ဒရိုငဘြာခင်
ရေးသားသူ – Ko $uper (ကိုစူပါ)
🏵️အပိုင်း (၂)🏵️
ဘဏကြကောငမြလေး ( ၂ )
လင်းတဈယောကြ ငုံပြီး ပါးစပလြေးနဲ့ သချောလေး လုပပြေးနသညေကြို ငုံကြည့်န်တေဲ့ ခငမြောငဝြင်းစိတထြဲ ဘာလို့ တကျကသိုလတ်ုန်းက အခစွြဦးမဟုတပြမယေ့ြ အခစွန်ဲ့ဆကန်ှယန်သညေ့ြ အနမ်း အတွေ့ အလှမ်း အဆှေးတွအပြေင် အမုန်းတရားတွအဖြေဈ တဈခုချင်ြးဆီ သငပြှပေးသှားတဲ့ သဇငဝြင်းကို သှားပြီး အမှတရြနသညေကြို သူနားမလည်…။ အမူအရာလေးတွေ စကားပြောဟနလြေးတွေ တဈခါတဈလေ မကြစြောင်းထိုးတာလေးတွကေ သှားတကလြေးနဲ့ မေးခွှနခြွှနလြေးကြောင့သ်ာ မဟုတရြင် သဇငဝြင်းပဲ။
ခငမြောငဝြင်းအတွေးတွကေို မောင်းထုတလြိုကသ်ည်…….။ လင်းကို ဆှဲထူလိုကသ်ည်….။ လင်း တံဒေါငန်ှဈဖကြ ခငမြောငဝြင်း ပေါငပြေါြ ထောကလြွှကသ်ားလေးနဲ့ ခငမြောငဝြင်းကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းလကကြတော့ လင်းရဲ့ ပုခုံး ကြောပြင် ခါးနဲ့ တငပြါးလေးပေါကြ ရစကေလြေးတွကေို သပခြပြေးပြီး လင်းပါးလေးကို တဈခကြန်မ်းလိုကသ်ည်…။
“ကုတငပြေါသ်ှားကြမလား……“
ခငမြောငဝြင်းမေးလိုကတ်ော့… လင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်….။ လင်းက တာဝါလေးယူပြီး ခငမြောငဝြင်းကို သုတပြေးနသည်ေ…။ ကြောဖကြ ဖင် ပေါင် ခွသလေုံးပါမကနွြ သုတပြေးနတေော့ ခငမြောငဝြင်း အားတောငန်ာသှားသည်…။
“ရတယ် လင်း တာဝါလေးပေး ခေါင်းလေးနဲနဲသုတခြငွလြို့….“
“ရခွေောကအြောငမြသုတန်ဲ့နောြ….။ အဈကို့ဆံပငကြ အခုရလေေးစိုပြီး နဖူးပေါြ ပြနကြနွတောလေးနဲ့ အဈကို့မကြန်ှာနဲ့လိုကလြို့“….
ဆိုပြီး ရှကစြနိုး မခို့တရို့ အမူအယာလေးနဲ့ ပြောလိုကရြာ… ခငမြောငဝြင်းရငထြဲ ရထားတစင်း ဖြတသ်ှားလသည်ေ….။
“နှာစေးမှာပေါ့ လင်းရ“
“စေးပါဘူး ဒီလောကလြေးနဲ့ ကိုယ့ခြန်ဓာကိုယမြှ အားမနာ ဟှန့ြ…“
လင်း ပြောပြီး ဖင့လြေးနောကပြဈကာ ကော့တော့ကော့တော့နဲ့ အိပခြန်းထဲသှားလသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း တာဝါကို တန်းပေါြ ဖြစ်သလိုတငထြားပြီး လင်းနောကကြ လိုကသ်ှားသည်…။ ခငမြောငဝြင်း လိုကလြာသညကြို လင်းတဈခကြြ လညစြောင်းကြည့်ပြှီး ကုတငန်ားရောကတ်ော့ ဒူးလေးတဈဖကတ်င် လကန်ှဈဖကထြောကပြှီး ခါးလေးကာ့ကာ ဖငလြေးကောကပြှပြီး ခငမြောငဝြင်းကို မခန့လြေးစားအိုငတ်ငန်ဲ့ ကလူကြီစယလြသည်ေ….။ နှုတခြမ်းလေးကိုကကြာ ဟင်း အင်း ဆိုပြီး လကတ်ဈဖကကြ နို့ကိုကိုငပြှီး ခငမြောငဝြင်းကို တမငတ်ကာ လုပပြှနသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း စနမှန်ေးသိလေ အဲ့လိုစတာလေးကိုက ခစွစြရာလေးလို့မှငလြေ စိတထြဲလည်း လုပခြငွစြိတတ်ှေ ထကြှနပြေီ…။
“ဒီကောငမြလေးတော့လား လူကိုမခန့လြေးစားနဲ့ ကြောင်းမှန်းကနမြှန်းသိအောင် ခငမြောငဝြင်း အစွမ်းပြရသေးတာပေါ့“
ဆိုပြီး ခါးကို သှားကလိထိုးလိုကလြသည်ေ…။ လင်း လည်း ယားသှားတာကြောင့ြ ကုတငပြေါြ ထိုးမှောကခြလွိုကပြှီး……
“အမလေး ယားတယရြှင့ြ ဒရိုငဘြာခငကြှီးရယ် လူကို လုပခြငွလြုပပြါ ကလိတော့မထိုးပါနဲ့ မောလို့ပါ ခစ်ခစ်..“
“မရဘူး ကလိထိုးပြီးမှ တမုန်းဆှဲမယ် ဒါမှ လင်း မောနမှော…။ လင်းမမောရင် အဈကို မောသှားလိမ့မြယ်…။ အခုတောင် ဖငလြေးကော့ပြတာနဲ့ ရငဖြကကြှီး ဖုတလြိုကဖြုတလြိုကြ ဖြစ်နပြေီ…..“
“အမယ် ဒရိုငဘြာစိုင်းစိုင်း လုပခြငွသ်ေးတယ်…. ခိခိ ရယရြတယ်….“
“ကဲ ရယခြငွြဦး“
ခငမြောငဝြင်း ခါးလေးကို ကလိထိုးလိုကြ မှီးညောင့ရြိုးနားလေးကို ထိုးလိုကြ နောကဆြုံး ဒါကောကခြှကကြို ဂွိုင်းအောကထြည့ပြှီး ခွဖဝေါးနှစ်ဖကကြို ကလိထိုးလရော… လင်းတဈယောကြ ငပြမလေေးဆားပကထြားသလို ဖကြဖြကြလြူးနသည်ေ…..။
“အဈကိုရယ် တောပြါတော့။ လင်း မောလှန်းလို့ ကလိမထိုးပါနဲ့တော့။ အဈကို့ဟာနဲ့ပဲ ထိုးပါတော့လားဟင်…“
ခငမြောငဝြင်း ကလိထိုးနတောကို ရပလြိုကပြှီး…..
“ကလိထိုးမခံချင်ရြင် ငှိမခြံ ဒါပဲ“
ခငမြောငဝြင်း ဟောကပြှောလေး ပြောလိုကသ်ည်…။
“ဟုတ် ခိခိ ရယရြတယ် စိတလြည်းမဆိုးတတဘြဲ လသေံမာမာ လာပြောနတယ်ေ ကရောကရော…“
“ဟာ ဒီကောငမြလေးတော့…“
ခငမြောငဝြင်း ကလိထပထြိုးလိုကသ်ည်…။
“အားအား…စတာစတာ ဘှာတေး… ငှိမခြံပါ့မယရြှင်…. ဖငကြလှဲရင် ကြိုကသ်လိုလုပပြါရှင်.. ဖငလြေးတော့ ခမွြးသာပေးပါနောြ…..“
“ဟားဟားဟား…..“
ဇာတကြားထဲက ကြာကူလီအသံဖြင့ြ ခငမြောငဝြင်း ရယလြိုကသ်ည်….။
“ဟငမြလုပပြါနဲ့နောြ ကြောကလြို့…“
ဖငလြေး လကဝြါးလေးနဲ့ ပိတပြှီး ခငမြောငဝြင်းကို မှောကလြွှကကြနလှညေ့ကြှည့လြိုကသ်ည်….။
“ဟားဟားဟား…“
ခငမြောငဝြင်း ဆကရြယလြိုကသ်ည်…..။
“စိတဆြိုးမှာနောြ ဟင့ြ…“
“ဟားဟားဟား….“
“ဘာဖြစ်နတောလဲ…..“
“ ဟီး ….ဘာမှမဟုတဘြူး ညက တဈညလုံး မအိပရြသေးလို့…။ အဲ့တာ အားရပါးရရယပြှီး အိပခြငွပြှအေောငလြုပန်တော ဟားဟားဟား…“
“ခီးခီး.. လူနောကြ ဒီကဖြင့ြ ကြောကသ်ှားတာ.. ဖငတ်ောငတ်ုနတ်ယ်….
ခငမြောငဝြင်းကို လင်းပြောရင်း ဖငလြေးကို မတုံတုံအောင် တုံပြပြီးရယန်တေဲ့ အမူအယာလေးကြောင့ြ…. ပိုရီးယခြငွသ်ှားသည်…။ စိတထြဲလည်း…. ဆောခြေါစြားနသည်ေ ဘာညာကို လုံးဝမေ့သှားလသည်ေ…။ သဇငဝြင်းလည်း မသိတော့။ လကရြှိ လင်းသည် သူနဲ့ တဈသားထဲဖြစ်သှားသလို ခံစားသှားရလသည်ေ…။ တကယတ်ော့ ညက ကားပေါမြှာထဲက လင်းနဲ့ မိုးကို လုပစြားနသညေလြို့ကို သူ မသတမြှတ်…..။ ခေါင်းထဲက အတွေးတွကေိုပြနထြုတ် သူ့စိတန်ောကကြို ကိုယခြန်ဓာကို အလိုကသ်င့လြေး မွောလိုကသ်ှားလိုကသ်ည်….။
လင်းကမှောကလြွှကလြေး လကဝြါးလေးတဈဖကကြိုထပလြွှကြ လကဖြမိုးလေးပေါြ မေးတငထြားသည်…။ လုံးဝ ခငမြောငဝြင်းကို နောကလြှည့မြကြည့်ြ…. ယောကကြွားတဈယောကကြို ကိုယတ်ုံးလုံးလေး ကြောပေးမှောကထြားသည့ြ ခံစားခကြသ်ည် ထူးဆန်းသည်….။ သူစိတထြဲ ရငခြုနမြိသည်..။ ဘာလုပမြလဲပေါ့…။ ဒါပမယေ့ြ အခု သူ စိတခြလွကခြွ နနမေေိသည်…..။ အရငဘြယတ်ုန်းကမှ ဒီလိုမနဖေူး စိတမြခတွတဖြူးပေ….။ ခငမြောငဝြင်း ဘာလုပမြလဲဆိုတာ သိချင်န်မေိသည်….။ ဘာလုပလြုပ် လုပခြှင့ပြှုဖို့လည်း စိတကြဖြစ်နသည်ေ….။
ထိုစဉြ ခငမြောငဝြင်း အနမ်းလေးတွေ ခွသလေုံးလေးကနစလောပြီး ပေါငတ်ံလေးတွကေို အနှံ့အပြား ဆကတ်ိုကလြေး နမ်းလာနသညေမြို့ ရငထြဲ ကြညန်ူးတာလား ပြောတ်ာလား ရငခြုနတ်ာလားမကြဲပြားပမယေ့ြ လင်း သဘောကသွည်….။ ခငမြောငဝြင်း လွှာဖြားလေးကို ဖငလြုံးလေးကို ဝိုကဝြိုကပြှီး ယကန်ပြေီး မီးညောင့ရြိုးနရောလေးကို လွှာနဲ့ထိုးထိုးနသည်ေ…။ ထူးဆန်းသည် အခုတော့ မယားတော့ပါလား ….။ ဖငအြကြဲလေးကို အထဲထိမဟုတပြဲ အကြဲလေးအတိုင်း ပေါငမြုန့ပြေါြ ထောပတသ်ုတသ်လိုလေး လွှာလေးနဲ့ ဖြဖြလေး ကပပြှီ အောကကြနေ မှီးညောင့ရြိုးဆီ ပင့ယ်ကလြိုကတ်ဲ့အခါတော့…
“အို့…အဈကိုရယ်…. စိတထြဲ ယားကြိကြိနဲ့ စကေးကြမ်းတယန်ောြ ခိခိ“
ဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်းကို ကြားလောကရြုံလေး ပြောလိုကသ်ည်….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ကုတငပြေါတ်ကလြာပြီး ကြောပြငတ်ဈလွှောကန်ဲ့ လညကြုတလြေးတွကေို မာကငရြာမထငအြောင် ဖြဖြလေးစုပကြာ လွှာလေးနဲ့ လိုကသ်ပန်သည်ေ….။ လင်းလည်း မာကငထြငလြောကအြောင် မလုပတ်ာ သတိထားမိတာကြောင့ြ သတိမပေးတော့ဘဲ မကြလြုံးလေးမှေးစင်းကာ ငှိမခြံနသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းလကကြတော့ ဖငလြုံးလေးပေါရြောကလြာပြီး ဂွုံနယသ်လို နယပြေးပြီး အကြဲကြောင်းလေးထဲ လကကြိုထည့လြိုကပြှီး လကည်ိုးထိပလြေးနဲ့ ဖငပြေါကလြေးကို သှင်းတာမဟုတဘြဲ ဖိဖိပေးလိုကသ်ည်…..။ လင်း မေးတငထြားတာရာကနေ ခေါင်းလေးကို ခငမြောငဝြင်းရှိတဲ့ဖကြ စောင်းခလွိုကသ်ည်…။
“အဈကို မသှင်းပါနဲ့နောျ…နာမှာ..“
“အင်းပါ လင်းရ မသှင်းပါဘူး စိတမြပူနဲ့ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ထိတာ “
“ဟုတ်… လင်းကို နမ်းပါလားဟင်“
ဆိုပြီး နှုတခြမလြေး မပြင့တ်ပြင့လြေး ဟပေးလသည်ေ…။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ကိုယကြို အပေါတ်ိုးလိုကပြှီး နှုတခြမ်းလေးကို စုပယ်ူလိုကလြသည်ေ…။ လကတ်ဈဖကကြ လင်းခေါင်းအောကကြို သှင်းလိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြ ဖငလြေးကို ကိုငန်ဆေဲ…. လင်းကိုယလြုံးလေးကို ဘေးစောင်းလိုကပြှီး… ဒူးလေးတဈဖကြ ထောငပြေးလိုကသ်ည်….။ ခငမြောငဝြင်းကို သူ့ဟာလေးကို ကိုငစြချင်ေကြှောင်း ပြလိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းကလည်း နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်ရောကနေ ခဏရပလြိုကပြှီး လင်းရဲ့ဟာလေးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ကြည့်လြိုကသ်ည်….။
လင်းပေါငခြှံလေးတွနေဲ့ ဗိုကသ်ားတို့မှာ တဈရောငထြဲရှိနသည်ေ…။ အမှှေးလေးတွကေို သချောရိတထြားသည်….။ နှုတခြမ်းသာလေးတွကေ စိစိရိရိလေးနဲ့ အရမ်းကြီးမထူဘဲ…. ပါးသည်…။ ခငမြောငဝြင်း လကန်ဲ့ ဖြဲလိုကတ်ော့ အတွင်းသားအဖုံးပေါလြာသည်..။ အညိုလေးပမယေ့ြ မဲသည့ဖြကမြရောကဘြဲ ပန်းရောငမြဆနတ်ဆနလြေးဖြစ်သည်….။ လကလြေးနဲ့ အစိလေးကို ကစားပေးလိုကတ်ော့… လင်း ခငမြောငဝြင်းကို သိုင်းဖကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြးလာစုပလြသည်ေ…..။
ခငမြောငဝြင်းလည်း လကည်ှိုးလေးကို သှင်းလိုကသ်ည်…။ လကတ်ဈဆဈလောကြ ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ လင်းပေါငလြေး ပိုကားသှားသည်…။ လကည်ှိုးတဈချောင်းလုံးသှင်းပြီး လှုပကြာလှုပကြာ အထဲမှ ကစားပေးလိုကသ်ည်….။
“အား အဈကိုရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ… အာ့အ့အား…… နှစ်ချောင်းပူးလေး ထည့ပြေးပါ…“
ခငမြောငဝြင်းစိတထြဲ လင်းက အထနလြေးပဲလို့ သဘောကစွှာ တွေးလိုကသ်ည်…။ ဒါမွိုလေးကို ခငမြောငဝြင်း သဘောကသွည်…။ ဟုတသ်ည် လိငဆြကဆြံရာမှာ ရှကသ်လို ရှံ့သလို ရှံသလို လုပန်ရင်ေ သူမကြိုကြ။ ပြင်းလင်းတာကို ကြိုကသ်ည်….။ အခုလို အထနလြေးနဲ့ တွေ့ရင် ပိုလို့တောင် လုပလြို့ကောင်းသေးသည်….။ သူတဈပြနကြိုယတ်ဈပြနန်ဲ့ ပြောဖြို့ကောင်းသည်…..။ လင်း ပြောသလို လကန်ှဈချောင်းပူးထည့ပြှီး ကရိုင်းပေးလိုကသ်ည်….။
“အား အား..ရှီးရှီး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်….“
ဟင် ကိုကို ဆိုပါလား…။ ခငမြောငဝြင်း တဈခါမှ အဲ့လိုမခေါခြံရဖူးခွေ….။ နားထဲ တဈမွိုးဖြစ်သှားသည်…။ စိတကြလည်း ဒီကောငမြလေး လူကို တောတ်ောခြွုပတ်တတ်ာပဲ… ငါတော့ ကြှဆင်ေးတော့မယဆြိုပြီး အတွေးတွေ ရောကလြာသည်…။ခကြခြငွြး အတွေးတွကေို ပြနရြှင်းလိုကပြှီး လုပလြကစြကိုသာ အာရုံစိုကလြိုကသ်ည်……။ လင်း ကိုယလြုံးလေး မစောင်းနိုငတ်ော့ဘဲ… ပကလြကဖြစ်သှားပြီး ကော့ပြံနသည်ေ….။ လကကြလည်း အိပယ်ာခင်းကိုကိုငလြွှကြ ခါးကို မှှေ့ယာနဲ့လှှတအြောင် ကော့ကော့နသည်ေ……။
“ရှီး အား…ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်….“
ခငမြောငဝြင်းလည်း သူ့ကိုယသ်ူ ဂပြန်အောကားထဲက ဘဲလို ဆောလြေးတွကေို လကန်ဲ့ အရညတ်ောကတ်ောကကြအွောင် လုပန်သလေို ခံစားမိသှားသည်…။ ရီးယလြည်းရယခြငွသ်ှားသည်…။ သူကြည့်ဖြူးသည် အင်ျဂလိပကြားထဲကလို သူဌေးသမီးရဲ့ ကာမလိုအင် ဆိုသည့ြ ကားနာမညအြတိုင်း ခွံထဲ အမှိုကလြာရှင်းတဲ့ဘဲကို အခန်းထဲခေါပြှီး သူ့အာသာဖြခေိုင်းသညကြို သှားသတိရလသည်ေ……။ ငါနဲ့သူ နရောချင်ြးမှားနပြေီဆိုပြီး လင်းကို တဈခကြကြှည့လြိုကတ်ော့….
