ကိုစိုးထူး က မကြလြုံး ခပမြှေးမှေး ပြုကာ မယားပါသမီး တငမြခကေကြို ကြည့်သ်ည် ။ငါးသိန်းဆိုတာ အတော့ကြို များသည် ။သိုသောြ ကိုစိုးထူး ကြံဖနမြည် ဆိုလွှငတ်ော့ ရနိုငသ်ည် ။ မမိ ိ လိုချင်တ်ာတွေ ရမညဆြိုရငတ်ော့ ကိုစိုးထူးသည် ငှငေါးသိန်းကို ပေးဖို့ အသင့ြ ..။
“ ငါးသိန်း…မနည်းပါလား ..အေးလေ ..ငါလိုချင်တ်ာတွေ ရမယ် ဆိုရငတ်ော့ ငါကြံဖနရြှာပြီးပေးနိုငပြါတယ် ..”အခွအနေကေို ပုံဖေါစြပြုလာသော ကိုစိုးထူးက စကားဖေါကလြိုကသ်ည် ။“ ဦးလေး ဘာလိုချင်လြဲ ပြောပါ ..ဦးလေး စိတတ်ိုင်းကြ ဖြစ်အောင်…ကနွောြ…ဟို…ကနွောြ …….”တငမြခကေမြှာ စကား အဆုံးသတဖြို့ ခကန်ပြနေသ်ည် ။ ပြောလို့ မထွကြ ။“ နင့ကြို ငါလိုးချင်တ်ယ်..ဖြစ်မလား ….”သဘောပေါကစြ ပြုလာသော ကိုစိုးထူးက ခပရြင့ရြင့ြ မေးသည် ။ တငမြခကြေ မကြန်ှာ ရဲကနဲ ဖြစ်သှားသည် ။ ခေါင်းကိုလည်း အတင်း ငုံ့ထားသည် ။“ အပေးအယူ ဖြစ်မလား…ပြောလေ ….”တငမြခကေသ်ည် အံတင်းတင်းကြိတခြါ ခေါင်းကို ဆတကြနဲ ညှိတပြှသည် ။
ပထွေး လိုးတာ ခံပါတော့မည် ဟု လကခြံသဘောတူလိုကရြသည့သ်ဘောမို့ တငမြခကြေ မကြရြညလြညသ်ည် ။အရမ်းရှကသ်လို အတောလြဲ စိတလြှုပရြှားသည် ။ ခေါင်းကို ပို ငုံ့ထားသည် ။ကိုစိုးထူးကတော့ မမိ ိ အပိုငလြိုးနိုငတ်ော့မည့ြ မယားပါသမီးကို အားရပါးရပင် တစိမ့စြိမ့ြ ကြည့်သ်ည် ။တငမြခကေသ်ည် ခတ်ဆေနဆြန် ခပကြော့ကော့ ဝတစြားတတသ်ော နှစ်ထောင့န်ှဈခုနှစ် သမီးပျို ဖြစ်သည် ။
ဒီနေ့ ဝတစြားထားတာကလည်း အတော့ကြို ခတ်ဆေနသ်ည် ။ ဟော့(တ် ) သည် ။ ဖေါထြားတာ မဟုတသ်ောလြည်း ပေါတ်ော့နသည်ေ ။ ကော့နသည်ေ ။ ကြိုးတချောင်း ရငခြံအင်ျကြ ီ အဖြူရောငပြေါမြှာ အညိုရင့ရြောင် ခါးတိုအင်ျကြ ီလေး ဝတထြားသည် ။အပေါဝြတ် ခါးတို အင်ျကြ ီလေးမှာ လညပြင်း ကြယသ်ီးတလုံးသာ ပါသည် ။ထိုကြယသ်ီးတပထြားရာ အကြ ၤ ီရငဘြတသ်ည် သာမနအြားဖြင့ြ ခပစြေ့စေ့ ဖြစ်နသေောလြည်း ကိုယလြှုပရြှားမှုတို့ကြောင့တ်ခါတခါ မဟတဟ ဖြစ်သည် ။ ခပဟြဟဖြစ်သှားသည့ြ အခါပင် ရှိသည် ။ထိုအခါ အကြ ၤ ီရငဘြတ် အဟကြားမှနပြေီး ဖြူဖေးှ အိစွာ ပေါန်သေော ရငည်ှန့ကြို ပြငရြသည်။နို့အုံသား နစွ ခြ ရု ဲ့ အညှာနရောလေးကလည်း မပေါြ့တပေါြ အကြရဲ ာလေး မှငန်ိုငသ်ည်။အောကဖြကတ်ှငတ်ော့ ဘေးကြစဲ ကပထြမိန် ကြပကြှပကြို ဝတထြားသည် ။
ထိုငခြုံတွင် ထိုငန်သေော အခါ စကပထြမိနရြဲ့ ဘေးကြကဲ အလိုလိုပင် ဟသှားသည် ။ ဘေးကြသဲည် ပေါငအြလညန်ားလောကြ အထိပင် ရှိလရော အိဖြိုးသော ပေါငသ်ားဖြေးဖေးှ တဝကသ်ာသာလောကကြ ပေါတ်ငကြှီး ဖြစ်နသည်ေ ။ကိုစိုးထူးသည် တငမြခကေန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငန်ရော သာမနအြားဖြင့ြ ဆိုလွှငတ်ော့ စကပထြမိန် ဘေးကြအဲဟမှ ပေါန်သေော ပေါငသ်ားဖြေးဖေးှ များကို မှငန်ိူငစြရာ အကြောင်း မရပြိ ါ ။သို့သောြ အထကတ်န်းစား ဆိုငရြဲ့ သီးသန့ခြန်းထဲတွင် ဘေးပတလြည် မှနခြပြကြှီးများ တပဆြငထြားလရော ထိုမှနခြပြကြှီးပေါတ်ှင် ဘေးတိုကြ အနအထေားဖြင့ြ ပေါန်သေော တငမြခကေရြဲ့ ပရုံ ပိ ကြို ပေါငတ်နတ်ဝကလြောကြ အထိ တွေ့မှငန်ရသေည် ။
“ နင် လိုချင်တ်ဲ့ ငှငေါးသိန်း ငါပေးမယ် …နငကြ ငါစိတကြှိုကြ လိုးတာခံရမယ် ..သဘောတူလား ..”ကောငမြလေးက ခေါင်းညှိတခြဲ့ပြီး ဖြစ်သောလြည်း သချောအောင် ထပမြေးသည် ။ တငမြခကေခြေါင်းငုံ့ထားရကကြ ခေါင်း ထပည်ှိမ့ပြှသည် ။“ ခေါင်းခညွြးဘဲ ညှိမ့ပြှမနနေဲ့လေ ..ပြောစရာ ရှိတာကို ပြောစမ်းပါအုံး …ကဲ..ပြော…တပတ် ဘယန်ှဈရကလြောကြ အလိုးခံမှာလဲ…”တငမြခကြေ မကြန်ှာကြီး ရဲတကသ်ှားသည် ။ မယားပါသမီး ရဲ့ ရှကမြကြန်ှာကို ကိုစိုးထူး ကောင်းကောင်း မှငရြသည် ။ ကောငမြလေးအတွကြ အတော့ကြို အဖြရခကတ်ဲ့ မေးခွန်းပါ ။ သို့သောမြဖြလေို့ကလည်း မဖြစ်သောကြောင့ြ တငမြခကေသ်ည် ရှေ့မကြန်ှာ နောကထြားကာ ရှကအြားပိုပိုနဲ့ပင် လကတ်ချောင်းထောငပြှလိုကရြရှာသည် ။
“ ဟာ..ငှငေါးသိန်းကြီး ပေးထားပြီး..တပတတ်ရကပြဲလိုးရမှာကိုတော့ ..မဟုတသ်ေးပါဘူး …ခကခြကရြာ ..လေးရကလြောကတ်ော့ ခံကြာ….ဟုတလြား…”လမ်းဘေးဈေးသည် ဆီမှာ ဈေးဆဈသလိုမွိ ုး ငနသဲားက လုပန်သည်ေ ။ပထွေးနဲ့ အလိုးခံရမယ့ရြကြ အတိုးအလွော့ စကားဆိုနရသေည့ြ မယားပါသမီးမှာ မကြန်ှာအရမ်းပူနသည်ေ ။စိတလြဲ လှုပရြှားနသည်ေ ။ တငမြခကေသ်ည် အားတင်းကာ လကန်ှဈချောင်း ထောငပြှလိုကသ်ည် ။“ နှစ်ရကကြတော့ နည်းတယဟြာ..သုံးရကြ ဆိုရငကြော …”တငမြခကြေ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြသည် ။ကိုစိုးထူးက တခကြတ်ှကော စဉြးစားလိုကပြှီး ..
