတာ ကနွောတ်ို့ အချင်ြးချင်ြး နောကန်ကြစေကားပါ။ သူတို့နဲ့စကားပြောတိုင်း ကနွောကြ နတဝြငသ်ယလြသေံနဲ့ သမီးလေးတို့ရေ အမဟေေ့ အမေ ဆိုပြီး ပေါကကြရ လွှောကပြှောတတတ်ာကိုး။ ကရဝိတစြီးတယ်၊ ကြားစီးတယဆြိုတာ … မှနမြာဘီယာ (ကရဝိတပြုံ) နဲ့ တိုင်းဂါးဘီယာတို့ကို ဆိုလိုတာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ အငမြတနခြစွခြငရြတဲ့ သူငယခြငွြးနဲ့ ပြနဆြုံရလို့ အူမှူးနတေဲ့ အဲ့ဒီဟာလေး ကနွော့ြ ဆိုငကြယန်ောကကြ ပါလာတယဆြိုပါတော့။

အနောကကြနေ ကနွော့ခြါးကို အသဖကေလြိုကြ၊ ကြောပြငကြို တဖုန်းဖုန်းထုလိုကြ၊ ခါးကို ကလိထိုးလိုကန်ဲ့ ကနွော့န်ားရှကန်ားကို ကပပြှီး ပေါကကြရတွေ အောလြိုကန်ဲ့ လုပန်တေော့ ငယမြူပြနန်တေဲ့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကကြို တငဆြောငလြာတဲ့ ဆိုငကြယလြေးက ဟိုယိမ်းဒီယိမ်းနဲ့ မှှလေိမမြှှကေောကကြို ဖြစ်နတောပေါ့။ ဘဝမှာ အငမြတနခြစွတ်ဲ့သူနှစ်ယောကြ ပြနဆြုံရတာ ဘယလြောကြ ပြောစြရာကောင်းတယဆြိုတာ ကြုံဖူးတဲ့လူတွပေဲ သိလိမ့မြယ် ထငပြါတယ်။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ဘီယာဆိုငကြောင်းကောင်းမှာ ထိုငမြယ်။ အကငတ်ှေ တနင့တ်ပိုးစား၊ ဘီယာခွကတ်ှေ တဈခွကပြှီးတဈခွကြ စားပြဲပေါပြှည့သ်ှားတဲ့အထိ သောကမြယ်၊ သောကတ်င်းတွေ ခကြှမယ်။ မူးလာတော့မှ ငယင်ယကြလို လတေိုကခြံတယကြှာဆိုပြီး ကနွော့ကြို အနောကကြနေ ခပတ်င်းတင်းဖကခြိုင်းထားရင်း ဆိုငကြယကြို အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ ပတမြောင်းမယ်။ ကနွောတ်ို့တတွေ လောလောဆယ် ၁၀ နှစ်လောကြ ပြနလြညန်ုပျိုလိုကကြှမယလြေ။

အဲ့ဒီညက ဘီယာဆိုငထြိုငရြင်း မိုးတောတ်ောခြွုပစြပြုလာတဲ့အခွိန် ရောကလြာတော့

“ငါ့ကောင်! တောစြို့လား”

လို့ ကနွောြ သူ့ကို သတိပေးလိုကတ်ော့

“သူက နငသ်ောကလြို့ဝပြီလား ဟ”

တဲ့။ အဟီး ဝလားမဝလားတော့ မသိဘူး၊ စားပြဲပေါမြှာ ဘီယာခွကအြလှှတတ်ှေ စီထားတာ အခွကြ ၃၀ ကြောလြောကြ ရှိမယဗြွ။ ကနွောတ်ို့ရဲ့ သောကကြငွ့ကြ သောကပြှီးသား ခွကအြလှှတတ်ှကေို အသိမ်းမခံပဲ စားပြဲမှာ ဒီအတိုင်းစီထားတတတ်ယ်။ ဒါမှ ငါတို့သောကထြားတာ ဘယန်ှဈခွကြ အနည်းအများ လဈမဈခွိနတ်ာပေါ့လေ။ နို့မို့ရင် ဘယလြောကသ်ောကလြို့ သောကမြိမှန်းမှ မသိတော့တာကိုး။ ဘီယာကို ခရားနဲ့လည်း မမှာဘူး။ တဈခွကခြငွြးမှာပြီး ခွကတ်ိုကြ၊ သူလည်းကုန် ကိုယလြည်းကုနမြှ.. လာထား နောကထြပတ်ဈခွကစြီ.. အဲ့လိုမွိုးဗွ။ ငယင်ယကြတည်းက အကငွ့တ်ှေ ဆိုပါတော့လေ။ လောလောဆယတ်ော့ နှစ်ယောကလြုံး ကြဲနပြေီ ဟီဟိ။ စကားတွလည်ေး ဟောငဖြှာဟောငဖြှာ ပြောရလှန်းလို့ မေးရိုးတွတေောင် ညောင်းလာသလိုပဲ။

“ဟရောင်.. ငသကျ”

“ဂြာ!”

“အဘေေး.. ငါတို့နှစ်ကောင် အတောရြုပပြကြန်ပြေီထငတ်ယ်၊ ဆိုငထြဲမှာထိုငန်တေဲ့ လူတွအကေုနလြုံး ငါတို့ဝိုင်းကိုပဲ ရှိုးနကြတေယ် ဟ”
”
ရုပပြကြစြရာလား.. ဖိုးသကန်ဲ့ ဗွိုင်း နှစ်ယောကအြတွကြ ဘီယာလေး အခွကြ ၃၀ ဆိုတာ နာသာဂီရိဆငပြှောငကြှီးကို စပါကလငတ်ိုကတ်ဲ့ အဆင့လြောကရြှိတာ အဟဈဟဈ”

“ဒါဆို လူတွကေ ဘာလို့ ငါတို့ဝိုင်းကိုပဲ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်ကြတောတုံးဟ”

“ဘာဖြစ်မှာတုံး.. နင့ကြိုကြည့်န်ကြတောလေ.. နင့ကြို ဘီယာနဲ့မှည်းနကြတော ဟီဟိ.. နဂိုက ချောချောလေးပါဆိုနေ.. အခု ဘီယာတနခြိုးနဲ့ မကြလြုံးတွကေ အရောငတ်ှလကြေ၊ ပါးတွကေ ပန်းသှေးရောငတ်ှတေောကြ..”

“အို! ကလေးအမကြေီးကိုများ အဟိ .. ရှကစြရာကြီး.. ဒါဆို ငါက အတောဆြှဲဆောငမြှု ရှိသေးတာပေါ့နောြ ခစ်ခစ်”

“အင်း အမှနအြတိုင်း ပြောရရငတ်ော့.. သူတို့နင့ကြို အရကပြရိုမိုးရှင်း လိုကလြုပန်တေဲ့ ကလေးမလေးလို့ ထငန်ပေုံရတယဟြ”

“ဘာပြောတယ်!!!”

နှစ်ကောငသ်ား မူးမူးနဲ့ အဲ့လိုပေါကကြရတွေ လွှောကပြှောရင်း တဟီးဟီး အူမှူးနရောက ကနွောကြ ပြနမြယကြှာဆိုပြီး ပိုကဆြံရှင်းဖို့ကြိုးစားတော့ ဒင်းက မူးမူးနဲ့ အမေ! သမီးရှင်းမယ်.. အမေ့သမီး သူဌေးမလေးရှင်းမယ် လာထားဆိုပြီး ကသွင့င်ှကေို လုပြီးရှင်းနတောကို ရယပြှီး ထိုငကြှည့န်မေိတယ်။ အားကိုးအားထား မိဘတွလည်ေး မရှိရှာတော့တဲ့ သူငယခြငွြးမလေးဗွာ..၊ ကလေးတဈယောကန်ဲ့ ယောကြြားကလည်း သောကကြငွ့မြကောင်းတော့ ကြဲ..၊ အသိုင်းအဝိုင်း ညီအဈကိုမောငန်ှမကလည်း မရှိလတေော့ကာ တောရြုံစိတဓြာတခြိုငမြာမှုမွိုးနဲ့ ဘဝကို ရငဆြိုငဖြို့ မလှယလြောကဘြူးဗွ။ သူ့ဘဝမှာ အခု ကနွောန်ဲ့ ပြောန်သလေို မပြောရြရှာတာ ဘယလြောကကြှာပြီလဲ မသိဘူး။ အဲ့လိုတွေးမိပြီး ကနွော့စြိတထြဲ ဂရုဏာသကမြိသှားလို့ သူ့ကို ငေးကြည့်န်မေိတယ်။

ပိုကဆြံရှင်းပြီး ဘီယာဝိုင်းကထတော့ သူက နည်းနည်းယိုငခြငွန်တယ်ေ။ အသာလေး မသိမသာတွဲပြီး အပြငကြို ခေါထြုတလြာတယ်။ ဆိုငကြယကြို သူမောင်းမယဆြိုပြီး ပြူနာစရှာတယ်။ နငမြူးနတယေဟြ ဆိုပြီး ရှိခိုးဦးတငတ်ောင်းပနတ်ာလည်း မရဘူး..။ သောင်းကနွြးပစ်ရမလား နငင်ါ့အကြောင်းသိတယန်ောြ ဘာညာနဲ့ အောလြာလို့ ပါးစပကြို လကဝြါးနဲ့ အမှနလြှမ်းပိတလြိုကပြှီး အေးအေး..မောင်းမောင်း ခဏလေးနောြ ဒီဆိုငရြှေ့ကနတေော့ ငါပဲမောင်းမယ် ဆိုပြီး အတင်းခေါထြုတလြာခဲ့ရတယ်။ အနောကကြနေ ကနွော့ကြွောကို ဖကထြားပြီး ဆိုငကြယန်ောကကြ လိုကလြာရင်း မောင်းရတော့မလား.. ရောကပြှီလား.. မောင်းမယ် မောင်းမယ် ဆိုပြီး ကနွော့န်ားရှကြ နှစ်ဖကစြလုံးကို လကဖြဝါးတွနေဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး ဆှဲလိုဆှဲ၊ ခါးကိုအတင်းဖကပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတတ်ှေ လုပန်ဲ့ သောင်းကနွြးရင်း ပါလာတာပေါ့။

သဈပငအြုပအြုပတ်ှမေိုးနတေဲ့ လူရှင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးတဈခုထဲ ရောကသ်ှားတော့မှ ဆိုငကြယရြပပြေးလိုကတ်ယ်။ ဒေါကထြောကပြှီး ဆိုငကြယပြေါကြ ဆင်း ကဲ! ဒီလောကတ်ောင် မောင်းချင်န်တော မောင်းစမ်းကြာ ဆိုပြီး လှှတထြားပေးလိုကတ်ယ်။ စီးကရကဖြှာရင်း ထိုငကြိုကြည့်န်တော ဒင်းဘာလုပမြလဲဆိုပြီး။ ဆိုငကြယကြ ယောကြြားစီးဗွ။ သူဝတထြားတဲ့ စကပန်ဲ့ ဘယလြိုတကခြှပြီး မောင်းမှာတုံး။ သူ့ဖာသူ အတင်းတကခြှဖို့ လုပန်တောကို ထိုငကြှည့ပြှီး ရယန်လေိုကတ်ယ်။ တောတ်ောဆြိုးတဲ့ဟာဗွာ။ လူမှငကြှင်းမှာဆို ရုပပြကြတ်ော့မှာမို့ တမင် အမှောငထြဲကိုခေါလြာတာ။ ပြီးတော့ ကနွော့ဆြိုငကြယကြ အစုတကြှီး.. ကဈပီးနိုးမှရတဲ့ဟာမွိုးဆိုတော့ သူဘာလုပလြို့ရမှာတုံး။ စကပကြို ဖငပြေါအြောငလြှနတ်င်.. ဒါမှမဟုတ် အကုနခြွှတပြဈမှပဲ တကခြှပြီး မောင်းလို့ရမှာလေ ဟားဟား။

မရမက အတင်းတကခြှလိုကတ်ော့ ခွလို့တော့ ရသှားတယ်။ စကပခြံနတေော့ ခွထေောကကြ လထေဲမယ် တန်းလန်း.. အဲ့ဒါကို စိတမြလွှော့ဘူး နငလြာခဲ့ အနောကကြနတကေခြှ၊ နင့ခြှထေောကကြ စကန်ှိုး၊ ဂီယာထိုးပေး၊ ငါက လကကြိုငကြိုငပြှီး မောင်းမယတ်ဲ့။ တကယ့ဟြာဗွာ။ ရတယလြေ ဆိုပြီး သူ့အနောကကြနတကေခြှ၊ ကဈတံကိုနင်းပြီး စကန်ှိုးပေးလိုကတ်ယ်။ ဂီယာထည့လြိုကပြှီ ထွကတ်ော့ဆိုတာနဲ့ ကလပခြွကြိုဆောင့လြှှတ် လီဗာကိုဖြဲပြီး ဆောင့ထြှကတ်ယ်။ ဂီယာတောင် ထပမြခွိန်းလိုကရြဘူး အနောကကြနေ သူ့ကိုသိုင်းဖကထြားရင်းက လကကြိုငကြိုဖမ်းကိုငပြှီး ခွံဝင်းတဈခုထဲကို ခွိုးဝငပြေးလိုကတ်ယ်။ တဈထပတ်ိုကပြုလေးအရှေ့ကို တန်းရောကသ်ှားရော။ အဲ့ဒီတော့မှ ဟမ်! ဒါငါ့အိမပြါလား တဲ့ ဟီးဟီး။ ညာတာပါတေးနဲ့ သူ့အိမရြှေ့ထိ ခေါလြာတာတောင် မူးနတေဲ့ ဒင်းက သတိမထားမိဘူးလေ။ ဆိုငကြယပြေါကြ ပြစိပြစိနဲ့ ရဈနသေေးတဲ့ သူ့ကိုပြေ့ခွ၊ အိမထြဲတွဲခေါြ…

“ဟဲ့! ဒီသူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဘာတွဖြစ်ေလာကြတာလဲ”

လို့ အလန့တ်ကြား လှမ်းမေးလာတဲ့ ကနွော့ကြို မှတမြိနသေေးတဲ့ သူ့ကြီးဒေါကြှီးကို နှုတဆြကရြင်း အဲ့ဒီအရကသ်မားကို သူ့အိပယ်ာထဲအထိ တွဲပို့လိုကရြတယပြေါ့ဗွာ။ လူကသာ မကြလြုံးကောင်းကောင်း မဖြင့န်ိုငတ်ော့အောင် မူးနတော ကနွော့ကြို သတိတရ လှမ်းပြောလာသေးတယ်..။

“နကဖြနမြနကစြောစော ငါ့ဆီလာခဲ့။ မနကစြာ တူတူစားပြီး ငါ့အလုပကြို လိုကပျို့ဦး..။ အလုပတ်ိုကမြှာ ငါ့ကားထားခဲ့မိတာ မနကြ အလုပသ်ှားလို့မရ ဖြစ်မယ်”

“ဟုတပြါပြီ!”

လို့ ဂတိပေးရင်း သူ့ကို သိပခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အပြငထြှကလြာပြီး မတွေ့တာကြာတဲ့ သူ့ကြီးဒေါကြှီးနဲ့ အလာပသလာပလေးတွေ ထိုငပြှော၊ အိပပြွောန်ရှောတဲ့ သူ့သမီးလေးကို ဝငကြှည့ပြှီး ပြနလြာခဲ့ရော ဆိုပါတော့ဗွာ။

နောကန်ေ့မိုးလင်း မနကခြင်း ၈ နာရီလောကြ ကနွောြ သူ့ဆီရောကသ်ှားတယ်။ မနေ့ညကနဲ့ ဘာမှမဆိုငတ်ော့သလိုပဲဗွ။ ရမေိုးခွိုး ဖီးလိမ်းပြငဆြငထြားလိုကတ်ာ ကြော့လို့မော့လို့ ဂုဏသ်ရရှေိ အမွိုးသမီးကောင်း ချောချောလှလှလေးရုပန်ဲ့ ဟားဟား။ ငါမနေ့ညက တောတ်ောကြှဲသှားတယ် ထငတ်ာပဲတဲ့။ သူ ဘယလြိုသောင်းကနွြးတာတွေ ကနွောြ ဟာသလုပပြှီး ပြနပြှောတော့ တခွိခွိနဲ့ သဘောကနွပြနေရြော။ တောကတ်ောကြ.. တောကတ်ောကြ… နဲ့ လမ်းလွှောကတ်တစြ သူ့သမီးလေးကိုလည်းတွေ့ပါ့။ ခစွစြရာလေးဗွာ။ အမတေူလေး ချောလိုကတ်ာ။ ဖြူဥဥလေး။ ကနွောတ်ော့ မှငမြှငခြငွြးကို ခစွလြှန်းလို့ လကထြဲက မခတွော့ဘူး အတင်းပြေ့ထားနမေိတယ်။

မနကစြာ သူ့အိမမြှာ စားသောကကြှပြီးတော့ သူ့အလုပကြို လိုကပျို့ပေးဖို့ပြငတ်ယ်။ ဧည့ခြန်းထဲက စာအုပတ်ှကေို လကည်ှိုးထိုးပြပြီး ငါ့ကို စာအုပတ်ှေ ငှါးလိုကြဦးဟ လို့ ခွင့တ်ောင်းတော့.. မငှါးပေါင် တဲ့။ ဒါတွသော ငှါးပေးလိုကရြင် နငပြေါလြာတော့မှာ မဟုတဘြူး..၊ ဒီတော့ ဒီလိုလုပ်.. မနကခြင်းထပြီး ဒီကိုလာ.. ငါနဲ့မနကစြာတူတူစား၊ အလုပကြိုလိုကပျို့၊ ပြီးမှ နငသ်ှားချင်တ်ဲ့ နရောကိုသှား၊ နေ့ခင်းဖကအြားပြီဆို ဒီကိုပြနလြာ ဒေါကြှီးနဲ့ ငါ့သမီးလေးပဲ အိမမြှာရှိတာ။ ဒေါကြှီးကို ကလေးကူထိန်းပေးရင်း ကြိုကတ်ဲ့စာအုပ် ဖတပြတေော့။ နေ့လညစြာပါ ငါ့အိမမြှာစား။ ညနစေောင်းရင် အလုပမြှာ ငါ့ကိုလာကြိုခွေ။ နငမြပြနမြချင်ြး ဒီလိုပဲနရမေယ်.. ကြားသလားလို့ အမိန့တ်ောြ ခမွှတလြိုကတ်ယ်။ ဟိုးငယင်ယကြလည်း ဒီလိုပဲ ဝငထြှကသ်ှားလာနခေဲ့တာဆိုတော့ ကနွောလြည်း အေးပါ.. ငါမပြနမြချင်ြးပေါ့လို့ ပြောလိုကမြိတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကနွောြ့ရဲ့ သံယောဇဉအြမွှငတ်န်းတဲ့ ဇာတတ်ဈခုဟာ စလာပြနပြါရောလား ဆရာတို့ရယ်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ လလှေှင့သ်လိုလို ဖြစ်ချင်န်တေဲ့ ကနွောတ်ဈယောကြ သူငယခြငွြးမလေးရဲ့အိမကြို ဝငထြှကရြင်း မာလီလိုလို၊ နာနီလိုလိုတွေ ဖြစ်လာတယဆြိုပါတော့ဗွာ။ နာနီလုပတ်ာကတော့ သူ့သမီးလေးကို ထိန်းတယပြေါ့လေ။ အငမြတနရြှံတတတ်ဲ့ ကနွောြ ဒီခစွစြရာသမီးလေးကို ထိန်းရင်းနဲ့ အီးတည်၊ သေးတညတ်ှကအေစ ကောင်းကောင်းတတလြာတယ်။ ကလေးကို အစားအသောကခြွော့ကြှေး၊ တူတူဆော့နဲ့ တောတ်ောပြွောတ်တလြာတယပြေါ့။

ကလေး တရေးတမော အိပန်တေဲ့အခွိန်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါကြှီးတဈယောကြ ခကြပြှုတလြွှောဖြှတပြှီးစီးလို့ ကလေးကြည့်ပြေးနိုငတ်ဲ့ အခွိနမြွိုးမှာကြတော့ ခွံထဲက မှကတ်ှေ ဓားရှညတ်ဈလကန်ဲ့ရမ်း၊ ပစ်ထားတာကြာလို့ ပေါကခြငွသ်လိုတွေ ပေါကန်တေဲ့ သဈပငပြန်းပငတ်ှေ ကတကြှေးနဲ့တိ၊ မှငမြကောင်းဖြစ်နတေဲ့ဟာတွေ ခုတပြဈ အစရှိသဖြင့ပြေါ့လေ။ သူတို့တဈထပတ်ိုကကြလေးထဲမှာ အိမမြှုကိဈစနိုငန်င်းတဲ့ ကြီးဒေါကြှီးကြောင့ြ အမြဲသန့ရြှင်းသပရြပန်ပမေယေ့ြ အဲ့လိုကိဈစတွကြတေော့ မိန်းမသားတွခညွြေးပဲရှိတော့ ဘယလြုပန်ိုငမြှာတုံးဗွ။

တဈလနီးပါးကြာလာတော့ တဈထပတ်ိုကပြုလေးရဲ့ ခေါငမြိုးပေါကြ သဈရှကကြှှတွေေ မရှိတော့ဘူး။ သင်ျဘောဆေးအနီရင့ရြင့ြ သုတပြှီးသား ဖြစ်နပြေီ။ အိမဘြေးနံရံတွလည်ေး ရဆေေးကောင်းကောင်းနဲ့ ၂ ထပ် ၃ ထပသ်ုတပြဈထားတော့ အိမအြသဈကလေးတဈလုံးလို လှတပတလေး ဖြစ်သှားပြီ။ အိမအြတွင်းပိုင်းက လွှပစြဈနဲ့ ပတသ်ကသ်မွှ ဝါယာကြိုးတွေ၊ ဖနခြွောင်းတွေ၊ မီးခလုတခြုံတွေ၊ မိန်းခလုတတ်ှအေားလုံးလည်း အသဈခပြခြွှတ် လဲပြုပီးသား ဖြစ်နပြေီ။ နချင်ေ့စြဖြယ် ခွံဝင်းလေးထဲက တဈထပတ်ိုကပြုလေး ဖြစ်သှားတာပေါ့ဗွာ။

အဲ့ဒါတွအကေုန် ကနွောြ လွှောကလြုပန်တော ဘာရယမြဟုတပြါဘူး။ စိတလြနတေော ပြပြေောကခြငွလြို့။ ပြီးတော့ ကိုယ့မြိသားစုလိုဖြစ်နတေဲ့ သူငယခြငွြးကို ကိုယအြနားရှိနတေုန်းလေး လုပပြေးနိုငတ်ာ လုပပြေးခဲ့တယ် ဆိုတာမွိုးပါ။ စီးကရကလြေးခဲရင်း အဲ့လိုအိမအြလုပလြေးတွေ တနကေုန် လွှောကလြုပလြိုကြ၊ နေ့ခင်းဖကြ နတအေားပြင်းတဲ့အခွိန် ခဏနားရင်း ဧည့ခြန်းထဲက စာအုပတ်ှနေဲ့ ဇိမယ်ူလိုကြ၊ ကလေးထိန်းလိုကန်ဲ့ ကနွော့ဘြဝမှာ တောတ်ောတ်ညင်ှိမ် အေးခမွြးလှန်းတဲ့ ကာလတဈခုလို့တောင် ပြောရမယထြငတ်ယ်။

ကဲ! ဘယလြိုလဲ ညီအဈကိုတို့ ဖတရြတာ ပငွြးနကြပြေီလား.. ဘာမှလည်းမပါဘူး အဟီး။ ကိုဇောြဦးကြီးပြောသလို အဲ့လိုသူငယခြငွြးမွိုး မရခဲ့တာ မနာလိုတယဆြိုတာ ဒါမွိုးကိုလား။ ကိုကြပပြှောသလို ဆှဲလို့ရတဲ့ သူငယခြငွြးဆိုတာ ဘယမြှာတုံးဗွ။ ဒီလူကြီးတွနေဲ့တော့ ခကတ်ယန်ော့ြ။ ထဈကနဲရှိ ဆန်းဆန်း
ပြားပြားတွေ သိပတ်ှေးတာပဲ ဟဲဟဲ။

ဟမ်! ဒါဖြင့ြ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးပေါ့.. ငါတို့ အဟုတမြှတပြှီး ဖတလြာတာ သရေောလို့ တွေးနကြပြေီ ထငတ်ယ်။ ဖြစ်တော့ဖြစ်တယဗြွ ဟီဟိ။ ဒါပမယေ့ြ ဟိုဘူဒါးကြီးတွေ ပြောသလို တွေ့တာနဲ့ ကောကဆြှဲ မဟုတဘြူးလို့ ပြောချင်တ်ာ။ မှနရြာပြောသဈစာဗွာ။ ကနွောြ အဲ့ဒီအခွိနထြိ လိငန်ဲ့ပတသ်ကပြှီး သူ့အပေါြ ဖောကလြှှဲဖောကပြှနစြိတကြို မရှိခဲ့ပါဘူး။ တကယပြှောတာ ဘုရားစူး။ ဟိုကမျဘာကြောဝြတ်ထုထဲက သဈစာတရားကို လိုကရြှာရာက ဂင်ျဂါမှဈကို ထိုငကြှည့ရြင်း ငှိမ်းခမွြးသှားတယဆြိုတဲ့ ပုဂျဂိုလလြိုပဲ ကနွော့ဘြဝ အတောလြေး ငှိမ်းခမွြးနတယ်ေ။

ဘာလုပဖြို့လဲ လိငကြိဈစ။ တွေးတောင် မတွေးမိဘူး။ တကယပြှောတာ။ ခငဗြွားတို့ကော ဘဝမှာ အဲ့လိုသူငယခြငွြးမမွိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူးလား။ ရှိခဲ့မှာပါ။ အသခစွေတ်ယဗြွာ။ ရည်းစားတွဘောတွထကေတ်ောင် ခစွသ်ေး။ လကခြငွြးခွိတ်၊ ခါးဖကပြှီး လွှောကသ်ှားချင်သ်ှား၊ မကြနပေရြင် ကလောဆြဲလိုကကြှ၊ ရည်းစားတွေ၊ ကိုယ့မြိဘတွကေို မပြောတာတောင် အကုနဖြှင့ပြှောရဲတဲ့ဟာမွိုး.. ရှိခဲ့ကြမှာပါ ဟုတတ်ယမြလား။ ဒီကောငမ် ၃ ကောငဆြိုရင် ကနွောန်ဲ့ တဈအိပယ်ာထဲတောင် တူတူအိပတ်ာဗွ။ ကနွောြ သူတို့အပေါမြယ် ဘယ့န်ှယ့မြှမဘယ့န်ှယဘြူးဆိုတာ သူတို့ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့။ သူတို့ ၃ ကောငကြို တခါတလေ ကနွောြ ၃ ရောငခြှယလြို့ ခေါတ်ယဗြွ။ ကြောင်းသားဘဝက ခရီးတူတူထွကကြှရင်း တနရောရောကသ်ှားတော့ တည်းခိုတဲ့နရောမှာ ၄ ယောကသ်ား အရကတ်ူတူ သောကကြှရော၊ မူးမူးနဲ့ အကုနအြိပပြွောသ်ှားကြတယ် ဆိုပါတော့။ ရငပြူလှန်းလို့ ညသန်းခေါငကြှီး လန့န်ိုးလာတော့ အမယ် သူတို့ ၃ ကောငစြလုံး မှောကလြကြကြလေးတွေ အိပပြွောန်ကြတော ဆရာရေ့။ ထမီတွဘောတွကြှတေလြို့ ဟီး။ ဖငပြှောငကြှီး ၃ ခုဗွာ။

ပထမတော့ သတိမထားမိပါဘူး။ ရဆောနတေော့ ရလေိုကရြှာပြီး အားရပါးရ သောကလြိုကသ်ေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ရသေောကလြိုကတ်ော့ အမူးဒီဂရီက ပြနဆြောင့တ်ကလြာတယ်။ ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ဲ့ ပြနလြာတော့ အမ်! ဆိုပြီး ဖြစ်သှားတယ်။ လေးပမေီးချောင်း အလင်းရောငအြောကမြှာဗွာ ဖငပြှောငကြှီး ၃ ခု အစီအရီလေးတွေ ဖြစ်နတော။ ဖငည်ို ဖငဖြှူ ဖငဝြါ ၃ ခုဗွ။ အရောငတ်ှကေို လကလြကထြနတောပဲ ဟီး။

တဈခကြလြောကြ သချောလေ့လာလိုကသ်ေးတယ်။ ဒါက ဘယသ်ူ့ဖင်၊ ကာလာက ဘာအရောငပြေါ့။ ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ သောကရြှကကြိုမရှိတဲ့ ဟာမတွလေို့ တွေးမိလာတော့ မူးမူးနဲ့ အဲ့ဒီဖငပြှောငတ်ှကေို မတတ်ပရြပလြကြကြနေ ခွဖဝေါးနဲ့ တဖန်းဖန်းမှညအြောင် ဆောင့ကြနပြဈလိုကတ်ယ်။ သောကကြောငမြတွေ ဖငလြလေံတငန်ကြတေယဆြိုပြီး ဟီးဟီး။ အမေ့! ဆိုပြီး တဈယောကကြတော့ ထထိုငလြာတယ်။ ခွကငွြေးဝတရြောကန်တေဲ့ ထမီလေးကို ပြနဆြှဲယူပြီး ကြေးကြေးလေး ထမီခွုံရင်း ပြနအြိပသ်ှားတယ်။ ကနွတ်ဲ့နှစ်ကောငကြတော့ အင်းအဲ အသံပေးရင်း မှောကအြိပန်ရောက ပကလြကလြှနတ်ှဘောတွေ ပြောင်းအိပလြာတော့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ထပကြနလြို့ မဖြစ်တော့ဘူးဗွာ။ ဒုကျခ!ဒုကျခ! လို့ ရရှတေရြင်း သူတို့ဘေးမှာ ခွခွလေေေး ဝငအြိပလြိုကရြတာပေါ့။

မနကမြိုးလင်းတော့ ရှကန်ကြမေယ် ထငသ်လား၊ ဝေးသေး ဆရာရေ့။ သူတို့လွှောကပြှောနတေဲ့ စကားတွကြေောင့ြ ရှကလြှန်းလို့ နားပိတထြားရတာက ကနွောပြါဗွာ။

ဒီကောင် ဂွီပုန်းကြီးလား မသိဘူးဟဲ့! အေးလေ.. ငါတို့ ဒီလောကမြူးချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး အကုနအြသင့လြုပထြားပေးတာတောင် မလုပရြဲဘူး ဟီဟိ..၊ ယောကြြားစဈရင် ဟိုဖကကြို တကမြှည်းလိုကြ၊ ဒီဖကကြို တကအြုပလြိုကြ လုပပြှီပေါ့ ရှင်းနတောပဲ..၊ ဒီကောင် ပန်းသနတေယ်ေ။ ဝါးဟားဟား!။

အဲ့လိုတွဗွေ။ ကနွောလြား အမလေးလေး ဘာမှကို ပြနမြပြောရဲပါဘူးဗွာ။ ပြစိပြစိနဲ့ ခပတ်ိုးတိုးဆဲရင်း မကြန်ှာလှှဲထားရတာပေါ့။ မမူးနရင်ေ ကနွောကြ တောတ်ောအြရှကကြှီးတာကလား။ ကနွောြ အခုလိုတွေ ပြောပြတော့ အဲ့ဒီကောငမြလေး ၃ ယောကကြို အော့ကြောလနတ်ှလေို့ ထငရြငလြည်း မှားမယဗြွ။ တခွားသူတွနေဲ့ကြတော့ ရုပတ်ညကြှီးတွနေဲ့ ဆကဆြံတာ။ ယဉကြွေးပြူငှာ ဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိလေးတွပေေါ့။ ကနွော့ကြှမှ သားပြောမယားပြောတွေ ပြောလိုပြော လုပခြငွသ်လိုတွေ လွှောကလြုပကြှတာလေ။ လမ်းသှားရင်း ကနွောန်ဲ့ ခွိတတ်ိတတ်ိတဖြစ်နတေဲ့ ဆောလြေးက ကနွော့ဘြေးမှာပါလာတဲ့ သူတို့ထဲက တဈယောကယ်ောကကြို မကြနပေသ်လို ဘုကြည့်ကြှည့လြာတယဆြိုပါတော့.. ကနွော့ပြုခုံးပေါြ မေးတငပြှီးမှီ၊ ပါးကိုငန်ားကိုငတ်ှေ လုပလြိုလုပ်.. အဲ့လိုတွေ သောကကြငွ့ယ်ုတတ်ော့တာ..၊ မကြားတကြားနဲ့ “မောင်” တွဘောတွေ ဇွတခြေါပြဈတာ.. အဲ့လိုဟာတွဗွေ။ ဒီလောကဆြို ကနွောတ်ို့ဆကဆြံရေးကို ခငဗြွားတို့ သဘောပေါကလြောကပြါပြီ။ သူတို့ထဲက အဝါရောင် ဖငပြှောငကြှီးပိုငရြှငကြ အခုပြောနတေဲ့ “မလေေး” ဆိုပါတော့လေ။

လွှောကပြှောရင်းနဲ့ လိုရင်းမရောကတ်ော့ဘူး ဖြစ်နတယ်ေ အဟီး။ ဆကပြှောမယန်ောြ။ ကနွောတ်ို့သူငယခြငွြးတွထေဲက ဟိုနှစ်ကောငကြ အဝေးကြီးမှာဗွ။ အခုလောလောဆယရြှိနတော သူနဲ့ ကနွောပြဲ ဆိုတော့ တွေ့တုံးလေး အရူးအမူး ခစွကြှရတာပေါ့လေ။ မိသားစုရယလြို့ မယမြယရြရမရှိရှာတဲ့ သူငယခြငွြးမလေးခငမြွာလည်း လောလောဆယ် ကနွောအြနားမှာရှိနတောကို အငမြတနပြွောန်ရှောမှာပဲ။ သူ့ကို အလုပကြ သှားသှားကြိုတိုင်း ကနွောရြောကလြာပြီဆို မကြန်ှာလေးက ဝင်းကနဲ ဖြစ်သှားတာမွိုး၊ သူ့ခွံလေးကို ကနွောြ တတန်ိုငသ်လောကြ ပြုပြငပြေးထားတာကို မှငရြတဲ့အခါ အငမြတနကြွနပေပြှီး ကနွော့ကြို အတင်းဖကြ တောလြိုကတ်ာဆိုပြီး ပြှတကြနဲနမ်း (နဖူးကိုပါ) နဲ့ တောတ်ောကြွနပေဟြနလြေးပေါ့။ နည်းနည်းကြာလာတော့ အလုပအြပြန် လာမကြိုနိုငဘြူး အပြငခြဏသှားနတယေလြို့ ဖုန်းဆကလြိုကရြင်.. နောကန်ေ့မနကပြှနတ်ှေ့ရင် မကြန်ာက ခပပြကြပြကြြ ဖြစ်လာတယ်။ သမီးလေးက အမေ့ကို စိတကြောကန်တောလားဟေ့! လို့ နောကလြိုကမြှ ပြုံးစိစိဖြစ်ပြီး ပြသလေိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ဒါနဲ့ မရသေးဘူး ဆရာ။ ညနဖကေသ်ှားကြိုတဲ့အခါ သူ့အကြိုကဆြိုငကြ ပဲပလာတာနဲ့ လကဖြကရြညဖြနခြွိုလေး ဝယသ်ှားလိုကမြှ ငါ့တပည့ကြှီး တောတ်ယကြှာ ဆိုပြီး စိတကြောကပြှတေောမြူတယ်။

ဖတရြတာ စိတမြရှညကြှတော့ဘူးထငတ်ယ်။ လာတော့မယန်ောြ။ ဘာညာသာရကာဖြစ်တဲ့ အခန်း။ မတောတ်ဆကနေ တွယင်ှှိကုနတ်ဲ့ဟာလေး။

နောကပျိုင်းရကတ်ှမှော တဖြေးဖြေးနဲ့ ကနွောြ အိမပြှနမြအိပပြဲ သူ့အိမမြှာ အိပဖြစ်တာတွဘောတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အဖိတန်ေ့တွဆေို သူ့အလုပတ်ိုကြ ပိတတ်ယလြေ။ နကဖြန် အလုပမြသှားရဘူး ဒီည အိမမြယ် တဈခုခုလုပစြားရအောင် ဘာညာဆိုပြီး အဖောစြပတ်ဲ့အခါမွိုးဆို ကနွောကြလည်း လုပလြဟောဆိုပြီး နေ့ခင်းပိုင်းကတည်းက လိုအပတ်ာတွအကေုန် ကြိုပြငထြားလိုကတ်ော့တာကိုးဗွ။

အဲ့ဒီနေ့ညနေ သူပြနရြောကလြာပြီး ရမေိုးခွိုး သနပခြါးရကြေဲလေးပြတ်၊ ဆံပငဖြားလွားလေးခွ၊ အိမန်ရင်ေး စွပကြယွအြဖြူ၊ ထမီတဈပတန်ှမ်းလေးနဲ့ ခွံထဲဆင်းလာတဲ့အခွိနဆြို ကနွောကြ ဘာဘီကယူးတွဘောတွေ အသင့အြနအထေားနဲ့ မီးဖိုပေါမြှာ စကငန်ပြေီ။ အစားအသောကတ်ငမြကဘူး အလင်းရောငပြွောကစြအခွိန် အကငတ်ှကငေန်တော မနကြညွြးပင် အောကမြှာဆိုတော့ ရောငစြုံမီးပုံးလေးတွေ ၄-၅ လုံးပါ ထွန်းပြီး ကိုင်းကနွတေဲ့ မနကြညွြးကိုင်းတွမှော ခွိတထြားလိုကသ်ေးတယ်။ ဒါတငမြကသေးဘူးဆရာ မီးဖိုထဲက ဒေါကြှီးလာလာပို့တတတ်ဲ့ သင်ျဘောသီးလကသ်ုတတ်ို့၊ ဆတသ်ားမှှတွေ ထည့သ်ုတထြားတဲ့ လကဖြကသ်ုတတ်ို့ ပါသေးတယ်။ မတတ်ပစြားပြဲလေးတဈလုံး ဘေးမှာခထွားလိုကပြှီး စားစရာတွေ အစီအရီပေါ့ဗွာ။ နည်းနည်းမှောငစြပျိုးလာတဲ့အခွိနလြောကဆြို အားလုံးရယဒြီဖြစ်ပြီပေါ့။ အဲ့ဒီတော့မှ အိမထြဲဝငပြှီး ကနွော့လြကန်ကပြုန်းတွေ သှားထုတလြာတယ်။ စတီးဇလုံကြီးထဲ အကုနပြဈထည့ပြှီး စပလြိုကတ်ာပဲ။ ရခေဲတုံး၊ ဖြောရြည်၊ နာနတသ်ီးစိတသ်ေးသေးလေးတွေ (သံဗူးထဲကဟာ)၊ လှီးထားတဲ့ သရကသ်ီးစိပကြလေးတွေ အဲ့လိုသဈသီးဝလံလေးတွေ ပစ်ထည့ြ နောကဆြုံးမှ ဂွဒေီဝီစကီတဈပိုင်းလောကြ ဖောကထြည့လြိုကပြှီး မှှနေောကလြိုကရြင် မှှေးတေးတေးခွိုတိုတိုနဲ့ အငမြတနသ်ောကကြောင်းတဲ့ ကော့တေးလရြလာတာပေါ့ဗွာ။

