အောစာအုပ်

ပုံပြင်လေးကတော့ ဒါပါဘဲကြယ် (အပိုင်း ၁)

ပုံပြငလြေးကတော့ ဒါပါဘဲကြယ်
ရေးသားသူ – ဘီးကြဲကြီး

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

❤️အခန်း ( ၁ )❤️

နှလရေေူးက ဟို…သည် တိုကခြတန်သညေထြင်၏။ ညမှှေးပန်းရနံ့က တဈခကြတ်ဈခကြြ အခန်းထဲသို့တိုင် ရောကရြှိလာခဲ့သည်။ အိပမြပြောန်ိုငလြောကအြောင် အတွေးများနှင့ြ ယောကရြကခြတန်သေော ဘုန်းသုတ တဈယောကအြတွကြ မှှေးအီလှသောပန်းရနံ့ကို ခံစားမနဖြစ်ေပေ။ သူ့အတွကြ ခံစားစရာ ခံစားခကြတ်ဈခုက ရငဝြယအြသင့ရြှိနပြေီးသား ဖြစ်နသည်ေ။ ပန်းရနံ့လိုပင် ထုံအီမှှေးပြံ့သော ပန်းဘုရငမြလေးအကြောင်းက သုတအတွေးများကို စိုးမိုးထားလွှကရြှိနသည်ေ။ အခစွသ်ည် လူကိုသညမြွှထိအောင် ဖမ်းစားနိုငသ်ညတ်ဲ့လား။

မကြညေန်ူး….

နာမညလြေးတဈကြောင်းဘဲရေးပြီး ဘာဆကရြေးရမယမြှန်းမသိ ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ ခတ်ဟေောင်းအထာနှင့ြ စာပေးရန် ကြိုးစားမှုကလည်း အထမှောကလြိမ့မြညမြထင်။ ဖြင့ပြှောရဲဖို့သတ်တိကလည်း ကိုယ့မြှာကမရှိ။ ငယသ်ူငယခြငွြးလေးအပေါြ စိတကြစားမိခွင်းက ကိုယ့လြိပပြှာ ကိုယမြလုံချင်စြရာကောင်းပါသလား။ အခစွဆြိုတာကို နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ဆုံတွေ့ရခွိနတ်ှင် ဘာလုပလြို့ဘာကိုငရြမှန်းမသိအောင် ဖြစ်နမေိသည်။

အိပမြပြောန်ိုငသ်ော ညများကို ဖြတကြွောရြင်း လူက ငေါငစြီစီဖြစ်နေ၏။ မနေ့က ဖြင့ပြှောမယလြို့ အားတင်းပြီး မကြညေန်ူးတို့အိမသ်ို့ သှားဖြစ်သည်။ ခစွတ်ယဆြိုတဲ့ စကားလေးတဈခွန်းကို ပြောဖြစ်ဖို့ ဒီလောကခြကခြဲနဖေို့မကောင်းဘူးလို့ ကိုယ့ဖြာသာကိုအားပေးရင်း သူငယခြငွြးမလေးဆီကို သှားဖြစ်ခဲ့ခွင်းဖြစ်၏။

မကြညေန်ူးတို့အိမရြှေ့ရောကခြါနီးမှ မနကခြှောကန်ာရီလောကပြဲ ရှိသေးတယဆြိုတာကို သတိထားဖြစ်ခဲ့သည်။ ငယစြဉကြတည်းက ဝငထြှကန်ကြအေိမမြို့ ပြူနာတော့မရှိ။ ခွံရှေ့ရောကတ်ော့ နိုးနှင့န်ပြေီဖြစ်သော သူငယခြငွြးမလေးကို ခွံထဲမှာပင် အဆငသ်င့ြ တွေ့လိုကရြ၏။ နယမြှို့လေးဆိုတော့ မနကစြောစာထ၍ ခွံထဲမှသဈရှကခြှောကမြွားကို မီးရှို့နခွင်ေးဖြစ်သည်။ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငရြင်း မီးရှို့နဟနေရြှိသော သူမရှိရာသို့ လှမ်းလွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ မနကစြောစောစီးစီး ရောကလြာသောကြောင့ြ အံ့သှပုံမရ။ သူကပင် ဝမ်းသာသှားဟနန်ှင့ြ လှမ်းခေါလြိုကသ်ေး၏။

“ဟဲ့….သုတ၊ ဒီမှာလာကြည့်စြမ်း”

ဘာကိုများ ဒီလောကဝြမ်းသာအားရ ပြချင်န်ရတောလဲလို့ သူမအနားကို သှားကြည့်လြိုကတ်ော့ သဈရှကပြှာလေးကို တွေ့လိုကရြသည်။ သူ့အတွကြ ဘာမှမထူးဆန်းလှသညမြို့ ဒီအတိုင်းလေးသာ ကြည့်န်လေိုကမြိ၏။ ရည်းစားစကားပြောမညဟြု ဆုံးဖြတကြာ ရောကလြာသူမို့ ကိုယ့ရြငခြုနသ်ံနှင့ကြိုယ် ဘာကိုမှ စိတဝြငစြားခွင်းမရှိတာလည်း ဖြစ်နိုငပြါသည်။ သဈရှကခြှောကလြေးကို အုတန်ီခဲပေါတ်ငပြှီး မီးရှို့ထားသောကြောင့ြ သဈရှကပြုံလေးအတိုင်း ပြာစုလေးဖြစ်နခွင်ေးသာ ဖြစ်သည်။ ဒါကို မကြညေန်ူးက အထူးအဆန်းလုပကြာ ခေါပြှနခွင်ေးဖြစ်၏။ သူ့ဆီက ဘယလြိုတုန့်ပြနမြှုမွိုးကို မွှောလြင့ထြားသညမြသိ။ အေးစကစြကန်ှင့ြ ကြောငကြှည့န်မေိသော သူ့ကို မကြညေန်ူးက စိတကြောကသ်ှားသည်။ သူမ၏ထုံးစံအတိုင်း နှုတခြမ်းလေးကိုခွှနရြင်း ပြစိပြစိလုပန်သည်ေ။ ခစွရြသော သူငယခြငွြးမလေး၏ ပုံစံကို အလှတရြနပြေီမို့ အမှနခြွော့လိုကရြ၏။

“နငကြလည်းဟာ ပြာသဈရှကလြေးက ဘာများထူးဆန်းလို့လဲ….။ ဒီ့ထကထြူးဆန်းတာတဈခု နင့ကြို ပြောပြမလို့ ငါစောစောစီးစီး လာခဲ့တာဟ”

ကိုယကြ ကိုယ့အြကြံနှင့ကြိုယဆြိုတော့ စကားလမ်းကြောင်းလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ ငတိမလေးက စိတကြောကမြပြသေေး။ သူမ၏ နှုတသ်ီးခွှနခြွှနလြေး ထောန်သေေးသညကြို ကြည့်ခြှင်းအားဖြင့ြ စိတကြောကမြပြသေေးကြောင်း သိနိုငသ်ည်။

“ငါ…နင့ကြို ပြောစရာရှိလို့ လာခဲ့တာဟ”

“မပြောနဲ့”

မကြညေန်ူးက မပြောနဲ့လို့ တားမှဈသောလြည်း ကိုယကြပြောချင်န်မေိသည်။ သို့သောလြည်း နဂိုကတည်းကမှ ဖြင့ပြှောဖို့ရာ မနည်းအားတင်းလာရသညမြို့ ဘုန်းသုတ နှုတဖြွားမှ စကားလုံးများက ပေါထြှကမြလာခဲ့။ မကြညေန်ူးက မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ောအခါ သူမကို အပေါစြီးကနေ အုပမြိုးထားသလိုဖြစ်နသေော ဘုန်းသုတနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနီးကပ် ဖြစ်နေ၏။ မိန်းကလေးတဈယောကြ၏ ပငကြိုယသ်ဘာဝအလှကို အိပရြာမှနိုးထစအခွိနတ်ှင် တွေ့မှငန်ိုငသ်ညဆြိုလား… စာအုပတ်ဈခုထဲတွင် ဖတဖြူးသညထြင်၏။ မကြညေန်ူး လှပါသည်။ ရှမ်းကြိုကြ၍ နှားချောခွင်း မဟုတရြပါ။

ရှယတ်ူတန်းတူ ယောကြြားလေးများ၏ နှုတဖြွားတွင် မကြညေန်ူးဆိုသည့ြ အမညန်ာမ လှုပရြှားဖူးပြင့လြာခဲ့ရသညမြှာ တမှနမြနှစ်ကပငဖြစ်၏။ ငယစြဉတ်ောငကြွေး ကလေးဘဝထဲကပင် တူယှဉတ်ှဲကာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော သုတ၏နှလုံးသား ကိုပင် စိုးမိုးသှားခဲ့ပြီ မဟုတတ်ုံလော။ အသားဖြူဖြူ ၊ သေးညှကည်ှကြ ကောငမြလေးကနေ ဖြံ့ထွားကားစွင့သ်ော အလှတရားတို့ ဝလွှေံလာသညကြို မကြစြိရှေ့မှာတငပြင် မကြလြှည့ပြှလိုကသ်လို တွေ့မှငန်ရခွေင်းဖြစ်၏။ အနီးကပမြှငတ်ှေ့နရသေောကြောင့ြ ပါးပြငန်ုနုပေါရြှိ စိမ်းဖန့်ဖန့်သှေးကြောမွှငကြလေးများက မှဈကြိုးအင်း မှပေုံလေးများပမာ ဖြူဝင်းသော အသားအရညပြေါတ်ှင် တညရြှိနကြသေည်။ ကပိုကယိုလေး ဝဲကနွသေော ဆံနှယစြ ခွလေိပလြိပကြလေးများက နဖူးပြငကြို ကန့်လန့်ကာခထွားသလို တညရြှိနကြေ၏။ နီစွေးစွေး နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကတော့ ပေါကကြှဲရနတ်ာစူနသေော မီးတောငပြေါကစြလေးလို တညရြှိနသည်ေ။

ခစွသ်ည်…။ သူမ၏ အမူအယာ…၊ သူမ၏…. ဟနပြနသ်ှငပြှင်…၊ သူမ၏ စကားသံခွို….၊ သူမနှင့ြ ပတသ်ကသ်မွှ အရာအားလုံးကို သူခစွသ်ည်။ သူမနှင့ြ တွဲဖကပြေါင်းစည်းနသေော မနကခြင်းလေးကိုလည်း သူခစွပြါသည်။ သူမနှင့ြ ယှဉတ်ှဲနသေော မီးတောကကြလေးများကိုလည်း သူခစွသ်ည်။ သူမနှင့အြတူ တညရြှိနသေော မီးခိုးငှေ့လေးများကအစ ခစွစြရာကောင်းသညလြို့ သုတ ထငန်မေိသညမြှာ အခစွြ၏ဖမ်းစာနိုငမြှုပလေော…။

“နင့ကြိုငါ…”

“အိမသ်ာသှားတကလြိုကြဦးမယဟြာ… နောကမြှပြော”

စကားသံနှစ်ခုက တဈဆကထြဲပေါထြှကလြာခွင်းပင်။ ခစွတ်ယဆြိုတဲ့ စကားလေးတဈခွန်းကို ဖြင့ဟြပြောဆိုရနအြတွကြ သညမြွှ ခကခြဲသညတ်ဲ့လား။ သူငယခြငွြးမလေး၏အကြောင်းကို သိနသေောကြောင့ြ အတင်းအကြပ် မတားမှဈဖြစ်တော့။ အိမသ်ာရှေ့လိုကပြှီးတော့ ရညစြားစကားပြောရအောငကြလည်း လူကြားလို့မကောင်း။ စကတည်းက ယဉသ်ကို ဆိုတာလိုမွိုး ဖြစ်နပြေီထငသ်ည်။

“အဲဒါဆိုလည်း… ငါပြနတ်ော့မယဟြာ…. နောကမြှပြောတော့မယ်”

“အေး…. ငါလည်းပြေးတော့မယ်၊ ကိဈစက ထိပဝြကို ရောကန်ပြေီ”

ကဲ…. ဘယလြောကတ်ောင် ရိုမန့်တဈမဆနလြိုကပြါသလဲ။ ပြောပြီးပြေးထွကသ်ှားသော ကောငမြလေးကို ရပင်ေးနလေိုကပြှီး အိမထြဲဝငသ်ှားလို့ မှငကြှင်းကပြောကသ်ှားတော့မှ သူ လှည့ထြှကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ခွံဝင်းထဲမှအထွကြ ဈေးကပြနလြာသော အနတ်ီမနှငေ့ြ လမ်းပေါမြှာဆုံသည်။

“ဟဲ့ကောငလြေး….. ပြနတ်ော့မလို့လား….။ ငါ ဈေးက မုန့်ဟင်းခါးဝယလြာတယ်…. တဈခါထဲဝငစြားသှားလေ…။ ဘာမှမစားရသေးဘူးမဟုတလြား”

မိခငလြိုဖြစ်နသေော အနတ်ီမကေ စတနောကောင်းစွာ ဖိတခြေါန်ပြန်ေ၏။ ဒီကကောငကြ သူ့သမီးကို စောစောစီးစီး ဖြနလြာကြောငသ်ညဆြိုတာကိုသိရင် ဘယလြိုနမညေမြသိ။

“မစားတော့ဘူး အနတ်ီ…။ လဖကရြညဆြိုငမြှာ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ခွိန်းထားလို့ ထွကလြာရင်းကနေ ခွံထဲမှာ မကြညေန်ူးကိုတွေ့လို့ ခဏဝငစြကားပြောတာ”

မုသားမပါ လင်ျကာမချောဆိုတာလို မှနသ်ောသဈစာစကားကို ပြောခွင့မြရဘဲ လိမည်ာလိုကရြသည်။

“အေး…သှား…သှား….။ ဒါနဲ့ မင်းတို့တွေ အောငစြာရင်းထွကတ်ော့မယန်ောြ….။ အိမကြဟာမလေးကတော့ အဆငမြှပြပေါ့မလား မသိဘူးဟေ့”

အနတ်ီမေ့ကို ပူစရာမရှိပူရနကြောဟု ပြောလိုကခြငွသ်ောလြည်း မပြောဖြစ်ခဲ့။ သူလည်း စိတမြပူဘူးလားဆိုတော့ ပူပါသည်။ သူ့အတွကတ်ော့ မဟုတ်။ ခစွရြသူလေးအတွကသ်ာ….။ လူဆိုတဲ့အမွိုးကလည်း ခကသ်ားလား။ မဖြနေိုငသ်ူတွကေ ကရွှုံးမှာကို ပူပငသ်ည်။ ဖြနေိုငသ်ူများက အမှတမြကောင်း၊ ဒီမထွကမြှာကို ပူပနသ်ည်။ အခု…. သူ စိတပြူမိနသညေကြ မကြညေန်ူး ကရွှုံးမှာကို စိတပြူနတောမွိုးမဟုတ်။ အမှတမြကောင်းမှာကို ပူပငန်မေိခွင်း မွိုးသာဖြစ်၏။ အနတ်ီမလည်ေး သူ့လိုဘဲဖြစ်သညဆြိုတာကို သိနသည်ေ။