“ကိုကိုမရပန်ဲ့ လင်း ပြီးတော့မယ်…..အားအာ့“
ခငမြောငဝြင်း ခပကြှမ်းကြမ်းလေး လုပပြေးလိုကသ်ည်….။
“အား….ကိုကို လကဖြယလြိုကတ်ော့..“
ခငမြောငဝြင်း လကဖြယလြိုကရြာ အထဲမှ အရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာသည်…။ အရမ်းကြီးတော့မများ..…။ ပြီးတော့ လင်းမှာ ကုန်းပေါရြောကလြာတဲ့ ငါးလို ကိုယလြုံးလေး ကြေးလိုကဆြန့လြိုကန်ဲ့….. ဖြစ်နပြေီး အမောပြတေော့မှ…
“ဆောရီးဆောရီး ကိုကိုရယ် ကောင်းလှန်းလို့…။ အခုလိုကောင်းတဲ့ အခိုကအြတန့အြဆိုတာ ရတုန်းယူထားရတာ….။ အခုလိုမပြီးတာ ကြာနလေို့နောြ… နောြ….“
ခဏဆိုပြီး ရချိုးခန်းထဲဝငသ်ှားပြီး ရသှေားဆေးကာ သုတပြှုပြီး ပြနထြှကလြာသည်…..။
“လာလာ..ကိုကို့အလှည့ျ…“
ဆိုပြီး…. ခငမြောငဝြင်းကို ကုတငခြေါင်းရင်းမှာ ကြောမှီခိုင်းလိုကသ်ည်…။ သူ့ပေါငကြှားထဲဝငကြာ…. ခငမြောငဝြင်းဟာကို ကိုငပြှီး အရင်းကနေ ထိပကြို လွှာနဲ့သပပြှီး ငုံကာ စုပပြေးလိုကသ်ည်…..။ ခငမြောငဝြင်း စိတထြဲ ရှံရှာခွင်းတော့မဖြစ်…. သူကြနပေသ်ည်….။ တကယလြို့ သူ့ကို အာကာထွန်းလို ဆောခြေါမြလား လင်းကိုခေါမြလား မေးလာရင်… အမေးမဆုံးခငတ်င် လင်းလို့ အကယွကြှီးအောကြာ ဖြပေေးလိုကမြှာဖြစ်သည်….။ ဒါသူလိုချင်တ်ဲ့ ကောငမြလေးပုံစံမွိုး….။
မိန်းကလေးတဈယောကဆြီက ခငမြောငဝြင်း တောင်းဆိုခကြတ်ှထေဲ ကုတငပြေါမြှာ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းရှိဖို့ဆိုတဲ့ တဈခကြကြ သူတောင်းဆိုချင်သ်ည့ြ အခကြတ်ှထေဲက တဈခကြဖြစ်သညမြို့…. ဘာမှစိတထြဲ ထွထွထေေူးထူးမဖြစ်….။ သူတောင် ဖီးလပျိုတကလြာသညလြို့ ခံစားရလသည်ေ…..။ ပြီးတော့ ခုဏက လင်းပြောသှားသလို အခုလိုကောင်းတဲ့ အခိုကအြတန့ြ အခုလိုပြီးတာမွိုး ဆိုတာက ခငမြောငဝြင်းအတွကြ ပိုပြိးကြနပေစြမေိသည်…။ သူမေးခွန်းတွေ မေးဖို့မလို….။ သူနားလညထြားသညကြ ကောင်းသည့အြနအထေားမို့ အကောင်းအတိုင်းပဲ နလေိုကတ်ာကောင်းသည်။ တခါတလေ မေးခွန်းသတလြို့ခံစားရသည့ြ ကြောင်းသားလိုဖြစ်သှားနိုငသ်ညမြို့ တွေးနရောကနေ…. သတိပြနဝြငလြာကာ အတွေးတွေ ပထုတလြိုကရြပြနသ်ည်….။ သူ့ကိုယသ်ူလည်း ဒီလောကြ အပြုအစု ခရုတုတု ချောမောလှပတဲ့ ကောငမြလေး ပေါငကြှားထဲရောကန်တောတောငမြှ မဆီမဆိုင် အတွေးတွနေဲ့ ဒဈလညန်တေဲ့ ကိုယ့ကြို အပြဈတငလြိုကသ်ည်….။ စိတကြို သူ့ဟာဆီပြနပျို့လိုကမြှ လင်းရဲ့ အာငှေ့ လွှာအဝိုကန်ဲ့ နှုတခြမ်းသားတွနေဲ့ လကဖြဝါးနုနုလေးတို့ရဲ့ အရသာကို ခံစားရလာသည်….။
“အိုးရကဈြ ဘဘေီး အိုးရကဈြ…“
“ခစ်ခစ် ဖောရြိနန်ာကြီး နဲ့ လုပန်ရတေယထြငမြိတော့မယ်….. ကိုကို လူနောကြ… အိုး ရကဈြ ပြီး ခွကပြါယကန်ောြ…. ခိခိ“
“ဟားဟား…“
လင်း အရှှန်းဖောကလြိုကတ်ာကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်းရယမြိသှားပြီး ညှောင့သ်လိုဖြစ်သှားကာ လင်းသီးသှားသည်…။
“အင့ြ အင့ြ…အား ဟာ ကိုကို အရမ်းမသှင်းနဲ့လေ… အာခေါငလြာထိုးမိတယ်… မညှာမတာ သူများကို သီးလို့ မကြရြညတ်ောငကြတွယ်….“
လင်း နာလို့မဟုတ် သီးလို့ကသွှားတာဖြစ်သည်…။ စိတလြည်းမဆိုးပါ…။
“ဆောရီးဘဘေီ.. ရယမြိသှားလို့ ဆောရီး….. အား …. ကိုကတ်ယ်….“
“တမငကြိုကလြိုကတ်ာ… ဖောရြိနန်ာကြီး နာရငဘြယလြိုအောလြဲ သိချင်လြို့… နောကဆြုံးတော့လည်း မှနမြာလိုပဲ အောရြတာပဲမလား ခိခိ“
ခငမြောငဝြင်းလည်း မနနေိုငတ်ော့ပေ….။
“လင်း လာခဲ့တော့ …….“
“စုပြဦးမှာ စုပလြို့ကောင်းတယ်…. ဘာလို့လဲမသိဘူး… အမှှေးလေးတွေ မရှိတော့ ပိုကောင်းတယ်… ကြေးဇူးပါ အခုလို့သန့ထြားလို့…. ပြှတပြှှတ်“
“လာခဲ့တော့ နောကမြှစုပ်… တောကြှာ ထွကကြုနမြယ်…. မလုပလြိုကရြဘဲနမယ်ေ…. လုပခြငွန်ပြေီ……“
“အင်းပါ အင်းပါ လာပြီ နောကဆြုံးတဈခကြြ အင့ြ….“
လင်း အားနဲ့ တဈခကြစြုပခြလွိုကပြှီး ထလာကာ သူ့အိတထြဲက ကြနဒြုံးကိုထုတလြိုကသ်ည်။ ခငမြောငဝြင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ရိုမန်းတဈ အပါးလေး။ ဒါပမယေ့ြ နေဦးဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်း သူ့ကြနဒြုံးကို ထယူလိုကသ်ည်….။ ဝ.၀၁ သူနဲ့ အဆငပြှဆေုံးဖြစ်သည့ြ ယူအကဈြ ကြနဒြုံးဗူးလေး ပေးလိုကသ်ည်….။ ဂယွဘြူးလေးလည်း တငထြားလိုကသ်ည်…။ လင်းက တောတ်ောဇြိမခြံတတတ်ဲ့ ကိုကိုပဲဆိုကာ ဗူးကိုကြည့်ကြာ ပြောလိုကပြှီး ဗူးကိုဖောကြ အိတကြိုထပဖြောကကြာ စွပပြေးပြီး ခငမြောငဝြင်းကိုခွကာ လီးကို ကိုငပြှီး တဈရဈပြီး တဈရဈ ဝငအြောင် ထိုငခြလွိုကသ်ည်….။ အတွင်းမှာ အရညလြေးတွရှေှဲနတောကြောင့ြ အရသာကရှိလသည်ေ……
“အာ့ အ့..ခဏနေဦးနောြ.. လင်း အရင် အသှင်းအထုတ် လုပပြေးမယ်… လင်းဆောင့ပြှီး မောတော့မှ ကိုကိုဆောင့ြ…“
“ရကဈြဘဘေီ“
“လာပြနပြှီ ဒီဘိုရူးနဲ့တော့ ခကပြါတယ်… ခိခိ“
“ဟားဟား….“
လင်း ခငမြောငဝြင်းခေါင်းကို သူ့ရငဘြတထြဲသှင်းကာ မှင်းစီးသလို လုပန်သည်ေ။ ခငမြောငဝြင်းမကြန်ှာကိုလည်း သူ့နို့လေးတွနေဲ့ ဘယပြှနဘြာပြန် ပါးရိုကသ်လို ဖြဖြလေး ပြတသ်ပပြေးလည်ေ…။ ခငမြောငဝြင်းက လင်း ကိုယလြုံးလေးကို ပြနသ်ိုင်းဖကထြားသည်…..။ လင်း ခါးလေးပဲလှုပပြှီး လီးကို အတွင်းထဲ အဆုံးထည့ထြားပြီး အတွင်းသားတွနေဲ့ စုပစြုပယ်ူလသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း လူနဲ့သမျဘာနဲ့ မလိုကတ်ဲ့ လင်း ဆိုပြီး တွေးမိလိုကသ်ည်…။ ခကြခြငွြးလည်း နောကဆြကတ်ှဲများ မတွေးမိအောင် မောင်းထုကလြိုကပြှီး လင်း ဖငလြုံးကို ကိုငကြာ လင်းထိုငခြလွိုကရြင် ပိုပြီး ဝငသ်ှားအောငဖြိပေးလိုကြ လင်းကြှရင် ပိုကြှသှားအောင် ထိန်းပေးလိုကန်ဲ့ လုပပြေးလိုကသ်ည်….။
ခငမြောငဝြင်း ထိုငန်ရောကနေ အနအထေားပြောင်းလိုကပြှီး လင်းကို ဖကလြွှကသ်ား သူ လှဲခလွိုကသ်ည်…..။ လင်းကို သူ့ရငဘြတပြေါြ ရငဘြတခြငွြးအပစြပြေီး နှုတခြမ်းလေးကို နမ်းကာ တင်းကြပန်အေောငဖြကထြားပြီး ခငမြောငဝြင်း ဒူးကိုထောငလြိုကကြာ လင်းကို ဒရကြမ်း အောကကြနပငေ့န်သည်ေ….။ လကတ်ဈဖကကြလည်း လင်းရဲ့ အဝနားကနေ အဝငအြထွကလြုပန်သညေ့ြ သူ့ဟာကို ထိလိုကရြာ မာတင်းနတောကြောင့ြ အားရပါးရ ဖြစ်သှားသည်….။ နောကြ လင်းရဲ့ အဝပတလြညကြို လကန်ဲ့ လိုကကြိုငသ်ည်..။ လင်းက လကကြိုဖယကြာ လကဝြါးချင်ြးကိုငထြားလိုကသ်ည်…။ ထို့နောကြ လကကြို မှှေ့ယာပေါြ ကိုငထြားလွှကထြောကထြားပြီး….