ကိုင်း! ဘာလိုသေးလဲဗွာ။ အကငလြေးတွေ ကငလြိုကြ၊ ရလာရင် အသင့စြောင့န်တေဲ့ ဟိုမမလေးရှေ့က စားပြဲပေါြ ခပြေးလိုကြ၊ ဇလုံထဲက အာရှှငစြတေဲ့ ဖြောရြညအြေးအေးလေးတွေ ခွကန်ဲ့ခပပြှီး ဂလုလိုကြ၊ ဟ! ဆိုပြီးး ကငပြှီးသားအသားတုံးလေးတွကေို ခကရြင်းနဲ့ထိုး အခဉွရြညစြိမတ်ို့ပြီး ကနွော့ခြစွသ်ူငယခြငွြးလေးက လာလာခွံ့ကြှေးတာကို အာဝု! ဆိုပြီး လှမ်းကိုကဆြှဲလိုကန်ဲ့ ဘယလြောကဇြိမကြတွဲ့ ညနခင်ေးလေးလဲပေါ့။ စကားတွဖေောငဖြှဲ့နတေဲ့ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးမလေးရယ်၊ ကနွောတ်ို့ဘေးမှာ တတောကတ်ောကန်ဲ့ ပြေးလှှားဆော့ကစားနတေဲ့ သမီးလေးရယန်ဲ့ ရောငစြုံမီးပုံးကလေးတွအေောကကြ ပြောစြရာ ဘာဘီကယူးပါတီပေါ့ဗွာ။

နည်းနည်းမိုးခွုပသ်ှားတဲ့အခါ ဆော့ကစားရတာမောသှားတဲ့ သမီးလေးကို ဒေါကြှီးလကထြဲထည့ပြှီး အိပယ်ာထဲပို့ သိပခြိုင်းလိုကပြှီး၊ ဗိုကတ်င်းစပြုလာတဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ အစားစားတာရပ်၊ ကော့တေးလကြ ဗိုကအြင့တ်ယကြှာဆိုပြီး ဝီစကီကို ဆောဒြါနည်းနည်းရော ရခေဲစိမပြှီး တစိမ့စြိမ့မြှုံ့ရင်း ရောကတ်တရြာရာတွေ လွှောကပြှောကြတော့တာပဲ။ ညဉ့န်ကသ်ှားတော့မှ ကိုင်း! အိပဖြို့သင့ပြှီဆိုပြီး နှစ်ကောငသ်ား ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ဲ့ထ၊ ပစ်စည်းပစ်စယတွေ မသိမ်းနိုငတ်ော့ဘူး။ ဒီအတိုင်းပစ်ထားခဲ့ပြီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကတ်ှဲရင်း အိမထြဲဝငရြတော့တာဗွ။ ပြနလြို့လည်း မဖြစ်တော့ဘူး။ လူလည်း အတောကြှဲနပြေီ ဆိုတော့ကာ သူ့အိမကြ အခန်းလှှတတ်ဈခုထဲ ဝငထြိုးအိပလြိုကတ်ော့တာပါပဲ။

နောကတ်နေ့မနကြ အိပယ်ာစောစောနိုးလာတော့မှ မနေ့ညက ဖြထားခဲ့တဲ့ ခွံထဲကဟာတွေ ဆင်းပြီးသိမ်းရတော့တာပေါ့။ ကနွောြ သိမ်းဆည်းလှဲကငွြးပြီးလို့ အိမထြဲပြနဝြငလြာ ရမေိုးခွိုး ကိုယလြကသ်ုတသ်ငပြှီးတဲ့အခွိနဆြို ကနွော့သ်ူငယခြငွြးမလေးရဲ့ လကရြာ မှီးရှညမြှှေးတေးတေးက မီးဖိုထဲမှာ ရယဒြီဖြစ်နပြေီ ဗွ။ ဒီကောငကြ ဟင်းခကြြ ထမင်းခကြလြည်း ကောင်းကောင်းကြှမ်းကငွတ်ာကိုး။ သူပြငထြားပေးတဲ့ မှီးရှညကြို တရှှတရြှှတစြားနတေဲ့ ကနွော့ကြို စိုကကြှည့ရြင်း …

“ငါ မနေ့ညက အငမြတန် စိတခြမွြးသာတယ် သိလား”

လို့ ပြောလာတယ်။ ကနွောကြလည်း

“အေး! ငါလည်းတူတူပဲဟ”

လို့ပြုံးစိစိနဲ့ ပြနပြှောတတတ်ယ်။ အဲ့လိုပိတရြကမြွိုး တနကေုန် သူခကြကြွှေးသမွှလေး ဝါးလိုကြ၊ ဧည့ခြန်းထဲမှာ နှစ်ကောငသ်ား စာအုပကြိုယစြီနဲ့ ငှိမ့လြိုကြ တောတ်ောဇြိမကြတွယဗြွ။ ညနစေောင်းဖကရြောကလြာရင် သမီးလေးနဲ့ ဒေါကြှီးကိုပါခေါပြှီး ဘုရားလေးဘာလေးသှား၊ ကားလွှောကမြောင်း၊ သှားရညစြာလေးဘာလေး လွှောကစြားပေါ့ဗွာ။ ဒီလိုပဲနလောလိုကတ်ာ ခွလှနေလြကလြှနဖြစ်တဲ့နေ့ကို ရောကလြာပါလရေော ဆိုပါတော့။

ခုနကပြောသလို ပိတရြကတ်ဈခု နေ့လညခြင်းဖကြ အိမမြှာ ဇိမန်ဲ့နှပန်ကြရေင်း မိုးဦးကဆွိုတော့ မိုးတွေ တဂွိမ်းဂွိမ်း ရှာခလွာပါလရေော။ ရာသီဥတုက အေးစိမ့စြိမ့လြေး ဖြစ်လာတယ်။ ဒေါကြှီးနဲ့ သမီးလေးက နေ့လညစြာ စားသောကပြှီးတော့ အခန်းထဲဝငပြှီး အိပသ်ှားကြတယ်။ ကနွောကြ နေ့လညစြာ စားထားတာများတော့ ဗိုကအြင့အြင့န်ဲ့ ဧည့ခြန်းထဲက ပကလြကကြုလားထိုငမြှာ မဂျဂဇင်းတဈအုပန်ဲ့နှပရြင်း ငိုကလြာရော။ “မေ” က သူ့ဖာသာ အလုပရြှုပန်ရင်ေး ဟိုကောင်! ငိုကန်ရင်ေ အခန်းထဲဝငအြိပဆြိုပြီး ပြောလာလို့ .. အေးကြာ မိုးအေးအေးနဲ့ နှပလြိုကြဦးမယဆြိုပြီး ကနွောြ အိပန်ကြအေခန်းထဲဝင် စောငအြပါးလေးတဈထညခြှုံရင်း နှပန်လေိုကတ်ယ်။ မှေးကနဲဖြစ်စအပြုမှာ ကနွော့ကြုတငပြေါြ တငပြါးလှှဲ လူတဈယောကြ တကထြိုငလြိုကတ်ာ ရိပကြနဲ မှငလြိုကရြလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ သူဖြစ်နတယ်ေ။

“ဘာလဲဟ”

လို့ မေးလိုကတ်ော့

“ဘာမှမဟုတဘြူး.. နငစြောငမြခွုံပဲ အိပန်သလေား လာကြည့်တ်ာ.. ငါလည်း ငိုကသ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်.. ဟိုဖကကြို တိုးစမ်း”

ဆိုပြီး ကနွော့ဘြေးမှာ လာဝငလြှဲအိပခြလွိုကတ်ယ်။ ဒီအထိလည်း ဘာမှမထူးဆန်းသေးဘူးဗွ။ ကနွောပြှောခဲ့ဖူးသလိုပဲ ဟိုးအရငကြတည်းက ကနွောန်ဲ့ အဲ့ဒီသူငယခြငွြးမတွေ အခုလိုမိုးအေးအေးဆို စောငတ်ူတူခွုံပြီး အိပဖြူးခဲ့တာဆိုတော့ ကနွော့ဘြေးမှာ လာလှဲအိပလြိုကတ်ာကို ဆန်းတယလြို့လည်း မထငမြိဘူး။ နံရံဖကကြို ကပပြေးလိုကတ်ာပဲ မှတမြိတယ်။ ကနွောြ အိပပြွောသ်ှားတယ်။

၁ နာရီခွဲလောကြ ကြာသှားမယထြငတ်ယ်။ တမှေးကောင်းကောင်း မှေးလိုကရြလို့ ကနွောြ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ပြနန်ိုးလာတယ်။ နိုးနိုးလာချင်ြး သတိထားမိတာက သူကနွော့ကြို ကြောပေးပြီး အိပန်တောကို အနောကကြနေ သိုင်းဖကထြားမိတာဗွ။ ပိုဆိုးတာက သူ့ဖငတ်ုံးကြီးကို ကနွော့ဟြာနဲ့ ထောကထြားမိတာ။ အိပယ်ာကနိုးစဆိုတော့ လိငစြိတကြှောင့မြဟုတပြဲ သေးပေါကခြငွသ်လိုဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီဟာက တောငန်တယ်ေ။ ဝတထြားမိတာကလည်း ပုဆိုး၊ အောကခြံဘောင်းဘီကလည်း မပါဘူး။ မတောမြနန်း အခွအနေကြေီး ဖြစ်တာပေါ့။ ဟိုကြ! မဖြစ်သေးပါဘူးဆိုပြီး သိုင်းဖကထြားမိတဲ့ လကကြို အသာလေးရုတ်၊ အောကကြ ထောကမြိနတောကို အသာလေးခွါ၊ သူ့ကိုကြောခြှပြီး ကုတငအြောကကြို ဆင်းလိုကတ်ယ်။ အခန်းပြငထြှကပြှီး အိမသ်ာဖကကြို လဈလာခဲ့တယ်။ ရှူးပေါကလြိုကတ်ော့မှ ဟိုကောငကြ ပြနပြွော့သှားတော့တယ်။

မိုးကလည်း တဝုန်းဝုန်းနဲ့ ရှာခနွတေုန်း ရာသီဥတုကလည်း ပိုတောငအြေးစပြုလာတယ်။ ဧည့ခြန်းထဲက ပကလြကကြုလားထိုငပြေါြ ထိုငခြလွိုကရြင်း ဖတလြကစြ မဂျဂဇင်းကို ပြနဖြတန်မေိသေးတယ်။ ပြီးမှ ဟိုကောငမြလေး အိပန်တော စောငလြေးမခွုံထားဘူး အေးနတေော့မယ် စောငခြှုံပေးလိုကြဦးမှဆိုပြီး အခန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားလိုကမြိတယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ မှနပြှူတင်းပေါကကြ မှုနမြှိုင်းမှိုင်းအလင်းရောငန်ဲ့ အိပပြွောန်တေဲ့ သူ့မကြန်ှာဝိုင်းစကစြကလြေးကို တဈခကြင်ေးရင်း ကလေးလေးနဲ့တောင် တူသေးတယလြို့ တွေးရင်း စောငကြိုခွုံပေးဖို့ အိပန်တေဲ့ သူ့ကိုယလြုံးလေးပါကြနေ ကိုင်းမိုးရင်း လှမ်းယူလိုကတ်ဲ့အခွိန်.. အင်းး ဆိုပြီ သူနိုးလာရော။ စောငကြိုဆှဲယူပြီး ခွုံပေးဖို့ပြငန်တေဲ့ ခပကြိုင်းကိုင်းဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ကြို သိုင်းဖကလြာရင်း

“ခမွြးတယကြှာ! ဘယရြောကသ်ှားတာလဲ.. ခမွြးတယ် ငါ့ကိုဖကထြားပေး”

ဆိုပြီး ခွှဲလာတော့ အလိုကသ်င့ြ ကနွောပြါ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကုတငပြေါလြှဲအိပရြင်း ဖကထြားပေးလိုကရြတယ်။ စောငကြိုဆှဲယူပြီး နှစ်ယောကလြုံး ကိုယပြေါြ ခွုံထားလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ အတင်းခေါင်းထိုးထားရင်း ကိုယလြုံးလေးကို ကြုံ့ပြီးဝငလြာတာကို တင်းတင်းဖကပြှီး ငှိမန်ရင်ေးက ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူဆကမြအိပပြဲ ကနွော့ကြို ရီဝဝလေေေး မော့ကြည့်န်တောကို တွေ့လိုကရြတယ်။ အိပခြငွမြူးတူး ကပိုကရိုမကြန်ှာလေးက ဆံနှယရြှုပပြှပြလေးတွကြေားထဲမှာ ချောချောလေးရယဗြွ။ ကနွောလြည်း ဘာရယမြဟုတ် သူ့ကို ငေးနမေိတာပေါ့။ ကနွော့ကြို ငေးကြည့်န်တေဲ့ သူ့မကြလြုံးဝိုင်းစကစြကကြလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ဖိကပပြှီး နမ်းပေးလိုကမြိတယ်။ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ငှိမခြံနရှောတယ်။ မကြန်ှာချင်ြးအပလြိုကမြိတော့.. သူ့ဆံနှယတ်ှဆေီက အနံ့ယဉယ်ဉလြေးတွေ ရလာတယဗြွာ။ မှှေးတေးတေး ခွိုအီအီလေး။ တခွို့မိန်းမတွမှောရှိတတတ်ဲ့ ဘာမှန်းမသိတဲ့ အနံ့မွိုးဗွာ။ ရှနပြူနံ့၊ ရမှေှေးနံ့ အဲ့ဒီလိုမွိုး အနံ့တွလည်ေး မဟုတဘြူးရယ်။

ကနွော့ကြိုကနွောြ ဘာလုပန်မေိမှန်းမသိခငမြှာကို နဖူးပြောငတ်င်းတင်းလေး (ဆံနှယတ်ှပေေါကန်တေဲ့ နရောအစပန်ားမယ် အစိမ်းရောငစြစလေးတွေ ဖြစ်နသေေးတယ်) ကို နှုတခြမ်းနဲ့ လွှောကပြှတန်မေိတယ်။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ဖကကြို နှာခေါင်းနဲ့တေ့ပြီး လွှောကလြှိမ့ပြေးနမေိတယ်။ ရငဘြတထြဲမှာ လှိုကဖြိုနတေဲ့ ခံစားခကြကြ ဟိုးအမှင့ကြှီးကနေ ပြုတကြလွာသလိုတွဖြစ်ေပြီး ကနွော့တ်ကိုယလြုံး တုနခြါသလိုတောင် ဖြစ်လာတယ်။ မကြန်ှာချင်ြးအပပြှီး ပြတန်ကြသေလို ဖြစ်နရောက ရုတတ်ရကခြှာပြီး သချောကြည့်လြိုကတ်ော့ နှုတခြမ်းရဲရဲလေးက တဆတဆြတတ်ုနန်တောကို ဖုံးကြယထြားဟနန်ဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားခွှနခြွှနလြေးတွနေဲ့ ဖိကိုကထြားတာ တွေ့လိုကရြတယ်။ ဘာစကားမှမဆိုပဲ အဲ့ဒီခစွစြရာနှုတခြမ်း အိအိရဲရဲလေးကို ကနွောြ ငုံလိုကမြိတယ်။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲရောကန်တေဲ့ ကိုယလြုံးလေး တွန့ကြနဲဖြစ်သှားသလို ခံစားလိုကရြတဲ့အပြင် ကနွော့ကြွောပြငကြို ခပတ်င်းတင်း သိုင်းဖကလြာတယ်။ တဈယောကရြဲ့နှုတခြမ်းကို တဈယောကကြ ငုံပြီးစုပန်ိုငဖြို့ အပျိုငအြဆိုင် ကြိုးစားနသလေိုမွိုး ကနွောကြငုံပြီး စုပလြိုကြ၊ သူက ခေါင်းကိုစောင်းငဲ့ရင်း ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို ပြနင်ုံပြီးစုပလြိုကြ အဲ့လို အပြနအြလှနတ်ှေ လုပန်ကြရေင်း အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာတဲ့အပြင် စောငခြှုံထဲက နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ လကတ်ှကလေည်း အင်ျကြီတွအေောကကြိုလွှိုပြီး ကြောပြငတ်ှကေို ပြတသ်ပမြိကုနတ်ယဗြွာ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အဲ့လို နင့န်င့သ်ည်းသည်းကြီး နမ်းနရောက သူက သတိဝငလြာဟနန်ဲ့ ကနွော့ကြို အသာလေးတွန်းဖယလြိုကတ်ယ်။

“ဘာ.. ဘာတွဖြစ်ေကုနတ်ာလဲဟာ..”

အဖြားခတန်တေဲ့ အသံတုနတ်ုနလြေးနဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကို မကြန်ှာအပထြားရင်း တိုးတိုးလေး ရရှတေန်တယ်ေ။ ကနွော့ကြို အတင်းဖကထြားတာကိုတော့ မလှှတဘြူး။ ခမွြးလှန်းလို့လား ဒိန်းဒလိန်းနတပြူးသလို ဖြစ်နလေို့လားမသိဘူး။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲက သူ့ကိုယလြုံး အိထွေးထွေးလေးခငမြွာ ဆတဆြတတ်ုနန်ရှောတာဗွ။ ကနွောြ သူ့ကြောပြငခြွောအိအိလေးကို အင်ျကြီအောကကြ လွှိုပြီး ပြတသ်ပပြေးနရင်ေးက သူ့နဖူးလေးကို မေးစိနဲ့ဖိပြီး ပြတပြေးနမေိတယ်။ အဲ့ဒီအခွနမှေော စိတထြဲ တဈခုတွေးလိုကမြိတယဗြွ။ ဟောဗွာ! ဖတန်ရင်ေး ဖီးလတ်ကသ်လိုဖြစ်လာကာမှ မဟုတတ်ရုတတ်ှေ လွှောကပြှောတော့မယလြို့ မထငပြါနဲ့ဗွာ။ ကနွော့စြိတထြဲ အဲ့ဒီအခွိနကြ တွေးမိသှားတာလေး အမှနအြတိုင်း ပြောပြချင်တ်ာပါ။ တကယပြှောတာပါ ကနွောြ အဲ့လိုကြီး တွေးမိတာဗွ။

သှောြ! ငါ့သူငယခြငွြးမလေးလည်း ငတန်ရှောမှာပေါ့… ဆူဆူဖြိုးဖြိုး ကိုယလြုံးလေးနဲ့ လှတပတလေး.. သနတ်ုန်းမှနတ်ုန်းအရှယ်.. ယောကြြားနဲ့ မတွေ့တာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နရှောပြီ သနားပါတယဆြိုတဲ့ စိတဗြွ။ (နငသ်နားတာ ငါသိတယလြို့ ဝငမြဖောကကြှနဲ့နောြ ဟီးဟီး) တကယပြှောတာ။ ကနွောြ ဘာလုပပြဈချင်တ်ဲ့စိတ် မရှိဘူးရယ်။ သူ့ကို ကြနပေသ်ှားစချင်ေတ်ဲ့စိတကြလေးပဲ ဖြစ်လာတာ။ သင့တ်ောြ၏ မသင့တ်ောြ၏တော့ မတွေးမိတော့ဘူးဗွာ။ မကောင်းတာတော့ မကောင်းဘူး။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒီဟာကို သချောမစဉြးစားမိတော့ဘူး။

“ဟာ.. ဟာ..”

တဟာဟာနဲ့ အဲ့လိုအောသ်ံလေးတွပေဲ ဆကတ်ိုကထြှကလြာတယ်။ ရငခြှငထြဲကသူ့ကို ဆှဲခွာလိုကပြှီး လညတ်ိုငဖြော့ဖော့လေးတဈလွှောကြ တပြှတပြှှတန်ဲ့ လွှောကန်မ်းပစ်လိုကတ်ာဗွ။ သူ ကနွော့ခြေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို အတင်းဆုပကြိုငလြာတယ်။ မိန်းကလေးတောတ်ောမြွားများ လညတ်ိုင်၊ ဂုတပျိုးနဲ့ ရငည်ှှန့တ်ှကေို အနမ်းခံရရင် ခွားရဟတစြီးရသလို ဖြစ်တယလြို့ (ကနွော့အြတွေ့အကြုံအရ အဟိ) သိထားတာကိုး။ အဲ့လိုလွှောကလြုပပြေးနရင်ေး နည်းနည်းလေးကြာလာတော့ အောကကြို လွှောလွှောဆင်းလာမိတယ်။ စောငကြိုဆှဲဖယပြှီး ရငည်ှှန့အြပေါပျိုင်းတဝိုကကြို လွှာအဖြားလေးတွနေဲ့ တရုတစြာရေးသလို လွှောကကြစားနလေိုကသ်ေးတယ်။ နို့နှစ်လုံးကြားက အမှောင်းလေးကို မှငရြတယဆြိုရုံလေးကိုး၊ သူဝတထြားတာက စွပကြယွလြကစြက အဖြူလေးဗွ။ အထဲမှာ ဘောလြီအင်ျကြီလိုလို၊ ရှငမြီးအင်ျကြီလိုလိုဟာ တဈထပပြါသေးတယ်။ တောတ်ောကြှာတဲ့အထိ အဲ့ဒီမပေါြ့တဈပေါန်ရောလေးတွမှော လွှာကစားနရင်ေးက စွပကြယွကြှပကြှပလြေးကို လှနတ်ငဖြို့လုပတ်ယ်။ စွပကြယွကြ လှနလြို့ရပမယေ့ြ အဲ့ဒီအောကကြ အတွင်းခံက ကြပကြှပကြှီး လှနလြို့ကိုမရတာ ဆရာ။ ဘရာလိုလည်း မဟုတဘြူးရယ်။ တအားကြီးကို ကြပန်တော။ ဘာလုပရြမှန်းလည်း မသိတော့ဘူး။ အဲ့မှာ မကြလြုံးမှိတပြှီး ငှိမန်တေဲ့ သူက မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ပြှီး အရှကသ်ည်းနတေဲ့ ဟနလြေးနဲ့ ….

“ဘာ….ဘာလုပြဦးမလို့လဲဟာ.. ငါတော့ ရှကလြှန်းလို့ သချင်ေန်ပြေီ.. တောတ်ော့နောြ.. လကလြှနခြှလှနေတ်ှေ ဖြစ်ကုနတ်ော့မယ်”

“ငါနင့ကြို နမ်းပဲနမ်းမှာပါ “မလေေး” ရ … ဒါကြီးက ဘယလြိုခွှတရြတာလဲ..”

“အာကြာာာ … ကြှတ်!”

အဲ့လို ညည်းညည်းညူညူလေးနဲ့ ဘေးတိုကအြိပန်ရောက ထထိုငလြိုကရြင်း လကကြိုနောကပြဈ တဖောကဖြောကန်ဲ့ ခွိတတ်ှကေိုဖြုတပြှီး ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ စွပကြယွလြေးကိုပါ ခေါင်းပေါကြနကြေောပြှီး ခွှတခြပြဈလိုကတ်ော့ အပေါပျိုင်းဗလာအတိ ဖြစ်သှားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ သိတာဗွ။ နဂိုက အသားအရညကြ အဝါရောငလြဲ့လဲ့လေးဆိုတော့ ဝါဝင်းဝင်း ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက ဘှားကနဲပေါလြာတာ လှလှန်းလို့ ကနွောြ လှဲနရောကနေ အံ့သှမှငတ်ကပြှီး ငေးနမေိသေးတယ်။ ကိုယ့သ်ူငယခြငွြးမလေးပါဆိုပြီး အရငကြ သိပသ်တိမထားမိလိုကတ်ာလားပေါ့။ သူ အဲ့ဒီလောကထြှားမှန်း မသိဘူးရယ်။ (အမှနကြ အပြငထြှကရြင် လူတွအောရုံစိုကတ်ာ ခံရလှန်းလို့ ရှကလြို့ဆိုပြီး ရငစြည်းလိုမွိုး အဲ့လိုဟာ ခပကြှပကြှပတ်ှေ ဝတထြားလို့တဲ့ နောကမြှ သူပြနပြှောပြတယ်)

ကနွောင်ေးနတောကို ရှကလြှန်းလို့ထငတ်ယဗြွ။ ကြောလယလြောကရြှိတဲ့ ဆံပငအြရှညတ်ှကေို ရငဘြတအြရှေ့ဖကကြို ဆှဲယူပြီးး သူ့ခွိုဗူးနှစ်လုံးကို ဆံပငတ်ှနေဲ့ ဖုံးထားလိုကရြင်း အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားတယ်။ အဲ့လို ရှကဝြဲဝဲဟနလြေးကကို ခစွစြရာလေးဗွာ။ ဆံပငတ်ှဖေုံးထားတာကို အသာလေးဆှဲဖယပြှီး တုနန်တေဲ့ လကခြွောင်းတွနေဲ့ အသာလေးအုပကြိုငကြှည့တ်ယ်။ စေးပိုငပျိုငလြေး။ လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ စုံပင့ပြှီး မကြည့်တ်ယ်။ နည်းတာကြီးတွလေားဗွာ။ သှေးကြောအစိမ်းလေးတွေ ယှကလြို့။

“ဟေ့! တောပြှီကြာ.. အာ့”

အနုလုံ ပဋိလုံ လေ့လာနတေဲ့ ကနွော့ကြို အရှကသ်ည်းဟနန်ဲ့ ပြောလာတာမှ မဆုံးသေးဘူး ကနွောြ အတင်းဖကပြှီး အိပယ်ာပေါြ ဆှဲလှဲခလွိုကတ်ာပါလာတယ်။ အကြမ်းပတမ်းကြီးမဟုတပြဲ လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဆုပကြိုငကြစားရင်း နို့သီးခေါင်းတွကေို လွှာနဲ့လွှောကလြှိမ့ပြေးနလေိုကြ၊ တပြှတပြှှတန်ဲ့ လွှောကစြို့လိုကြ.. အဲ့လိုတွေ လွှောကလြုပပြဈနမေိတော့တာပေါ့။ အရမ်းလှတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆော့ကစား၊ စို့ပြီးတော့မှ အောကဖြကကြို ဖြေးဖြေးချင်ြးနမ်းရင်း ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ခါးကငွကြငွလြေးမှာ တင်းတင်းစည်းထားတဲ့ ထမီလေးကို ဖြလွှေော့လိုကတ်ော့ ဟဲ့! ဆိုတဲ့ မာနမြဲသံလေး ကြားလိုကရြတယ်။ မောဟိုကန်တေဲ့ အသံလေးနဲ့ အသကကြိုပြင်းပြင်းရှူနရင်ေး မလုပရြဘူးဆိုတဲ့ဟနန်ဲ့ ခေါင်းခါပြနတယ်ေ။

“လုံးဝမထိဘူး! ပေါငတ်ံလေးတွနမြေးမလို့ .. ဟုတပြှီလား”

လို့ ခပတ်ညတ်ညပြှနပြှောရင်း (မာယာများခကြပြှောပါတယ် ဟီဟိ) ထမီကို ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ဂွင်းလုံးကို ကြှတကြရော။ ပေါငတ်ံလေးတွကေို လွှောကန်မ်းလိုကြ၊ လွှာလေးတွနေဲ့ လွှောကလြိုကလြုပန်လေိုကတ်ော့ စိတခြသွှားဟနန်ဲ့ ခေါင်းထောငကြှည့န်ရောက ပြနလြှဲအိပသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဇာတလြမ်းစတော့တာ..။ ဒီဖကပြေါငကြို နမ်းနရောက လွှာကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ ဟိုဖကပြေါငကြို မကြန်ှာသှားအပဖြို့အကူးမှာ ထုတထြားတဲ့ လွှာကြီးက မတောတ်ဆလိုလို ပေါငန်ှဈချောင်း အလယတ်ည့တ်ည့ကြ ဖုတဖြုတကြို ခရီးသှားဟနလြှှဲ ပလပကြနဲ ပြတတ်ိုကသ်ှားတယ်။

ဟဲ့! ဆိုပြီး ခေါင်းထောငကြှည့လြာရင်း … ဒီဖကပြေါငပြေါြ မကြန်ှာအပထြားလကြကြနေ ဆောရီး! မတောတ်ဆသှားထိမိတာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ငှိမင်ှိမန်စမြေးပါ လို့ ပြနဖြှလေိုကတ်ယ်။ ဟင်းး! ဆိုပြီး သကပြှင်းခသွံနဲ့ ပြနလြှဲအိပသ်ှားရင် ဒီဖကပြေါငကြို ပြနပြှောင်းရင်း လွှာက မတောတ်ဆ သှားထိပြနတ်ယ်။ (ဉာဏမြွားခကြပြှောပါတယ် ဟီး)

ဟိုဖကဒြီဖကပြှောင်းတာ အခေါကရြစေိပလြာရင်း သတိဝငလြာတဲ့အခွိနမြှာ သူ့အဖုတကြို ကနွောြ အပိုငစြီးထားမိပြီဗွ (ပါးစပန်ဲ့ ပြောပါတယ်) သူလည်း ထွန့ထြှန့လြူး၊ ကနွောလြည်း အသားကုနလြကြပြေးနမေိပြီ။ အရညတ်ှကေို ရှှဲရှှဲစိုနတောပဲ အဟီး။ တငပြါးနဲ့ကုတင် မထိတော့ဘူး။ ကော့ကော့တကပြှီး လထေဲမှာ မှှောကန်တောဗွာ။ နှစ်ခေါကလြောကြ မှှောကတ်ကပြှီး ပြုတပြှုတကြသွှားတယ်။ ကိုယလြုံးလေးကလည်း တွန့လြိမပြှီး တဆတဆြတ် ခါနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ဂွာရတာ တောတ်ောမြောသှားပြီ။ ဒါပမယေ့ြ သူကြနပေသ်ှားအောင် ဆကလြုပပြေးတဲ့အနနေဲ့ အဖုတထြဲ လကန်ှိုကလြိုကမြိတယ်။ အဖုတထြဲ လကခြလယ် အသှင်းအထုတလြေးလုပန်ရင်ေး၊ လွှာက အစိကို ဝိုင်းပေးနမေိတယ်။ သိပမြကြာလိုကဘြူး အဖုတအြသှင်းသားနံရံတွကေ ကနွော့လြကခြွောင်းကို အတင်းဆုပပြှီး ရှုံ့ပြပြလုပရြင်း၊ သူ့ပါးစပကြ အင်းးးး ဆိုတဲ့ အသံရှညဆြှဲပြီး အောရြင်း အဆုံးထိရောကသ်ှားရှာတယ်။

အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောရြပလြိုကပြှီး သူ့ကို စောငလြေးပြနခြှုံထားပေးလိုကတ်ယ်။ အခန်းပြငထြှကြ ရချိုးခန်းထဲသှား ပလုတကြငွြး လကဆြေး မကြန်ှာသဈပေါ့။ အားလုံးပြီးစီးသှားတော့ အခန်းထဲပြနမြဝငတ်ော့ပဲ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ထိုငရြင်း စီးကရကတ်ဈလိပ် ဖြာနမေိတယ်။ ငါတော့ သောကတ်လှှဲတွေ လွှောကလြုပလြိုကမြိပြီထငတ်ယ် ဆိုတဲ့ စိတကြ ဝငခြငွသ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ခွလှနေလြကလြှနတ်ော့ မဖြစ်ဘူးထငတ်ာပဲ။ အင်း ဖြစ်တော့ဖြစ်တယထြငတ်ယ်။ ကိုယ့သ်ူငယခြငွြးကို ဘာသှားလုပမြိလိုကပြှီလဲပေါ့။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ အခန်းတံခါးဝကနေ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်န်တေဲ့ မေ့ကို တွေ့လိုကရြတယ်။ တဈဝကတ်ပကြဖြှင့ထြားတဲ့ တံခါးဝကနေ လကယ်ပပြှီး လှမ်းခေါန်တော။ မကြန်ှာကလည်း တဈမွိုးပဲ။ ငါ့ကိုတော့ ပါးခတွော့မလားဆိုတဲ့စိတန်ဲ့ ထပြီး သူ့အနားကပသ်ှားတော့ အခန်းထဲဆှဲသှင်းတာ ခံလိုကရြတယ်။

“နငလြုပခြငွတ်ာလုပပြှီး ထားသှားလို့ရမလား ငါလည်း လုပမြယ်”

“အာ.. လွှောကမြလုပပြါနဲ့ မရော.. တောပြှီ..”

“စကားမရှညန်ဲ့ ငှိမင်ှိမန်စမြေး.. ကြှတ်!”

“ဟာ.. မလေေး..”

