■■■■■■■■■
မမဖြူက အသကြ ၃၀ နီးပါး ရှိနပြေီ ။ အပျိုကြီးဆိုတာတောငမြှ အတောပြငဟြိုင်းနပြေီဟု ပြောရမည် ။ မမဖြူ က အတောလြှသည် ။ အသားဖြူ ဖြူ နှင့် ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ဗှီဒီယိုမင်းသမီးတွလေိုလှသည် ။ အခွိုးကသွည်။ သူ့ကို ကြိုကတ်ဲ့သူတွေ ရှိမှာပဲ ။ ဘာလို့သူက မယူခဲ့တာလဲ ဆိုသော အတွေးတွကေ ဖိုးခွို ခေါင်းထဲ မကြာခဏ ရောကလြာနကပြေေါ့…။ ဖိုးခွို အသကြ ၂၀ ထဲရောကန်ပြေီ ။ မိန်းမတွရေဲ့ အလှအပကို ခံစားတတရြုံမက ရှာမှာနတေုံးက ရှာလူကြီးရရဲ့ သမီးကိုပင် ခိုးပြေးဖူးသည် ။ သူ့သမီးကို ခွသလေုံးအိမတ်ိုင် ဖိုးခွိုနဲ့ သဘောမတူလို့ အတင်းလိုကခြှဲပြီး သူ့သမီးကို မှို့သို့ ပို့လိုကသ်ည် ။ အသကြ ၁၉ နှစ်နဲ့ ဖိုးခွို တဈခုလပ် ဘဝ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ရောကခြဲ့ရသည် ။ ရှာတွင် မနချင်ေတ်ော့သဖြင့် မှို့သှားချင်ကြှောင်းပြောတော့ ဖိုးခွို၏ တဈဦးတည်းသော ဦးလေးက သူ၏ သူငယခြငွြး ရနကြုနတ်ှင် ကားဘောဒြီရုံ လုပန်သေူ ကိုစံဖထေံသို့ စာရေးပေး လိုကသ်ည်။
လကရြင်းတပည့်လိုချင်န်သေူ ကိုစံဖကလေဲ ဖိုးခွိုကို လိုလိုလားလား လကခြံခဲ့သည် ။ ကိုစံဖေ့ ဇနီး မခငလြှကလဲ တဈရှာထဲသား ဖိုခွိုကို ခငသ်ည် ။ ကိုစံဖကေ မှို့တကသ်ှားတာ ကြာပြီမို့ သိပမြသိခဲ့ပမေဲ့ မခငလြှကိုတော့ ရှာမှာနထေဲက ဖိုးခွို ကောင်းကောင်းသိသည် ။ ကိုစံဖတေို့ လငမြယားက ဖိုးခွိုကို သူတို့နှင့် တဈအိမထြဲ အတူ နထေိုငစြခေဲ့သည် ။ အိမမြှာက ကိုစံဖတေို့ လငမြယားနှင့် ကိုစံဖေ၏ ညီမ ဖိုးခွိုအခေါြ မမဖြူ ဟုဆိုသော ဖြူဖြူ စန်းတို့သာ ရှိလသည်ေ ။ ကိုစံဖကေ ဘောဒြီဆရာ ဝငင်ှကကေောင်းတော့ ဇိမခြံရင်း ကဇောသ်မား ဖြစ်လာခဲ့ရသည် ။ ၂၄ နာရီ ကိုစံဖထေံမှ အရကန်ံ့က မပြတရြနတတေသ်ည် ။ အခု ဖိုးခွိုကလည်း ရောကလြာပြီး တဈနှစ်ကြောလြောကကြှာလာတော့ အလုပလြဲ ကြိုးစား အပငပြန်းလဲခံလသေော ဖိုးခွိုကို အတောလြေး မကြန်ှာလှှဲလို့ ရနပပြေေီ ။ ဒီတော့ ကိုစံဖကေ ခါတိုင်းထကြ ပိုသောကလြာသည် ။ လကထြဲမှာ ငှကသေီးနတေော့ မခငလြှကလဲ ကိုစံဖကေို မတား ။ သူကပင် ကြညဖြှူ စွာဖြင့် ကိုစံဖသေောကရြာတွင် မကြာခဏ လိုကပြါနတတေသ်ေးသည် ။ အခုလည်း ညနေ ၄ နာရီထိုးသညန်ှင့် ကိုစံဖကေ အလုပသ်ိမ်းကာ ရချိုးပြီး လငမြယားနှစ်ယောကြ ထွကသ်ှားကြခွပြေီ .