အနတ်ီမကတေော့ မိခငဖြစ်နလေို့ သူ့သမီးလေး MC မရမှာ စိတပြူနခွင်ေးမွိုးဖြစ်၏။ သူကတော့ မကြညေန်ူးနှင့အြတူ ဆေးကြောင်းမတကရြမှာကို စိုးရိမပြူပနန်ခွင်ေးသာ ဖြစ်သည်။ အခစွသ်ည် လူကို ပူပငစြတတေသ်ညတ်ဲ့လား…..။

ဘုန်းသုတဆိုတာ မကြညေန်ူးငယင်ယလြေးကတည်းက ပေါင်းလာသော သူငယခြငွြးလေးဖြစ်သည်။ ကလေးဘဝကတည်းက အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြသူများမို့ ဒီကောင် ဘာဖြစ်နသညေဆြိုတာကို သူမ သိနသည်ေ။ ရှယတ်ူ ယောကြြားလေးများ၏ စိတဝြငစြားမှုများကို ကြုံတွေ့နကြဖြေဈသောကြောင့ြ ဘုန်းသုတတဈယောကြ သူမအပေါတ်ှင် မရိုးမသားစိတမြွား ဖြစ်ပေါန်သညေဆြိုတာကို မိန်းကလေးတို့၏ သဘာဝခံစားခကြအြရ မကြညေန်ူး မသိဘဲနမညေတ်ဲ့လား။ ခကတ်ာက သူမအနနှငေ့ြ သုတကို ဘယလြိုမှ စိတမြလှုပရြှားခွင်းပင်။ သူငယခြငွြးတဈယောကလြို၊ မောငန်ှဈမတဈယောကလြိုသာ သဘောထားသည်။

သုတ ဖြင့ပြှောလာမညကြိုပင် စိုးရိမန်မေိသလို ဖြစ်နမေိသည်။ ဒီအတိုင်းလေး နသှေားတာကမှ ကောင်းလိမ့ြဦးမည်။ သူသာ ဖြင့ပြှောလာပါက အခွအနေတွကေေ ပြောင်းလဲသှားနိုငသ်ည်။ သုတက ဖြင့ပြှောလာသညဆြိုပါစို့……..။ သူမသာ ငှင်းလိုကလြွှင် ဘာတွဖြစ်ေလာမညလြဲ။ ဒီကောင် အသည်းတွဘောတွကြေဲ… အရကတ်ှသေောကြ…. စိတမြခိုငပြါက ဘဝတဈခုလုံး နဈမှန်းသှားနိုငသ်ညထြင်၏။

ဟုတသ်ညလြေ။ မကြညေန်ူး ကြည့်ဖြူး၊ ဖတဖြူးသော မှနမြာဗှီဒီယိုနှင့ြ ဝတ်ထုစာအုပမြွားထဲတွင် ယောကြြားလေးများ အသည်းကြဲပါက ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်တတကြှသည် မဟုတပြါလား။ သူမအနနှငေ့ြ သုတကို ထိုကဲ့သို့မဖြစ်စလေိုပါ။ ခစွသ်ူတဈယောကအြဖြစ် ရငမြခုနမြိသောလြည်း ငယသ်ူငယခြငွြးတဈယောကြ၏ သံယောဇဉဖြှင့ြ စာနာမိပါသည်။

ဟိုတဈနေ့ကလည်း စောစောစီးစီး အိမကြိုရောကလြာသည်။ ပြောစရာရှိလို့တဲ့။ ရုတတ်ရကြ ဖြင့ပြှောလိုကလြမလေားဟု စိတထြဲမှ ဘုရားတနရသေည်။ တောသ်ေးသည်။ ဘုန်းသုတဆိုတဲ့ကောငကြ မပြင့မြလင်းနှင့ြ အုံပုန်းဖြစ်နပလေေို့သာ။ ဖြင့ပြှောခါနီးကြမှ အိမသ်ာတကခြငွသ်ညဆြိုကာ ရှောငထြှကလြာရသည်။ အိမသ်ာရှေ့ထိ လိုကမြလာတာ တောသ်ေး၏။ ပြောလို့ရတာ မဟုတ်။ သူက ဒီအိမမြှာ ဝငခြငွသ်လိုဝင် ထွကခြငွသ်လိုထွကဆြိုသည့ြ အခွင့အြရေးကို ရရှိထားသူ မဟုတလြား။

တကယတ်မ်းမှာတော့ ဘုန်းသုတလို ကောငလြေးမွိုးက မိန်းကလေးတဈယောကအြနနှငေ့ြ စိတကြူး ယဉခြငွစြရာကောင်းပါသည်။ ရညမြှနဖြောရြှတတေသ်ော မကြန်ှာလေးနှင့ြ သပရြပသ်ားနားသော ကောငလြေးတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ မကြညေန်ူး၏ သူငယခြငွြးများဆိုလွှင် ဘုန်းသုတကို စိတကြူးယဉန်ကြသေူတွေ အများကြီး ရှိပါသည်။ သုတက ပညာရေးတွငလြည်း ထူးခွှနလြှသူမို့ ကြောင်းတွင် နာမညကြှီးစာရင်းဝင် ဖြစ်နပြနေသ်ည်။

ခစွမြှတန်ိုးဇောြ ဆိုသော သူငယခြငွြးမလေးတဈယောကဆြိုလွှင် ဘုန်းသုတကို သိသိသာသာကြီး ကြှပြနေတောဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုငမြညဆြိုပါလွှင် သုတကို တဈယောကယ်ောကန်ှင့ြ အဆငပြှသှေားစချင်ေသ်ည်။ မကြညေန်ူးအလှက ဝင်းဖန့်သော အလှဟု ဆိုရပါလွှင် ခစွမြှတန်ိုးဇောအြလှက လန်းစွင့သ်ောအလှဟု ဆိုရမညထြငသ်ည်။

မကြညေန်ူးအနနှငေ့ကြ ဘုန်းသုတကိုမှမဟုတ် ဘယသ်ူ့အပေါကြိုမှ ရငခြုနခြှင်းမရှိသေးတာမွိုးဖြစ်သည်။ အရှယရြောကစြပြုနသေော မိန်းကလေးတဈယောကအြနနှငေ့ြ တဈခါတဈရံ စိတလြှုပရြှားမိသညမြွား ရှိသညဆြိုတာကိုတော့ ဝနခြံပါသည်။ သို့သောြ စိတလြှုပရြှားခွင်းသည် အခစွမြဟုတဟြု မကြညေန်ူး ယူဆသည်။ အခစွဆြိုတာ ဘယလြိုခံစားမှုမွိုးများလဲကြယ်။ အခစွသ်ည် ကြညန်ူးစရာပလေား၊ အခစွသ်ည် ကြကြေဲစရာပလေား၊ အခစွသ်ည် လပြညေလြညင်ေးပလေား၊ အခစွသ်ည် မုနတ်ိုင်းကြမ်းကြမ်းပလေား သိချင်စြမ်းပါဘိတော့။

မကြညေန်ူးကိုခစွသ်ည် ဆိုသူများအတွကကြရော… အခစွသ်ည် မညသ်ို့သော သဏျဍနရြှိနသညေလြဲ။ ဘာမှ မစဉြးစားတာဘဲကောင်းလိမ့မြည်။ ကိုယမြသိသောအရာကို ရောရြမ်းမှန်းဆနရသေညကြ စိတပြငပြန်းစရာကောင်းသညဟြုထင်၏။ ကိုယ့ဘြဝရှေ့ရေးအတွကြ စဉြးစားနတောကမှ ကောင်းလိမ့ြဦးမည်။ လောလောဆယတ်ော့ အခစွမြရှိသေးသော ကောငမြလေးတဈယောကအြဖြစ်နဲ့သာ နထေိုငသ်ှားလိုပါသည်။ တခွိနခြွိနကြှရငတ်ော့ အခစွဆြိုသညကြို မှည်းစမ်းခွင့ရြပါလိမ့မြည်။ သူမနှင့ပြတသ်ကြ၍ ဘုန်းသုတကိုတော့ ဘာမှမခံစားစချင်ေပြါ။ သူငယခြငွြးလေးကို စိတဒြုကျခကင်းဝေးစချင်ေပြါသည်။

…………………………………………………….

❤️အခန်း ( ၂ )❤️

မှို့လေး၏ တဈခုထဲသော ဆှတပြွံလှမ်းမောဖြယဖြစ်သည့ြ လှမ်းစတေီတောငကြုန်းပေါတ်ှင် လတဖြေူးဖြူး တိုကခြတလြွှကရြှိနသည်ေ။ ကိုးတောငပြှည့စြတေီတောလြေးဆီမှ ပေါထြှကလြွှကရြှိသော ဆည်းလည်းသံလေးများကလည်း တခွှငခြွှငန်ှင့ြ လတေိုကတ်ိုင်း မှညဟြည်းနလေေ၏။ စတေီတောရြငပြှငရြှိ တဈခုသော ခုံတန်းလွားလေးတွင် ကောငမြလေးတဈယောကြ ထိုငရြကရြှိနပြေီး သူမ၏ နဘေးတွငတ်ော့ ကောငလြေးတဈယောကြ ရပလြွှကရြှိနလသေည်ေ။ ဘုန်းသုတနှင့ြ မကြညေန်ူးတို့ နှစ်ယောကပြငဖြစ်၏။

လှမ်းစတေီဘုရားကုန်းတောပြေါသ်ို့ လာခဲ့ရန် မကြညေန်ူးက ခွိန်းဆိုကတည်းက သုတ ရငတ်ှအရေမ်းခုနန်သည်ေ။ မညသ်ို့သောစကားမွိုး ကြားရမညန်ည်းဟူ၍ သိလိုစိတတ်ို့ကလည်း ရငထြဲတွင် ကလိကလိ ဖြစ်နကြေ၏။ အခုအခွိနအြထိ မကြညေန်ူးကို ခစွပြါသညဟြု ဖြင့မြပြောရသေးသောကြောင့ြ အဖြပေေးရန် ခွိန်းဆိုခွင်းမွိုးမဟုတတ်ာကို သူသိပါသည်။ အမြဲတမ်း တွေ့ဆုံနရသေူခွင်း တကူးတက ခွိန်းပြီးပြောသညဆြိုကတည်းက အလေးအနကြ ဖြစ်စလေိုခွင်းဟု သူ နားလညထြားသည်။

ဘုရား… ဘုရား… မကြညေန်ူးတဈယောကြ ခစွသ်ူတွဘောတွေ ရသှားတာများလား။ ဖြဟဲ့…. လှဲပါစေ… ဖယပြါစေ…။

ကိုယ့ြ အတွေးနဲ့ကိုယ် တိုငပြတန်ပြနေသ်ည်။ တကယတ်မ်း ဖြစ်လာခဲ့မညဆြိုရငရြော…။ စိတကြူးကြည့်ရြုံနဲ့တောင် သူ.. အခါခါ သဆေုံးနမေိသည်။ ဖြစ်တော့လည်း မဖြစ်နိုငဟြု ဖြတွေေး တွေးလိုကမြိပြနသ်ည်။ ဒီမှို့သေးသေးလေးမှာ သူ မသိဘဲ မကြညေန်ူး ရည်းစာရသှားဖို့ဆိုတာ တကယတ်မ်းမှာလည်း မဖြစ်နိုငပြေ။ စိတကြိုက တွေးပူနမေိခွင်းဖြစ်၏။

“သုတ….”

မကြညေန်ူး တဈခုခုကိုပြောဖို့ အားယူနပေုံရသည်။ သူ့နာမညကြိုခေါပြှီး ဟိုးအဝေးသို့ ငေးကြည့်န်ပြနေသ်ည်။

“နူနူး… နငဘြာပြောချင်လြို့လဲ… နင့မြှာ ဘာပြူနာရှိနလေို့လဲဟင်၊ ငါ.. ဘာကူညီပေးရမလဲ”

ခစွရြသူလေးကို ကြငန်ာနူးညံ့စွာ မေးခွန်းထုတလြိုကမြိသည်။ ပုံမှနအြားဖြင့ဆြိုလွှငတ်ော့ သုတ အနနှငေ့ြ သူမကို နငတ်လုံးငါတဈလုံးသာ ပြောဆိုတတသ်ောလြည်း တဈခါတဈလတေော့ နူနူးဟု ခစွစြနိုးခေါဆြိုတတသ်ည်။ သူမ၏ နာမညဖြစ်သော မကြညေန်ူးကို နူးနူးဟု ခေါရြာမှ နူနူးဖြစ်သှားခွင်းပငဖြစ်၏။ ဒီကောငမြလေးကို နူနူးဟု ခေါတ်တသ်ူဆိုလို့ သူနှင့ြ အနတ်ီမေ နှစ်ယောကသ်ာရှိသည်။

“နငကြူညီမှဖြစ်မှာ….”