အပေါကြ စာကြောင်း ၄ ကြောင်း (စကားအပြနအြလှနပြှောခန်း) အဲ့ဒါ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ပါးစပကြနေ အပြနအြလှနပြှောနကြတော မဟုတဘြူးရယ်။ ဟမ်! ပါးစပကြမပြော ဖငကြပြောတာလားလို့ မေးချင်လြာသလား ဟီးဟီး။ အမူအရာတွနေဲ့ ပြောနကြတောဗွ။ ကိုင်း! ယုံချင်ယ်ုံ မယုံချင်န်ဗွော။ ရုန်းရင်းဆနခြတ် ဖြစ်နကြတော။ ကနွောကြ ရုန်းနတော၊ သူက ဆှဲနနတေော ဟီဟိ။ ကနွော့ကြို အခန်းထဲဆှဲသှင်းပြီးတာနဲ့ တံခါးကို ခကြခြငွြးပြနပြိတ်၊ ကြောနဲ့ဖိကပထြားလကြကြနေ ဦးကြောကလြုံးက တငတ်ငမြူကို မုဒိန်းကငွ့ခြါနီး အပြုံးမွိုးနဲ့ ပြုံးပြလာတာ (ပြောင်းပြနတ်ှတေော့ ဖြစ်ကုနပြှီထငတ်ယ်၊ မယုံရင် ပုံပြငသ်ာမှတကြှပတေော့) ကနွော့မြှာ ယောကြာြးသား အားနှဲ့သူပါရှင် ဆိုတဲ့ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ကြောကအြားပိုနတေဲ့ဟနန်ဲ့ ခငဗြွားတို့ညီလေး မောငခြမွြးကိုရဲ့ ဟနပြနကြလေးကို မကြစြိထဲမှငကြှလား မသိဘူး ဟီဟိ။

မကြမြှောငလြေးကြုံ့ပြီး မေးဆတပြှလာတယ်။ ကနွောကြ မကြလြှှာလေးခရွင်း ခေါင်းခါပြလိုကတ်ယ်။ နှာခေါင်းရှုံ့ပြရင်း သူလည်း ခေါင်းခါပြလာတယ်။ ဆကတ်ိုကဆြိုသလိုပဲ ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ် (လာစမ်းဆိုတဲ့ မကြန်ှာအမူအရာနဲ့) ကနွောကြ သကပြှင်းခပြှီး စိတမြသကမြသာဟနန်ဲ့ ခေါင်းထပခြါပြတယ်။ အဲ့ဒီအမူအရာတွကေို ဘာသာပြနလြိုကရြင် ခုနကပြောတဲ့ အပြနအြလှန် စကားပြောတဲ့ အဓိပျပါယ် ထွကလြာလိမ့မြယ်။ (သဘောပါသလား ပရိသတ်) မတုနမြလှုပကြွောကရြုပကြှီးလို တောင့တ်ောင့ကြှီးရပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းဆှဲဖကလြာတယ်။ သူ့ကိုယပြေါြ လှှားခွုံထားတဲ့ စောငပြါးလေးကို လှှတခြလွိုကတ်ော့ ခုနက ကနွောထြားခဲ့တဲ့အတိုင်း ဖငတ်ုံးလုံးလေးပဲဆိုတာ အထိအတွေ့အရ သိလိုကရြတယဗြွ။

အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ ဟိုဖကအြခန်းက ကလေးဂွီကသွံလေးနဲ့ ဒေါကြှီးက ချော့နတေဲ့အသံ ထွကလြာတယ်။ ပေါကကြှဲခါနီး တင်းမာနတေဲ့ အခွအနေေ ရုတတ်ရုတ် ပြောင်းလဲသှားပြီး ဝရုန်းသုံးကားတွေ ဖြစ်ကုနရြော။ ကြမ်းပြငပြေါပြုံကနွတေဲ့ စောငကြလေးကို ကောကပြှီး ပြနခြှုံလိုကရြင်း ကနွော့ကြို အပြငမြှနမြှနပြှနထြှကဆြိုတဲ့ အမူအရာလေးပြလာရင်း ကုတငပြေါကြ သူ့အဝတတ်ှကေို ပြနဝြတဖြို့ ကြိုးစားနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ထိတကြနဲဖြစ်သှားတဲ့ စိတန်ဲ့ အခန်းတံခါးကို မှနမြှနဆြှဲဖြင့ပြှီး ဧည့ခြန်းထဲကို လဈထွကလြာခဲ့ပြီး ပကလြကကြုလားထိုငမြှာ ထိုငခြလွိုကရြင်း စာဖတခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကမြိတယ်။

ဘုရားဘုရား… ကံသီပလေို့တာပေါ့… ကလေးနဲ့ဒေါကြှီးနိုးလာလို့ .. မဟုတရြင် မောငခြမွြးကိုလေးဘ၀ နဈမှန်းခါနီးဖြစ်နပြေီ မဟုတလြား ဟီဟိ။ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးပုံစံက အသအေုပတ်ော့မယပြုံစံကိုးဗွ။

အခွိနကြိုကကြလေးပဲ ဗွာ။ အိပယ်ာကနိုးလာလို့ တအီအီဖြစ်နတေဲ့ သမီးလေးကိုပြေ့ရင်း ဒေါကြှီးတဈယောကြ အပြငထြှကလြာတယ်။ ပေးဒေါကြှီး ကနွောခြွီမယ် ဆိုပြီ သမီးကိုလှမ်းယူလိုကရြင်း.. သမီးလေးရေ! မညောငပြါနဲ့အေ ဟော့ဒီမှာ လေးလေးရှိတယဟြေ့ ဘာညာဆိုပြီး မှှူနလေိုကရြတယ်။ ခဏနတေော့ အိပခြငွမြူးတူးလိုလို ဘာလိုလိုရုပန်ဲ့ ဟနဆြောငပြှီး မတဈေယောကြ အခန်းပြငထြှကလြာတယ်။ ကနွောကြတော့ သူ့မကြန်ှာကို လုံးဝမကြည့်ရြဲတော့ဘူး။ ကလေးထိန်းရင်း မသိဟနဆြောငန်လေိုကတ်ယ်။ သူနဲ့ဒေါကြှီး ညစာခကြဖြို့ မီးဖိုချောငထြဲဝငသ်ှားမှ သကပြှင်းခိုးခရွတယဗြွာ။

ညစာ စားသောကပြှီးတော့ မိုးလည်းတောတ်ောစြဲသှားတော့ကာ ကနွောလြည်း ရူးသလိုပေါသလိုနဲ့ အဝတအြစားကောကလြဲပြီး ဆိုငကြယသ်ော့ကို ကောကကြိုငလြိုကတ်ော့

“ဒါက ဘယလြဲ”

ဆိုပြီး အမိန့သ်ံပါပါနဲ့ မကေ ကနွော့ကြို လှမ်းမေးလာတာကို မကြလြုံးချင်ြးမဆုံမိအောင် ရှောငရြင်း

“အိမပြှနမြလို့လေ.. နကဖြနမြနကမြှ ပြနလြာခဲ့မယ်”

လို့ ပြောရင်း သူ ဘာမှစကားပြနမြပြောနိုငသ်ေးခင် လဈထွကလြာခဲ့တယ်။ ခွံဝင်းထဲကနေ လမ်းမပေါကြို ဆိုငကြယန်ဲ့ မောင်းထွကလြာခဲ့ရင်း သကပြှင်းရှညကြှီး ဖူးးး ကနဲ ခလွိုကမြိတယဗြွာ။

မနောကဘြူးဗွာ။ အတညပြှောတော့မယ်။ ကနွောြ တောတ်ောလြန့သ်ှားတယဗြွ။ ကနွော့ကြိုကနွောလြည်း စိတထြဲမှာ အပြဈတအားတငန်မေိပြီ။ ခငဗြွားတို့ နားလညခြငွမြှ နားလညလြိမ့မြယ်။ ကနွောြ လူကောင်းမဟုတပြါဘူးဗွာ။ ကမျဘာပေါကြ ဘယမြိန်းမနဲ့မဆို လိငဆြကဆြံဖို့ အသင့ပြါပဲ။ ဒါပမယေ့ြ မကေ ကနွော့အြခစွဆြုံး သူငယခြငွြးဗွ။ ရငထြဲ အသည်းထဲက နင့န်အေောငကြို ခစွတ်ာ။ အဲ့ဒီခံစားခကြကြ ဘာကိုမှယှဉလြို့မရဘူး။ ရဲဘောရြဲဖကြ ဆိုးတူကောင်းတိုငပြငဆြိုသလို ဟိုးငယင်ယကြတည်းက ခစွလြာရတာလေ။ အဲ့ဒါကြီးကို အခုလို သှားလုပလြိုကမြိတာ ကနွောြ အငမြတနမြှားသှားပြီ။ ကံကောင်းထောကမြလို့ ကနွောြ ဟိုလိုကြီး မလုပလြိုကမြိသေးတာ။ ဒါပမယေ့ြ ဘယလြိုပြောရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး။ ကနွောြ အပြဈရှိသှားသလို ခံစားနရပြေီဗွ။ ယူကြုံးမရလည်း ဖြစ်နတယ်ေ။ အဲ့ဒါကြောင့ြ သူ့ကိုရှောငတ်ဲ့အနနေဲ့ လဈလာတာ။ မကြလြုံးချင်ြးဆိုငရြမှာကို လိပပြှာမလုံတော့တာ ဆရာတို့ရေ။ တခွားမကြည့်န်ဲ့ အားကိုးအားထား မရှိ၊ ကလေးလေးတဈယောကန်ဲ့ ဘဝကို သူပဲ အိမထြောင်ဦးစီးလုပပြှီး ရပတ်ညန်ရတေဲ့ သူငယခြငွြးမလေးကို သူများ စောကြားမောကြားလုပလြာရင် ကာကြယပြေးရမယ့ြဥဈစာ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ အနိုငအြထကြ လုပပြေးလိုကမြိပြီဆိုတဲ့ စိတကြှီးက ကြီးစိုးထားတာဗွ။ ခငဗြွားတို့တော့ ကနွော့ကြို ဘယလြိုမှငမြယ် မသိဘူး။ ကနွောကြ တဈမွိုးပါ။ ခတ်စေကားနဲ့ပြောရရင် ဂေါကသ်ီးပေါ့။

နောကထြပ် ၃ ရကတ်ိတိ သူ့ဆီ လုံးဝမသှားဖြစ်တော့ဘူးဗွ။ ရှောငပြုန်းနမေိတာပေါ့လေ။ ဘယမြှလည်း မထွကဖြစ်ဘူး။ ကနွော့ခြှံထဲက ကုနလျှောငဂြိုဒေါငကြို ရှင်းရင်း အလုပရြှုပန်မေိတယ်။ တမငကြို အလုပမြရှုပရြှုပအြောင် လုပန်မေိတာ။ မဟုတရြင် ဟိုနေ့က အဖြစ်အပကြြ စိတထြဲရောကရြောကလြာပြီး နရခေကလြှန်းလို့ပေါ့ ဆရာတို့ရယ်။ အဲ့လိုနဲ့ အဲ့ဒီ ၃ ရကမြှောကြ ညနပေိုင်းမှာ ကနွောြ အလုပလြုပန်တော နားလိုကပြှီး ရမေိုးခွိုးပြီးစ ရသေုတန်တေုန်း ဖုန်းလာတယ်။ ကောကကြိုငလြိုကတ်ော့ သူဖြစ်နတယ်ေ။

“ဟရောင်! နငကြ ဘာသဘောလဲ”

“ဟဲဟဲ.. နကေောင်းလား မလေေး”

“ငါ့ကို ပြောငခြွောခြွောြ လာလုပမြနနေဲ့.. ငါစိတတ်အားတိုနတယေန်ောြ.. နငအြခုဘယမြှာလဲ”

“အိမမြှာလေ.. အလုပမြွားနလေို့ပါဆိုနေ”

“အေး.. ဒေါကြှီး တောက သူ့အမွိုးတွဆေီ ခဏပြနခြငွတ်ယပြှောလို့ ပြနခြိုင်းလိုကတ်ယ်… အိမစြောင့ြ ကလေးထိန်းဖို့ လူခွဲမရှိဘူး … နငလြာခဲ့…… …… …….
ငါပြောနတောကြားလား ငသကျ”

“အင်းးး”

“အင်းဆို အခုခကြခြငွြးထွကလြာ”

“ငါ ညဖကလြောကြ လာခဲ့မယလြေ အခု.. ဟိုဥဈစာ”

“ပြမ်!!!!!!! ပြမ်!!!!!!!!!!!! ကြားတယမြလား ကားဟှန်းသံ.. ငါနဲ့သမီး အခု နင့ခြှံပေါကဝြမှာ လာစောင့န်တယ်ေ အခုခကြခြငွြးလာခဲ့ ဒါပဲ…”

သောကကြွိုးတော့နည်းပါပေါ့လားဆိုတဲ့ စိတန်ဲ့ အဝတအြစား မှနမြှနကြောကဝြတပြှီး အိမသ်ော့ခတ်၊ ခွံဝကို အပြေးထွကလြာခဲ့ရတော့တာပေါ့။ စူပုပပြုပရြုပလြေးနဲ့ ကားထဲမှာ ထိုငစြောင့န်တေဲ့ သူ့ကို သချောမကြည့်ရြဲဘူး။ ကနွော့ကြိုမှငတ်ော့ တခစ်ခစ်နဲ့ ရယပြှနတေဲ့ သမီးလေးကို ကားထဲဝငထြိုငရြင်း ဆှဲပြေ့လိုကတ်ယ်။ လေးလေးက သမီးလေးကို လှမ်းနတောသိလား လာစမ်း မှှမှှပေးဦးမယ် ဘာညာဆိုပြီး လွှောကလြုပန်ရတေယ်။ ကနွောြ ကားပေါရြောကတ်ာနဲ့ စကန်ှိုးပြီး ဝူးကနဲ ထွကသ်ှားတယ်။ ဒေါသဂုမျဘာရလေးကို ကြောကရြတော့ကာ ဘာမှမပြောရဲပဲ ငှိမင်ှိမလြေးဘေးကနေ စကားကောင်းကောင်း မတတသ်ေးတဲ့ သမီးလေးကို ဟိုပြောဒီပြောတွေ လွှောကပြှောပြီး ဖိန့ဖြိန့တ်ှေ လုပန်ရတောပေါ့ဗွာ။ ကားထိုးရပလြိုကတ်ော့မှ ပတဝြန်းကငွကြို အကဲခတလြိုကမြိတယ်။ မှို့ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယဗြွ။

“ငါ ဗိုကအြရမ်းဆာလာတယ်.. အိမမြှာ ဘာမှမခကြထြားဘူး ထမင်းစားမယ်”

ဆိုတဲ့ အသံပဲ ကြားလိုကရြတယ်။ လူက အောကရြောကသ်ှားပြီ။ သမီးကိုခွီရင်း ကားပေါကြ ဆင်းလိုကတ်ော့ စိတထြဲမှာ ငယမြူပြနခြငွသ်လိုလိုတောင် ဖြစ်သှားတယ်။ ကြောင်းသားဘဝက သူနဲ့ကနွောြ ကြိုကလြှန်းလို့ အမြဲလာစားနကြေ ရှမ်းထမင်းဆိုငလြေးဗွ။ ဟင်းတွကလေည်း ကနွောတ်ို့ ငယင်ယကြအတိုင်း လကရြာမပြောင်းဘူးရယ်။ ဆနစြေးနဲ့ခကြထြားတဲ့ ထမင်းနဲ့ မုန့ည်ှင်းစောလို့ခေါတ်ဲ့ အခဉွရြညဟြင်းကြောင့ြ ရှလှှတရြှလှှတန်ဲ့ ထမင်းစားမှိနလြိုကတ်ာဗွာ။ သူရောကနွောပြါ စကားတဈခွန်းမှမပြောပဲ ထမင်းနဲ့ဟင်းကို ကုန်းလှေးနကြတေယ်။

စားလို့ပြီခါနီးမှာ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ထည့ထြားတဲ့ သမီးလေးက ဆော့ကစားရင်း ဟင်းရညသ်ောကြ ပန်းကနလြုံးကို လကန်ဲ့လှမ်းပုတလြိုကတ်ော့ ဂလှမကြနဲ မှောကကြသွှားပါလရေော။ မှောကသ်ှားတဲ့ ဟင်းရညတ်ှကေ သူ့အမထေိုငတ်ဲ့ဖကကြို ဝရောကနဲ ဖိတကြသွှားတော့ မေ ခွထေောကတ်ှေ ပေါငတ်ှေ အကုနစြိုရှှဲကုနတ်ာပေါ့။ ဟောဗွာ! သမီးလေးရယ် လို့ ရရှတေရြင်း စားလကစြတွခွေ သမီးလေးကို ကြမ်းပြငပြေါြ ခဏရပခြိုင်းထားရင်း.. စားပြဲပေါကြ တဈရှူးလေးတွေ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆှဲယူလိုကပြှီ မေ့ ခွထေောကတ်ှေ ပေါငတ်ှကေို သုတပြေးနမေိတယ်။ ဟင်းရညကြ ဒုတိယအကြိမ် ပြနထြည့ပြေးထားတဲ့ဟာဆိုတော့ နည်းနည်းပူနတေော့ကာ မေ့ခွထေောကတ်ှေ အပူလောငသ်ှားပြီလားဆိုတဲ့ စိုးရိမစြိတန်ဲ့ စကျကူလေးတွနေဲ့ သုတပြေးတာအပြင် ကယောငကြတမ်းနဲ့ ခွဖမေိုးလေးကို ဆှဲယူပြီး တဖူးဖူးနဲ့ လမှေုတပြေးနမေိတယ်။

“ဟေ့! လူတွကြညေ့ကြုနပြှီ..”

လို့ သူ့ဆီက ခပတ်ိုးတိုး သတိပေးသံကြားလိုကရြမှ ရှကကြိုးရှကကြန်းနဲ့ ဟင်းရညတ်ှပြေောငအြောင် မှနမြှနသ်ုတပြေးလိုကပြှီး ကိုယ့ခြုံမှာ ကိုယပြှနဝြငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ငါ့သမီးလေးက.. လူဆိုးမလေးပဲ ဆိုပြီး သမီးကို ခေါင်းလေးပြတပြှီး ကနွောပြှောနရင်ေး မေ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဘာဖြစ်လို့မှန်းမသိဘူးဗွ သူပြုံးနတယ်ေ။ အငမြတန် ကြနပေန်ှဈသိမ့ကြှညန်ူးသှားတဲ့ အပြုံးမွိုး။ ပြုံးရင်းနဲ့ မကြရြညတ်ှေ ရဈဝိုင်းနတယ်ေ။ ကနွောြ အံ့သှသှားတယဗြွ။ သူ ဘာဖြစ်သှားတာလဲပေါ့။ အဲ့ဒီမှာပဲ.. စကားသံတဈခု ကြားလိုကရြတော့ ကလေးတဈယောကကြို ပိုးသဘကလြေးနဲ့ ကြောမှာပိုးထားတဲ့ ရှမ်းမလေးတဈယောကဗြွ။

“အဈကိုနဲ့ အဈမ ကမွကို မှတမြိကြလား”

“အဟီး.. မသိဘူးဗြ”

“ရောြ! အဈကိုတို့ အဈမတို့ ကြောင်းတကတ်ုန်းက ဒီဆိုငမြှာ ထမင်းလာလာစားရင် “ကလီစာစုံတွဲ” လာပါပြီရှငလြို့ အောအြောန်တေဲ့ ကောငမြလေးဟာ ကမွပဲလေ”

“ဟေ! ဆိုငရြှငအြနတ်ီကြီးရဲ့ သမီးလေးပေါ့.. အိမထြောငကြပြှီး ကလေးတောငရြနပြေီ ဟုတလြား”

“ဟီးဟီး ဟုတတ်ယ်.. အဈကိုတို့ကို တွေ့ရတာ ပြောလြှန်းလို့ လာနှုတဆြကတ်ာ”

“ပြနတ်ှေ့ရလို့လား”

“ဟုတပြါ့.. အဈကိုတို့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ထမင်းအမြဲလာစားတိုင်း ဝကကြလီစာမှာတတတ်ာ မှတမြိတယလြေ.. ကမွစိတထြဲမှာ ဒီအဈမချောချောလေးနဲ့ အဈကိုချောချောလေးက တအားလိုကဖြကတ်ာ.. သူတို့ညားသှားရငကြောင်းမှာလို့ ဘေးကနေ စိတကြူးယဉခြဲ့ဖူးတာ”

“ဟားဟား”

“အခုတော့ ကလေးတောင် ရနပြေီနောြ.. သမီးလေးက ချောလိုကတ်ာ…. အဖတေူ အမတေူလေး… ဆံပငန်ကန်ကကြလေးတွကအေစ တူတယန်ောြ… ဝမ်းသာလိုကတ်ာ.. ခုနက အဈမကို အဈကို ခွထေောကသ်ုတပြေးနတောလေးကြည့်ပြှီး ကြညန်ူးသှားတာ… အဲ့ဒါ မနနေိုငမြထိုငန်ိုငဖြစ်ပြီး လာနှုတဆြကတ်ာ သိလား”

“သမီးလေးချောတာက အဈမနဲ့ တူလို့ပါကြယ်”

(မကေ ပြုံးစိစိနဲ့ ဝငပြှောလာတယ်၊ သူနဲ့ကနွောြ လငမြယားမဟုတဘြူးလို့ တဈခွန်းမှ မဟဘူးရယ်)

“ဟီးဟီး… အဖကေော အမကေော ချောပါတယ် အဈမရ.. ကမွ အံ့သှတာက အဈကိုနဲ့အဈမ ဆိုငထြဲဝငဝြငလြာချင်ြး ဟော..ဒီနှစ်ယောကကြှည့စြမ်း ဟိုးအရငကြအတိုင်း ငယင်ယလြေးတွေ ဖြစ်နတေုန်းလို့ ငေးကြည့်ပြှီး အံ့သှနတော”

ထမင်းဆိုငကြ စားသောကပြှီး ထွကလြာကြတော့ မကေ ကားမောင်းနရင်ေး ကနွော့ကြို ပြုံးစိစိနဲ့ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ ဘာကနဘယေလြို အူမှူးသှားတာလဲ မသိပါဘူးဗွာ။ ဟိုထမင်းဆိုငကြ ကောငမြလေး သူ့ကို ချောတုန်းငယတ်ုန်းလို့များ ပြောခဲ့လို့လား မသိဘူးပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မေ့ အိမကြို ရောကသ်ှားကြရော ဆိုပါတော့ဗွာ။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဗိုကအြင့လြိုကတ်ာဟာ ဆိုပြီး မတဈေယောကြ ဧည့ခြန်းထဲက ဆကတ်ီခုံရှညပြေါြ ခွပစ်ေလကပြဈလှဲအိပပြှီး စာအုပတ်ဈအုပ် ကောကဖြတန်တယ်ေ။ ကနွောလြည်း ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ့ ခွမကေိုငမြိလကမြကိုငမြိဖြစ်ပြီး ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဟိုဟာလုပရြမလို ဒီဟာလုပရြမလို ယောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်နတောပေါ့ဗွာ။ ဆိုလိုတာက ကနွော့အြသိစိတထြဲ ပေါကကြရတော့ ဖြစ်တော့မယဆြိုတာ အလိုလိုတွေးရင်းသိနပြေီကိုး။ ဥပမာဗွာ.. အိမမြှာ လူရှင်းသှားအောင် သူ့ကြီးဒေါကြှီး တောပြနသ်ှားတယဆြိုတဲ့ဟာမွိုးက ခငဗြွားတို့ဖတရြတာ ထိုးဇာတဆြနလြှန်းမနဘေူးလား ဟဲဟဲ။ ဆနတ်ာပေါ့ဗွ။ ဝတ်ထုရေးနတောဆိုရင် စာရေးဆရာ ဂွငဖြနလြိုကတ်ာပေါ့။ အခုဟာက ဝတ်ထုမဟုတလြတေော့ အဲ့ဒီကိဈစနောကကြှယမြှာ အကြောင်းတရားတဈခုက ရှိနတောဆိုပါတော့။ အိမပြှနရြောကသ်ှားကတည်းက နှစ်ယောကလြုံး ဘာစကားမှမပြောဖြစ်ဘူး။ ရုပတ်ညကြှီးတွနေဲ့ လုပန်ကြတောဗွ။

ခဏနားပြီးတော့ လှဲနရောကထပြီး သူထွကသ်ှားတယ်။ ရချိုးခန်းထဲက အသံဗလံတွကြေောင့ြ ရမေိုးခွိုးနတယေဆြိုတာ သတိထားမိပမယေ့ြ ကလေးထိန်းရင်း ရုပမြှငသ်ံကြားက ဘောပြဲဟိုကလြိုကပြှနတော ဖြင့ကြှည့န်လေိုကမြိတယ်။ နာရီဝကတ်ဈနာရီလောကကြှာသှားတော့မှ မှှေးကနဲရနံ့တွရလောလို့ လှည့ကြှည့လြိုကမြိတော့ ရချိုးခေါင်းလွှောပြှီးစ ပုံစံလေးနဲ့ စိုနတေဲ့ဆံပငတ်ှကေို မှှေးပြတဘကန်ဲ့သုတရြင်း ကနွော့ဘြေးနားမှာ လာရပန်တော သတိထားလိုကမြိတယ်။

သမီးလေးဆော့ရတာ မမောသေးဘူးလား လာ မမေေ ချော့သိပမြယ်.. အိပရြအောငန်ောြ ဘာညာနဲ့ ကနွော့ပြေါငပြေါတ်ငထြားတဲ့ ကလေးကို လာဆှဲယူတော့မှ ပကလြကကြုလားထိုငပြေါြ ထိုငန်လကြေကြနေ သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကမြိတယ်။ လူကို ဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားတယဗြွာ။ ဘာဖြစ်ရမလဲ.. ဒင်းက ထုံးစံအတိုင်း စွပကြယွဂြွိုင်းပြတလြေး ဝတထြားတာကိုး။ လကမြောင်းချောမှှတမြှှတလြေးနှစ်ဖကကြ သမီးကိုလှမ်းယူလိုကတ်ော့ ကနွော့ပြါးနဲ့ ပြတတ်ိုကသ်ှားတဲ့အပြင် ကိုယကြိုကိုင်းထားတော့ အောကကြ ဘာဆိုဘာမှမဝတထြားတဲ့ ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက မီးရောငဖြှေးဖြေးအောကမြှာ ထင်းထင်းကြီးရယ်။ ကလေးခေါမြှာကို ခကြခြငွြးမခေါသ်ေးပဲ.. မှှူနသလေိုလိုဘာလိုလိုနဲ့ ကနွော့ရြှေ့မှာ ခပကြိုင်းကိုင်း လာလုပန်တောဆိုတော့ လူလည်း အဲ့ဒီ မပေါြ့တပေါဟြာကြီးနှစ်ခုကိုမှငပြှီး စိတထြဲ သရိုးသရီကြီး ဖြစ်စပြုလာပြီ။ သတိတဈခကြဝြငလြာတော့ ဆတကြနဲ မကြန်ာလှှဲလိုကရြတယ်။ ဒါတောင် ခပတ်ညတ်ညလြုပန်တေဲ့ ဒင့မြကြန်ာက လှဈကနဲ ပြုံးစိစိဖြစ်သှားတာ မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကသ်ေးတယဗြွ။

ကလေးကို ခွီပြီး သူ့အိပခြန်းထဲဝငသ်ှားတာ တောတ်ောကြှာသှားပြနတ်ယ်။ သီချင်ြးလေးတအေးအေးနဲ့ သမီးလေးကို ချော့သိပန်တော ကြားနရတေယ်။ သမီးအိပသ်ှားတော့မှ အပြငပြှနထြှကလြာပြီး အိမရြှေ့ဆငဝြငအြောကကြ ကားကို အိမဘြေးကားဂိုထောငထြဲ သှားသှင်းတယ်။ သူပြနဝြငလြာပြီး အိမရြှေ့တံခါးမကြီး ပိတန်တေဲ့အခွိန် မိုးတွေ တဖြောကဖြွောကကြစွပြုလာပြီ။ မိုးပကမြှာစိုးလို့ ပြတင်းပေါကတ်ှကေို ကနွောြ ထပြီး လွှောကပြိတလြိုကရြင်း ကုလားထိုငပြေါပြှနထြိုငမြလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူက ခပတ်ညတ်ညဝြငထြိုငန်တော တွေ့ရတယ်။ ရုပမြှငသ်ံကြားကို စိတဝြငတ်စား ထိုငကြှည့န်တောဗွ။ ကနွောလြည်း ဘေးက ဆကတ်ီခုံမှာဝငထြိုငပြှီး အတူတူဆကကြှည့န်လေိုကသ်ေးတယ်။ မှနရြာကိုဝနခြံရရင် ဘာတွပြနေမှန်ေး သချောမသိပါဘူးဗွာ။ သူလည်း တူတူပဲနမှောပါ။ ဒါနဲ့ပဲ အဲ့လို ဟနဆြောငပြနဆြောငလြုပရြင်း မိုးခွုပသ်ှားရော။

အိပခြွိနတ်နပြှီဆိုတဲ့ဟနန်ဲ့ ထိုငရြာကနေ သူထတော့ ကနွောလြည်း ပငွြးကြောတွဘောတွဆနေ့ပြှီး သမ်းပြလိုကသ်ေးတယ်။ လူလည်း ဘယလြိုစိတခြံစားမှုကြီး ဖြစ်နမှန်ေးကို မသိပါဘူးဗွာ။ ကနွော့ကြို မကြလြုံးတဈခကြလြှနကြှည့ပြီး အောကန်ှုတခြမ်းကို တဈခကြကြိုရင်း သူ့အခန်းထဲကို ဇောင့ဇြောင့ဇြောင့ဇြောင့န်ဲ့ ခွသေံခပပြှင်းပြင်းနင်းပီး ဝငသ်ှားရော။ ကနွောလြည်း သကပြှင်းခိုးခရွင်း ကိုယ့အြိပခြန်းထဲကိုယဝြငလြာခဲ့ရောဆိုပါတော့လေ။ ဒါနဲ့ပဲ မနကမြိုးလင်းသှားပြနတ်ယ်။

ကိုင်း! ကနွော့ည်ီအဈကိုတွေ ဖတရြတာ စိတမြရှညတ်ော့ဘူးထငတ်ယ်။ အောဝတ်ထုမဟုတလြတေော့ကာ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းလွှောကမြဖြစ်ဘူးရယ်။ ကနွောလြည်း ကိုယတ်ှေ့လေးကို တတန်ိုငသ်လောကြ အဆငပြှအေောင် ရေးပြနတောပါဗွ။ ဆိုလိုတာကဗွာ။ မိုးရှာတဲ့နေ့မှာ တဈကုတငထြဲ တူတူအိပရြင်း သူ့ကို ကနွောခြွိုစို့၊ အဖုတလြကြပြေးလိုကမြိတယ်။ နောကထြပ် ၃-၄ ရကန်တေော့ တကအြုပလြိုကကြော.. အဲ့လိုရေးလိုကရြငလြည်း ရတာပဲ။ ဖတလြို့ကောင်းမလား? မကောင်းဘူးနော့ြ။ ဒါကြောင့ြ အဖြစ်အပကြလြေးကို အတိအကလွေး ရေးပြနတော။ စိတကြလေး နည်းနည်းရှညကြှပါဦးလို့ ကြိုပြောထားချင်တ်ယ်။ ဆကဖြတကြှပါဦးဗွ။

မနကမြိုးလင်းတော့ နတေောင် အတောမြှင့န်ပြေီဗွ။ ဒါတောင် ကနွော့အြခန်းတံခါးကို မကေ တဒေါကဒြေါကခြေါကပြှီး နိုးလို့ ထလာတာ။ မဟုတရြင် ဘယလြောကထြိ အိပပြွောန်ေဦးမလဲ မသိဘူး။ မနေ့ညက တလူးလူးတလှိမ့လြှိမ့န်ဲ့ အိပလြို့မပြောဘြူး။ ဆေးလိပထြဖြာလိုကြ ပြနအြိပလြိုကြ၊ ဟိုတွေးဒီတွေးလုပလြိုကန်ဲ့ မိုးလင်းခါနီးမှ အိပပြွောသ်ှားတာလေ။ ငါအပြငသ်ှားတယ်.. ကလေးကြည့်ထြားဦး.. မီးဖိုထဲမှာ ခကြစြရာတွဝယေထြားတယ် လို့ အခန်းအပြငကြနေ အောသ်ှားသံရယ်၊ ကားမောင်းထွကသ်ှားသံရယကြှောင့ြ လူးလှဲထလိုကရြတယ်။ သမီးလေးက ဧည့ခြန်းထဲမှာ သူ့ဖာသူ အရုပလြေးတွနေဲ့ ဆော့နရှောတာတွေ့လို့ ရချိုးခန်းထဲဝင် မကြန်ာသဈ ကိုယလြကသ်န့စြငလြိုကတ်ယ်။ မီးဖိုခန်းထဲက ထမင်းစား စားပြဲပေါမြယ် ထမင်းကြောန်ဲ့ ကောဖြီခွိုင့ြ အသင့ဖြစ်နတောတွေ့လို့ မနကစြာစားလိုကတ်ယ်။ စားပြဲပေါကြ ဟင်းတောင်းထဲမှာ ဈေးကဝယလြာဟနတ်ူတဲ့ အသားတခွို့ အသီးအရှကတ်ခွို့တွေ့တာနဲ့ စားသောကပြှီးပြီးချင်ြး ထပြီး အကုနလြှီးခွှတခြုတထြဈပြီး ခကြပြှုတဖြို့ပြငရြတော့တယ်။ မကေ ထမင်းပြနစြားမယ် ထငတ်ာပဲ။

ခကြပြှုတပြှီးသှားတော့ ခဏနားရင်း သမီးကို ငါးနဲ့ ထမင်းခွထေားတာလေး ချော့မော့ပြီး ခွံ့၊ ဧည့ခြန်းရှင်း၊ မီးဖိုချောငရြှင်းလုပန်ရင်ေး နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ ၁၁ နာရီလောကရြှိသှားပြီ။ မိုးမရှာတဲ့အပြင် နကြေဲကြဲကြီးပူနတေော့ကာ အလုပရြှုပန်တေဲ့ ကနွောြ ခွှေးပြနလြာတယ်။ အင်ျကြီခွှတ်၊ ပုဆိုးခွှတပြှီး ဘောကနဘြောင်းဘီတိုလေးနဲ့ လဲလိုကမြှ လူလည်း နသောထိုငသ်ာရှိသှားရော။ အပေါပျိုင်းဗလာ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ အားလုံးရှင်းလင်းပြီးစီးသှားတော့ မီးဖိုခန်းထဲက ဘစငေမြှာ ခုနက ခကြပြှုတထြားတဲ့ ပန်းကနခြှကယ်ောကတ်ှေ ဆပပြှာရညစြိမထြားတာ ဆေးကြောနတေုန်း ကားသံကြားလိုကရြတယ်။ မေ ပြနလြာပြီထငတ်ယဗြွ။

ဒီနရောမှာ အကုနပြှနရြေးပြရတော့မယထြငတ်ယ်။ အရငဇြာတလြမ်းထဲမှာရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတကြှကန်ဲ့ ခပဆြငဆြငပြဲ။ ဒါပမယေ့ြ မူကြဲတယ် အဟီး။ အိမထြောငမြှု တယန်ိုငန်င်းပါလား.. ဆိုတဲ့အသံနဲ့ မီးဖိုခန်းတံခါးဝမှာ မတဈေယောကြ ရပန်တောတွေ့တော့ ပန်းကနဆြေးနရင်ေးက လှမ်းအကဲခတရြင်း ရယခြငွသ်ှားတယဗြွ။ သူ့ဆံပငရြှညတ်ှကေို အဖြားမှာ အလိပလြိပကြလေးတွေ လုပလြာတာဗွ။ မကြန်ှာကလည်း မခွိုမခဉွရြယ်။ လကထြဲမှာ ပလတစြတဈထုပလြေးတဈခု ကိုငလြာတာကို တိုငမြှာခွိတရြင်း ပြနထြှကသ်ှားတယ်။ ခဏနတေော့ အဲ့ဒီအဝတအြစားလဲလာဟနတ်ူတဲ့ အဲ့ဒီမမလေး ခုနကအထုပလြေးကို ယူလာပြီး ပန်းကနစြငကြ ပန်းကနတ်ဈလုံးထဲထည့ပြှီး ဇွန်းတပတ်ယ်။

“နငကြ အလုပမြသှားဘူးလား”

လို့ သူ့ကိုမကြည့်ပြဲ ပန်းကနဆြေးရင်း စကားလှမ်းပြောလိုကတ်ော့..

“အို! ငါကသူဌေးလေ သှားချင်မြှသှားမှာပေါ့”

လို့ ငေါ့တော့တော့အသံနဲ့ အငေါတ်ူးလာတယ်။ အလုပသ်ှားတယထြငန်တော အလှပြငဆြိုငလြဈသှားတာနမယေဗြွ။

“အပြငမြှာ သောကရြမ်းပူတယဟြ.. ငါလည်း နင့ကြိုသတိရတာနဲ့ ဒိနခြဉွဝြငဝြယလြာတာ.. ရော့! ငါ့ကောငလြေး အလုပတ်ှအမွေားကြီး လုပထြားရတာ အမောပြလေေး ပါးစပဟြ”

ဆိုပြီး အနားကို ခွံ့ပေးဖို့ ကပလြာတော့ ဘေးတိုကအြနအထေားကနေ သူ့ကိုကြည့်လြိုကမြိတယ်။ မကြလြုံးကို ပြာသှားတာပဲ ဆရာတို့ရေ။ ကနွောပြှောပြခဲ့တဲ့ အထဲမှာ မေ စွပကြယွဖြှူဖြူလေးတွေ ဝတထြားတယဆြိုတာ ခဏခဏပါတယမြလားဗွ။ အင်း..အဲ့ဒီစွပကြယွအြဖြူတွကေ တီရှပလြိုစွပကြယွတ်ှဗွော။ အခုဟာက ယောကြြားလေးတွဝတေတ်ဲ့ စွပကြယွမြွိုးဗွာ။ လညပြင်းအဝိုကန်ဲ့ မှင်းခေါင်းတံဆိပစြှပကြယွလြိုမွိုးဟာ။ အောကကြလည်း ဘာမှမပါဘူး။ ရကစြကခြကြြ။ အဝိုကအြဝန်းတွအပြေင်၊ နို့သီးခေါင်းထောငထြောငလြေးပါ မှငန်ရတေယ်။ လုံးဝဗှောငကြှီးဗွာ။ ခငဗြွားတို့မကြစြိထဲ မှငလြားတော့မသိဘူး။

ဝါဝင်းစိုပြတေဲ့ အသားအရညကြှောင့ြ ထင်းနတေဲ့ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့လြေးကို ဖုံးထားတဲ့ အဝတတ်ှကေ တဈဝကတ်ဈပကြြ ဖြစ်နပြေီဗွ။ အောကကြလည်း ထမီမဟုတဘြူး။ ကနွော့လြိုပဲ ပေါငလြယလြောကရြောကန်တေဲ့ ဘောင်းဘီအနီရဲရဲလေးဆိုတော့ ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးဖြောင့ဖြှောင့လြေးကလည်း ထင်းနတော။ ရငည်ှှန့သ်ားဝင်းဝင်းလေးနဲ့ အောကကြ စွပကြယွကြ တအားကြပသ်လိုဖြစ်နတေော့ ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက ဆှဲမသလိုဖြစ်ထားတော့ စွပကြယွအြနားစက ဗိုကသ်ားရှပရြှပလြေးကိုတောင် မထိနိုငတ်ော့ဘူး လထေဲမှာလှှတန်တော။ ကနွောြ အာခေါငတ်ှေ ခကြခြငွြးချောကပြှီး တဈကိုယလြုံး သှေးတွဆေူဝလောတယ်။ အဟမ်း!! ဆိုတဲ့ ချောင်းဟန့သ်ံကြားမှ လန့ပြှီး မကြန်ာလှှဲလိုကရြတယ်။

“ရော့! ဒိနခြဉွြ ပါးစပဟြပါဆိုနေ.. ဘာဖြစ်နတောလဲ နင့ရြုပကြ…”

ပါးစပရြှေ့ရောကလြာတဲ့ ဒိနခြဉွဇြှန်းကို ရှလှှတကြနဲ စုပယ်ူလိုကပြှီး မွိုခလွိုကတ်ာ နငသ်လိုလိုတောင် ဖြစ်သှားတယ် အဟီး။

“မနေ့ညက တခွှတခြွှတန်ဲ့ အသံတွကြေားနရတေယ် အိပမြပြောဘြူးမလား”

“အင်း”

“ဘာဖြစ်နတောလဲ.. ရငပြူနတောပေါ့ဟုတလြား အဟိ”

….. ….. …..