“ကိုကို့ကို မုဒိန်းကငွ့မြယကြှ…..“
ဆိုပြီး ပြောငစြပစြပမြကြန်ှာလေးဖြင့ြ…. အပေါကြနေ မှငဒြုန်းစိုင်းစီးသလို ဆောင့ပြါလသည်ေ…… ။ ခငမြောငဝြင်းလည်း အပေါကြနေ ဖငလြုံးလုံးလေးဖြင့ြ အဆောင့ကြှမ်းကြမ်းဒဏကြှောင့ြ ခွနှစ်ေဖကလြိမကြောကန်တေော့သည်…..။ ဆောင့တ်ာဝတော့ ရှှဘေောစထိုးပါလရေော…..။ ရှှဘေောထိုးတဲ့အခါမှာတော့ ခငမြောငဝြင်း တောတ်ောလြေး အရှိနတ်ကခြငွလြာသည်….။
“ကိုကို ပြီးချင်လြာတာလား….“
“အင်း နဲနဲ“
“မရဘူးကြာ မပြီးရဘူး…. လင်း မပြီးသေးဘူး… အောင့ထြား….“
“အ့..မရ…လောကြ…ဖူး….. ထငတ်ယန်ောြ…. အ့“
ခငမြောငဝြင်း ထွကခြငွန်ပြေီ။
“ မအောင့န်ိုငရြင် နို့သီးခေါင်းလိမတ်ယဟြာ.. ကဲဟာ ကဲဟာ….“
“အား…“
“ဖြန်း“
ခငမြောငဝြင်း နာသှားသဖြင့ြ အားခနဲအောလြိုကသ်လို ဆုပကြိုငထြားသည့ြ လကကြိုလည်း ရုန်းလိုကကြာ လင်းဖငလြုံးကို ဖြန်းခနဲ ရိုကခြမွိသှားသည်…။ ပြီးချင်တ်ာတောင် နဲနဲလွော့သှားသည်….။ ဂွှတထြိုးနသညေကြို နငသ်ခိုးလားလို့ ဖြတခြနဲမေးပြီး ဂွှတထြိုးတာပြောကအြောငလြုပသ်လို လင်းလုပလြိုကတ်ာ ပိုငခြကြလြို့တွေးနတန်ေး လင်းကိုသတိရကာ….. နာသှားသလားဆိုပြီး ခကြခြငွြးလင်းကို ကြည့်လြိုကကြာ….
“အား ရကစြကလြိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်… ဒါပမယေ့ြ ကောင်းလိုကတ်ာ.. ထပရြိုကြ လင်း ဖီးလဆြောင့တ်ကသ်ှားတယ်….“
“ဟင်..“
“ဪ ခုနလို ဖြန်းခနဲရိုကလြို့ နာသှားတာ ကောင်းလိုကတ်ာ….“
“ဪ အင်းအင်း…“
“ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း….“
“အား အာ့ တငပြါးကနာတာနဲ့ အထဲက ကောင်းလို့ကြိမ်းတာနဲ့ နှစ်ပငလြိမပြှီး ပြီးပြီ ကိုကိုရေ… အာ့အ့အား….“
“ဖကထြားလင်း……“
လင်း ဝပလြကြကြပထြားသည့အြတိုင်း ခငမြောငဝြင်းလည်း ဖငန်ှဈဖကကြိုဖြဲပြီး ဒူးထောငကြာ အကြမ်း ပင့ြ ဆောင့လြိုကရြာ သူလည်း ပြီးသှားလသည်ေ…..။
“အား….ပြီးပြီလင်းရေ…….“
“အင့အြင့အြင့ြ ကိုကိုကြမ်းတယ်…. ဟင့ဟြင့ြ… နာလိုကတ်ာ… ဒါမယ့လြေ ကောင်းတယ် ခစ်ခစ်“
ခငမြောငဝြင်းရငဘြတပြေါကြမဆငဘြဲ ပါးလေးကပထြားပြီး မကြလြုံးလေးမိတကြာ လင်း ရယလြိုကသ်ည်…..။ နှစ်ယောကသ်ား အမောဖြပြေီး ဆေးကြောသုတသ်ငကြာ… အဝတလြဲပြုပြီးတော့ လင်း လာပြောသည်….။
“ကိုကို လင်း ဒီဖကခြန်းကူးလာတုန်းက ဟိုဖကခြန်းကသော့ ယူလာတယ်….။ သှားချောင်းရအောင်..“
ဆိုပြီး လင်း သော့လေးပြသည်…။
“ဟာ မကောင်းပါဘူး အားနာစရာ….“
“ဟာ…လာပါ သှားစကြမယ်… လာပါနောျ…“
လင်းခေါသ်ှားတော့ ခငမြောငဝြင်းလည်း မငှင်းတော့ဘဲ ချောင်းချင်စြိတပြေါကသ်ှားသည်….။
“ကဲသှားကြမယ်…ပေး အခန်းသော့…“
“ရော့ ကိုကို“
နှစ်ယောကသ်ား အခန်းထဲကထွကပြှီး ဟိုဖကအြခန်းကို သူခိုးပုံစံဖြင့ြ မသိမသာဖြင့လြိုကရြာ တံခါးဘုက မခထွားပေ…။ ထူးကြောြ ဘယလြောကတ်ောင် ကမန်းကတန်းနိုငသ်လဲဆိုတော့…. အဲ့တာပငကြှည့ြ။ ဒါပမယေ့ြ ပိုတော့ကောင်းသှားသည်….။ ချောကခြနဲ အသံမထွကတ်ော့……။
ကုတငပြေါကြ မှငကြှင်းကိုမှငတ်ော့….. လင်း မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် ထအောသ်ည်…..။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ပါးစပလြှမ်းပိတလြိုကပြမယေ့ြ…မမှီတော့ခွေ…..။
………………………………………………
ဘဏကြကောငမြလေး ( ၃ )
“ဟယ်.. မိုးကို ဗိုကကြှီးနဲ့ ဖိနတယေတ်ော့… ခီးခီး“
“ဟာ….ဒီကောငမြလေးတော့“
ခငမြောငဝြင်း ဟန့ပြှီး ပါးစပကြို လကန်ဲ့ပိတလြိုကပြမယေ့ြ နောကကြသွှားသည်..။
“ဟ ဟ ဘာလဲဟ မင်းမကြေီးတောျ….“
ထူးကြောြ မိုးကို ဗိုကန်ဲ့ဖိထားရာမှ အဲ့လေ အပေါကြနေ လှကြေီးထိုးလုပန်ရောမှ ကုတငဘြေးကို လိမ့ခြလွိုကသ်ည်…။ ကုတငအြစွန်း ဖြစ်နတောကြောင့ြ ကြမ်းပြငပြေါြ ဝကကြကြသွှားသည်….။ အဲ့တာကို ဗိုကန်ှိပရြယန်တောက လင်း….။
“`ဟားဟား…“
“လင်း မသာမလေး နငကြ ဘရုတဘြဲ…..။ ဟာ….. ကိုထူးကြောြ ဘယန်ှယ့ြ ရှင့ဟြာကြီး အထဲကနွခြဲ့တယ်….“
မိုးက ခေါင်းအုံးလေးနဲ့ သူ့ကိုယလြုံးလေးကိုကာပြီး လင်းကို လှမ်းဆဲရင်း ပေါငကြှားထဲ ခုလုခုလုဖြစ်လို့ ငုံကြည့်လြိုကရြာ ထူးကြောြ ကြနဒြုံးကြီး ကြှတကြနွန်ခေဲ့တာဖြစ်သည်…..။
“ကိုကို သှားထုတပြေးလိုကလြေ…“
ဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်းကြောကနေ တွန်းလိုကရြာ မိုးကို အရှိနလြှနပြှီး ခငမြောငဝြင်း သှားဖကမြိသှားသည်….. ။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ယောငပြှီး ထုတပြေးရမလား… သှားမေးလသည်ေ…။
“ရလား မိုး ကြှနတ်ောြ ထုတ် ထုတ် ပေးရမလား….“
မိုးလည်း ယောငပြှီး
“ဟုတ် ဟုတ် ကြေးဇူး “
ဆိုကာ ထုတဖြှင့မြထုတရြသေးဘူး ကြေးဇူးယောငပြှီး အရငတ်ငလြိုကလြသည်ေ….။ ထူးကြောကြ ကုတငအြောကကြနေ ပြုတကြနွတေဲ့ စောငကြှီး ပတပြှီး…. ခငမြောငဝြင်းကို…
“လီးမို့ မင်းကထုတမြှာလား….။ ငါဟာငါ ထုတပြေးလိုကမြယ်….။ မင်းတို့နှစ်ယောကြ ထွကသ်ှားလိုကတ်ော့ မင်းမကြေီးတောလြိုပဲ….“
“အေး … ဟုတသ်ားပဲ ငါက ဘာလို့ မင်းဟာကို ထုတပြေးရမှာလဲ။ မင်းဟာမင်းပဲ ထုတပြေးရမှာပေါ့…။ မင်းမကြေီးတောမြှ မဟုတတ်ာ….။ နေဦး မင်းမကြေီးတောဆြိုတာ မင်းဆီက ငါကူးတာ…။ မင်းက အောရြီဂယွန်ယ် မင်းမကြေီးတောြ….။ ငါမင်းရှေ့မှာ မင်းမကြေီးတောလြို့ မပြောဘူး…။ မင်းကို ရီစပတ် ပေးတယ်….“
မိုး ခေါင်းအုံးလေးကို ပိုကထြားလွှကန်ဲ့ ကြီးကောငကြှီးမား နှစ်ယောကြ ကလေးကုလား ဘာတွပြေောနမှန်ေး နားမလည်းဘဲ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ ဖြစ်နသည်ေ…..။ တကယတ်ော့ ခငမြောငဝြင်းပြောနကြေ မင်းမကြေီးတောြ ဆိုသည့စြကားက ထူးကြောပြှောနတောကို လိုကပြှောရင်း သူ့လွှာမှာ စွဲသှားခွင်းဖြစ်သည်..။
“ခငမြောငဝြင်း မင်းဖာသာ ရီစပတမြကလို့ ဆဈစပတပြဲ ပေးပေး မင်းတို့ထွကသ်ှားလိုကတ်ော့….။ မိုး ကိုကြည့်စြမ်း အားနာစရာကြာ…..“
ထူးကြောြ မန်တလေးသားပီပီ တောကြီလှလှလေးနဲ့ မိုး ဆီက အားကိုးတဲ့ မကြဝြန်းလေးရအောင် ယူလိုကသ်ည်…..။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ဟုတသ်ားပဲ…. နောကမြှဆကပြှောမယ် မိုးတော့ အားနာစရာ….။
“အိုကေ ဆောရီး ဆောရီး မင်းတို့ပြီးပြီ ထငလြို့ပါကြာ…“
“သားရီး အခန်းထဲ မဝငခြင် တံခါးအရငခြေါကဝြငရြတယ် ယဉကြွေးမှုရှိပါ…“
“အေးပါဟ….“
ထူးကြောကြို ပြောပြီး ခငမြောငဝြင်း သူ့နောကကြ လင်းကို ကြည့်လြိုကရြာ ရခေဲသတ်ေတာတံခါးကို ပိတလြိုကပြှီး လကထြဲ အအေးဗူးတဈဗူး ကိုငထြားနသညေကြို တွေ့သဖြင့ြ…
“ဟာ အရေးထဲ အမိက အအေးတောင် ယူသောကန်သေေးတယ်…။ ဟိုဖကရြောကမြှ သောကတ်ော့….။ ထူးကြောြ သူ့ဟာ မိုးထဲက ထုတရြဦးမယ်….။ လာလာ ဟိုဖကခြန်းပြနမြယ်…..“
ဆိုပြီး လင်းကို ခငမြောငဝြင်းလကဆြှဲပြီး ထွကသ်ှားလသည်ေ….။ ထူးကြောလြည်း ဟူးခနဲ သကပြှင်းခကြာ မိုးကို တောင်းပနလြသည်ေ…။
“ဆောရီး မိုးရာ…။ ခငမြောငဝြင်းနဲ့က အဆောငမြှာထဲက စနနေောကန်ကြဆေိုတော့.. မိုးကို အားနာပါတယန်ောြ….“
မိုး ရယပြှီး…
“စိတမြဆိုးပါဘူး ကိုထူးကြောကြလည်း …. ကိုခငမြောငဝြင်းကြောင့ြ မဖြစ်နိုငပြါဘူး ဟိုကောငမြလေး လင်းကြောင့ပြဲဖြစ်မှာ….။ သူနဲ့ကလည်း မိုးနဲ့ ညီအဈမတွလေို အတူစားအတူနဆေိုတော့ ကိဈစမရှိပါဘူး… ရပါတယ်…..။ ဒါနဲ့ ဟိုဟာထုတလြိုကမြယန်ောြ…. အသဈပြနတ်ပတ်ာပေါ့….“
မိုး ပေါငဖြှဲပြီး ကြနဒြုံးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်…..။ ထူးကြောြ အခုမှ သချောရပကြှည့န်မေိသည်….။ ခုနကရောကရြောကခြငွြး စကားပြောပြီး တန်းစွတတ်ာမို့ သချောမနူးမနှပဖြစ်….။
“လှလိုကတ်ာ မိုးရာ….ဖောင်းဖောင်းလေး….“
မိုး ကြနဒြုံးကို တဈရူးနဲ့ လုံးပြီး အမိုကပြုံးထဲထည့ရြင်း ထူးကြောကြို မကြစြောင်းဖြင့ထြိုးလိုကသ်ည်…..။
“ခုမှ…ဟှန့ြ…. ခုဏကဖြင့ြ တန်းထည့ပြှီး လုပန်ပြေီးတော့….“
ထူးကြောျ အားနာသှားကာ…
“ဟို ဟိုလေ…. မိုး ဓါတပြုံလေး မှငထြဲက စိတထြဲကပါနတော…။ အပြငမြှာမှငတ်ော့လည်း မိုးမကြန်ှာလေး ဆံပငလြေးနဲ့ ကိုယလြုံးလေးကလည်း အပြဈပြောစရာမရှိတော့ မနနေိုငတ်ော့လို့ပါ…..။ ဒါနဲ့ ခုဏက ဗိုကကြှီးနဲ့ ဖိထားတာ လေးလားဟင်….“
“အဲ… နဲနဲပါ…..“
ထူးကြောြ မကြန်ှာပကြသ်ှားတာမှငတ်ော့ အားနာသှားကာ…
“ဒါပမယေ့ြ ဗိုကကြှီးပိတာ စိတမြရောကပြါဘူး….။ ကိုထူးကြောြ လုပတ်ာကောင်းလို့ စိတကြကောင်းတဲ့ဆီမှာပဲရှိပါတယ်…..“
ထူးကြောမြကြန်ှာ ပြနပြှုံးသှားသည်…။
“ဪ…မိုးရယ်….. ကိုယတ်ို့ မပြီးသေးတာ ဆကလြိုကကြှမယလြေ…. မိုး ရသေးလား….“
“မိုးကရတယ်…. ကိုထူးကြောဟြာက မမာတမာ… ကဲပါ လာ လာ… မိုး လုပပြေးမယ်….“
ဆိုပြီး ထူးကြောကြို လှဲခိုင်းကာ မိုး စုပပြေးလသည်ေ……။ ခုနက အရှိနပြှနရြလာသလို…. မိုးရဲ့ စိနပြှနပြေေ အားပြင်းပြင်းနဲ့ မှုတပြေးတာကြောင့ြ ထူးကြောြ ကောင်းလာသည်…..။
“အာ့ အာ့ မိုးရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ….။ ပြီးတော့မယ်…။ ပြီးခါနီး မိုးကို ပုတလြိုကမြယ်….။ ပါးစပထြဲကထုတပြှီး လကန်ဲ့ ဆကလြုပလြိုကန်ောြ။ ပါးစပထြဲ ဝငသ်ှားမှာစိုးလို့…..။ အား…. အာ့….. အား အား… ပြီးတော့မယ် ထုတလြုကတ်ော့ ထုတလြိုကတ်ော့…..“
ထူးကြောြ ပြောရင်း မိုးကို ဆကတ်ိုကပြုတတ်ယ်….။ ခေါင်းလေးကို ပင့ပြမယေ့ြ မိုးက အပင့မြခံပဲ ဆကတ်ိုကြ ငုံပြီး စုပန်တောကြောင့ြ ထူးကြောလြည်း ပါးစပထြဲက သူ့ဟာကိုထုတဖြို့ မကြိုးစားတော့ဘဲ အထဲကိုပဲ လှှတလြိုကလြသည်ေ….။
“အာ့ အ့ အ့“
မိုးက ထူးကြောဟြာ ပြော့သှားသညအြထိ ပါးစပထြဲ က စုပပြေးပြီး ပြီးမှ ထိပလြေးကို တဈခကြစြုပလြိုကပြှီး ရချိုးခန်းထဲသှားကာ အိမသ်ာခွကထြဲ ထွေးခပြှီး ရဆှေဲခလွိုကသ်ည်…။ ပြီးနောကြ…. ဘဇငေမြှာ အာလုပကြငွြးနသည်ေ…။ ထူးကြောလြည်း အားနာသှားကာ နောကကြနေ လိုကကြှည့သ်ည်…။ မိုး အာလုပကြငွြးနရင်ေးတန်းလန်းနဲ့ အခန်းထဲ ပြနဝြငလြာကာ အိတကြိုဖြင့ပြှီး လဈစရင်း ဗူးလေးထုတပြှီးဘဇငေကြို ပြနသ်ှားသည်….။ ပြီးတော့ အဖုံးလေးထဲထည့ပြှီး အာလုပကြငွြးလိုကသ်ည်…။ ထူးကြောြ ကြည့်န်တောမို့ ထူးကြောကြို အဖုံးထဲထည့ပြှီး လှမ်းပေးလိုကရြာ ထူးကြောလြည်း မိုးလို အာလုပလြိုကကြငွြးလသည်ေ….။ ပြီးတော့မှ….