။ ဖိုးခွို ၆ နာရီ ထိုးမှ အလုပကြို လကစြသတကြာ ရချိုးလိုကသ်ည် ။ ရမေိုးခွိုးပြီး အဝတအြစားလဲနတေုန်း မမဖြူရဲ့ အသံက ထုံးစံအတိုင်း ထွကပြေါလြာသည် ။
“ဖိုးခွိုရေ ထမင်းစားကြမယဟြေ့..“ “ ဟုတကြဲ့…မမ..“ ဒါက ညနတေိုင်း ကြားနရသေည့် အသံဖြစ်သည် ။ ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုငကြှတော့ ဖြူဖြူ စန်းက ဖိုးခွိုနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငစြားသည် ။ ထမင်းတဈလုပ် စားလိုကြ ဖိုးခွိုမကြန်ှာကို မကြလြုံးကြီးတွေ ဝင့်ကြည့်လိုကဖြှင့် လုပန်သည်ေ ။ ဖိုးခွိုကတော့ ထမင်းကိုသာ ငုံ့ပြီးလှေးနသည်ေ ။ မကြလြုံးကို လှနမြကြည့်ရဲ့ ။ ဗှောငသ်ာ မကြည့်ရဲတာ ၊ မကြာခဏတော့ မမဖြူကို ခိုးခိုးပြီးကြည့်တတသ်ည် ။ မမဖြူကလဲ လှတာကိုး…။ လူသားစားဖူးသော ကြားက လူနံ့ရလငွြ အမှှီးနှံ့ ခေါင်းထောငရြှာတတသ်ည် ။ ဖိုးခွိုကတော့ ဖြူ ဖြူ စန်းကို ခိုးခိုးကြည့်ပြီး သာယာနတတေသ်ည် ။ ဖိုးခွို ထမင်းကို ခေါင်းမဖောတ်မ်း ငုံ့စားနပမေေဲ့ မမဖြူ ထမင်းစားလိုကြ သူ့ကို မကြလြုံးရှဲနဲ့ ကြည့်လိုကြ လုပန်မညေကြို အတတသ်ိသည် ။ “ဟယ်..ဟင်းက အရညန်ဲ့သှားပြီ..“ ပြောပြောဆိုဆို မမဖြူက ဟင်းပနကြနကြို ကောကကြိုငပြှီး မီးဖိုချောငဖြကြ သို့ ထွကအြသှား သူမ၏နောကကြွောကို ထုံးစံအတိုင်း ဖိုးခွို ခိုးကြည့်လိုကတ်ော့ ခါတိုင်းနဲ့ မတူ ရငထြဲတွင် တင်းသှားရသည် ။ ကားအယလြုံထဈ ပြီး လှုပခြါနသေော တငသ်ားကြီးနှစ်လုံးက ခါတိုင်းထကပျိုပြီး ဘာမှမထူးပမေဲ့ ထိုတငသ်ားကြီး နှစ်ခုစပကြှား အောကဖြကန်ားတွင် ဖြူ ဖြူ စန်း ဝတထြားသော ထမိနမြှာ အမှှောင်းလိုကလြေး စိုနသညေကြို တွေ့မှငလြိုကရြခွင်း ဖြစ်သည် ။ မမဖြူ ငါ့ကို ကြကကြှည့်ကြကကြှည့်လုပပြှီး စိတကြူးနဲ့ သာယာနတောပါလား ဆိုသည့်အခကြကြ ဖိုးခွိုစိတထြဲ သံမှိုစွဲသှားခဲ့လသည်ေ ။