“ကဲ! ဘုရားဖြစ်မယ့ြ အုတန်ီခဲကြီး .. အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်နတောတုံး ငါ့မကြန်ာတောင် သချောမကြည့်ရြဲတော့လောကအြောင် ကြောကန်တောဟုတလြား”

ပြောပြောဆိုဆို ဆူဆူဆောင့ဆြောင့န်ဲ့ လကထြဲက ဒိနခြဉွပြန်းကနကြို ဂွပကြနဲ ပန်းကနစြငပြေါြ ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်။ ကနွော့ကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်သှားအောင် ပုခုံးကို ကိုငပြှီး ဆှဲလှည့လြိုကတ်ယ်။

“ဒေါကြှီးကို ငါတမင် ပြနခြိုင်းလိုကတ်ာ နငသ်ိပလား.. ဘာလို့ပြနခြိုင်းလိုကတ်ာလဲကော သိတယမြလား.. ငါ့ရှေ့မှာ မခုတတ်တတ်ဲ့ ကြောငပြေါကစြကလေးလို လာလုပမြနနေဲ့ စိတတ်ိုလာပြီ”

မကေ ကနွော့ပြုခုံးကို စုံကိုငပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်အောင် ဆှဲလှည့လြိုကရြင်း ဒေါသသံလေးနဲ့ အပေါကြရေးခဲ့သလို ဆူဆောင့ဆြောင့န်ဲ့ ရနတ်ှေ့လာတယ်။ အဲ့ဒီမတိုငခြငည်ကတည်းက မိန်းမတဈယောကကြ ရလောမှောင်းပေးလုပန်တောတောင် အူတူတူလုပန်ခေဲ့တာ၊ အခုလည်း ကြကကြှီးလညလြိမခြံထားရသလို ငူတူတူကြီးနဲ့ တုံဏှိဘာဝေ လုပလြှန်းလို့ သူကပေါကကြှဲလာတာတွကေ မခုတတ်တတ်ဲ့ကြောငကြှီးကို ဆိုတာလို သိပတ်ော့ ယုတ်ထိမရှိဘူး ဖြစ်နတယေမြလားဗွ။ ကိုယတ်ှေ့ဆိုပမယေ့ြ မယုံရင် ပုံပြငမြှတကြှပါ ဆရာတို့ရယ်။ ပြောရမယဆြိုရငတ်ော့ ကနွောလြည်း ခငဗြွားတို့လို သာမန် ယောကြြားတဈယောကပြါ။ လဈရင် အုပခြငွတ်ဲ့ ကောငတ်ဈကောငပြါပဲ။ သူငယခြငွြးအပေါြ သနားတာ၊ ရှကတ်ာ၊ ငဲ့ညှာတာ အဲ့လိုစိတတ်ှကြေောင့ြ ကနွောြ မတုနမြလှုပ် ဖြစ်နခေဲ့တာပါ။ ဒါပမယေ့ြ သူကိုယတ်ိုင် အခုလို ပေါကကြှဲပြင့ထြှကလြာတော့ ခငဗြွားတို့ ကနွော့န်ရောမှာဆို ဘာလုပမြလဲဗွ။

သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငန်ရောကနေ ဘစငေဖြကကြို ကနွောပြှနလြှည့လြိုကပြှီး ဆပပြှာမှုပတ်ှပနေတေေဲ့လကကြို ရသခွေောဆေးလိုကတ်ယ်။ ခုနက သူ့ကိုသချောမကြည့်ရြဲပဲ မကြလြှှာခပြှီး ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့ရာကနေ လကဆြေးပြီး သူနဲ့မကြန်ှာချင်ြးပြနဆြိုငလြိုကတ်ော့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံပြီး စိုကကြှည့လြိုကတ်ယ်။ အောကန်ှုတခြမ်းကို တအားကိုကထြားရင်း ကနွော့ကြို ပြနစြိုကကြှည့လြာတယ်။ အဲ့ဒီမှာဗွာ.. အကြည့်တ်ှထေဲမှာတင် နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ ဆာလောငတ်ကမြကမြှုတွကေို မှငသ်ှားကြသလားမဆိုနိုငဘြူး။ ဘာစကားမှပြောစရာကိုမလိုတော့ပဲ ပျိုငတ်ူဆိုသလို တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အတင်း ရှေ့တဈလှမ်းတကပြှီး ဆှဲဖကထြားလိုကတ်ာ လှှတထြှကသ်ှားမှာစိုးတဲ့အလားပဲ။ ကိုယလြုံးချင်ြးပူးကပသ်ှားမှ သတိထားလိုကမြိတာက သူ့ကိုယလြုံးလေးက တဆတဆြတကြို တုနန်တောဗွ။ နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ ပါးစပကြလည်း ကယောငကြတမ်းတွေ လွှောကပြှောကုနကြှတာဗွ။ ဘာတွမှန်ေးကို မဆိုနိုငဘြူး။ ကနွောမြှတမြိသလောကြ ပြနရြေးပြရရင်..

“မောင်” .. “မေ့” ကိုဖကထြားပေးကြာ.. တအားဖကထြား.. မေ့ ဒူးတွပြေော့လာလို့ ခွကတွေော့မယဟြာ..”

“မလေေး.. မောင် ပြေ့ထားတယလြကြော”

“အဟားး ခစွတ်ယကြှာ.. ငါဘာမှမသိဘူး ငါနင့ကြိုခစွလြိုကတ်ာ မောငရြာ”

“ခဏနေဦး မလေေး.. မောင့ကြိုယကြ ခွှေးတွသေံတွနေဲ့ အတင်းဖကမြထားနဲ့ ..”

“ဟင့အြင်း! ဟင့အြင်း! ငါနင့ကြိုယန်ံ့ကို အရမ်းကြိုကတ်ယ် မလှှတဘြူးကြာ.. နငရြှောငန်တေဲ့ရကတ်ှကေ ငါနင့ကြိုလှမ်းလို့ မလျှော်သေးတဲ့ နင့အြင်ျကြီဟောင်းလေးတွကေို ခိုးနမ်းခဲ့ရတာ နငမြသိပါဘူး မောငရြာ”

“ဟောဗြာ!”

အဲ့ဒီလိုတွေ ပြောနရောကနေ သူက ကနွော့ကြို တင်းတင်းဖကထြားရင်း အပေါပျိုင်းဗလာဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြို ပါးအပပြှီး လွှောကပြှတန်တောဗွ။ ကိုင်းဗွာ ဘယသ်ကောင့သ်ားက တောင့ခြံထားနိုငတ်ော့မှာတုံး။ ကနွောလြည်း သူ့ကိုယလြုံး အိထွေးထွေးလေးကို ပြေ့ပိုကထြားရင်းကနေ ကြောလေးပြတပြေး၊ ဘောင်းဘီအနီရဲရဲလေးအောကကြ တငပြါးအိအိကြီးတွကေို အုပကြိုငပြှီး ပြတသ်ပဆြုပခြွပေေးနဲ့ အလိုလိုတုံ့ပြနမြိနတောပေါ့။ အဲ့လိုတွေ ပူးကပပြှီး တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ အခစွဆြိပတ်ကန်ကြရေင်း ရုတတ်ရကြ ကနွော့တ်ကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲဖြစ်သှားတယဗြွာ။ ကနွော့ရြငဘြတကြို ပါးနဲ့ပြတန်ရောကနေ သှားခွှနခြွှနလြေးတွနေဲ့ မနာအောင် ဖြဖြလေးလွှောကကြိုကလြာတာကိုး။ လူကို ဓာတလြိုကသ်လို ဖြစ်သှားတာပဲ။ ဆဈကနဲ ဆဈကနဲ အရသာလေးကိုး။

သူ့ဆံပငရြှညလြေးတွကေို ဖြဖြလေးဆုပကြိုငထြားရင်း အသကရြှူသံခပပြှင်းပြင်းနဲ့ ကနွောဖြီးလတ်ကသ်ှားတယ်။ မိန်းမတွေ ဟိုကိုကဒြီကိုကြ လွှောကလြုပတ်ယဆြိုတာ ဘာသဘောလဲ ခငဗြွားတို့ ကောင်းကောင်းသိကြမှာပါ။ စိတတ်အားဖြစ်နတောကို ဖောပြှတဲ့ လကျခဏာပဲ မဟုတလြား။ ရငအြုံတဈခုလုံး ဖြဖြလေး လွှောကကြိုကတ်ာခံနရလေို့ ထွန့ထြှန့လြူးနရောကနေ ကယောငကြတမ်းနဲ့ သူ့ဆံပငတ်ှကေို တင်းတင်းဆှဲလိုကမြိပြနတ်ယ်။ ကနွော့န်ို့သီးခေါင်းတွကေို ငုံပြီး တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့ပေးလာတာကိုး။ (ဟယ်! ယောကြြားနို့စို့ခံရတယ် ဆိုပြီး မကြလြုံးမပြူးသှားပါနဲ့၊ သိပကြောင်းတာနော့ြ မယုံခငဗြွားတို့ ကောငမြလေးကို စို့ခိုင်းကြည့်ြ)

ဘယလြိုမှမရတော့ဘူးဗွာ။ ကနွော့ဒြုံးပြံကြီးက ဘောင်းဘီအောကကြနေ ပေါကထြှကတ်ော့မတတ် ထောငမြတလြာပြီ။ ကနွော့ရြငအြုံပေါြ မကြန်ှာအပပြှီး နို့သီးခေါင်းတွကေို ငုံစို့လိုကြ၊ လွှာနဲ့ထိုးမှှလေိုကလြုပန်တေဲ့ မေ့ကို ဆှဲခွာလိုကတ်ော့ လိငစြိတတ်အားထနတေဲ့ နှစ်ယောကစြလုံး တဈယောကအြောကပျိုင်းကိုတဈယောကြ အရငင်ုံ့ကြည့်ဖြစ်ကြတယဗြွ။ စကျကန့ပျိုင်း အတွင်းမှာကို ကနွောလြည်း ဝတထြားတဲ့ ဘောင်းဘီတိုလေးကို ခွှတပြဈလိုကသ်လို၊ သူလည်း (ရှကစြိတတ်ှေ ဘာတွကေို လိငစြိတကြ လှှမ်းမိုးသှားတယ် ပြောရမလား) ဘောင်းဘီတိုအနီရဲရဲလေးကို ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ကုန်းကြကြနဲ့ ဘောင်းဘီခွှတပြှီးလို့ အထမှာ ကနွောကြိုယတ်ိုင် သူ့စွပကြယွအြဖြူလေးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ အခုဆို မီးဖိုခန်းထဲမှာ သူကော ကနွောပြါ ဖငတ်ုံးလုံးလေးတွေ ဖြစ်သှားပြီ။

လထေဲမှာ တရမ်းရမ်းဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံ မာတောင့တ်ောင့ြ၊ ထိပဖြူးနီရဲရဲကို သူက သချောစိုကကြှည့န်သလေို၊ ကနွောကြလည်း အဝါရညလြဲ့နတေဲ့ အဝတမြပါတဲ့ သူ့ကိုယလြုံးလေးကို မှငတ်ကပြှီး ငေးကြည့်န်မေိသေးတယဗြွ။ အစကအြပြောကြ တဈခုမှမရှိတဲ့ ကိုယလြုံးလေးဗွာ။ ဝါဝင်းနတေဲ့ နို့ကြီးတွကလေည်း တွဲမကနွဘေူး။ တင်းရင်းနတောပဲ။ ဗိုကသ်ားက လုံးဝအဆီပိုမရှိပဲ ရှပရြှပကြလေး (ကလေးမှေးထားတော့ ခွဲထားတဲ့ ဗိုကခြွုပရြိုးလေးတော့ရှိတယ်) အောကဖြကကြ အမှှေးရေးတေးတေးလေးပေါကန်တေဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေး။ ဆတကြနဲ ကနွော့ဟြာကို သူလှမ်းအကိုင် ကနွော့လြကကြလည်း သူ့အဖုတကြို လှမ်းကိုငဖြို့ ကြိုးစားတာနဲ့ ပျိုငတ်ူလိုလိုတောင် ဖြစ်သှားသေးတယ်။ သူ့လကခြွောင်းပြော့ပြော့လေးတွကေ ကနွော့လြိငတ်ံကို အတင်းဆုပမြိသှားတယ်။ မာတောင့န်တောပဲ.. ကြောကစြရာကြီးလို့ သူ့ဖာသာရရှတေန်ရင်ေး လကန်ဲ့အုပကြိုငပြှီ ပြတန်တယ်ေ။ မမီ့တမီထိမိသှားတဲ့ ကနွော့လြကကြလည်း သူ့အဖုတကြို တို့ထိကြည့်လြိုကတ်ာ အရညတ်ှစေို့ပြီး ခွှဲကြိကြိဖြစ်နမှန်ေး သိလိုကရြတယ်။

“အမေ့! အာ့ မောင်.. မောင်.. မရဘူးထငတ်ယ်..”

စိတမြထိန်းနိုငတ်ဲ့ ကနွောြ သူ့ခါးလေးကို အတင်းဆှဲဖကြ၊ နံရံကိုကြောကပဖြစ်သှားအောင် တွန်းကပ်၊ ပေါငတ်ံလေးတဈချောင်းကို ဆှဲမပြီး မတတ်ပအြနထေားနဲ့ ဒူးကြေးပြီးထည့ဖြို့လုပတ်ာ မရဘူးဗွ။ သူလည်း အံလေးကြိတ်၊ ခွဖြေားလေးထောကရြင်း ခံရှာပါတယ်။ လုပန်ကြမှေ မဟုတတ်ာ မဝငဘြူးရယ်။ ထိပဖြူးတော့ မှုပသ်ှားသလိုလိုဖြစ်ပြီး ပလောကြ! ကနဲ အသံမှညပြှီး ချောခြွောထြှကန်တော။ ကနွော့ဂြုတပျိုးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ခိုစီးထားရင်း အားမလိုအားမရအသံလေးနဲ့ ဝငမြလိုဖြစ်သှားပြီး ပလောကြ! ဆို ချောထြှကသ်ှားလိုကြ အမေ့! ဆိုပြီး ကယောငကြတမ်းလေးအောလြိုကြ၊ အဲ့လိုတွဖြစ်ေနတယ်ေ။ ကနွောကြလည်း လုပခြငွတ်ဲ့စိတကြ တဈပိုင်းသနပေမေယေ့ြ အလှှဲလှှဲအချောခြွောတ်ှေ ဖြစ်နတောဗွာ။

နောကဆြုံး အဲ့လိုမတတ်ပလြုပန်တော ဘယလြိုမှမဝငတ်ော့ တငပြါးအိအိကြီးတွကေို စုံကိုငပြှီး ဆှဲပြေ့လိုကရြင်း မီးဖိုခန်းအလညတ်ည့တ်ည့ကြ ထမင်းစား စားပြဲပေါခြွီပြီး တငပြေးလိုကတ်ယ်။ အသာလေးငုံ့ပြီး အရညတ်ှတစေိမ့စြိမ့ယ်ိုနတေဲ့ အဖုတကြို လွှာအပြားလိုကထြုတပြှီး ပလပပြလပန်ဲ့ နှစ်ခကြလြောကြ ကုန်းလကြလြိုကတ်ာ တွန့ကြနဲ တဈခကြဖြစ်သှားပြီး၊ ထပအြလကြမြခံတော့ပဲ ကနွော့လြကမြောင်းနှစ်ဖကကြို အတင်းဆှဲပြီး

“မရတော့ဘူး! မရတော့ဘူး! ထည့ပြေးတော့ ကြာ”

လို့ အတင်းပြောလာလို့ မတတ်ပရြပပြှီး ကနွော့လြိငတ်ံကို အဖုတဝြမှာတေ့ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်မ်းရင်း ဖိထည့လြိုကမြှ စီးကနဲအရသာနဲ့အတူ တဈဝကလြောကဝြငသ်ှားတယ်။ အသာလေး ထိပဖြူးပေါတ်ဲ့အထိ ပြနဆြှဲထုတရြင်း ဒုတိယတဈခကြမြှာ အဆုံးထိ ဆောင့သ်ှင်းလိုကပြဈလိုကတ်ော့ နင့ကြနဲဖြစ်သှားတဲ့ အရသာနဲ့ ဝငခြသွှားတယ်။ အဲ့ဒီနောကတ်ော့ အသကေို ဆောင့တ်ော့တာပေါ့။ ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငထြားရင်း ဆီးခုံချင်ြး တဖောကဖြောကရြိုကသ်ံ ထွကလြာအောငကြို ကြုံးတော့တာ ဆရာတို့ရေ။

ကနွောြ သချောမှတမြိနတောက အဲ့ဒီလို ထမင်းစား စားပြဲပေါတ်ငပြှီး အသားကုနကြှုံးနကြတေဲ့အခွိနမြှာပဲ မိုးတွကေ တအုံးအုံး ရှာခလွာသေးတယ်။ မိုးသံလသေံတွကြေားထဲမှာ နှစ်ယောကစြလုံး အောဟြဈပြီးမှကို လုပကြှတာ (ပြနပြှောရင်း လှမ်းလိုကတ်ာဗွာ)။

သူလည်း စားပြဲပေါလြကပြှနထြောကရြင်း ပြနကြော့ပေးရင်း ခစွတ်ယမြောငရြယ်! အားး ကောင်းလိုကတ်ာ! ကြမ်းကြာကြမ်း! အဲ့လိုတွေ လွှောကအြောတ်ာဗွ။ ကနွောလြည်း သူ့နို့ကြီးတွကေို ညှဈခွလေိုကြ၊ စို့လိုကြ၊ အောကကြလည်း ကော့ကော့ပြီး သှင်းလိုကန်ဲ့ အရသာကို အတောတ်ှေ့နတောပေါ့။ သူကိုယတ်ိုငကြ ဘယကြတည်းက စိတဘြယလြောကဖြစ်နတယ်ေ မသိဘူး။ စပြီးလုပစြ ၄-၅ ခကြလြောကြ အဆောင့မြှာကို အဖုတထြဲက ရှုံပြပြဖြစ်သှားပြီး တဈခွီပြီးသှားတယ်။ ထပဆြောင့လြိုကတ်ာ နောကထြပအြခကြြ ၂၀-၃၀ လောကြ အရောကမြှာကို နောကထြပတ်ဈခွီ အဲ့လို ညှဈညှဈရင်း တဈခွီထပပြှီးပြနတ်ယ်။ သူပြီးပြီးနတောကို သိနတေဲ့ ကနွောလြည်း မညှာတော့ပဲ အသဆေောင့တ်ော့တာပေါ့။ ဘယလြောကတ်ောင် ကြမ်းပစ်လိုကသ်လဲဆို ထမင်းစားပြဲက တကြှီကြှီနဲ့ နရောတွဘောတွေ ရှေ့ကုနတ်ာဗွ အဟိ။ စားပြဲပေါကြ ငရုတဆြီပုလင်းတို့ ဘာတို့တွလည်ေး ကြမ်းပေါြ အကုနပြှုတကြွ အဲ့လိုတွဖြစ်ေကုနတ်ာ။

မိန်းမနဲ့ မထိတွေ့ရတာကြာနတေဲ့ ကနွောလြည်း ကြာကြာမခံပါဘူး။ အသားကုနဆြောင့န်ရင်ေး ပိုဇရှငေတ်ောင် မပြောင်းလိုကရြပဲ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းနဲ့ကို ပြီးချင်လြာတယ်။ ပြီးခါနီးတဲ့ အနအထေား ဖြစ်ဖြစ်လာလို့ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆှဲဆှဲထုတလြိုကတ်ာကို သူက မကြနပေဘြူးဗွ။ ခေါင်းခါပြတယ်။ အပြငမြှာ မထုတန်ဲ့ပေါ့ အထဲမှာပဲ အပြီးခံချင်တ်ယဆြိုတဲ့ အမူအရာမွိုး။ ကနွောလြည်း ကြာကြာမအောင့န်ိုငတ်ော့ နောကဆြုံး အခကြြ ၂၀ လောကကြို တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ အသဆေောင့ပြဈလိုကတ်ာ သူလည်း နောကထြပတ်ဈခါ တွန့လြိမပြှီး ပြီးသှားသလို ကနွောလြည်း ခပပြှင်းပြင်းကို သူ့အဖုတထြဲ အရညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကရြင်း ပြီးသှားကောဆိုပါတော့။

ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းနဲ့ ချောချောလှလှ ကောငမြလေးကို အားပါးတရ လုပလြိုကရြတဲ့ အရသာကြောင့လြားမသိဘူး တကိုယလြုံးကို တဖငွြးဖငွြးနဲ့ ကြနပေန်ှဈသိမ့သ်ှားတဲ့ စိတန်ဲ့ ပီတိဖြစ်သှားတဲ့အပြင် နားထဲက လတွတေေောင် ထွကသ်ှားတယဗြွ။ သူလည်း ကနွော့ကြို ဟီးလေးခိုပြီး အတင်းဖကထြားရင်း တကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနပြှီး မောနရှောတယ်။ မိုးတွေ တဝုန်းဝုန်းရှာခလွို့ အေးနတောတောာင် နှစ်ယောကလြုံး ခွှေးတွရှေှဲနဈနတောပဲ။ ကနွော့ကြို အတင်းခိုစီးထားရင်း နားရှကန်ားကပပြှီး တိုးတိုးလေး ပြောလာသေးတယ်။

“မောင်! မေ မဝသေးဘူးနောြ ထပလြုပကြှမယ် ဒါပဲ”

မေ ပြောသလိုပါပဲ ကနွောလြည်း မဝသေးပါဘူး အဟီး။ ဖြစ်သှားတဲ့ အဖြစ်အပကြကြ မှနဆြနလြှန်းသှားခဲ့တော့ ဘာမှကိုသချော အရသာမခံလိုကရြသလိုကြီး မဟုတလြားဗွာ။ အပျိုးကလေးတောင် ကောင်းကောင်းမဆငလြိုကရြဘူး။ ငတင်တန်ဲ့ နှစ်ယောကသ်ား လိုရင်းကို အရငသ်ှားပစ်လိုကကြှတာကိုး။ မကောင်းဘူးလားဆိုတော့ကာ မကောင်းတာတော့ မဟုတဘြူးလဗွေ။ ခုခွိန် အဲ့ဒီအဖြစ်အပကြကြို ပြနစြဉြးစားကြည့်မြိတာတောင် စလိုးမိုးရှင်းလေး ပြနတ်ှေးယူလိုကရြတယ်။ ဖြစ်သှားတဲ့ အခွအနေကေ ရုန်းရင်းဆနခြတဆြနလြှန်းခဲ့တာလေ။ ရမျမကစြိတရြဲ့မောင်းနှငမြှုကို အပြင်းအထနခြံထားရတဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကလြုံး ထူပူပြီး အတင်းဖြစ်ကုနတ်ာဆိုတော့ အရသာကို သသခွေောခွာ သိစိတန်ဲ့ကပပြှီး ခံစားလိုကရြတာမွိုးကို မဟုတလြိုကဘြူး ဆရာတို့ရယ်။

နားရှုပသ်ှားကြသလားတော့ မသိဘူး။ ဆိုလိုတာကဗွာ ကနွောန်ဲ့သူ စိတထြဲမှာ ဖောကပြှနန်ကြတော လှနခြဲ့တဲ့ ရကတ်ှကတေည်းကပဲ။ (နောကပျိုင်းမှာ သူ ဝနခြံလာတယ်.. ကနွောသ်ူ့ကို အလုပအြသှားအပြနလြိုကပျို့ရင်း မတောတ်ဆအသားချင်ြးထိ၊ တခါတလေ ပုခုံးဖကြ လုပန်ခေဲ့တာတွကေို ပထမတုန်းက ကြညန်ုူးမိတာကနေ အတောကြှာလာတော့ အနားကပလြာရငကြို စိတထြဲ တဖငွြးဖငွြးထလာပြီး ခန်ဓာကိုယကြ တောင့တ်စပြုလာတာတဲ့) တောင့တ်တယဆြိုတာက ဘယလြိုမွိုးလဲဆိုတာ ခငဗြွားတို့ သဘောပေါကတ်ယန်ောြ။ အဲ့ဒီမှာ ကနွောပြှောပြခဲ့တဲ့ မိုးရှာတဲ့နေ့က ကနွောြ ခွိုစို့ အဖုတလြကြပြေးလိုကမြိတော့ (အနားမှာ လာလှဲအိပခြဲ့တာလည်း ဖီးလယ်ူတာ ဟီး) သူ့မှုံနတေဲ့စိတကြ ပြင့ထြှကစြပြုလာတယ်။ ကနွောရြှောငန်တေဲ့ ၃ ရကလြောကမြှာ တအားကို နရခေကတ်ယတ်ဲ့။ ဒါနဲ့ ဒေါကြှီးကို တောက အမွိုးတွဆေီ ပြနမြလားဆိုပြီး လမ်းကြောင်းဖြင့ပြေးလိုကတ်ာလို့ ပြောတာပဲ။

ကနွော့ကြိုအိမကြနေ လာခေါသ်ှားတဲ့ ညက ကနွောလြှုပရြှားလာမယလြို့ သချောပေါကတ်ှကထြားပြီး စိတတ်ှအရေမ်းလှုပရြှားနခေဲ့တယတ်ဲ့ ဟီးဟီး။ ရှကသ်လိုလို လန့သ်လိုလို ဖြစ်နတေဲ့ ကနွောကြ သူ့အိပခြန်းထဲ လိုကမြလာခဲ့တော့ ဟိုဖကကြနေ အံတကြိတကြှိတန်ဲ့ တဈညလုံး ဒေါဖောင်းနတယေဆြိုလားဗွာ။ (သနားပါတယ် ခစ်) အဲ့ဒါနဲ့ပဲ နောကတ်နေ့ အလုပမြသှားဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး အလှပြငဆြိုငတ်ှဘောတွသှေားပြီး ဆကဆြီဖြစ်အောင် ဆံပငတ်ှဘောတွေ အဖြားတွသှေားလိပလြိုကသ်ေးတာ။ ပြနလြာပြီး ဖြစ်တာကတော့ ကနွောြ ခငဗြွားတို့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ။

အခုတော့ စည်းကြောကြုနပြှီဗွာ။ အရမ်းခစွတ်ဲ့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ မဟုတတ်ော့ဘူး။ အခေါအြဝေါတ်ှလည်ေး ကြည့်လြိုကြဦးလေ။ မတွေေ မောငတ်ှေ ဖြစ်ကုနပြှီ။ သူကနွော့ကြို လိငစြိတဖြှရေုံသကသ်ကမြဟုတဘြူး။ မိန်းမတဈယောကဆြိုတာ ဘယလြောကပြညာတတတ်တ်၊ ဘယလြောကပြှည့စြုံနပေါစေ၊ မာနထောငလြှှားနပေါစေ အခွိနတ်နရြင် အားကိုးစရာ ရငခြှငတ်ဈခု လိုတယဗြွ။ ကနွောြ ဘာကောငပြဲဖြစ်ဖြစ်ဗွာ။ သူ့မိသားစုလေးကို စောင့ရြှောကန်တယ်ေ။ မိန်းမသားတွခညွြေးပဲရှိတဲ့ သူ့အိမလြေး သူ့ခွံလေးကို လှတပတလေးဖြစ်အောင် ပြုပြငပြေး၊ သူ့အလိုလိုကြ အကြိုကဆြောငပြှီး အနောကကြနေ တကောကကြောကလြိုကပြှီး စောင့ရြှောကပြေးနတေော့ အားကိုးတွယတ်ာလာရာကနေ အသှေးအသားနဲ့ တညဆြောငထြားတဲ့ လူဆိုတော့ကာ သဒျဒါလှနတ်ော့ တဏှာကြှန် ဖြစ်ကရောပေါ့။ အခု အရိုင်းစိတဝြငပြှီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လိငဆြကဆြံလိုကမြိတယ်။ ပြီးသှားတာတောင် တုနတ်ုနရြီရီလေးနဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းဖကထြားတာ လုံးဝမလှှတဘြူး။ ကနွော့မြေးစိတွကေို မော့မော့ပြီး နမ်း၊ ကနွော့ရြငအြုံထဲ မကြန်ှာအပပြှီး တပြှတပြှှတန်မ်း၊ ပါးစပကြလည်း မောင် မေ့ကို ခစွလြားဟင် ဆိုပြီး တတွတတ်ှတမြေးရင်း မကြလြုံးရှှဲကြီးတွနေဲ့ မော့မော့ကြည့်လြာတာ။

ကနွောကြကော? ခငဗြွားတို့ သိပီးသားပဲ။ ကနွောြ သူ့ဆီမလာခငကြ အသည်းကြဲသလိုလိုဖြစ်ပြီး စိတလြလှေှင့န်ခေဲ့တဲ့ကောငဗြွာ။ သူ့အိမမြှာ ဝငထြှကရြင်း တတန်ိုငသ်လောကြ အရာရာကို ခဏမေ့ထားဖို့ကြိုးစားနခေဲ့ရင်း ကနွောြ အငမြတနခြစွတ်ဲ့ ကြောင်းနဖကေသ်ူငယခြငွြးကို ဖကလြှဲတကင်း ဒီလိုပဲနနရေင်ေး အခုလိုအခွအနေတွေေ ဖြစ်သှားခဲ့ပြနပြှီ။ အမှနအြတိုင်း ဝနခြံမယဗြွာ။ ကနွောြ သူ့ကို သံယောဇဉြ အငမြတနရြှိတယ်။ အခု လိငပျိုင်းဆိုငရြာ တပမြကမြှုပါ ရောသှားတော့ အငမြတန် စွဲလန်းမိသှားပြီ။ တဈခုလပ် ကလေးတဈယောကအြမေ သူငယခြငွြးမလေးဆိုတဲ့ ဂရုဏာက သပသ်ပထြားလိုကြဦး ခငဗြွားတို့ကို သချောပြနရြှင်းပြချင်တ်ာ တဈခုရှိသေးတယ်။ ကနွော့ဘြဝမှာ ပတသ်ကဖြူးတဲ့ မိန်းမတွထေဲမယ် မေ့ကို ဘယသ်ူမှ မယှဉန်ိုငဘြူးရယ်။ သောကပျိုပြောတယပြဲ ထငထြငဗြွာ။ ခငဗြွားတို့ သူအိမထြောငပြကြပြှီးတော့ ဘာကြောင့ြ တခွားခဉွြးကပတ်ဲ့သူတွမရှေိဘူး ထငသ်လဲ။ အင်း! သူ့ရုပကြ တောရြုံယောကြြား အနားမကပရြဲတဲ့ ရုပဗြွ။ ပထမဆုံးပို့ဈမှာ ကနွောြ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ် မတောတ်ဆ အပြငမြှာ သူနဲ့ဆုံခဲ့မယဆြိုရင် ခငဗြွားတို့ သူ့ကို ငေးကြည့်န်မေိလိမ့မြယဗြွ။ ယုံတာမယုံတာ ခငဗြွားတို့ အပိုင်းပါနော့ြ။ ငေးကြည့်ရြုံပဲရမယ်။ အနားတော့ ကပရြဲကြမယ် မထငဘြူး။ အရမ်းချော အရမ်းလှတာပဲဆိုတာထကြ.. ကနွောြ မပြောပြတတဘြူးဗွာ။ ရှုပကြုနပြှီလားမသိဘူး။

တခွို့မိန်းမတွဗွော ချောတယ် လှတယ်၊ ဒါပမယေ့ြ တဈခုခုတော့ ခွှင်းခကြရြှိနတတေတ်ယ်။ မကြန်ှာလှတယ်၊ ကိုယလြုံးက မလှ၊ မကြလြုံးနည်းနည်းစောင်း၊ လကတ်ံရှည်၊ အရပပြု၊ ဒါမှမဟုတရြင် အရှကအြကြောကကြှီး၊ ကိုယ့ကြိုယကြို ယုံကြညမြှုမရှိသလိုလိုရုပမြွိုး ပေါကခြငွပြေါကန်တောမွိုး အဲ့လိုတဈခုခုပေါ့ဗွာ။ မကတေော့ တဈမွိုးရယ်။ သူ့ဖာသာ အိမန်ရင်ေး အင်ျကြီအနှမ်းလေးနဲ့ပဲ အပြငထြှကသ်ှားပါစေဦး လူတွကြေားထဲ အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်လြိုကရြင် ထင်းထင်းလေးရယ်။ မကြန်ှာအကအွပေါကြ၊ အသားအရည်၊ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ၊ ဆံပငကြောင်းတာ (ဖြောင့တ်ာ ဖယောင်းသှင်းတာ ခတ်မေစားခငကြာလမှာကို ဆံပငကြဖြောင့ပြှီး လှလှန်းတာ) အဲ့လိုတွဗွော။ ပြီးတော့ စကားပြောလိုကရြငလြည်း အသံလေး စာစာ စာစာနဲ့ လူတကာကတွဲ့ အသံလေး၊ ယုံကြညမြှုကလည်း အပြည့ရြယ် (လူမကြောကဘြူး ဇတဇြတကြှဲလေးပေါ့)… ဆိုတော့ကာ သူ့ဖာသာ တဈခုလပကြလေးအမေ မကလို့ ဘာဖြစ်နနေေ (ကနွောကြ နဂိုထဲက အဲ့ဒါမွိုး အစွဲတွလည်ေး မရှိဘူးရယ်) သာမနယ်ောကြြားတဈယောကသ်ာဖြစ်တဲ့ ကနွောြ ကြိုကတ်ာပေါ့ဗွာ။ သူငယခြငွြးဘဝနဲ့ သူနဲ့တူတူ လကခြငွြးခွိတပြှီး လွှောကသ်ှားကြရင်း လူတကာက ဟာ ဒီကောင့မြိန်းမက ချောလိုကတ်ာဆိုတဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ ဝိုင်းကြည့်တ်ာကို သာယာဖူးပါတယ်။ သမီးလေးနဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ လွှောကသ်ှားကြရင် လူတွကေ အငမြတနလြိုကဖြကတ်ဲ့ မိသားစုလေး အဖကေော အမကေော ကလေးလေးကောက ဖြူဖြူသန့သ်န့ြ ချောချောလေးတွဆေိုပြီး မကြားတကြား ပြောသှားတာခံရတိုင်းလည်း သာယာမိပါတယဗြွာ။

ဟုတပြါပြီး မောငခြမွြးလေးရာ မင်းအဲ့လောကြ ညှှန်းနရအေောင် မင်းနဲ့ အငမြတန် လိုကဖြကည်ီတယဆြိုပါတော့ ဟုတလြားလို့ ရိသဲ့သဲ့မေးလာရငလြည်း ကနွောကြ အမှနအြတိုင်း ပြောရဲပါတယလြေ။ ကနွောကြ ခငဗြွားတို့လို သာမနရြုပရြညပြဲ ပိုငဆြိုငပြါတယ်။ လူချောကြီးလည်း မဟုတဘြူးရယ်။ မှနရြာဝနခြံရရင် သူနဲ့ဒီလိုဖြစ်တာ သူငယခြငွြးမို့ ဖြစ်သှားတာပါ။ အပြငမြှာ သူစိမ်းတဈယောကအြနနေဲ့ ခဉွြးကပဖြို့ဆိုတာ ကနွောလြည်း ကိုယ့ကြိုယကြို အဲ့လောကတ်ော့ ယုံကြညမြှုမရှိလောကဘြူး ထငတ်ယဗြွ။ ကနွောပြှောခဲ့ဖူးသလိုပါပဲ ကနွော့ရြုပကြ ပေါကစြီရောင်းတဲ့ ပြညကြှီးတရုတရြုပပြါ အဟီး (ကိုရှှဘကေ မိုကကြမ်းတဲ့ ရှမ်းသူပုနလြို့ ခေါဖြူးတယ်) ဂစွကြနကြန် တရုတလြူဆိုး ဂိုဏြးစတားရုပမြွိုး။ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြလည်း တပကြှပကြှီးလို ဆဈဈပကတ်ှဘောတွရအေောင် ကစားထားတဲ့ တောင့တ်င်းတဲ့ကိုယခြန်ဓာ ပိုငရြှငမြွိုး မဟုတရြပါဘူး။ မိန်းမကြိုကလြောကတ်ဲ့ အာလူးမွိုးလည်း ဖုတတ်တဖြို့ နနသေောသာ ထဈကနဲဆို ဒေါသက ထွကတ်တသ်ေးတာမွိုး။ စိတကြလည်း တဈဆဈနဲ့ တဈဖကသ်ားမခံချင်အြောင် လွှောကပြှောတတတ်ဲ့ သောကကြငွ့ကြလည်း ရှိသေးတယ်။ (ဒါပမယေ့ြ ကနွောဘြာပြောပြော မကတေော့ သောကဂြရုကို မစိုကဘြူး တဟားဟားနဲ့ အောရြယတ်တတ်ယဗြွ) ကဲ! ကိုယ့ဂြုဏကြိုယ် ဖောန်တောများနပြေီ။ ဆကပြှောရအောင်။

အဲ့လိုဆိုတော့ကာ ကနွောကြတော့ ဘာပြောစရာလိုမလဲဗွာ။ ကြိုကတ်ယဗြွာ။ ခစွတ်ယဗြွာ။ အခုလို လကလြှနခြှလှနေတ်ှေ ဖြစ်ကုနတ်ာလည်း နောငတ်မရမိတော့ဘူး။ စိတထြဲမယ် အို! မောငခြမွြး မင်းဘ၀ အခွတကေဖြှဈဖို့ လမ်းစမှငပြှီ သမီးလေးနဲ့ မိန်းမနဲ့ ဖြစ်တော့မယပြေါ့ ပြောလြိုကတ်ာအရမ်းပဲ ဟီဟိ။

သူက ကနွော့ကြို အတင်းဖကပြှီး ခွှဲနတောကို ကနွောကြလည်း ကြညကြှညန်ူးနူးနဲ့ နဖူးပြောငပြှောငလြေးကို မှှေးကြူရင်း ခစွတ်ယမြရယ်ေ.. မောင် မေ့ကို အရမ်းခစွတ်ယပြေါ့။ အဲ့ဒီလို အခစွန်လံထနရင်ေး နှစ်ယောကစြလုံး သမီးလေးကို သတိရသှားတယ်။ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဒီတိုင်းပစ်ထားမိတာလေ။ ဒါနဲ့ မတဈေယောကြ အဝတတ်ှကေောကဝြတပြှီး သမီးလေးကို ပြေးကြည့်တ်ယပြေါ့။ ကနွောကြတော့ ကိုယ့ဘြောင်းဘီတိုလေး ပြနကြောကပြှီး ရချိုးခန်းထဲဝင် ရတဈေခါထဲခွိုးနလေိုကမြိတယ်။ ဆပပြှာတိုကြ သချောပြတသ်ပဆြေးကြောနတေုံး ရချိုးခန်းတံခါးခေါကသ်ံ ကြားလိုကရြတယ်။

“မောင်! တံခါးဖြင့စြမ်းပါ.. ဘာကိဈစ ကလန့ထြိုးထားရတာလဲ မေ့ကိုကြောကလြို့လား ခုဖြင့ြ..”