“ ဒီလို လုပဟြာ ..ယဘေူယအွားဖြင့ြ တပတကြို နှစ်ရကြ ခဖြို့ ငါလကခြံတယ် ..ဒါပမယေ့ြ ငါ့စိတသ်ိပထြလာပြီး နင့ကြိုမှ မလိုးရရင် မနနေိုငအြောငဖြစ်နတေဲ့ အခါတွေ ဆိုရငတ်ော့ လိုးရမယ့ရြကြ ပြည့သ်ှားပမယေ့ြ နငကြ လိုကကြုန်းပေးပါ ..ဟုတလြား ….”ကိုစိုးထူးရဲ့ ဈေးဆဈလာမှု နဲ့ ပတသ်ကလြို့ တငမြခကြေ အနဖြငေ့ြ လကဟြနခြှဟနေမြွှနဲ့ ပြနအြဖြပေေးလို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့ ။ ရှင်းအောင် ပြောရဆိုရဖို့ လိုအပလြာပြီ ။“ ဟို..အဲ….အပတတ်ိုင်း ..အဲလိုမွိ ုး ..ဟိုဒင်း ….”အတင်း အားခဲကာ ပြောသောလြည်း တိကသွော စကားများကို ပြောမထွကြ ။ အထဈထဈ အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်လကြြ မကြရြညတ်ှလည်ေး ရဈဝဲလာသည် ။“ ဘာလဲ..ငါက တပတ် သုံးရကြ လိုးဖြစ်သှားအောင် ဖနမြယလြို့ ပြောချင်တ်ာလား ..”တငမြခကေလြည်း မကြန်ှာပူလှပြီ ဖြစ်လို့ ခေါင်းကို အမှနည်ှိတလြိုကရြသည် ။
“ ဟုတပြှီ ..ဒီအပေးအယူ ဘယလြောကကြှာတဲ့အထိ အတည ဖြစ်နမှောလဲ..တနှစ်လား..နှစ်နှစ်လား ….”တငမြခကြေ ခွိနဆြ တွကခြကြရြလပြေီ …။“ သုံးလ …”ကိုစိုးထူးမှာ နှာခေါင်း ရုံှ့သှားသည် ။“ ဟာ…အဲဒီလောကြ အခွိနလြေးက ဘာများ ရှိမှာလဲဟ ..မဟုတသ်ေးပါဘူး ….”“ ကဲ..လေးလ…အသားကုနဘြဲ …”တငမြခကြေ ခပပြှတပြှတ် ပြောရသည် ။မိမိကို ပထွေးက လိုးချင်န်တောကို တငမြခကြေ သိသည် ။ တင်းထားနိုငလြွှင် ပထွေး အလွှော့ပေး လကခြံရမညဟြုလည်း တွကမြိသည် ။“ ကောင်းပြီ ..နငပြှောသလို အခွိနလြေးလဘဲထား ..တပတကြိုတော့ သုံးရကအြလိုးခံရမယ် ..ငါ့စိတကြှိုကြ အစုံ လုပခြငွတ်ာအားလုံး နင် လိုကလြွောရမယ် ..ဘယ့န်ှယလြဲ..နငလြကမြခံနိုငရြငတ်ော့ ငါ့ကို ဘာမှ ဆကြ ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး …”ကောငမြလေး သဘောတူ လကခြံလိုကပြှီးသည့န်ောကြ ကိုစိုးထူး အသအချော ပငို န် ငို အြောင် တုပခြညွလြိုကလြသေေးသည် ။ တငမြခကြေ ခေါင်းညှိတရြသည် ။
ကိုစိုးထူးက စာရကြှတရှကပြေါတ်ှငအြခွိန် လေးလ ..တပတ်၃ရကြ..စိတကြှိုကြ အကုနအြစုံ ဟု စာရေးကာ မယားပါသမီးကို လကမြှတထြိုးခိုင်းသည် ။စရံသတသ်ည့သ်ဘောနဲ့ သူ့ထံတွင် ပါသော ငှတသေိန်းကို တငမြခကေအြား ပေးသည် ။ ကနွင်ှမွေားကို မနကဖြနပြေးမည် ဟု ဆိုကာ နှစ်ယောကသ်ား လူချင်ြးခွလဲိုကကြှသည် ။ လူချင်ြးမခွမဲ ှီ အမှည်းဟုဆိုကာ တငမြခကေကြို ပြေ့ဖကြ နမ်းစုတကြာ ဖငပြှတ် နို့ကိုင် လုပလြိုကသ်ေးသည် ။~
နောကတ်နေ့ နေ့လညဘြကြ ကြနပြှူတာသငတ်န်း အဆင်းတွင် တငမြခကေသ်ည် ခါတိုင်းလို အိမသ်ို့ မပြနတ်ော့ဘဲ ပထွေး ကြိုတင် ခွိန်းထားရာသို့ သှားရလသည်ေ ။ လမ်းမတောဘြကရြှိတည်းခိုရိပသ်ာတခုသို့ ဖြစ်သည် ။မမိ ိ အတွကြ အရမ်း လိုအပန်တေဲ့ ငှကြေေးအားလုံး ပထွေးထံမှသညန်ေ့ရမညကြို သိသလို သူမဘကကြလည်း သူမရဲ့ တကိုယလြုံးကို ပထွေး လိုရာ သုံးရအောင် “ပုံ” အပရြတော့မညကြိုလည်းတငမြခကြေ နားလညသ်ည် ။ တည်းခိုရိပသ်ာ အခန်းတခန်းတွင် ခွိန်းဆိုခွင်း သဘောကပင် ရှင်းနသည်ေ မဟုတပြါလား ။ သညန်ေ့တွင် တငမြခကေသ်ည် ခါးတိုစပို့ရှပ် ကိုယကြှပန်ဲ့ မီနီစကပတ်ိုလေးဝတထြားသည် ။
ခါးတို စပို့ရှပသ်ည် မီနီစကပ် ခါးစည်းနရောနှင့ြ အံကိုကြ ထိမိရုံသာ ရှိလရော ကိုယဟြန် အနည်းငယမြွှ လှုပရြှားရုံနှင့စြပို့ရှပလြေးရဲ့ အောကစြ ခပလြနလြန် ဖြစ်ကာ ဘိုကသ်ားခါးသားများ ဖြေးကနဲ လကကြနဲ ပေါသ်ည် ။ လှုပရြှားမှု များရငတ်ော့ ခါးပေါြ ခကြပြေါကြို ဖြစ်သည်။ မီနီစကပကြလည်း ပေါငလြညလြောကအြထိပင် မရှည် ။ပေါငရြင်းသားသာသာလောကသ်ာ ဖုံးကာထားလရော တုတဖြှိုးသော ပေါငတ်နပြေါငသ်ားများ ပေါန်သည်ေ ။ခွအမှေှောကတ်ှင် ဆိုလွှင် ဝတထြားသော အတွင်းခံပငတ်ီဘောင်းဘီ အနကလြေးကိုပင် မှငန်ိုငလြသည်ေ ။အခန်းကြိုတင် ငှားရမ်းထားသည့ြ စာရကြှကို ဧည့ကြှိုကောငတ်ာတွင် ပြလိုကရြာ ခွိန်းဆိုထားသည့န်ရော ဖြစ်သော တည်းခိုခန်းသို့ အလှယတ်ကူ တကသ်ှားခွင့ြ ရသည် ။