ကူညီချင်ပြါသညဆြိုမှ နငကြူညီမှဖြစ်မှာ လုပန်ပြနေသ်ည်။ ဒီကောငမြလေးက တဈခါတဈခါ အသည်းယားဖို့ ကောင်းသည်။ ရငဘြတအြတွင်းထဲမှာရှိနသေော အသည်းက ယားကြိကြိဖြစ်နခွင်ေးမွိုးတော့ ဘယဟြုတပြါ့မလဲ။

“ငါ… ဆေးကြောင်းမတကခြငွဘြူးဟာ…။ အဲဒါ.. နင် မမေေ့ကိုပြောပေး”

“ဘာ…”

ကိုယ့န်ားကိုယတ်ောင် မယုံကြညခြငွြ ဖြစ်သှားသည်။ မွှောလြင့မြထားသော အကူအညီတောင်းခွင်းမွိုးနှင့ြ သူမက အံ့သှအောင် တမငလြုပန်သညေလြား။ မကြညေန်ူးကို သချောအကဲခတမြိတော့လည်း မကြန်ှာလေးက လေးနကတ်ညင်ှိမန်ပြနေသ်ည်။ သူ.. နားကြားလှဲခွင်းမဟုတ် ဆိုတာတော့ သချောပါသည်။ ဒါဆို ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ….။ သူ နားမလညန်ိုင် ဖြစ်နမေိသည်။

“ဟုတတ်ယဟြ….. အစကတော့ နငတ်ို့ဆေးကြောင်းတကရြင် ငါတဈယောကထြဲ ဘကပြဲ့ကနွန်မှောကို စိုးရိမစြိတန်ဲ့ ငါအရမ်းကြိုးစားခဲ့တာ”

အခုကြတော့ရော… အခုကြတော့ နငကြိုယတ်ိုငကြ ဘကပြဲ့ကနွန်ခေဲ့ဖို့ လုပန်တောမဟုတလြား..။ စိတထြဲမှာဘဲ ပြောနမေိခွင်းဖြစ်ပါသည်။ မေးခွန်းများစွာက နှုတခြမ်းဝမှာတင် တဈဆို့နကြေ၏။ အံ့သှစိတကြလည်း အခုထိမပြသေေး။

“ငါ… ဆရာဝနမြဖြစ်ချင်ဘြူး။ ဝါသနာလည်း မပါဘူး။ နငစြဉြးစားကြည့်လြဟော…. ငါ.. ဆရာဝနဖြစ်ပါပြီတဲ့၊ စိတမြပါဘဲသငထြားတဲ့ ပညာတွနေဲ့ လူနာတွကေို စိတဝြငစြားမှုမရှိစွာ ကုသပေးနရမှောဟ…။ လူရိုသရှငေရြိုသေ ဆရာဝနဘြှဲ့ကို ရအောငယ်ူထားပြီး တခွားနည်းလမ်းမွိုးနဲ့လည်း ငါမရပတ်ညခြငွဘြူး။ ငါ့စိတကြို နငသ်ိပါတယ်”

ငါ့စိတကြို နငသ်ိပါတယတ်ဲ့လား ကောငမြလေးရယ်။ တကယတ်ော့ ငါဆိုတဲ့ကောငကြ ဘာကိုမှမသိတဲ့ ကောငစြားမွိုးရယပြါ။ အခုတောင် နားမလညန်ိုင် ဖြစ်နတောကိုဘဲ ကြည့်လြေ။

“မဟုတသ်ေးပါဘူးဟာ”

ကိုယ့ပြါးစပကြ ထွကသ်ှားသော စကားတဈခွန်း ဖြစ်သောလြည်း ကိုယတ်ိုငပြှောလိုကတ်ာမှ ဟုတပြါလစဟေု ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နမေိပြနသ်ည်။ ဒီအခွိနမြှာ သူပြောသင့သ်ညကြ အကြိုးသင့အြကြောင်းသင့န်ှင့ြ သူမ ဆေးကြောင်းတကရြန် ပြောဆိုဆှဲဆောငသ်င့သ်ည်။ သူမနှင့ပြတသ်ကလြာလွှင် သူ့နှုတဖြွားက အလိုလို တိတဆြိတန်တတေတ်ာ ဘာကြောင့ပြါလဲ။

“ငါ… သချောစဉြးစားပြီးပြီဟ….။ ငါက ဝါသနာမပါဘဲ ဂုဏသ်ိကျခာတဈခုထဲအတွကြ နရောဝငယ်ူလိုကတ်ယဆြိုပါစို့…..။ တကယ် ဝါသနာပါပြီး တကယ် ပေးဆပလြိုသူတဈယောကအြတွကြ တဈနရော နဈနာမသှားဘူးလား…..။ နင့လြို ကိုယတ်ိုငကြ ဝါသနာပါပြီး ကြိုးစားလိုတဲ့ သူတဈယောကဆြိုရငတ်ော့ ကောင်းတာပေါ့ဟာ….။ ငါက ဆေးပညာကိုရော ကုသဖို့ကိုရော လုံးဝကိုဝါသနာမပါတာဟ…။ ဖဖကေေ ဘာပြူနာမှမရှိဘူး။ ခကန်တောက မမေေ။ မမကေေ ငါ့ကို ဆရာဝနမ် အရမ်းဖြစ်စချင်ေန်တော…။ ငါ.. မမေေ့ကို ဘယလြိုပြောရမလဲ”

အခု ငါ့ကိုပြောသလို သှားပြောလိုကပြေါ့ဟလို့ ပြောလိုကခြငွသ်ည်။ ထုံးစံအတိုင်း စကားလုံးများက နှုတခြမ်းဖြားမှာတင် တဈဆို့နကြပြေနသ်ည်။ သူမ ငေးမောနရော အဝေးရှိ တောငတ်န်းများသို့ လိုကလြံငေးမော ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ တောငမြွားက မှသေားလှိုင်းလုံးများသဖြယ် တလိပလြိပ် ခုံးကြှနကြေ၏။ တောငတ်န်းများကြားမှ တိမသ်ားစိုငမြွားက လနှငေ့အြတူ မွောလှင့န်ကြသေည်။ တောငမြွားကပင် ပို၍မှင့န်သယေောင်။

တဈခါတဈရံတွင် တိမသ်ည် တောငထြကန်ိမ့ပြါးနတတေသ်ညဆြိုသော အတွေးက မဆီမဆိုင် စိတထြဲကို ဝငရြောကလြာသည်။ ကိုးတောငပြှည့စြတေီတောဆြီမှ ဆည်းလည်းသံလေးများက သာယာနာပြောဖြှယ် ဆကလြကမြှညဟြည်းနသေောလြည်း စိတထြဲတွင် စောစောကလို ကြညန်ူးမှုမွိုး ဖြစ်ပေါမြနပြနေတ်ော့။ ကမျဘာကြီးသည် စိတခြံစားမှုအပေါြ လိုကြ၍ လှလိုကမြလှလိုကြ ဖြစ်နတတေသ်ညတ်ဲ့လား။ ကြောင်းတကရြသောအခါတွင် မကြညေန်ူးနှင့အြတူ တွဲခွင့မြရတော့ပေ။

အနတ်ီမေ ဘယလြောကပြင် တားတား သူမက ခေါင်းမာစွာနှင့ြ ကြနပြွူတာတကျကသိုလကြိုသာ ရှေးခယွတ်ကရြောကခြဲ့သည်။ မှတန်ိုးဇောကြတော့ ဆေးကြောင်းတကခြှင့ရြသောကြောင့ြ သူနှင့အြတူ တဈကြောင်းထဲ၊ တဈခန်းထဲမှာ တွေ့ခွင့ရြနသည်ေ။ သူတို့မှို့လေးမှ ဆေးကြောင်းတကခြှင့ရြသူ လေးဦးသာရှိသောကြောင့ြ မကြညေန်ူး ပါမလာတော့ သူတို့သုံးယောကကြ တတွဲတွဲဖြစ်သှားရသည်။ သူတို့နှင့ြ အထကတ်န်းကြောင်းမတူသော တဈမှို့ထဲသားနေ ဝင်းလှငဆြိုသော တရုတလြေးတဈယောကပြါ ပါလာခွင်းဖြစ်သည်။

ဘုန်းသုတနှင့ြ မှတန်ိုးဇောကြ စတိတကြွောင်းမှာကတည်းက အတူတူဖြစ်သောကြောင့ြ ပိုပြီးရင်းသလို ဖြစ်သှားရသည်။ မှတန်ိုးဇောြ သူ့ကို ကြှနတေယေဆြိုတာကိုလည်း သုတ သိပါသည်။ မိန်းကလေးမို့ ဖြင့မြပြောသာသောလြည်း သူမ၏ အမူအယာတွကေ သိသာပါသည်။ တဈမှို့ထဲ အတူနစဉေကြ ဒီမွှလောကြ ရင်းနှီးမှုမရှိသောလြည်း အတောအြသင့တ်ော့ ရင်းနှီးမှုရှိခဲ့သညမြို့ တဈမှို့တဈရှာမှာ ပညာလာရောကြ ဆည်းပူးရသောအခါတွင် တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ရင်းနှီးမှုပိုလာသညကြတော့ အမှနပြင်။

သုတ၏စိတတ်ှကေ မကြညေန်ူးထံတွငသ်ာ ရှိနဆေဲဖြစ်သည်။ ဆေးကြောင်းနှင့ြ ကြနပြွူတာတကျကသိုလကြို ချောင်းပေါကအြောင် ကူးလူးသှားလာနရအေောငကြလည်း အဆငမြပြလှေ။ တခါတဈလဆေိုလွှင် ဆေးကြောင်းကထွကပြှီး ကြနပြွူတာတကျကသိုလသ်ို့ ပြောင်းတကခြငွစြိတပြငပြေါကမြိသည်။ စာတွကလေည်း များသလားတော့မမေးနဲ့ ဆိုတာမွိုးထဲက ဖြစ်နသည်ေ။ ဘယလြိုဘဲဖြစ်ဖြစ် မကြညေန်ူးရှိရာကိုတော့ တဈပတတ်ဈခါတော့ ရောကအြောငသ်ှားဖြစ်သည်။ ခစွရြသူ၏မကြန်ှာလေးကို တွေ့ခွင့ရြရုံနှင့ြ ကြနပေပြါသည်။

ဖြင့ပြှောဖို့ကြိုးစားတိုင်း အကြောင်းတဈခုခုကြောင့ြ ပကြသ်ှားရသညခြညွြးပင် ဖြစ်နသေောကြောင့ြ ဖြင့မြပြောဖြစ်တော့။ အခွိနတ်နလြွှင် ဒီကောငမြလေး ဒေါကတ်ာဘုန်းသုတ၏ အိမသ်ူသကထြား ဖြစ်လာမညဆြိုတာ သချောသညဟြု စိတထြဲတွင် သချောနခေဲ့မိသည်။ မကြညေန်ူးကိုယတ်ိုငကြ သူ့ကို ငှင်းပယန်ိုငသ်ညဆြိုတာကိုတော့ ဘုန်းသုတအနနှငေ့ြ ယောငမြှားလို့ပင် မတွေးဖူးခဲ့ခွေ။ ရနကြုနလြိုနရောမွိုးမှာ ဆေးကြောင်းတကရြဖို့ လုပဆြောငခြဲ့ရသည့အြဆင့တ်ှကေ သိပမြလှယကြူလှ။ ဆယတ်န်းစာမေးပြဲကို ရနကြုနတ်ှင် လာဖြခေဲ့ရသည်။ သူတို့မှို့လေးမှာဘဲ ဖြဆေိုခဲ့မညဆြိုပါက မကြေးဆေးတကျကသိုလမြှာသာ တကရြောကရြမညဖြစ်သည်။ ရနကြုနမြှာ ကြောင်းတကခြငွြ၍ ဆယတ်န်းစာမေးပြဲကို ဒုကျခခံကာ ရနကြုနသ်ို့တကဖြှခေဲ့ကြသူများထဲတွင် မကြညေန်ူးလည်း ပါဝငခြဲ့ပါသည်။ ဆေးတကျကသိုလမြမှီမှာကို စိုးရိမစြိတကြှီးစွာနှင့ြ အတင်းကာရော ကြိုးစားပြီးကာမှ တကယတ်မ်းလည်းကြရော မတကခြငွဘြူး ဖြစ်သှားသည်။

မကြညေန်ူး၏ စိတကြို နားလညလြှပြီထငန်သေော ဘုန်းသုတမှာ ဘယလြိုနားလညရြမှန်းမသိ ဖြစ်နသည်ေ။ အခုတော့ တဈယောကတ်ဈကြောင်းစီ ဖြစ်နရသေည်။ စာသငန်ရတောတောင် စိတကြ မဖြောင့ခြငွြ။ ဒီအခွိနဆြို သူမ ဘာလုပန်လေောကသ်ည် ဆိုသည့စြိတကြ ဘုန်းသုတကို ဒုကျခပေးနသည်ေ။ အခစွသ်ည် ဒုကျခဖြစ်တတသ်ညလြား။

……………………………………………………

❤️အခန်း ( ၃ )❤️

အခုတလော ခစွမြှတန်ိုးဇောတ်ဈယောကြ ဘုန်းသုတကို သိပမြကပတ်ော့ပြန်။ အရငကြ ဝေးလကေောင်းလဟေု သဘောထားခဲ့မိသောလြည်း အခုတော့ ဘုန်းသုတကိုယတ်ိုင် မှတန်ိုးဇောကြို လိုကရြှာနရသေည်။ အတန်းထဲတွင် တွေးနေ၊ ငေးနေ မိသောကြောင့ြ စာမလိုကန်ိုငပြေ။ အထကတ်န်းကြောင်းသားဘဝတုန်းက စာတောခြဲ့သော သုတတဈယောကြ သူ့လောကမြတောသ်ော မှတန်ိုးဇောထြံတွင် ပြနသ်ငန်ရသေည်။ မကြညေန်ူးဆီကိုလည်း ပုံမှနမြရောကဖြစ်တော့။ အခွိနရြရင် ရသလိုတော့ သှားဖြစ်နသည်ေ။ မှတန်ိုးဇောန်ှင့တ်ော့ အရငကြထကြ ပိုပြီးရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ မှတန်ိုးဇောန်ှင့ြ ပတသ်ကမြိလိမ့မြယလြို့ ဘုန်းသုတ ထငမြှတမြထားခဲ့။ တကယတ်ော့ ကံကြမျမာက သူ့အတွကြ အားလုံးစီစဉပြှီးသား ရှိထား ဟနတ်ူပါသည်။ မကြညေန်ူးနှင့ပြတသ်ကြ၍ အသည်းကြဲရလိမ့မြယလြို့ ဘယတ်ုန်းကမှ စိတမြကူးမိခဲ့သော သုတ အတွကြ ကြမျမာဆိုးက ဝငရြောကလြာခဲ့သည်။

“ဟဲ့… သုတ၊ နင့ရြဲ့မကြညေန်ူးကို ဘဲတဈပြနေဲ့ တွေ့လိုကတ်ယ်”

ပြောလာသူက ခစွမြှတန်ိုးဇောြ ဖြစ်နခွင်ေးကြောင့ြ သူ မယုံခဲ့။ မှတန်ိုးဇောမြှမဟုတ်၊ တခွားသူတဈယောကယ်ောကြ ဖြစ်နခေဲ့လွှငလြည်း သူ.. ယုံကြညဖြစ်လိမ့မြညမြထငပြါ။

“သူငယခြငွြးဖြစ်မှာပါ”

ခပလြှယလြှယပြှောလိုကတ်ဲ့ သူ့စကားကို မှတန်ိုးဇောကြ သိပကြွနပေပြုံမရ။

“ဘဲကြီးက သူ့ထကအြသကကြှီးမယ့ပြုံဟ”

ထပပြှောလာသော မှတန်ိုးဇောကြို သူ ဘာမှတုန့်ပြနပြှောဆိုမနတေော့ဘဲ စာကိုသာ ကုန်းကကြန်လေိုကသ်ည်။ သူ့ဘကကြ တုန့်ပြနမြှုမရှိသောကြောင့ြ မှတန်ိုးဇောလြည်း စာဘဲလုပန်လေိုကရြသည်။ ဒါတောင် တဈခွန်းတော့ မကြားတကြား ပြောလိုကသ်ေးသည်။

“ငါက..စတနောနဲ့လည်း ပြောရသေးတယ်”

ခစွမြှတန်ိုးဇောအြနနှငေ့ြ အမှနတ်ကယ် စတနောနှင့ြ လာပြောတာ ဖြစ်နိုငပြါသည်။ သို့သောလြည်း မကြညေန်ူးကို ယုံကြညမြိသောကြောင့ြ သူမစကားကို မဖြစ်နိုငဘြူးလို့ တထဈခွ ယူဆလိုကမြိတာဖြစ်သည်။