ဆိုတဲ့ အောသ်ံကြားလိုကရြလို့ ဖြင့ပြေးလိုကမြိတော့ ဟိတ်! ကနဲ အောသ်ံနဲ့ မတဈေယောကြ အပျိုပေါကမြလေးလို လှှားကနဲ ခုနဝြငလြာတယ်။ သမီးလေးကော ဆိုတော့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ အရုပတ်ှနေဲ့ဆော့ရင်း ကြပပြစွလြေးပေါအြိပပြွောန်ရှောလို့ အိပခြန်းထဲပြေ့ပြီး စောငခြှုံသိပခြဲ့ပြီတဲ့။ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူ့ကြောလညလြောကရြှိတဲ့ ဆံပငတ်ှကေို အုတကြနဘြောငပြေါမြှာတငထြားတဲ့ ဆံညှပတ်ဈခုယူပြီး နောကစြေ့နားမယ် ခညွပြှီး ညှပထြားရင်း အဝတတ်ှေ ခွှတခြပြဈလိုကရြင်း တူတူခွိုးမယလြကြောဆိုပြီး ကနွော့ကြို ဖကလြာတယ်။ ကနွော့ကြိုယပြေါကြ ဆပပြှာတွေ အရငပြှောငသ်ှားအောင် ရတဗှေမ်းဗှမ်းလောင်းခပြှီး ခွိုးလိုကတ်ော့ သူက ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံးကို ပြတသ်ပပြေးနပြနေတ်ယ်။

အဲ့ဒီမှာ ခုနက တဈခွီပြီးထားလို့ ငှိမန်တေဲ့ ကနွော့ြ ဒုံးပြံက တဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနတ်ကလြာပြနရြော။ ကနွောလြည်း ရဆကေမြလောင်းနိုငတ်ော့ဘူးဗွို့။ ခွကကြို ရကနေထြဲ ဖလပကြနဲ ပစ်ခလွိုကပြှီး မေ့ကိုယလြုံးအိထွေးထွေးလေးကို ထွေးပြေ့လိုကရြင်း နှုတခြမ်းနှေးနှေးလေးကို အသစေုပန်မ်းပစ်လိုကတ်ာ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ။ မကလေည်း ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို ပြနစြုပရြင်း လွှာနဲ့ပါ ကနွော့န်ှုတခြမ်းနှစ်လှှာထဲ ထည့ပြှီး မှှကရေော။ အောကကြလည်း မာတောင့တ်ောင့ြ ကနွော့ကြောငကြှီးကို လကပြှနအြုပပြှီး ကိုငထြားရင်း လွှောတိုကပြှီး ဆော့တော့တာပဲ။ ဒီတဈခွီတော့ ခုနကလို ဘာဖြစ်မှန်းမသိ ဆကတ်ိုကကြှမ်းဖို့ထကြ တငှေ့ငှေ့နဲ့ အရသာခံရင်း အုပကြှဖို့ပြငန်ကြတေယ် ဆိုပါတော့လေ။

ဘယလြိုပြောရမလဲဆိုတော့ ကာမဂုဏစြည်းစိမကြို တင်းပြည့ကြှပပြှည့ကြို ခံစားကြတော့တာဗွ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ နမ်းတာကို အားရပါးရ၊ ကိုယလြုံးချင်ြးထိပြီး အပြနအြလှန် ပြတသ်ပခြွော့မှှူတာကလည်း တဈဆင့ခြငွြး.. အဲ့လိုတွပေေါ့။ ရချိုးခန်းက အသံလုံတော့ လှိုဏသ်ံတွေ ထွကန်တေော့ကာ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ နမ်းရှုံ့တဲ့အသံ တပြှတပြှှတတ်ှရယ်ေ၊ “မေ့” လညတ်ိုငလြေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ရှရှကလေးနမ်းနရင်ေး အိထွားလှန်းတဲ့ ခွိုဗူးကြီးတွနေဲ့ တငသ်ားဆိုငတ်ှကေို အဆကမြပြတ် ဆုပခြွပေေးလိုကတ်ော့ အဟင့ြ! မောင်.. ဆိုတဲ့ ရရှတေင်ှီးတွားသံလေးတွနေဲ့ ဆူညံနတောပါပဲဗွာ။

အဲ့ဒီလို နမ်းနကြရေင်းနဲ့ မကေ ရုတတ်ရကြ ကနွော့ကြို အသာလေးတွန်းဖယလြိုကရြင်း ရချိုးခန်းကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ သူဘာလုပတ်ော့မယဆြိုတာ ရိပမြိလိုကတ်ဲ့ ကနွောတ်ဈယောကြ ရငထြဲမှာ လှိုကဖြိုသှားတယဗြွာ။ ဒါမွိုးမကြုံဖူးတဲ့ လူပျိုပေါကကြလေး မဟုတပြမယေ့ြ ခစွသ်ူရည်းစားလည်းမဟုတ် သူငယခြငွြးလည်းမကတော့တဲ့ မိန်းမတဈယောကကြ ငါ့ကို ဒီလိုလုပတ်ော့မယဆြိုတဲ့ အသိက တဈမွိုးကြီးရယ်။ စိတတ်အားထနလေို့ နီရဲမာတင်းနတေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံက လထေဲမှာ တရမ်းရမ်းနဲ့ အငှိမန်ဖြစ်ေနတောကို သူ့လကခြွောင်း ပြော့ပြော့လေးတွနေဲ့ အသာလေးဖမ်းကိုငလြိုကရြင်း ကနွော့ကြို မော့ကြည့်လြာတယ်။ အဲ့ဒီမှာဗွာ.. ဘယလြိုမှန်းမသိပါဘူး။ သူ့မကြန်ှာလှလှလေးက ရီဝဝလေေေး၊ မကြလြုံးဝိုင်းစကစြကလြေးတွကလေည်း ခစွကြှညန်ူးနတေဲ့ ဟနလြေး.. အဲ့လိုလေးမော့ကြည့်လြာတော့ ကနွောြ ရလည်ေ ဖီးလဖြစ်သှားတယဗြွာ။ (အဲ့ဒီအကြည့်တ်ှကေို ဒီနေ့အထိ ပြနမြှငယ်ောငန်မေိပါသေးရဲ့) ရမျမကြ နဲ့သံယောဇဉပြေါင်းထားတဲ့ အကြည့်မြွိုး။

အဲ့လိုလေး တဈခကြမြော့ကြည့်ပြှီးတာနဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို မိုးပေါထြောငသ်ှားအောင် မတထြားလိုကရြင်း ဟိုးအောကခြှကနေေ ထိပဖြွားထိ လွှာရဲရဲလေးကို ထုတပြှီး စလကြတ်ော့တာပဲ။ ကနွောလြည်း ရှီးးကနဲ အသံတဈခကြထြှကပြှီး ငှီးလိုကမြိတယ်။ လူကို ကတုနကြယငကြှီးရယ်။ အသာအယာ တဈခကြခြငွြး လကြတ်ာ မဟုတဘြူးဗွ။ လွှာကိုဗွာ ဘယည်ာယိမ်းပြီးး ဇတဇြတဇြတဇြတ် အဲ့လိုလကြရြင်း ဖြေးဖြေးချင်ြး အရင်းကနေ အဖြားထိတကလြာလိုကြ ပြနဆြင်းသှားလိုကြ အဲ့လိုကြီးလုပတ်ာဗွ။ တကသ်ှားလိုကြ ဆင်းလာလိုကလြုပန်တော။ လူကို ဘုရားပြဲဈေးမှာ ရဟတစြီးနရသေလိုပဲ ဟီး။ ဒုံးပြံကို ထောငထြားလကြကြနေ လကပြှနကြိုငပြှီး အောကကြိုစိုကကြသွှားအောင် ဆှဲထားရင်း ခုနကလို ဇတဇြတဇြတဇြတန်ဲ့ ဒုံးပြံ အပေါဖြကတ်ဈခွမ်းကိုလည်း ထပလြကြပြေးနပြနေတ်ယ်။ အဲ့ဒီလို အားရအောင် နှိပစြကပြှီးတော့မှ ဒူးထောကလြကြကြနေ ခါးလေးကို မတမြတကြလေးဖြစ်အောင် အနအထေားပြင်၊ ကနွော့ဒြုံးပြံထိပဖြူး ဒဈကို လွှာနဲ့ ဝိုကပြှီး ကစားပြနတ်ယ်။ လူကို ထူပူနပြေီ ကောင်းလှန်းလို့ဗွာ ဟီး။ ပြီးမှ နှုတခြမ်းနီရဲရဲလေးနဲ့ငုံပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး စုပယ်ူပစ်လိုကတ်ယ်။

အဲ့ဒီမှာ ကနွောလြည်း ကယောငကြတမ်းနဲ့ ခွဖြေားထောကပြှီး ကော့တကန်ပြေီ။ တိုကစြဈအဖြင့ခြံထားရတာကလည်း တဈနရောထဲမကဘူးလေ။ သူ့လကတ်ဈဖကကြ ကနွော့ရြငဘြတကြို မမီမကမ်းနဲ့ လှမ်းပြတန်သလေို၊ ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြ ကနွော့ြ ဂွေူတွဲလဲကို ဖြဖြလေးဆုပပြှီး ပြတသ်ပကြစားလိုကြ၊ ကနွော့တ်ငပြါးတွကေို ပြတလြိုကြ (ခမွြးကို ဖငအြကိုငခြံနရတေယဆြိုပြီး မရယန်ဲ့ဗွ တောတ်ောဇြိမရြှိတာ ဟီး) ၊ ပါးစပထြဲ ကနွော့ဒြုံးပြံကို ထည့ထြားရင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတကြလည်း လုပန်တေော့ကာ ဘယလြောကဇြိမရြှိနမလေဲ စဉြးစားသာကြည့်ကြှပတေော့ ဆရာတို့ရေ။

ခဏလောကန်တေော့ ကနွောြ မခံနိုငတ်ော့ဘူးဗွ။ သူ့ပါးစပထြဲက ပေါကကြှဲတော့မတတဖြစ်လာတဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကြီးကို ကိုယကြိုရို့ပြီး အတင်းဆှဲထုတပြဈလိုကမြိတယ်။ ကြာကြာခံနရင်ေ ကနွောပြှီးသှားတော့မှာလေ။ အဲ့ဒီမှာ ကနွော့ကြို သောင်းကနွြးချင်တ်ိုင်း သောင်းကနွြးနတေဲ့ မမလေးက မကြန်ှာလေးကိုရှုံ့မဲ့မဲ့လေးလုပရြင်း မော့ကြည့်လြာတယ်။

“ဘာလဲကြာ! သူများဖြင့ြ စုပလြို့မှ မဝသေးတာကြီး..”

တဲ့။ ညောငန်ာနာ ညဈကယွကြယွလြသေံလေးနဲ့ ဆူဆောင့ဆြောင့ြ အောလြာတယ်။ ဘယလြိုဟာလေးမှန်း မသိဘူးဗွာ ခစွစြရာလေး။ ကနွောလြည်း ဒူးထောကန်တေဲ့ သူ့ကို အတင်းဆှဲထူရင်း

“မောင် မေ့ကို မလုပလြိုကရြပဲ ပြီးးတော့မယဟြ! နောကမြှ အဝစုပတ်ော့ လိမျမာတယ် ငါ့အခစွကြလေး.. နောြ..”

လို့ချော့ရင်း နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ပြှတကြနဲ တဈခကြန်မ်းလိုကရြင်း နားရှကန်ားကပတ်ိုးတိုးလေး

“အရမ်းခစွခြငွပြှီကြာ”

လို့ ခပခြွှဲခွှဲလေး ပြောလိုကတ်ယ်။ မကေ

“အင်း..ခစွကြှာ ခစွကြှာ”

လို့ ပြနပြှောရင်း နှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကရြင်း ကနွော့ကြို ကြောပေး တဈဖကလြှည့ြ၊ အုတရြကနေကြို လကလြှမ်းထောကရြင်း တငပြါးကို အနောကပြဈကော့ပေးထားလာတယ်။ ဒေါ့ဂီလို လေးဖကထြောကတ်ာတောင် မဟုတသ်ေးဘူး၊ ကိုယကြိုအသာလေးကိုင်း မတတ်ပရြပ် အုတကြနကြို လကထြောကပြှီး ဖငကြော့ထားပေးတာကို သူ့ဖငတ်ုံး ဝါဝါဝင်းဝင်းအိအိကြီးတွကေ အားရစရာကြီးဗွာ။ ကနွောလြည်း အသာလေးတိုးကပ်၊ ဒူးလေးကြေး၊ တငပြါးကြီးနှစ်ခွမ်းကို အသာလေးဆှဲဟလိုကပြှီး အဖုတအြိအိဖောင်းဖောင်းလေးအဝမှာ ဒုံးပြံကိုတေ့လို့ ကော့ပြီး သှင်းလိုကတ်ယ်။ အာ့! လို့တော့ တဈခကြြ အောသ်ံထွကလြာတယ်။ ကြပတ်ယဗြွာ။ တင်းကြပကြှပစြီးပိုငပျိုငကြှီး။ ဒါပမယေ့ြ ဒုတိယအခကြမြှာ အဆုံးထိဝငသ်ှားအောင် ထပပြှီး အားနဲ့ကော့သှင်းလိုကတ်ယ်။

အိစကခြွောမှှတန်တေဲ့ တငပြါးတွနေဲ့ ကနွော့ဆြီးခုံနဲ့ ထိကပသ်ှားပြီ။ ဆံပငရြှညတ်ှကေို နောကစြေ့နားမယ် ခေါကပြှီး ကလဈနဲ့ညှပထြားတော့ ဝင်းမှှတမြှှတလြေးပေါန်တေဲ့ သူ့ဂုတပျိုးလေးကို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနဲ့ အနောကကြနေ ဖိကပန်မ်းရင်း လကန်ှဈဖကကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရ လှမ်းဆှဲနှိုကရြင်း တဈခကြခြငွြး တဈခကြခြငွြး ဆောင့န်မေိတယ်။ ရချိုးခန်းထဲမှာ တငပြါးကို ဆီးခုံနဲ့ ရိုကခြတမြိသံ ဖောကဖြောကရြယ်၊ အာ့ ဆိုတဲ့ မေ့ အောသ်ံလေးရယ်၊ ကနွော့ြ နှာမှုတသ်ံတရှူးရှူးရယကြ အခကြကြကြ ဆူညံနတယ်ေ။ အခကြြ ၃-၄၀ ဆယလြောကြ အဲ့လို ပုံမှနလြေးကပဆြောင့န်ရင်ေးကနေ ခုနက အစုပခြံထားရလို့ ပြီးချင်သ်လိုလိုဖြစ်လာတဲ့ ဖီလငကြို ဖြောကလြို့ရသှားတယဗြွ။ ပြီချင်တ်ယဆြိုတဲ့ စိတကြို ထိန်းလို့ရသှားပြီဆိုပါတော့။

“မေ.. မောင် ခပကြှမ်းကြမ်းလုပခြငွပြှီ.. လုပရြမလားဟင်”

“အင်း..သဘောကြာ”

ခွင့ပြှုခကြြ ရသှားတာနဲ့ သူ့ကြောပေါမြှီထားရင်း ကပတ်ှန်းလေးဆောင့န်တေဲ့ ကနွောြ ကိုယကြိုပြနမြတလြိုကတ်ယ်။ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲထားတဲ့ လကန်ှဈဖကကြို မေ့ခါးကငွကြငွလြေးဆီကို ပြောင်းကိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ တဖြောင်းဖြောင်းမှညအြောင် အားနဲ့ပိတပြိတဆြောင့တ်ော့တာပဲ။ ၁၀ ခကြလြောကြ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ပြဈအလိုကမြှာ ကြောပေးထားတဲ့ မေ့ဆီက အာခေါငခြှဈပြီး အောတ်ဲ့အသံထွကလြာတယ်။ လှိုဏသ်ံပါနတေဲ့ ရချိုးခန်းဆိုတော့ အသံက အကယွကြှီးရယ်။

“မေ.. ဘာဖြစ်တာလဲ .. အရမ်းဆောင့တ်ာ အောင့သ်လားဟင်”

“ကြှတ်! ဘာလဲကြာ.. ကောင်းလို့အောတ်ာ ကောင်းလှန်းလို့ .. ဘာတွလောမေးနမှန်ေးမသိဘူး ဒါများ သူ့ကိုယသ်ူ ဆရာကြီးတဲ့ တောကြ!”

ဆောင့တ်ာရပပြှီး စိုးရိမတ်ကြီး လှမ်းမေးမိတဲ့ ကနွော့ကြို ရမျမကလြှှမ်းတဲ့ ဒေါသသံလေးနဲ့ အဲ့လိုအောင်ေါကရြင်း တောကပြါခေါကလြာတယ်။ ကြောပေးထားလို့ မကြန်ှာအမူအရာကို မမှငရြပမယေ့ြ အံလေးတင်းတင်းကြိတရြင်း မခွိတငကြဲလေး ဖြစ်နမယေဆြိုတာ သိပါတယ်။ (ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း တောတ်ောဒြူတဲ့ ငါပါလားလို့ အခုပြနစြဉြးစားရင်း ပြုံးနမေိတယဗြွ) အဲ့ဒီနောကတ်ော့ သူ့ဖာသူ အာခေါငခြှဈပြီး အောရြုံမက ဘာပဲအသံထွကထြှကြ အသကေို ဗငွြးတော့တာပေါ့။

သူတင် အောတ်ာလားဆိုတော့ ကနွောပြါ မာနသ်ှင်းရင်း အောမြိတော့တာဗွို့။ ဘယလြောကတ်ောင် ကြမ်းပစ်လိုကလြည်းဆိုရင် သူ့ခေါင်းက ညှပထြားတဲ့ ကလဈပါ ပြုတကြွ၊ အဖြားလိပထြားတဲ့ ဆံပငရြှညန်ကန်ကလြေးတွေ ကပိုကရိုပြကလွောပြီး ရကနေထြဲက ရတွနေေဲ့ထိပြီး စိုရှှဲ ၊ မေ့ ပါးစပကြ အမေ့! သပေါပြီမောငရြယ် ကြမ်းလိုကတ်ာကြယ်.. အားး မောငရြေ..မောငရြေ အဲ့လိုတွေ ဗလုံးဗထွေး အောဟြဈဆူညံသှားတဲ့အထိ ဆောင့ဆြောင့ပြှီးး ကြမ်းပစ်လိုကတ်ာဗွာ။ မေ့ ဖငဖြှေးဖြေးကြီးနှစ်ခွမ်းကြားထဲ ကနွော့ဒြုံးပြံက အရညတ်ှပန်ေးထုတပြှီး ပြီးသှားခွိနမြှာ မေ့ကိုယလြုံးလေး တဆတဆြတတ်ုနန်ရှောပြီး မတတ်ပတ်ောင် မရပန်ိုငရြှာတော့ပဲ အုတကြနဘြောငကြို တံတောငဆြဈနဲ့ထောကပြှီး တအင်းအင်းငှီးရင်း ပြော့ခွသှေားရှာတယ်။ တဆဈဆဈနဲ့ အရညတ်ှကေုနအြောင် ပန်းထုတပြှီးမှ အားရကြနပေသ်ှားတဲ့ ကနွောြ သူ့ဖငကြှားထဲက ဒုံးပြံကို ပလှှတကြနဲ ဆှဲထုတရြင်း ခွကခွေါနီးနတေဲ့ မေ့ကို ဆှဲပြေ့ရင်း ဖကထြားလိုကရြတယ်။

သူ့အဖုတလြေးနဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို သှကသ်ှကကြလေး သန့ရြှင်းရေးလုပ် ဆေးကြောပစ်လိုကပြှီးမှ မှှေးပြတဘကန်ဲ့ ရစေိုသှားတဲ့ သူ့ဆံပငရြှညလြေးတွနေဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို သုတပြေး၊ ကနွော့ကြိုယကြိုလည်း သုတသ်ငပြဈလိုကတ်ယ်။ မေ့ ကိုယလြုံး အိထွေးထွေးလေးကို စွေ့ကနဲ ကောကခြွီမလိုကပြှီး အိပခြန်းထဲကို ကနွောလြည်း ဖငတ်ုံးလုံး၊ သူလည်း ဖငတ်ုံးလုံး အနအထေားအတိုင်း ဝငသ်ှားရင်း ကုတငပြေါကြို အသာအယာ ခထွားပေးလိုကတ်ယ်။ မိုးက တဝေါဝေါရှာနတေုံးဆိုတော့ ရာသီဥတုက အေးလာပြီဗွ။ ကနွောကြိုယတ်ိုင် တီရှပတ်ဈထညန်ဲ့ ပုဆိုးတဈထည် ကောကစြှပလြိုကသ်လို၊ သူ့ကိုလည်း အိမန်ရင်ေးဝတန်ကြေ ရှပလြကရြှညလြေးတဈထညန်ဲ့၊ ဘောင်းဘီပြပြ ဒူးဆဈလောကတ်ဈထည် ကောကကြပဝြတပြေးလိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီအခွိနထြိ ဘာစကားတဈခွန်းမှ မဆိုပဲ ကနွောလြုပပြေးသမွှကို ကလေးပေါကစြနလေးလို ငှိမင်ှိမလြေးခံနရှောတယ်။ အားလုံးပြီးသှားမှ နှစ်ယောကစြလုံး ကုတငပြေါမြှာ လှဲအိပရြင်း ခပတ်င်းတင်းလေးဖကထြားရင်း မှိန်းနလေိုကကြှတယ်။ နှစ်ခွီလောကြ ဆကတ်ိုကဆြှဲလိုကရြတော့ နည်းနည်းတော့ ပငပြန်းပြီပေါ့ဗွာ။

တိုတိုပြောရရင် ဖကထြားရင်း တဈရေးအိပပြွောသ်ှားလိုကတ်ာ ညနစေောင်း သမီးလေး တအီအီလုပသ်ံကြားမှ နှစ်ယောကလြုံးနိုးလာတယဗြွ။ အဲ့ဒီတော့မှ လူးလှဲထကြရင်း သူက ကပိုကရိုနဲ့ ကလေးကို ပြေးချော့၊ ကနွောလြည်း မကြန်ှာလေးဘာလေးသဈ၊ မှောငန်ပြေီဆိုတော့ မီးခလုတတ်ှဘောတွဖြငေ့ြ၊ နေ့ခင်းက ခကြပြှုတထြားပြီး မစားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထမင်းတွဟင်ေးတွကေို ပြနန်ှေးပြု၊ ဒါနဲ့ ဗိုကကြလည်း တကြုတကြှုတမြှညပြှီး ဆာလာတော့ကာ ထမင်းပြဲ တဈခါထဲ ပြငတ်ော့တာပေါ့။

မကေ ကလေးပြေ့ထားရင်း ချော့နရောက ကနွောရြှိတဲ့ မီးဖိုခန်းထဲဝငလြာရင်း ပြုံးစိစိနဲ့ ခစွမြဝတဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ လာလာကြည့်န်တယေဗြွ။ ကနွောလြည်း ထမင်းတွဟင်ေးတွေ ခူးခပန်ရင်ေးက မနေဲ့ကလေးကို ကြည့်ရြင်း ခံစားခကြကြ တဈမွိုးပဲ။ ဘယလြိုပြောရမလဲ ကိုယ့ကြိုယကြို အိမထြောငကြွ၊ ကလေးတွဘောတွရလေို့၊ ဘဝတဈခုမှာ အခွခနွေသလေိုလို ဘာလိုလိုကြီးရယ်။ ထမင်းပြဲပူပူနှေးနှေးလေးပြငပြှီးတော့

“စားတော့မလား”

လို့ မေ့ကို လှမ်းမေးတော့ မကေ

“ငါးမိနဈလောကစြောင့ြဦး.. မေ ရပြေေးခွိုးမယ်.. မောင် သမီးလေး ခဏပြေ့ထားနောြ.. ခဏလေး”

ဆိုပြီး လှဈကနဲ အခန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားတယ်။ အီနတေဲ့ သမီးလေးကို အရငခြွော့ရင်း ထမင်းခွံံ့နရောက ထမီရငလြွားနဲ့ ရချိုးခန်းထဲဝငသ်ှားတဲ့ မကေ

“တယတ်ောတ်ဲ့ ဖဖေေ”

လို့ အောပြှီး နောကသ်ှားတော့ ကနွော့မြယ် ရှိန်းတိန်းဖိန်းတိန်းကြီး ဖြစ်သှားသေးတယ်။ ရမေိုးခွိုးပြီတဲ့ မတဈေယောကြ သနပခြါးရကြေဲလေးပြတ်၊ မှှေးတေးတေးကိုယန်ံ့လေးနဲ့ ကနွောန်ဲ့ သမီးလေးရှိတဲ့ ထမင်းစားပြဲနား ပြနရြောကလြာတော့ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ကနွော့ကြို

“ခစွလြိုကတ်ာ ငါ့ကောငလြေးရာ”

လို့ တိုးတိုးလေး ကပပြှောရင်း ဖကန်မ်းတာခံလိုကရြသေးတယ်။ ကနွောလြည်း မီးရောငအြောကမြှာ ရမေိုးခွိုးပြီးစ ကြညလြငန်တေဲ့ မေ့မကြန်ှာဖူးဖူးလေး (နဖူးပေါကြ ဆံနှယစြတွကေို ဘီးကုတအြဝါလေးနဲ့ အပြောငသ်ိမ်းထားတယ်) ကို ငေးကြည့်ရြင်း

“မကေ အရမ်းချောတယကြှယ်”

လို့ သတိလကလြှှတ် လှမ်းပြောလိုကမြိသေးတယ်။

“အို! ချောမှာပေါ့ မောင့ခြစွသ်ူပဲဟာ”

လို့ နောကတ်ီး နောကတ်ောကပြှနပြှောလာရင်း

“မောငသ်ကတ်ို့တော့ ကလေးတဈယောကအြမကေိုမှ ကြှရသေလားကြယ်”

လို့ပြောရင်း တခစ်ခစ်နဲ့ ရယန်ပြနေသ်ေးတယ်။ အဲ့ဒီညက ထမင်းဝိုင်းလေးကို ကနွောြ တသကမြမေ့ဘူးဗွ။ သမီးလေးကို ရငခြှငထြဲထည့ထြားရင်း ချော့မော့ပြီး ထမင်းခွံ့နတေဲ့ ကနွော့ကြို .. လာလာ ဖဖလေည်ေး လိမျမာတယ် ပါးစပဟြ ဆိုတဲ့ ခပရြှှငရြှှငလြသေံကလေးနဲ့ မတဈေယောကြ ထမင်းလှမ်းလှမ်းခွံ့ကြှေးခဲ့တာကိုးဗွာ။ ဘဝမှာ စားဖူးခဲ့သမွှ ထမင်းအနပပြေါင်းများစွာမှာ ကနွောြ အမှိနယ်ှကဆြုံးနဲ့ မမေ့နိုငဆြုံး ထမင်းပြဲလေးထငပြါရဲ့။ တကယတ်မ်းတော့ ကနွောဟြာ ကိုယမြပိုငတ်ဲ့ ကမျဘာလေးတဈခုမှာ အခွိုအချောင် ဝငကြစွပလြုပရြင်း ပြောန်မေိခဲ့တဲ့ ငမိုကသ်ားတဈကောငပြေါ့ ညီအဈကိုတို့ရာ။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒီအခွိနတ်ုန်းကတော့ ကိုယ့ဘြဝကို ကိုယမြေ့လွော့ပြီး အငမြတန် ကြညန်ူးပြောရြှှငန်မေိခဲ့တာပေါ့။

အခုထိ မှတမြိနတောလေးတဈခု ရှိသေးတယဗြွ။ စားသောကပြှီးတော့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ သမီးလေးကိုထိန်းရင်း စာအုပကြိုယစြီနဲ့ စာဖတလြိုကြ (ကနွောတ်ို့က ဝါသနာတူ သူငယခြငွြးတွေ မဟုတလြား) စကားစမှညလြေး လှမ်းပြောလိုကန်ဲ့ တကယ့လြငမြယားစုံတွဲတဈတွဲလိုပါပဲ။ သမီးလေးအိပပြွောသ်ှားတော့ အခန်းထဲပို့ပြီး သိပထြားလိုကခြဲ့တယ်။ ဧည့ခြန်းထဲက ဆကတ်ီခုံမှာ ကနွောကြ ထိုင်၊ သူက ကနွော့ပြေါငပြေါြ ခေါင်းအုံးရင်း အိပ်၊ နှစ်ယောကသ်ား ရုပမြှငသ်ံကြားကလာနတေဲ့ ဇာတကြားတဈခုကို တူတူကြည့်ဖြစ်ကြသေးတယ်။ ကနွောတ်ို့ခွာတိတဘြဝက နှစ်ယောကလြုံးကြိုကခြဲ့တဲ့ Terminator 2: ဇာတကြား လာနတောကိုး။ အဲ့ဒီမှာ ရယရြတာက ဇာတကြားလာတဲ့အခွိနဆြို နှစ်ယောကသ်ား စိတဝြငတ်စားကြည့်န်ကြပြေီး ကြောင်ှာထိုးပြီဆို မကေ ဘာလုပတ်ယမြှတသ်လဲ။ ကနွော့ပြုဆိုးကို ဆှဲဖြပြေီး လိငတ်ံကိုဆော့လိုကြ စုပလြိုကြ လုပန်တောဗွာ အဟီး။ ဟိုကောငကြ တောငလြာပါပြီဆိုမှ ဇာတကြားပြနလြာပြီဆို အင့ြ! ဆိုပြီး ပါးစပထြဲက ဆှဲခွှတပြှီး သူ့ဖာသူ ဇာတကြားကို ဆကကြှည့်နပြနေတ်ယ်။ ကြောင်ှာပြနလြာတယန်ောြ၊ ပုဆိုးဆှဲခွှတပြှီး ရနရြှာပြနတ်ယ်။ လူကို ဘယန်ှယ့ဖြီလငမြှန်း မသိပါဘူးဗွာ။ တောငလြိုကြ ပြော့လိုကြ တောငလြိုကြ ပြော့လိုကန်ဲ့ စဉြးစားသာကြည့်ကြှပါတော့ ညီအဈကိုတို့ရာ။

ကိုင်း အခုပြောပြခဲ့တဲ့ အခွအနေအတေိုင်းဆို ခငဗြွားတို့မောငခြမွြးကို ဘ၀ သာယာစိုပြနပြေေီပေါ့။ တကယလြည်း ပြောန်ခေဲ့တာကိုး။ တခွို့အိမထြောငကြသွှားတဲ့ စုံတွဲတွပြေောဖူးတယ်။ ညားခါစကာလတွဆေို တဈရကတ်ဈရကြ အခွိနတ်ှေ ဘယလြိုကုနသ်ှားမှန်း မသိလိုကကြှဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါ ဟုတလြောကတ်ယဗြွ။ အခု ကနွောြ အိမထြောငကြတွာတောင် မဟုတသ်ေးဘူး။ အခွိနတ်ှေ ဘယလြိုကုနလြို့ ကုနသ်ှားမှန်းမသိ ဖြစ်နခေဲ့တာပေါ့။ ဟိုအရင် ကနွော့ည်ီအဈကိုတွေ ပြောဖူးသလို ကြောငခြံတွင်းပကြန်ဲ့ ဇရကတ်ောငပြံကြိုးလို့ပဲ ပြောပြော.. ခွေးငတန်ဲ့ ဖိနပပြှတ် (ဒါကတော့ သိပမြနိပဘြူးထငတ်ယ် ဟီး) လို့ပဲဆိုဆို အရူးအမူးတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြရတာပေါ့လေ။

ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ မကြန်ာမှာ အပြုံးပန်းတွေ ဝဆောနတော အမြဲတမ်းပဲ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကလြည်း အရိပတ်ကြည့်ကြှည့ြ လုပန်ကြတော တခွိနလြုံးပဲ။ မနကဆြို အစောကြီး အလိုလိုနိုးနကြပြေီး အိပယ်ာထဲမှာ တင်းတင်းဖကထြားကြရင်း တီးတိုးသဖန်းပိုးနဲ့ ငယဘြဝလေးတွေ စမှုံ့ပြနရြင်း တခွိခွိနဲ့မှူးတူးလို့။ သူပြနပြှောပြတာတွကေ (ဟုတလြားမဟုတလြားတော့ မသချောပါဘူး) ငယင်ယကြ ကနွောအြရကမြူးလာတိုင်း သူတို့မေးသမွှ တဟီးဟီးနဲ့ ကနွော့ရြည်းစားတွနေဲ့ ဘယလြိုအိပတ်ာ ဘယလြိုလုပတ်ာတွေ အကုနလြွှောကလြွှကပြှောတာတွေ နားထောငရြင်း ဖီလငတ်ကဖြူးသတဲ့။ သူတို့မိန်းကလေး ၃ ယောကထြဲမှာ မနေဲ့ နောကထြပ် ကောငမြလေးတဈယောကကြ အဲ့ဒီအခွိနတ်ုံးက ရည်းစားတောငမြထားဖူးသေးတဲ့ အခွိနကြိုး။ မူးကြောငရြူးကြောငန်ဲ့ ကနွောြ တိုးတိုးတိုးတိုးပြောပြတတတ်ဲ့ ရငသ်ိမ့တ်ုန် စွန့စြားခန်းလေးတွကေို ကနွော့ဘြေး ဘယည်ာမှာ ပူးပူးကပကြပလြေးတွေ နားထောငရြင်း အောကကြ အရညတ်ှေ စိုရှှဲလို့တဲ့။ (ဒါမွိုးကို မထေုနလြေးမှီဝဲတယ် ခေါမြလားမသိဘူး ဟီး) အောစာရေးဆရာဖြစ်လာမယ့ြ ကနွောမြောငခြမွြးကလည်း သာမနအြခွိနသ်ာ သောကရြှကကြှီးတာ မူးများနပြေီလားဆို အဲ့လိုစွန့စြားခန်းတွကေို လသေံအနိမ့အြမှှင့ြ အတိုးအကယွြ၊ တခါတလေ အမူအရာလေးတွတေောင် ပါလိုကသ်ေးတယ် (တေးသရုပဖြောပြေါ့လေ) အဲ့လို အပီအပြငကြို လွှောကပြှောတော့တာလေ။ သူစိမ်းမိန်းကလေးတွကေိုတော့ ဘယပြှောရဲမလဲဗွာ။ အဲ့ဒီကောငတ်ှကတေော့ သူငယခြငွြးအရင်းတွဆေိုတော့ ယောကြြား/မိန်းမ ရယလြို့ ခွဲခွားမှုမှမရှိတာ.. တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ခေါတ်ာတောင် ဟေ့ရောငဘြာညာ မင်းနဲ့ငါနဲ့ ပြောနကြကေိုး။

ကနွောကြ အဲ့လို တေးသရုပဖြောြ အညှီအဟောကတ်ှပြေောပြီး မူးမူးနဲ့ ပုံပြငလြေးကတော့ ဒါပါပဲကြယလြို့ အဆုံးသတပြှီး ငါတော့ မရတော့ဘူး အိပပြှီဆိုပြီး မှောကသ်ှားတတတ်ယ်။ ကနွော့ဇြာတလြမ်းတွေ နားထောငထြားတဲ့ သူတို့တွကတေော့ အောကခြံဘောင်းဘီလေးတွေ တစိုစိုနဲ့ ငုတတ်ုတလြေးတွေ ကနွခြဲ့ကြတာတဲ့ ဟီဟိ (ကနွောြ သူတို့ အဲ့ဒါတွနေားထောငပြှီး ဖီးလတ်ကန်မှန်ေး ရိပကြိုမရိပမြိခဲ့တာဗွ) အဲ့ဒီတုံးက ကနွတ်ဲ့ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြ အိမတ်ဈလုံးတူတူ ငှားထားပြီးး မလည်ေး တခါတလေ လာအိပတ်တသ်လို၊ ကနွောလြည်း ခုလိုမူးပြီဆို အိမမြပြနန်ိုငတ်ော့ဘူး သူတို့ဧည့ခြန်းမှာပဲ သငဖြွူးဖြာလေးခင်းပြီး အိပတ်ော့တာဗွ။ တခါတလဆေို အရကမြူးမူးနဲ့ ပူတယဟြေ့ ဆိုပြီး အင်ျကြီတုံးလုံးခွှတ်၊ ဂငွြးပနပြါခွှတပြှီး ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ ကြေးကြေးလေး ထိုးအိပခြငွအြိပန်တတေတ်ာမွိုးလေ။

အဲ့လိုမှောကသ်ှားတဲ့ ကနွော့ကြို ဘေးကနထေိုငပြှီး ငါတော့ သူ့ဇာတလြမ်းတွနေားထောငပြှီး ဟိ တကလြာတယ်.. အေး ငါလည်းတူတူပဲ.. သနောလေး ပြောချင်တ်ာတွပြေောပြီး ထိုးအိပသ်ှားတယ်.. မထူးဘူးဟာ ဒီမအဘေေးလေးကို ငါတို့ ဘောင်းဘီဆှဲခွှတပြှီး တကအြုပပြဈရငကြောင်းမလား ဘာညာနဲ့ ထိုငကြှည့ပြှီး ပြောနကြတောဆိုကိုး ဟီးဟီး (မိန်းမတွလည်ေး နှာဗူးထတတမြှန်း ခုမှသိတာနော့ြ) သူတို့က လူများနလေို့သာ ဝမ်းဘိုငဝြမ်းဆို တကယတ်ကအြုပမြအုပ် ပြောမရဘူးရယ် အဟိ။ သူအဲ့လိုပြောလာမှ အဲ့ဒီအဖြစ်အပကြတ်ှကေို သချောပြနတ်ှေးကြည့်မြိသေးတယဗြွ။ ကနွောြ အရကသ်ောကပြှီဆို အမှည်းလေးဘာလေးတွေ ကြောလျှောပြေးပြီး ဘေးကနေ တပြုံးပြုံးနဲ့ မီးထိုးပေးခဲ့ကြတာ ဒင်းတို့က အညှီအဟောကဇြာတလြမ်းတွေ နားထောငပြှီး ဖီးလတ်ကခြငွလြို့ကိုး။ တောတ်ောဆြိုးတဲ့ ဟာလေးတွေ။

ကနွော့လြှယအြိတထြဲက ရတနာဝင်းထိန် စာအုပတ်ှေ၊ ကြနဒြုံးတွလည်ေး ခဏခဏ အခိုးခံရတယ်။ ပထမတော့ ကိုယ့ဖြာကိုယ် ဘယလြိုပြောကသ်ှားမှန်းမသိဘူး။ နောကန်ေ့ သူတို့နဲ့ပြနတ်ှေ့မှ ကိုကြားကြီး! အာရာဖတ်! ကိုအောငဒြင်! အဲ့လိုတွခေေါခြေါပြှီး နောကပြှောငလြာမှ (အဲ့ဒါတွကေ အောစာအုပထြဲက နာမညတ်ှလေေ) ဒီကောငတ်ှေ ခိုးထားမှန်း ရိပမြိတော့တာ။ ကြနဒြုံးတွကေိုလည်း ဖောကပြှီး လွှောကတ်ိုင်းကြည့်ြ ပြီးရငလြာမေးကြသေးတာ ဟဲ့! နင့ဟြာက အဲ့လောကတ်ောင် ရှညသ်လားတဲ့.. ဘာလဲဟဆိုတော့.. နင့ဟြိုရာဘာအစွပလြေ အဲ့ဒါငါတို့ဖောကပြှီး ဆှဲထုတကြှည့တ်ာ အရှညကြှီးပဲ ဟီးဟီး တဲ့ (အလိပလြိုကကြှီးကို ဆှဲဖြပစ်ေလိုကတ်ာနမယ်ေ) တကယ့ကြောငတ်ှဗွော။