ထို တည်းခိုရိပသ်ာကသုံးထပဖြစ်ကာ တငမြခကြေ သှားရမည့ြ အခန်းက အပေါဆြုံးတွင် ရှိလသည်ေ ။ တည်းခိုရိပသ်ာ အပေါဆြုံးထပသ်ို့ လှကေားမှ တကလြာရင်း တငမြလတေရြဲ့ စိတအြစဉသ်ည် ထူးခွားစွာပင် လှုပရြှားနိုးထနကြသေည် ။ခွိန်းထားသော တည်းခိုခန်း အရှေ့ကို တငမြလတ်ေ ရောကလြာသည် ။ အခန်းတံခါး ပိတန်သည်ေ။ အခန်းထဲတွင် ပထွေးကိုစိုးထူး ရောကန်ှင့န်ကော မိမိကို စောင့န်သညေကြို တငမြလတ်ေ သိသည်။ အခန်းတံခါးရှေ့တွင် တငမြလတ်ေ ရောကလြာကာ တံခါးကိုခေါကရြနပြင် ခွီတုံခတွုံ နဲ့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နသညေကြိုလည်း ကိုစိုးထူး တွေ့မှင် သိရှိနသည်ေ ။ ထို့ကြောင့ြ တငမြလတေတ်ံခါး ခေါကလြိုကသ်ည် ဆိုသညန်ှင့ြ အဆငသ်င့ြ ရှိနသေော ကိုစိုးထူးက ခကြခြငွြး တံခါး ဖြင့ပြေးလိုကခြှင်း ဖြစ်ပတေော့သည် ။“ လာ..ဝင်….”တံခါး ဖြင့ပြေးပြီးနောကြ ကိုစိုးထူးက ပြောလိုကသ်ည် ။ သူ့မကြလြုံးတွကတေော့သူလိုးရတော့မည့ြ မယားပါသမီးရဲ့တကိုယလြုံးကို ပိုငန်ိုငစြာှ ကြည့်သ်ည် ။
အကြည့်ရြဲရဲများသညတ်ငမြလတေရြဲ့ နိုးထနသေော ရမကစြိတကြို ပမို ို ပြင်းပြလာစသည်ေ ။ကောငမြလေးသည် ပထွေးရှေ့မှ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ အခန်းထဲ ဝငသ်ည် ။ ကိုစိုးထူးက သူ့ရှေ့မှ ဖြတသ်ှားသော မယားပါသမီးရဲ့ဖငဆြုံကြီးကို ညာဖကလြကဝြါးဖြင့ြ ခပဆြတဆြတ် တခကြပြုတသ်ည် ။“ ဖတ်…အို…အမေ့ …”ဖငပြုတလြိုကသ်ံနဲ့ အတူ တငမြခကေရြဲ့ ပါးစပမြှ ရရှတေသ်ံလေး ပေါထြှကလြာသည် ။ သူလိုးတော့မည့ြ မိန်းမအဖြစ် ပထွေးက အပိုင် သတမြှတကြာ မိမိကို ဖငပြုတခြှင်း ဖြစ်ကြောင်း အထာပေါကန်ားလညသ်ည့ြ တငမြခကြေ ရငတ်ှေ ဖိုမောဟိုကသ်ှားသည် ။ ကိုစိုးထူးသည် မယားပါသမီးရဲ့ ဘယဖြကြ ဖငသ်ားခွမ်းကြီးကိုလည်း ခပတ်င်းတင်း ကိုငည်ှဈလိုကသ်ည် ။“ အို..ဟင့ြ…ဦးလေးကလဲ….”“ သှားလေ ခကခြကရြဲ့ …” လို့ ကိုစိုးထူးက ပြောလိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ ခုတငကြှီး ရှိရာသို့ အသာပင် လွှောကလြှမ်းသှားသည် ။ တငမြခကေမြှာတော့ ရငသ်ိမ့ဖြိုမောစာှ ဖြင့ြ နရောတွင် ရပမြှဲရပကြနွခြဲ့သည် ။
ကောငမြလေး စိတအြရမ်း လှုပရြှားနသလေောကြ ကိုစိုးထူးကတော့ ခပအြေးအေးပင် ..။“ ခကခြကြ…လာလေ..ခုတငပြေါြ တကြ…..”ကိုစိုးထူးရဲ့ လှမ်းခေါလြိုကသ်ံသည် တငမြလတေကြို ဆတကြနဲ တုနသ်ှားစသည်ေ ။ အလိုးခံဖို့ ခေါခြှင်းမို့ ကောငမြလေး ရဲ့ မကြန်ှာ ရဲကနဲ ဖြစ်သှားသည် ။“ နင့စြပို့ရပြ ြ အောကန်ားကို ဒီနားလောကအြထိ လိပတ်ငလြိုကစြမ်း…..”ကိုစိုးထူးက ခပပျိုငပျိုင် အမိန့ပြေးလိုကသ်ည် ။“ ရငှ ြ ….”တငမြခကေသ်ည် ပထွေးကို အခန့တ်ကြား ကြည့်မြိသည် ။“ စပို့ရှပ် အောကန်ားကို လိပတ်ငလြိုကလြေ …ခိုင်းတာလုပစြမ်း …ငါ့စိတကြှိုကြ အကုန် လုပပြေးမယလြို့နငကြတိပေးထားတာနောြ …..”ကိုစိုးထူးရဲ့ စကားတွကေ ပငို န် ငို လြာသည် ။
တငမြခကေလြည်း အရမ်း ရှကန်သညေ့ကြှားကပင် ပထွေး ခိုင်းသည့အြတိုင်း လုပပြေးရသည်။ထိုသို့ လိပတ်ငလြိုကသ်ောအခါ ဘိုကသ်ားလေးလုံးသာသာလောကြ အဖြေးသားပေါသ်ည် ။ခကြန်ကန်ကလြေးကိုလည်း မှငရြသည် ။ သညလြို ကိုယပြေါြ ခကြပြေါဖြစ်အောင် လပခြှင်းသည် ဘာမှ မဟုတလြို့ ထငသ်ောလြည်း တကိုယလြုံး ခွှတပြှခိုင်းခွင်းသညထြကတ်ော့ ပိုလို့ သာသှားသည်။ ပြောငရြှင်းနအေောင် ခွှတပြှသညကြ တမွိ ုး ရမကထြနစြသလေို သညလြိုမွိ ုး မပေါြ့တပေါြ လှဈပြစမှေုကလည်း တမူဆန်းသော စိတလြှုပရြှားမှုကို ရစသည်ေ ။ ထို့ပြင် ဒီလို လုပဆြောငမြှု သညတ်ငမြခကေအြား မမိ ိ စခေိုင်းသမွှ နာခံကြိ ုးနှံရန် ပမာဏပြ ိုး လေ့ကငွ့သ်ည့ြ အထာလည်း ဖြစ်သည် ။