“ဒုန်း….ဒုန်း……ဒုန်း ဒုန်း….“ ဖိုးခွိုနားစွင့်လိုကတ်ော့ မမဖြူ အခန်းထဲက တူထုသံမှန်း သိလိုကသ်ည်..။ “ဒုန်း ဒုန်း…“ “မမဖြူ…ဘာရိုကန်တောလဲ…ကနွောြ လုပပြေးရမလား..“ “ခွငတ်ောငကြှိုးနိမ့်နလေို့ သံကိုမှှင့်ရိုကန်တောပါကြယ်..“ “ဒုန်း…ဒုန်း…“ ဖိုးခွို လှဈခနဲ မမဖြူ၏ အိပခြန်းထဲ ရောကသ်ှားသည်.။ ဖြူဖြူစန်းတဈယောကြ ကြမ်းပြငတ်ှင် ခွဖြေားလေးထောကြ လကန်ှဈဖကကြိုအပေါသ်ို့ ဆန့်ပြီး တဈဖကကြ သံကိုကိုင် တဈဖကကြ တူနဲ့ မမှီမကန်း လှမ်းရိုကန်သည်ေ..။ “ဒုန်းဒုန်း…ဟောတော့….“ ခွဖြေားကိုထောကြ ခါးကိုစန့်ပြီး လကန်ှဈဖကကြိုလည်း မမှီမကန်း ဆန့်ထားရသဖြင့် ခါးကထမိနကြ ကြင်းလုံးကြှတကြတွော့သည်..။ ဖြေးခနဲ ဖငကြှီးကပေါသ်ှားသကဲ့သို့ စောကမြှှေးအဖုတလြိုကကြှီးကလည်း ဖိုးခွိုကို တဈကိုယလြုံးတောင့်တင်းသှားစသည်ေ..။ မမဖြူ ထဘီကိုငုံ့၍ ကုန်းကောကလြိုကစြဉြ ဖငန်ှဈခွမ်းကြားမှ နောကသ်ို့ ပြူးထွကလြာသော စောကပြတကြှီးကို ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကြီး တွေ့လိုကရြသည်…။ ထို့ကြောင့် ဖိုးခွိုဝတထြားသော ဘောင်းဘီတိုလေးထဲမှ လီးက ဖြောင်းခနဲ ထောငထြသှားပြီး တောငမြတလြာတော့သည်..။ မမဖြူ လှည့်ကြည့်လိုကသ်ောအခါ ဘောင်းဘီတိုလေးထဲက လီးက ငေါကတ်ောကကြှီး တန်းနသညေကြို အသဲယားစဖြယကြှီး တွေ့လိုကရြပြီး ထဘီကို ဖြစ်ကတတဆြန်း လုံးထွေးဝတကြာ ကြကသ်ေ သသှေားမိသည်..။
စိတထြဲမှာ ဘယလြိုဖြစ်သှားသညမြသိ ၊ မမဖြူ၏ ခါးလေးကို ဖိုးခွို ဆတခြနဲ ဆှဲယူလိုကရြာ ခါးလေး ကော့ခနဲ ဖြစ်ကာ ရငခြငွြး အပမြိသှားသည်..။ ခန်ဓကိုယန်ှဈခု ပူးကပလြိုကမြိသညန်ှင့် သနစြှမ်းသော ဖိုးခွို၏ လကမြွားက မမဖြူ၏ တဈကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးဖကကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကသ်ည်..။ လီးတနကြှီးကလည်း မမဖြူ၏ ပေါငကြှားထဲ သို့ သနသ်နမြာမာကြီး တိုးဝငသ်ှားလသည်ေ..။ ပူနှေးခွိုမှသော အနမ်းစွမ်းအားက မမဖြူ၏ ခန်ဓကိုယရြှိ အကြောအခဉွမြွားကို ကိုငတ်ှယလြှုပခြါပစ်လိုကသ်ည်..။ သူမ၏ ခန်ဓကိုယလြေး ငလငွလြှုပသ်လို သိမ့်သိမ့်တုနသ်ှားသည်..