တခေါကသ်ား ၃ ယောကလြုံး ကနွောန်ဲ့ အရကသ်ောကခြငွတ်ယဆြိုလို့ (အဲ့ဒီတုံးက ဒင်းတို့က အူရိုင်းလေးတွေ) သူတို့အိမမြှာ သချောစီစဉပြှီး လေးယောကသ်ား သောကကြှရောဆိုပါတော့။ မူးလည်း တောတ်ောမြူးလာကြရော ဘာထရဈတယထြငသ်လဲ။ ယောကြြားသုတရြညဆြိုတာ မမှငဖြူးဘူး မှငဖြူးချင်တ်ယ်.. ရော့ဒီမှာ ပလတစြတဈခွကြ.. အခန်းထဲဝငပြှီး ဂွသှေားလှိမ့ပြှီး ထည့လြာခဲ့.. ငါတို့လေ့လာချင်တ်ယတ်ဲ့.. စိတလြလေိုကတ်ာဗွာ။

အာ! အဓိပျပါယမြရှိတာကြီး.. တောပြါလို့ ငှင်းတော့ သောကရြမ်းမူးနတေဲ့ အဲ့ကောငတ်ှကေ သောင်းကနွြးတော့တာပဲ..။ နင့ဖြာသာ သှားထုတလြာမလား ငါတို့ ကိုယတ်ိုင် ထုတပြေးရမလားတဲ့ အမလေးဂွာ။ မူးမူးနဲ့ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုင် လကအြုပကြလေးခွီပြီး ရှိခိုးဦးတင် တောင်းပနလြိုကရြတာ.. မလုပကြှပါနဲ့ ငါအရကမြူးရင် အဲ့လိုလုပလြို့မရလို့ပါ တောင်းပနပြါတယပြေါ့ ဟားဟား။ တကယလြုပမြယ့ြ ရုပတ်ှဗွေ။ ကနွော့ကြို ဆှဲလားရမ်းလားတွတေောင် လုပန်ကြပြေီ။ အဲ့ဒီညက ကနွော့ခြငဗြွာ ဘောင်းဘီရှညတ်ောင် ခွှတမြအိပရြဲခဲ့ဘူး။ ခါးပတကြို တင်းတင်းပတပြှီး မှောကအြိပခြဲ့ရတာ ဟီး။

နောကပျိုင်း သူတို့တွလည်ေး ဘဲကိုယစြီရသှားတော့မှသာ အဲ့လိုကြီး တအားလုံးထွေးလို့ မသင့တ်ော့တာမို့ ကိုယရြှိနသ်တလြိုကကြှတယ် ဆိုပါတော့လေ။ ဒါတောင် သူတို့အိမသ်ှားလညလြို့ ဘဲကိုယစြီနဲ့ ခကြပြှုတစြားသောကြ ကြညန်ူးနတောတွေ့ရင် မကြားတကြားနဲ့ ဆှဲပြီးပြီလားလို့ ကနွောကြ အသာလေး ကပစြလိုကရြင်.. ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ် နင့လြောကတ်ော့ ဖီးလမြလာဘူးဟ ဆိုပြီး ပြနပြကလြာလို့ (သူတို့ဘဲတွကြေားသှားရင် ခကရြခွရေဲ့ဆိုပြီး) မသာမလေးတွေ ပေါကကြရလွှောကပြှောမနနေဲ့လို့ ဟန့ရြသေးတယ်။ အံ့သှစရာကောင်းတာက ၃ ကောငစြလုံး ပထမဆုံးထားတဲ့ ရည်းစားဦးတွနေဲ့ပဲ အိမထြောငပြှုကုနကြှတာဗွ။ ကနွောန်ဲ့သာ နချင်ေသ်လိုနေ၊ ပြောချင်သ်လိုပြော လုပတ်ာ ပြပြရှေေုပရြှုပတ်ော့ တဈယောကမြှ မဟုတရြှာဘူး။ မကလှေှဲပြီး ကနွတ်ဲ့ကောငတ်ှေ သူတို့အိမထြောငရြေး အဆငပြှလေို့ ပြောပြွောရြှှငရြှှငပြါပဲ။

အဲ့လို အတိတကြ ရယစြရာလေးတွေ မနကစြောစောစီးစီး အိပယ်ာထဲမှာ ဖကထြားကြရင်း စမှုံ့ပြန် တဟိဟိနဲ့ သဘောတွကနွေရောကနေ ရုတတ်ရကထြပြီး မကေ ကနွော့ရြငဘြတကြို လကသ်ီးဆုပကြလေးတွနေဲ့ ထထုတတသ်ေးတယ်။ ဟမ်! ဘာထဖြစ်တာတုန်း ဆိုတော့.. နင့ရြည်းစားတွကေို နငအြုပတ်ာ ပြနသ်တိရလာလို့ ငါမနာလိုလို့လေ တဲ့။ ဝူးမန်းနိုကဇြာ .. အိုငတ်ှေ့ခွဆေေးတဲ့ကောင်.. နငဟြာ ဖာခေါင်းပဲ တဲ့။

စူပုတန်တေဲ့ မကြန်ှာလေးကို ကြည့်ပြှီး ကနွောကြ အို! နောကမြလုပတ်ော့ပါဘူးကြယ်၊ ဒါတွကေ အတိတကြဇာတလြမ်းတွေ၊ အခုဆို သကကြွားအိုကြီး ဖြစ်နပေါပြီ ဘာညာဆိုပြီး ပါးလေးပြတ် အတင်းဆှဲဖကပြှီး ချော့ရသေးတယ်။ ၅ မိနဈလောကန်မှေ ဦးကြောကလြုံး အပြုံးမွိုး ပြုံးရင်း နောကဆြုံးတော့ ဘယလြောကပြှပြေေ ငါ့လကထြဲ ရောကတ်ာပဲ မဟုတလြား ငှဲငှဲဆိုပြီး.. ပြောငခြွောခြွောမြကြန်ှာလေးနဲ့ ရောငန်ီလာတော့မယ် လင်းဆှဲလေး မောငရြေ ဆိုပြီး စိနခြေါလြာတော့တာပေါ့။

ကနွောကြလည်း မငှင်းပါဘူး။ ဘယအြခွိနကြှည့ကြှည့ြ လုပခြငွစြရာ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကပျိုငရြှင် ချောချောလေးပါဆိုနေ ဘယင်ှင်းမလဲနော့ြ အဟဲ။ ထုံးစံအတိုင်း အိပယ်ာက ထလာကြပြီဆို ရမေိုးခွိုး မနကစြာတူတူစား၊ သူ့ကိုအလုပလြိုကပျို့၊ ပြနလြာပြီး ကလေးထိန်းရင်း ထမင်းဟင်းခကြပြှုတ် အိမထြောငမြှုထိန်းသိမ်းပေါ့။ မကေ နေ့လညစြာကို သူ့အလုပမြှာပဲစားတော့ တနကေုနအြိမမြှာ ကနွောတ်ဈယောကထြဲရယ်။ စာဖတလြိုကြ ခွံထဲ ဟိုလုပဒြီလုပ် လုပလြိုကြ၊ သမီးလေးကို ထိန်းလိုကန်ဲ့ အခွိနဖြှုန်းရတော့တာ။ ညနစေောင်းမှ ရမေိုးခွိုး သမီးလေးပါ ခေါပြှီး မေ့ကို သှားကြို။ (မကေ ကနွော့ကြို မှငတ်ာနဲ့ မကြန်ှာလေးကို ဝင်းသှားတတတ်ယ်) ကားပေါရြောကတ်ာနဲ့ ဘာမှပြောမနဘေူး ရမေိုးခွိုးပြီးခါစ ကနွော့ကြို အလဈချောင်းပြီး ရှှတကြနဲ အရငဖြကန်မ်းပစ်တတတ်ယ်။ အို! ငါ့ကောငလြေးက ရုပအြတောသ်န့မြှန်း ငါ့ဆိုငကြ ကောငမြလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းရှိုးမှပဲ သတိထားမိတော့တယ် ဟာဟ.. လို့လည်း မထိတထိ စတတသ်ေးတယလြေ။ သချောတာက မေ တဈယောကြ ကနွောအြနားမှာရှိနတောကို အငမြတနကြှညန်ူးပြီး ပြောရြှှငန်ခေဲ့တယဗြွ။ ကနွောကြကော။ ပြောလြှန်းလို့ အမွှောလြင့ကြှီး မွှောလြင့မြိခဲ့တာပေါ့။ ဒီစာကိုဖတန်တေဲ့ ခငဗြွားတို့ကော ကနွောတ်ို့ သူငယခြငွြး ခစွသ်ူနှစ်ယောကရြဲ့ ဘဝလေးကို ဘေးကနကြညေ့ပြှီး မပြောကြှဘူးလားဗွာ။

ကနွော့ဇြာတလြမ်းကိုဆကရြရင် တရားဝင် အိမယ်ာမထူထောငပြဲ အိမထြောငကြနွတယေလြို့တောင် ပြောရမလားပဲ။ အံမယ် လငမြယားရနဖြစ်သလို၊ ရနတ်ှဘောတွေ ဖြစ်ကြသေးတာ ဆရာ။ မကေ အတောရြယရြတဲ့ကောင်၊ ကနွောန်ဲ့ အဲ့လိုဖြစ်ပြီး ကြိုကသ်ှားတာနဲ့ ကနွောမြှငခြါစကလို မဟုတတ်ော့ဘူး။ တခွိနလြုံး သူ့ကိုသူ မလှလှအောင် ရှိုးထုတတ်ော့တာဗွ။ မောင် ငါ့ကို ငှီးငှေ့သှားမှာစိုးလို့ဆိုပြီး အမွိုးမွိုးကို ဒီဇိုင်းတွပြေောင်း၊ အိမမြှာ နှစ်ယောကထြဲရှိတဲ့အခွိန် ကနွောြ စိတမြထထအောငဆြိုပြီး မပေါြ့တပေါြ ဆကဆြီဖြစ်တဲ့ အဝတကြလေးတွဝတေပြှ၊ အဲ့ဒါအပြင် ဟိုဟာလုပတ်ဲ့နရောမှာလည်း အမွိုးမွိုးကို တီထွငဆြန်းသဈနတေော့တာလေ။

ဥပမာလေးတွပေေးရရင် သူအလုပကြပြနလြာ ရမေိုးခွိုးနတေုံး ကနွောကြ ထမင်းပြဲလေးဘာလေးပြငန်တေုံး ဆိုပါတော့..။ အဲ့ဒီမယ် ရချိုးရာက တကလြာတဲ့သူက ရလေဲထမီရငခြေါင်းလွား၊ ဘီးဆံပတလြေးနဲ့ ကော့တော့တော့လေး အနောကကြနလောဖကပြှီး ပြတသ်ီးပြတသ်ပလြာလုပ်၊ ကနွောကြ ဟဲ့ကောင်! ရပြေောငအြောငသ်ုတပြှီး အဝတအြစားသှားဝတခြွေ အအေးမိနမယေလြို့ ငေါကန်တောကို ဂရုမစိုကပြဲ အတင်းနှိုကပြှီး ကနွော့ြ ဒုံးပြံကို ဆော့ဖို့ကြိုးစားတယ်။ ကနွောကြ ဟိုယိမ်းဒီယိမ်းလုပပြှီး ရှောငရြင်း ထမင်းအရငစြားမယဆြို.. ကြှတ်! ဒီကောင် ပြောရခကတ်ာလို့ ငေါကလြိုကရြင်.. မမှီ့တမှီနဲ့ ခွဖြေားထောကြ ကနွော့န်ားရှကန်ားကပပြှီး.. ထမင်းမစားသေးဘူး မောင့ြ ဂေါကတ်ံကြီးကို အရငစြားဦးမယလြေ .. တဲ့။ အဲ့လိုကို ပြောခပြဈတာဗွာ။ လူကို နားရှကတ်ှဘောတွေ ထူပူတကသ်ှားတာ။ (တမငသ်ကသ်ကြ ကနွောစြိတလြှုပရြှားအောင် ခပကြှမ်းကြမ်းတွေ ပြောပစ်တာဗွာ) ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကနွောြ ရုန်းနလကြေန်ဲ့ကို ပုဆိုးကို ဆှဲဖြခပြှေီး အတင်းစုပပြေးတော့တာဗွ။

ကိုယကြ မကြံစညသ်ေးပဲနဲ့ ရုတတ်ရကြ အလဈငိုကြ အဲ့လိုအလုပခြံရတာ ရငတ်ဖိုဖိုကြီးနောြ။ ခုနကလို အပြောခံလိုကရြလို့ ရှိန်းကနဲ ထူပူသှားတဲ့အရှိနန်ဲ့ ဘာမှန်းမသိခငမြှာ သူက ဒူးလေးထောကပြှီး တပြှတပြှှတစြုပန်တော ၄-၅ ၁၀ခကြလြောကရြှိနပြေီ။ ခွဖြေားထောကပြှီး အလိုလိုကို ကော့ထားပေးနမေိပြီ။ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ထမီရငခြေါင်းလွား၊ ဘီးဆံပတကြလေးနဲ့ မကြန်ှာမှာ ရစေိုလကလြကကြလေးဖြစ်နဆေဲ အိမထြောငရြှငမ် ချောချောလေးက ပြုံးစိစိနဲ့ ဒုံးပြံကို စုပလြိုကြ လွှာကစားလိုကြ လုပန်တောဗွာ။ ဘယရြမလဲဗွာ ခကြခြငွြး တဟင်းဟင်းနဲ့ အဖြားတကသ်လို လိငဆြိပတ်ကလြာတာပေါ့။ ကနွော့ဒြုံးပြံ သောကရြမ်းတောငမြတလြာပြီဆိုမှ ကုလားထိုငပြေါြ ထိုငခြိုင်း၊ ကနွော့အြပေါတ်ကခြှပြီး တကအြုပတ်ော့တာဗွ။ သူ့ကို ဘာမှကို မလုပပြေးလိုကရြတာ။ အလုပကြနေ ပြနလြာကတည်းက စိတကြူးလေးတယဉယ်ဉြ လုပလြာတာနမှောပေါ့။ အိမရြောကရြင် ဟိုကောင့ကြို ငါဘယလြို ဗငွြးပစ်မယဆြိုပြီး ကြိုတွေးလာပုံရတယ်။

သူ့အဖုတကြ ကနွောြ ဘာမှမလုပပြဲနဲ့ကို ပူနှေးပြီးစိုအိနတော။ ထိုငန်တေဲ့ ကနွော့ကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ကခြှပြီး တကထြည့ြ၊ ရငခြေါင်းလွားထားတဲ့ ထမီကို ခွှတပြှီး ဖငတ်ုံးလုံးလေးနဲ့ အံမယ် ဆံပငသ်ချောပြနပြှငပြှီး ခပတ်င်းတင်း ပတခြညွလြိုကသ်ေးတာ၊ သချောအောငပြေါ့လေ။ ပြီးမှ ကနွော့ကြို တင်းတင်းဖကြ မကြန်ှာကို သူ့နို့အိအိကြီးတွအပြေ (အမှနကြ နို့နဲ့ပြတတ်ာ မကြန်ှာတဈပြငလြုံးကို) ပြီးရင် အသဆေောင့တ်ော့တာ၊ ရလညေကြှမ်းတာ ဆရာတို့ရေ။ ကနွောဆြိုရင် ပါးစပကြနေ တဟားးဟားးးနဲ့ အကယွကြှီး အသံထွကအြောန်မေိတာ။ ဆောင့တ်ယ်၊ ဖိကြိတပြှီး ပြတတ်ယ်၊ မုန့ကြှိတဆြုံမှှသလေို မှှတယ်ေ၊ နှဲ့တယ်၊ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် မှင်းစီးတယ်၊ ဆကတ်ိုကကြို အုပန်တောများ အအားကိုမပေးတာ။ လုပန်ရင်ေးနဲ့လည်း ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို ငုံ့ငုံ့ပြီး စုပန်မ်းလိုကြ၊ မောင် မေ့ ကိုခစွလြားဟင်.. မောငမြေ့ကိုခစွလြားဟင် ဆိုပြီး ခဏခဏ (မောဟိုကန်တေဲ့ အသံနဲ့ ) အောအြောပြှီး မေးသေးတာဗွ။

အဲ့လိုတကကြှမ်းပြီဆို သူကြာကြာမခံဘူးရယ်။ ခဏပဲကြာတယ် ဖြစ်လာပြီ.. ဖြစ်လာပြီ.. အားး မောငရြာ ခစွလြိုကတ်ာလို့ ဆကတ်ိုကအြောရြင်း ဒွန့ဒြှန့ဒြှန့ဒြှန့ဖြစ်ရင်း ပြီးသှားပါလရေော။ ကနွောကြ တန်းလန်းကြီး အဖုတထြဲ ဒုံးပြံမာတောင့တ်ောင့တ်ပလြကြကြှီး ဖြစ်နကေော။ သူက ကနွော့ကြိုဖကရြင်း ပြော့ခွသှေားတာကိုး။ ကိုင်း မထူးပါဘူးကြာဆိုပြီး အဖုတန်ဲ့ ဒုံးပြံတပလြကြကြို မခွှတပြဲ ထိုငရြာကထ၊ သူ့ကိုယလြုံးလေးကိုပါ ဖငအြောကကြနသေိုင်းမ ပြေ့ခွီရင်း အိပခြန်းထဲကို ခေါသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ကုတငစြောင်းပေါြ အသာလေး ပကလြကတ်ငပြှီး အသားကုနဆြောင့ပြှီး တဖန်းဖန်းနဲ့ အုပပြေးတော့တာပေါ့။ ကြာလာလလေေ ကနွောကြ ငါ့ကိုလာစသှားတာ ဒီတဈခါ ငါကြမ်းတယကြှာ ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ တဒိုင်းဒိုင်းမှညအြောင် ပစ်ကြုံးတော့ကာ ခုနက ပြီးသှားတဲ့အရှိနလြေးနဲ့ မှိန်းနတေဲ့ မေ တဈယောကြ အမေ့.. ကြမ်းလိုကတ်ာ.. အို.. အာာ..မောင်.. ကြှတကြွှတ်.. အဲ့လိုတွေ အသံပြနထြှကလြာပြီး အလူးအလှိမ့ခြံရတော့တာပေါ့။

ဒီတဈခါတော့ ပကလြကခြံရရှာလတေော့ကာ ဆံပငတ်ှလည်ေး ပြကြေ ဖရိုဖရဲ ကပိုကရိုတွဖြစ်ေ၊ ကနွောကြလည်း ပေါငန်ှဈချောင်းကို အသားကုနဖြှဲပြီး တကိုယလြုံး အားနဲ့ဆောင့ဆြောင့ဗြငွြးတာဆိုတော့ သူခွိုဗူးအလုံးကြီးတွကေ ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ တုနခြါနတေော့တာပေါ့။ နောကဆြုံး မခံနိုငတ်ော့မှ နို့နှစ်လုံးကို အသားကုန် လှမ်းဆုပကြိုငခြွမှေှရင်း တဖန်းဖန်းဆောင့ပြှီး ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတာပေါ့။ ကနွောလြည်း အားပါးတရ ပြီးသှားတဲ့အခွိနဆြို သူက နောကထြပ် နှစ်ကြောင်းလောကြ ရှုံပြပြနဲ့ ထပပြှီးနပြေီဗွ။ နှစ်ယောကသ်ား ၁၀ မိနဈလောကြ ခဏထပပြှီး မှိန်းနလေိုကကြှသေးတယ်။ နောကတ်ော့ သန့ရြှင်းရေးလေးပြနလြုပ်၊ အဝတအြစားကိုယစြီပြနဝြတ်၊ ထမင်းစားဖို့ပြငတ်ော့တယ်။ ထမင်းစားတဲ့အခါ မှိနရြညယ်ှကရြညပြဲ .. ဗိုကခြွောငသ်ှားလို့လားမသိဘူးနောြ.. စားကောင်းလိုကတ်ာလို့ မကေ ကနွော့ကြို လှမ်းပြောရင်း မခွိုမခဉွန်ဲ့ မကြစြိမှိတပြှသေးတယ်။ အဲ့လို အလဈချောင်းပြီး အုပတ်ဲ့ ဇာတကြှကတ်ှကေ အများကြီးရယ်၊ တခါနဲ့တခါ မရိုးရအောင် ကြံစီပြီးမှကို အုပဖြို့ ကြိုးစားတာဗွ။ ခစွလြည်းခစွစြရာကောင်းသလို ရငဖြိုစရာလည်းကောင်းတဲ့ ကောငမြလေး။ သူ့အကြကတ်ှထေဲမယ် ထူးဆန်းတဲ့ လုပကြှကတ်ှရှေိသေးတယ်။ ပြောရင် ဆုံးမယမြထငဘြူး။

တခါကဆို ဘာလုပတ်ယထြငလြဲ။ နေ့လညခြင်းကို ဆိုငကြ အလုပသ်မလေးတဈယောကယ်ောကဆြီက ဆိုငကြယတ်ဈစီးလောကြ အသာလေးယူ (ကားက ကနွောြ သူ့ကိုလိုကပျို့ပြီး အိမပြဲပြနယ်ူလာတာ) တိတတ်ိတလြေးပြနလြာ၊ ဆိုငကြယကြို ခွံအပြငဖြကမြှာ အသာလေးထောငထြားခဲ့ပြီး ဒိုငလြွှိုလေးအိမထြဲခိုးဝင် ကနွော့ကြို ပြနလြာချောင်းတာ၊ ကနွောကြလည်း သူပြနလြာနကြမေဟုတတ်ော့ ဘယမြွှောလြင့ထြားမလဲဗွ။ နေ့လညပျိုင်းစားသောကပြှီး သမီးလေး တဈရေးတဈမော အိပတ်ဲ့ အခွိနဆြိုတော့ ဧည့ခြန်းဆကတ်ီခုံရှညပြေါမြှာ လှဲရင်း စာဖတရြင်း ငိုကသ်ှားလိုကြ၊ ဖတွကြနဲ နိုးလာလိုကြ၊ စာဆကဖြတလြိုကြ အဲ့လိုလုပန်တောပေါ့။ တဈခကြြ မှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားတာ နည်းနည်းကြာသှားတယ်၊ ဆကတ်ီခုံရှညပြေါြ ဘေးတိုကလြှဲနတော လကထြဲက စာအုပကြလည်း လှှတကြပြှီး ငိုကသ်ှားတာ၊ နည်းနည်းကြာတော့ ဆတကြနဲနိုးလာ မကြလြုံးဖြင့လြိုကတ်ော့ ဟမ်!ဆိုပြီး ဖြစ်သှားတယ်။ မှှေးပြံ့ပြံ့ကိုယန်ံ့ရပါတယပြေါ့၊ ဘာမှလည်း မမှငရြတော့ဘူး။ ဘယမြှငရြမလဲ အဲ့သချင်ြေးဆိုးမလေးက ကနွော့ကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဘြေးတိုကလြှဲအိပရြင်း ဖကထြားတာကိုး၊ ကနွော့မြကြန်ှာက သူ့ရငည်ှှန့ထြဲ အပလြကြကြလေး၊ ဒါကြောင့ြ မှှေးတေးတေး အနံ့လေး ရနတော။

သားသား ကြှတကြွှတ်.. အိပအြိပ်.. မမေေ ခွိုခွိုတိုကရြမလား ဆိုပြီး နောကလြာမှ ဟကောင် မလေေး ဘာလုပတ်ာတုံးဆိုပြီး အံ့သှသှားတယ်။ အဲ့ခွိနမြှာကို ဒင်းက သူ့အင်ျကြီရှေ့ ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတထြားနှင့န်ပြေီ၊ ဘောလြီအနီရဲရဲ ကြပထြုပထြုပကြိုလည်း ဂွိတဖြှုတပြှီးသား ဖြစ်နပြေီဗွာ။ ဘာပြနလြာလုပတ်ာလဲဆိုတဲ့ စိတကြှောင့ြ လူက အိပခြငွမြူးတူးစိတကြ ခကြခြငွြးပြောကသ်ှားပြီး သူ့ရငခြှငထြဲကနေ ခေါင်းထောငထြရင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲဟငလြို့ လှမ်းမေးတာကို အမေးမခံတော့ဘူး။ ကနွော့ခြေါင်းကို အသာလေးဖိပြီး မပေါြ့တပေါြ ပြူတဈတဈဖြစ်နတေဲ့ သူ့ခွိုဗူးတွဆေီတွန်းပို့ရင်း မောင့ကြို အုပခြငွလြာလို့ ခဏလဈလာတာလေ အဟိတဲ့။ တကယဆြိုးတဲ့ ဟာလေးဗွာ။ ဧည့ခြန်းထဲမှာတင် ကိဈစဝိဈစပြီးသှားတဲ့နောကြ၊ အဝတအြစား ကပိုကရိုဖြစ်နတောလေးတွေ တွန့ကြှနတေောလေးတွေ ပြနဆြှဲဆန့ြ (အဝတတ်ှကေို အကုနမြခွှတပြဲ လုပလြိုကကြှတာ) ကနွော့ပြါးကို ရှှတကြနဲနမ်းရင်း အလုပကြို ပြနလြဈဖို့ပြငတ်ယ်။ ပြနမြထွကသ်ှားခင် ပြုံးစိစိနဲ့ “ကောင်းထွာ ဖြားတောငဖြွားမလားမသိဘူး” လို့ ပြောငခြွောခြွောြ လွှာလေးတဈလဈထုတပြှီးပြောရင်း လဈသှားကရော။ ကနွော့မြှာတော့ တဟားဟား အောရြယရြင်း ကနွခြဲ့တယဆြိုပါတော့ဗွာ။

(အဲ့ဒီ ကောင်းထွာ ဖြားတောငဖြွားမလားမသိဘူးဆိုတဲ့ ဟာသက ကနွောတ်ို့ ငယင်ယကြ နောကန်ကြေ လိငဟြာသတဈခုပါ။ ခငဗြွားတို့လည်း ကြားဖူးမှာပါ။ အရူးနဲ့အရူးမ လမ်းလယခြေါငမြှာ အုပန်ကြတောကို မှငမြကောင်းလို့ တာလပတန်ဲ့ လူတွကေ ဝိုင်းအုပထြားပေးကြတယ်..။ ပြီးလည်းပြီးသှားကော အရူးမက အရင် တာလပတထြဲကနေ ဝုန်းကနဲထွကလြာပြီး ဝိုင်းကြည့်န်တေဲ့ လူတွကေို ပြုံးပြ၊ ထမီပြငဝြတလြိုကရြင်း “ကောင်းထွာအေ ဒီနေ့ ဖြားတောငဖြွားမလားမသိဘူး” လို့ပြောလိုကတ်ယ် ဆိုတဲ့ ဟာသပေါ့) ဒီဟာသက ကနွောတ်ို့ သူငယခြငွြးတွကြေားထဲ ငယင်ယကြတည်းက ပြောနကြလေေ။ အခုလည်း ကနွော့ကြို လာတကအြုပပြှီး အဲ့လိုပေါကကြရတွေ ပြောငခြွောခြွောပြှောပြီး ထွကသ်ှားလရေဲ့။

ခငဗြွားတို့ ဖတပြှီး ဘယလြိုဖြစ်နသလေဲ ညီအဈကိုတို့။ ကနွောြ ရငဖြိုခဲ့သလို ပြောခြဲ့သလိုပဲ ဖြစ်သလား။ ရယခြငွန်ကြသေလားပဲ။ ဆယကြွောသ်ကြ သမီးရည်းစားလေးတွေ မဟုတပြမယေ့ြ၊ ငယစြိတကြလေးတွေ မကုနသ်ေးတဲ့ လူလတပျိုင်းစုံတွဲလေးဆိုတော့လည်း အဲ့လို ပေါကကြရလေးတွေ လုပတ်တတ်ုန်းပဲ ဆိုပါတော့ဗွာ။ ရနဖြစ်ပြီး သတတ်ာတွလည်ေး ရှိသေးတယ်။ သတတ်ယဆြိုတာက သတတ်ာပုတတ်ာ နပန်းလုံးတာမွိုး မဟုတပြါဘူး။ တခါတလဗွော အလုပန်ားတဲ့ရကဆြို အပြငလြေးဘာလေး ထွကကြှတယ်။ သူက မကြန်ှာပေါင်းတင်၊ ဆံပငန်ည်းနည်းပြငမြယ်၊ ခေါင်းလွှောမြယ် ဘာညာပေါ့။ ကနွောြ လိုကပျို့ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကြာမယဆြိုတော့ (အဲ့ဒီဆိုငကြ နာမညကြှီးတော့ လူများလှန်းတော့ စောင့ရြတယ်) သူ့ကိုထားပြီး သမီးလေးနဲ့ ခဏထွကသ်ှားမိတာပေါ့။ ခဏနတေော့ ဖုန်းဆကလြာတယ် ပြီးတော့မယ် လာကြိုတဲ့။ ဒါနဲ့ အဲ့ဆိုငကြိုပြနသ်ှား၊ သမီးကို ကားထဲမှာ ခဏလေးထားခဲ့ပြီး ဆိုငထြဲဝငခြေါဖြို့သှားတော့ ကြေးဇူးရှငလြေးက မပြီးသေးဘူး။ ဒါနဲ့ ကိုယကြလည်း ဘာရယမြဟုတပြါဘူး အပေါကဝြနားမှာ လကကြလေးပိုကပြှီး ဟိုငေးဒီငေး လုပန်မေိတယ်။

အဲ့ဒီမှာဗွာ.. ကောငမြလေးတဈယောကကြ စကားလာပြောတယ်။ အဲ့ဒီဆိုငကြလား ဆိုငကြိုလာတဲ့ဟာလား ဘာလား မသိပါဘူး။ သကြားလုံးလေး လကထြဲထိုးထည့ပြှီး စားလေ အဈကိုတဲ့။ ကနွောကြလည်း ဘာရယမြဟုတဘြူးလေ။ အေး ကြေးဇူးညီမလေးရာလို့ ဆိုပြီး အခွံလေးခွာ ကောကစြားလိုကမြိကော။ ပြီးတော့ စကားဆကပြှောလာတယ်။ ကနွောကြလည်း ဘာမှန်းမသိညာမှန်းမသိ ဆကပြှောနမေိတယ်။ အဲ့ဒီမှာဗွို့ … အမဂမွြေးစီးနတေဲ့ မမလေးက ဟိုင်း ဆိုပြီး ကနွောန်ဲ့ ကောငမြလေးကြားထဲကို နောကဂြွှမ်းပစ်ပြီး ဝငလြာ (ဟီးဟီး လှနကြုနပြှီ) ဇိုးကနဲဇတကြနဲ ကနွော့လြကကြို ကောကဆြှဲခံလိုကရြလို့ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မေ ဖြစ်နတယ်ေ။ စူပုတန်တေဲ့မကြန်ှာနဲ့ ပြီးပြီလေ.. ပြနမြယ်.. အလဈကိုပေးလို့မရဘူးနော့ြ တဲ့။ အဲ့လိုပြောပြီး ဆောင့ဆြှဲခေါသ်ှားတာ။ ဟိုကောငမြလေးတော့ ဘယလြိုကနွရြဈခဲ့တယ် မသိဘူး။ လူတွအရှေေ့မှာ ကနွောြ ဒရန့ဒြရန့လြေး ပါသှားတယ်။

ကနွောမြှ ဘာမှမလုပတ်ာ ဆရာတို့ရေ။ သကြားလုံးဆိုလို့ ကောကစြားလိုကမြိတယ်။ စကားလာပြောတော့ လူမှုရေးအရ တဈခွန်းနှစ်ခွန်း ပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ ဒါပဲလေ။ အဲ့ဒါကို ဒေါသူပုနထြတော့တာပါပဲ။ ကနွောကြ ဘာဖြစ်မှာတုံး။ သူစိတတ်ိုလလေေ တဟားဟား အောရြယလြလပေေေါ့။ ကနွောကြ ရယလြလေေ သူက ဒေါသထွကလြလေေ။ တရှူးရှူးနဲ့ နဂိုက အသားဖြူဆှတဆြှတလြေးဆိုတော့ မကြန်ှာတွကေို ရဲပဒေါင်းခတန်တော။

“ရှှပေုဇွနမြှာ ကူဖီးလဆြို”

“မစားဘူး”

“ဟမ်! ဆေးကြောင်းနားက အသုတစြုံအုပမြယဆြို”

“တောဘြီ”

“ဘုရားအရငဝြငမြလား ဒါဆို”

“စိတတ်ှပေူလောငန်တယ်ေ သှားလည်းအလကားပဲ”

“ဟောဗွာ! ဒါဆို ဘာလုပရြမှာတုံး မလေေးရာ”

“ပြနမြယ်.. ပြနမြယ် အိမကြိုမောင်း”

“နငကြ ကလေးလေးလားဟာ .. ကြှတ်! လိမျမာတယ် တောတ်ော့နောြ”

….. ….. …..

“ဒါဆိုလည်း ခိုတောငမြုန့တ်ီ သှားတွယမြလား၊ ဗိုကကြ အတောဟြာနတောဟ၊ နင့ဆြေးဆိုးပန်းရိုကြ လုပတ်ာက ကြာလို့စောင့န်တော၊ အူကိုလိမန်တောပဲ ဆာနတော”

“ဘာဆာတာလဲ.. ဘာဆာတာလဲ.. ဟိုကောငမြလေးနဲ့လေ နင့မြကြန်ာကြီးက ဖြီးနတော.. အဲ့တုံးက မဆာဘူးလား ဟမ်! ငါကြည့်န်တော ကြာလှပြီ.. ခုခတ်ဟောမလေးတွကလေည်း အရှကကြိုနည်းလိုကတ်ာ ဘုမသိဘမသိ ဝငရြောတာပဲ”

“ဟီးးးး”

“ဘာဟီးလဲ ငသကျ! ဘာဟီးလဲ”

(လကကြမှနတ်ယဆြရာ၊ ကားမောင်းနတေဲ့ ကနွော့န်ားထငကြို လကသ်ီးတဈလုံး ဝငလြာတယ် ဒုတကြနဲနတောပဲ)

“ဟဲ့! သောကကြောငမြလေး ကားတိုကကြုနမြယ် သောကရြမ်းလုပရြလား ခွီးးး”

နားထငကြို ပူကနဲနအေောင် အကြှေးခံလိုကရြတော့ လူက နည်းနည်းယိုငထြှကသ်ှားတယ်။ မထငမြှတထြားပဲ ခံလိုကရြတော့ ကားကို လမ်းဘေးဆှဲခလွိုကသ်လိုဖြစ်ပြီး စိတကြလည်း ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဒါနဲ့ အခွအနေကေ မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာ ရိပမြိပြီး ကောင်းကောင်းမှနမြှနခြွော့မယဆြိုတဲ့ အကြံနဲ့ အိမကြိုပဲ ပြနလြာခဲ့ရောဆိုပါတော့။ အိမရြောကတ်ော့ ကားပေါကြနေ ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြီး ဆင်းသှားတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနထြိ ကနွောကြ အေးဆေးပဲဗွ။ စိတလြည်းတိုမနပေါဘူး။ ဗိုကဆြာနတောပဲရှိတာ။ ရယခြငွန်တေဲ့စိတကြို မနည်းအောင့အြီးပြီး ပြုံးစိစိဖြစ်နတေုံးပဲ။

အိမထြဲရောကတ်ော့ သူ့ဖာသူ အဝတအြစားတွလေဲ၊ ဟိုလုပဒြီလုပတ်ှေ လုပန်တယ်ေ။ ဒုန်းဒိုင်း၊ ဂုံဂလှမတ်ှနေဲ့ ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီးတွပေေါ့ဗွာ။ ကနွောကြ ပြုံးစိစိနဲ့ ထိုငကြှည့န်တော။ ကနွော့ကြို မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငတ်ော့ဘူး။ ကနွောကြ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အနားကပသ်ှားရငကြို ရှောငရြှောငထြှကသ်ှားတယ်။ အိမထြဲမှာ ဟိုပတရြှောငဒြီပတရြှောငန်ဲ့ ဟီးဟီး။ ဒါနဲ့ သူ့ဖာသူနပေါစဆေိုပြီး လှှတထြားပေးလိုကတ်ယ်။ အနားကို မကပတ်ော့ဘူး။ သမီးလေးကို ထိန်းရင်း တွေ့တဲ့စာတဈအုပ် ကောကဖြတန်လေိုကတ်ယ်။ ကလေးကတော့ ဘာမှနားမလညသ်ေးတဲ့ အရှယဆြိုတော့ ဘာမှမသိရှာပဲ အခါတိုင်းလို ကနွော့န်ားမှာ တတောကတ်ောကန်ဲ့ ဆော့နရှောတယ်။ သူ့ကိုလည်း သောကဖြကမြလုပတ်ော့မှန်း သတိထားမိသှားကော ဘာလုပသ်လဲဆိုတော့ ကနွော့အြနားမှာ ဆော့နတေဲ့ သမီးကို အတင်းကောကခြွီပြီး အိပခြန်းထဲခေါသ်ှားတယ်။ ကလေးကိုပြေ့ရင်း အသံလေး စာစာစာစာနဲ့ ပြောလိုကသ်ေးတယ်။

“သမီး မမေေ့ဆီလာ.. ဒီနားမှာ ဆော့မနနေဲ့.. အဲ့ဒါ နင့အြဖမဟေုတဘြူး”

ရုတတ်ရကတ်ော့ ဘာလဲဟ.. ဆိုပြီး ဖြစ်သှားသေးတယ်။ နောကတ်ော့လည်း တွေးကြည့်မြိသှားတယ်။ အေးလေ နင့အြဖမဟေုတဘြူးဆိုတာ တကယလြည်း ဟုတတ်ာပဲဟာ အဟီး။ အိပခြန်းတံခါးကို ဝုန်းကနဲ ဆောင့ပြိတသ်ှားတဲ့ အလံနီသူပုနမြလေးကို ကြည့်ပြှီး ကိုင်း! ကောကခြငွသ်လောကြ ကောကစြသတေည်းဆိုပြီး လကလြွှော့ထားလိုကတ်ော့တယဗြွာ။ ကောကဖြတန်တေဲ့ မဂျဂဇင်းအဟောင်းထဲက ဝတ်ထုတိုလေးကို စိတဝြငစြားနမေိတာနဲ့ အခွိန် ဘယလြိုကုနသ်ှားမှန်းတောင် မသိဘူး။ မှတမြှတရြရ တင့တ်ယရြဲ့ “သူကလည်းသူ ကနွောကြလည်း ကနွောြ” ဆိုတဲ့ဝတ်ထုဗွ။ ဖတလြို့လည်း ပြီးသှားကော ခံတွင်းခဉွခြဉွန်ဲ့ စီးကရကတ်ဈလိပလြောကြ ကောကဖြှာရင်း ပတဝြန်းကငွကြို အကဲခတလြိုကတ်ော့ သောကကြွိုးနဲ မိုးခွုပစြပြုနပြေီဗွ။ ဗိုကလြည်း ဆာလှန်းလို့ အောင့တ်ောင့တ်ောင့ြ တောင် ဖြစ်နပေီ။ ဒါနဲ့ မထူးပါဘူးဆိုပြီး အပြငထြှကလြာခဲ့တယ်။ တရုတဆြိုငကြနေ အသားဖတမြွားများနဲ့ ခေါကဆြှဲကြောတ်ဈထုပ်၊ ကြာဆံကြောတ်ဈထုပ် ပါဆယဆြှဲလာခဲ့တယ်။ နေ့လညကြ ကူဖီးလစြားချင်တ်ယလြို့ ပြောထားတာ သတိရလို့ ဝငဝြယတ်ဲ့အပြင် သူ့အကြိုကြ ကြကမြောကသ်ီးတဈတွဲပါ ဆှဲလာခဲ့သေးတယ်။

အိမပြှနရြောကလြာတော့ သူပုနမြလေးကို ဧည့ခြန်းမှာ ငူတူတူလေးထိုငန်တောတွေ့ကရော။ အိပယ်ာထစ မကြညမြလင် ရုပကြလေးနဲ့။ ရယပြှလိုကရြင်း လကန်ောကပြဈပြီး ဖြကယ်ူလာတဲ့ဟာတွကေို ဟော့ဒီမှာကြ.. ဆိုပြီး ပြလိုကတ်ယ်။ ဆကတ်ီစားပြဲပေါြ ကြကမြောကသ်ီးတွဲကိုတင်၊ ခေါကဆြှဲကြောထြုပ်၊ ကြာဆံကြောထြုပ်၊ ကူဖီးလထြုပတ်ှကေို သူ့မကြန်ာရှေ့မှာ ဝဲပြရင်း.. ငါ့မလေေးအတွကြ စပါယရြှယလြေးတွေ ဝယလြာတာကြ ဆိုပြီး ဖားပြလိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဘာထလုပသ်လဲဆိုတော့ အထုပတ်ှကေို ဆှဲယူပြီး နံရံဆီကို ပစ်ပေါကပြလိုကတ်ယဗြွာ။ ကနွောကြ တကိုယလြုံးတုနန်အေောင် ဗိုကတ်အားဆာနလကြေန်ဲ့ စားမလာပဲ.. သူကိုချော့ရင်း တူတူစားမယ်..ဆိုတဲ့ စိတန်ဲ့ အောင့ပြှီး ပါဆယထြုပလြာတာကို အဲ့လိုကြီး အလုပခြံလိုကရြတော့ ဒေါသက ထိန်းမရတော့ဘူး။

“ဟာကြာ!”