“ စပို့ရှပ် ခွှတလြိုကြ …ဘရာစီယာ အနကရြောငကြ နင့အသားနဲ့အပြတလြိုကတ်ာဘဲ ..အောကခြံဘောင်းဘီရော ဝတထြားလား …”တငမြခကြေ ငမို ဲ့မဲ့ ဖြစ်လကြြ ခေါင်းလေးညှိမ့ပြှရှာသည် ။“ အောကခြံဘောင်းဘီကကော ဘာရောငလြဲ…”“ အနကြ..အနကရြောငပြါဘဲ ….”“ ဟုတလြား ..ဒါဆို ပိုမိုကတ်ာပေါ့….ကဲ…စကပကြို ခွှတလြိုကစြမ်း …”တငမြခကေရြဲ့ တကိုယလြုံး ရဲတွတသ်ှားရပြနသ်ည် ။ ပထွေးခိုင်းသည့အြတိုင်း လုပရြရှာသည် ။ ခွှတထြားပြီး ဖြစ်သော စပို့ရှပကြို နီးရာ ခုတငခြှရင်ေးပေါြ ပစ်တငလြိုကသ်ည် ။ထို့နောကြ အောကပျိုင်းတွင် ဝတထြားသော မီနီစကပလြေးရဲ့ ခါးးစည်းခွိတကြို ဖြုတသ်ည် ။
ဘေးဇဈကို ဖြင့သ်ည် ။ ပြီးတော့ အောကကြို တွန်းခွ ခွှတသ်ည် ။မီနီစကပလြေး သည် တိုတိုကြပကြှပလြေးဖြစ်ပရော ခွိတဖြှုတဇြဈဖငှ့ထြားပြီးသညတ်ိုင် အတောပြင် တွန်းခခွှတရြသည် ။ ထိုစကပလြေးကိုလဲ ခုတငခြှရင်ေးတွငပြင် တငထြားလိုကသ်ည် ။ဘရာစီယာနဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီကို ခွှတခြိုင်း အုံးမှာလား ဟု တွေးနရင်ေး မကြန်ှာ အထားရ ခကန်သည်ေ ။ခွှတခြိုင်းရင် ငှင်းရန် မဖြစ် ..။ခွှတပြေးရမညကြို သိသည် ။ ပထွးရဲ့ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်န်သေော မကြလြုံးအောကတ်ှငဗြလာကိုယလြုံးတီး ဖြစ်အောင် ခွှတပြှရမညကြိုတော့ ကောငမြလေးမှာ အရမ်းကိုရှကကြှောကလြှပသည်ေ ။
“ ဟို စားပြေဲ ပါမြှာ ရှိနတေဲ့ ပုလင်းထဲက ဖြောရြညတ်ှကေို ဖနခြကြှတခွကမြှာ ထည့ပြှီး ယူလာခဲ့…”“ အဲဒါ မှူးကြှဖြောရြညလြို့ ခေါတ်ယ် ..သောကလြိုကရြင် ရှကသ်လိုလို တွန့တ်ှန့သ်လို ဖြစ်နတောတွေ ပြောကပြှီး စိတတ်ှေ ညမူးကြှပြောရြှှငလြာမယ်..သောကလြိုကြ…”ဖနခြကြှထဲရှိ ဖြောရြညအြားလုံး ကုနအြောင် သောကခြလွိုကပြှီးသောအခါတွငတ်ော့ မမိ ရိ ဲ့ တကိုယလြုံး ဖြိုးကနဲ ဖနွြးကနဲ ဖြစ်သှားသယောငယ်ောင် တငမြလေ=ခကခြံစားလိုကရြသည် ။စိတလြကပြေါ့ပါးလာသလိုလိုလည်း ရှိသည် ။“ လာ..ခုတငပြေါတ်ကလြေ …”ကိုစိုးထူး က ခုတငပြေါြ တကလြာသော မယားပါသမီးကို ဆီးလို့ ပြေ့ကာဖကသ်ည် ။ ညာလကဖြှင့ြ နို့တွကေို ဆုပန်ယသ်ည် ။ ဘယလြကကြ တငပြါးကို ပြေ့သည် ။
တငမြခကြေ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုံနသည်ေ ။“ ပါးစပဟြထား ..လွာလေးလဲ တဈလဈထုတထြား….”ကိုစိုးထူး ငခုံ ဲ စုတန်မှေုကို ခဏရပကြာ ပါးစပခြငွြးလည်း အသာခာှ ပြီး ပြောသည် ။ ကိုစိုးထူး စစေားသမွှကြိ ုးနှံနာခံနရလေပြေီ ဖြစ်သော တငမြခကေသ်ည် ပထွေး ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပသ်ည် ။ပါးစပ် ဟကာ လွာလေး ထုတသ်ည် ။ တဈလဈလေး ထွကလြာသော တငမြခကေရြဲ့ လွာနီနီလေးကို ပထွေးက ဆတကြနဲ စုတသ်ည် ။ ပြီးတော့ လွာချင်ြး ဖိပတ်ှသည် ။ ထို့နောကြ သူ့လွာကြီးကိုမယားပါသမီးရဲ့ပါးစပလြေးထဲကို ထိုးထည့ကြာ မှှကလေိလတေော့သည် ။ ကောငမြလေးမှာ အားပြင်းပြီး ရမကထြနသ်ော လွာသရမ်းမှု အစုတအြနမ်း တွင် ကြကသ်ီးဖနွြးဖနွြးထနရလေသည်ေ။
“ နင့န်ို့ကြီးတွကေ တကယထြှားတာကိုး..နင့ရြငတ်ိုင်း ဘယလြောကရြှိလဲ….”လွာနှင့အြပြတထြိုးကလိ စုတန်မ်းပြီးနောကြ ကိုစိုးထူးက ပါးစပခြငွြးခွာကာ ပြောသည် ။ လကန်ှဈဖကကြတော့ မယားပါသမီးရဲ့စနနှစ်ေခိုင် အသားစိုငကြှီးများကို ဆုပန်ယန်သည်ေ ။“ ခစခြ ဈ..သုံးဆယ့င်ါး ရှိတယ်..ဦးလေးရ …”တငမြခကေကြ ရယသ်ံလေး ပြုကာ ပြောသည် ။ရှကရြယရြယမြှုလို့ ဆိုနိုငသ်လို ပထွေးရဲ့ အစုတအြနမ်း အကိုင် အပြတတ်ို့ ခံရပြီးသညမြို့ ရဲတင်းလာကာ ရယသ်ံထွကလြာသညဟြုဆိုလည်း ပြောနိုငပြါသည် ။