“ကြေးဇူးတငပြါတယဟြာ”

သုတ အမှနပြင် ကြေးဇူးတငကြှောင်း ပြောလိုကမြိတာ ဖြစ်ပါသည်။ မှတန်ိုး သူ့အပေါကြောင်းသညဆြိုတာကို သိနသေောကြောင့ြ လုပဇြာတလြာခင်းနတော မဖြစ်နိုငဘြူးလို့ သူ ယူဆမိသောကြောင့ပြင်။ သူမ အထငမြှားနခွင်ေးသာ ဖြစ်နိုငသ်ညဟြု သူ ယုံကြညသ်ည်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့စတနောကိုတော့ ကြေးဇူးတငရြမညမြဟုတလြား။

နောကတ်ဈယောကြ လာပြောတာကတော့ တဈမှို့ထဲသား တရုတလြေး ဖြစ်နသည်ေ။ ဒီကောငကြ ရနကြုနတ်ှင် ဆှမွေိုးများရှိသောကြောင့ြ သုတတို့နဲ့ သိပမြတွဲဖြစ်သောလြည်း တဈမှို့ထဲသားဟူသော သံယောဇဉတ်ော့ရှိသည်။ ကြောင်းမှာ တတွဲတွဲမရှိလှသောလြည်း ရနဖြနရြနခြါဆိုသလို သုတတို့နှင့ြ လာရောတတသ်ည်။ ဒီကောငကြလည်း မကြညေန်ူးကို လူတဈယောကန်ှင့ြ တွေ့လိုကသ်ညဟြု ဆိုလာတော့ သုတ ရငထြိတသ်ှားခဲ့ရသည်။ ဒီကောငပြှောတာက ပိုတိကသွည်။ ရုပရြှငရြုံထဲမှနေ၍ နှစ်ယောကအြတူ ထွကလြာကြခွင်း ဖြစ်သညတ်ဲ့။ ထို သူက မကြညေန်ူးကို ပခုံးတောင် ဖကထြားလိုကသ်ေးသညဆြိုဘဲ။ ပိုပြီးသချောအောင် သူသှားနှုတဆြကလြိုကတ်ော့ မကြညေန်ူးက သူ့ကို ထိုသူနဲ့တောင် မိတဆြကပြေးလိုကပြါသေးသတဲ့။

ကြားရသော သတင်းကြောင့ြ သုတတဈယောကြ သူ့ရငထြဲတွင် ဆို့တကလြာရသည်။ မရောကဖြစ်တဲ့ ဆယ့လြေးငါးရကအြတွင်း သူမ ဒီလိုပြောင်းလဲသှားတယဆြိုတာကို သူ မယုံမရဲဖြစ်မိ၏။ သူ ရောကရြောကသ်ှားတတသ်ည် ဆိုတာကလည်း တဈပတတ်ဈခါလောကသ်ာဆိုတော့ ဘယတ်ုန်းထဲက သူမ ပြောင်းလဲနခေဲ့သညမြသိ။ သူ.. သူမကို ခစွန်သညေဆြိုတာကို နှုတဖြွားမှ ဖြင့ဟြမပြောသောလြည်း သူမ သိနလေိမ့မြညလြို့ သူ ယူဆထားခဲ့သည်။ သူမကလည်း သူ့ကို ပြနခြစွလြိမ့မြညလြို့ ယုံကြညန်ခေဲ့သည်။

အခုတော့ ထငမြှတမြထားတာတွေ ဖြစ်လာသည်။ လူက တဈကိုယလြုံး ပူထူနသည်ေ။ ကြားရသည့သ်တင်းများကို မယုံချင်သ်ောလြည်း ပြောသူက သချောပေါကလြာပြောနခွင်ေး ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ တရုတလြေးအနနှငေ့ြ သူ့ကို လုပကြှံပြောဆိုစရာ အကြောင်းမရှိသောကြောင့ြ ယုံရမလို ဖြစ်နသည်ေ။ မကြညေန်ူးနှင့ြ တွေ့ရရငတ်ော့ ဘာဆိုတာ သဲသဲကြဲကြဲ သိရလိမ့မြည်။ မကြညေန်ူးကိုယတ်ိုငကြ ဟုတသ်ညလြို့ ဆိုလာပါလွှင် သူ…. ခံနိုငရြညရြှိနိုငပြါမညလြား။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် မကြညေန်ူးနဲ့တော့ တွေ့ရမှဖြစ်မည်။

စဉြးစားမနတေော့ဘဲ မကြညေန်ူးရှိရာ ကြနပြွူတာ တကျကသိုလသ်ို့ ထထွကလြာလိုကြ၏။ ခါတိုင်းလို ခွှတောရေးလုပပြှီး ဘတ်(ဈ)ကား တိုးစီးမနနေိုငတ်ော့….။ တကျကစီတဈစီး ငှားစီးလာလိုကသ်ည်။ ဒါတောင် တကျကစီဆရာက မောင်းတာနှေးလှန်းသညလြို့ ထငမြိ၏။ အရေးထဲကြမှ လမ်းတွကလေည်း ပိတန်ပြနေသ်ည်။ ဖြစ်နိုငမြညဆြိုပါလွှင် ဒီနရောမှနေ၍ ခကြခြှင်းကိုယပြွောကသ်ှားပြီး မကြညေန်ူးရှေ့တွင် ဘှားကနဲ ခကြခြှင်းသှားပေါလြိုကခြငွသ်ည်။

“ဟုတတ်ယ်… သူ့နာမညကြ ကိုညီတဲ့…။ နငဘြာသိချင်သ်ေးလဲ သုတ”

မကြညေန်ူးစကားသံက ဒီမွှလောကြ နားခါးစလေိမ့မြယလြို့ ထငမြထားမိခဲ့ဖူးခွေ။ သူ သှေးဆူနသလေောကြ မကြညေန်ူးက သှေးအေးလှန်းလှသည်။ သူ့အနနှငေ့ြ မမွှောလြင့ဘြဲ ရငဆြိုငန်ရပေမယ်ေ မကြညေန်ူးကတော့ ဒီလိုဖြစ်လာနိုငသ်ညဆြိုတာကို ကြိုတငမြွှောလြင့ထြားခဲ့ပုံရသည်။

“အခစွဆြိုတာကို ဖနတ်ီးယူလို့ရမယဆြိုရငတ်ော့ ငါ့ရဲ့ရှေးခယွမြှုဟာ နငဘြဲဖြစ်မှာပါ…။ နငင်ါ့ကို ခစွန်တယေဆြိုတာကို ဟိုးအရငထြဲက ငါသိပါတယဟြာ…။ ဒါပမယေ့ြ ငါ.. နင့ကြို ခစွသ်ူတဈယောကလြို ခစွလြို့မရခဲ့ဘူးဟ….။ ငါ့ကြောင့ြ နင် စိတဆြင်းရဲရမှာကိုလည်း ငါမမှငခြငွဘြူး….။ အခုတော့ ငါ့မှာ ခစွရြမယ့သ်ူ ရှိလာပြီလေ…။ ငါရငမြဆိုငခြငွတ်ဲ့ အခွအနေတွကေေို ရငဆြိုငရြဖို့ ဖြစ်လာမယဆြိုတာ ငါကြိုတငတ်ှေးထားပြီးသားပါ”

မကြညေန်ူးပြောနသေော စကားလုံးများကို သူ သဲကြဲစွာ မကြားမိတော့။ ရငဘြတတ်ှေ အောင့တ်ကလြာသည်။ ဒေါသဖြစ်နမေိသော စိတမြွားက ဝမ်းနည်းခွင်းဘကသ်ို့ ပြောင်းလဲကုနကြှသညထြင်၏။ မကြဝြန်းမှ ရဈဝဲတကလြာသော မကြရြညစြများကို စီးကမွလာစရန်ေ မကြတ်ောငကြို ပုတခြတလြိုကမြိသည်။ မကြရြညကြရွမညဆြိုရငတ်ောငမြှ သူမရှေ့တွင် မဖြစ်ချင်ပြါ။ ဘဝမှာ တဈခါသာ လင်းလကဖြူးသော ကြယစြငလြေးက ကြှကသွှေားခဲ့ရလပြေီ။

မကြညေန်ူးရှေ့ကနေ ဘယလြိုထွကပြှေး လှတမြှောကခြဲ့ရသညဆြိုတာလည်း ကိုယ့ကြိုယကြို မသိတော့။ ပြညလြမ်းမတဈလွှောကြ မရပမြနား လွှောကန်မေိသည်။ ခွထေောကတ်ှေ ထုံကငွလြေးပငလြာသညအြထိ… ဘယဆြီကိုမှန်း မသိ၊ ရညရြှယခြကြမြဲ့စွာ ခွေဦးတည့ရြာဆိုသလို လွှောကန်မေိခွင်းဖြစ်၏။

မကြညေန်ူးအနနှငေ့လြည်း သူမရှေ့မှ ခေါင်းငိုကစြိုကခြကြာ ထွကခြှာသှားသော သူငယခြငွြးလေးကို လိုကကြှည့ပြှီး စိတမြကောင်း ဖြစ်နမေိပါသည်။ သူမအနနှငေ့ြ သုတကို ဒီလိုမွိုး စိတထြိခိုကမြှု မဖြစ်စချင်ေပြါ။ ခစွသ်ူတဈယောကလြို ရငမြခုနန်ိုငသ်ောလြည်း သာမာနသ်ူငယခြငွြးတဈယောကထြကပျိုသော ခံစားခကြမြွိုးနှင့တ်ော့ ရင်းနှီးကြှမ်းဝငမြှုရှိပါသည်။ ဘုန်းသုတကိုကြည့်ရြတာ စိတန်ှင့ကြိုယ် ကပပြုံမရသောကြောင့ြ သူမ စိတမြခနွိုင် ဖြစ်နရသေည်။ ကိုယ့ရြပကြိုယ့ရြှာမှာဆို မထောင်းတာလှသောလြည်း ရနကြုနလြိုနရောမွိုးမှာ ဖြစ်နသေောကြောင့ြ စိတပြူမိသည်။ အမှနအြတိုင်းဝနခြံရမညဆြိုပါလွှင် တခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက မိမိကြောင့ဆြိုတာမွိုး ဖြစ်လာမညကြို မလိုလားတာလည်း ပါပါသည်။

သူမ၏ခစွသ်ူဖြစ်သော ကိုညီ့ကို ဖြင့ပြှောလိုကပြှီး အနောကကြနေ လိုကကြှည့ဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ကိုညီရောကလြာတော့ ကိုညီ့ကားနဲ့ဘဲ ဆေးကြောင်းဖကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ မှနေီကုန်းရောကခြါနီးတော့ ပြညလြမ်းဘေးတွင် ခေါင်းငိုကစြိုကခြကြာ လမ်းလွှောကန်သေော ဘုန်းသုတကို တွေ့လိုကရြသည်။ ကားပေါကြ ပြေးဆင်းပြီး ကားပေါသ်ို့ ဆှဲခေါလြိုကခြငွသ်ောလြည်း အခွအနေကေ ပိုဆိုးသှားမှာစိုးသောကြောင့ြ မခေါဖြစ်ခဲ့။ ကိုညီနှင့ြ သုတကို လောလောဆယ် ဆုံပေးရန် မသင့တ်ောသ်ေးဟု မကြညေန်ူး ယူဆသည်။

ဘယလြိုလုပရြမည် မသိတော့သောကြောင့ြ ခစွရြသူကိုဘဲ အားကိုးတကြီး တိုငပြငဖြစ်၏။ ကိုညီက နားလညမြှုရှိ၍ တောပြါသေးသည်။ ကားမောင်းနရင်ေးမှ သူမ၏အပူကို မွှကူစဉြးစားပေးရှာသည်။ မှနေီကုန်းမီးပျိုင့ကြိုကြောတ်ော့ သကောင့သ်ားက စမ်းချောင်းလမ်းဘကြ ကြေ့ဝငသ်ှားသည်။ သူမတို့ကားက စမ်းချောင်းလမ်းသို့ ခွိုးဝငလြို့မရသောကြောင့ြ သူမ ကားပေါကြဆင်းပြီး ကိုညီ့ကို စီးတီးမတဖြကမြှ ကြေ့ပြီး ဝငလြာခိုင်းရသည်။ သူမ လိုကခြွောင်းနကြေောင်းကိုလည်း သုတ မသိစချင်ေသ်ောကြောင့ြ နောကဖြကြ ခပလြှမ်းလှမ်းကနေ မကြခြှမပြေတအြောင် လိုကန်ရသေည်။ လမ်းထဲ နည်းနည်းဝငမြိတော့ အရကဆြိုငတ်ဈဆိုငထြဲသို့ ဝငသ်ှားတာ တွေ့လိုကရြသည်။

ကိုညီ ကားနှင့ထြှကလြာမည့လြမ်းကို မရောကသ်ေးတာကြောင့ြ သုတ မမှငအြောင် လမ်းတဈဖကခြှမ်းမှနေ၍ ကိုညီရှိရာသို့ သှားလိုကရြသည်။ သူမ အနနှငေ့ြ ဘာလုပရြမညဆြိုတာကို မဆုံးဖြတတ်တတ်ော့။ ကိုယင်ှင်းပယလြိုကလြို့ အသည်းကြဲပြီး ထငရြာလွှောကလြုပန်သေော ယောကြြားတဈယောကကြို ခစွသ်ူအား အကူအညီတောင်းပြီး လိုကလြံချောင်းကြည့်န်သညေဆြိုကတည်းက အလုပကြမဟုတတ်ော့။ သဘောကောင်းလှန်းလှသော ခစွသ်ူကို အားနားသလို ငယသ်ူငယခြငွြးလေး ဖြစ်ချင်သ်လို ဖြစ်ပကြန်မညေ့အြရေးကိုလည်း ဒီအတိုင်း ပစ်မထားနိုငပြှနပြါ။

သုတ ဆိုငထြဲဝငပြှီး Grand တဈပြား မှာလိုကသ်ည်။ စားပြဲထိုးလေးက ဘာအမှည်းစားမလဲ ဆိုသောကြောင့ြ ခပလြှယလြှယန်ှင့ြ မှနမြှနရြနိုငသ်ော ကြကြဥမှှကြေောတ်ဈပြဲ မှာလိုကသ်ည်။ အရကကြို ဖနခြှကထြဲထည့ပြှီး မော့ခလွိုကတ်ော့ လညခြွောင်းထဲသို့ ပူလောငစြှာ စီးဝငသ်ှားကြ၏။ သောကလြေ့သောကထြ မရှိသောကြောင့ြ သီးသလို ဖြစ်သှားသေးသည်။ စားပြဲထိုးကောငလြေးက ကြကြဥမှှကြေောလြာခရွင်း သူ ဖြစ်နပေုံကို မှငသ်ှားသောကြောင့ြ ရသန်ေ့၊ ရခေဲ ယူမလားဆိုသဖြင့ြ မှာလိုကသ်ည်။ အရကကြို သောကခြငွလြို့မဟုတလြှသောလြည်း ငယစြဉကြတည်းက ပုံသနည်ေးတဈခုလို သိမှတခြဲ့ရသော အသည်းကြဲ၊ အရကသ်ောကြ ဆိုသည့ြ ဖောမြှူလာအတိုင်း အရကဆြိုငရြှိရာသို့ ဝငလြာမိခွင်းသာ ဖြစ်သည်။