လို့ တဈခွန်းပဲပြောပြီး ဘယဖြကလြကကြကိုငလြာတဲ့ မုန့ည်ှင်းခဉွထြုပန်ဲ့ ဟင်းခွိုရညထြုပကြို နံရံဆီ ဂွမ်းဆို ပစ်ပေါကလြိုကကြရော။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဘာမှမဖြစ်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပမယေ့ြ ဒေါသက ထွကပြှီဆို မရဘူးဗွာ။ နံဘေးနားမှာရှိတဲ့ ကုလားထိုငတ်ဈလုံးကို ခွထေောကန်ဲ့ အားရပါးရလှှဲပြီး ကနခြွိုးလိုကကြရော။ သူ့ကိုတော့ လကဖြွားနဲ့ မထိပါဘူး။ (ကနွော့ဘြဝမှာ ဘယမြိန်းမကိုမှ လကန်ဲ့တောင် မရှယဖြူးခဲ့ပါဘူးဗွာ) အဲ့လို ရုတတ်ရကြ ဒေါသကို မထိန်းနိုငတ်ဲ့ အကငွ့ကြ မကောင်းဘူးဗွ။ ကနွောလြည်း သိပါတယ်။ (ကိုရှှဘလေည်း အကြိမကြှိမ် ကနွော့ကြို ဆုံးမဖူးတယ်။ ဆငခြှငတ်ုံတရားမရှိ လွှောကလြွှောကလြုပလြှန်းလို့) ဒါပမယေ့ြ ခကြခြငွြး ကိုယ့အြကြောင်းကိုယသ်ိနတေော့ သူ့ရှေ့မှာ ဆကရြပမြနတေော့ပဲ အိမရြှေ့ဆငဝြငအြောကကြို ထွကလြာခဲ့ပြီး ဆေးလိပထြိုငဖြှာနမေိတယ်။ ၁၅ မိနဈလောကန်တေော့ ကနွော့အြကငွ့အြတိုင်း ရချိုးခန်းထဲဝင် ရအေေးအေးတွကေို ခေါင်းကနေ တဗှမ်းဗှမ်း လောင်းခပြှီး ခွိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြး စိတကြှညလြငပြှီး အေးမှသှားတယ်။ ရဝသှေားတော့မှ ဒေါသက ကင်းစငသ်ှားတယ်။ ရသေုတပြှီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှင်းခေါင်းစွပကြယွန်ဲ့ သော့တံဆိပ် ပုဆိုးအပြာအဟောင်းတဈထည် ကောကစြှပ် ခွံထဲမှာ ခေါကတ်ုံ့ခေါကပြှန် လမ်းလွှောကရြင်း မေ့ကို ဘယလြိုပြနခြွော့ရမလဲ စဉြးစားခန်းဝငန်မေိတယ်။ ခုနက ကနွောထြပြီး ဝုန်းဒိုင်းကြဲမိလိုကတ်ာ သူလန့သ်ှားလောကပြှီဗွ။

အိမထြဲပြနဝြငလြာတော့ သူတို့သားအမိနှစ်ယောကကြို ဧည့ခြန်းထဲမှာတွေ့တယ်။ သမီးလေးက အိပယ်ာဝငခြါနီး ထုံးစံအတိုင်း တအီအီနဲ့ ဂွီကနွပြေီ။ မကေ ရမေိုးခွိုးပြီးဟနန်ဲ့ သနပခြါးရကြေဲလေးပြတ် ဆံပငကြို မှင်းမှီးလေး နောကစြေ့မှာခညွြ၊ အိမန်ရင်ေး ဘလောကဈြအပြာ၊ ထမီတပတန်ှမ်းလေး လဲထားနှင့တ်ယ်။ မကြန်ှာက မကောင်းဘူး။ နှမ်းဖတဖြတကြလေးဖြစ်နတော မှငရြတယ်။ အခါတိုင်းဆို ကလေးကို ကနွောခြွော့သိပန်ကြကေိုး။ ခုဟာက သူ့လကထြဲမှာ ကော့လှနကြော့လှနန်ဲ့ ဂွီကနွတေော့ အတင်းချော့ရင်း ခဏနတေော့ သူတို့သားအမိထိုငန်တေဲ့ အရှေ့မှာ ရပပြှီး ခပတ်ညတ်ည် လကပျိုကကြှည့န်တေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို ညှိုးငယင်ယလြေးနဲ့ တဈခကြမြော့ကြည့်ရြင်း..

“တိတပြါ သမီးရယ်.. လိမျမာပါတယ်.. သမီးမှာ အဖမရှေိသလို မမေေ့မှာလည်း အားကိုးအားထားမရှိ တဈကောငကြှှကမြို့ အားငယရြတဲ့အထဲ .. မဆိုးပါနဲ့တော့ကြယ်.. ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့ဘူးကြယ် မမေေ ငိုချင်လြာပြီနောြ..”

အဲ့လိုပြောရင်း ငိုပါလရေောလားဗွာ။ (တမင် ကနွော့ကြို ခွှဲမှန်း နောကမြှပြနစြဉြးစားမိပမယေ့ြ) အဲ့ဒီတုံးကတော့ ကနွော့ရြငထြဲ ကဉွကြနဲဖြစ်သှားပြီး သူ့လကထြဲက သမီးလေးကို ဆတကြနဲဆှဲပြေ့ … သမီးနဲ့အပျိုင် တဟင့ဟြင့ရြှိုကန်တေဲ့ မမလှေလှေလေးကိုပါ ရငခြှငထြဲဆှဲထည့ပြှီး ချော့ရတော့တာပေါ့ဗွာ။ အမလေး ချော့တော့မှ ငိုလိုကတ်ာ အာဗှဲနဲ့။ ဂွီကနွတေဲ့ သမီးတောင် တိတသ်ှားတယ် ဟီး။ ဘာစကားမှမဆိုပဲ တဟင့ဟြင့န်ဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ မကြန်ှာအပပြှီး ရှိုကန်တေဲ့ မေ့ကို ကနွောကြွောလေးပြတ်၊ တဈဖကကြ သမီးကိုပြေ့ပြီး ချော့၊ အဲ့လိုလုပရြင်း သမီးက အိပပြွောသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ မေ့ကို အသာလေးဆှဲခွာလိုကရြင်း သမီးကို သှားသိပလြိုကမြယလြို့ အမူအရာပြရင်း အိပခြန်းထဲကို ကလေးပြေ့ရင်း ထထွကလြာခဲ့တယ်။ ကလေးသိပပြှီး အိပခြန်းထဲက ထွကလြာတော့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ မေ မရှိတော့ဘူး။ ဘယမြွားရောကသ်ှားဘာလိမ့ဆြိုပြီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်လြုပန်တေုံး ငိုထားလို့ မကြန်ှာက သနပခြါးရကြေဲပြတထြားတာလေးတွေ ပကြန်တေဲ့ ရုပကြလေးနဲ့မီးဖိုခန်းထဲက ထွကလြာတယ်။ လကထြဲမှာလည်း ကြှရညေသ်ုတဇြလုံကြီးတဈလုံးကိုငလြို့။ လကတ်ဈဖကကြ ရနှေေးကြမ်း မတခြှကလြေးနဲ့။ ဆကတ်ီခုံပေါြ တူတူထိုငရြင်း ကနွော့ကြို ဇလုံထဲကဟာတွေ ခွံ့မယ် လုပတ်ော့မှ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခေါကဆြှဲကြောတ်ှဗွေ။

“ဟောဗွာ.. အောကပြှုတကြထွားတာတွမလေား ငါ့ကောင်.. ဘယလြိုလုပကြောင်းမှာတုံး”

“ကြာဆံကြောထြုပပြဲ ပေါကသ်ှားတာ.. ခေါကဆြှဲကြောကြ ဘာမှမဖြစ်သှားဘူး.. မောငဗြိုကတ်အားဆာနတောမလား.. ဟ!”

ဆိုပြီး ခွံ့လာလို့ စားလိုကရြတယ်။ ကောင်းထွာဗွာ။ ကနွော့ကြို တဈလုတခြှံ့လိုကြ၊ သူတဈလုတစြားလိုကြ။ ရနှေေးကြမ်းလေး မှုတသ်ောကလြိုကကြှနဲ့ မှိနလြိုကတ်ာ။ စားသောကပြှီးစီးသှားကြတော့မှ အိမတ်ံခါးတွပေိတ်၊ ခွလကေဆြေး၊ မကြန်ှာသဈ၊ သှားတိုကြ၊ အိပယ်ာဝင်၊ အဲ့ဒီတော့မှ အချော့ဇာတလြမ်းလေးက စရတော့တာ ဆရာတို့ရေ ဟီဟိ။ ဆံပငတ်ှခညွေထြားတဲ့ ကြိုးလေးကို ဖြုတပြေး၊ သာသာလေးပြေ့ပြီး ကုတငပြေါကြိုတငပြေး၊ ကိုယပြါ ကုတငပြေါရြောကမြှ ကိုယလြုံးအိအိထွေးထွေးလေးကို ပြေ့၊ နဖူးလေးကို မေးစိနဲ့ပြတ်၊ လကမြောင်း ချောချောအိအိလေးတွကေို ပြတပြေး၊ အင်ျကြီအောကကြနလွှေိုပြီး ကြောပြတပြေး၊ ခွထေောကတ်ဈချောင်းနဲ့ခွ၊ တငပြါးကိုခွိတပြှီး အတင်းကိုယ့ဖြကကြိုဆှဲထား.. အဲ့လိုအငထြရိုလေးတွေ ဝငပြှီးတော့မှ.. မကြန်ှာချင်ြးကပ် မကြလြုံးချင်ြးစိုကကြှည့ပြှီး…..

“မလေေး မောင့ကြိုစိတဆြိုးလားဟင်”

“ဟင့အြင်း! မကေ အရငပြှူနာလုပမြိတာပါ.. မောငသ်နားပါတယ်.. တနကေုန် ဗိုကဆြာဆာနဲ့ လှိမ့ခြံနရရှောတယ်”

“မောင် ဟိုနေ့လညကြ ဥဈစာလေ.. အဲ့ဒါ ဘုရားစူးပါဗွာ .. ဘာမှမဟုတပြါဘူး ငယင်ယကြ မောငပြှတော ရှုပတ်ာကြောင့ြ မေ အခုထိ မောင့ကြို မယုံနိုငဘြူးဖြစ်နတောနမယ်ေ”

“ဟုတပြါဘူး မောငရြာ.. ငါက ကလေးအမတဈေခုလပကြှီးဟာ… နင် အဲ့လိုကောငမြလေးတွနေဲ့ စကားပြောတာမှငတ်ော့ အရမ်းအူတိုမိတာ.. ဘာမှမဟုတမြှန်းသိတယ် ဖြရှင်ေးစရာမလိုဘူး”

“ခွီးး နင့ဖြာနင် ကလေးအမမကေလို့ ဘာကြီးဖြစ်နနေေ.. ဘယကြောငမြလေးမှ နင့လြောကမြလှပါဘူး.. အဲ့ဒီဆိုငထြဲမှာရှိနသမွှေ မိန်းမတွေ နင့ခြှဖြေား တဈယောကမြှ မမီဘူး.. အကုနလြုံး နင့ကြိုငေးနတော”

“အပိုတွကြယ်ေ.. မေ့အသကြ ၂၇ နှစ်ရှိပြီဟ .. ဘယလြောကလြှတယပြှောပြော.. အိုနပေါပြီ.. အပျိုလေးတွနေဲ့ နှိုင်းလောကစြရာမရှိတော့ပါဘူး မောငရြာ”

“အို! ငါကလည်း အပျိုပေါကလြေးတွေ ကြိုကတ်ာမှမဟုတတ်ာ.. မေ သိတယမြလား ငါ့စိတ်တဇကို ဟာဟ”

“အနတ်ီလေး ဝငန်ီရဲ့ ကောငပြေါကစြလေး ဖိုးသကြ လား”

“ဟုတပြါ့ ခုတော့ မမလေေးရဲ့ ကောငလြေးဖိုးသကပြေါ့ကြာ ကိုင်း ကြစေို့ကြာနောြ”

“အင်းပါ နေ့လညကြ မောင့ကြို ပိတထြိုးလိုကမြိတာ ဘှာတေးကြာ.. ခစွလြို့ထိုးမိတာနောြ သနားပါတယ် တောတ်ောန်ာသှားသေးလား”

“နာပါဘူး အေးဆေး”

အဲ့လိုလေးတွေ အပြနအြလှနပြှောရင်းနဲ့ ကနွောကြ ထထိုငလြိုကပြှီး မေ့ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကပြှီး နရောယူလိုကတ်ော့တာပါပဲ။ ဟင် မင်းတို့ဟာကြီးက ဘယလြိုကြီးလဲလို့ မေးချင်န်ကြပြေီလား ဟီးဟီး။ အမှနကြ ဒီလိုဗွာ။ အပေါကြရေးပြခဲ့တဲ့ စကားတွေ အပြနအြလှန် ပြောနကြတေုန်းကတည်းက ကနွော့လြကတ်ှကေ သူ့ခွိုဗူးတွကေို ပြတသ်ပခြွနသေလေို၊ ထမီလေးကို ဖြလွေော့ပြီး အဖုတကြို နှိုကန်တောကိုးဗွ။ သူ့လကကြလည်း ကနွော့ပြုဆိုးစကို ဆှဲဖြပြေီး အောကကြ ကနွော့ဒြုတကြို လွှောတိုကပြှီး ဆော့ကစားပေးရင်း ပြောနကြတောလေ။ အပေါကြ စဈပြငှေိမ်းရေး ကမ်းလှမ်းခကြတ်ှေ အပြနအြလှနကြှငှောပြီးတဲ့အခွိနမြှာ အောကကြ စဈတိုကဖြို့ အသင့ဖြစ်နပြေီ ဟဲဟဲ။ အဖုတလြည်း အရညရြှှဲနသလေို၊ ဒုံးပြံကလည်း မိုးပေါထြောငပြှီး နီရဲတင်းပြောငန်ပြေီ။ ဒူးထောကပြှီး အဖုတဝြတေ့ အသာဖိထည့လြိုကတ်ာနဲ့ အေးဆေး လမ်းကြောင်းအတိုင်း အိကနဲပဲ။ မကလေည်း အောကကြနေ ပြနကြော့ပေးရင်း ကနွော့လြကန်ှဈဖကကြို အတင်းဆှဲပြီး ဘလောကဈြအင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကရြင်း ဗလာဖြစ်နတေဲ့ ရငန်ှဈမှှှာအပေါတ်ငပြေးတယ်။ ခွိုဗူးကိုငရြင်း ခစွပြေးပါပေါ့ ဟီဟိ။

ဟဲဟဲ! ဒီစာကိုဖတန်တေဲ့ ညီအဈကိုတွထေဲမယ် အိမထြောငသ်ညတ်ှပေါမှာပါ။ ရနဖြစ်ကြ၊ သတကြှပြီး.. ငိုပြုရာကနေ အခုလို ချော့ရင်းမော့ရင်း အဆငပြှသှေားလို့ ပြနခြစွကြှရင်း အုပရြတဲ့ အရသာက သိပကြောင်းတယဆြိုတာ ခငဗြွားတို့သိပါတယလြေ။ ဟုတတ်ယမြလား။ မဆီမဆိုငတ်ှေ ထထပြောတတတ်ဲ့ သူငယခြငွြးတဈယောကကြိုတောင် သတိရမိသေးတယ်။ အဲ့ဒီလို ရနဖြစ်ရာက ပြနတ်ည့ပြှီး အုပရြတဲ့ အရသာကို ဘာပြောလဲဆိုတော့ အဲ့ဒီအရသာမွိုးကို ကြကသ်ားအုန်းထမင်းနဲ့ မလဲဘူး ဆရာတဲ့ ဟီး။ အီစိမ့န်အေောင် ကောင်းခကြမြွား ပြောပါတယ်။

အများကြီး ထပပြှောပြစရာ မကနွတ်ော့ပါဘူး။ ကနွော့ကြို သူတောတ်ောခြစွမြိသှားမှန်း ကနွောရြိပမြိခဲ့သလို ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း အပေါမြှာ ပြောခဲ့သလို သူနဲ့ကနွောြ ညားနတောလို့တောင် ထငန်မေိပြီဗွ။ တကယဆြို အဆငမြပြစရော ဘာမှလည်းမရှိပါဘူး။ အငမြတနခြစွတ်ဲ့ ငယသ်ူငယခြငွြးတွေ။ အူမကစ ခွေးခါးမကနွြ အကုန် တဈယောကအြကငွ့ြ တဈယောကြ စိတအြကုနထြှင်းဖောကမြှငန်တေဲ့သူတွပေဲဟာ။ ကနွောြ ဘယလြိုခံစားနရသေလဲ။ သူ့စိတထြဲ ကနွော့ကြို ဘယလြောကတ်ှယတ်ာနပြေီလဲ ရိပမြိနကြပြေီပဲဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ ဘဝမှာ မွှောလြင့တ်ိုင်းလည်း ဖြစ်မလာတတတ်ာတွေ အများကြီးပဲမဟုတလြား ညီအဈကိုတို့ရာ။ အမှနကြ ကနွော့ဖြကကြ အရူးအမူးဖြစ်လာရတာလည်း သူ ကနွော့အြပေါြ ဆကဆြံလာတဲ့ပုံစံတွကြေောင့ဆြိုလည်း မမှားဘူးရယ်။

ဘယလြိုတွလေဲဆိုတော့ကာ ဥပမာ အဲ့ဒီရနဖြစ် စိတကြောကြ သတကြှတဲ့နေ့ပြီးတော့ နောကတ်နေ့မနကြ သူ့ကို အလုပလြိုကပျို့တယဆြိုပါတော့။ ကားပေါကြ ဆင်းခါနီးမယ် ထုံးစံအတိုင်း အပြုံးခွိုခွိုလေးနဲ့ ကနွော့န်ဖူးကို မှှေးမှှေးပေးရင်း

“အိမကြိုတန်းပြနန်ောြ ဟေ့ကောင်!”

ဆိုပြီး ပြောလာတော့

“ဟေ့အေး! ပြနသ်ေးဘူး မနေ့က ကောငမြလေးနဲ့ တွေ့စရာရှိသေးတယ်”

လို့ ပြောငခြွောခြွောလြုပရြင်း နောကလြိုကတ်ော့ ရုတတ်ရကြ ဒေါသ ထောင်းကနဲ ထွကလြာဟနလြေးနဲ့ ကနွော့ရြှပအြင်ျကြီရငဘြတကြို လှမ်းဆုပကြိုငပြှီး ဆောင့ဆြှဲလာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခကြခြငွြးဆိုသလိုပဲ ဒေါသမကြန်ှာလေးက အရောငမြှိနကြသွှားရှာတယ်။ သကပြှင်းလေး ခပတ်ိုးတိုးခတွယ်။

“နငတ်ကယလြုပရြငလြည်း ငါဘာမှမတတန်ိုငဘြူးပေါ့ မောငရြယ် ..”

တဲ့။ အဲ့ဒီစကားတွကေို သူ့မကြဝြန်းညိုညိုလေးတွနေဲ့ ဆှေးရီရီလေး ကနွော့ကြို ငေးကြည့်ရြင်း အသံတုနတ်ုနရြီရီလေးနဲ့ ပြောလာတယဗြွာ။ ပြောပြီးတာနဲ့ မကြန်ှာကို အပေါအြတင်းမော့ထားတယ်။ (ငယင်ယကြတည်းက တဈခုခု စိတထြိခိုကစြရာကြုံလာတိုင်း မကြရြညကြတွော့မယဆြို သူလုပတ်တတ်ဲ့ အကငွ့လြေ)

“မေ ဟေ့ကောင်! တောတ်ော့ ငါအလကား လွှောကစြနတော သိရဲ့သားနဲ့ အရူးမလေး..”

လို့ပြောရင်း ကနွော့စြိတထြဲ သနားစိတတ်ှေ လွှံတကလြာလို့ အတင်းဆှဲဖကပြှီး ချော့လိုကမြိတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ဒင်းကလေးက မကြရြညတ်ှရဈေဝဲနတေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ပြုံးရင်း

“သိပါတယ်.. ငါအရမ်းဝမ်းနည်းသှားလို့ဟ ..”

ဆိုပြီး ခွှဲခွှဲလေးပြောရင်း ကနွော့ကြို အကြာကြီးစိုကကြှည့န်တတေသ်ေးတယဗြွ။ တောတ်ောခြစွစြရာကောင်းတဲ့ ကောငမြလေးနော့ြ။ ဒီလောကခြစွန်ကြမှေတော့ ဘာလိုသေးလဲပေါ့။ ပြဲကသိမ်းနပြေီပဲဟာ။ လိုတိုရှင်းဆကပြှောရရင် တောကို ခဏပြနသ်ှားတဲ့ မေ့အဒေါြ ဒေါကြှီး ပြနရြောကလြာပါတယ်။ ကနွောတ်ို့ ခါတိုင်းလို တူတူအိပလြို့မရတော့ဘူးပေါ့။ လူကြီးအရှေ့မှာဆိုတော့ အနအထေိုင် ဆငခြှငရြတာကိုး။ ဒေါကြှီးပြနမြလာခင် တဈရကန်ှဈရကလြောကမြှာ လှတလြှတလြပလြပ် အားရအောင် ခစွလြိုကကြှမယဆြိုပြီး သောင်းကနွြးကြသေးတယ်။ ပြနလြည်းရောကလြာကော တဈရကန်ှဈရကလြောကတ်ော့ ကိုယရြှိနသ်တလြိုကကြှတာပေါ့လေ။

ရကန်ည်းနည်းကြာလာတော့ ဟိုဟာမလုပရြတာထကြ တူတူမအိပရြတာကို တဈမွိုးကြီးဖြစ်လာကရော။ ညားခါစလငမြယားတွေ ခွဲအိပရြတဲ့အခါ ဖြစ်တဲ့ ခံစားခကြမြွိုးဖြစ်မယ် ထငတ်ာပဲ (ကိုယလြည်း အိမထြောငမြကဘွူးသေးတော့ သချောတော့ မပြောပြတတပြါဘူးလေ ဟီဟိ) ဒီတော့ အမွိုးမွိုးကြံရတော့တာပေါ့။ ခွာတိတလြေး ခွာတိတမြလေးတွေ ညဖကလြူခွတေိတမြှ ခွိန်းတွေ့တာလိုတွေ လုပကြုနကြှရော။ ညသန်းခေါင် ဒေါကြှီးနဲ့ သမီးလေး (သူတို့က တဈခန်းသပသ်ပ် အိပကြှတာ) အိပမြောကနွတေဲ့အခွိနလြောကမြှ မေ့အခန်းထဲ ကနွောြ တိတတ်ိတကြလေးခိုးဝငပြှီး တူတူအိပရြတာမွိုး (မနကမြိုးလငခြါနီးမှ အသာလေးထပြီး ကိုယ့အြခန်းထဲ ကိုယပြှနလြဈရတာတော့ ကသိကအောကန်ိုငတ်ယဗြွာ) ဟိုဟာ လုပတ်ာတောင် ခါတိုင်းလို စိတရြှိတိုင်းမလုပရြဲဘူး။ ကြိတပြှီး ကပတ်ှန်းလေးဆှဲ၊ ကုတငပြေါမြှာ ဝုန်းရင် အသံတွထွကေမြယစြိုးတော့ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ နှစ်ယောကလြုံး မတတ်ပရြပပြှီး မောတ်ောဆြပရြတာမွိုးလေးတွပေေါ့။ သိပအြဆငမြပြပမေယေ့လြို့ ရငသ်ိမ့တ်ုနဖြီလငလြေးတော့ အရသားဗွ။ ခိုးစားရတာဆိုတော့လေ ဟိဟိ။

နေ့စဉရြကဆြကကြှီးလည်း မေ့အိမမြှာ ဆကန်နလေေို့ မဖြစ်သေးတော့ တဈပတကြို ၂ ရကြ ၃ ရကြ ကိုယ့အြိမကြို ပြနအြိပရြသေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကနွော့ရြောဂါက စတော့တာပဲ။ မေ့ကိုယလြုံးအိအိထွေးကို ဖကမြအိပရြတဲ့ညတွေ၊ မေ့ကိုယန်ံ့သင်းခွိုခွိုလေး မရတဲ့အခါ၊ မေ့ ဆံပငရြှညလြေးတွထေဲ မကြန်ှာအိပပြှီး မအိပရြတဲ့အခါ၊ တရေးနိုးလာတိုင်း ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ မကြလြုံးလေးမှေးထားလကြြ မှိန်းနရောက ကနွော့ြ ရိပပြှီးစ အငုတကြလေးတွေ ထွကန်တေဲ့ မေးဖြားက စူးရှရှကို လကဖြဝါးလေးနဲ့ မလှမြေးပြတတ်ာကို မခံရတော့တဲ့အခါ၊ ရောငန်ီလာခါစ အလင်းရောငအြောကမြှာ လှချင်တ်ိုင်းလှနတေဲ့ ကပိုကရိုမကြန်ာဝိုင်းစကစြကကြလေးကို မမှငရြတော့တဲ့ မနကခြင်းတွမှော ကနွောြ နမရေထိုငမြရတွေ ဖြစ်လာတတခြဲ့ပြီဗွာ။ ပြေ့ဖကထြားရာက လှှတထြှကသ်ှားတိုင်း မကြလြုံးလေးမဖြင့ပြဲ ဟင့အြင်းကြာ.. ဖကထြားပါ.. ဘယရြောကသ်ှားတာတုံးလို့ ကယောငကြတမ်းအောတ်တတ်ဲ့ ကောငမြလေးရှိတဲ့ အိပယ်ာထဲမှာ မဟုတမြှန်း သိလိုကရြတဲ့အခါတိုင်း ကနွောြ ချောကခြှားစပြုလာပြီ။ ကြကအြိပကြှကန်ိုးတွဖြစ်ေပြီး မနကလြင်းတာနဲ့ ရမေိုးခွိုးပြီး မေ့ဆီပြေးတော့တာပါပဲ။

မနကစြာတူတူစားရင်း ဒေါကြှီးအလဈမှာ မေ.. ငါတဈယောကထြဲအိပတ်ာ အိပလြို့ကောင်းကောင်းမပြောတ်ော့ဘူးဟာ ရူးတော့မယလြို့ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ပြောမိတော့ မကလေည်း တူတူပဲမောငလြို့ အိပရြေးပကြထြားတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ညှိုးငယင်ယလြေး ပြောတတလြာတယ်။ အဲ့ဒီနေ့မွိုးဆို သူ့ကိုအလုပ် လိုကပျို့တော့ သူ့အလုပတ်ိုကအြရောကမြှာ ခဏစောင့ြဦးဆိုပြီး ကားပေါကြ ဆင်းသှားတယ်။ ၁၅ မိနဈလောကကြှာတော့ ပြနထြှကလြာပြီး မောင့ြ အိမကြိုမောင်းတဲ့။ ဟမ်! အလုပကြ ဘယလြိုလုပမြှာတုန်း ဆိုတော့ နေ့လညမြှပြနလြာမယဟြာ လွှာမရှညန်ဲ့ ငါက သူဌေး ဘယသ်ူ့မှဂရုမစိုကဘြူး.. မှနမြှနမြောင်းကြာ မောငန်ဲ့ တူတူဖကအြိပခြငွန်ပြေီတဲ့။

ကနွော့အြိမရြောကသ်ှားတာနဲ့ အိပခြန်းထဲတန်းသှားကြတာပဲ။ အိမကြှီးတဈခုလုံး ဘယသ်ူမှ မရှိဘူးဆိုတော့ကာ အရငလြို လှတလြှတလြပလြပ် မခစွရြတော့တာကို အတိုးခပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်း တဈခါလောကြ ခစွလြိုကကြှသေးတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး အဝတတ်ှေ အကုနခြွှတပြှီး တကိုယလြုံးနမ်းစုပ် တဟင်းဟင်း အောင်ှီးရင်း၊ ကနွော့ကြုတငစြောင်းပေါြ သူ့ကိုပြေ့တငပြှီး အသားကုန် ဆောင့ြ၊ ခေါမြကြားအောမြကြား ခွံဝင်းထဲက အိမဆြိုတော့ စိတကြိုလှှတခြလွိုကပြှီး လေးဖကထြောကြ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို ဆှဲပြီး တအားကြမ်းကြမ်းဆောင့ြ မေ့ဖငဖြှေးဖြေးကြီးတွကေို လကန်ဲ့ပြတသ်ပဆြုပခြွလေိုကြ၊ လကဖြဝါးနဲ့ မနာအောင် ခပစြပစြပကြလေး တဖန်းဖန်းရိုကရြင်း ပါးစပကြ အောခြငွတ်ာတွအေောြ (မေ ကလည်း ခုမှ လှတလြပသ်ှားတယဆြိုတဲ့စိတန်ဲ့ အသားကုနဆြောင့ခြိုင်းပြီး သူကိုယတ်ိုငကြပါ အသအေောတ်ာ ဆူညံနတောပဲ) ပြီးသှားတော့မှ အဝတတ်ှတေောင် ပြနမြဝတန်ိုငတ်ော့ပဲ နှစ်ယောကစြလုံး ဖငတ်ုံးလုံးလေးတွနေဲ့ ဖကရြင်း အိပပြွောသ်ှားကြတော့တာပေါ့။

တဈနာရီကြောကြွောလြောကြ မှေးလိုကကြှပြီး ပြနန်ိုးလာကြတော့မှ အိပယ်ာထဲမှာ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ခပတ်င်းတင်းဖကရြင်း ကြနပေန်ှဈသိမ့န်ကြတေယ်။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ မကြန်ှာလေးအပန်ရတေော့ သူက ကြညန်ူးနသလေို၊ မေ့ကြောပြင်၊ လကမြောင်း ချောအိအိလေးတွကေို ပြတသ်ပရြင်း သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ခွထားရတော့ ကနွောလြည်း ကြနပေန်တောပေါ့။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ပြုံးပြီး စိုကကြှည့လြိုကြ နမ်းလိုကန်ဲ့ ဇိမတ်ှေ့လိုကတ်ာဗွာ။ (ခုပြနပြှောရင်းနဲ့တောင် လှမ်းလာပြီ အဟင့ြ)

ကနွောပြှောသလိုပဲလေ လူမရှိသူမရှိ နှစ်ယောကထြဲကမျဘာလေးဆိုတော့ ထပသ်ောင်းကနွြးကြပြနသ်ေးတာ။ အိမအြပေါထြပတ်ကတ်ဲ့ အတွင်းလှကေားမှာ လကထြောကပြေးပြီး အနောကကြအုပတ်ာတို့၊ ဧည့ခြန်းထဲသှားပြီး သူ့ကို ဆကတ်ီခုံမှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် ပေါငကြားခိုင်းထားပြီး ကနွောကြ ခွေးခွလေေးနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါြ စိတပြှနပြေေ ထိုငပြှီး အဖုတလြကြပြေးတာတို့၊ အိမထြဲသှင်းထားတဲ့ ဒေါကထြောကထြားတဲ့ ယောကြာြးစီးဆိုငကြယပြေါြ တကခြှပြီး လုပကြှတာတို့ (ပြောရင်းနဲ့ မကြစြိထဲ ပြနမြှငလြာပြီး ရယခြငွလြာပြနပြှီ။ ကနွောတ်ို့ တောတ်ောဆြိုးခဲ့တာဗွာ ဟီး) ဧည့ခြန်းစားပြဲပေါြ သူ့ကို ပကလြကတ်ကအြိပခြိုင်းထားပြီး ရငဘြတပြေါကြ ကနွောကြ တကခြှ၊ သူ့ခွိုဗူးဝါဝင်းဝင်းကြီးနှစ်ခုနဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို ညှပခြိုင်းထားရင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပတ်ာတို့၊ အဲ့ဒီစားပြဲပေါမြှာပဲ ကနွောကြ ပကလြကအြိပပြှီး မကေ ဆံပငရြှညလြေးတခါခါနဲ့ မှင်းတက္ကစီးခိုင်းတာတို့ .. အဲ့လိုမွိုး ရှုပရြှကခြတန်အေောငကြို သောင်းကနွြးကြတာဗွ။ လုံးဝ အီစိမ့သ်ှားပြီး ဝသှားမှ နှစ်ယောကသ်ား ကနွော့အြိပခြန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားကြပြီး မောမောနဲ့ အိပတ်ော့တာပေါ့။ နေ့ခင်း ၂ ခကြကြွောြ ၃ ခကြလြောကမြှ တူတူလူးလဲထ၊ ရလေေးဘာလေးခွိုးပြီး သူ့အလုပကြို ပြနလြဈကြတော့တာ။ ကနွောလြည်း တခါထဲ ထိုငစြောင့ပြှီး ပြနကြှိုလာခဲ့တာပေါ့။ မေ့ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ နှစ်ယောကသ်ား အလုပရြှုပလြာသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ဟိဟိ။

ဒါတောင် မိုးခွုပလြို့ ညစာ စားသောကပြှီး၊ သူက သူ့ဖာသာ စာရင်းဇယားနဲ့ အလုပရြှုပ်၊ ကနွောကြ သတင်းလေးဘာလေးထိုငကြှည့ရြင်း ပငွြးလာလို့ ပြနတ်ော့မယ့ဟြနန်ဲ့ ထိုငရြာက ထလိုကရြင် သူ့အလုပစြားပြဲကနေ လှမ်းကြည့်ပြှီး မကြန်ှာရိပမြကြန်ှာကဲက မပြနန်ဲ့ဆိုပြီး လုပပြှလာသေးတာ။ ဒီမှာ အိပမြှာလိုလို ပြနမြှာလိုလိုလုပန်ရောက ဒေါကြှီးတို့ အိပသ်ှားမှ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အိမတ်ံခါးတွေ လိုကပြိတလြိုကပြှီး မေ့ အိပခြန်းထဲ လဈကနဝင်ေ အိပယ်ာထဲကနေ စောင့န်လေိုကတ်ော့တာဗွ။ ခဏနတေော့ ခွလကေဆြေး၊ သှားတိုကြ မကြန်ှာသဈပြီးတဲ့ မကေ အသာလေး အိပခြန်းထဲဝငလြာ အတွင်းခံလေးတွခွှတေခြွ၊ စွပကြယွအြပါး၊ ထမီအပါးလေးကောကဝြတပြှီး ကနွော့ရြငခြှငထြဲဝငလြာတော့တာပဲ။ နေ့လညကြ အားရအောင် လုပထြားကြပြီးသားဆိုတော့ ဘာမှမလုပတ်ော့ပါဘူး။ ၀ နကြပေါပြီ။ ဖကပြှီးအိပခြငွတ်ာပါဆိုနမှဗွော။ တဈယောကန်ားရှကန်ား တဈယောကပြါးစပလြေးကပပြှီး တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ ခစွစြကားလေးတွေ ပြောလိုကြ၊ အသံမထွကအြောင် ကြိတပြှီး ရယလြိုကြ၊ စလိုကြ၊ နောကလြိုကြ ကလေးတွလေုပပြှီး တင်းတင်းဖကရြင်း အိပပြွောသ်ှားကြတာပဲ။ (မိုးလင်းခါနီးတော့ လင်းဆှဲကြိတဆြှဲလေးတဈခါ ထဆှဲတယဗြွ ဟီး။ ဆှဲတယဆြိုတာကလည်း ကနွောကြ ဆှဲချင်လြို့ မဟုတပြါဘူး။ ကနွောြ ဆတကြနဲ လန့န်ိုးလာပြီဆို ဒင်းက ကနွော့ဟြာကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပပြီး သောင်းကနွြးနပြေီကိုး။ ဒီတော့လည်း အိပခြငွမြူးတူးနဲ့ ထဆှဲရတော့တာပေါ့။ လုပခြငွလြှန်းလို့တော့ မဟုတဘြူးပေါ့လေ ငှဲ)

ဒီလိုအခွနတွေေေ ဖြစ်နပြေီဆိုတော့ကာ ရှေ့ဆကမြလှယတ်ော့ဘူး။ မလှယတ်ော့ဘူးဆိုတာက ဒေါကြှီးရှေ့မှာလဗွော။ သူ့အဒေါရြှေ့မှာ ကနွောတ်ို့ အဲ့လိုဖြစ်နတောကို လူကြီးက တနေ့နေ့တော့ သိသှားမှာပဲ။ အမှနကြ ရိပတ်ောငရြိပမြိနပေါပြီလို့ ထငပြါတယ်။ ဒီလောကြ မူပကြန်ကြတော။ ဒေါကြှီးအနနေဲ့လည်း ကနွောြ ဝငထြှကန်တောကို သဘောအကသွားပဲ။ သားလေးဖိုးသကဆြိုတာ ပါးစပဖြွားကမှ မခတွာလေ။ ဟိုးအရငကြတည်းက ကနွော့ကြို တူသားနောငမြယလြို ခစွလြာတဲ့ အဖြားကြီးပဲဟာ။ ကနွောလြည်း ဒီလိုတိတတ်ိတပြုန်းဖြစ်နရတော မကြိုကခြငွတ်ော့ဘူး။ ယူလိုကခြငွပြှီဗွာ။ လမ်းပေါမြှာ လလှေှင့န်တေဲ့ ကနွော့ဘြဝကိုလည်း အဆုံးသတခြငွပြှီ။ အရေးကြီးဆုံးအခကြကြ ကနွောြ မေ့ကို ရငန်င့အြောင် ခစွမြိနပြေီကောဗွာ။ တဈခုလပကြလေးတဈယောကအြမေ ချောချောလေးအရှေ့မှာ မားမားရပပြှီး တဈဘဝလုံး စောင့ရြှောကခြငွန်ပြေီ။ ညအိပတ်ိုင်း ကနွော့ရြငခြှငထြဲကို ငုံ့ကြည့်လြိုကရြင် အဲ့ဒီအပြဈကင်းစငတ်ဲ့ မကြန်ှာဝိုင်းစကစြကကြလေးကို အမြဲမှငခြငွန်ပြေီဗွာ။ ဒါနဲ့ သိပစြဉြးစားမနတေော့ဘူး။ တရကမြှာ မေ့ကို ကနွောြ ပြောလိုကတ်ယ်။

“မေ! ငါ့အိမကြို လှမ်းအကြောင်းကြားလိုကတ်ော့မယဟြာ”

လို့။ အဲ့မှာ သူက မကြလြုံးလေးဝိုင်းသှားပြီး

“ဘာကိုလဲဟင်”

တဲ့။

“ဟောဗွာ! ငါတို့ကိဈစကိုပေါ့.. ငါ အိမထြောငပြှုချင်ပြှီ… သူတို့ နင့အြဒေါဆြီမှာ လာကြောင်းလှမ်းပေးဖို့ အဲ့ဒါလေ..”