“ ဆုံကြီးကကော….”“ သုံးဆယ့ခြှောကြ….”“ ဒါဆိုရင် နင့ခြါးက နှစ်ဆယ့န်စွ ြ ရှိလိမ့မြယ်..ဟုတလြား ….”ကိုစိုးထူးသည် မယားပါသမီး အကြီးမ ရဲ့ လုံးကြီးပေါကလြှ ကိုယလြုံး ကိုယထြညကြှီးကို ( ၃၅-၂၂၃၆ ) ရှိလိမ့မြညဟြု ခန့မြှန်းထားခဲ့သည် ။ ရငန်ဲ့ တငတ်ို့ကသူခန့မြှန်းသညန်ှင့ကြှကတ်ိဖြစ်နရောခါးအတိုင်းအတာကိုလည်း အပိုငပြှောခလွိုကသ်ည် ။“ ဟာ..မဟုတဘြူး…နှစ်ဆယ့သ်ုံး ရှိတာ…”“ နင်..အလိုးခံဘူးလား …..”“ ဟာ..ဦးလေးကလဲ..ဘာတွေ လာမေးနတောလဲ မသိပါဘူး ….”“ နင့ကြို လိုးတဲ့အခါ အဆငပြှရအေောင် ကြိုမေးထားတာပါ ….နငအြလိုးခံဘူးပြီးသားဆိုရင် တမွိုးလိုးမှာ….အလိုးမခံဘူးသေးဘူး..အခုမှ ပထမဦးဆုံး အကြိမ် စအလိုးခံရတာ ဆိုရငတ်ော့ တမွိ ုး လိုးပေးရမယ်..ကဲပြောစမ်း..အလိုးခံဘူးလား…မခံဖူးဘူးလား…..”“ အို..ရှကစြရာကြီး….”
“ နငန် ဲ့ ငါနဲ့ အခုဆို လိုးကြတော့မှာ..ငါ့ကိုများ ဘာရှကန်စရော လိုသေးလဲ….”“ ဟို…ပါးစပကြ ပြောမထွကဘြူး…ဦးလေးရ…တကယဘြဲ….”“ ပါးစပကြ ပြောမထွကရြင် ခေါင်းငှှိမ့ြ ခေါင်းခါ လုပပြှ …..”တငမြခကေမြှာ ခေါင်းလေး ခါရမ်းပြသည် ။“ အလိုးခံဘူးပြီးသား ဆိုရင် ငါအကုနခြိုင်းပြီး တန်းလိုးပစ်မလို့….အခု နငကြ အလိုးမခံဘူးသေးတဲ့ အပျိုစဈစဈလေး ဆိုတော့ နင့ကြို အလိုးခံချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ ပေါလြာအောင် အရင် လုပမြယ်…ပြီးမှတဆင့ခြငွြးသှားပြီး လိုးမယ်..ကြိုကလြား….”ကောငမြလေး ယောငပြေါငပြှီး ခေါင်းညှိမ့လြိုကမြိပြနသ်ည် ။ ကိုစိုးထူးက ဘယလြိုလုပမြည် ဘယလြို အဆင့ဆြင့တ်ကမြည် ဆိုခွင်းကို တငမြခကြေ ကောင်းကောင်း နားမလညပြါ ။
ကြိုကသ်ညမြကြိုကသ်ည် ဝခွေဲ ဆုံးဖြတရြနကြား ဝေးလေ သည် ။“ ပြစမ်း..နင့စြောကဖြုတ် စမ်းကြည့်ရြအောင် …”ပြောပြောဆဆို ညာလကကြ မယားပါသမီးရဲ့ ပေါငကြှားကို နှိုကလြာသည် ။“ ဟိတ်..မကိုငန်ဲ့…အို…ကြည့်ပြါလား…ဖယ်…….”တငမြခကေသ်ည် သူမရဲ့ ပေါငကြှားကို ကိုငစြမ်းလာသော ကိုစိုးထူးရဲ့ ညာလကကြို ဆှဖဲ ယတ်ှန်းသည် ။ အလိုးခံရန် သဘောတူလို့ခုတငပြေါအြတူ ရောကန်လပြေေီ ဖြစ်ရာ လိုးမည့စြောကပြတကြိုငစြမ်းတာလောကကြို တွန့တ်ို ပြင်းဆနရြန် အကြောင်းတော့ မရပြိ ါ ။ သညလြိုမွိ ုး မတွေ့ကြုံဘူးသေးသည့ြ အပြိ ု ရိုင်းစိတကြှောင့ြ အလိုလို ငှင်းမိ ဖယမြိခွင်း ဖြစ်သည် ။ပြောရမည် ဆိုရင် တငမြခကေရြဲ့ စောကပြတမြှာ ကိုစိုးထူးရဲ့ လကန်ှင့ြ “ အစိမ်းသကသ်ကြ ” လို့ပြောလို့ မရပါ ။ ဟိုနေ့က ဘတ်(ဈ )ကားပေါတ်ှင် နှိုကကြိုငဘြူးခဲ့ပြီ မဟုတလြား …။
ကောငမြလေး ဆှဖဲ ယ် တွန်းသောလြည်း ကိုစိုးထူးရဲ့ လကကြ ပေါငကြှားက ခွာမသှား ။ တငမြခကေရြဲ့ စောကပြတကြို အတွင်းခံဘောင်းဘီအပေါကြ နပြေီး ကကြနွန အုပကြိုငမြိပါသည် ။အောကခြံဘောင်းဘီ ကြားခံရှိနသေောလြည်း စောကပြတမြို့ဖေါင်းဖေါင်း အရညရြှှမ်းနသညေ့ြ အထိအတွေ့ကိုတော့ကိုစိုးထူး သိရှိလိုကသ်ည် ။“နင့စြောကပြတကြ ဖေါင်းပြီး စောကရြကြညေတ်ှေ တောတ်ောြ စိုနပေါလား..ဒါဆို နင့ကြို အလိုးခံချင်စြိတတ်ှေ ထလာအောင် လုပဖြို့ မခကတ်ော့ပါဘူး ….ကဲ ပကလြကလြှနလြိုကြ ….”ပါးစပကြလည်းပြော လကကြလည်း ကောငမြလေးကို ကိုငကြာ ခုတငပြေါြ ဆှလဲှဲခသွည် ။ တငမြခကေတ်ယောကြ ကုတငကြှီးပေါမြှာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်သှားရလသည်ေ ။
မမိ ိ အပေါကြ တကခြှ လိုးတော့မှာမို့ ပကလြကလြှန် အိပခြိုင်းခွင်းလား ဟု တငမြခကြေ တွေးသည် ။ ရငတ်လှပလြှပ် ဖြစ်နသည်ေ ။“ နင့ပြေါငကြှီးနှစ်ချောင်းကို ကားလိုကြ..ခပကြားကား ထုတလြိုကစြမ်းပါ ..ဟောဒီလို မွိ ုး . .”