“ဆောရီးပါ မိုးရယ်….။ ထုတဖြို့အခကြပြေးတာ မိုးက မထုတတ်ော့ အထဲမှာပြီးမိသှားတယ်…“
မိုး ပြုံးပြပြီးတော့…
“ရပါတယ် ကိုထူးကလည်း။ တမင် ကိုထူးကိုကောင်းစချင်ေလြို့ ပေးပြီးလိုကတ်ာ… ကောင်းတယမြလား…..။ ဒါပဲနောြ နောကတ်ဈခါတော့ မရတော့ဘူး….“
“ဟာ ရပါတယ်… တခါဆိုတခါ ကောင်းပါတယ်…. ရေချိုးကြမလား…..“
“ အင်း….“
နှစ်ယောကသ်ား ရပန်ေးအောကြ အတူတူခွိုး ဆပပြှာတဈပြနစြီပြတန်ဲ့ ရပေူလေးအောကမြှာ ဖကန်ကြသေည်….။ ပြီးမှ
“မိုး ဆကခြွိုးလိုကြဦး ကိုထူးကြောြ အပြငကြစောင့န်မယ်ေ….။ ပြီးရင် မှို့ထဲမှာ တဈခုခုစားမယ်။ သှားချင်တ်ဲ့ဆီလည်း လိုကပျို့ပေးမယ်….“
“ ဟုတ် ကိုထူး“
ထူးကြောြ အပြငရြောကတ်ော့ ရသေုတပြှီး အင်ျကြီစွပပြှီး ဘောင်းဘီဝတမြလို့ ခုဏက ပုံထားတာ မတွေ့တော့ခွေ….။ စောငအြောကြ ကုတငအြောကြ မှှေ့ယာပေါအြကုနရြှာသည် မတွေ့…။ မိုးလည်း ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာသည်….။ ဂွေးတန်းလန်း တန်းလန်းနဲ့ ဘောင်းဘီမဝတသ်ေးဘဲ ပစ်စည်းရှာနတောကိုကြည့်ပြှီး မရယမြိအောင် စိတထြိန်းကာ…
“ကိုထူးကြောြ ဘာရှာနတောလဲ… ဘောင်းဘီလည်း မဝတရြသေးဘူး…“
“ဟုတတ်ယ် မိုး အဲ့ ဘောင်းဘီရှာနတော….“
ထူးကြောြ နဲနဲပေါကကြှဲနသညေ့ြ အသံဖြင့ြ ပြနပြှောလိုကသ်ည်….။ မိုးလည်း လင်းလကခြကြလြား မသိဘူးဆိုပြီး…
“ဟိုဖကအြခန်းနံပတ် ဘယလြောကလြဲ ကိုထူးကြောြ….“
“၃၀၈…. အာဟုတပြှီ ခငမြောငဝြင်း ယူသှားတာဖြစ်မယ်…. နှမပေး….“
တကယတ်ော့ မိုးက လင်းကိုထငသ်ည်…..။ ဒါ့ကြောင့ြ သူဖုန်းဆကပြှီးမေးမလို့ အခန်းနံပတကြိုမေးလိုကသ်ည်…..။ ဒါကို ထူးကြောကြ ခငမြောငဝြင်းယူသှားတာလို့ထငပြှီး ဖုန်းဆကသ်ည်…..။
“ကလငကြလင်“
ခငမြောငဝြင်းနဲ့ လင်းနဲ့ ကုတငပြေါြ ရောကတ်ကရြာရာတွေ ပြောလိုကြ ကလိထိုးလိုကြ စလိုကန်ဲ့ သာယာနသည်ေ…..။ ကုတငဘြေးခုံက ဖုန်းသံမှညလြာတော့ ခငမြောငဝြင်း ကောကကြိုငလြိုကသ်ည်….။ ထူးကြောြ ဟယလြိုပြောသံကြားတော့….
“ထူးကြောလြား…. ပြော ဘာလုပကြှမလဲ… ငါတို့တော့ ရယဒြီပဲ… မင်းပြီးပြီလား….“
“ဘာမှလုပမြရဘူးကြ မင်းယူသှားတဲ့ ငါ့ဘောင်းဘီ ပြနလြာပေး….“
ခငမြောငဝြင်း နားမလည်… သူမှမယူတာကိုး…။
“မင်းဘောင်းဘီ ငါမယူပါဘူးကြ….။ မင်းသချောရှာပါကြာ… ။ မိုးကို မေးကြည့်ျဦးလေ…။ သူ့အထဲမှာလားလို့…. ခွီး“
“ခိခိ“လင်း ရယသ်ံ
ခငမြောငဝြင်းနဲ့ လင်းနဲ့ တွကထြိုးနတောမို့ အူးမှူးနပြေီး စိတဆြိုးနတေဲ့ ထူးကြောကြို ထပစြလိုကသ်ည်…။ ဘောင်းဘီကတော့ သူတကယမြသိတာဖြစ်သည်..။ လင်းက ဖုန်းနားကပပြှီး နားထောငန်တောမို့ ခငမြောငဝြင်းပြောတာကို ဘေးကနေ ထရယသ်ည်….။ နှစ်ယောကသ်ားရယသ်ံကြောင့ြ ထူးကြောြ ပိုဒေါကနသ်ှားသည်….။
“မင်းတို့လာမပေးရင် ငါလာခဲ့မှာနောျ….။ အေး အဲ့ကြ ငါ့ဘောင်းဘီတွေ့ရင် မင်းရဲ့လင်းကို ငါဘုမှာ….“
ထူးကြောြ တမင် လင်းကြားအောင် ပြောလိုကသ်ည်…။ လင်းရယသ်ံကြောင့ြ ဒေါကကနန်တောကိုး…။ လင်း ကြားတော့ မကြန်ှာလေး ညှိုးသှားသည်….။ သူ့စိတထြဲတွင် တနဖြိုးမရှိသည့ြ သူ့အဖြစ်ကို တွေးမိသှားသည်…။ မကြရြညလြေး ဝဲသှားသည်…..။ ခေါင်းအုံးပေါြ မကြန်ှာအပပြှီး ငိုနသည်ေ…..။ လင်း တကယစြိတမြကောင်းဖြစ်တာ ဖြစ်သည်။
“ဟေ့ကောင် ထူးကြောြ မင်းပြောတာ လင်း ကြားရတယကြှ စောကသ်ံပြဲကြီးနဲ့…။ မင်းဘောင်းဘီ ငါမယူဘူး။ မင်းလာရှာချင်လြာ မရှာချင်န်ေ….။ လင်း ငိုနပြေီကြ…“
ထူးကြောလြည်း သူနဲနဲ ရိုင်းသှားသညကြို သဘောပေါကသ်ည်..။ ဘယလြိုပဲ ငှပေေးခေါသ်ညဖြစ်ဖြစ် မပြောသင့ြ….။ သူလည်း ဒေါကနသ်ှားလို့သာ ဖြစ်သည်….။ စိတထြဲကတော့ နှိမခြငွတ်ဲ့ သဘောနဲ့တော့ မဟုတ်။ ခငမြောငဝြင်း ယူသှားသညထြငသ်ညမြို့ ခငမြောငဝြင်း မခံနိုငအြောင် ပြနပြှောလိုကတ်ာဖြစ်သည်…..။
“လီးလိုမှပဲကြာ ဘောင်းဘီရှာမရဘူးကြ…..“
ခငမြောငဝြင်း ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့။ လင်းကလည်း ငိုနသည်ေ ထူးကြောကြလည်း ဒေါကနန်သည်ေ….။
“ဟေ့ကောင် ငါ့ဘောင်းဘီ မင်းကိုလာပေးမယကြှာ…..“
သူ့အိတထြဲက အပိုယူလာသည့ြ ဘောင်းဘီကို လာပေးမယ် ပြောလိုကသ်ည်….။
“ခစ်ခစ်… သူဝတရြင် ကိုကို ဘောင်းဘီပြဲသှားမှာပေါ့…။ သူက ဗိုကပြူကြီးဟာကို“
လင်း စိတထြဲမကောင်းပမယေ့ြ သူကလည်း သှားစတာကိုး…။ သူ့အပြဈနဲ့သူပဲဆိုပြီး ဖြတွေေးလိုကပြှီး…… ဒါကြောင့ြ…… လင်း ခေါင်းအုံးပေါြ မကြန်ှာအပပြှီး ငိုနရောကနေ ရယသ်ံကြဲကြဲဖြင့ြ ပြောလိုကရြာ ခငမြောငဝြင်း ထူးကြောကြှားသှားမှာ စိုးသဖြင့ြ ဖုန်းကို လကဖြှင့အြုပလြိုကပြှီး….
“ဟာ လင်းကတော့ ကြိုငပြဲ။ ဟိုကောင် တကယတ်င်းနတော… မနောကပြါနဲ့တော့…။ မတတန်ိုငဘြူး ဪ ပုဆိုးပါတယ် အခုမှသတိရတယ် အဲ့တာသှားပေးလိုကမြယ်….“
လင်း ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး နှုတခြမလြေး စူပြီး
“သှားမပေးနဲ့… သူ့ကိုပြောလိုကြ…. ဘောင်းဘီက အိုကန်လေို့ ရခေဲသတ်ေတာထဲ စတနောနဲ့ ထည့ပြေးထားတာကို သချောလည်းမရှာဘဲနဲ့။ ကိုကို့ကို လာရမ်းနတယ်ေ….။ အဲ့တာမို့ တမငမြပြောတာ။ ပြောလိုကြ ကိုဗိုကပြူကို သူ့ဘောင်းဘီက ရခေဲသတ်ေတာထဲမှာလို့…..“
“ဟာ… လင်းကတော့ တကယပြါပဲ….။ ဟေ့ ထူးကြောြ…“
“နေ နေ ငါကြားတယ်….။ ခဏနေ လောဘြီမှာ တွေ့မယ်…..။ ငါခုဏက ပြောတာ နဲနဲလှနသ်ှားလားမသိဘူး….။ မင်းချော့ထားလိုကကြှာ… ဆင်းလာခဲ့မယ်….“
ထူးကြောြ ဖုန်းခလွိုကတ်ော့… မိုးက ဟိုဖကခြန်းမှာလားဆိုပြီး မေးတော့.. ရခေဲသတ်ေတာကို မကြစြပစ်ပြလိုကတ်ော့မှ…. ဟောတော့ဆိုပြီး မိုးလည်း အံ့သှသှားသည်…။ ဘယသ်ူထည့ထြားတာလဲ လင်းလားဆိုတော့…. ထူးကြောလြည်း ဘောင်းဘီဝတရြင်းနဲ့ မိုး စိတမြကောင်းမဖြစ်စချင်ေတ်ာကြောင့ြ လင်းကိုလည်း စိတမြဆိုးတော့ဘဲ…
“လာပါ အဲ့တာတွမပြေောပါနဲ့တော့ မိုးတို့လည်းဆာရောပေါ့ သှားကြမယ်….။ ဟ.. မင်းမကြေီးတောြ ဘောင်းဘီက အေးစကန်တောပဲ….“
“ခိခိ“
မိုး မကြန်ှာမိတကြပလြူးရင်း ထရယမြိလသည်ေ….။ ထူးကြောတ်ို့ လောဘြီဆင်းလာတော့ ထူးကြောဘြောင်းဘီကို ခငမြောငဝြင်းနဲ့ လင်းနဲ့ စိုကကြှီးပြီး… တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ပုခုံးချင်ြးတိုကကြာ တခွီးခွီး ရယလြသည်ေ…။ မိုးလည်း လိုကရြယသ်ည်….။ ထူးကြောလြကမြောင်းလေးကို ဖကလြိုကပြှီး ထူးကြောကြို မကြလြုံးလေးနဲ့ စိုကကြှည့လြိုကတ်ော့ ထူးကြောလြည်း မနနေိုငတ်ော့ဘဲ လိုကရြယလြသည်ေ….။
“လင်း နငတ်ောတ်ောန်ောကတ်ယ်….။ ကိုထူးကြောြ ခုဏက ပြောတာ နဲနဲရိုင်းသှားတာ ခွင့လြှှတပြါ….။ နဲနဲဒေါသထွကန်တောရော အခန်းထဲ ဝငလြာတုန်းက ရှကသ်ှားတာနဲ့ ရောသှားလို့ပါ…။ တကယ် တောင်းပနပြါတယ်….“
ဆိုပြီး လင်းကို ထူးကြောြ တောင်းပနလြိုကသ်ည်….။
“တကယတ်ောင်းပနမြယဆြိုရင် ဦးပိနကြ အကြောလြိုကကြွှေးမှ ခွင့လြှှတန်ိုငမြယ်…..။ ဒါကနောြ လင်း ကိုပြောလို့ မဟုတဘြူး။ ကိုကို့ကို မလုပဘြဲ လာအောလြို့ “
ဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်းကို ပုခုံးပေါမြေးတငပြှီး ပြောလိုကသ်ည်….။
“အေးပါဟ… ကြှေးပါတယ်….။ ဒါဆိုအားလုံး အေးဆေးဖြစ်ပြီနောြ….။ ခငမြောငဝြင်း မင်းကားထားခဲ့လိုကြ ငါ့ကားနဲ့ပဲ သှားကြမယ်….“
“အေးကောင်းတယ်… ငါလည်း မန်တလေးမှာ ကားမမောင်းချင်တ်ာနဲ့ အဆငပြှတယ်ေ… သှားကြမယလြေ……“
အဲ့လိုနဲ့ ဦးပိနသ်ှား မုန့စြား… နောကပြှနလြာ အအေးဆိုငထြိုင်… ဟောတ်ယပြှနလြာပြီး…. ညနေ ၅ နာရီလောကထြိ နားလိုကစြားလိုကန်ဲ့ အခန်းထဲအောင်းကြပြီး ပြနဖြို့အခွိနကြို ရောကလြာသည်……။ ခငမြောငဝြင်း ရအရေငခြွိုးမယဆြိုပြီး ရချိုးပြီး အခန်းထဲပြနရြောကတ်ော့ လင်း ရသှေားခွိုးသည်….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ပိုကဆြံထည့ထြားသည့ြ စာအိတလြေးကို ဇဈပြင့န်သညေ့ြ လင်းပိုကဆြံအိတထြဲပဲ ထည့ပြေးရမလား ဘေးနားပဲခထွားရမလား ဝခွေဲမရဖြစ်နစဉြေ….