ဆိုတော့ မကြန်ှာက ကြကကြနဲ ပကြသ်ှားတယဗြွ။ ကနွော့ကြို သချောမကြည့်ပြဲ မကြန်ှာလှှဲထားရင်း ခေါင်းခါတယ်။ ရငဘြတထြဲမှာကို ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယဗြွာ။

“မေ! ဘာတုံးဟ .. ငါ့ကိုမနောကန်ဲ့နောြ.. ငါတသကလြုံး ဘယမြိန်းမကိုမှ ဒီစကားမပြောဖူးသေးဘူး.. ဘာလဲဟာ ဘာလို့ခေါင်းခါနတောလဲ…”

လို့ ဒရောသောပါး မေးလိုကတ်ော့ သကပြှင်း ဟင်းကနဲခရွင်း..

“မောငရြာ ငါနင့ကြိုခစွပြါတယ် ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒီကိဈစတော့ မဖြစ်ဘူးဟ.. ထပမြပြောနဲ့တော့”

တဲ့။ ကနွောြ ကယောငကြတမ်းနဲ့ သူ့ပုခုံးနှစ်ဖကကြို စုံကိုငပြှီး အောလြိုကမြိတယ်။

“မေ! နင် အဓိပျပါယမြရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနတယေကြှာာာာ”

မေ အဲ့လိုငှင်းဆနလြိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ ကနွောရြငဘြတတ်ဈခုလုံး ဗလောငဆြူသှားတယဗြွာ။ Boxing စကားနဲ့ပြောရရင် left hook မိသှားတယပြေါ့။ ထိခကြပြှင်းတယ် ဆရာ။ ထငမြှမထငမြှတထြားတာကိုး။ သူပဲ ကနွော့ကြို ဒီလောကခြစွပြှ တွယတ်ာပြနတောကြီးလေ။ ကယောငကြတမ်းနဲ့ ဘာမှကို ပြနမြပြောနိုငတ်ော့ပဲ ထိုငလြိုကထြလိုကကြို ဖြစ်နခေဲ့တာဗွ။ မှတမြှတရြရ အဲ့ဒီစကားတွေ ပြောနခေဲ့စဉကြ မတေို့ခွံထဲက စံပယခြှုံလေးဘေး ခုံတန်းလေးပေါမြှာ ညနစေောင်းအခွိန်။ မကေ ကနွော့စြကားတွေ နားထောငပြှီးတာနဲ့ အဝေးကိုပဲ ငေးနတေော့တာ။ ကနွောကြ ထရပပြှီး ခွတေုနလြကတ်ုနန်ဲ့ စီးကရကဖြှာလိုကြ ဘာလဲကြာ! ဘာတွဖြစ်ေကုနပြှီလဲကြာ! ဆိုတဲ့ ဝါကနွှဈကြောင်းကို တတွတတ်ှတရြှတရြင်း မေ့အရှေ့မှာ ခေါကတ်ုံ့ခေါကပြှန် လမ်းလွှောကန်မေိတယ်။ တဈတင်ျဂ ရူးသှားသလားတောင် မှတရြတယ်။ စီးကရကြ ၃-၄ လိပကြုနတ်ော့ မကေ သူ့ဘေးမှာ လာထိုငဖြို့ခေါတ်ယ်။ ဝငထြိုငလြိုကတ်ော့ လူက အငှိမမြနဘေူး။ တုနတ်ကန်တော။ မကေ ကနွော့ကြွောပြငကြို လကန်ဲ့ ခပဖြှဖြပုတပြေးနတောကို ခါခသွလိုလုပ် သူ့လကတ်ှကေို ဆှဲဖယလြိုကရြင်း ကနွောြ မေးခွန်းတွေ ဆကတ်ိုကထြုတန်မေိတယ်။

“မေ! ငါ့ကိုခစွတ်ယဆြို”

“အင်းလေ..”

(သူ့အင်းလဆေိုတဲ့အသံက တုနပြှီး အဖြားခတန်တယ်ေ)

“ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့”

“ခစွတ်ိုင်း လကထြပစြရာမလိုပါဘူး မောငရြာ”

“မေ.. နင် ငါ့ကို အရူးစကားတွေ မပြောနဲ့ဟာ .. ဘာလဲ.. ငါ့ကိုမယုံလို့လား”

“မဟုတပြါဘူး မောငင်ါ့ကို အရမ်းခစွမြှန်းသိပါတယ်.. ငယင်ယကြ ကောငရြှုပလြေးလို မဟုတတ်ော့မှန်းလည်း သိပါတယ်”

“ဒါဆိုဘာကြောင့လြဲ!!!!! မေ.. ငါမခံနိုငတ်ော့ဘူးးးး”

“ကြှတ်! ငါတို့ လကထြပစြရာလိုလို့လား .. တသကလြုံး ဒီအတိုင်းနမယေကြှာ.. မနေဲ့မောင် ညတိုင်း တူတူအိပမြယ်.. ဒါဆိုရပြီ မဟုတလြား”

“သှောြ တိတတ်ိတပြုန်း လငမြှှောငလြေးပေါ့… ငါ့ကိုယင်ါတောင် ရှှံသလိုလိုဖြစ်သှားတယ် .. အဲ့ဒါမွိုးတော့ ငါ့ကိုလာမလုပန်ဲ့ ငါယောကြာြးဟ.. ငါ့မှာ အတ်တမာနရှိသေးတယ်… နငင်ါ့ကိုခိုငမြာတဲ့ အကြောင်းပြခကြြ အခုပေး.. အဓိပျပါယမြရှိတာတွေ မကြားချင်ဘြူး”

အဲ့လိုမွိုးပြဲကြမ်းနတေဲ့ အခွိနမြှာ မယုံကြညန်ိုငလြောကဖြှယ် တိုကဆြိုငမြှုက ဖြစ်သေးတယ်။ ဖုန်းဝငလြာတာဗွ။ ပြဲကြမ်းနတေော့ကာ မကိုငဘြူး။ မကိုငလြလေေ ဆကတ်ိုကခြေါလြလေေ ဖြစ်လာတော့ လူက စိတတ်ိုတိုနဲ့ ကောကကြိုငလြိုကကြော။ ဘယသ်ူဘယဝြါခေါမြှန်းလည်း သချောသတိမထားမိလိုကဘြူး။ ဘယသ်ူဖြစ်နတယ်ေ ထငလြဲဗွ။ ကနွောပြှောပြောနတေဲ့ ကြောင်းနဖကေသ်ူငယခြငွြး မိန်းကလေး ၃ ယောကထြဲက တဈယောကဗြွာ။ ပြဲကကောင်းခကြြ အဲ့လို။

“ဟဲ့! သနောလေး နင့အြသံက လူသတခြါနီးအသံ ဖြစ်နပေါလား ဘာတွဖြစ်ေနတောလဲ”

တဲ့။ ခိခိ ဆိုတဲ့ ကောငမြလေး.. သူကအိမထြောငကြပြှီး နယမြှာ တာဝနကြနွတော ။ မရယ်ေ ခိခိရယ် မိဝါရယ် ဆိုပြီး ရဲသုံးဖောဆြိုတာ ကနွော့ြ ပြောမနာဆိုမနာတွဆေိုတာ ခငဗြွားတို့ သိပြီးသားပဲ။ ကနွောလြည်း အခွင့ကြှုံတာနဲ့ မထူးဘူးဆိုပြီး “အတောပြဲ မိခိရယ် ဒီမှာကြာ မိန်းမတဈယောကကြ ငါ့ကို အုပပြှီး မယူနိုငဘြူး လုပန်လေို့ အဲ့ဒါဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်နပြေီ” လို့ ဟီး။ အဲ့လိုပြောထည့ပြဈလိုကကြော။

ဟိုဖကကြ ဖြီးးး ကနဲ အသံနဲ့ ချောင်းဆိုးသှားသံ ကြားလိုကရြတယ်။ (လကဖြကရြညသ်ောကရြင်း ဖုန်းပြောနတောတဲ့) ခဏနမှေ

“မှတစြှာဘုရား! ငါလကဖြကရြညတ်ောင် သီးကုနပြှီ.. ဘာတွလေဲ ဖိုးသကရြာ.. နင့ဟြာကလည်း အဆန်းတကြယတ်ှေ ထဖြစ်ပြနပြှီ.. သသခွေောခွာ လွှောကတ်ငစြမ်း ငါ့ကို”

ဆိုပြီး ပြနမြေးလာတယ်။

“အေး ငါလည်း ဒါမွိုးမကြုံဖူးဘူး သူငယခြငွြး.. ငါတသကလြုံး ဘယမြိန်းမကိုမှ ဒီလိုအောကမြကြို့ဖူးဘူး။ ငါ့ရည်းစားဟောင်းတွေ အကုနလြုံးနဲ့တုံးကလည်း တဈခါမှ လကထြပပြါရစလေို့ ခွင့မြတောင်းခဲ့ဖူးဘူး။ အခုတော့ ငါ့ကို အိပရြုံတငပြဲ တောပြှီဆိုတဲ့ မိန်းမနဲ့တွေ့လို့ အသည်းကြဲရတော့မယဟြာ”

ဆိုပြီး မေ့မကြန်ှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရြင်း တမငရြှဲ့ပြီးကို ပြောနလေိုကတ်ယ်။ မကေ ကနွောန်ဲ့ ဖုန်းပြောနတော ဘယသ်ူမှန်း ရိပမြိသှားပြီး မကြန်ှာအတောပြကြစြ ပြုလာပြီ။ ဖုန်းထဲက မိခိကတော့ တဟားဟားနဲ့ ကနွော့ကြို နောငပြှောငန်တေုံးပဲ။ ဖုန်းထဲကနေ အငတ်ာဗွူး လာလုပန်သေေးတယ်။

“ဟဲ့! နင့ကြို အိပရြုံတငကြှံတယဆြိုတော့ အပျိုပေါကစြလေး ဟုတမြယမြထငဘြူး ဖိုးသကြ ဟုတလြားဟ ဟီဟိ”

“အင်း မဟုတဘြူး ကလေးတဈယောကအြမေ”

“ဟယ် ကလေးတဈယောကအြမကြေီးလား ခွီး.. နငအြတညလြိုချင်န်တယေဆြိုမှတော့ တောတ်ောခြွော တောတ်ောလြှတဲ့ မိန်းမ သချောပေါကဖြစ်ရမယ်”

“ဟုတတ်ယ် ချောမှချော လှမှလှ.. နငင်ါ့ကိုကူညီမလား သူငယခြငွြး”

“အမ်! ငါက ဘာကိုကူညီရမှာတုန်း ငကြောင်”

“ကြည့်ပြှောပေးကြာ .. ခဏကိုငထြား”

“ဟဲ့! သောကပြလုတတ်ုပ် ဘာတွတေုန်း”

စပမြှငကြပကြပန်ဲ့ မကြရြညတ်စိုစို၊ နှပခြွေးတရှတရြှတလြုပန်တေဲ့ ကနွော့အြရှေ့မှာထိုငန်တေဲ့ မေ့လကထြဲ ဖုန်းထိုးလည့ပြေးလိုကတ်ယ်။ အူကြောငကြှောငန်ဲ့ ဖုန်းကို လှမ်းယူပြီး ကနွော့ကြို မော့ကြည့်န်တေဲ့ မေ့ကို “ပြောလေ” လို့ ပိတဟြောကလြိုကမြှ ဖုန်းကို နားရှကန်ားကပပြှီး ငိုထားလို့ နှာခေါင်းသံပါနတေဲ့ အသံနဲ့ “မိခိလား! အေး ငါဗွိုင်းလေး” တဲ့။ ဟိုဖကကြ ကောငမြတော့ ဘယလြောကတ်ောင် ရှော့ခရြသှားမလဲမသိဘူး အဟီး။ သူလည်း ဘယလြိုမှ မွှောလြင့မြထားတဲ့ အသံ ကြားလိုကရြမှာကိုးဗွ။

“ဟုတတ်ယ်! အင်း!” ဆိုပြီး နှစ်ခွန်းလောကြ စကားပြောအပြီးမှာ ကနွော့ကြို မော့ကြည့်လြာပြီး

“မောင်! နငအြိမထြဲ ခဏသှားပေး.. ငါ မိခိနဲ့ စကားပြောဦးမယ်”

ဆိုပြီး ရှောငခြိုင်းလာတော့ ကနွောလြည်း ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ အိမထြဲဝငလြာပြီး ဧည့ခြန်းထဲ ငုတတ်ုတထြိုငန်မေိတယ်။ တဈနာရီကြောြ နှစ်နာရီလောကတ်ောင် ကြာမလား မသိဘူး။ မေ အိမထြဲဝငလြာတယ်။ ကနွော့ဖြုန်းကို ဆကတ်ီစားပြဲပေါြ အသာလေးတငပြှီး သူ့အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားတယ်။ ဘာမှလည်း မပြောဘူး။ ကနွောြ ခကြခြငွြးထပြီး လိုကသ်ှားတော့ သူ့အိပခြန်းတံခါးကို အတွင်းကနေ ဂကြခြထွားတယဗြွ။ ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့တာနဲ့ ခုနက သူငယခြငွြးမိခိကို ဖုန်းပြနခြေါလြိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြးဖုန်းကိုငတ်ယ်။ ဘာတွဖြစ်ေကုနတ်ာလဲဟာ.. ဆိုတဲ့ စိတလြှုပရြှားနတေဲ့အသံ အရငကြှားလိုကရြတယ်။ ငါ့ကိုအကုနပြှောပြသှားတယ် နငတ်ို့ဟာကလည်း ငါဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူးတဲ့။

အမောတကောနဲ့ ကနွတ်ာတွေ နောကမြှပြောတော့ မေ နင့ကြို ဘာပြောသှားလဲလို့ မေးလိုကတ်ော့.. သကပြှင်းရှညခြသွံနဲ့ အင်းး အဓိကက နင့ကြိုမကြိုကတ်ာ မဟုတဘြူးဟေ့။ မလိုချင်တ်ာလည်း မဟုတဘြူး။ သူ့သမီးလေး ပထွေးရမှာစိုးလို့တဲ့ ဆိုတဲ့ အသံ ကြားလိုကရြတော့မှ ဇာတရြညလြညသ်ှားတော့တယ်။ လူလည်း ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ဘူး။

နငစြိတအြေးအေးထားပြီး အိမပြှနအြိပတ်ော့..။ ငါဂိုဏြးခွုပဆြီ ဖုန်းဆကြဦးမယ် စိတမြပူနဲ့ဆိုပြီး ဖုန်းခသွှားတယ်။ (ဂိုဏြးခွုပဆြိုတာ ကနွတ်ဲ့ သူငယခြငွြးမ တဈယောကကြိုပြောတာ။ သူတို့အထဲမှာ အသကအြကြီးဆုံးတဈယောကြ) ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း လဈလာခဲ့ရောဆိုပါတော့။

နောကန်ေ့ကြတော့ ဖုန်းတွေ တဂွမဂြှမ် ဖြစ်နတယ်ေ။ ဂိုဏြးခွုပ် မိဝါဆီက ဖုန်း၊ မိခိဆီကဖုန်း တဈယောကန်ဲ့ပြောလိုကြ၊ နောကတ်ဈယောကန်ဲ့ ဆကပြှောလိုကြ။ ရှုပရြှကကြို ခတန်တောပဲ။ အမှနကြ သူငယခြငွြး အချင်ြးချင်ြး သူတို့လည်း ညားစချင်ေကြှတာပေါ့ဗွာ။ အရငကြတည်းက သူတို့တွေ ကနွောန်ဲ့ မေ့ကို ပေးစားချင်န်ကြတောဆိုလား။ ခပပြတတေလေေုပန်တေဲ့ ကောငရြယ်၊ အိမထြောငပြကြပြှီး အားကိုးအားထား မရှိတဲ့သူရယ် မထူးပါဘူးဟာ ငါတို့စပပြှီး ပေးစားလိုကကြှအောငဆြိုပြီး ခဏခဏ နောကန်ကြဆေိုလား။ အခုလို သူတို့ကြယရြာမှာ ဒီလိုဖြစ်ကုနတ်ယဆြိုတော့ ကြားကြားချင်ြး ဝမ်းတွသောလို့ပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ သူတို့ ဘယလြိုပဲ ကြားထဲက ကြောင်းလှမ်းစေ့စပပြမယေ့ြ နောကဆြုံးမှာ ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့တော့ပါဘူးလေ။ မကေ ခေါင်းမာတယ်။ တသကလြုံး သူနဲ့လာအိပလြာရတယ်။ မလိုချင်တ်ော့တဲ့အခွိန် ကြိုကတ်ဲ့မိန်းမ သှားယူခွေ သူ့ကိုတော့ လကထြပဖြို့ရာ ဒီတသကမြဖြစ်နိုငပြါတဲ့။ ဒါပါပဲဗွာ။

ဒီကြားထဲ ကနွောလြည်း အတင်းကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ အသေးစိတတ်ှေ မပြောချင်တ်ော့ဘူး။ မရယ်ေ နင့သ်မီး ငါ့သမီးပေါ့ဟာ။ ငါလည်း နင့သ်မီးလေးကို ဒီလောကခြစွတ်ာ မဆိုငတ်ာတွေ မတွေးစမ်းပါနဲ့ ဘာညာဆိုပြီး ချော့မော့ပြောတာလည်း မရပါဘူး။ တခါတလေ အရကမြူးမူးနဲ့ ပြုံးစိစိလုပပြှီး ရိသဲ့သဲ့တွလည်ေး လုပဖြူးခဲ့တယ်။ မေ! ငါနင့ကြို ပိုင်းလုံးလုပမြှာ ကြောကလြို့လားကြယ်.. နငခြမွြးသာတာ ငါသိပါတယ်.. ဒါပမယေ့ြ ငါ့အဘှားလည်း သတေော့မှာပါ သိပမြနရတေော့ပါဘူးလို့.. သူသရင်ေ နို့ချောကမြှုန့ဗြူးတွေ အကုန် ငါရမှာပါလို့ … ဟီဟိ။

ဘာဗူးတွလေဲဆိုတော့ လကတ်ိုဂငွြ နို့မှုန့ဗြူးတွလဟေော.. ၈ ဗူး ၉ ဗူးလောကရြှိတယ်။ သူ့ကုတငအြောကမြှာ ထည့ထြားတာ။ အထဲမှာ ရှှထညေစြိနထြညတ်ှေ။ ငါဘိန်းစားတုန်းကတောင် တဈဗူး ခိုးရောင်းဖူးတယ်။ နည်းတဲ့ပစ်စည်းတွေ မဟုတဘြူး စိတကြူးမလှှဲနဲ့ ..။ မန်းလေးကအိမအြပြင် ရှမ်းပြညကြ ခွံတွလည်ေး ငါ့ကို အမှပေေးမှာသိလား..။ ကဲ! ဒါဆို ဘယလြိုလဲ ငါ့ကိုယူမှာလားလို့ ငါမညာဘူး နငမြယုံရင် ငါ့အဘှားကို ဖုန်းဆကမြေးကြည့်ြ ဘာညာဆိုပြီး မူးမူးနဲ့ အဲ့လိုတွေ ပေါကကြရ လွှောကပြှောခဲ့တာတွေ။ နောကဆြုံးတော့ ကနွောြ ရှုံးသှားတယဗြွာ။ စေ့စပကြှောင်းလှမ်းရေး ပြဲစားလုပတ်ဲ့ ဟိုနှစ်ကောငလြည်း လကမြှှောကအြရှုံးပေးသှားတယ်။ ငှကပြွောတုံးသာရှာပြီ ဖကအြိပလြိုကတ်ော့ ဖိုးသကရြတေဲ့ အဟင့ြ။

ကနွောြ ဇာတလြမ်းထဲမှာ ရေးခဲ့သလိုပါပဲ။ အလကဇြန်းဒါးသညဂြရိတဆြိုတဲ့ကောငကြ အသကြ ၃၀ မှာ ကမျဘာတဈခွမ်းကို အောငန်ိုငခြဲ့သတဲ့။ ကနွောဆြိုတဲ့ကောငကြ အသကြ ၃၀ မပြည့တ်ပြည့မြှာ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ဘဝတဈခွမ်းကိုတောင် မအောငန်ိုငခြဲ့တဲ့ ကောငပြေါ့ဗွာ။ ရှုံးတယ်။ ဒါပါပဲ။

တဈပတဆြယရြကလြောကြ တဈဖကကြမ်း စဈကိုင်းဖကကြူးပြီး ဦးဇင်းရှှဘဆေီ သှားအိပန်လေိုကခြဲ့သေးတယ်။ ကိုယတ်ောကြလည်း အဖြစ်အပကြတ်ှေ အကုနကြှားတော့ အိမ်း! ရှမ်းသူပုန် မင်းမှာလည်း အခုထိ ဝဋကြှှေးဆပတ်ုန်းပါလား။ မထူးပါဘူးကြာ ငါ့ဆီမယ် အပြီးအပိုင် သင်ျကန်းသာ ဝတလြိုကပြါတော့တဲ့။ (ကြပခြကြြ ဟီးဟီး)။

ဒကာ့ဥဈစာက အဆင့တ်ှေ တောတ်ောကြလွာလိုကတ်ာ အခုဆို တဈခုလပမြလေးကတောင် မလိုချင်တ်ော့တဲ့ အခွအနေေ ဖြစ်လာတယ်။ နောကန်ောငဆြို ကလေး ၃-၄ ယောကအြမေ မုဆိုးမနဲ့များ ညားမလားပဲ တဲ့။ ဦးပဇင်းကလည်းဗွာ စိတည်ဈရတဲ့အထဲ ပေါကကြရတွလေို့ ပြောပြီး အောရြယန်မေိတယ်။ နည်းနည်း နသောထိုငသ်ာ ရှိလာတော့မှ ပြနလြာခဲ့တယ်။

ကနွောြ အရှုံးပေးလိုကပြှီဗွာ။ မေ့ အနားမှာလည်း ဆကမြနနေိုငတ်ော့ဘူး။ အဝေးဆုံးကို ထွကသ်ှားလိုကတ်ော့မယ်။ ခေါင်းမာတာက မေ တဈယောကထြဲ မဟုတဘြူး။ ကနွောလြည်း တူတူပဲ။ အိပတ်ော့အိပမြယ် လကမြထပန်ိုငဘြူးဆိုတာ အငမြတန် အတ်တမာနကို ထိခိုကတ်ဲ့ စောကြားမှုလို့ ကနွောြ ယူဆသှားပြီဗွ။

တိုတိုနဲ့ လိုရင်းပြောရရင် ကနွောြ နောကဆြုံးအကြိမ် မေ့ဆီကို သှားတွေ့လိုကပြါတယ်။ သူ့ဆီလာတယလြို့တော့ အကြောင်းမပြဘူးပေါ့လေ။ ဒေါကြှီးကို လာကနတ်ော့တာ။ ကနွောြ ခရီးထွကတ်ော့မယပြေါ့ ဖိန့ဖြိန့ြ။ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ကောကဝြယလြာတဲ့ လကဆြောငလြေးနဲ့ ဒေါကြှီးကို ဧည့ခြန်းမှာ ကနတ်ော့နတေဲ့ အခွိန် မကေ မီးဖိုခန်းထဲမှာ ခကြပြှုတန်ရောက တဈခကြထြှကကြှည့ပြှီး ပြနဝြငသ်ှားတယ်။ ဒေါကြှီးကတော့ ကနွော့ကြို စိတမြကောင်းတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကြည့်ပြှီး ခပတ်ိုးတိုးနဲ့ ပြောရှာပါတယ်။

ဒေါကြှီး စိတမြကောင်းဘူး သားလေးရယ် တဲ့။ သား ဒီမှာရှိသှားတဲ့ ၄-၅-၆ လ အတွင်းမှာ အငမြတန် အားကိုးရလို့ ခွံလည်းလုံတယလြေ တဲ့။ (ဂိန်! ကနွောကြ ခွေးလိုလိုကြီး ဖြစ်မနဘေူးလား အဟီး) သူ စကားပြောမတတလြို့ပါဗွာ။ အမှနကြ ယောကြာြးသားရှိတော့ မိန်းမသားတွေ လုံခွုံတယဆြိုတာမွိုးကို ပြောချင်တ်ာပါ။ မလေေးနဲ့လည်း သားကို ကြိတပြှီး သဘောတူပြီးသားပါကြယတ်ဲ့။ ဒါပမယေ့ကြှယ် ကလေးမလေးက စိတဒြဏရြာကြီးတယကြောကြယတ်ဲ့။ သမီးလေး ကိုယဝြနကြှီးနဲ့ ခါးပတန်ဲ့ ခွှတအြရိုကခြံရ၊ မူးမူးနဲ့ ကိုယဝြနဆြောငမြိန်းမကို လေးဖကထြောကခြိုင်းပြီး ခွစီးလိုစီး အဲ့လိုတွေ သူ့ယောကြာြးက နှိပစြကတ်ာ ခံခဲ့ရရှာတာတဲ့။ ဒီလောကခြွောတဲ့မိန်းမ ရထားရကန်ဲ့ကို မိန်းမတွလည်ေးရှုပဆြိုလား နောကဆြုံး ပိုကဆြံပုံပေးပြီး ကြာလိုကရြတယတ်ဲ့။ ဒီတော့ ကလေးမလေး ကြည့်ရြတာ နောကအြိမထြောငမြပြုရဲတဲ့ စိတရြောဂါရနဟနေတ်ူပါရဲ့ကြယ် တဲ့။

ကနွောကြ သူ့ငယသ်ူငယခြငွြးပါ ဒေါကြှီးရာ၊ ပြဌးတော့ သူ့ယောကြြားဟောင်းလို သူ့ပိုကဆြံတွမကေလြို့ ကြိုကတ်ာမှမဟုတတ်ာ။ အဲ့လိုတွေ လုပမြလားဗွ လို့ ပြောလိုကတ်ော့ ဒေါကြှီးက သားကို ယုံပါတယကြှယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကာယကံရှငကြ အဲ့လိုဆိုတော့ ခကသ်ားပဲကြယတ်ဲ့။ နောကတ်ော့ သကပြှင်းခရွင်း ဒီရကပျိုင်း မတဈေယောကြ ညတိုင်း မအိပပြဲ ငိုသံတအိအိ ဒေါကြှီးကြားပါတယ် စိတမြကောင်းဘူး ကလေးတို့ နှစ်ယောကစြလုံးကို ဒေါကြှီး သနားပါတယလြို့ ပြောရင်း ပုခုံးပေါတ်ငထြားတဲ့ တဘကပျိုင်းလေးနဲ့ မကြလြုံးထောင့ကြ မကြရြညစြတွေ သုတန်တယ်ေ။ ကနွောလြည်း ဘာမှမပြောတတပြါဘူးဗွာ။

ဒေါကြှီးထသှားတော့ မီးဖိုခန်းထဲဝငပြှီး မေ့ကို ဝငန်ှုတဆြကတ်ယ်။ ညနစေောင်းဆိုတော့ ဘီယာသောကသ်ှားမလားတဲ့။ ဒါနဲ့ အကြောအြလှောလြေးတွေ ယူ၊ ရခေဲသတ်ေတာကို မှှလေိုကတ်ော့ ကြားတံဆိပဘြီယာ ၃ လုံးတွေ့တယ်။ ငါတို့နှစ်ယောကြ မလောကမြငဖြစ်မယဆြိုပြီး သူ့အတွကြ အဲ့ဒီ ၃ လုံးကို ပေးလိုကပြှီး အရငကြ ကနွောသ်ောကလြကစြ ခေါင်းကြိုးစပဲရှိသေးတဲ့ ဂွဒေီတဈပိုင်းကို ယူလာခဲ့ရင်း ခွံထဲဆင်းထိုင် သူက ဘီယာသောကြ၊ ကနွောကြ ဝီစကီမော့ပေါ့။

ရကေိုမရောတော့ပဲ တဈပကပြှီးတဈပကြ ခပြဈလိုကတ်ယ်။ သူလည်း ကနွော့ကြို ဘာစကားမှမပြောဘူး။ ဘီယာကိုကြိုကလြိုကြ၊ ငါးမုန့ခြှောကကြှောြ၊ မှပေဲလှောြ ကောကဝြါးလိုကြ လုပပြှီး ကနွော့မြကြန်ှာကိုပဲ ဆှေးရီရီ ငေးနတယ်ေ။ အဲ့ဒီအခွိနကြ ကနွောြ သူ့အပေါြ အငမြတန် နာကညွြးထားတဲ့ အခွိနဆြိုတော့ သူကနွော့ကြို ငေးနမှန်ေးသိသိနဲ့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်မေိခဲ့တယ်။

“နင် ဘယကြို ထွကသ်ှားမလို့လဲ”

“အဝေးကြီးကို”

“ငါ့ဆီပြနလြာဦးမှာလားလို့ မမေးတော့ပါဘူး”

“မမေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

အဲ့လို မပြင့တ်ပြင့တ်ှေ ပြောရင်း ဆကပြှောစရာစကား မရှိတော့ဘူး။ ဝီစကီပုလင်းကော၊ ဘီယာပုလင်းတွကေော ပြောငသ်လင်းခါသှားပြီ။ အမှောငထြုထဲမှာ ကနွောတ်ို့ တငုတတ်ုတတ်ုတကြလေးတွေ ထိုငပြှီး တိတဆြိတန်ကြတေယ်။ တောတ်ောကြှီးကြာလာတော့ သူ စကားစလာပြနတ်ယ်။

“ဘယန်ေ့သှားမှာလဲ”

“နကဖြန်”

“လိုကပျို့ရမလား”

“နင့မြှာ အဲ့လောကသ်တ်တိရှိမယလြို့ ငါမထငဘြူး”

စကားပြောသံတွေ ပြနတ်ိတသ်ှားကြပြနတ်ယ်။ ငါးမိနဈ၊ ဆယမြိနဈ၊ ဆယ့င်ါး၊ နှစ်ဆယ်။ ပြောလိုကတ်ော့လဟော။ မောငရြေ မလေေး မောငမြရှိရင် သလေိမ့မြယသ်ိလား။ ခဏလေးစောင့ပြါကြာ။ မေ မောင့ကြို တခွိနခြွိန် လကထြပန်ိုငအြောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။ အခုခကြခြငွြးတော့ မေ မပြောတတသ်ေးလို့ပါ။ မေ့ကို ထားမသှားပါနဲ့ကြယလြို့ ပြောလိုကလြေ။ ပြောလိုကစြမ်းပါ ငိုသံပါပါလေးနဲ့ တဈခကြရြှိုကသ်ံပေးပြီး ပြောလိုကြ။ ငါနင့ကြို အတင်းပြေ့ပြီး ငါဘယမြှမသှားတော့ဘူးဟာလို့ ခကြခြငွြးပြောဖို့ ဝနမြလေးပါဘူးကြာ။ ငါစောင့န်တယ်ေ ပြောလိုကတ်ော့။ ငါ့ကိုခစွတ်ယဆြို ပြောလိုကစြမ်းပါဟာ။

ကနွော့စြိတထြဲမှာ အဲ့လိုတွေ အောဟြဈနတယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ သူမပြောဘူးဗွာ။ ကနွောြ မွှောလြင့သ်လို ပြောမလာဘူး။ စကားတော့ ပြောလာတယ်။ ကနွောြ မမွှောလြင့ထြားတဲ့ စကားတွေ။

“မောင်!”

“အင်း”

“မေ့ကို တဈခါခစွသ်ှားချင်သ်ေးလား”

“ဘာပြောတယ် ဟားဟား ရှိကြီးခိုးပါရဲ့ တောပြါတော့ ဗွိုင်းလေးရာ”

(ကနွော့ရြယသ်ံက အရူးရယသ်ံလိုလို ဖြစ်နတော သချောတယဗြွ)

“ဒါဆို မေ မောင့ကြို နမ်းလို့ရမလား”

“ယုဒက ခရဈတောကြိုနမ်းတဲ့ အနမ်းမွိုးလား မရဏအနမ်း ဟားဟား”

(ကနွောြ တောတ်ောမြူးနပြေီဗွ)

ဘာမှမပြောတော့ပဲ ခွံထဲကနေ အိမထြဲ ပြနဝြငလြာကြတယ်။ ဧည့ခြန်းထဲရောကတ်ော့ စားပြဲပေါကြ ဆိုငကြယသ်ော့ကို လှမ်းယူရင်း ဆော့နတေဲ့ သမီးလေးကို ကနွောပြှေ့ခွီရင်း ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းပြီး နှုတဆြကန်မေိတယ်။ ဘီယာအရှိနကြှောင့လြား ဘာကြောင့လြားမသိဘူး။ မကြန်ှာလေး နီရဲနတေဲ့ မတဈေယောကြ ကနွောန်ဲ့ သမီးလေးကို ကြည့်ပြှီး ဆတကြနဲ မကြန်ှာကကြကြ လေးပမေီးချောင်းကို မော့ကြည့်န်တယ်ေ။ (မကြရြညမြကအွောင် မကြန်ှာကို မော့ထားတယ်) သမီးကိုမှှူနရင်ေး ခပအြုပအြုပအြသံနဲ့ ပြောလိုကမြိသေးတယ်။

“နောကဆြို လေးလေး မင်းကို အရငလြို မစောင့ရြှောကန်ိုငတ်ော့ဘူး သမီးလေးရာ.. လိမလြိမမြာမာ နရဈေခဲ့တော့နောြ”

လို့ (ဝင်းဦးလသေံတွဖမြေးပြီး ပြောလိုကတ်ာ ဟိဟိ) သမီးလေးကို လကထြဲက ခပြေးလိုကပြှီး မေ့မကြန်ှာကို တဈခကြမြှမကြည့်တ်ော့ပဲ ခွာကနဲ လှည့ထြှကလြာခဲ့တယ်။ သမီးလေးက ဘာမှမသိတတတ်ဲ့ အရှယလြေးဆိုတော့ ဗမာရုပရြှငကြားဟောင်းထဲတွကလေို ဦးဦးဖဖေေ ဆိုပြီး ဗှဲကနဲ အောင်ိုပြီး ပြေးလိုကမြလာဘူးရယ် အဟီး။ ဒေါန်န်းမမကြေည်ေ တဈယောကကြလည်း မောင် ကမွတို့သားအမိကို ထားသှားတော့မလို့လားရှင် ဆိုပြီး ငိုသံပါလေးနဲ့ ပြေးလိုကမြလာခဲ့ပါဘူး။

တဈထပတ်ိုကပြုလေးရှိတဲ့ ခွံဝင်းထဲကနေ ဝေါကနဲ မောင်းထွကသ်ှားတဲ့ ယောကြြားစီး ဆိုငကြယအြိုလေးပေါမြှာ ကနွောတ်ဈယောကထြဲရယ်။ တခါက အဲ့ဒီဆိုငကြယအြိုလေးရဲ့ နောကမြှီးမှာ ထိုငရြင်း ကနွော့ကြွောပေါြ ပါးလေးအပလြို့ မှီတွယခြဲ့ဖူးသူတဈယောကြ အဲဒီညက ပါမလာခဲ့တော့ပါဘူး။ သူ ထာဝရ ကနွရြဈခဲ့ပြီ။