မယားပါသမီး က မရဲတရဲနှင့ြ ပေါငတ်နန်ှဈချောင်းကို ခပဖြှည်းဖြည်း မရတဲရဲ ကားပေးရာ ပထွေးက ကောငမြလေးရဲ့ ခွကငွြေးဝတန်ှဈခုကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ကိုငကြာ ရကရြကရြောရော ဆှှဲဖဲကားထုတလြိုကသ်ည် ။ တငမြခကေရြဲ့ ပေါငကြှီး နှစ်ချောင်း အသားကုန် ဆိုသလို ကားထွကန်သည်ေ ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အောကကြ စောကဖြုတကြှီးသည် ဖထဈလိုက ဖေါင်းတကန်သည်ေ ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီရဲ့ ခွကြားနရော ( စောကဖြုတအြပေါတ်ည့တ်ည့ြ )တွင် အရညကြှညမြွား စို့နသညေမြှာ အပီကို မှငသ်ာ သည် ။အတွင်းခံဘောင်းဘီ ရှိနသေေးသောလြည်း ပေါငကြှီးတွေ ကားထွကအြောင် အဖြဲခံရသောအခါ တငမြခကေသ်ည် လကဝြါးနှစ်ခု ဖြန့လြကြြ ပေါငရြင်း ခွကြားတွင် အုပကြာလိုကမြိသည် ။
“ ဟာ..လကကြ ဘာကြောင့ြ စောကပြတအြပေါမြှာ လာအုပထြားရတာလဲ …ရော့ ..ဒီပေါငကြှီးနှစ်ခုကို ကားထွကန်အေောင် ကိုငထြိန်း ထား ….”ကိုစိုးထူးသည် ဖြဲထုတထြားသော တငမြခကေရြဲ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ကြေးလကြြ တွန်းတငသ်ည် ။ ဒူးခေါင်းများကို ကောငမြလေးရဲ့ရငဘြတတ်ဖကတ်ခကြလြောကထြိသို့ရောကအြောငဖြိတွန်းတငလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည် ။ တငမြခကေလြည်း မမိ ရိ ဲ့ ဒူးခေါကကြှေးများကြားမှ လကန်ှဈဖကကြို လွှိ ုသှင်းကာ ကိုယ့ခြှဖဝေါးနှစ်ဖကအြပေါြ ကိုယ့လြကဝြါးများဖြင့ြ ဆုပကြိုငထြိန်းပေးထားလိုကရြသည် ။ ကိုစိုးထူး က တငမြခကေရြဲ့ လကမြွားကို အလိုကသ်င့ြ ဆှယဲူ ပြုပြငပြေးသည်။ပြီးတော့ မယားပါ သမီးရဲ့ ခွရင်ေးမှာ ဝမ်းလွားမှောကခြကြာ သူ့မကြန်ှာကို ပေါငရြင်းခွပေါြ အပခြသွည် ။
“ ဟာ…ဦးလေး ….မလုပန်ဲ့….အဲဒါ မလုပန်ဲ့ ……ဟာ…..ပြောလို့လဲ မရဘူး …..အိုး..အမေ့ ……မလုပပြါနဲ့ဦးရာ….ကမွ ငရှဲကီးကုနတ်ော့မှာဘဲ …အို…အို….အို …ရှံလဲ မရှံဘူး …..ဒုကျခပါဘဲ ……အား…..အား…..အီး….အီး….အီး……”တငမြခကေသ်ည် ကာမကိဈစပိုင်းမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိလှသာလြည်း သူမရဲ့ မိခငန်ဲ့ ပထွေးတို့ ကာမမှု ပြုကြရင်း အပြနအြလှနပြှောဆိုသည့စြကားများ…ကြားရသော အသံများကြောင့စြောကပြတ် ယကပြေးသည့ြ အထာကို သိနသည်ေ ။ ယခု ပထွေးက မမိ ေိ စာကပ် တကို ယကတ်ော့မညဟြု နားလညသ်ညန်ှင့ြ ကမန်းကတန်းပင် ကန့ကြှကစြကား ဆိုလိုကရြှာသေးသည်။ထိုသို့ စကား အဆိုမှာပင် ပထွေးရဲ့ ပါးစပကြ သူမ စောကပြတအြပေါြ ကရွောကလြာသည် ။
ကိုစိုးထူးက အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို လစွကြနဲ တိုးထိုးလိုကရြာ ဘောင်းဘီခွဆုံအသားလိပမြှာ ညာပေါငရြင်းအနား ကပသ်ည် ။ စောကပြတသ်ည် အကာအကြယ် လုံးမ မရှိဘဲ အပြူ းသား ပေါလြာကာ ထိုအဖုတပြေါသ်ို့ သူ့ပါးစပကြ ကကြနွန အပကြခွှင်း ဖြစ်လသည်ေ ။ လွာကိုလဲ ဆန့ထြုတလြိုကလြရော အဖုတန်ဲ့ ပါးစပ် မထိတထိကပင် လွာဖြားက အရငထြိသည် ။တံတွေးများ စိုနသေော လွာနှင့ြ စောကရြရှေှမ်းနသေော စောကပြတတ်ို့ ထိတွေ့လိုကသ်ောအခါ တငမြခကြေ ခမှာ တကိုယလြုံးရှိ အကြော အသှေးအသားတွေ အီဆိမ့ကြုနအြောငပြငထြူးခွားပြင်းထနသ်ော ဖီလငကြို ရငလြှိုကမြောဘှယရြာ ခံစားရလရော ကန့ကြှကင်ှင်းဆနသ်ည့ြ စကားများနဲ့ အတူ ရမကဇြော ဝုန်းကနဲ တကလြာမှုရဲ့ ရရတ်ှေမှညတ်မ်းသံများကလည်းရောယှကပြါဝငသ်ှားသည် ။
ကိုစိုးထူးသည် မယားပါသမီးရဲ့ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို ကကြနွန ဆှှဲဖဲကာ လွာကိုစောကပြတအြကြေဲ ကြာင်းပေါထြိ အပကြာ တဆတဆြတ် လှုပရြှားရင် ယကပြေးသည် ။တငမြခကြေ ခမှာမာှ တော့ပြံလနန်သည်ေ ။ဖငကြှီးဆိုလွှငမြှေ့ယာပေါမြှ ကြှတကခြကြြ ကော့ကော့ ပင့ပြေးသည် ။စောကစြေ့ဆိုလွှင် အကကြှေဲ ပါကထြှကလြုမတတ် ကော့ထောငတ်ကသ်ည် ။ ကိုစိုးထူးက ထောငတ်ကလြာသော စကြစေေ့ကို နှုတခြမ်းကြီးတွနေဲ့ ညှပခြါ စုတသ်ည် ။“ အားပါးပါး . . .အီး….အား…..ဘယလြိုလပန်တောလဲဦးလေးရဲ့ …ယားတယရြှင့ြ…ယားတယ် …..အိုး…ကြည့်ပြါလား…ယားပါတယလြို့ဆို…အဟင့ဟြင့ြ….အား….အား….အား…..”အပြိ ုစဈစဈ စောကပြတလြေးမို့ နုသဈကာ သန့န်သည်ေ ။ထပ် ထွကလြာသော စောကရြကြည်ေ အနံ့ကလည်း ညှီတိတိ..မှှေးတေးတေး ….။