။ မမဖြူ၏ လကန်ှဈဖကကြလည်း ဖိုးခွိုလညပြင်းကို ရဈသိုင်းထားမိလကြသ်ား ဖြစ်သှားလသည်ေ..။ ဖိုးခွိုက လူငယပြီပီ လငွသ်ည်..။ မမဖြူ ဝတထြားသော ရငစြေ့ဘလောကဈြ အင်ျကြီလေးကို ဗှန်းခနဲ ဆှဲကာ ရငဘြတန်ှိပစြေ့တွကေို တဈခကြတ်ည်းနှင့် ဆှဲဖြုတပြဈလိုကသ်ည်..။ ပေါကစြီကြီးတွအလေား ဖြေးဖြူသော နို့နှစ်လုံး လှဈခနဲ ထွကလြာတော့ ဖိုးခွို ငုံ့၍ စို့သည်..။ စို့တာမှ အငမ်းမရ..အတင်းစို့လတေော့ မမဖြူမှာ ရငဘြတကြလေး ကော့တကလြာသည်..။
“အ….အ…နာ….နာတယ်..ဖြေးဖြေး…..“ မရပါ…။ အရှိနတ်ကန်သေော ဖိုးခွိုက အတင်းငုံ၍ စို့နသည်ေ..။ တအားစို့သောကြောင့် နို့သီးထိပမြှ အရညကြှညလြေးများပင် စိမ့်၍ ထွကလြာကြသည်..။ နို့ရညကြှညတ်ို့က ခွိုမှိနလြှသလို နှစ်ယောကစြလုံး၏ သှေးသားတွကေိုလည်း ဗှောင်းဆနသ်ှားစသည်ေ..။ နို့စို့ရင်း ဖိုးခွို၏ လကတ်ဈဖကကြ စောကပြတကြှီးကိုနှိုကကြာ ရှရှလေး ပြတပြေးသည်..။ အပေါအြောကန်ှဈဖကည်ှပ်၍ ခံစားနရသေောကြောင့် မမဖြူမှာ တအင်းအင်းဖြစ်လာပြီး ပေါငတ်နရြှညကြှီးတွကေ ကားထွကလြာသည်..။ ဖိုးခွိုက မမဖြူ၏ လကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူပြီး မာကြောတောင့်တင်းနသေော လီးကြီးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်..။ လီးကြီးက နဲတာကြီးမဟုတ်..။ မမဖြူတဈယောကြ ကြကသ်ီးတွေ ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြး ထသှားမိသည်..။ ဖိုးခွို သူ့ဘောင်းဘီလေးကို ခွှတပြဈလိုကရြာ လီးကြီးက တရမ်းရမ်းဖြင့် ထွကလြာတော့သည်..။ မမဖြူသည် လီးကြီးကို အံ့သှစွာ ကြည့်ရင်း ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကကြာ လကန်ှဈဖကဖြှင့် လီးကို ဆုပကြိုငလြိုကရြာမှ လီးထိပကြို အသာဖြဲကြည့်လိုကလြသည်ေ..။ သပြသေီးမှည့်လို ညိုမဲပြောငတ်င်းနသေော လီးထိပကြှီးက မမဖြူကို ခွုပထြိန်းလိုကသ်ည်..။ အများအားဖြင့် လီးထိပတ်ှကေ နီရဲနကြတော တွေ့ဖူးသည်..။ ဖိုးခွို၏ လီးဒဈကြီးကတော့ ထိုသို့မဟုတ် ၊ သပြသေီးမှည့်ရောင် ညိုမဲပြောငတ်င်းနသည်ေ..။ ဒဈကြီးကလည်း ငါးမွှားခွိတလြို နောကပြှနကြော့နသည်ေ..။
စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးဝငသ်ှားပါက ဒဈက စောကပြတအြတွင်းသားနုနုလေးတွကေို ရကရြကစြကစြကြ ဆှဲခွိတပြဈမည့်သဘော ရှိသည်..။ မမဖြူ၏ မကြန်ှာဖြေးဖြေးလေး နီမှန်းလကြြ စောကပြတဝြက တစဈစဈ ဖြစ်လာရသည်..။ အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့်ထွကန်တေော့သည်..။ “ဟင်း……ဟင်း…သနလြိုကတ်ဲ့…ဟာကြီး…..“ မမဖြူက ပြောပြောဆိုဆို လကည်ှိုးလေးဖြင့် လီးထိပကြို တောကကြနဲ ရိုကလြိုကရြာ ဖိုးခွိုဖငကြှီး တုနခြါသှားရသည်..။ “ခစွစြရာကြီး…ကြယ်….“ တုနတ်ုနရြငရြငလြေး ပြောရင်း လီးတနကြှီးကို ပါးပြငလြေးနှင့် ဖိကပကြာ ပြတလြှိမ့်ရင်း ကြကြနေပေန်ပလြေး ကြညန်ူးနရှောသည်..။ မချင်ြ့မရဲ ဖြစ်လာသော မမဖြူက လီးထိပကြို နှုတခြမ်းလေးများဖြင့် ပြှတခြနဲ တဈခကြြ စုပန်မ်းလိုကရြာ ဂွေးစေ့ကြီးနှစ်လုံးက ကြုံ့ခနဲ အပေါသ်ို့ လိမ့်တကသ်ှားသည်..။ မမဖြူသည် လီးထိပကြ အရပြေားကို အောကသ်ို့ ဆှဲခလွိုကပြှီး အညိုရောငသ်န်းနသေော လီးထိပကြှီးကို လွှာဖြားလေးဖြင့် တို့ထိ ကစားလိုကသ်ည်..။ လကထြဲ၌ ဆုပထြားသော လီးတနကြှီးက တင်းခနဲတင်းခနဲ ထကြှသှားပြီး အကြောကြီးတွေ ထောငထြသှားလသည်ေ..။
မမဖြူ၏ လွှာဖြားလေးက လီးထိပရြှိ အရကြညေလြေးတွေ ထွကန်သေော အပေါကလြေးထဲသို့ ဆတခြနဲ နအေောင် ထိုးလိုကသ်ော အခါ… “အာ့….အ….မမ….အား…….“ “အင့်…အှန့်..အိ.အှန့်…..“ ဖိုးခွိုက ရုတတ်ရကြ မထိန်းခွုပန်ိုငတ်ော့ပဲ သူ၏ လီးတနကြှီးကို မမဖြူ၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားသို့ ဆောင့်၍ ထိုးထည့်လိုကမြိ လတေော့သည်..။ မမဖြူ၏ ပါးစပထြဲ လီးကြီးက ကြပသ်ိပစြှာဝငသ်ှားပြီး လီးထိပကြ အာခေါငကြို သှား၍ ထိုးမိလရော အသကရြှူပင် မှားသှားရလသည်ေ..။ ဖိုးခွိုကတော့ မမဖြူရဲ့ ခေါင်းလေးကို စုံကိုငလြကြြ ဆောင့်ကာဆောင့်ကာ လိုးပစ်လိုကသ်ည်..။ မမဖြူ မကြန်ှာလေး နီရဲကာ မကြရြညလြေးများ ဝိုင်းသှားပြီး ဖိုးခွို၏ လမှှေးအုံကြီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် စုံကိုငတ်ှန်းကာ ခေါင်းကို နောကသ်ို့ ဆှဲကာ ရုန်းဖယလြိုကရြလသည်ေ..။ ထိုအခါကမွှ ဖိုးခွို၏ လီးတနကြှီးက မမဖြူ လကထြဲမှ ပြှတခြနဲ လှတထြှကသ်ှားရလသည်ေ..။ “သှား……ဘာလုပမြှန်း မသိဘူး…..ဆိုးလိုကတ်ာ……“ မမဖြူ မကြန်ှာနီလကြြ ဖိုးခွိုကို မကြစြောင်းလေးထိုး၍ ပြောသည်..။ ဖိုးခွို ကမန်းကတန်း ထိုငခြလွိုကကြာ မမဖြူ၏ ပခုံးလေးနှစ်ဖကကြို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်..။ “ကနွောြ စိတမြထိန်းနိုငလြို့ပါ….မမဖြူရာ…“ “မင်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ာကလဲ ..ငါ့မှာ အသကတ်ောင် ဘယလြိုရှူရမှန်း …မသိဘူး….“ ဖိုးခွိုက မမဖြူရဲ့ ပါးကို ဘယပြှနည်ာပြန် ညငသ်ာစွာ နမ်းလိုကသ်ည်..။ ဒေါပြနသေော အပျိုကြီး မမဖြူ တဈယောကြ ကြနပေသ်ှားရလသည်ေ..။
“တောပြှီ….. မစုပပြေးတော့ဘူး….“ “မမကို ကနွောြ ယကပြေးမယ်…နောြ….“ “အို…………မလုပန်ဲ့….ဟင့်အင်း…….ဟင့်အင်း……..“ “အဲဒီလို လုပပြှီး…နှူးနှပထြားမှ လုပတ်ဲ့အခါကတွော့ မမဖြူလဲကောင်း ကနွောလြဲ ကောင်း……“ “အံမယ်…..မင်းလုပတ်ာကို ဘယသ်ူက ခံမယ် ပြောနလေို့လဲ….ရီရတယ်…တော့…ခစ်ခစ်….ခစ်..“ ဖိုးခွို တင်းသှားသည်..။ လီးကြီးက တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ..။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့….ဟု စိတထြဲက ရရှတေပြှီး ဒူးထောကထြိုငန်သေော မမဖြူကို အိပယ်ာပေါဆြှဲလှဲ လိုကသ်ည်..။ အားဖြင့် ဆှဲလှဲလိုကပြမယ်ေ့ မမဖြူက ရုန်း၍ တောင့်ထားသဖြင့် ပုံလကြသ်ား လဲကမွသှား..။ ဖြစ်သလို ဝတထြားသော ထဘီက ကြှတကြသွှားပြီး လူက အိပယ်ာပေါြ လကထြောကမြိကာ လေးဖကကြုန်းလကြသ်ားလေး ဖြစ်သှားရသည်..။ ဖိုးခွိုက ဖြတခြနဲ သူမနောကသ်ို့ ဒူးထောကဝြငလြိုကပြှီး မမဖြူ၏ ကြောကို လကတ်ဈဖကဖြှင့် ဖိကာ လီးထိပန်ဲ့ တေ့ထောကလြိုကသ်ည်..။ “အဲ့…ဟဲ့….အဲဒါ ….ဖငန်ောြ….အပေါကမြှားပြီး ထိုးမထည့်လိုကန်ဲ့…..နအေုံးလေ….“ ဖိုးခွိုက ဖငဝြကို လီးထိပကြှီးဖြင့် တရှရှ မှှနှေောကပြေးလိုကရြာ မမဖြူဖငကြှီး ကော့ထောင်၍ လာသည်..။ “ဟဲ့….အို…ဖင်..ဖငကြို မလုပန်ဲ့…..နောြ………“ မမဖြူ ပြောနစဉြေ ဖိုးခွိုက စအိုဝကို လီးထိပဖြှင့် မှှမှေှပေေးရင်း လကတ်ဈဖကကြ ