ငယ် စဉကြပငစြ၍ အလှကြိုကမြှုအကောင်းကြိုကမြှုများဖြင့ြ နဈမှန်းလွှကမြိဘ အမှှောကအြစားကိုခံကာ ပကြစြီးခဲ့ရသော သူမ၏ပေါ့လွှော့သော စိတဓြါတတ်ှင် ငယစြဉကြပင် ရည်းစားထားချင်သ်ည့စြိတဖြှင့ဆြယ့သ်ုံးနှစ် ဝငခြါစကပင် အတန်းတူ ကစားဖကြ လူလှလူချော လူခန့ကြလေး မောငမြှနှင့ခြစွကြှိုးသှယခြဲ့လွှကြ ရည်းစား ဖြစ်ခဲ့ရ လသည်ေ။ တဈ နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆိုသော အခွိနကြာလသညကြွောင်းတကကြွောင်းဆင်းရင်းဖြင့ပြင် တရကပြှီး တရကြ၊ တဈလပြီး တဈလ တနှစ်ပြီး တဈနှစ ြ ပြောင်းလဲ၍လာခဲ့ရ ခွပြေီးဖြစ်၍ ယခုဆိုလွှင် မောငမြှဦးက ဆယ့ရြှဈနှစ်၊ မှင့မြှင့ကြှညကြ ဆယ့ခြှောကန်ှဈ ကြောခြဲ့ပပြေီ။ ဒီနှစ်ကုန်၍ စာမေးပြဲအောငလြွှင် သူတို့သည် တကျကသိုလပြညာရေးကို တကလြှမ်းကြပတေော့မည်။
ငယင်ယကြထဲက ခန်ဓာကိုယမြှာ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ဖြံ့ဖြိုးလာသည့ြ နည်းတူသူမ၏အတွင်းစိတမြွားနှင့ြ သှေးသားများသညလြည်း ခန်ဓာကိုယန်ှင့ြ လိုကလြွောညီစွာ ဖြံ့ဖြိုးလာခဲ့ရပပြေီ။ သညမြှာတငဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိတတ ြ သည့ြ အတိုင်း ဆန်ဒတည်းဟူသော အလိုရမျမကသ်ည် သူမ၏ရငထြဲတွငပြေါကဖြှား တညရြှိလာခဲ့ရပသည်ေ။သူမတငလြား ဆိုတော့လဲမဟုတပြါ။ မှဦးက သူမထကပြငအြသကြ တဈနှစ်ကြောမြွှ ကြီးသူဖြစ်၍ သူလဲပဲ မှင့မြှင့ကြှညန်ည်းတူရငထြဲတွင် ဆန်ဒတရားတို့သညကြိန်းအောင်းဖြတတ်ညလြွှကြ ရှိနရပေသည်ေ။ “ ကြညကြှညမြနေ့က ညနကေ ဘာလို့ မလာတာလဲ ငါဖြင့စြောင့လြိုကရြတာ…..” “ ပြင်းလို့ပါ… အကိုဦးရာ တနေ့တနေ့ဒီစကားတွခညွြေး ထိုငထြိုငပြှီး ပြောနရတော…”။
အို…ကိုယ့ြ ရည်းစားမကြန်ှာကိုကြည့်ပြှီး အတူထိုငန်ရတောဘဲ ကြညကြှညရြာ ပြောစြရာ ကောင်းပါတယ်….ဟင့အြင်း….. ကြညတ်ော့ ပငွြးတယ်… နောကဆြိုအကိုခေါရြင် မလာတော့ဘူး.. ဟင်…… ဒါဆို ဘယလြိုလုပရြမလဲ… ရိုးအလှသူ မှဦးမှာ ရငထြဲရှိသည့အြတိုင်းပင် ပြောခလွိုကသ်ည်။ သူ၏ရငထြဲတွငလြည်း တကယပြင် စိတ် ညဈညူး၍ ကြံရာမရဖြစ်၍ သှားရသည်။ “ အကိုကလဲ သူများ သမီးရည်းစားတွဆေို သိပပြွောဖြို့ကောင်းတာဘဲဟာ ကြညသ်ှားတော့မယ်….” မှဦးကိုကြောခိုင်းပြီးမှ အသံကို နှိမ့ြ၍ ပြောကာ သူ့မကြန်ှာကိုမှလှည့ြ၍မကြည့်တ်ော့ဘဲ မှင့မြှင့ကြှညမြှာ လှယအြိတကြလေး တရမ်းရမ်းဖြင့ထြှကခြှာသှားလပြေ ီဖြစ်သည်။ “ သူများ သမီးရည်းစားတွဆေို သိပပြွောဖြို့ကောင်းတာဘဲ ဟာ ” ဆိုသော မှင့မြှင့ကြှည်၏ စကားလေးသည်။
မှဦး၏နားထဲတွင် ပဲ့တငတ်ှထပြေ၍ ကြားယောငန်ရလေသည်ေ။ ရိုးအလှသော မှဦးကတော့ သူများ သမီးရည်းစားတွသည်ေ သူနှင့မြှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ကဲ့သို့ပငရြှိလိမ့မြည ြ ဟုသူကတွေးထငထြားခဲ့သည်။ မှင့မြှင့ကြှည်၏ စကားကို မကြားဘူးစဉကြတော့ သူ၏စိတထြဲတွငအြများတကာ အတွဲတွလေိုဘာမှ ဆန်းပြားစွာရှိလိမ့မြညဟြ ုမထငခြဲ့။ ခုတော့သူမသိသော အခကြကြို မှင့မြှင့ကြှညကြ ထောကြ၍ ပြသှားခဲ့ပပြေီ။ “ ဘာတွမွေား ထူးခွားလို့ပါလိမ့ြ ” ဟူသော ဆန်းစဈမှုအတွေး တွကေ မှဦး၏ခေါင်းထဲသို့ဝင်၍ လာခဲ့ရသည်။ ဒါဆိုရင သ်ူများသမီးရည်းစားတွေ သညသ်ူတို့သမီးရည်းစားတွထကြေ ဘာတွထေူးခွားနသညေဆြိုသညကြို မှဦး တဈယောကြ သိရှိရနလြိုလာပသည်ေ။ သိချင်လြာတာနှင့အြမွှ သိအောငလြုပရြပတေော့မည်။
ထိုသို့အတွေးတွေ ရှုပရြှကခြတကြာနစဉေမြှာပင် မှဦး၏ခေါင်းထဲသို့ အလင်းရောင် တဈခကြထြှကပြေါြ၍လာရသည်။ ဒါကတော့ သူတို့နှင့ြ အနီးစပဆြုံး သမီးရည်းစားစုံတွဲဖြစ်သည့ကြိုဘသိန်းနှင့မြခငတ်ိုးတို့ စုံတွဲပငဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မှဦးသည် ကိုဘသိန်းနှင့မြခငတ်ိုးတို့စုံတွဲကိုသှား၍သတိရလိုကမြိစဉမြှာပင် နေ့လညကြ သူနှင့သ်ံချောင်းတို့အတူလွှောကလြာ စဉြ ကိုဘသိန်းကြီးက သံချောင်းကိုမခငတ်ိုးထံသို့စခေိုင်းသံကြားလိုကရြသည်။ ဒီည ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုးဆီသှားမယတ်ဲ့ ……… သံချောင်းက မှဦးကို အာချောငပြှီး ပြနပြှောပြတာကတော့ မခငတ်ိုးကြီးအိမကြ လူကြီးတွေ အလဈမှာ ခွံထဲသို့ ည ကိုး နာရီလောကဆြင်းခဲ့ရနကြိုဘသိန်းက မခငတ်ိုးကို ပြောခိုင်းသညဟြု မှဦးသိထားရသည်။ ဒါဆိုရင ကြှာပါတယဒြီညဘဲ သူတို့အတွဲတွေ ဘယလြိုလဲဆိုတာကို မှဦးစုံစမ်းရပတေော့မည်။
မခငတ်ိုး တို့အိမဆြို သညမြှာလည်း တခွားဝေးဝေးလည်း မဟုတ်။ မှဦးတို့အိမ်၏ အနောကဖြကတ်ှငကြပလြွှကဖြစ်သည်။ ခွံစည်းရိုးကလည်း ခိုငခြိုငမြာမာရှိသည် မဟုတတ်ော့မှဦးတဈယောကကြိုးနာရီထိုးသညန်ှင့ြ အသာလေး မခငတ်ိုးတို့ ခွံဖကသ်ို့ မှောငရြိပခြို၍ ဝငလြာခဲ့သည်။မခငတ်ိုးတို့တအိမလြုံးမှာ မီးရောငဆြို၍ ဘာမွှမမှငရြ။ လူကြီးတွဘေဲ မရှိလို့လား။ ဒါမှမဟုတအြိပပြဲ အိပ် ကုနကြှလို့လားတော့မသိ၊ တအိမလြုံး တိတဆြိတ်၍နသည်ေ။ လဆန်း ဆယ့န်ွှဈရကြ၏ ည ကိုးနာရီထိုး လရောငကြ သဈရှကတ်ှေ ကြားမှာ ဝိုးတဝါးထိုးကြ၍ နသည်ေ။ တွေ့ပါပြီ ခွံထဲရှိပိတောကပြင် ပတလြညတ်ှငဝြိုင်း၍ ရိုကထြားသော ဗကြြ နှစ် ပခွေဲလောကရြှိသော ခုံပေါတ်ှင် ကိုဘသိန်း တဈယောကခြှတွေဲလောင်းခကြာ ထိုင်၍နသည်ေ။