စောကပြတန်ှုတခြမ်းကြီးများသည် ဖုထဈလို့ ဖေါင်းနကြသေည် ။ ထိုစောကပြတန်ှုတခြမ်းသား ဖုဖုထဈထဈများကို ကိုစိုးထူး က ပါးစပ် ဖညင့ြ ငခုံ ဲ စုတပြေးလိုကြ လွာဖြင့ြ လှည့မြှှယကေလြိုကလြုပပြေးနသည်ေ ။“ အမယလြေးလေး…ကောင်းလိုကတ်ာ….ယကြ..ယကြ…အိုး…အမေ့..ယကပြါ…ယကပြါ……”မကြာပါ…တငမြခကေတ်ယောကြ..ပထွေးရဲ့ စောကပြတ် ယကပြေးမှု အောကတ်ှင် အရှကအြကြောကြ ကင်းမဲ့စွာ ဖီလငမြွား တကလြာလတေော့သည် ။ ကောငမြလေး ထွန့ထြှန့လြူး ကော့ပြံလသေောအခါ ကိုစိုးထူးက စောကပြတ် ယကန်သေော လွာကို အောကသ်ို့ အသာ လွောခကြာ စူတူတူ စအိုပေါကကြို ပပြကြနဲ မှညအြောငထြိုးယကပြေးလိုကသ်ည် ။
“ အို..အ….အဲဒါ ဖငကြှီး…..ဦးလေးရ…….ဟာ….ဟာ………..”စအိုကို အယကခြံလိုကရြသောအခါ တငမြခကြေ ဖငကြှှရင်း ကော့တကပြှီး အလန့တ်ကြားပြောသည် ။ ကိုစိုးထူးက လွာကို ဆန့ထြုတကြာ စအိုပေါကထြဲကို လွာ ထိုးသှင်းပြနထြုတ် အပြတထြိုးကလိပေးလရော တငမြခကြေ မခံနိုငတ်ော့ ။ ခေါင်း ဘယည်ာ ခါယမ်းကာ လူးလှိမ့န်လတေေော့သည် ။ပါးစပမြှလည်း ရမကပြှင်းပြင်းနဲ့ မှညတ်မ်းသံတွေ တရစပ် ပေါထြှကန်သည်ေ ။တငမြခကြေ ပြီးလုလုပင် ဖြစ်လာသည် ။ ကိုစိုးထူးက မယားပါသမီးကို “ ပြီး ”သှားအောငအြထိ အဖုတယ်ကြ ဖငယ်ကြ လုပမြပေး….။ ဖငပြေါကကြို ထိုးမှှေ ယကန်ရောမှခကြခြငွြးရပကြာ ပေါငကြှားမှ မကြန်ှာ ခွာထုတသ်ည် ။“ ယကပြေးပါအုံး ဦးလေးရဲ့…ဘာလို့ရပလြိုကတ်ာလဲ …ယကပြါ…ယကပြါရှင့ြ…ယကပြေးစမ်းပါအုံး…..ကင်ေးလှန်းလို့ပါ …..”တငမြခကြေ အငမ်းမရ ပြောသည် ။ကိုစိုးထူးရဲ့ ခေါင်းကို လှမ်းကိုငကြာ သူ့ပေါငကြှားထဲ ပြနသ်ှင်းဖို့ပင် ကြိုးစားသည် ။
ကိုစိုးထူးကကောငမြလေး ဆှယဲူရာသို့ မလိုကြ ..။ လကကြို အသာ ပင့ဖြယသ်ည် ။တငမြခကြေ က လွော့တိလွော့ရဲ ဖြစ်နသေော အောကခြံဘောင်းဘီကို သှကလြကစြှာ ခွတပြဈလိုကပြါသည် ။“ ဟေ့..ဘာဖြစ်လို့ အောကခြံဘောင်းဘီကို ခွတပြဈလိုကတ်ာလဲ….”ကိုစိုးထူးက စပဖြှဲဖြဲနဲ့ မေးသည် ။“ ဟာ..ဦးလေးဘဲ…ဟိုဒင်း တော့မယဆြို …..”“ ဘာ ဟိုဒင်းလဲ ကြ…လိုးတော့မယ် လို့ ပြောစမ်းပါ ….”“ အိုး..အဲလိုမွိ ုးကြီး မပြောရဲပါဘူး ….”“ ငါလိုးတော့မယ် ဆိုလို့ အောကခြံဘောင်းဘီ ခွှတလြိုကတ်ာလား ….”ကောငမြလေးရဲ့ မကြန်ှာ ရဲကနဲ ဖြစ်သှားသည် ။ ရမကဇြောတွေ ထနပြှင်းကာ အလိုးခံရန် အသင့ြ ရှိနသေောလြည်း အပြိ ု ရိုင်းမို့ တဈတဈခွခွ စကားကြမ်းကြမ်းတွကြေောင့ြ ရှကစြနိုးတော့ဖြစ်နသည်ေ ။
“ နင့ဖြငအြောကမြှာ ခေါင်းအုံး ထိုးခုရအောင် …ဖငကြှီးကို အသာကြှလိုကြ ……ဖငအြောကမြှာ ခေါင်းအုံး ခုတော့ …စောကပြတပျိုပြူးပြီး စောကစြိလဲ ပိုပေါတ်ယ် ….လိုးရတာ ပိုကောင်းတာပေါ့ ….နငလြဲ အပြတဖြီလင် ရမှာ . . . ”ကိုစိုးထူးလဲ မယားပါသမီးရဲ့ ပေါငကြှားမှာ စောကဖြုတကြို ကုန်းကြည့်ရြင်း ပြောလိုကသ်ည် ။“ ကြာ..ဦးလေး…အဲလိုတွေ မပြောနဲ့ ….”“ ငါက နငသ်ိရအောင် ပြောတာပါကြယ် ..ကဲ..နင့စြောကပြတမြှာ ငါ့လီးကို တေ့ပေးလေ …”ကိုစိုးထူးက မယားပါသမီးရဲ့ ဗိုကအြပေါြ တကခြှရင်း ပြောသည် ။တငမြခကြေ လည်း ပထွေးရဲ့ လီးကို လှမ်းကိုငကြာသူမရဲ့စောကပြတအြဝတွငတ်ေ့ပေးလိုကသ်ည် ..။
စောကပြတတ်ှင် စောကရြကြညေတ်ှေ စိုရှှေဲ နကာ လီးရဲ့ ထိပဖြကြ အကြဟဲဟနရော တဝိုကတ်ှင် လည်း ကာမရှေ့ပြေး အရကြညေလြေးများ စို့နလရေောလီးနဲ့ စောကပြတ် တေ့ထောကမြိသညန်ှင့ြ စိုတိုတို အထိအတွေ့ကို နှစ်ယောကစြလုံး ခံစားရသည် ။ ပထွေးကော မယားပါသမီးပါ ရငသ်ိမ့တ်ုနသ်ည် ။ ပူထူ ရှိန်ူးဖိန်း ကုနသ်ည် ။အပြိ ုစဈစဈ ပါကငပြိတလြေးမို့ ပါကငဖြှင့ြ လိုဖူးတာတော့ မရှိသေးပါဘူး …။ယခု သူ့လီးတေ့ထောကလြိုကမြိသည့ြ စောကပြတသ်ည် ယငဖြိုမှ မသန်းသေးဘူးသော အပြ ုစြဈစဈ အဖုတ် နုနုထွဋထြှဋလြေး ဖြစ်ပရော အပြိ ုစဈစဈ အဖုတရြဲ့ နုသဈသောထိတွေ့မှုသည် ငနသဲားကို ကောင်းကောင်း ဖမ်းစားနသည်ေ ။