ပိုကဆြံအိတထြဲက လင်းရဲ့ဖုန်း နိုတီတကလြာပြီး စခရင် လင်းလာသည်….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း မီးလင်းလာတာကြောင့ြ တဈခကြကြှည့လြိုကရြာ မိသားစု လေးယောကပြုံကို စခရငဝြေါလပြပေါ သုံးထားတာ တွေ့လိုကသ်ည်……။ တဈယောကကြ ဝင်း နဲ့ တူသည်…။ ဘေးနားက ကြောင်းသူအရှယ် ကောငမြလေးက လင်းလား?။ ခငမြောငဝြင်း ကငွ့ဝြတတ်ှေ နားမလညတ်ော့ဘဲ ဖုန်းကိုထုတပြှီး စခရငပြှနလြင်းလာအောင် ခလုပန်ိုပလြိုကပြှီး ကြည့်လြိုကသ်ည်…..။
ဝင်း… သဇငဝြင်း…..။ သချောသည်… ဒါ ဝင်း ပဲ….။ ဝင်းနဲ့ လင်းနဲ့က ညီအဈမလား…။ ဟာ ဘာတွဖြစ်ေကုနပြှီလဲ….။ ဝင်းရော ဘယရြောကန်လေဲ….။ လင်း ကရော ဘာတွေ အခကအြခဲရှိနတောလဲ……။ လင်း ရပန်ေးပိတသ်ံ ကြားလိုကတ်ော့ ဖုန်းကို ပြနထြည့်ပြီး စာအိတလြေးကို အိတဘြေးနားလေးပဲ ခထွားကာ ရဆကေသ်ုတလြိုကသ်ည်…။
“ကိုကို ရသေုတလြို့ မပြီးသေးဘူးလား….“
“အင်း…ဝင်း..အဲ…. လင်း…..“
“အမယ် ဝင်းတဲ့ နာမညတ်ှတေောင် မှားနတယ်ေ….။ ဘယသ်ူလဲ ဝင်းဆိုတာ ကိုကို့ကောငမြလေးလား..“
ခငမြောငဝြင်းလည်း မေးရမှာ အားနာမိသည်…။ ရှကသ်ှားမလား တွေးမိသည်..။ မနကကြ ထူးကြောြ စကားကြားလိုကတ်ုန်းက လင်း ငိုသှားတာ ဟနဆြောငတ်ာမဟုတမြှန်း သူသိသည်….။ ဒါပမယေ့ြ လင်း ပြနပြှီး အဆငပြှအေောင် နတောကိုမှငတ်ော့ ပိုစိတမြကောင်းဖြစ်မိသည်….။ သူ့ဘဝ အခွအနေတွကြေေောင့သ်ာ လင်း အခုလို လုပန်ရတော ဖြစ်မယလြို့ပဲ ခငမြောငဝြင်း တွေးလိုကသ်ည်….။ မမေးဘူး နောကမြှ ကိုယ့ဖြာသာ စုံစမ်းမယဆြိုပြီး တွေးလိုကသ်ည်…။
“ဟဲဟဲ ခုဏက ဟိုကြောင်ှာသီချင်ြးကိုဆိုရင်း ယောငသ်ှားတာ…။ ဝင်းဝင်းကို ငါကြိုကတ်ယ် ဝင်းဝင်းကိုပဲ ငါယူမယ် ဆိုတာလေ…. ဟဲဟဲ…“
လင်းစိတထြဲ မေးလိုကခြငွသ်ည်…။ လင်းကိုရော မယူချင်ဘြူးလား မပိုငဆြိုငခြငွဘြူးလား ကိုကိုရယ်….။ ကိုကိုကို့ လင်းမှငမြှငခြငွြး ငယင်ယတ်ုန်းက မမပြတဲ့ မမကိုကြိုကန်တေဲ့ မမသူငယခြငွြးဆိုတဲ့ အဈကိုကြီးနဲ့ တူသလိုပဲတွေးပြီး အရမ်းရင်းနှီသလို ခံစားမိနတောပါ…။ အဲ့ကတည်းက အဲ့ကိုကြီးပုံမှငတ်ော့ လင်းရငထြဲ တမွိုးကြီးခံစားခဲ့ရတယ်…။ ဘယသ်ူမှမသိသလို လင်းလည်း ဘယသ်ူမှ မပြောခဲ့မိပါဘူး….။ အခု လင်း အပေါစားဆနသ်လို ဖြစ်သှားလား…. လင်း မပြောတတတ်ော့ပါဘူး…။ လင်းလည်း အံ့သှမိတယ်….။ ကိုကို့ကို ဘာလို့ စိတထြဲ ရင်းနှီးနတောလဲ ဆိုပြီးတော့….။ အို… လင်းနဲ့ ကိုကိုက မဖြစ်နိုငပြါဘူးလေ…။
ငပေါမ ငုဝါလင်း…။ နင့ကြိုနင် ခံစားရမယ့ြ အကြောင်းအရာတွေ မတွေးနဲ့။ နင့ရြညရြှယခြကြကြို မပကြရြဘူး….။ လင်း ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနသ်တိပေးလိုကကြာ…. အတွေးလှနသ်ှားသညကြို ဟနဆြောငလြိုကကြာ…..
“ဟုတပြါပြီရှင်… လာလာ လင်း သုတပြေးမယ်…..“
ဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်းကို ကုတငပြေါထြိုငခြိုင်းပြီး ရသေုတပြေးလိုကသ်ည်…..။ ရသေုတပြေးရင်း အတွေးကိုယစြီနှင့ြ တိတဆြိတန်သည်ေ….။ ထို့နောကြ အဝတအြစားတွလှေဲပြီး အောကဆြင်းကာ… ထူးကြောလြိုကကြွှေးသဖြင့ြ ရှှဘေဲမှာသှားစားကြပြီး ထူးကြောကြို နှုတဆြကကြာ ရနကြုနကြို ခငမြောငဝြင်း လင်းနဲ့ မိုးသို့ ပြနခြဲ့ကြသည်….။
အပြနမြှာတော့… မိုး ကတော့ အလာတုန်းကလို မကြစြိမကယွန်ိုင်။ ထူးကြောန်ဲ့ ဘယန်ှဈခွီသှားလိုကရြလဲမသိ…။ ဒါမှမဟုတ် လင်းပြောသလို ဗိုကကြှီးနဲ့ ဖိခံရလို့ပဲလားမသိ အိပပြှီးလိုကလြာတာများသည်….။ လင်းကတော့ သူ့ကို တဈခကြတ်ဈခကြြ မှနထြဲကနေ ကြည့်န်သည်ေ….။ ဒါပမယေ့ြ နောကဆြုံး အိပသ်ှားသည်….။
ခငမြောငဝြင်း မှနကြိုခွ ဆေးလိပလြေးဖြာပြီး… ကတဆြကသ်ီချင်ြးလေး တိုးတိုးလေးဖြင့ပြှီး ကားကို အိတစြပတကြားတွေ ဆိုကတ်ဲ့အခွိနလြောကသ်ာဖြစ်အောင် ခွိနမြောင်းနသည်ေ…….။ အတွေးတွထေဲ ဝင်းရော အဆငပြှရေဲ့လား….။ သူတို့ ကြောင်းမပြီးခင် နောကဆြုံးနှစ်စစခွင်း ဝင်းက ဒူဘိုင်းကို ထွကသ်ှားသည်….။ ဟောတ်ယအြလုပ် ဖြစ်သည်..။ ဝင်းက ကြောင်းတကရြင်း တဖကကြ ဟောတ်ယ် သငတ်န်းတွကေိုလည်း တကန်သေူဖြစ်သည်….။ နောကဆြုံးနှစ်မှာ ခေါစြာရတာကြောင့ြ သူ့ကို ခငမြောငဝြင်း တားပမယေ့ြ ထွကသ်ှားခဲ့သည်…။ သူ့မိသားစုအတွကြ သူ သှားရမယလြို့ ပြောသှားသည်….။
အဲ့နောကြ ၁ နှစ်လောကထြဲ ဖုန်း ၄ ၊ ၅ ခါရသည်….။ အီးမေးလတ်ော့ အသှားအပြန် တခွို့ရှိသည်….။ နောကဆြုံး ဖုန်းခေါတ်ုန်းက သူ့ကိုမေ့လိုကတ်ော့ဆိုပြီး ဘာမှန်းညာမှန်းမပြောဘဲ တုံးတိဖြတသ်ှားသည်…..။ အဲ့နောကပျိုင်း ဖုန်းလည်းမလာတော့ အီးမေးလလြည်းမပြနတ်ော့…။ နဲနဲကြာတော့ သူ လကထြပသ်ှားပြီ အီးမလြေးတွေ ထပမြပို့နဲ့ဆိုပြီး…. အီးမေးလတ်ဈစောင် ခငမြောငဝြင်း ရလိုကသ်ည်…..။
ခငမြောငဝြင်း ဘယလြိုမှ နားမလည်။ မိသားစုအတွကြ ထွကသ်ှားတာအထိ သူလကခြံသည်…….။ သူ့မှာ ဒူဘိုင်းကိုလိုကဖြို့ ဟိုမေးဒီမေး လိုကလြုပသ်ေးသည်…။ ဟိုရောကရြငတ်ောင် လိပစြာမသိ ဖုန်းမသိ…။ နောကဆြုံး သူဆကသ်ှယလြာရင် ငါဒူဘိုင်းမှာဆိုပြီး ပြောလိုကမြယ်… အဲ့ကြရင် သူအရမ်းပြောသ်ှားမှာဆိုပြီး တွေးကြည့်ဖြူးသည်..။ နောကဆြုံးမှာ… သူ လကလြွှော့လိုကရြသည်….။
သူ့အဈကို အင်ျဂလနကြို စကောလားရှဈနဲ့ သှားလိုကရြသည်…။ မသှားခင် မင်း အမအဖေတေို့နဲ့ နပေေးနိုငမြလား မေးသည်…..။ ငါသှားလို့ မင်းလုပခြငွတ်ာ မလုပရြတာမွိုး ငါမဖြစ်ချင်ဘြူး….။ မင်းလုပခြငွတ်ာရှိရင် ပြော.. ငါမသှားဘူ…။ မင်းမဟုတရြင် ငါရှိမှ အဖအမေတေို့အတွကြ အဆငပြှမှောဆိုပြီး သူ့အဈကိုက ပြောသည်….။ စာတောတ်ဲ့ သူ့အဈကိုကို စိတခြလွကခြသွှားလို့ သူ ပြောလိုကသ်ည်….။ ဝင်းနဲ့က ကံပါရင် ပြနဆြုံမှာလို့ သူ တွေးဖြလေိုကရြတော့သည်…။ အဆကအြသှယလြည်း မရတော့ဘဲကိုး….။ သူငယခြငွြးတွဆေီလည်း ဝင်းက အဆကအြသှယမြလုပ်…။ နောကဆြုံး သူအီးမေးလရြတော့ သူတောတ်ောြ ခံစားလိုကရြသည်…။ အဲ့နောကပျိုင်း ဟိုလုပဒြီလုပန်ဲ့ အိမမြှာပဲ နနတေေော့သည်….။
သူ့အဈကိုက ဆကတ်ိုကကြှိုးစားသှားတာကြောင့ြ ကြောင်းပြီး အလုပအြကိုငကြောင်းကောင်း ရသှားသည်….။ လစဉြ အိမကြိုသိန်း ၃၀ ပို့ပေးသည်…..။ သူလည်း အဲ့မတိုငခြင် သူဌေးတဈယောကအြိမကြ ကားမောင်းပြီး အိမအြတွကြ ကြားကနပြေးထားရသည်…။ အခုတော့ အဆငပြှသှေားပြီလို့ ဆိုရမည်….။
ဟူး………. ခငမြောငဝြင်း သကပြှင်းပူကြီး ခလွိုကသ်ည်……။ ဝင်းကို သူစိတမြနာ…။ ဒါပမယေ့ြ သူမေးချင်သ်ည် သူနဲ့ဘာလို့ အတူတူရငဆြိုငဖြို့ လကမြကမ်းခဲ့တာလဲ….။ သူ့ကို မယုံကြညတ်ာလား….။ သူဆကတ်ှေးသည်….။ သူနဲ့ ဝင်းက ဘဝချင်ြးတူသည်….။ မတူကတာ ဝင်းက အဈမကြီး… သူက ညီအဈငယ်….။ သူတို့အိမအြတွကြ သူ့အဈကို နိုငင်ံခွားထွကသ်ှားသည်…။ အဆငပြှသှေားတာကြောင့ြ သူတို့ အဆငပြှရသေည်….။ ဝင်းလည်း သူတတန်ိုငသ်ည့ြ လမ်းကြောင်းဖြင့ြ သူရုန်းထွကသ်ှားသည်….။
လင်း…. အခု ဘာအခကအြခဲတွရှေိနလေဲ…. သူသိချင်သ်ှားသည်…။ လင်းနဲ့ သူနဲ့က နရောချင်ြးတူသည်… အငယတ်ှေ…..။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းကို သူ သဘောကသွည်….။ ဒါပမယေ့ြ ဝင်းရဲ့ညီမ အရင်းကြီးဆိုရင် သူထပမြပတသ်ကသ်င့ြ…။ သူ့အဈမနဲ့ တဈနေ့နေ့ ပြနဆြုံရင် ဘယလြိုမကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြှမလဲ…။ နောကဆြုံး ခငမြောငဝြင်း ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်….။ လင်းရဲ့ အခကအြခဲကို ကူညီမယ်….။ ဒါပမယေ့ြ သူမသိအောငသ်ာ ကူညီပေးမယ်…။ ပြီးရင် ဝင်းရယ် လင်းရယ် သူရယ် ဒီဘ၀ အတွကြ ဆကရြနမြရှိ…….။
ကားနောကကြှည့မြှနကြနေ လင်းကို ကြည့်လြိုကသ်ည်…။ မိုးနဲ့ မှီရင်း ကလေးတဈယောကလြို အိပလြိုကလြာသည့ြ။ လင်းကို ခငမြောငဝြင်း မှနထြဲကနေ ဝအောငကြှည့န်လေိုကတ်ော့သည်………။
ထို့နှင့ြ လမ်းမှာ အပေါ့အပါးသှား ခဏသာရပပြှီး ဘာမှမစားမသောကခြငွကြှတာကြောင့ြ ဆကတ်ိုကမြောင်းလာခဲ့ပြီး မနကရြနကြုနဝြငတ်ော့ သူတို့ကိုလာကြိုပေးသည့ြ ချောတ်ှင်းကုန်း ညောငပြငမြှတတ်ိုငန်ားမှာပဲ ကားရပပြေးလိုကသ်ည်…။ ကားပေါကြဆင်းတော့ နှုတဆြကရြင်း လင်း ဖုန်းထုတလြိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းကို ဖုန်းနံပတတ်ောင်းစချင်ေလြို့ ဖုန်းမှငပြှီး သတိရအောငဖြစ်သည်….။ ခငမြောငဝြင်းသိသည် သို့သောြ မတောင်း နားလိုကကြှတော့နောဆြိုပြီး နှုတဆြကကြာ ပြနလြာခဲ့လိုကသ်ည်….။ မိုးနဲ့လင်းလည်း တကျကစီတဈစီးဖြင့ြ ထွကသ်ှားကြသည်။
သုံးလေးရကလြောကန်တေော့ ညဖကအြိပခြါနီး ခငမြောငဝြင်း လင်းကို ဘယလြိုကူညီရမလဲ တွေးရင်း… တကျကသိုလတ်ုန်းက သူငယခြငွြး မင်းကြောန်ိုငရြဲ့ ဗီဒီယိုကော ဝငလြာသဖြင့ြ ကိုငလြိုကသ်ည်….။
“သားရီး… ဘာလုပန်လေဲ…. ငါဘယရြောကန်လေဲ ကြည့်စြမ်း….“
“မင်းမကြေီးတောြ ကလပရြောကန်တောလား…..။ မင်းတောတ်ောြ ကောင်းနတောလား…။ ကြဲပြဲနတောပဲ“
“အေး ဗုဒျဓဟူးည လဒေီဖရီးနိုကလြေ ဆောတ်ှအမွေားကြီးပဲ…..။ မင်းကို ငါခေါန်တော ဘယလြိုလဲ…. ငါအခု အိမသ်ူကြီး လုပန်တယေကြှ…။ မင်း ဒီလလာမယဆြို မင်းအတွကြ အခန်းတဈခန်း အလှတရြှိတယကြှာ….။ ဒီမှာကြည့်ြ ဘယသ်ူလဲလို့…..“
ဖုန်းကငမြရာကို ဘေးက တဈယောကမြကြန်ှာကို ပြလိုကသ်ည်….။
“ဟ….လှငမြောငရြောပါလား…. မင်းသင်ျဘောတကန်တော မဟုတလြား….“
သင်ျဘောသားလှငမြောငကြ ဖုန်းကိုယူလိုကပြှီး…..
“ငါ့သင်ျဘော စငကြာပူကို အခုကပန်တော….။ ငါဒီကနေ ပြနရြမှာလေ….။ အဲ့တာ မင်းကြောန်ိုငကြ ငါ့ကို တဈပတလြောကန်ေဦးဆိုပြီး ဆှဲထားတယ်။ မင်းကိုလည်း ခေါထြားတယ် ပြောတယလြေ….။ ငါက တဈပတမြရဘူး ကုမျမဏီကို သတင်းပို့ရဦးမှာ…။ ဒါကြောင့ြ နောကြ၂ ရကန်ပြနေရြမယ်…။ တကယလြို့ မင်းလာမယဆြို မင်းနဲ့ပြနလြိုကလြာမယဆြိုပြီး ပြောထားတယ်….“
ဖုန်းကို မင်းကြောန်ိုင် ပြနယ်ူလိုကပြှီး….
“အေး ဟုတတ်ယ် သားရီး မင်းလာခဲ့ ငါတို့မဆုံတာကြာပြီ….“
ခငမြောငဝြင်း ခေါင်းထဲ အတွေးတဈခု ရသှားသည်…..။
“မနကဖြှန် ဖုန်းခေါလြိုကမြယ်…… သားရီး“
“အိုကေ..ကြာ ဘိုငဘြိုင်“
ဆိုပြီး မင်းကြောန်ိုငန်ဲ့ လှငမြောင် လကပြှပြီး ဖုန်းခသွှားသည်….။ ခငမြောငဝြင်း စကားအေးဆေးပြောချင်သ်ည်…။ ကလပထြဲရောကန်တေော့ ပြောလို့မကောင်း…..။ ဘာလုပရြမလဲ ဆကတ်ှေးရင်း … သူ့ဆီ မိုး ဖုန်းနံပတရြှိသည်… အခွိနကြ ည ၁၁ ခွဲ အိပမြအိပမြသချောသေး… မကဆြေ့ပို့လိုကသ်ည်……။
“မိုး အိပပြှီလား…..“
တီတီ…. မကဆြေ့ပြနလြာသည်….။
“မအိပသ်ေးဘူး အဈကို“
“ကြှနတ်ောြ ဖုန်းခေါလြို့ရမလား… လင်းရှိလား….“
“ခေါလြို့ရပါတယ်…. လင်းက သူ့အိမမြှာလေ….“
ခငမြောငဝြင်း ဖုန်းခေါလြိုကသ်ည်……။
“မိုး…. ကြှနတ်ောြ လင်းအကြောင်း နဲနဲမေးချင်လြို့…. ရမလားမသိဘူး…။ ပြီးတော့ အခုလိုမေးတာ သူ့ကိုမသိစချင်ေဘြူး….“
“ရပါတယ် ကိုခငမြောငဝြင်း ပြောပါ…..“
“ကြှနတ်ောြ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောမယန်ောြ….“
ခငမြောငဝြင်း သချောပြောပြမှဖြစ်မည်။ ဒါမှ ဟိုဖကကြလည်း အထငမြလှှဲမှာ… ဇာတရြညလြညဖြို့လည်း လိုသည်…။ အခွအနေမှနေသ်ိရဖို့က အရေးကြီးသည်…။
“ပထမဆုံးမေးချင်တ်ာ လင်းအဈမက သဇငဝြင်း ဆိုတာ ဟုတလြား…“
“ကိုခငမြောငဝြင်း ဘယလြိုသိလဲ။ မိုးနဲ့ လင်းအဈမနဲ့ မဆုံဖူးပမယေ့ြ လင်း ပြောပြဖူးလို့သိပါတယ်…။ နိုငင်ံခွားမှာလို့တော့ သိတယ်….။ အဆကအြသှယမြရတာ ၅ နှစ်ကြောန်ပြေီတဲ့….။ ပြောရရင် လင်း အခုလို လုပရြတာ သူ့အဈမကြောင့လြည်းပါတယ် ကိုခငမြောငဝြင်းရယ်….“
“ဟုတ်… ကြှနတ်ောြ့ကို မိုး သိသလောကလြေး ပြောပြပေးပါလား….။ ကြှနတ်ောြ လင်းကို ကူညီနိုငတ်ာရှိရင် ကူညီချင်လြို့ပါ…။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ သဇငဝြင်းနဲ့က ကြောင်းတုန်းက သိခဲ့ဖူးပါတယ်…“
“မိုး သိသလောကကြလေ…. လင်းအဈမနာမညကြ မသဇငဝြင်းဆိုတာ ဟုတတ်ယ်….။ သူနဲ့လင်းနဲ့က ၈ နှစ် ၉ နှစ်လောကြ အသကကြှာမယထြငတ်ယ်….။ လင်းငယင်ယထြဲက ဒူဘိုင်းကို ထွကသ်ှားတယတ်ဲ့….။ အစပိုင်းတော့ အဆငပြှတယ်ေ….။ သူထွကသ်ှားတုန်းက ပေါငထြားတဲ့ သူတို့အိမကြိုလည်း ပြနရြှေးနိုငတ်ယ်… ငှလည်ေး ပို့ပေးနိုငတ်ယ်….။ လင်း ကြောင်းလည်း အေးဆေးတကန်ိုငတ်ယ်…။ ဒါပမယေ့ြ နောကပျိုင်း ငှလည်ေး မပို့တော့….. အဆကအြသှယလြည်း မရတော့တာကြောင့ြ လင်းတို့ တောတ်ောလြေး ကြပတ်ည်းသှားတယ်…။ ပိုဆိုးတာက လင်းတို့အမေ ဆေးရုံတကရြတယ်…။ အဲ့မှာ သူတို့အိမကြို ပြနပြေါငထြားလိုကရြတယ်…..။ သိန်း ၄၀ လောကရြှိမယ်…..။ သူ့လစာနဲ့ သားအမိသားအဖ သုံးယောကစြားနိုငပြမယေ့ြ အတိုးတွကေိုပေးရမှာနဲ့ဆို အဆငမြပြတောကြောင့ြ…. မိုးကိုလာတိုငပြငတ်ယ်….။ မိုးလည်း သူ့ကို မလုပစြချင်ေဘြူး…။ မိုးထကြ ၂ နှစ်ငယတ်ော့ ကိုယ့ည်ီမလေးလိုပဲ သဘောထားတယ်….။ နောကဆြုံး…. လင်းရဲ့ကောငလြေးနဲ့ လင်း ပကြသ်ှားတယ်…..။ စိတတ်ှလည်ေး တောတ်ောည်ဈနတယ်ေ…။
အခုခွိနမြှာ သူ ဘာမှငှဲ့စရာ အနှောငအြဖြဲ့မရှိတော့ဘူး။ သူမိဘအတွကြ သူ့တို့အိမလြေးပြနရြှေးဖို့ ဘာဖြစ်ဖြစ် လုပမြယဆြိုပြီး ပြောလာတယ်….။ နောကဆြုံးတော့ မိုးလည်း ကိုယ့ရြဲ့ လွှို့ဝှကအြလုပကြို သူ့ကိုပြောပြမိတယ်….။ ပြောသာပြောရတယ် ကိုယ့ကြို အခငပြကြသ်ှားမှာနဲ့ အထငသ်ေးသှားမှားတော့ စိုးရိမမြိတာအမှနဘြဲ…။ ဒါပမယေ့ြ မိုးလည်း ကိုယ့ဘြဝပေးနဲ့ကိုယ် မတတန်ိုငဘြူး…။ ကိုယသ်ိတာ ကိုယပြှောလိုကမြိတယ်….။ ဒီတဈခုကတော့ ကိုခငမြောငဝြင်း ယုံချင်မြှယုံ။ လင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဖောကသ်ညကြ ကိုခငမြောငဝြင်းပဲ….။
တကယပြါ မိုး လင်းကို ဒီအလုပပြှောမိတာ ကိုယ့ကြိုယကြို အပြဈတငခြဲ့ပမယေ့ြ ကိုခငမြောငဝြင်းနဲ့ မှငတ်ော့ စိတထြဲ နဲနဲတော့ သကသ်ာရတာအမှနပြဲ….။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ကို ဆကမြလုပစြချင်ေဘြူး….။ သူကတော့ သူ့အိမအြကြှေးကြတေဲ့အထိတော့ ကြိတမြိတလြုပမြယလြို့ ပြောပါတယ်….။ မိုးသိတာက ဒါပါပဲ….။ အခု မိုးပြောခဲ့တာတွေ ကိုခငမြောငဝြင်း ယုံချင်မြှယုံပါ…။ ဒါပမယေ့ြ မိုး သဈစာဆိုရဲတယ် အမှနတ်ှပေဲဆိုတာကို…..“
ခငမြောငဝြင်း စိတထြဲ ဆဈခနဲနအေောင် နာကငွသ်ှားရသလို လင်းအတွကြ စိတမြကောင်းဖြစ်မိသှားသည်…။ လင်းကိုသနားကြောင်း မိုးကို သှားပြောလို့မကောင်း မိုးလည်း သူ့အခကအြခဲကြောင့ြ ဒီအလုပကြ ဒိုငလြွှိုလုပန်ရတော ဖြစ်နိုငသ်ည်…..။ လူတိုင်း အပူကိုယစြီပါလား…..။ ခငမြောငဝြင်း သိချင်တ်ာ မေးလိုကသ်ည်……..။
“ မိုး လင်းရဲ့ မှတပြုံတငန်ာမညရြယ်…. သူကိုငတ်ဲ့ ဖုန်းနံပတရြယ်… ကြှနတ်ော့ကြို ပြောပြပါလား…..“
“ဟို သူ့နာမညကြ ငုဝါလင်း…. ဖုန်းနံပတကြ ၀၉————“
ခငမြောငဝြင်း ခရွေးလိုကပြှီး
“ကြေးဇူးပါမိုးရယ်….. အခုလိုဆကတ်ာ… လင်း မသိပါစနေဲ့နောြ……… သူ့ကို မခံစားစချင်ေလြို့ပါ…“
“စိတခြပြါ ကိုခငမြောငဝြင်း…. လင်းအတွကြ ကောင်းမယဆြို မိုး နှုတလြုံပါ့မယ်……“
……………………………………………
တနင်ျလာနေ့မို့ ငုဝါလင်း ဘဏမြှာ အလုပမြွားနသည်ေ…..။ ထမင်းစားခွိနန်ားတုန်း ဖုန်းတဈကောဝငလြာသဖြင့ြ ကိုငလြိုကရြာ….
“ဟယလြို မငုဝါလင်းနဲ့ ပြောချင်လြို့ပါ…“
“ဟုတကြဲ့ ကြှနတ်ောြ ရှှမှနေမြာကပါ…။ အဈမအတွကြ ငှလှေှဲ သိန်း ၄၀ ရောကန်လေို့။ အဲ့တာ လာထုတလြို့ရပါတယလြို့ အကြောင်းကြားတာပါ ခငမြွာ…“
“ရှင်“
လင်း အံ့သှသှားသည်….။ သိန်း ၄၀ တောင် ငှလှေှဲရောကတ်ယဆြိုတော့ နိုငင်ံခွားကလှှဲတာလား ဒါဆို မမဆီကလား မသိဆိုပြီး….
“ဘယကြငှလှေှဲလဲရှင် လှှဲသူက ဘယသ်ူလဲရှင်….“
“စငကြာပူက လှှဲတာပါ….။ လှှဲသူက ဒေးဗဈ (မသဇင်းဝင်း မိတဆြှေ) လို့ ရေးထားပါတယ်….။ အဈမ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဆိုငလြိပစြာ သိပါလားခငမြွာ။ မသိရင် မကဆြေ့ပို့ပေးလိုကပြါ့မယ်..“
“ဟုတ်…ကြေးဇူးပါရှင်…“
မမဆီက ငှလှေှဲရောကလြာပြီ သိန်း ၄၀ လုံးခနဲဆိုတော့ အိမပြှနရြှေးလို့ရပြီ။ သူ အရမ်းပြောသ်ှားသည်….။ ထမင်းတောင် ဆကမြစားနိုင် မိုးကို သှားရှာသည်….။
“မိုး မိုး…“
“ဘာလဲ လင်း အမောတကောနဲ့“
လင်း ဝမ်းသာမကြရြညလြေး ဝဲပြီး…
“မမဆီက ငှလှေှဲရောကလြာပြီး သိန်း ၄၀ ကြကတ်ိပဲ…။ ဟင့ြ ဟင့ြ… လင်းတို့အိမလြေး ရှေးလို့ရပြီ ပြောလြိုကတ်ာ မိုးရယ်….“
“ဟုတလြား ဝမ်းသာလိုကတ်ာ လင်းရယ်…။ လင်းမမ လှှဲလိုကတ်ာပေါ့…“
“မမမိတဆြှေ ဒေးဗဈလို့ပြောတယ်…။ စငကြာပူက လှှဲလိုကတ်ာတဲ့….။ မမကလည်း ငှလှေှဲထားပြီး ဖုန်းလေးတောငမြခေါဘြူး….“
မိုး မကြရြညလြေးတွေ သုတပြှီး ပြောနတေဲ့ လင်း ကိုကြည့်ပြှီး သူပါ ဝမ်းသာလှန်းတာကြောင့ြ မကြရြညလြေးတောင် လညသ်ှားမိသည်…..။ သူ ဝမ်းသာသည်….။ သူ မလုပစြချင်ေတ်ဲ့ သူ့လိုအခွိနပျိုင်းအလုပ် လင်း လုပစြရာမလိုတော့ပြီ….။ လင်း ဒီအလုပကြို ယောငပြှီးတောင် ပြနမြရောကအြောငလြည်း နောကတ်ဈခါလာပြောရင် သူ ရအောငတ်ားမည်….။ ဒါပမယေ့ြ လင်း အခုလို ပြောသ်ှားတာကြောင့ြ မိုး နောငတ်ရမိသည့စြိတမြွား ပြလွေော့သှားတော့သည်….။
…………………………………………………..
ခနွဂြီလဆေိပ်……
ခငမြောငဝြင်း ဂွူတီဖရီးကဆှဲလာတဲ့ ဒဘယဘြလကြ တဈတောင့ကြို လာကြိုတဲ့ မင်းကြောန်ိုငကြို မှှောကပြှလိုကသ်ည်…..။ လကဂြေ့ကို ဆုံလညစြကကြနေ ယူထုတပြှီး ထောလြီနဲ့တငပြှီး ထွကလြာသည်…….။ မင်းကြောန်ိုငကြ ခငမြောငဝြင်းဆီက လှမ်းယူလိုကသ်ည်….။
“ပေးပေး သားရီး အရကပြုလင်း…“
“မင်းမကြေီးတောြ…. ငါ့အိတတ်ော့ မတွန်းပေးဘူး အရကပြုလင်းတော့ လှမ်းယူတယ်။ တောတ်ောြ တရားကဖြို့ကောင်းတဲ့ကောင်…“
“ဟဲဟဲ ငါကြိုကလြို့ပါကြာ……“
“အောငမြလေး အခု ဂွူတီဖရီးမှာ ဒေါလြာ ၅၀ လောကရြှိတဲ့ ပုလင်းကို ကလပထြဲ ဒေါလြာ ၃၀၀ လောကပြေးပြီး ပုလင်းဖေါကတ်ဲ့ကောငတ်ှကမွေား….“
“တခါတလပေါကြာ သားရီးကလည်း…. ဒါတွပြေောမနစမြေးပါနဲ့……။ ဒါနဲ့ မင်းကောင် လှငမြောင် ဒီကောငဘြာအခွိုးလဲ….“
“အေးအေး မင်း ဆဲမှာစိုးလို့ ငါပဲပြောခိုင်းတယ်….။ သူလာလို့မရဘူးတဲ့ အိမကြိဈစရှိတယဘြာညာနဲ့ကြာ….။ ငါထငတ်ာတော့ သူ့ကောငမြလေး မလှှတဘြူးထငပြါတယ်..“
“အေးပေါ့ကြာ ဆောင်ယင်ယလြေးရထားတော့ အလိုလိုကရြမှာပေါ့….။ သူနဲ့လည်း ကဲပြီးသှားပြီဆိုတော့…. မင်းနဲ့ကဲဖို့ပဲ ကနွတ်ော့တယ်…။ မင်း ဘယလြောကန်မှောလဲ….“
“ ၂ ပတလြောကပြေါ့…. ငါ့မိဘတွလည်ေး တရားစခန်း ၃ ပတ် ဝငမြှာမို့ အတောဖြစ်သှားတယ်….။ မဟုတရြင် ငါလာဖို့ နောကဆြံတင်းနရေဦးမယ်…..။ နယကြအဈမဝမ်းကြဲလည်း အတူတူဝငမြှာဆိုတော့ ပိုအဆငပြှတောပေါ့…..
“ကောင်းတယ်…. စငကြာပူကတော့ ပိုကဆြံရှိရငပြွောဖြို့ကောင်းပါတယ်…..“
“အေးကြာ ငါလည်း အခုမှရောကဖြူးတာ….။ မင်းအားကိုးမယန်ောြ……“
“မင်းကလည်းကြာ… ရပါတယ်……. အားကိုးလိုကစြမ်းပါ….။ ငါ့မှာ ရနကြုနလြည်း မပြနဖြစ်တော့ မင်းတို့လာမှပဲ ပြောရြမှာ“
ခငမြောငဝြင်း သူငယခြငွြးကို သနားသှားသည်…။ ဒီကောငကြ မိန်းမနဲ့ ကြာရှင်းထားတာဖြစ်သည်….။ အဲ့တော့ ရနကြုနကြိုမပြနဘြဲ စငကြာပူမှာပဲ နနသေည်ေ…။
“အေးပါကြာ… ငါနားလညပြါတယ်….။ ဒါနဲ့ ငါမင်းကိုအကူအညီတောင်းတာ လုပပြေးတာလည်း ငါ ကြေးဇူးတငပြါတယ်…..။ ရောကတ်ုန်း အမုန်းကဲတာပေါ့…။ OK lah Can Lah ဟဲဟဲ“
“ Ok တယ် Can ကနတ်ယကြှာ……“
ဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်းဖငကြို ဖြဖြလေး ဟနလြုပ် ကနလြိုကလြသည်ေ……။
“ဟားဟား…..“
……………………………………………………….
စငကြွားဗူး
အဲ့နေ့ည ခငမြောငဝြင်းနဲ့ မင်းကြောန်ိုင် တဈပုလင်းနဲ့ မလောကမြှန်းသိသဖြင့ြ လိုလိုမယမြယ် ည ၁၀ နာရီခွဲကြောလြွှင် ထွကဝြယမြရတာကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်းကြိုကတ်ဲ့ အဆာဟိ ဘီယာပုလင်းကြီး ၆ ပုလင်း ဆေးလိပအြပြင် အမှည်းတွေ အနီးအနား Food court ကနေ ဆှဲထားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ၉ နာရီထိုးကနေ စဖြိုလာလိုကတ်ာ ည ၁၂ နာရီကြောလြောကမြှာ အရကပြုလင်းကုနလြို့ ဘီယာပုလင်းတွေ ၃ ပုလင်းမှောကြ ဖြစ်လာသည်…..။ ဆေးလိပထြသောကလြိုကြ စားလိုကြ သောကလြိုကန်ဲ့ ငယင်ယ် တကျကသိုလကြ အကြောင်းတွေ ပြနပြှောရင်း…. မင်းကြောန်ိုင် ခငမြောငဝြင်းကို မေးလိုကသ်ည်…။
“သယရြင်း မင်း သဇငဝြင်းနဲ့ အဆကအြသှယရြလို့လား… မင်းငှလှေှဲခိုင်းတာ သူ့အိမကြိုလား…..“
“နိုး…ရကဈြ….“
“မင်းမူးနပြေီလား ….“
“ရကဈြ…နိုး….“
“ဟာ….လာနောကန်တယ်ေ…..“
“မနောကပြါဘူးကြာ ပထမနိုးဆိုတာ ဝင်း ငါ့အဝင်းလေးနဲ့ အေ့… အဆကအြသှယမြရဘူး….။ ရကဈြဆိုတာ သူ့ ညီ.. ည အဲ့ သူ့အိမကြို လှှဲလိုကတ်ာ ဟုတတ်ယ်….“
လင်းအကြောင်း မပြောချင်တ်ာကြောင့ြ အိမလြို့ပဲပြောလိုကသ်ည်…။
“ဒုတိယ ရကဈြ ဆိုတာက မူးနပြေီး နိုးဆိုတာက မူးပမယေ့ြ အသိမပြောကသ်ေးဘူး ပြောတာ….“
“ အာလမာ့… ဆောကဆြန်းကြီး လာဖြနတေယ်ေ… မူးနတောတောင် ပိုမူးသှားတယ်….“
“ဘာလဲကြ အာလမာ့“
“အာမဋေိတသ်ံပါကြာ အောငမြလေးတို့ အိုးမိုငဂြေါ့ တို့လိုပေါ့…။ ငါလည်း ဒီကလူတွေ ရှော့ရရငပြှောသလို အကငွ့ပြါသှားလို့… ဟဲဟဲ“
“မလေးစကားလား….“
“အေး..“
“မလေးမှာ အာလမာ့ မှနမြာပြညရြောကတ်ော့ အောငမြလေး…. ဟားဟား.. ခပဆြငဆြငပြဲ“
“အေး ငါမေးတာ သချောဖြစမြေးပါဦး….“
“ငါ ဝင်းနဲ့ အဆကအြသှယမြရဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ငါစုံစမ်းတော့ သူ့အိမ် အဆငမြပြဖြစ်ေနတောတဈခုအကြောင်း သိရတော့ ငါကူညီပေးနိုငတ်ာလေးကူညီပေးတာပါ….။ ငါမင်းကို တဈခုတော့ပြောချင်တ်ယ်….။ ငါအခု ထွကလြာတာ စတေးလာရှောငတ်ာ…..“
မင်းကြောန်ိုင် ခေါင်းကြီးသှားသည်…..။ ဘယစြတေးကို လာရှောငတ်ာလဲ။ အမှုများ ဖြစ်ခဲ့လို့လားပေါ့…။
“မင်းက ဘာကိုစတေးလာရှောငတ်ာလဲ။ ဘာလဲ မင်းတို့တဈအိမလြုံး အင်ျဂလနသ်ားတွေ ခံလိုကကြှပြီလား….။ မင်းအဈကိုက အဲ့မှာမလား….“
“မင်းမကြေီးတောမြို့လို့ အင်ျဂလနသ်ားတွကေို ခံရမှာလားဟ….“
“ဟာ အင်ျဂလနန်ိုငင်ံသား ခံယူလိုကတ်ာလားလို့ မေးတာ“
“မခံယူပါဘူး….“
“ဒါဆို ဘာကို စတေးရှောငန်တောလဲ…“
“ငါ့နှလုံးသား…. ငါ့နှလုံးသား နယကြွှံမိသှားလို့….“
“ဖြစ်လာပြနပြှီ အသည်းအသန်…. သဇငဝြင်းကြောင့လြား….“
ကြောင်းတုန်းက ခငမြောငဝြင်း သဇငဝြင်းနဲ့ ရနဖြစ်လာရင် မင်းကြောန်ိုငဆြီလာနကြေ။ အိပန်ရငေတ်ောင် အရကဆြိုငဆြှဲခေါပြှီး ရငဖြှင့ပြှီး အမှောကသ်ောကြ…။ အဲ့ကြရင် သဇငဝြင်းဆီ ဖုန်းဆကပြေးရသည်….။ မင်းကြောန်ိုင် ငယဘြဝတွကေို အမှတရြသှားသည်…။ သဇငဝြင်း ကြောင်းထွကသ်ှားတုန်းကလည်း အရူးမီးဝိုင်း ခငမြောငဝြင်း ခံစားခဲ့ရသည်……။
“ဝင်းအကြောင်း အခုလာမပြောနဲ့….။ သူ့ကိုမမုန်းဘူး…။ ဒါပမယေ့ြ ငါနှလုံးသားဂ အနယထြိုငသ်ှားပြီ အခွိနကြ ကုစားပေးလိုကပြှီးပြီ….။ အခု အနယထြိုငန်တေဲ့ အေ့… ငါ့ချောြ.. ချောရြညတ်ှကေို ပြနထြှကလြာအောင် လုပပြေးလိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေး တွောကကြှောင့ြ အေ့…“
ခငမြောငဝြင်း တောတ်ောအြရှိနတ်ကန်ပြေီဖြစ်သည်….။ အရကန်ဲ့အတူ ရနကြုနမြှာတုန်းက မှိုသိပထြားတဲ့ ရငထြဲက ခံစားခကြတ်ှေ ပြင့အြံလာသည်….။ ကြောင်းတုန်းထဲက ရငဖြှင့န်ကြေ သူငယခြငွြးမို့လို့ မူးလာသညန်ှင့ြ အရငလြို ခံစားခကြတ်ှေ အလှယတ်ကူ ထွကကြလွာသည်…။
“မင်းဟာဂ ချောရြညဟြုတလြို့လား လရညမြွား ဖြစ်နမလေားကြ ဟှောင့ြ…“
“ငါ သောကခြှကရြိုကလြို့ ဂမွနခြနဒြါ ရောကသ်ှားမယ်….“
“လခွီး စလုံးမှာ ဂမွနခြနဒြါ မရှိဘူးကြ….“
“ဟေ့ရောင် ငါအကောင်းပြောနဒေါ…..“
“အကောင်းပဲပြောပြော အဆိုးပဲပြောပြော ငါမင်းကို တဈခုတော့ပြောမယ်… အေ့… ငါ့တုန်းက ဟကတ်ကကြှီးကိုကြဲတာ ငါရငဘြကကြှီး….. ဘယလြောကန်ာတယထြငလြဲ….“
မင်းကြောန်ိုင် ကြာရှင်းတုန်းက ခံစားရတာကို တငစြားပြောလိုကခြှင်းဖြစ်သည်…။
“မသိဘူးလေ….“
“အေး ကြဲသှားတဲ့ ငါ့… ရငဘြကကြှီးကို စူပါ… စူပါဂလုနဲ့ ပြနကြပလြို့ မရဘူးကြ…. အင်ျဂတနေဲ့လည်း မံလို့မရဘူး…..“
“အဲ့တော့ မင်းဟာက ပုပသ်ှားရောလား….“
“ဟေ့ဟေ့ စကားဖြတမြပြောနဲ့…. ငါဖီးလန်တော… ရငဘြကကြှဲတာကို ခွုပရြတယ်…. ပြီးတော့ အနာကကြဆြေးသောကရြတယ်….. ပြောချင်တ်ာကြာ ဓါးရှရင် ဓါးရှတာပြောကတ်ဲ့ဆေးသောကြ ခေါင်းကိုကရြင် ခေါင်းကိုကပြှောကဆြေးသောကြ နှာဆေးရင် နှာဆေးပြောကမြယ့်ဆေးသောကြ ဒါပဲ…ဟေ့ကောင် ကြားလား ဒါပဲလို့….. ဪ မှောကသ်ှားပြီ လဒ……“
နံရံကိုကြောမြှီထားရင်း ခငမြောငဝြင်း ကြိုးသှားနပြေီဖြစ်သည်…..။ မင်းကြောန်ိုငလြည်း ခငမြောငဝြင်းကို လှဲခလွိုကပြှီး ခေါင်းအောကခြေါင်းအုံးခံ စောငခြှုံပေးပြီး သူလည်း ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ဲ့ မှှယောပေါြ မှောကခြလွိုကလြတေော့သည်……။ နောကန်ေ့ နေ့လညမြှ နိုးလာကြပြီး အနီးနားက ဖုကော့ကမြှာပဲ စားရင်း ခငမြောငဝြင်းကို မေးလိုကသ်ည်…..။
“သားကြီး ညကြရင် ဂလမြေးသှားကြမလား….“
“သှားမလို့လား…..ဘာညာလား…“
“အေး… မင်းအတွကြ ဆေးတွေ့လိုတွေ့ငှားပေါ့..။ မပြောကရြငတ်ောင် သကသ်ာလည်း မဆိုးဘူး…“
“အေးသှားတာပေါ့…ရောကဖြူးတာပေါ့…..“
“အိုကေ“
ည ၇ နာရီခွဲလောကြ ဂလမြေးလောရြန် ၁၄ ကနေ ၂၁ ထိ မှနခြန်းထဲ ထိုငန်သညေ့ြ ထိုင်းမလေးတွေ တရုတမြလေးတွေ ဗီယမန်မမြလေးတွေ လွှောကကြှည့ပြှီး မင်းကြောန်ိုင် ခငမြောငဝြင်းကို စိတကြှိုကတ်ှေ့လား မေးလိုကသ်ည်…။
“ဘယလြိုလဲ တွေ့လား…..“
“ဟို ၁၉ လမ်းထဲက တဈခန်းမှာတော့ မဆိုးဘူးလားလို့ ထိုင်းမလေး….. အဲ့ပြနသ်ှားမလား…. မင်းရော တွေ့ထားသေးလား… မင်းတွေ့တာရှိရင် အဲ့သှားမယလြေ…..“
“ရတယရြတယ် မင်းတွေ့ထားတဲ့ဆီသှားမယ်…. ရှိသေးရင် မင်းအဲ့တဈယောကန်ဲ့ ဝငလြိုကလြေ…. ငါ တဈယောကခြေါလြိုကမြယ်…..“
“မင်းစိတကြှိုကမြဖြစ်ရငရြော….“
“ပြသနာမရှိဘူး…. ဆောမြချောလည်း ငါက အိုကတယ်ေ…။ မချောတဲ့ဆောတ်ှကေ ဆကဆြံရေးပိုကောင်းတယ်….။ လူသိပမြခေါတ်ော့ တဈယောကလြာ အဲ့တဈယောကကြို သချောလုပပြေးတယ်…“