မှဦးတဈယောကကြိုဘသိန်းကိုလှမ်း၍ တွေ့မှငလြိုကရြသည့တ်ခဏမှာပင် မှဦး၏ဘေးဖကြ ခပလြှမ်းလှမ်းမှ တဈစုံတဈဦး လွှောကြ၍လာသညကြို သတိထားမိလိုကသ်ဖြင့ြ မှဦးသညအြနီးတွငရြှိသော စပယရြုံဘေးရှိ မှောငရြိပ် ထဲသို့ ပြေး၍ကပကြာ ပုန်း၍နလေိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ၏အကြည့်ကြ ထိုနရောသို့ လှမ်း၍ ကြည့်လြိုကတ်ော့ လွှောကလြာသူမှာ မခငတ်ိုးပငတ်ည်း။ မခငတ်ိုးသည် ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လွှောကြ၍လာရင်းက ကိုဘသိန်းရှိရာသို့ပိတောကပြငကြှီးဆီသို့ဦး တည်၍ သှားတော့ရာ မှဦးကလဲ ခါးလေးကိုကုန်း ဇကကြလေးကို ပု၍မှောငရြိပကြ ိုအကာအကြယယ်ူကာ ပိတောကြ ပငကြှီး ဘေးရှိ ဇီဇဝါပန်းခွုံကြား ဘေးမှောငရြိပထြဲသို့ တိုး၍ဝငလြိုကသ်ည်။ မှဦးရောကရြှိသှားသော နရောမှာ ကိုဘသိန်းထိုငန်သညေ့ြ နရောနှင့ဆြိုလွှင် ငါးပခနေ့သ်ာဝေးမညဖြစ်သည်။
ထို့ပြငသ်ူရောကန်သေောနရောမှာ ပိတောကပြငကြှီး၏ အရိပကြလည်း ထပဆြင့ြ ထိုးကြ၍နပြေီး ဇီဇဝါပန်းရုံ၏ အရိပကြလည်း ရှိနလရေော အတောလြေး ပင် မှောငမြဲ၍ နသည်ေ။ မှဦးတဈယောကဇြီဇဝါပန်းရုံကြီးဘေး ရောကလြာစဉမြှာပငမြခငတ်ိုးကလဲ ကိုဘသိန်းကြီး၏ ရှေ့သို့ရောကြ၍ လာခဲ့ခွပြေီ။ “ စောင့န်တော ကြာပြီလား ကိုသိန်း….” “ အင်း ….အတိုးကလဲ ကြာလိုကတ်ာကြာ… လာပါ့လာပါ့မလားလို့…” “ လူကြီးတွေ အိပအြောင် စောင့ရြသေးတယ် အကိုရဲ့… ” မခငတ်ိုးက ပြောပြောဆိုဆိုပင် ကိုဘသိန်း၏ ဘေးသို့ဝင်၍ ထိုငလြိုကလြွှင် ဘာမပြော ညာမပြောနှင့ြ ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုးကို ဖကြ၍ ပါးလေးနှစ်ဖကကြ ို ဘယပြှနည်ာပြနပြင် မှှေးကြူ၍ နလတေေော့သည်။ မခငတ်ိုးတော့ ဘယလြိုနသည်ေ မသိပေ။
မှဦးတဈယောကတ်ော့ အသကရြှုနတောပင် ရပသ်ှားမတတဖြစ်၍ သှားရလသည်ေ။ အလဲ့… မခငတ်ိုးကလဲ အာဂပင် သူမ၏လကတ်ဖကကြ ကိုဘသိန်းကြီး၏ ခါးကြီးကိုပငပြှန်၍ ဖကထြားသေးသည်။ ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုး၏ မကြန်ှာလေးကို မှှေးကြူရရုံဖြင့ြ အားရပ ုံမပေါသ်ေးပါ။ သူ၏နှုတခြမ်းထူထူကြီး က မခငတ်ိုး၏ နှုတခြမ်းပါးလတွပေေေါသ်ို့ ဖိကပ်၍ စုတန်မ်းနတေော့ရာ ကနွန်သေော မခငတ်ိုး၏ လကလြေးတဈဖကြ ကပါ ကိုဘသိန်း၏ ကြောပြငကြှီးက ိုဖကြ၍ထားပြီး သူတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကကြိုတဈယောကအြတင်းပင် တိုး၍ ဖကလြိုကကြှသညကြိုမှဦးက သဲကြဲစွဲမှငလြိုကရြသည်။ မခငတ်ိုး၏ မကြလြုံးတွကလေဲ မှိတ်၍သှားသညကြို တွေ့မှငလြိုကရြသည်။ မှဦးတဈယောကဘြယလြိုဖြစ်လာသညမြသိ။
တကိုယလြုံး ထူပူ၍လာရာက နတကြသွလို တုနတ်ုနယ်ငယ်င် ဖြင့ြ ဖြစ၍လြာရတောသ့ည။ြ ဒအီခနွိမြှာပင် မှဦး သတထိားမလိကိုတ်ာက သမီးရည်းစား နဈှယောကတ်ရှေ့င် စကားတွေ ဖေါငလြောကြ အောငပြှောသညဟြု သူသိထားသညမြှာ မှားယှင်း၍နပေါပြီကော။ ကိုဘသိန်းနှင့မြခငတ်ိုးတို့ စကားတွေ ဘာမွှမပြောလိုကတ်ဈခွန်းနှစ်ခွန်းသာ ပြောရ သေးသညကြို သူကြားလိုကရြသညဟြု တွေးတောလိုကမြိသည်။မှဦးတဈယောက ကြှည့န်စဉေမြှာပငကြိုဘသိန်းက မခငတ်ိုး၏ နှုတခြမ်းတွကေို မလှတတ်မ်း ငုံခဲထားရင်း ကပင သ်ူ၏လကကြှီးတဖကကြ မခငတ်ိုး၏နို့အုံတွကေို အကြီၤပေါမြှာပင် ဆုတန်ယခြွမှေ၍ နသညေကြို တွေ့လိုက ြ ရသည်။ သိပမြကြာလိုကသ်ော အခွိနတ်ှငပြင် ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုး၏ ကိုယလြုံးလေးကို ခါးမှပြေ့ကာ ခုံတန်းပေါသ်ို့ ပကလြကလြှန်၍ ခလွိုကလြသည်ေ။
မခငတ်ိုးတဈယောကြ ပကလြကလြေး ဖြစ်သှားစဉမြှာပင် သူမ၏ ကိုယလြုံးပေါမ် ှပါ၍သှားသော ကိုဘသိန်းကြီးသည် လကတ်ဖကကြ မခငတ်ိုး၏ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတလြိုကရြာက အင်ျကြီရငဘြတန်ှဈခွမ်းကို ဘယည်ာဖြင့ဟြ လိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ကိုဘသိန်းတော့ဘယလြိုနသညေမြသိမှဦးတဈယောကြ ကတော့ ရငထြဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သှားပြီး သူ၏မကြလြုံးတွကေိုလည်း မကြတ်ောင် ခတရြနပြင် မေ့၍ သှားရလသည်ေ။ ဘောလြီအင်ျကြီအတွင်းမှပြည့အြံကာ ထွကန်သေော မခငတ်ိုး၏ နို့အုံသားတွသညေအြိဖေါင်း၍ လရောင် အောကမြှာပင် ဖြေးနှစ်၍ နလသေည်ေ။ မကမြောစရာ ကောင်းလှလှန်း၍ ကိုဘသိန်းသည သ်ူ၏ခေါင်းကြီး ငုံ့၍ တရှုံ့ရှုံ့နမ်း၍နလသေည်ေ။ ပြီးတော့ကိုဘသိန်း၏ လကကြ အငှိမမြနဘေဲ မခငတ်ိုး၏ ဘောလြီအကြီမှ ခွိတတ်ှကေို ပါဖြုတ၍န်လသေညေ။ြ
ပြီးတော့ သမူ၏ဘောလြီ အကငွြျကီု လနှ၍ြ တငလကြိုရြာက ကဘိုသနိးသညမခြငတိုး၏န့ေိုတွကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုတန်ယ်၍နပြနေလြသည်ေ။ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ လရောငဖြှေးဖြေးတွငဖြှူဖြေး၍နသည်ေ။ ကိုဘသိန်းကစိတတ်ှေ အလှနပြင် ထလာပုံဖြင့ြ မခငတ်ိုး၏နို့တွကေို အတင်းပငင်ုံ့၍ စို့လတေော့သည်။ မှဦးတဈယောကကြတော့ မတတ်တပြင် မဟုတန်ိုငတ်ော့။ ဒူးတွေ တဆတဆြတ် တုန်၍လာရပပြေီ။ ပြီးတော့ တခါဘူးကမှ မဖြစ်ပေါခြဲ့ရဘူးလသေော ခံစားမှုတွကလေဲ သူ၏တကိုယလြုံးတွင် ရှိန်းဖိန်းကာ ဖြစ်ပေါန်လွှကေ ြ သူ၏ ပုဆိုးတွင်းမှ ဖြားဘကတ်ောကြှီးက တောငမြတ်၍ တဆတဆြတဖြစ်နလသေည်ေ။ ကိုဘသိန်းကတော့တရှုးရှုး တရှဲရှဲဖြစ်၍လာရာက မခငတ်ိုး၏ထဘီကိုပင် လှန်၍တငလြိုကရြာက သူမ၏ပေါငန်ှဈလုံးတွငဝြင်၍ ဒူးထောကကြာ ထိုငလြိုကလြတေော့သည်။
မခငတ်ိုး၏ပေါငတ်ံကြီးတွမှော လရောငတ်ှငဖြှူဖြေး၍နပြေီး တလုံးတခဲကြီးဖြစ်ကာ တပမြကစြရာကြီးပငသ်ူ တခါဘူးကမွှမမှငဘြူးလသေော အရှယရြောကပြှီး မိန်းမတဈယောကြ၏မမှငအြပလြသေော ခန်ဓာကိုယအြစိတအြပိုင်း တွကေိုမှဦးသညတ်ဈခုချင်ြး ကြင်းကြင်းကြကကြှကြ မှငန်ရခွေပြေီ။ ဒါ့အပြင ယ်ခုသူ့ရှေ့မှမှငကြှင်းကလည်း သူ ကြားဖူးနားဝသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ မမှငခြဲ့ဘူးလသေော မှငကြှင်းပငတ်ည်း။ သူမ၏ပေါငဖြှူဖြူကြီးနှစ်လုံးကြားတွငကြိုဘသိန်းကဝင်၍ ထိုငလြိုကရြာက ဒူးထောကြ၍ သူ၏ပုဆိုးကိုခွှတ် ကာ ခလွိုကတ်ော့သညန်ှင့ြ မခငတ်ိုး သညလြည်းသူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကိုဆှဲ၍ထောငလြိုကလြတေော့သည်။ ဒီအခွိန ြ မှာပငကြိုဘသိန်းကသူ၏ လီးတနကြှီးကိုကိုင်၍ လီးတနကြှီးထိပန်ှင့ြ။
မခငတ်ိုး၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုလုံး ကိုထိကာ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကအြထကအြောင စြုနဆြနကြာ ပြတတ်ိုကပြေးနလသေည်ေ။ “ အ…အကိုသိန်း….ဟင့ြ …တောတ်ောကြှာ လူကြီးတွနေိုးလာရငခြကမြယ်..” မခငတ်ိုး၏ စောကပြတဝြတွငလြည်း စောကရြညမြွားမှာ စိမ့ြ၍ထွကန်ခွပြေေီ။ မခငတ်ိုးမှာ ဒီ့ထကပျိုပြီးစိတ် မရှညန်ိုငတ်ော့ပေ။ အနရေ အထိုငရြ ခကန်ပေုံရသည်။ မခငတ်ိုးတဈယောကတ်ည်းပင် နရထေိုငရြ ခကလြှသညမြဟုတ်။ မှဦးသညလြည်း ဒူးတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသဖြင့ြ မတတ်ပမြရပန်ိုငသ်ဖြင့ြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကသ်ည်။ ဟော ခုတဈခါ ထိုင်၍ကြည့်ရြသညမြှာ အားမရသဖြင့ြ မှဦးတဈယောကမြတတ်ပထြ၍ ရပကြာကြည့်န်ပြနေလြပြေီ။ မခငတ်ိုး၏ အခွအနေကေို ရိပစြားမ ိ လသေော။
ကိုဘသိန်း ကလည်း လကတ်ဖကကြ သူမ၏စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုပေါတ်ှင် လကည်ှိုး လကမြတို့ ဖြင့အြသာလေးဖိကာဖြဲလိုကပြှီး သူ၏လီးတနကြှီးကို တေ့ကာဖိ၍ လိုးသှင်းလိုကလြတေော့သည်။ “ အ…အမလေး…ဟင်း ….အရမ်း…အရမ်းကြီးဘဲ… အကိုသိန်း ကလဲ…. ဒီမှာ….နာသှားတာဘဲ…. ဟှန်း…” မခငတ်ိုးက သူမ၏နှုတခြမ်းလေးတွကေို ခွှတကြာမူမူ စူစူလေးပြောလိုကသ်ည်။ “ တောတ်ောြ နာသှားလားဟင်…..အကိုလောကြီးသှားလို့ပါ….” “ နာတာပေါ့… ဖြေးဖြေးလုပလြဲရတာဘဲ….ဟာ…. “ “ ခုရော…. ဆကပြှီး….နာနသေေးလား…” “ ကဲပါ….မနာတော့ပါဘူး… လုပမြှာ လုပပြါတော့လူကြီးတွနေိုးလာရင် ခကမြယ်..” သူမ၏စောကပြတထြဲတွင် ကိုဘသိန်း၏ လီးတနကြှီးမှာ တဆုံးဝငလြွှကြ တဈလဈကြီးဖြစ်နသညေကြို အား မလို အားမရဖြစ်လွှကြ။
လီးတနကြှီးကလဲ မလှုပရြှားဘဲငှိမန်လတေေော့အဆမတနရြမျမကစြိတတ်ှေ ပြင်းပြလာရ သော မခငတ်ိုးက ကိုဘသိန်းမှနမြှနလြိုးစရန်ေ လူကြီးတွကေို အကြောင်းပြလွှကလြောဆောလြိုကသ်ည်။ ဒါကိုပင ြ မှဦးက မယောငမြလညဖြှင့အြိမကြှီးဖကကြို လှည့ြ၍ ကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ ကိုဘသိန်းကတော့သူ၏ လီးတနကြှီး ကိုညငသ်ာစွာ ဆှဲ၍ထုတ် လိုကရြာက စ၍လိုးနခွပြေေီ။ ဆယခြကြမြွှ ခပဖြှေးဖြေးလုပပြှီးသညန်ှင့ြ အားမရနိုငဖြစ် လာရသော ကိုဘသိန်းသည် စိတထြငတ်ိုင်း ဆောင့လြိုးလတေော့သည်။ မခငတ်ိုး ခမွာမှာတော့ မကြလြုံးနှစ်လုံး စုံမှိတထြားရင်း ဟင့ကြနဲ အင့ကြနဲပငဖြစ်ကာ အားပါးတရကြီးကို ကော့ပေးနတေော့သည်။ ဒါ့အပြင မြခငတ်ိုးက သူမ၏ ဒူးကြေးကာ ထောငထြားသော ခွထေောကလြေးနှစ်ဖကကြို ကုန်း၍ လိုးနသေော ကိုဘသိန်း၏။
တငပြါးပြောငပြှောငကြှီးပေါသ်ို့ ခွိတကြာတငလြိုကပြှီး စောစောကထကပြငတ်ိုး၍ ကော့ပေးနပြနေပြါသည်။ စောကရြညကြှညတ်ှေ အတောပြငရြှှဲစိုနပြေီဖြစ်သော မခငတ်ိုး၏ စောကပြတကြှီးကြောင့ြ “စွပ်”ကနဲ “ပြှတ်”ကနဲ “ဖြတ်”ကနဲ အသံတွေ မှာလည်း တဖြေးဖြေး သိသိသာသာပင် ထွကပြေါလြာပြနပြါသည်။ မှဦးခမွာမှာတော့ ဆကလြကြ၍ကြည့်ဖြို့ရာ မစွမ်းတော့ပေ။ သူ၏တကိုယလြုံးရှိ အားအငတ်ှမှောလည်း ဘယကြိုရောကသ်ှားသညမြသိ တကိုယလြုံးခွိနဲ့ကာနသည်ေ။ ဒါတငမြကသေး ရငထြဲတွငလြည်း ဟာတာတာ ဆာတာတာဖြင့ြ အသကရြှုရတာလဲ ရငမြောကာ ကြပ်၍နလသေည်ေ။ ဒါ့အပြင ရြငတ်ှလေဲ တဒိန်းဒိန်းခုနန်ပြေီး ကိုဘသိန်း၏ ဆောင့ခြကြကြှောင့လြှုပခြါနလသေေော မခငတ်ိုး၏ နို့အုံကြီးတွကေိုပင် ပြေး၍ ကိုငလြိုကခြငွသ်ည်။
ပြီးတော့သူ၏အာရုံထဲတွငလြည်း မှင့မြှင့ကြှညကြ ိုမှငယ်ောင်၍ နရလေသည်ေ။ မှဦးသည် ရပ်၍နရောမှ အသာပငလြှည့ြ၍မှောငရြိပကြိုခိုကာ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ အပြနလြမ်းခရီးတွငတ်ော့ မှင့မြှင့ကြှညပြှောသည့ြ“ သူများ သမီးရည်းစားတွဆေို သိပပြွောဖြို့ကောင်းတယ ြ” ဆိုတာ ဒါကိုဘဲ ပြောတာလားမသိ အို… ဒါဘဲရှိတာဘဲ ဒါကိုဘဲ ပြောတာ သချောပါတယ်။ ငါတို့ ကိုဘသိန်းက မခငတ်ိုးကို လုပသ်လိုမှင့မြှင့ကြှညကြို လုပပြဈလိုကတ်ော့မယ်။ သူပြောတာ ဒါဘဲဖြစ်မှာပါ။ သချောပါတယ်… အင်း… ဒီညကတော့ အခွိနမြရှိတော့ဘူး နကဖြှနကြ ကြောင်းပိတရြကြ ဒါပမေဲ့ မှင့မြှင့ကြှညအြိမကြ လူကြီးတွေ ဈေးထဲတွငဆြိုငသ်ှားထွကကြှသဖြင့န်ေ့ခင်း ဘက မြှင့မြှင့ကြှညပြဲရှိမည်။ မှင့မြှင့ကြှညသ်ာရှိမည် မနကဖြှန် ငါသှားဖြစ်အောငသ်ှားရမညဟြု ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
ခုလဲ မှင့မြှင့ြ ကြညကြို တွေ့လိုတွေ့ငှား သူ့အိမရြှေ့ဖကဖြှတ်၍ လွှောကြဦးမညဟြုလည်း အရမ်းကိုကြှတကန်သေော မှဦးက စဉြးစားတွေးတောကာ ထွကလြာခဲ့သည်။ အမှနတ်ော့ ကိုဘသိန်းနှင့ြ မခငတ်ိုးတို့သည် ကိုဘသိန်းက အသကြ နှစ်ဆယ့လြေးနှစ်၊ မခငတ်ိုးက အသကန်ှဈဆယ့န်ှဈနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောကြ သမီးရည်းစား ဖြစ်ကြသညမြှာ ချောကန်ှဈမွှရှိခဲ့ပြီး ခုလိုလငမြယားမကြ ဖြစ်နခေဲ့သညမြှာ တဈနှစ်လောကပြင် ရှိနပြေီဆိုသညကြိုတော့ မှဦးတဈယောကမြသိရှာပါပေ။မှဦးနှင့မြှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ သမီးရည်းစား နှစ်ယောကတ်ှငတ်ော့ မှဦးက (၁၇)နှစ်ကြောြ (၁၈)နှစ်အတွင်း၊ မှင့မြှင့ကြှညကြ (၁၆)နှစ်ကြောကြွောြ သာရှိနသေေးသညကြိုတော့ မှဦးသည် ပြနလြည်၍ မဆန်းစဈခဲ့မိခွေ။
ဒါ့အပြင သ်ူတို့နှစ်ဦးသည် ကာမကိဈစကို ယခုမှလကတ်ည့စြမ်းရန် ကြံရှယရြုံသာ ရှိကြသေးပြီး ပြောရမညဆြိုလွှင် မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပါးဖြူဖြူမို့မို့လေးများကိုပင် တခါဘူးကမွှ မမှှေးကြူခဲ့ဖူးခွေ။ ခုတော့ဖြင့ြ အတုမှင် အတတသ်င် ဆိုတာမွိုးလို မှဦးတယောကြ တညင်ှိမန်သေော သူ၏ရငတ်ှငဂြယကလြှိုင်းတို့သည် ကြောကခြမန်း လိလိရိုကခြတ်၍နရပြေီ ဖြစ်ပါတော့သည်။ “ မှင့မြှင့ကြှည်….. ရော့….” “ ဘာတုံး….သံချောင်း…ရ..” “ မှဦးက နင့ကြို စာပေးခိုင်းလိုကလြို့…” “ အံမယ်…..ကြီးကြီးကယွကြယွပြေးစမ်းပါအုံး….” မှင့မြှင့ကြှညကြ သံချောင်းလှမ်း၍ ပေးနသေောစာရှကခြေါကလြေးကို လှမ်းယူ၍ စာရှကခြေါကလြေးကို ဖြန့ကြာ ဖတလြိုကလြသည်ေ။ ကြညကြှည်…… ကိုဦး နေ့လည်(၁၂) နာရီကြည့်အြိမကြို လာခဲ့မယ်။
ကြညန်ဲ့ နှစ် ယောကထြဲ တွေ့ချင်တ်ယ်… ဆကဆြကစြောင့န်ပေါနောြ….. ခစွတ်ဲ့ ကိုဦး စာရှကလြေးကိုဖတပြှီးသညန်ှင့မြှင့မြှင့ကြှညသ်ညပြှုံး၍ ရယကြွဲကြဲလေး လုပလြိုကသ်ည်။ “ အေး…. လာခဲ့လို့ပြောလိုကြ သံချောင်း…ငါစောင့န်မယ်ေ.. သူ့ကို စာကူးခိုင်းစရာရှိတယ်….” “ အေး…အေး….ငါပြောလိုကမြယ်….” သူမ၏ရှေ့မှသံချောင်းထွကသ်ှားသညန်ှင့မြှင့မြှင့ကြှညသ်ည် စာရှကလြေးကို တခါဖြန့ြ၍ ဖတကြာ ပြုံးလိုကြ ပြနသ်ည်။ ပြီးမှ စာရှကလြေးကိုသချောစွာပြနခြေါကပြှီး သူမ၏လကကြလေးဖြင့ြ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြိုငလြိုကြ လတေော့သည်။ ရငထြဲတွင် ပီတိတွဖေုံး၍ သှားခဲ့ရသောလြည်း မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် မှဦးကို မယုံရဲသေး။ ဒါမွိုး မှဦးက မခွိန်းစဖူး အခွိန်းထူးလာသဖြင့သ်ာ သူမ၏ ရည်းစား မှဦးတဈယောကြ အဆင့တ်ှတကေကြာ တိုးတကလြာပြီဟု တွေးလိုကမြိရင်း ပီတိဖြစ်ကာ ပြုံးမိခွင်းဖြစ်သည်။
ဒါပမေဲ့လည်း မှဦးက ရောကလြာလွှင ဘြာတွပြေောဦးမညမြသိ။ မနကဖြှနကြွောင်းမတကန်ိုင်၍ ခွငတ်ိုငခြိုင်းပြီး ပြနသ်ှားဦးမညလြားမသိ။ စဉြးစားမိရင်း မှင့မြှင့ကြှညကြ ထပမြံ၍ ပြုံးလိုကမြိပြနသ်ည်။ အဲတော့ သူက နှစ်ယာကခြငွြး တွေ့ချင်တ်ယတ်ဲ့ ဘာများလဲမသိဘူး။ ကိဈစမရှိဘူး နေ့ခင်းဖကအြိမတ်ှင် လူကြီးတွေ တဈယောကမှမရှိ ဈေးထဲမှဆိုငတ်ှငရြောကန်ေ ကြမည်။ အင်း(၂)ယောကထြဲ(၂)ယောကထြဲ။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ခွိန်းဆိုလာခဲ့သော မှဦး၏စာကြောင့မြှင့မြှင့ကြှညမြှာ အတွေးနယလြှနန်မေိပါတော့သည်။ ညကမှဦးတဈယောကြ မခငတ်ိုးတို့ခွံထဲမှ ပြန်၍ထွကလြာခဲ့ပြီး သူ၏အိပခြန်းထဲသို့ ဝငကြာ အိမပြေါသ်ို့ပင် ပြန်၍မတကတ်ော့ဘဲ မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့အိမဖြကသ်ို့လာကာ အိမရြှေ့လမ်းမမှဖြတ်၍လွှောကရြင်း မှင့မြှင့ကြှညကြို သူမ၏အိမဖြကသ်ို့လှည့ြ၍ ကြည့်ကြာရှာဖြကြညေ့မြိသည်။
မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ရုပသ်ှငကြ ို လတတ်လော အတောပြငတ်ှေ့ချင်န်လသေည်ေ။သူ့ကိုယသ်ူလဲ ဘာဖြစ်မှန်းမသိပေ။ ဒါပမေဲ့လည်း မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့တအိမလြုံးသည် မှောငမြဲကာ တအိမလြုံး အိပ်၍နကြခွေပြေီ။ဒါတောငမြှမှဦးက ဇွဲ မလွှော့သေးဘဲ သူမ၏အိမရြှေ့သို့ တဈခေါကပြှန်၍လှည့လြာကာ ဖြတ်၍လွှောကကြာ ကြည့်မြိပါသေးသည်။ မှဦးတဈယောကဘြယလြိုဝဒနောတွေ ကပရြောကစြှဲညှိလာသညဟြု မဆိုသာ။ တဈညလုံးကိုအိပ်၍မရနိုငအြောင ြ ဖြစ်နရသေည်။ ညဘကြ အပေါ့အပါး သှားချင်ြ၍ထတော့နောကဖြေးက တံခါးကိုဖြင့ရြင်း မခငတ်ိုးတို့အိမဖြကကြိုပင် သူသည် ရပ်၍ကြည့်န်မေိခဲ့သေးသည်။ တညလုံး အိပမြပြောန်ိုငသ်ော မှဦးတဈယောကမြနကမြိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်၍ ပြောသ်ှားသဖြင့ြ နံနကြ(၈) နာရီကြောမြှအိပရြာကနိုး၍ လာခဲ့သည်။
သည့န်ောကလြမ်းထိပကြိုထွကကြာ သံချောင်းကိုရှာ၍ မှင့မြှင့ကြှညထြ ံ စာသဝဏလြှှာပါးလိုကသ်ည်။ပြီးတော့မ ှစိတခြလွကခြဖြှင့ြ အမပေေးလိုကသ်ော မုန့ဘြိုး(၅)ပြားဖြင့ြ ဘာဘူကြီးဆိုင် တွငလြကဘြကရြညဆြိုငသ်ို့ဝင်၍ သောကခြဲ့သေးသည်။ နေ့လည်(၁၂)နာရီ မထိုးမှီမှာပင် မှဦးသညမြှင့မြှင့ကြှညတ်ို့အိမရြှိရာသို့ထွကြ၍လာခဲ့သည်။ မှင့မြှင့ကြှည် တို့အိမမြှာ တိုကခြံနှစ်ထပအြိမဖြစ်သည်။ သူရောကသ်ှားတော့ အိမရြှေ့တံခါးမှာ အဆငသ်င့ဖြှင့ထြားသဖြင့ြ ခါတိုင်း လိုပငမြှဦးသည် အိမထြဲသို့ဝငရြောကလြာခဲ့သည်။ အိမအြောကတ်ဈခုလုံး တိတဆြိတ်၍နသည်ေ။ အိမရြှေ့တွင် ဘယသ်ူမှမရှိမှဦးသညအြောငထြပတ်ှငပြငရြှိသော မှင့မြှင့ကြှည်၏ အိပခြန်းရှိရာသို့လွှောကြ၍လာခဲ့သည်။ ရောကပြါပြီ မှဦးတဈယောကြ မှင့မြှင့ကြှည်၏အိပခြန်းရှေ့သို့ရောကပြါပြီ။
တံခါးပိတထြားသဖြင့လြကဖြှင့ြ အသာလေးတွန်းကြည့်တ်ော့တံခါးရှကြ(၂)ခပြသ်ညစြေ့ထားသဖြင့သ်ူအသာအယာ တွန်းလိုကသ်ညတ်ှင် ခပဟြဟ လေးပြင့ြ၍သှားသည်။ တွေ့ပါပြီ မှင့မြှင့ကြှညကြ ိုမှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် ထိုင်၍အလှပြငန်သညေကြို ရချိုးပြီးကာစတော့ ဟုတမြညမြထင်။ တံခါးဝကို ခပစြောင်းစောင်းလေး နောကကြွောပေး၍ထိုငန်သေော မှင့မြှင့ကြှညထြံသို့မှဦး၏ အကြည့်တ်ှကေ ရောကသ်ှားပြီး တခဏမှာပငမြို့မို့လေးဖေါင်း၍နသေော သူမ၏ရငအြုံလေးနှင့ြ ကား၍ အိဖေါင်းကာ ပြည့တ်င်းနသေော သူမ၏တငသ်ားတွဆေီသို့ မှဦး၏အကြည့်တ်ှကေ ရှေးခယွြ၍ ရောကရြှိသှားခဲ့ရလပြေီ။ မခငတ်ိုးလောကတ်ော့ မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် ကိုယလြုံးမဖြံ့ဖြိုးသေးဘဲ သူ့ဟာနှင့သ်ူတော့ကိုယလြုံးမှာ အတောလြေး လှ၍နသညေဟြု မှဦးက မှတခြကြခြွ လိုကမြိရင်း။
မှင့မြှင့ကြှည်၏ အိပခြန်းထဲသို့လှမ်း၍ ဝငလြိုကရြာ မှင့မြှင့ကြှညကြလဲ သူ့ဆီသို့လှည့အြကြည့်ဖြှင့ဆြုံကြလသည်ေ။ “ လာ…ကိုဦး….ထိုငလြေ….” “ အင်း…” အခန်းထဲတွင် ထိုငစြရာနရောရှာလိုကတ်ော့ မှင့မြှင့ကြှညအြိပသ်ည့ြ ကုတငလြေး တဈလုံးသာရှိသည်။ မှဦးကလဲ အရငမြှဦးမဟုတတ်ော့ ခပတ်န်းတန်းပင် ဝင်၍ထိုငလြိုကသ်ည်။ ကုတငလြေးပေါသ်ို့ မှဦးတဈယောကြ ထိုငခြလွိုကပြှီးသညန်ှင့တ်ပျိုငန်ကတ်ည်းမှာပင် မှင့မြှင့ကြှညကြလဲ မှနရြှေ့မှထကာ သူရှိရာသို့လာသည်။ ထိုသ ို့ လာရင်းမှပင် မှင့မြှင့ကြှညကြ…..“ ကိုဦးက …….. ကြညကြို (၂)ယောကထြဲတွေ့ချင်တ်ယဆြို…” “ အင်းလေ …. “ “ ဘာဖြစ်လို့လဲ…” “ တို့ သမီးရည်းစားတွဘေဲဟာ (၂)ယောကထြဲဆိုတော့ လှတလြှတလြပလြပ် ရှိတာပေါ့…..” မှင့မြှင့ကြှည်၏မကြန်ှာလေးသည ပြှုံးစစလေးဖြစ်၍သှားရာကပင်။
မှဦး၏ ဘေးကုတငပြေါသ်ို့ သူမ၏ ကိုယ် လုံးလေးကို ထိုင်၍ခလွိုကလြသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှညထြံမှ မှှေးပြံ့သောသင်းရနံ့တို့သည် မှဦးဆီသို့ တည့တ်ည့မြတ် မတပြင ဝြငရြောကြ၍လာရာက မှဦး၏ရငကြိုထိုးဆှ၍နခွပြေေီ။ မှဦးသည မှင့မြှင့ကြှညရြှိရာဖကသ် ို့ငဲ့စောင်းကာ ကြည့်လြိုကမြိသည်။ ဒီနေ့တွင် မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကခြါတိုင်းကြောင်းတကကြွောင်းဆင်း သှားစဉကြထကပြင် ပို၍လှနသည်ေ။ သသခွေောခွာကို ဂရုတစိုကဖြှင့ြ အလှပြငထြား ပုံရလသည်ေ။ ပြီးတော့သူမ၏မကြန်ှာလေးက ငုံ့ လွှကကြုတငဘြေး ကြမ်းပြငကြိုစူးစိုကကြာကြည့်န်သည်ေ။ သူတို့နှစ်ဦးသားမှာ တဈယောကကြိုတဈယောကစြကား မဆိုမိကြခွေ။ အိမကြှီးတဈခုလုံးကလည်း တိတဆြိတ်၍ ငှိမသ်ကြ၍နသည်ေ။
တခကြတ်ခကြတ်ှငအြခန်းပြူတင်းပေါကမြှ ဝင်၍လာသော လပြလေေေးများသညသ်ာ မှဦးနှင့ြ မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ကို တိုးဝှေ့ဖြတသ်န်းလွှကရြှိသည်။ မှင့မြှင့ြ ကြညန်ှင့ြ ယှဉတ်ှဲ၍ ထိုငန်ရောက စိတတ်ှလှေုပရြှား၍ လာရသော မှဦး၏လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ပုခုံးဆီသို့ ကရွောကြ၍သှားရာက မှင့မြှင့ကြှည်၏နုထွေးသော ပုခုံးလုံးလုံးလေးကို သူ၏လကဖြဝါးဖြင့ဆြုတကြိုငလြိုကရြင်း…… “ ကြည့်ကြိုဦးက ိုခစွလြား….ဟင်…” မှဦး၏စကားသံက ပုံမှနထြကတ်ုနခြါ၍ နရသေလိုမှင့မြှင့ကြှည်၏ မို့မောကမြောကြ လေးဖြစ်၍နသေော ရှှရငေန်ှဈမှှာသညလြည်း နိမ့ခြွီမှင့ခြွီလေးဖြစ်၍နသည်ေ။ မှဦး၏ တုနလြှုပလြှိုကဖြိုသော အမေးစကားကို ကြားရစဉြ အခါမှာပင ရြငထြဲတွငန်ှေးကာ သှားရသော မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် မှဦးကိုလည်း အံသှ၍သှားရသည်။
ဒါ့အပြင သ်ူ၏ စိတထြဲတွငလြည်း ကြနပြေ၍သှားရသည်။ “ အင်း….” မှင့မြှင့ကြှညကြ တိုးတိုးလေး ဖြလေိုကရြင်းကရီဝသေော မကြလြုံးအစုံဖြင့ြ မှဦးကို လှည့ြ၍ကြည့်လြိုကြ သည့ခြဏမှာပင် မှဦးနှင့မြှင့မြှင့ကြှညတ်ို့၏ မကြန်ှာနှစ်ခုတို့မှာ ထိလုမတတဖြစ်၍သှားခဲ့ရပြီး မကြလြုံးချင်ြးလည်း ဆုံစည်း၍ သှားခဲ့ရပသည်ေ။ ကနွန်သေော မှဦး၏လကတ်ဖကကြ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးပေါသ်ို့ထပမြံ၍ ကရွောကြ လာခဲ့ရပြီးခဏမှာပငမြှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ ကိုယလြုံးလေးကိုဆှဲယူကာ ဖကလြိုကရြာက သူမ၏ဖေါင်းဖေါင်းမို့မို့ ပါးမို့ဖြူဖြူလေးများအား မှှေးကြူလိုကပြတေော့သည်။ ခစွစြရာ့အသှင် မကြန်ှာလေးကိုမော့၍ ပေးလိုကမြိရင်းကပင် ရငထြဲမ ှ ပြင်းပြလာသော ပီတိအဟုနတ်ို့ ကြောင့မြှင့မြှင့ကြှညသ်ညမြှဦး၏ကိုယလြုံးကြီးကို ပြန်၍ဖကတ်ှယလြိုကမြိပါသည်။
သညလြိုအခွိနမြွိုး သညလ် ိုအပြု အမှုမွိုးကို စိတကြူးယဉကြာ မွှောလြင့ခြဲ့ရလသေော မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကြ၊ သူမ၏မွှောလြင့ခြကြတ်ှသည်ေ ပြည့စြုံခဲ့ရပပြေီ။ သူမသညမြှဦးကိုလည်း နားမလညန်ိုငစြှာ ဖြစ်ရလွှကအြံသှကြနပြေ၍လည်း နမေိသည်။ မှဦး နမ်းသညကြို အားရကြနပေစြှာ အနမ်းခံနသေော မှင့မြှင့ကြှည်၏ မကြန်ှာလေးသညပြင် ပြုံးရောငလြေးသန်း၍ နရလေသည်ေ။ မှဦးက မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပါးပြငန်ှဈဖကကြ ိုသာမက နဖူးဆံစပလြေးများနှင့ြ မေးဖြားကလေးကိုပင် မှှေးကြူကာ နမ်းနပေါသေးသည်။ပြီးတော့မှမှဦးကသူ၏ မကြန်ှာကိုအသာခွာကာ မှင့မြှင့ကြှည်၏ မကြန်ှာလေးကို စိမ်းစိမ်းလေးတဈခကြြ ကြည့်လြိုကပြှီးတော့မှ သူ၏နှုတခြမ်းတွကေ မှင့မြှင့ကြှည်၏ နှုတခြမ်းလုံးလုံးလေးတွပေေါသ်ို့ ဖိကပကြာစုပန်မ်း လိုကပြါတော့သည်။
နှစ်ဦးစလုံး၏ အစိမ်းသကသ်ကရြှိလသေော သှေးသားတို့သည် ဟုန်းကနဲ နှိုးကြှကာထ၍ လာခဲ့ရခွပြေီ။ ဒီလိုနမ်းရင်းမှပင် မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ ကိုယလြုံးလေးကို တဖြေးဖြေးအိပယ်ာပေါသ်ို့ လှဲခပြေး လိုကရြင်းမ ှမှဦးသညသ်ူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကိုတင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကထြားနမေိသလို မှင့မြှင့ကြှညကြလဲ မှဦး၏ ကိုယလြုံးကြီးကိုအတင်းပင် သိမ်းကြုံး၍ ပြေ့ဖကထြားလိုကမြိပါသည်။ ပြီးတော့လဲ အတုမှင် အတတသ်ငဆြိုသလို မှဦးသည် သူဖိထားလသညေ့အြတိုင်း သူ၏လကတ်ှကေ အငှိမမြနဘေဲ မှင့မြှင့ကြှည်၏ တကိုယလြုံးကို ပြတသ်ပန်ရေုံမွှမက တငသ်ားလုံးလုံး ဖေါင်းဖေါင်းတွကေိုပါ ဆုတ် နယပြေးနပြနေသ်ည်။ မှင့မြှင့ကြှညမြှာတော့ဘယလြိုဖြစ်မှန်း သူမကိုယသ်ူမပငမြသိ။ တကိုယလြုံး ဖဉွြးကနဲ ရှိန်းကနဲ ခံစားနရောမှ တကိုယလြုံးအားအငတ်ှေ ဆုတလြွှော့လာသလို နှမ်းနယလြာလသည်ေ။
မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည် ဝတထြားသော အင်ျကြီလေးပေါမြှ သူမ၏စူစူမို့မို့ ရှှရငေန်ှဈမှှာက ိုဖိကပကြာနမ်းနသည်ေ။ ပြီးတော့မှ မှဦးက ရငစြေ့ အင်ျကြီလေးမှ ကြယသ်ီးတွကေို တဈလုံးချင်ြးဖြုတပြဈလိုကသ်ည်။ မှင့မြှင့ကြှညမြှာတော့ပကလြကလြေးလှနကြာ ရီဝသေော မကြလြုံးလေးများဖြင့ြ မှဦးကိုကြည့်လြွှကမြောင့ြ မကြန်ှာ တဈရှာထင် ဆိုတာလို မှဦးပြုသမွှနုရတော့မည့ြ အသှငဖြှင့ြ ငှိမသ်ကြ၍ ပကလြကလြေးလှဲနသည်ေ။ သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးတဈခုလုံးမှာ ငှိမသ်ကြ၍နသေောလြည်း သူမ၏အတွင်းစိတမြွားမှာ လှုပရြှားနသည်ေ ဆိုသညကြိုတော့ လကဖြွားနှစ်ဖကဆြီမှာ လကခြွောင်းလေးများ၏ လကဆြဈလေးများကို တဈဖြောကဖြွောကြ ခွိုးနသညေကြို မှငရြခွင်းဖြင့ြ သိသာနိုငလြသည်ေ။
မှင့မြှင့ကြှည်၏ ဘောလြီအင်ျကြီမှ ကြယသ်ီးများမှာအားလုံး ပြု တထြှကသ်ှားခဲ့ပြီးခွိနတ်ှငတ်ော့မှဦးသညသ်ူမ၏ ဘောလြီအင်ျကြီလေးကို လှနတ်ငလြိုကလြရော ဖေါင်းမို့မို့လေးဖြင့ြ သူမ၏ နို့လေးနှစ်လုံးကို မှငတ်ှေ့လိုကရြစဉခြဏမှာပငမြှဦးသညင်ုံ့၍အတင်းပငစြို့ပါတော့သည်။ “အိုကနဲ” ဖြစ်သှားရလသေော မှင့မြှင့ကြှညခြမွာမှာတော့ခံစားရခကလြှန်းသဖြင့ြ သူမ၏ကြောပြငလြေးကို ကော့၍ကော့၍ ပေးနမေိရုံမှတပါး တဈခွားဘာမွှ မတတန်ိုငတ်ော့ပေ။ အဲ….တခွား သူမတတန်ိုငတ်ာ တဈခုက တော့၊ သှယလြွှဖြူဖြေးလသေော သူမ၏လကလြေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ မှဦး၏ကိုယလြုံးကြီးကို ပြေ့ဖကကြာထားခွင်းပင ြ ဖြစ်သည်။ သူမ၏မကြလြုံးလေးတွကလေဲ စင်းနခွပြေေီ။ မှဦး၏လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ခန်ဓာကိုယပြေါတ်ှင် ထကအြောကစြုံဆန် ပြတသ်ပပြေးနပေါသည်။