ထို့ပြင် မိမိလိုးချင်လြှလို့ ဂွငဖြနကြာ အရကြံထားရတဲ့ မယားပါသမီးရဲ့ စောကပြတလြဲ ဖြစ်နပြနေရြာ..ကိုစိုးထူးအဖို့ အတိုင်းမသိအောငဘြဲ အတွေ့ထူးကာ အရသာတွေ့ ဖီလငတ်ကလြို့နလသေည်ေ ။ထို့ကြောင့လြည်း လီးတေ့မိတာနဲ့ အားထည့ကြာ ဖိစိုကခြသွှင်းလိုကရြာ နုနုထွတထြှတ် စောကခြေါင်းပေါကြ ကဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ ဒဈပြဲလနကြှီး သည် တထဈထဈ တိုးဝငသ်ည် ။ဒဈဖူးကြီး တိုးဝငလြာမှုနဲ့ အတူ ကာမစပရြှကရြာ စောကခြေါင်းပေါကဝြသည် အာပြင့ပြှီး ဒဈပြဲကြီး တဝကသ်ာသာ လောကြ ဝငသ်ှားသည် ။ တငမြခကေသ်ည် စောကပြတတ်ှင် စဈကနဲ ကငွသ်လိုလို စပသ်လိုလို ဖြစ်သည် ။
ယောကြြားတနဆြာ လိငတ်န် ဒဈဖြားပိုင်း တိုးဝငလြာလွှင် ဖီလငအြရသာကတော့ကာမမှု အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော အစိမ်းသကသ်ကြ အပြိ ုမလေးကို တခိုကခြိုကြ ဖြစ်သှားစပေါသည် ။“ အား..ကြှတ်…ကြှတ်………အင့ြ …..”ကိုစိုးထူးရဲ့ လီးက ကြီးမား တုတခြိုငလြှန်းသည် ။ဒဈပြဲလနကြှီးကပင် သုံးလကမြသာသာလောကြ ရှိသည် ။ လုံးပတကြလည်း ဖငတ်ကစြီ အခွိ ုရညပြုလင်း ရဲ့ ဖငပျိုင်းလောကပြင် တုတလြရော ထို ဒဈပြဲလနကြှီး ထိုးသှင်းခံရမှုကြောင့တ်ငမြခကေရြဲ့ စောကခြေါင်းပေါကသ်ည် အသားကုနန်ီးပါးပြဲအာထွကလြကြြ အရမ်းလဲ နာသည် ။ကောငမြလေး ငှိမပြှီး မှိန်းမခံနိုငတ်ော့ …။“ အား…..အား..နာလိုကတ်ာ ….သပေါပြီဦးလေးရာ….နာတယ်..သိပန်ာတယ် ….မရဘူး…မဖြစ်ဘူး ….မသှင်းနဲ့တော့….နာ…နာတယ်..နာ တယ်…….”အပြိ ုမလေးမှာ လီးဒဈကြီး ဝငလြာသည့ဒြါဏကြို မခွိမဆန့ခြံလကြြ အောဟြဈညည်းညူ ကာ ပထွေးရဲ့ ရငဘြတကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆီးကာ တွန်းသည် ။လီးကိုလည်း ဆကကြိုငပြေးမထားတော့ ။
မကြန်ှာမှာလည်း ရုံှ့မဲ့လကြရြှိသည် ။“ ဟင့အြင်း…မလုပပြါနဲ့တော့ ဦးလေးရယ် …နာလှန်းလို့ပါ ..ကမွမခံနိုငတ်ော့ဘူးရှင် …အရမ်းနာလို့ပါ ..တောင်းပနတ်ာပါ ….ဆကမြသှင်းပါနဲ့တော့ …ဆကသ်ှင်း ရင် ကမွ ဥဈစာကြှဲပဲကုနပြါလိမ့မြယ် ….”တငမြခကေသ်ည် ပထွေးကို ဆကမြသှင်းဖို့ တောင်းပနရြှာသည် ။နာလဲနာ ကြောကလြဲ ကြောကြ ဖြစ်နသေော တငမြခကေမြှာ ထိုဖီလင် အရသာကို မခံစားတတသ်ေး ..။ သှေးသားတွကတေော့ လီးရဲ့ အရသာကို ခံစားခွေ ရရှေိ နကြလပြေီ ။
“ ဟေ့..ဘာကြောင့ြ ပေါငကြှီးတွကေို လိမထြား ရတာလဲ..ပေါငန်ှဈချောင်း ကားပေးထားမှစောကပြတပြှဲလာပြီး အသှင်းရ အဆငပြှတောပေါ့ ..ကဲ ပေါငကြှီးတွေ ကားလိုကစြမ်းပါဟာ..”“ မကားပါရစနေဲ့..ဦးလေးရာ ..မဖြစ်ဘူး ထငတ်ယရြှင် ..ဆကသ်ှင်းရင် ကမွသလေိမ့မြယ် ..တကယပြှောတာပါ …”“ လီး အဝငခြွောပြီး အနာသကသ်ာအောင် ဆီရှှဲရှှဲ ဆှတပြေးမယလြေ ….ဒီ အဆီ ဆှတပြှီး သှင်းရင် ရပါတယ် …”ကိုစိုးထူးသည် ကဝေိုင် ဂယွလြီဘူးကို ဖြင့ကြာ ညာလကဝြါးပေါတ်ှငဆြီများညှဈခကြာ သူ့တောငမြာနသေော လီးချောင်းကြီးတွင် သုတလြိမ်းသည် ။ တငမြခကေသ်ည် သူမရဲ့စောကပြတထြဲထိုးသှင်းရ လှယကြူချောမှေ့စရန်ေ လီးချောင်းကို ဆီဆှတန်ပေုံကို ကြကကြှည့ကြှကကြှည့ြ လုပန်သည်ေ ။လီးကြီးက အကြီးကြီး…ဆီသုတပြမယေ့ြ ငါ့ဟာထဲ သှင်းလို့ ရပါ့မလား …ဒါကြီးကို ထိုးသှင်းလိုကတ်ာ ခံရပြီးရင် ငါ့ဥဈစာ စုတပြှဲသှားမှာဘဲ .
…လမ်းတောငမြှ ကောင်းကောင်း လွှောကလြို့ရပါတော့မလား ….စသဖြင့ြ အမွိ ုးမွိ ုး တွေးတောနမေိသည် ။ထို့ပြင် ကြီးမားတုတခြိုငလြှသည့ြ လီးချောင်းကြီးရဲ့ ညှို့ယူဖမ်းစားမှု ကိုလည်း ခံနရလေရော ကောငမြလေးရဲ့ ကာမ ရမကဇြော သှေးသားတိ?
Tr