“ဪ ဒီလိုလား…။ ငါတော့ ချောတာလေးပဲ ဝငမြယ်….။ မင်းလိုကြီးတော့ မနတတေလြောကဘြူး ထငတ်ယ်….“
“အေးပါကြာ…ဒီအခန်းလား…“
“အေး…“
ခငမြောငဝြင်းနဲ့ မင်းကြောန်ိုင် မှနမြာလိုပြောနတောကို ကြားသှားတဲ့ မှနခြန်းရှေ့က စလုံးတရုတကြှီးက
“ ငါးဆယင်ါးဆယ် ကောင်းတယ် ခကြောင်းတယ်“
မှနမြာမှန်းသိသဖြင့ြ မှနမြာလိုတတသ်လောကဖြှင့ြ ခေါလြသည်ေ….။
“မင်းမကြေီးတောြ ဘိုးတောကြ ခကြောင်းတယဆြိုပဲ…. ဟားဟား…“
“အေးမင်းရှေး မင်းခုနကတဈယောကျ ရှိသေးလား…“
“အေး နံပါတ် ၃“
“အိုကေ “
မင်းကြောန်ိုင် ဘေးက ခကြောင်းတယ် ဆိုတဲ့ ပေါကဖြောဖြကလြှည့ပြှီး
“ ဘောစ့ြ နံပတသ်ရီး အမ် အိတထြြ….. ဟီ ဝန့ြ နံပတ် သရီး အိုကေ“
စလုံးတရုတကြှီးမှ
“ရတယ် ရတယ်“
လို့ ပြနပြှောပြီး ကောငမြလေး နှစ်ယောကကြို ခေါလြိုကလြသည်ေ။ ပြီးနောကြ ပိုကဆြံတောင်းသည်။ မင်းကြောန်ိုင် ၂ ယောကစြာ ၁၀၀ ထုတပြေးလိုကသ်ည်…..။ ခငမြောငဝြင်းအား…
“သားကြီး ၂၅ မိနဈပဲနောြ…. မင်းအခွိနမြဆှဲနဲ့ သှားသှား မင်းကောငမြလေးနောကြ လိုကသ်ှားတော့….“
နံပတ် ၃ ကောငမြလေးမှ ကမ်း ကမ်း ဆိုပြီး ခေါရြာနောကြ ခငမြောငဝြင်း လိုကသ်ှားရင်း လှည့ကြာ… မင်းကြောန်ိုငကြို…
“မင်းမကြေီးတောျ ၂၅ မိနဈပဲလား…“
“အေး… မင်းဆကန်ချင်ေရြင် နောကဆြကရြှငယ်ူလို့ရတယ်…. မင်းသဘော….“
ဆိုပြီး လကသ်န်းနဲ့ လကမြကို ဖုန်းဆကသ်ည့ပြုံလုပပြှပြီး ထပန်ချင်ြေ ဖုန်းဆကဆြိုသည့သ်ဘော လုပပြှလိုကသ်ည်…..။ ခငမြောငဝြင်း အခန်းထဲရောကတ်ော့…. နံပတ်၃ က အကြီဘောင်းဘီခွှတပြှီး ဒီမှာခွိတပြါဆိုပြီး တံခါးက နံရံကပခြွိတလြေးကို ပြလိုကသ်ည်…..။ သူလည်း ခွှတခြလွိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းက သှယသ်ှယန်ဲ့ နို့ကြီးကြီးကို ရှေးလိုကတ်ာကြောင့ြ ကောငမြလေးက သှယသ်ှယလြေး ဗိုကခြေါကလြေး နဲနဲရှိတာကလှဲလို့ပေါ့…။ နို့ကတော့တရုတထြမင်းစား ပန်းကနလြုံးလောကကြှီးသည်… တင်းနသည်ေ…။ ဝှဲယူကမ်းဖရောငဆြိုတော့…. ခငမြောငဝြင်း စဉြးစားသည် ထိုင်းနဲ့မှနမြာ သမိုင်းထဲမတည့ြ ငါမှနမြာဆိုရင် ငါ့ကို တဈခုခုလုပရြင် ဒုကျခဆိုပြီး ဖိလဈပင်းဆိုပြီး ပြောလိုကသ်ည်….။ ရှှနေဲ့ဖားကလည်း ဆငသ်ညကြို……။
ဒါနဲ့ ရချိုးခန်းထဲ ကောငမြလေးဝငသ်ှားပြီး ရပန်ေးပိုကကြို ရပေူရအေေးစပပြှီး ခငမြောငဝြင်းကိုခေါကြာ ရချိုးပေးလသည်ေ…..။ ရနကြုနမြှာ ဆောခြေါခြရွင် ရချိုးပေးဖို့နနသေောသာ သူတို့ကိုတောင် အတင်းခွိုးခိုင်းရသည်…..။ ခငမြောငဝြင်းအတွကတ်ော့ အသဈအဆန်း ဖြစ်နသည်ေ…..။ ရှာဝါခရမန်ဲ့ တဈကိုယလြုံး လိုကပြှတပြေးပြီး ဖငကြှား ဂွေးဥကိုပါ ဆေးပေးကာ မာချင်န်သညေ့ြ ဒုတကြို အရခွေံဖြင့လြိုကလြို့ ရလားမေးတော့ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကရြာ အရခွေံဆှဲခပြှီး ဒဈကို ဆပပြှာနဲ့ဆေးပြီ သုံးလေးခကြြ ထုပေးလိုကရြာ အာ့ဆိုပြီး အသံလေးထွကသ်ှားတော့ ကောငမြလေး ရယလြသည်ေ…..။
နောကြ သူ့ကိုလည်း ဆပပြှာတိုကရြာ ခငမြောငဝြင်းမကြလြုံးက နို့အုံတင်းတင်းမှာ ဆပပြှာနဲ့ ဝင်းပြောငန်တောကို မခွာနိုငဖြစ်နတောကြောင့ြ…. ကိုငခြငွလြား မေးလာတာကို မငှင်းဘဲ ကိုငဆြိုတာနဲ့ အားရပါးရကိုငပြှီး…. လှလိုကတ်ာလို့ ပြောလိုကသ်ည်….။ သူကလည်း စီလီကြနထြည့ထြားတာတဲ့… အဲ့တာမို့ အခုလိုကြီးနတောတဲ့….။ ဟုတမြယ် နို့အုံအောကန်ားမှာ အရာလေးနှစ်ဖကလြုံးတွေ့သည်…။ နောကြ ခငမြောငဝြင်းကို သူ့ကြောကို ဆပပြှာပြတပြေးဆိုပြီး ပြောရာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်…..။ ဆပပြှာပြတပြေးပြီးတာနဲ့ သူ့ဖငန်ဲ့ ခငမြောငဝြင်း ဒုတကြို ပြနပြှတပြေးလသည်ေ…။
ဆပပြှာများကြောင့ြ ခန်ဓာကိုယန်ှဈခုမှာ ချောနသည်ေ။ ပြတခြငွတ်ိုင်း ပြတလြို့ကောင်းနသည်ေ..။ နောကြ တဈပတပြှနလြှည့ပြှီး နို့တွနေဲ့ ရငဘြကတ်ှကေို ပြတပြေးပြနသ်ည်….။ အောကားထဲကလို နို့ကြားထဲ လီးနဲ့ ညောင့ခြငွပြမယေ့ြ ပြောရမှာ ရှကန်တောကြောင့ြ ဆပပြှာကို ရဆေေးပေးတာပဲ ခံလိုကပြှီး လဈစရင်းနဲ့ ပလုပကြငွြးခိုင်းတာ ကငွြးလိုကပြှီး တာဝါလေးပေးပြီး ရသေုတပြှီး မှှယောလေးပေါကြ စောင့န်နေောဆြိုပြီး ပြောသည်…။
ကောငမြလေး ရချိုးခန်းကထွကလြာတော့ သူလည်း ရသေုတပြှီး လဲနတေဲ့ ခငမြောငဝြင်းနားကို တကလြာပြီး နို့သီးခေါင်းတွကေို စို့ပေးလသည်ေ…။ နို့စို့နတေုန်း သူ့နို့ကြီးတွနေဲ့ ခငမြောငဝြင်း ငပဲကို ထိပြီးပြတန်တောကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်းဟာက မာတောငလြာသည်….။ နောကြ လွှာနဲ့ ခကြထြဲမှှပေေးပြီး ပေါငလြုံးတွကေို လွှာနဲ့ယကပြှီး အပေါပြှနတ်ကကြာ သူ့နို့သီးခေါင်းနဲ့ ခငမြောငဝြင်းနို့သီးခေါင်းနဲ့ ထိပေးသည်….။
ခငမြောငဝြင်းအတွကြ ဖီးလတ်ှတကေန်တေော့သည်…..။ ဪ ပရိုဆိုတာ ဒါမွိုးကိုပြောတာကိုး…. စိတထြဲကတွေးနရင်ေး….. ခငမြောငဝြင်း ဒဈကို ငုံတော့မလိုလုပပြှီးမှ ဒီမှာက ကြနဒြုံးခံပြီးပဲ မှုတရြတာတဲ့ ဒါပမယေ့ြ မခံချင်ရြငတ်ော့ ပလိမ်းမှုတပြေးမယဆြိုပြီး မေးတယ်…..။ ခငမြောငဝြင်းလည်း မလုပသ်င့တ်ာ လုပလြိုကမြိသည်…။ ပလိမ်းသာမှုတဆြိုပြီးတော့…..။
အဲ့တာနဲ့ ထိုင်းမလေးလည်း ဒဈကို အာခေါငထြဲထို သှင်းခလွိုကသ်ည်….။ အာခေါငထြဲထိ ဝငသ်ှားတဲ့ အရသာကို ခငမြောငဝြင်း အခုမှခံစားဖူးခွင်းဖြစ်သည်…။ လကတ်ဈဖကကြ ဂွေးဥကို ဆှဲပေးနသည်ေ…။ အာခေါငထြဲရောကအြောင် တွန်းတွန်းပို့ပြီး လီးကိုပြနထြုတပြှီး လီးကိုဘေးတိုကြ လွှာနဲ့ယကပြှနသ်ည်….။ နောကြ အရင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုကိုငပြှီး ဒဈကိုဖြဲထားသည့မြို့ ပြင့န်တေဲ့ ဒဈခေါင်းကိုပဲ နှုတခြမ်းနဲ့ စုပယ်ူပြီး လှည့လြှည့ပြေးလသည်ေ…..။
ခငမြောငဝြင်း အသံတောင် မထွကန်ိုငတ်ော့…။ ဒါပြီးတော့ ခငမြောငဝြင်း ပေါငကြို ကားခိုင်းလိုကပြှီး ဒူးကိုထောငခြိုင်းလိုကသ်ည်…။ ဂွေးဥအောကကြို လွှာထိပန်ဲ့ ယကပြှီး နောကပြေါကကြိုပါ ယကပြေးလိုကတ်ော့ ခငမြောငဝြင်း အားခနဲ အောမြိသညထြိ ကောင်းသှားသည်…..။
ကောငမြလေး စုပပြေးတာရပပြှီး ဖကခြတ်ော့မလား မေးတော့ ဖကခြမြယဆြိုပြီး ပြနပြှောလိုကသ်ည်..။ ဒါနဲ့ ကြနဒြုံးစွပပြေးပြီး အပေါကြနေ မှင်းကို ပုံမှနစြီး နောကပြှနစြီး ဘေးတိုကစြီး ရှှဘေောထြိုး ပျိုငဘြီးဆိုငကြယစြီး ပုံစံမွိုးစုံ တရကြမ်းစီးပေးသည်….။ ခငမြောငဝြင်း မပြီးသေးတာကြောင့ြ… နဲနဲတော့ မကြန်ှာက ပကြသ်ှားသည်…။ အဲ့တာနဲ့ ခငမြောငဝြင်းကို သူကိုလုပဆြိုပြီး ပလကလြှနကြာ ကားပေးထားသည်…။ ခငမြောငဝြင်းလည်း အားရပါးရဆောင့န်သည်ေ….။ ကောငမြလေး အောကကြနေ အောပြှီး ညည်းသည့အြသံကိုက ပရိုကသွည်…။ မသိရင် သူ့ဒုတကြှီးကပဲ ကပျပလီလိုကြီးပြီး မဆံ့မပြဲဖြစ်နလေို့ နာနသလေိုလို… အရင်းထိဝငပြှီး သားအိမခြေါင်းထိုးခွဲသလိုလို… လိုးတာ ဆရာကသွလိုလိုနဲ့ ခံစားရစသည်ေ…။
အောတ်ာတော့ ခိုကသ်ှားသည်….။ အောကကြနသေောလြည်း ပင့ပြင့ပြေးပြီး ပြီးအောင် အကူအညီပေးသောလြည်း ခငမြောငဝြင်း ပြီးမရ…။ မပြီးသေးတာနဲ့…. ခဏဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်း လီးကိုခွှတလြိုကသ်ည်….။ ဂယွလြိမ်းပြီး ဖငကြုန်းပေးလသည်ေ…။ ဖငလြုံးကို နောကကြနေ အားနဲ့ ဆောင့ပြှီး လုပပြါသောလြည်း ခငမြောငဝြင်း မပြီးပြန်….။ ဒါနဲ့ ကောငမြလေး ပကလြကပြှနန်တေော့ ပေါငကြှားထဲဝငပြှီး လုပမြယဆြိုပြီး လီးအတေ့ ဂငဂြငဂြင် အခွိနပြှည့ဘြဲလသ်ံ မှညလြာသည်….။
ကောငမြလေးက ဆကယ်ူမှာလားမေးတော့.. နိုးဆိုပြီး ဖြလေိုကတ်ယ်…..။ အဲ့တာနဲ့ ရချိုးခန်းထဲပြနသ်ှား ရစပေပြေးပြီး ခွိုးဆိုပြီး ခွိုးခိုင်းလိုကတ်ယ်….။ သူလည်း ရလောစွတပြှီး အဝတတ်ှဝတ်ေ ခငမြောငဝြင်းဝတတ်ာ စောင့ပြှီး ပြနထြှကလြာကြတယ်….။ အပြငရြောကတ်ော့ မင်းကြောန်ိုငကြ ဆေးလိပတ်ောင် သောကန်တယ်ေ…..။
“လာ သားကြီး အနာနဲ့ဆေး တည့ရြဲ့လား…“
“မတည့ဘြူးထငပြါတယ်….။ မင်းက အရငပြှီးနတောလား….။ ဟေ့ကောင် ၂၅ မိနဈ မှနလြှန်းတယကြှာ….။ ရချိုးတာနဲ့ တင် ၁၀ မိနဈလောကကြှာနပြေီ…..။ မင်းက ဘယလြိုတောင် ပြီးနတောလဲ…..“
“ငါက အကငွ့ဖြစ်နပြေီ ဟဲဟဲ။ ရချိုးငါးမိနဈ စုပတ်ာမှုတတ်ာနဲ့လုပတ်ာ ၁၀ မိနဈ။ မာဆကြ ၅ မိနဈ။ ရပြနေခြွိုး အဝတလြဲ ၅ မိနဈ။ ၂၅ မိနဈ ကြကတ်ိပဲ….“
“ဘောပါကြာ ငါမပြီးလိုကရြဘူး အဲ့လို အလောသုံးဆယ် မလုပတ်တဘြူးကြာ… ငါနဲ့မကိုကပြါဘူး… ငါကနူးနှပခြငွတ်ာ…. ဗိုကဆြာတယ် တဈခုခုစားရအောင်…“
“နူးနှပခြငွရြင် နောကမြှ ငါ ဝကဆြိုကလြင့ခြပြေးမယ်…. မင်းရှာကြည့်ြ…. အခုတော့ ဘာစားမလဲ ဟော့ပေါ့စားမလား….“
“အေး ကောင်းသားပဲ“
“ဒါဆို ဘူဂဈကိုသှားမယ် ငါစားနကြဆေိုငရြှိတယ် သောကလြို့လည်းရတယ်…. မနကြ ၄ နာရီထိ ဖြင့တ်ယ်….“
🏵️ ဒရိုငဘြာခင် (အပိုင်း ၃ ) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️