သညမြှာပင် မှဦးက မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပေါငတ်ံနှစ်ဖကကြို တဖကမြှ တဖကသ်ို့ကူးလိုကသ်န်းလိုကလြုပကြာ ပေါငရြင်းမှပေါငဖြွားနားသို့ပါ စုံဆနပြှတပြေးနပေါသည်။ မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပေါငလြုံးကြီးတွမှော အငှိမန်ေ၍မရတော့ပါ။ လှုပလြှုပရြှရှပငဖြစ်နရခွေပြေီ။ မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ နို့အုံလေးတွကေို တဖကမြှတဖကသ်ို့ ပြောင်း၍စို့ပေးနရင်ေးကပင ဗြှုံးကနဲကြုံး၍ ထလိုကရြာမှ သူမ၏ပေါငန်ှဈလုံးက ိုဆှဲမကာ တပျိုငန်ကတ်ည်းမှာပင သ်ူသညအြင်ျကြီကိုမခွှတတ်ော့ဘဲ ပုဆိုးခါးပုံစက ို ဆှဲဖြုတခြလွိုကရြင်း သူမ၏ထဘီလေးကိုလည်း ခါးဆီသို့လှန်၍တငလြိုကြ လတေော့သည်။ “ အို…ကိုဦး…ဘာ…ဘာလုပမြလို့လဲ….မလုပန်ဲ့လေ…အို…အဟင့ြ…” မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကြ သညမြွှအထိမရညရြှယခြဲ့ရိုးအမှနပြါ။ ဒီလောကြ အထိလည်း အရဲစွန့ရြန် မရညရြှယခြဲ့ပေ။
သူငယခြငွြးများပြောဆိုသဖြင့ကြှားဖူးနားဝဖြင့စြိတကြူးယဉြ၍ ရငခြုနမြိခဲ့သောလြည်း ဒီလိုကိုယ် တွေ့ ကြုံလာပြနတ်ော့ ထိတလြန့ြ၍ မရဲတာအမှနပြင်။ လကလြေးက သူမ၏ထဘီလေးကိုလှမ်း၍ဆှဲကာ အတင်း ဖုံးရင်း ကမန်းကတန်းငှင်းဆနလြိုကပြမေဲ့လည်း မုနယ်ိုသော ဆငတ်ကောငပြမာ ဖြစ်၍နလသေေော မှဦးကလဲ လုံးဝအလွှော့မပေးတော့သဖြင့သ်ူမ၏ငှင်းဆနမြှုများသည အြခွီးနှီးဖြစ်ခဲ့ရလသည်ေ။ တခဏအတွင်းမှာပငမြှဦးသည် သူမ၏ခွထေောကဖြှေးဖြေးလေး နှစ်ချောင်းကို ကားလိုကရြာ တဆတဆြတ် ဖြစ်နလသေေော သူ၏လီးတနကြှီးကိုမှင့မြှင့ကြှည်၏ အမှှေးနုလေးများစိမ်းနကော ဖြူဖြူဖြေးဖြေးလေး ဖြစ်နသေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းနှစ်ခုကြားသ ို့တေ့ကာဖိသှင်းနလသေည်ေ။ “ အို…အို… ကို.. ကို….ဦး…” ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံကလည်းဖြစ်။
ရမကဆြန်ဒတွကလေဲ အဆမတနပြှင်းထန် နလတေေော့ သူ၏ လီးတနကြှီးမှာ မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတထြဲသို့ တန်းတန်းမတမြတ် ဝင်၍မသှားဘဲ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုက ိုဟိုထောကဒြီထိုး ဖြစ်နရသေလို စောကပြတဝြထိပန်ားရှိစောကစြေ့နရောလေးကိုလည်း လီးတနကြှီး ထိပကြ ဖိ၍ဖိ၍ ထိုးနလတေေော့မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကမြှာ ဆကြ၍ ငှင်းဆနရြနပြင သ်တိမရတော့ဘဲ ကြကသ်ီးတွေ တဖနွြးဖနွြး ထလွှကရြှိရာ မထူးတော့ပါဘူး ဒီလိုဆိုရင် ဘယလြိုနမလေဲဟူသော အတွေးဖြင့လြကတ်ဲ့စမ်းရန် ဆုံးဖြတလြိုကရြပပြေီ။ ဟိုထိုးဒီထောကဖြှင့ြ ဖြစ်နလသေေော မှဦး၏လီးတနကြှီးထိပကြ သူမ၏စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခု အစပလြေးနှင့ြ စောကစြေ့လေးကိုပါ ဖိသိပန်တေော့သူမ၏ရမျမကစြိတတ်ှကေ ိုတမငပြငထြိုးဆှနသလေို ဖြစ်နပြေီး။
မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် “အို” ကနဲ “အို”..ကနဲ ဖြစ်ကာတသိမ့သ်ိမ့တ်ုန် နရလေတေော့သည်။ သူမ၏တကိုယလြုံးသည် ရှိန်းကနဲ ဖိန်းကနဲ နှေးကနဲ အေးကနဲဖြင့ြ ယောကယ်ကခြတန်ရလေသည်ေ။ မှဦး၏နဖူးဆံစပတ်ှငလြည်း ခွှေးဥ လေးများ စိမ့ြ၍ထွကလြာခဲ့လပြေီ။ မှဦးသည် ဟင်းကနဲသကပြှင်းခရွာက သူ၏အင်ျကြီကိုဆှဲ၍ ခွှတပြဈလိုကလြသည်ေ။ ထိုနောကြ သူ၏လကတ်ဖကကြ သူမ၏စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား ဖေါင်းဖေါင်းလေးများဆီသို့ တုံရီစွာဖြင့ြ လှမ်း လိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မရဲတရဲဖြင့ဖြေါင်းအိနသေော မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုက ိုအသာလေး ဖြဲလိုကတ်ော့သည်။ “ အို…. အကို…” မှင့မြှင့ကြှညမြှာ သူမ၏မကြလြုံးလေးနှစ်လုံးကို စုံမှိတလြိုကရြင်း သူမ၏မကြန်ှာလေးကိုလဲ တဖကသ်ို့ စောင်းငဲ့ကာ လှှဲလိုကလြတေော့သည်။
မှှေးညှင်းနုလေးများ စိမ်းမှမှဖြင့မြှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသား ဖေါင်းဖေါင်းလေး နှစ်ခုပြဲဟသှားလသေောအခါတွငတ်ော့နီရဲလွှကြ အထပထြပအြလှှာလှှာပမာဖြစ်၍နလသေေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးများသည် စိမ့ထြှကန်ပြေီဖြစ်သော စောကရြညကြှညလြေးများကြောင့ြ ပြောငလြကြ ရှှမ်းစိုစွာဖြင့ြ ထွကပြေါလြာခဲ့ရလသည်ေ။ ထိပဖြကတ်ှင် ငေါကတ်ောကလြေးဖြစ်နသေော စောကစြေ့လေးကလဲ ရဲရဲနီ၍အသဲယားစဖြယ ဖြစ်နလသေည်ေ။ ပြောငတ်င်းကာ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ြ၍ထွကန်သေော မှဦး၏လီးတနကြှီး ထိပဖြူးကြီးသည် သူမ၏ စောကပြတဝြ အတွင်းသားနုနုလေးများကို ပူနှေးစွာဖြင့ြ တွေ့ထိလာတော့လသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် အသကကြို ဝအောင ရြှုလိုကရြင်း နှုတခြမ်းလေးနှစ်ခုက ိုတင်းတင်းလေးစေ့ကာ မာနတ်င်းလိုကမြိသည်။
ထိုအခွိနမြှာပင် ရမျမက ြ ဇောတွပြင်ေးပြကာ စိတတ်ှမထေိန်းနိုငသ်ော မှဦးသည် သူ၏လီးတနကြှီးကို မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကခြေါင်း နုနုလေး ထဲသို့ တအားပငဖြိ၍ သှင်းလိုကလြသည်ေ။ “ ဗှဈ…ဗှဈ…အား…အမလေး…. သပေါပြီ…. ကြှတ်….ကြှတ်…ကြှတ်…” မှင့မြှင့ကြှညမြှာ သူမ၏ခါးသေးသေးလေးသာ ကော့တကသ်ှားသညမြဟုတ်။ သူမ၏ကြောပြငသ်ညလြည်း ကော့၍တကသ်ှားရလသည်ေ။ ပြီးတော့ မှင့မြှင့ကြှည်၏ အသားလေးများသည် တဆတဆြတတ်ုန်၍နသည်ေ။ သူမ၏ စောစောက စောင်းငဲ့ထားသော မကြန်ှာလေးကတော့မော့၍လာပမေဲ့ မကြန်ှာလှလှလေးမှာ ရှုံ့မဲ့နလသေည်ေ။မှဦးသည် ထိတထြိတပြှာပြာ ဖြစ်သှားပြီး ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိဖြင့ြ ဘာလုပလြို့လုပရြမှန်း မသိအောင ြ ဖြစ်နလသေည်ေ။
ပြီးတော့မှ မှဦးသည် သတိရသှားပြီး လီးတနကြှီးကိုဆှဲ၍ ခွှတတ်ော့မယလြုပပြှီးမ ှမခွှတဖြစ်တော့ ဘဲ လီးတနကြှီး တဈချောင်းလုံးက ိုမှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတထြဲသို့ တဆုံးသှင်းလိုကကြာ သူ၏ကိုယလြုံးကြီးကို မှင့မြှင့ကြှည်၏ ကိုယလြုံးပေါသ် ို့ မှောကခြလွိုကပြှီး သူမ၏ကိုယလြုံးလေးက ို ထွေးဖကကြာ နို့လေးနှစ်လုံးက ို ဘယပြှနည်ာပြန စြို့နလတေေော့သည်။ စောကခြေါင်းထဲတွင် အတောပြငန်ာအောင့ြ၍သှားသော မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် နဂိုကပငရြမျမကထြန် တဏှာကြီး သော ဗီဇကပါလာ၍လားမသိ။ နာလှန်း၍အောဟြဈကာ ညီးတွားလိုကရြသောလြည်း သူမ၏အောဟြဈညီးတွားသံ လေးအဆုံးတွင် ထိုကဲ့သို့ စောကခြေါင်းထဲ နာကငွြ၍အောင့သ်ှားကာ မခွိမဆန့ခြံစား လိုကရြသညကြိုပင် ရငထြဲတွင် ကြနပေသ်ှားရသည်။
ထို့နောကြ တဆကတ်ည်းမှာပငသ်ူမ၏ခန်ဓာကိုယတ်ှင်းမ ှရမျမကသ်ှေးများသညပျို၍ပြင်းထနစြှာ ထကြှ လာရလသည်ေ။ အရှကတ်ရားဆိုသညကြတော့သူမ၏ရငထြဲတွငလြုံးလုံးလွားလွား ပငမြရှိတော့ပေ။ ကြည့်ပြါအုံး နို့စို့နသေော မှဦးထံသို့ သူမ၏နို့တွကေိုပင် ကြောလေးကော့ကာ ကော့ကာဖြင့ပြင့ကြာပေးနသလေို တတကြွှမ်းမှုမရှိသေးသဖြင့ြ သူမ၏ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားသထကကြားကာ စောကပြတလြေးကို မှဦး၏ လီးတနကြှီးအရင်းသို့ အတင်းပင် ဖိကပပြေးနမေိခွသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှည်၏ လကလြေးနှစ်ဖကကြတော့ တဖကကြမှဦး၏ ကြောပြငကြှီးကိုသိမ်းကြုံး ဖကထြားပြီး ကနွလြကတ်ဖကကြ မှဦး၏ဦးခေါင်းမှ ဆံပငတ်ှကေို လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ ထိုးသှင်းကာ အားမလို အားမရဖြင့ထြိုးဖြ၍နလသေည်ေ။
မှဦးမှာ မှင့မြှင့ကြှည် နာလှန်း၍အောသ်ဖြင့ြ အရှိနသ်တ် လိုကရြလသည်ေ။ သူ၏စိတတ်ှကတေော့ အဆမ တန် ရမျမကတ်ှေ ထနန်ရလေသည်ေ။ လိုးချင်စြိတတ်ှေ များလာသော မှဦးက မှင့မြှင့ကြှည်၏ အခွအနေကေ ို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ “နာသေးလား”ဟုမေးရန် စိတထြဲက ကြံလိုကပြမေဲ့လည်း ပါးစပကြပြောမထွက မြှငရြသောအခွေ အနကတေော့မှင့မြှင့ကြှညတ်ယောကြ နာကငွပြုံမရတော့။ မှဦး၏ဆောင့ခြကြကြှောင့ြ အင့ကြနဲတခကြ ဖြစ်သှားရသောလြည်း မာကြောလှန်းသော လီးတနကြှီးကြောင့ြ သူမ၏စောကပြတ် အတွင်းသားလေးများမှာ အီဆိမ့သ်ှားရသလို ရငထြဲတွငလြည်း ကြနပေသ်ှားရသည်။ မှဦး ကလည်း ညှာတာရကောင်းမှန်း မသိဘဲအတင်းပငဆြောင့လြိုးပတေော့ရာ စောကပြတ် အသဈစကစြကလြေးဖြင့ြ အလိုးခံနသေော မှင့မြှင့ကြှညကြ နာကငွမြှုတွကေို ပူးတွဲခံစားနရပေမေဲ့လည်း။
ဒီလိုခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့တ်ာကိုပင် သူမစိတထြဲတွင အြားရကြနပေန်ရလေသည်ေ။ မှဦးကတော့ သူ၏ကိုယလြုံးကြီးကို သူမ၏ကိုယပြေါမြှကြှကာ ဘေးတဖကတ်ခကြဆြီတွငလြကထြောကြ၍ စိတထြငတ်ိုင်း ဆောင့န်သဖြေင့မြှဦး၏ဆောင့ခြကြမြွားမှာ အထူးပငပြှင်းထနလြှကာ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တခါဘူးကမှ မကြုံခဲ့ဖူးလသေော ထူးခွားလှသည့အြရသာကို တမေ့တမောကြီး ခံစားနရလေသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှည်၏စိတထြဲ ရငထြဲတွငလြည်း မှဦးက ိုခငတ်ှယသ်ည့စြိတ် ခစွတ်ဲ့စိတမြွားပို၍ ပို၍လာရသလို မှဦးကလဲ မှင့မြှင့ကြှညအြပေါတ်ှင် ကြငန်ာစိတမြွား ခစွစြိတမြွား ပိုလာလတေော့သည်။ မကြာလိုကပြါခွေ။ မှဦး၏လီးတနကြှီးက သူမ၏စောကပြတထြဲသို့ အတင်းဆောင့ကြာ လိုးသှင်းပြီး ဖိကပ် လိုကခြွိနမြှာပင မြှင့မြှင့ကြှညကြလဲ သူမ၏စောကပြတကြို အတင်းပငကြော့တငပြေးကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ခန်ဓာ ကိုယန်ှဈခုသည် တလှန့လြှန့တ်ှန့ြ၍သှားရပါ လတေော့သည် ….. ပြီးပါပြီ။