စားပြဲထိုးလေး လာခပြေးသည့ြ ရသန်ေ့ပုလင်းကို ဖောကြ၍ အရကခြှကထြဲသို့ ရောလိုကပြှီး ရသန်ေ့ရခေဲနှစ်တုံးကို ဖနခြှကထြဲထည့ကြာ ထပမြော့လိုကသ်ည်။ စောစောကလို အဝငမြကြမ်းတော့သောလြည်း သူနှစ်သကသ်ော အရသာမွိုးတော့ မဟုတတ်ာ သချောသှားသည်။ အရကပြုလင်းကို ဘေးသို့တွန်းပို့လိုကပြှီး ကြကြဥမှှကြေောတ်ဈဇွန်း ခပစြားလိုကသ်ည်။ အရကသ်ောကရြတာ အဆငမြပြသေောကြောင့ြ ဘီယာပြောင်းသောကကြှည့မြယလြို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး မှနမြာတဈလုံး မှာလိုကသ်ည်။ ဘီယာခပအြေးအေးကို မော့ရသညကြ သိပတ်ော့မဆိုးလှ။ သောကလြို့ဖြစ်သေးသည်။ အရကကြတော့ အရသာကို မကြိုကလြှ။ အရကပြုလင်းကို အသာဘေးပို့ပြီး ဘီယာစုပရြင်း အသည်းကြဲရသည့ြ အရသာကို ပြနလြညခြံစားနမေိသည်။

ပတဝြန်းကငွကြိုကြည့်လြိုကတ်ော့ စောသေးသညမြို့ တခွားဝိုင်းတွေ သိပမြရှိလှ။ ဒီဆိုင်၏ ဖောကသ်ညဖြစ်ပုံရသော ဝိုင်းတဈဝိုင်းတော့ ရှိနသည်ေ။ ထိုလူများကို အကဲခတကြှည့လြိုကတ်ော့ အရကလြေး တဈငုံလောကသ်ောကလြိုကြ စကားလေးပြောလိုကြ၊ ဆေးလိပလြေးဖြာလိုကြ လုပန်ကြသေည်။ သူလည်း ဆေးလိပသ်ောကကြှည့ခြငွလြာသည်။ ဆေးလိပတ်ဈပြဲလို့ မှာလိုကတ်ော့ Red Ruby သုံးလိပ် လာခသွည်။ မီးခွဈတောင်းလိုကပြှီး စီးကရကကြို ဟနပြါပါ ရှိုကဖြှာလိုကသ်ောအခါ တဟှတဟြှတန်ှင့ြ သီးသှားရ၏။

မကြညေန်ူးအနနှငေ့ြ ဘုန်းသုတကို ဒီလောကထြိ ဂရုစိုကန်ဖေို့မသင့ြ။ အထူးသဖြင့ြ သူမ၏ခစွသ်ူ အသဈစကစြကလြေးသာရှိသေးသော ကိုညီ့ရှေ့တွင် ဒီလိုလုပန်ဖေို့မသင့ပြေ။ သို့ပမယေ့ြ ဘာမှမတတန်ိုငခြွေ။ လောလောဆယ် သုတကို ကူညီနိုငမြည့သ်ူဆိုလို့ သူမသာရှိသည်။ သူမကို ကူညီမည့သ်ူဆို၍လည်း ကိုညီတဈယောကကြိုသာ စဉြးစားလို့ရသောကြောင့ြ အကူအညီတောင်းခဲ့မိခွင်းဖြစ်၏။ ခစွရြသူမို့ အားကိုးမိတာလည်း ဖြစ်ပါသည်။

သုတဆိုတဲ့ကောငကြ အရကဆြိုငထြဲ ဝငထြိုငန်တောဆိုတော့ သူမအနနှငေ့ြ ဘာလုပရြမယမြှန်းမသိတော့။ ကိုညီ့ကိုတိုငပြငတ်ော့ သုတသူငယခြငွြး တဈယောကယ်ောကန်ဲ့ ဆုံပေးလိုကရြငကြောင်းမယလြို့ ပြောသည်။ ဟုတတ်ော့ဟုတပြါသည်။ တဈယောကထြဲ ဖြစ်ချင်သ်လို ဖြစ်နမှောထကစြာရင် ထိန်းကူဖေးမမည့ြ သူငယခြငွြးတဈယောကြ ရှိနသညေကြ ပိုကောင်းနိုငသ်ညမြဟုတလြား။

မကြညေန်ူး စဉြးစားကြည့်သ်ောအခါ တမှို့ထဲသားဖြစ်သော တရုတလြေး နဝင်ေးလှငကြိုဘဲ စဉြးစားလို့ရသည်။ သုတကို တဈယောကထြဲ ထားပစ်ခဲ့ဖို့ကလည်း စိတမြခနွိုင် ဖြစ်နမေိသည်။ သူမ ဖြစ်နပေုံကိုကြည့်ြ၍ ကိုညီလည်း နည်းနည်းမကြန်ှာပကြခြငွလြာသည်။ နောကဆြုံးတော့ ကိုညီ့သဘောအတိုင်း သုတသူငယခြငွြးတဈယောကယ်ောကကြို တွေ့လိုတွေ့ငှား ဆေးကြောင်းဘကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လိုကရြသည်။ ဘုန်းသုတဆိုသည့ြ အကောငကြိုတော့ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် ပစ်ထားခဲ့လိုကရြ၏။

သုတ အိပယ်ာကနိုးတော့ ဟိုတယအြခန်းတဈခုထဲတွင် ရောကန်တော တွေ့ရသည်။ အိပယ်ာကနိုးနိုး ခွင်း ပထမဆုံး သတိရလိုကမြိသူမှာ မကြညေန်ူးဘဲ ဖြစ်ပါသည်။ မနေ့က အဖြစ်အပကြမြွားကို ပြနစြဉြးစားကြည့်မြိ၏။ သူ အသည်းကြဲသည်။ ခံစားနရတောတွကေို မေ့ဖြောကန်ိုငဖြို့ အရကသ်ောကဖြစ်သည်။ အရကြ၏ အရသာကို ပြနသ်တိရလိုကမြိသောကြောင့ြ လူက ပျို့အနခြငွသ်လိုပင် ဖြစ်သှားရ၏။ သူ ဘီယာမှာသောကတ်ာ မှတမြိသည်။ ဘီယာသုံးလုံးကုနတ်ော့ သူ ကြှဲရိုင်းတဈဗူးမှာသည်။ စဉြးစားနရင်ေး ခေါင်းထဲမှ တဆဈဆဈကိုကလြာသောကြောင့ြ မီနီဘားကိုဖြင့ပြှီး ရသန်ေ့တဈဗူး ဖောကသ်ောကလြိုကရြ၏။

သူ… သူ အရကကြို အခွိုရညန်ှင့ရြောပြီး သောကဖြစ်တာကို သတိရသှားသည်။ အရကတ်ဈပြားလုံး ကုနသ်ှားသလား…. မမှတမြိတော့ပြန်။ ဒီဟိုတယကြို ဘယလြိုရောကလြာတာလဲ… သူ စဉြးစားသောလြည်း မမှတမြိ။ သူ နောကဆြုံးမှတမြိတာက အခွိုရညန်ှင့ရြော၍ သူ အရကသ်ောကန်သည်ေ။ သူ မူးလာ၏။ သူ့မှငကြှင်းများက ခွာခွာလညန်သည်ေ။ ထို့ထကပျိုပြီး သူ စဉြးစားလို့ မရတော့ခွေ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယတ်ော့ သူ အဆောငကြို ပြနရြလိမ့မြည်။

အိပကြပကြိုစမ်းမိတော့ ပိုကဆြံက နှစ်ထောငကြွောလြောကသ်ာ ရှိတော့သည်။ ရအရေငခြွိုးလိုကခြငွသ်ောကြောင့ြ အဝတအြစားများ ခွှတပြဈလိုကပြှီး ရချိုးခန်းထဲသို့ ဝငလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ဟိုတယကြိဈစကို ဘယလြိုရှင်းရမလဲဆိုတာ ခေါင်းပူလာသော ကြောင့ဖြစ်၏။ ရချိုးရင်း ဘယလြိုလုပရြမလဲ အကြကရြှှေ့နမေိသည်။ မတတန်ိုငသ်ည့အြဆုံး နဝင်ေးလှငကြိုဘဲ အပူကပရြလိမ့မြည်။ ဒီကောငကြ ရနကြုနမြှာ ဆှမွေိုးတွနေဲ့နတောဆိုတော့ အလှယတ်ကူ ဆကသ်ှယလြို့ရနိုငတ်ာ ဒီကောငဘြဲရှိသည်။ အခုရောကန်သညေ့ြ ဟိုတယကြ ဘယမြှာဆိုတာကိုလည်း သိအောငလြုပရြလိမ့ြဦးမည်။ ဒါက ပြူနာမရှိလှ။ ပိုကဆြံရှင်းဖို့က အဓိကပြူနာဖြစ်နသည်ေ။

ရပန်ေးအောကမြှာ ရချိုးနရင်ေးနဲ့ ဇောခွှေးများပြံ လာရသည်။ သရညေကြို ရှောငန်ိုငသ်မွှ ရှောငမြညဟြု ဆုံးဖြတလြိုကမြိ၏။ ရချိုးခန်းက ပြနထြှကတ်ော့ အဝတမြွား ပြနကြောကဝြတရြင်း ကုတငပြေါမြှ မိန်းမသုံး ကလဈလေးတဈချောင်းကို အမှတမြထင် မှငလြိုကမြိ၏။ အရငလြူတွေ ကနွန်ခေဲ့တာ ဖြစ်မှာပါလဆေိုပြီး ကောကကြိုငကြှည့မြိရာမှ အနီးရှိ စားပြဲခုံပေါသ်ို့ ပစ်တငလြိုကမြိသည်။ နောကတ်ော့ အခန်းတံခါးပိတ်၍ ဓါတလြှကေားရှိရာသို့ သှားလိုကပြှီး ရီဆကြ(ပ်)ရှငရြှိရာ အောကထြပသ်ို့ ဆင်းခဲ့လိုကသ်ည်။

ရီဆကြ(ပ်)ရှငရြောကတ်ော့ ကောငလြေးတွဖြစ်ေနလေို့ တောသ်ေးသည်။ ကောငမြလေးများဆိုပါက ဘယလြိုမကြန်ှာမွိုးနှင့ြ ဖြရှင်ေးရမညမြသိ။ အခန်းသော့ကို လှမ်းပေးလိုကရြင်း

“အဈကို… ကြှနတ်ောြ ဖုန်းတကော(လ်)လောကြ ဆကလြို့ရမလား”

ဆိုတော့ အဆငပြှစွောဘဲ ဆကခြှင့ရြသည်။ ပိုကဆြံအိတထြဲက ဖုန်းစာအုပလြေးထဲတွင် ရေးမှတထြားသော တရုတလြေးအမွိုး၏ အိမဖြုန်းကို ဆကလြိုကရြသည်။ ကံကောင်းထောကမြစွာနှင့ြ တရုတလြေးက အိမမြှာရှိနသေောကြောင့ြ အကြိုးအကြောင်းပြောပြပြီး ပိုကဆြံလာပို့ခိုင်းရသည်။ သူ အခုရောကန်တောက @@@@ ဟိုတယဖြစ်သောကြောင့ြ တရုတလြေးနသေော လသာနှင့ဆြို သိပမြဝေးလှဟု ဆိုရပမည်ေ။

သူဖုန်း ပြောနစဉြေ ရီဆကြ(ပ်)ရှငကြ ကောငလြေးက ကြကကြှည့ကြှကကြှည့ြ လုပန်သည်ေ။ သူ့အကြံက ဖုန်းဆကရြင်း ရီဆကြ(ပ်)ရှငကြို မပြောဘဲ သိသှားစလေိုခွင်းပင်။ သူ့အကြံအောငသ်ညဟြု ဆိုရမည်။ သူ ဖုန်းခလွိုကသ်ောအခါ ရီဆပ်(ပ်)ရှငမြှ တဈယောကကြ

“အဈကို… အခန်းဖိုးက ရှင်းပြီးသှားပြီခငဗြွ၊ အဈကို မီနီဘားထဲက ယူထားသေးတာရှိရငတ်ော့ အဲဒီဟာဖိုးဘဲ ရှင်းရတော့မှာပါ”

သူ ကြောငသ်ှားသည်။ သူ့မှာ ပိုကဆြံဒီလောကမြပါဘူးဆိုတာကို မှတမြိနသေောကြောင့ဖြစ်သည်။ ဘယလြိုနည်းနဲ့ ဟိုတယဖြိုးကို သူ ရှင်းခဲ့တာလဲ။

“ဗွာ….ဘယသ်ူရှင်းတာလဲဗွ”

သူ အူကြောငကြှောငန်ှင့ြ ပြနမြေးလိုကမြိသည်။

“အဈကိုနဲ့ အတူလာတဲ့ အဈမ ရှင်းသှားတာပါခငဗြွ။ တကယလြို့ ခကြအြောကလြုပခြွိနအြထိ အဈကိုမနိုးရင် ကြှနတ်ောတ်ို့ကို နှိုးလိုကဖြို့လည်း မှာသှားပါသေးတယ်”

သူက မိန်းကလေးတဈယောကန်ဲ့အတူ ဒီဟိုတယကြို ရောကလြာခဲ့တာဆိုပါလား။ အခန်းခကိုတောင် ထိုမိန်းကလေးက ရှင်းပေးသှားသေးသညတ်ဲ့။ သူ ဘယလြိုဘဲ စဉြးစားစဉြးစား မမှတမြိ။ မနေ့ညက ဘာတွဖြစ်ေခဲ့ပါသလဲ။

“တဆိတလြောကခြငဗြွာ…. စိတတ်ော့မရှိပါနဲ့။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ဘယလြိုပုံစံမွိုးလဲဆိုတာ ကြှနတ်ော့ကြို ပြောပြနိုငမြလားခငဗြွ”

သူ့မေးခွန်းကြောင့ြ ဟိုတယဝြနထြမ်းက အူကြောငကြှောငကြောငတ်ဈယောကဟြု ထငသ်ှားပုံရသည်။ ဒါက အရေးမကြီး။ ဘယသ်ူလဲဆိုတာကို သိရဖို့က အရေးကြီးသည်။

“ခွင့လြှှတပြါ ခငဗြွာ။ အဲ့ဒီအဈမက အဈကိုနိုးလာလို့ အခုလိုမေးလာခဲ့ရင် ဘာမှပြနမြဖြဖေို့ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကို ဂတိတောင်းသှားပါတယ် ခငဗြွာ”

လဲသလေိုကကြှာဟု စိတထြဲတွင် အောဟြဈဆဲရေးလိုကမြိသည်။ နှုတဖြွားကတော့…

“ကြေးဇူးပြုပြီး ဖြစ်နိုငရြင် ပြောပြပေးပါလားဗွာ၊ ကြှနတ်ော့အြတွကြ အရေးကြီးလို့ပါ”

ပြောရင်းနဲ့ ခုနက ရချိုးပြီးထွကလြာစဉြ တွေ့ခဲ့ရသော ကလဈလေးတဈချောင်းကို သတိရလိုကသ်ည်။

“မဖြစ်လို့ပါခငဗြွ။ ကြှနတ်ောလြည်း ဂတိပေးလိုကမြိလို့ပါ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ အခကအြခဲကို အဈကိုလည်း နားလညလြိမ့မြယထြငပြါတယ် ခငဗြွာ”

ဒီဘဲတွပေုံစံက ရိုကစြဈလို့တောင် ပြောမယ့ပြုံမရသောကြောင့ြ ဆကမြေးမနတေော့။ ခုနတွေ့ခဲ့ရသော ကလဈလေးကိုတော့ ရအောငယ်ူသှားရလိမ့မြည်။

“ဟာ… အခုမှသတိရတယ်…။ ကြှနတ်ောြ အခန်းထဲမှာ ပစ်စည်းတဈခု မေ့ကနွန်ခေဲ့တာ ပြနသ်ှားယူလို့ရမလားဗွ”

“အခန်းကို ကြှနတ်ောတ်ို့ဝနထြမ်းတွေ ခကြအြောကလြုပပြှီး ဆားဗဈ ဝငန်ပေါတယခြငဗြွာ။ ပစ်စည်းက အရေးမကြီးဘူးဆိုရင် ဝနထြမ်းကို ယူလာခဲ့ခိုင်းလိုကပြါ့မယခြငဗြွ”

“ကြှနတ်ောကြိုယတ်ိုင် သှားယူလို့ မရဘူးလားဗွ”

ဝနထြမ်းက သူ့ကို တောတ်ောအြရဈရှညတ်ဲ့ အူကြောငကြှောငကြောငဟြုထငကြာ စိတမြကြညမြလင် ဖြစ်သှားပုံရသည်။ ခကြအြောကလြုပကြာ ရှမ်းဆားဗဈ ဝငန်ကြသေော ဝနထြမ်းများထံသို့ ဖုန်းလှမ်းဆကပြှီး ထွကမြသှားကြသေးရန် မှာကြားပြီး သူကိုယတ်ိုင် အခန်းသို့လိုကပျို့သည်။ အခန်းထဲပြနရြောကတ်ော့ သူထားခဲ့သော ခုံလေးပေါမြှာဘဲ ကလဈလေးတဈချောင်းကို တွေ့လိုကရြ၏။ ကလဈလေးကို ကောကယ်ူလိုကပြှီး အိတကြပထြဲထည့ြ လိုကခြွိနတ်ှင် ဝနထြမ်းများ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ြ၍ ပြုံးစိစိလုပန်ကြတောကို မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကရြသေးသည်။ ကိုယ့အြကြောင်းနှင့ကြိုယမြို့ ဘယသ်ူ့ကိုမှ အပြဈမဆိုချင်တ်ော့။

အောကပြှနရြောကတ်ော့ အိပယ်ာနိုးမှ ဖောကသ်ောကလြိုကမြိသည့ြ ရသန်ေ့တဈဗူးဖိုး ရှင်းပေးလိုကပြှီး ဟောတ်ယရြှေ့သို့ထွကကြာ တရုတလြေး ရောကအြလာကို စောင့န်လေိုကသ်ည်။ တရုတလြေးရောကလြာပါက အဆောငသ်ို့ လိုကပျို့ခိုင်းရမည်။ ဒီနေ့တော့ ကြောင်းမတကတ်ော့ဟု ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ကြောင်းသှားတကပြါကလည်း ဘာစာမှ စိတဝြငစြားလို့မရဘဲ ကိုယ့ဒြုကျခကိုယရြှာသလိုဖြစ်နမှော သိနသေောကြောင့ဖြစ်၏။

…………………………………………………………

❤️အခန်း ( ၄ )❤️

သူမအတွကြ ဒီအဖြစ်အပကြကြှီးတဈခုလုံးကို အစကနေ ပြနစြလိုကခြငွသ်ည်။ ဒီလိုအခွအနေမွေိုး ဖြစ်လာမယဆြိုတာကို ကြိုသိခဲ့ပါလွှင် ဘုန်းသုတဆိုသည့ကြောငကြို ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် ပစ်ထားလိုကမြိလိမ့မြည်။ ခကတ်ာက သူမကိုယတ်ိုငကြ ပြတသ်ားမှုမရှိစွာ တွဝခေေဲ့မိခွင်းပင်။

တွဝနေခေေဲ့မိခွင်းရဲ့ရလာဒကြ သူမ၏အပျိုစငဘြဝလေး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အရာရာသည် စနဈတကြ ဖြစ်ပကြရြနအြတွကြ ကြမျမာဇာတဆြရာက ကြိုတငဖြနတ်ီးခဲ့လသညေလြား။ အမှောငမြိုကဆြုံးသော ပေးဆပလြိုကရြခွင်းအတွကြ တိတဆြိတန်ှုတပြိတန်လေိုကရြန် သူမ… ဘာကြောင့ြ ကြိုးစားမိခဲ့ပါသနည်း။ အဖြကေ အဆငသ်င့ရြှိနခေဲ့ပြီးသား ဖြစ်သောလြည်း ကိုယ့ကြိုယကြို သချောအောငမြသိခွေ။

အဲဒီ့နေ့ညနကေ… အဲဒီ့နေ့ညနကေ သူမစိတတ်ှကေို ဘယလြိုနတဆြိုးက ပိုငဆြိုငထြိန်းကြောင်းခဲ့တာလဲကြယ်။ အခုတော့ သူမကိုယတ်ိုငကြ အလိုတူအလိုပါလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီပေါ့။ ငိုနလေို့လည်း ဘာမှထူးမလာနိုငပြှီဘဲနောြ…..။ ပြနစြဉြးစားရင် ရငဖြိုသလိုလို၊ ဒေါသထွကသ်လိုလို ဘယလြိုခံစားခကြကြှီးမှန်းကို မသိတော့။ အဲ့ဒီဟောတ်ယကြို ခေါသ်ှားခဲ့မိတာကလည်း သူမကိုယတ်ိုငဘြဲ ဖြစ်နခေဲ့သညလြေ။

ဘုန်းသုတတဈယောကြ ဒီလိုဖြစ်နတယေဆြိုတာကို သိလိုကရြတော့ သူမ မနနေိုငခြဲ့။ နောကကြနေ ခပလြှမ်းလှမ်းက ခွာပြီးလိုကကြှည့မြိသည်။ မသောကစြဖူး ဘယလြောကတ်ောင် သောကလြိုကသ်ညမြသိ လူက ယိုငထြိုးနသည်ေ။ လမ်းတဈလွှောကြ တွေ့ရာလူကို ဝငတ်ိုကမြိသောကြောင့ြ ပြူနာတကတ်ော့မလို ဖြစ်ရတာလည်း အကြိမကြှိမ်။ စမ်းချောင်းလမ်းပေါကြနေ ပြညလြမ်းမကြီးပေါရြောကတ်ော့ လကဖြကရြညဆြိုငတ်ဈခုရှေ့တွင် သုတ လဲကသွှားတာကို တွေ့လိုကရြသည်။ စူးစမ်းသလို ဝိုင်းကြည့်န်သေော မကြဝြန်းများအောကတ်ှင် သူမ ဘယလြိုကဘယလြို သုတရှိရာကို ရောကသ်ှားခဲ့မိသညမြသိ။ မှနရြညသ်ားနားသော ကောငလြေးတဈယောကကြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်ကာ မူးရူးနသညေကြို ကောငမ် လေးတဈယောကကြ လာပြီး တွဲခေါသ်ှားသညပြေါ့။ ပတဝြန်းကငွကြတော့ ဒီလိုဘဲ မှငလြိမ့မြညထြင်၏။ သူမအနေ နှင့ြ မူးရူးနသေော လူတဈယောကကြို တွဲခေါပြှီး ဘာဆကလြုပရြမညမြသိ ဖြစ်နသည်ေ။

အနီးနားတွငတ်ှေ့ရသော တကျကစီတဈစီးကို ဖမ်းတားလိုကပြှီး သုတကို တွဲတငလြိုကရြသည်။ လောလောဆယ် ဒီအနီးအနီးနားမှ စူးစမ်းလေ့လာနကြသေော မကြဝြန်းများအောကမြှ ရုန်းထွကခြငွလြှပြီလေ။ ကားပေါရြောကတ်ော့ ကားဆရာကြီးက ဘယကြိုမောင်းရမလဲဟု မေးသည်။ သူမ ဘယလြိုဖြရမေညမြှန်းမသိ။ ဒီအမူးအရူးကောငကြို ဘယလြိုလုပရြပါ့မလဲ သူမ စိတရြှုပသ်ှားမိသည်။ သူမကိုယတ်ိုငကြလည်း ရနကြုနမြှာ အဆောငကြို အားကိုးနရသေူမို့ နောကဆြုံးတော့ သူငယခြငွြးတဈယောကြ၏ မှေးနေ့ပြဲအဖြစ် ရောကခြဲ့ဖူးသော ဟိုတယတ်ဈခု၏ အမညကြိုဘဲ ရှတပြှလိုကရြသည်။

ကားဆရာကတော့ သူမကို ဘယလြိုထငမြညမြသိ။ ဒီကြားထဲ အလိုကမြသိစွာ သူမကိုဖကြ၍ ငိုနသေော ငမူးကောငကြလည်း အငှိမမြနေ။ သူမကို တင်းကြပစြှာ ဖကထြားသည်။ မကြညေန်ူးဆိုသော စကားလုံးတဈခုကလှဲလို့ ဘာကိုမှ မပြောတတသ်ူတဈယောကလြို နာမညတ်ဈခုကိုဘဲ တတွတတ်ှတ် ရရှတေန်သည်ေ။ သူ့ကြောင့ြ သူမရငတ်ှေ နာကြငရြသောလြည်း ပစ်မထားရကြ။ ဟိုတယတ်ှင် ထားခဲ့လိုကမြညလြို့ဘဲ စိတကြူးမိသည်။

ဟိုတယရြောကတ်ော့ ငမူးက အိပတ်ောငပြွောန်သည်ေ။ ဒီခန်တာကိုယကြှီးကို မနိုငမြနင်း ပြေ့ဖကပြှီး ကားထဲမှ ဆှဲထုတရြသည်။ သတိလှတန်သည်ေ မဟုတသ်ောလြည်း အမူးလှနန်သေူတဈယောကမြို့ မိန်းကလေးတဈယောကအြနနှငေ့ြ ဘယလြောကြ ဒုကျခရောကရြမညဆြိုတာကို စဉြးစားကြည့်လြို့ရနိုငပြါသည်။

ဟိုတယရြောကတ်ော့ အခန်းတဈခန်း ယူလိုကသ်ည်။ ကိုယကြလည်း အတွေ့အကြုံမရှိသူဆိုတော့ ဘာတွညောတွေ သိပန်ားမလည်။ ဒီကောင့ကြို အခန်းထဲတွင် သိပပြဈခဲ့ပြီး အဆောငကြို အခွိနမြှီပြနရြောကဖြို့ဘဲ အရေးကြီးသညလြေ။ ဟိုတယမြှ ဝနထြမ်းလေးက အခန်းထဲအထိ တွဲပြီးလိုကပျို့ပေးသည်။ အခန်းထဲရောကလြို့ သုတကို ကုတငပြေါြ တငပြေးလိုကပြှီး သူမလည်း ပြနထြှကမြလို့လုပသ်ည်။ သုတ၏လကမြွားက သူမကို မှဲမှံစွာ ဆုပကြိုငထြား၏။ ရုန်းထွကရြန် ကြိုးစားနမေိစဉမြှာဘဲ ဟိုတယဝြနထြမ်းလေးက အလိုကသ်ိစွာလား၊ အလိုကမြသိစွာလား မသိအောင် အခန်းတွင်းမှ ထွကခြှာသှားခဲ့သည်။

ဟိုတယတ်ဈခု၏ တဈခုသောအခန်းတွင်းဝယ် သူမနှင့ြ သုတ နှစ်ယောကသ်ာ ကနွန်ခေဲ့ရသည်။

“မကြညေန်ူး…. နင့ကြိုငါ ခစွတ်ယဟြာ…..။ နငကြလည်း ငါ့ကိုပြနခြစွလြိမ့မြယလြို့ ထငထြားတာဟ”

သုတ စကားတွကေ ဗလုံးဗထွေးနှင့ြ ဖြစ်နကြသေည်။ သို့သောလြည်း ဘာပြောသညဆြိုတာကိုတော့ သူမ နားလညပြါသည်။ သုတ၏လကမြွားက သူမကို ပြောကကြှယသ်ှားမည် စိုးရိမသ်ည့အြလား ဖကတ်ှယထြားကြ၏။ သူမအနနှငေ့ြ ရငတ်ှေ နာကငွကြှကြေဲရပါသည်။ ဒီအမူးကောငကြို ပြတသ်ားစွာ ငှင်းဆနန်ိုငစြှမ်း မရှိသလို ဖြစ်နမေိ၏။ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ အားနည်းခကြကြ သနားတတခြှင်းတဲ့လား။ သုတ ဒီလိုဖြစ်နတောကို မှငန်ရခွေင်းက သူမ၏စိတတ်ှကေို ဝဝေါးစသည်ေ။ ဘုန်းသုတ ငိုနသည်ေ။ သူမ၏ မကြဝြန်းမှ မကြရြညမြွားကလည်း အလိုလို စီးကလွာရသည်။ ကိုယ့ကြိုယကြို နားမလညန်ိုငဖြစ်ရ၏။ ဖြစ်လာနိုငသ်ော အခွအနေကေို ကြိုတငမြှန်းဆလိုကမြိသောလြည်း ရုန်းထွကဖြို့အတွကြ သူမ တွဝနေမေေိပြနသ်ည်။

“နင့ကြို… ငါဘဲ ပိုငဆြိုငရြမယလြို့ ယုံကြညထြားခဲ့တာ….. အခုတော့ နငကြ…”

“မရဘူးကြာ…. နင့ကြိုပိုငဆြိုငသ်ူက ငါဘဲဖြစ်ရမယ်”

“မကြညေန်ူးအတွကြ အမြဲတမ်း အဆငသ်င့ဖြစ်နတတေတ်ဲ့ ငါ့အတွကြ နငရြှောငပြှေးလိမ့မြယလြို့ မယုံဘူးကြာ”

ပါးစပကြ ပြောချင်ရြာပြောနသေောလြည်း မကြလြုံးများက မပြင့ြ။ သူ့လကမြွားက သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို သိမ်းကြုံးပြေ့ဖကထြားသည်။ ဖို၊မ အထိအတွေ့ကြောင့ရြော… နှစ်ယောကထြဲ ဆိတကြှယရြာတဈခုမှာ ရှိနကြသေညဆြိုသော အသိကရော သူမကို ရငဖြိုစသည်ေ။ အတင်းရုန်းကန် ထွကသ်ှားလိုကဖြို့ စဉြးစားမိသောလြည်း ခန်တာကိုယကြ ဘုန်းသုတ၏ ပြေ့ဖကမြှုအောကတ်ှင် နဈမွောနသည်ေ။ စီးကနွသေော သူမ၏ မကြရြညမြွားကို တို့ထိသုတပြေးလာသော နူးညံ့မှုကြောင့ြ သူမ ရငတ်ုနသ်ှားရပြနသ်ည်။

သုတရဲ့နှုတခြမ်းများက သူမရဲ့မကြရြညမြွားကို ပြတသ်ပဖြယရြှားပေးတာပါလား။ သူ့လကတ်ှကလေည်း အငှိမမြနေ…. သူမရဲ့ ရှှရငေဖြူးသဈလေးပေါသ်ို့ နယကြွူးလာကြသည်။ စိုးရှံ့စိတကြှောင့ြ သူ့ကို တွန်းဖယဖြို့ သူမ ကြိုးစားမိသည်။ နှုတခြမ်းများပေါသ်ို့ ကရွောကလြာသော အနမ်းများကြောင့ြ အသကရြှူတောင် မှားသှားရသည်။ အရကန်ံ့ တထောင်းထောင်းထနသေော နှုတခြမ်းများနှင့ြ အနမ်းခံရလိမ့မြညဟြု စိတတ်ောငမြကူးမိသော သူမရဲ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ဘုန်းသုတ ကြမ်းတမ်းစွာ နမ်းရှုတန်သည်ေ။ ရငတ်ှေ လှိုကဖြိုလာရသလို အောဂြလီဆနပြွို့အနလြိုမှုတွကလေည်း ဖြစ်နကြသေည်။ ဘရာဇီယာအောကသ်ို့ တိုးဝငလြာကြသော လကမြွားက နို့သီးခေါင်းလေးကို ပြတသ်ပဆြော့ကစားနပြနေသ်ောအခါ သူမ၏ အသိစိတမြွား မွှောလှင့ကြုနကြှသည်။ ယငဖြိုတောငမြသန်းဖူးဟု အလှနအြကြူး မပြောလိုသောလြည်း ယောကြြားတဈယောကန်ှင့ြ သညမြွှလောကအြထိ ထိတွေ့ဖူးခွင်းမရှိသူတဈယောကမြို့ တွေ့ကြုံနရသေော အခွအနေအပေေါတ်ှင် အနည်းငယသ်ာယာ မိန်းမောမိသညကြိုတော့ ဝနခြံပါသည်။

ဒီလိုဆို သူမကိုယတ်ိုငကြ အလိုတူအလိုပါတဈယောကလြို ဖြစ်ခဲ့ရသညလြား။ နှုတခြမ်းခွင်းအနမ်းများ၏ နောကကြှယတ်ှင် လွှာဖြားခွင်းထိတွေ့ရမှုက လူကို အားအငကြုနခြန်းသှားစသလေို ဖြစ်ရသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးကို ပြတခြွပေေးနသေောကြောင့ြ ပေါငကြှားမှ ညီမလေးက ရှစိရှစိဖြစ်လာ၏။ မိမိကိုယကြို တဈကိုယရြည် အာသာဖြဖြေောကခြဲ့ဖူးသလိုမွိုးလည်း မဟုတပြှန်။ ရငဖြိုလှိုကမြောမှုကြောင့ြ မိန်းမောနမေိသည်။

အနမ်းများက လညတ်ိုငတ်ဈဝိုကကြို နယကြွူးလာစဉြ လကတ်ဈဖကကြလည်း ပိပိလေးကို တိုကစြဈဆငဖြို့ ကြိုးစားလာသည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကို အတင်းလိမကြစွကြာ ကာကြယထြားမိသောလြည်း ရှှလညေတ်ိုငပြေါသ်ို့ ကရွောကလြွှကရြှိသော အနမ်းများက သူမ၏ ငှင်းပယမြှုစွမ်းအားကို လွော့ပါးစခေဲ့သည်။ သူ့လကတ်ှကေ သူမ၏ပိပိလေးကို တို့ထိလာသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအပေါကြ ထိကိုငခြှင်းဆိုသောလြည်း ဆန့်ကငွဘြကလြိငဖြစ်သော ယောကြြားလေးတဈယောကြ၏ အထိအတွေ့ဟူသော အသိကြောင့ြ စိတခြံစားမှုက လိုအပသ်ည့ြ အတိုင်းအတာတဈခုဆီသို့ သူ့အလိုလို ရောကရြှိနခေဲ့မိသည်။ စိတည်ှို့ခံထားရသူတဈယောကပြမာ သူမ ဖြစ်နမေိသည်။ အသိစိတတ်ို့က အတင်းကာရော ငှင်းဆနန်မေိသောလြည်း ခန်တာကိုယကြတော့ သူပြုသမွှနုရတော့မည့ြ အခွအနေသေို့ ရောကရြှိနခေဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သုတက တဈစထကတ်ဈစ ပိုမိုရဲတင်းလာသည်။ အကိုငအြတွယ်၊ အထိအတွေ့များက သူပိုငပြဈစည်း တဈခုကို ကိုငတ်ှယန်သညေ့န်ှယ် ပိုငစြိုးပိုငန်င်း ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ပိပိလေးကို အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါမြှနေ၍ ပြတသ်ပပြေးနရောမှ အတွင်းခံအောကသ်ို့ အတင်းနှိုကကြာ အစိလေးကို မထိတထိ ပြတခြွပေေးနလသေည်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကငွတ်ကသ်ှားသလို ဖြစ်မိသောလြည်း ခံစားရသည့ြ အရသာအပေါြ သူမ မွှောပါသှားခဲ့ရပြနသ်ည်။ သူမ၏ အပေါပျိုင်းမှ အဝတအြစားများကိုလည်း အတင်းကြီး ဆှဲခွှတန်သေောကြောင့ြ အင်ျကြီမပြဲစရန်ေ သူမကိုယတ်ိုငပြင် အလိုကသ်င့ြ ကူညီခွှတပြေးလိုကမြိသည်။

အမိုကမြှောငန်ှံထဲသို့ တကဆြင်းရောကရြှိရတော့မညဆြိုသညကြို သိရကန်ှင့ြ လိုကရြောမွှောလှင့န်မေိသော သူမ၏မိုကမြဲမှုကို သူမကိုယတ်ိုငတ်ောင် အံ့သှမိရပြနသ်ည်။ အပေါပျိုင်းဗလာကငွြးသှားတော့ သူမ၏လုံးဝန်းဆူဖြိုးသော နို့လေးများက လှပစွာ ထွကပြေါလြာကြ၏။ ပန်းနုရောငသ်န်းနသေော နို့သီးခေါင်းလေးတဈဖကကြို သူ့ရဲ့နှုတခြမ်းများနှင့ြ ဖမ်းယူစို့လိုကသ်ောအခါတွင် သူမ၏ပိပိလေးဆီမှ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ထြှကြ လွှံကလွာသညကြို ခံစားသိရှိလိုကရြသည်။

ဘုန်းသုတဆိုသည့ြ လူငယလြေးသည် ဤကဲ့သို့သော အတတမြွိုးကို မညသ်ို့မညပြုံ တတမြှောကန်ခေဲ့သညမြသိ။ ယောကြြားလေးများ၏ မှေးရာပါ အတတပြလေောဟု သူမ စဉြးစားမိသည်။ စိတတ်ှကေ ထိန်းကြပမြှုမဲ့စွာ စိတန်ှငရြာ လှင့ပြါလွှကြ ရှိနကြသေည်။ လတတ်လောခံစားနရသေည့ြ ဖို၊မ ထိတွေ့မှုအရသာ၏ ဆန်းသဈစွာ ဆှဲဆောငမြှုကြောင့ြ သူမကိုယတ်ိုငကြ ဘုန်းသုတ၏ အရုပလြေးတဈရုပလြို ဖြစ်နမေိသည်။

သူမပိပိလေးရဲ့ အခေါင်းပေါကထြဲသို့ ထိုးသှင်းလာသော လကခြွောင်းလေးကြောင့ြ သူမတဈကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားရသည်။ အတွင်းသားလေးများ၏ နူးညံ့မှုကို တိုးထိဝငရြောကလြာသော လကခြွောင်းလေး၏ စွမ်းဆောငမြှုက သူမကို တုနရြငသ်ှားစရသေညတ်ဲ့လား။ နို့သီးခေါင်းလေးကို အားနှင့အြစို့ခံလိုကရြလွှင် သူမရဲ့ကိုယလြုံးလေးက လတွငေမြှောကတ်ကသ်ှားသည့အြလား ခံစားရသည်။ သူမ အောဂြလီဆနစြှာ ဖြစ်နခေဲ့မိသော ဘုန်းသုတထံမှ ခဉွစြူးစူးအနံ့လိုလို အရကန်ံ့ကလည်း နှာခေါင်းယဉြ သှားပြီဖြစ်သောကြောင့ြ နံသညလြို့မထငမြိတော့။ သူမ အသိစိတတ်ှငရြှိနသညေကြ ကာမအရသာ၏ သာယာမှုပင်။ ယခုကဲ့သို့ ထိတွေ့ကိုငတ်ှယခြှင်းခံနရသေည့ြ အရသာကို တဈခါမှခံစားဖူးခဲ့ခွင်း မရှိသည့အြတွကြ ကာမရယောဉကြှောတွင် သူမ… မွှောပါနခေဲ့မိရသည်။

ပိပိလေး၏ အခေါင်းပေါကလြေးထဲသို့ လကခြွောင်းလေးတဈချောင်းကို သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပပြေးနခွင်ေးကြောင့ြ အကြောတွေ အီစိမ့န်အေောင် ခံစားရပါသညဆြိုလွှင် သူ့ပစ်စည်းကြီးနဲ့ ထိုးသှင်းခံရလွှင် မညကြဲ့သို့ခံစားရမညဆြိုသညကြို သူမ သိချင်န်ခေဲ့မိပါသည်။ ယောကြြားလေးတဈယောကြ၏ မှေးရာပါဆိုတာကို သချောတွေ့မှငဖြူးခွင်း မရှိသောကြောင့ြ တွေ့မှငခြငွလြာသည်။ ဆိတကြှယရြာအရပဟြူသော အသိ….၊ ဒီကောငမြူးနတောဘဲလေ ဟူသော အသိ တို့ကြောင့ြ သူမ၏ အမှောကဘြကခြှမ်းမှ အမိုကစြိတတ်ို့က နိုးထလာကြသည်။

သုတ၏ပေါငခြှံကြားသို့ ကြည့်လြိုကမြိသောအခါ လွော့ရဲရဲ ပိုဆိုးအောကမြှနေ၍ ထောငမြတန်သေော မှေးရာပါကြီးကို တွေ့လိုကရြသည်။ ပုဆိုးက ဖုံးအုပန်သေောကြောင့ြ ဘယလြိုပုံရှိသညဆြိုတာကိုတော့ မသိရ။ မမှငရြသညကြိုမှ မှငခြငွပြါသည်…၊ မတွေ့ရဘူးဆိုမှ တွေ့ချင်လြှပါသညဆြိုသော လူသားတဈယောကြ၏ စိတသ်ဘော သဘာဝအတိုင်း သူ့ရဲ့ပစ်စည်းကြီးကို မညသ်ို့ပုံရှိသညဆြိုတာကို သူမအနနှငေ့ြ ပိုမိုသိချင်လြာသည်။

သူမသညလြည်း လူသားတဈယောကပြမေို့ ခံစားခကြစြိတရြိုင်း၏ မောင်းနှငမြှုအတိုင်း သူမ၏လကမြွားက ဘုန်းသုတ၏ မှေးရာပါကြီးဆီသို့ အလိုလို လှမ်းမိခဲ့ရသည်။ ထိတွေ့လိုကရြသော ပူနှေးနှေးအတွေ့ကြောင့ြ သူမ၏ရငခြုနသ်ံများ ပိုပြီးမှနဆြနခြဲ့ရ၏။ ပုဆိုးကို ဆှဲလှနလြိုကမြိသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကမြှနေ၍ မဆန့်ရငကြာ ငေါထွကန်သေော ပစ်စည်းကြီးက သူမရဲ့သှေးများကို ပိုပြီးဆူဝစခေေဲ့ပါသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကသ်ို့ သူမ၏ သှယပြှောင်းနူးညံသော လကကြလေးကို ထိုးသှင်းလိုကပြှီး စိတဝြငစြားမိသည့ြ ပစ်စည်းကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ရငခြုနသ်ံတွေ ခတ်ေတရပတ်န့်သှားသည် ထငမြိရ၏။ နီညိုရောင် မှိုပြင့ကြှီးပမာ ကြီးမားကားစွင့သ်ော ပစ်စည်းကြီးက ဒီလောကဆြှဲဆောငန်ိုငလြိမ့မြညဟြု သူမ ထငမြထားခဲ့မိ။ အကြောများ အပျိုင်းအရိုင်းထနပေုံက အတံကြီးပတပြတလြညတ်ှင် ဖောင်းတကဖြုကြှနကြသေည်။

ပူနှေးသော အထိအတွေ့ရှိမှန်း သိထားခဲ့ပြီးဖြစ်သောလြည်း ထပမြံကိုငကြှည့ခြငွစြိတကြ ဖြစ်လာရပြနသ်ည်။ သူမသည် တဏှာရာဂ ပြင်းထနလြှန်းသော မိန်းမစားမွိုးပလေော….။ သူမကိုယသ်ူမ ထပမြံအံ့သှမိရပြနသ်ည်။ သူမကို နတဆြိုးတဈပါးပါးက နောကပြှောငကြွီဆယန်သညေဟြု ထငခြဲ့မိသောလြည်း တကယတ်မ်းမှာတော့ သူမကိုယတ်ိုင် ကပင် နတဆြိုးတဈပါး ဖြစ်သညဆြိုတာကို သိလိုကရြ၏။ မူးနသေော ယောကြွားတဈယောကတ်ှင် ကာမစွမ်းအင် ဒီလောကထြိရှိနိုငသ်ညတ်ဲ့လား။ ဒါမှ မဟုတ် ဒီကောင် အမူးပြနပြေေီလား။ အတွေးကြောင့ြ သူမခန်တာကိုယမြှာ ဆတကြနဲ တောင့တ်င်းသှားရသည်။

မိန်းကလေးတဈယောကြ၏ အရှကတ်ရားသည် သူမရငတ်ှင်းသို့ ပြနလြညခြိုဝငလြာကြပြနသ်ည်။ သူမလကတ်ှင်းသို့ ရောကရြှိနပြေီဖြစ်သော ပူနှေးနှေးအတံကြီးကို လှှတခြလွိုကမြိသည်။ ကိုယတ်ောခြွောကတော့ ဘာကိုမှ သတိထားမိပုံမရဘဲ သူ လုပခြငွရြာကိုသာ ဆကလြကလြုပဆြောငန်သည်ေ။ သုတကို အကဲခတကြှည့ရြင်း တကယမြူးနသညေလြား အမူးပြနတေောလားဆိုတာကို သူမ မဝခွေဲတတပြှန်။ စောကဖြုတတ်ှင်းသို့ တိုးဝငလြွှကရြှိသော လကခြွောင်းလေး၏ စွမ်းဆောငမြှုကလည်း ပေါ့သေးသေးတော့မဟုတ်။ စောကစြိလေးကို ထိခတမြိလိုကတ်ိုင်း အကြောများ တဆတဆြတ် တုနရြငရြလောကအြောင် ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနပြနေသ်ည်။ စိတသ်ည် မကောင်းမှုတွငသ်ာ ပိုမိုမှေ့လွောသ်ညဆြိုသော စကားက မှနသ်ညထြင်၏။

သူမ၏စိတသ်ည် လတတ်လော ကရွောကန်သေော ကာမအမှောငတ်ိုကတ်ှင်းမှ ရုန်းထွကရြန် ခကခြဲနသည်ေ။ တဈခါမှ မခံစားဖူးခဲ့သော ကာမရလှေိုင်းပေါတ်ှင် ရငဖြိုလှိုကမြောစွာ ကူးခတန်ရသေော အရသာကို ခုံမငမြိသလို ဖြစ်နသည်ေ။ မကြစြိမှိတထြားလိုကပြှီး အထိအတွေ့နှင့ြ တဈသားထဲ ကနွမေိသည်။ သုတက သူမကို ကုတငပြေါသ်ို့ တွန်းလှဲလိုကခြွိနတ်ှငတ်ော့ ရငထြဲတွင် ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားမိသည်။ အဆုံးစွနသ်ော အခွအနေကေို ရောကရြှိတော့မညဆြိုတာကို တွေးလိုကမြိသညမြို့ အခုခွိနကြှမှ စိုးရှံ့စွာရုန်းဖယမြိသည်။ အခွအနေကေ ရုန်းထွကရြန် မလှယကြူတော့မှန်းကို သူမအနနှငေ့ြ နောကကြစွှာ သိရှိလိုကရြ၏။ သူမ၏ အပေါပျိုင်းသည် ဗလာကငွြးလွှကြ ရှိနခွပြေေီ။

သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးကို အတင်းနင်းကနစြို့နသေော သုတ၏ ဆံပငမြွားကို အတင်းဆှဲထားလိုကမြိသည်။ နို့အုံတဈခုလုံးကို အားနှင့စြို့ပစ်လိုကခြွိနတ်ှငမြူ သူမမှာ လထေဲလှင့တ်ကသ်ှားသည့န်ှယ် ခံစားလိုကရြပြန်၏။ ပိပိလေးကို ဆော့ကစားနသော လကကြ ဖယခြှာသှားသညမြို့ အခေါင်းပေါကလြေးထဲသို့ အသှင်းအထုတလြုပပြေးနသေော လကခြွောင်းလေးနရောတွင် လိငခြွောင်းကြီး အစားထိုးဝငရြောကလြာတော့မလားလို့ သူမ စိုးရိမသ်ှားမိသည်။ နှံ့နဈနသေူတဈယောကပြမာ ချောကကြမ်းပါးမှန်းသိရကန်ှင့ြ ရငလြှိုကဖြိုစွာ ခုနဆြင်းချင်န်မေိသည်။ သူမကိုယသ်ူမ နားမလညန်ိုငအြောင် ဖြစ်မိ၏။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်တော့ဟာဆိုပြီး စိတကြို လှှတပြေးထားလိုကသ်ည်။

သူမ၏ စောကခြေါင်းဝလေးတွင် နှေးကနဲဖြစ်သှားသောကြောင့ြ သူ့ရဲ့လိငတ်ံအချောင်းကြီးနှင့ြ လာ ရောကထြိကပလြိုကမြှန်းကို သိလိုကရြသည်။ မကြလြုံးများကို စုံမှိတထြားလိုကပြှီး ခံစားရမည့အြရသာကို ငံ့လင့န်လေိုကသ်ည်။ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲသို့ တင်းကြပပြှှတသ်ိပစြှာ တိုးဝငလြာသော လိငတ်ံကြီးကြောင့ြ သူမ နင့ကြနဲနအေောင် ခံစားလိုကရြ၏။ နာကငွသ်ှားရသောကြောင့ြ အိပယ်ာခင်းများကို တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငလြိုကမြိသည်။ အမူးကောငကြ အညှာအတာမရှိ အတင်းထိုးသှင်းနပြနေသ်ည်။ စောကခြေါင်းကဉွြးလေးကို အတင်းထိုးခွဲ ဝငရြောကသ်ှားသော လိငတ်ံကြီးကြောင့ြ သူမ၏ ခါးလေးမှာ ကော့တကသ်ှားရပြီး နှုတဖြွားမှ အသံထွကသ်ညအြထိ အောဟြဈငှည်းငှူလိုကမြိသည်။ မကြရြညစြများက ပါးပြငပြေါသ်ို့ လိမ့ဆြင်းလာကြ၏။

ခုနကခံစားနရသေော ကောင်းမှနသ်ည့ြ ကာမအရသာများသည် ဘယဆြီကို ပြေးထွကလြှင့ပြွောကကြုနကြှသညမြသိ။ နာကြငမြှုကို ဆိုးရှားစွာ ခံစားနရသေည်။ အတင်း လူးလှန့်ရုန်းကနလြိုကမြိ၏။ ယောကြွားလေးတဈယောကြ၏ အားအငန်ှင့ြ မမွှသောကြောင့ြ သူမ၏ကြိုးစားမှုက အရာမထငပြေ။ ဆတဆြော့ပြီး ခံချင်န်မေိတဲ့ကောငမ် သအေောငခြံဟု သူမကိုယသ်ူမ အပြဈတငမြိသည်။

သုတက သူ့ကောငကြှီးကို အဆုံးထိတိုငအြောင် တဈခကြထြဲ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ောကြောင့ြ သူမ ခံစားနရခွေင်းဖြစ်၏။ ဒါတောင် စောစောက နှိုးဆှထားသောကြောင့ြ စောကခြေါင်းထဲမှ အရညမြွား ထွကန်ပြေီးသားဖြစ်သည်။ လုပခြငွဇြောက ပြင်းပြနသညေမြို့သူမ နာကြငမြှာကို ဂရုမစိုကတ်ော့တာ လည်း ဖြစ်နိုငပြါသည်။ သူ့လီးကြီးကို အသှင်းအထုတ် လုပန်သည်ေ။ နာကြငမြှုက ပြောကပြကြမြသှား။ အတွင်းထဲမှ အောင့တ်ောင့တ်ောင့ကြှီး ခံစားနရသေည်။ သူမ၏နိုးအုံကို သူ့လကမြွားနှင့ြ ပြတခြွပေေးနသည်ေ။ ခံစားနရသေည့ြ နာကြငမြှုများက တဖြေးဖြေးနှင့ြ လွော့ပါးကုနကြှသောလြည်း အရှင်းကြီးပြောကသ်ှားတာမွိုးတော့ မဟုတပြှန်။ သူ့လိငတ်ံကြီးကို ဆှဲထုတသ်ှားသောအခါ ရငထြဲမှာ ဟာတာတာဖြစ်ရသလို လိငတ်ံကြီး ထိုးသှင်းလိုကခြွိနတ်ှငတ်ော့ အောင့ကြနဲဖြစ်သှားသော နာကြငမြှုက ရှိနပေါသေးသည်။

မညသ်ို့ပငဖြစ်စေ ကာမစပယ်ှကမြှု၏ အရသာကို တော့ သူမ စတငခြံစားနရပြေီဖြစ်၏။ သူ့ဆောင့ခြကြမြွားက ပြင်းထနလြှန်းလှသည်။ ပါးပြငပြေါသ်ို့ စီးကခွဲ့သော မကြရြညမြွား ခန်းချောကသ်ှားရပြီဆိုသောလြည်း စောကခြေါင်းအတွင်းမှ စောကရြညမြွားက လွှံထွကလြာသည်။ လိုးဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ သူမ ပြီးသှားရသညထြင်၏။ မိမိကိုယကြို အာသာဖြစဉေကြ ခံစားရသည့ြ ပြီးမှောကခြှင်းမွိုးထကြ စိတကြွနပေစြရာကောင်းသည်။ ပိုမိုပြည့ဝြသညလြို့ သူမထငသ်ည်။ သူကတော့ ပြီးမှောကခြှင်းမရှိသေး ပေ။ လိုးဆောင့လြို့ကောင်းတုန်းပင်။

သူမ ပြီးသှားသောအခါ သူ့ကိုလည်း ပြီးလိုကစြချင်ေပြါသည်။ သို့ပမယေ့ြ စိတထြဲမှာ ဖြစ်စချင်ေသ်လိုက အပြငမြှာဖြစ်မလာခဲ့။ သူ ဆကလြကလြိုးနဆေဲမှာပင် သူမ အရသာပြနတ်ှေ့လာပြနသ်ည်။ တဈခွီပြီးပြီးသားမို့ နောကထြပအြရသာ မဖြစ်နိုငတ်ော့ဟု ထငန်မေိသောကြောင့ြ သူမ အံ့သှသှားရသည်။ နာကြငမြှုကို ခံနိုငရြညရြှိသှားပြီမို့ သူမအတွကြ အလိုးခံနရခွေင်းသည် စောစောကလောကြ ဖိစီးမှုမများဘဲ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ ရှိလာသည်။

စောကခြေါင်းပေါကလြေးအတွင်းသို့ ဝငထြှကလြွှကရြှိသော လိငတ်ံကြီး၏ ထိတွေ့မှုကို ခံစားနရသေည်။ သောကလြသေောကလြေ ငတမြပြဟေူသော ကာမဆားငနရြည်၏ သဘောသဘာဝကို တီးမိခေါကမြိရှိ လာသည်။ သိပမြကြာခငမြှာဘဲ သူ့ရဲ့လိုးဆောင့ခြကြမြွားက ပိုမိုပြင်းထနမြှနဆြနလြာပြီး ပူနှေးစေးပစွသ်ော လရညမြွားက သူမ၏စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ ပန်းထွကလြာကြသညကြို ခံစားလိုကရြ၏။ ဘာရယကြှောင့မြှန်းမသိ… ရငထြဲတွင် ထိတကြနဲ လှိုကဖြိုသှားသည်။

သုတကတော့ သူမကိုယပြေါမြှ လှိမ့ဆြင်းသှားပြီး ပကလြကကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ သုတရှိရာသို့ မကြလြုံးများထောင့ကြပအြောင် ခိုးကြည့်လြိုကမြိသည်။ သူမ ဒီလိုကြည့်မြိသညကြို သုတ မသိစလေိုသောကြောင့ြ ခိုးကြည့်မြိခွင်းဖြစ်၏။ သူမ၏စိတထြဲတွင် ဖြစ်ခဲ့ရသော ကိဈစအတွကြ နောငတ်မရမိသောလြည်း ရှကရြှံ့စိတကြလေးတော့ ဖြစ်မိသည်။ ဘုန်းသုတဆိုသည့ြ ကောငကြတော့ ခဏလေးအတွင်းမှာဘဲ အဝတအြစားကင်းမဲ့စွာနှင့ြ အိပပြွောလြွှကရြှိနခွပြေေီ။ သူမအနနှငေ့ြ ဘယလြိုအိပပြွောပြါမညန်ည်း။ စိတ်၏ လှင့ပြါးမှုနောကသ်ို့ လိုကပြါရင်း မိုးလင်းခဲ့ရသညလြေ။

သုတကို အဝတမြွား ဖြစ်သလိုပြနဝြတပြေးလိုကပြှီး သူမ ပြနဖြို့လုပရြသည်။ ဘုန်းသုတ မနိုးခင် သူမ ထွကသ်ှားချင်သ်ည်။ ဖြစ်ပကြခြဲ့ရသည့ြ ကိဈစအတွကြ ရငမြဆိုငရြဲသလို ဖြစ်နသည်ေ။ ဟိုတယမြှ မညသ်ို့ထွကခြှာရမညဆြိုတာကိုတောင် တွေးလို့မရ။ မကြန်ှာပြောငတ်ိုကရြလိမ့မြည် ထငသ်ည်။ ဘုန်းသုတတွင် ပိုကဆြံလုံလောကစြှာမပါတော့မှန်း သိနသေောကြောင့ြ ဟိုတယဖြိုးကို သူမဘဲ ရှင်းရ လိမ့မြညမြဟုတလြား။ နောကဆြုံးတော့ ဒီအဖြစ်အပကြမြွားသည် အိပမြကတ်ဈခုလို မေ့ပြောကသ်ှားပလေိမ့မြည်။

သူမအနနှငေ့ြ မိုကမြဲစွာ တောကလြောငခြဲ့မိခွင်းအတွကြ ဘယတ်ော့မှ နောငတ်ရလိမ့မြည် မဟုတပြါ။ အရာရာသည် ကံကြမျမာ၏သဘောအတိုင်း ဖြစ်ပကြခြဲ့ရသညလြို့ သူမ ယုံကြညပြါသည်။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီမို့ ဖြစ်သင့သ်လား၊ မဖြစ်သင့သ်လား ဆိုသညကြို မစဉြးစားချင်တ်ော့ပါ။ ထို့အတူ ဘုန်းသုတကိုလည်း ဖြစ်ပကြခြဲ့ပြီးသော ကိဈစများအတွကြ မေ့ပြောကသ်ှားစချင်ေပြါသည်။ တကယတ်ော့ သူမသည် နတဆြိုးတဈပါး ဖြစ်ပါသည်။

🏵️ ပုံပြငလြေးကတော့ ဒါပါဘဲကြယ် (အပိုင်း ၂ ဇာတသ်ိမ်း ) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️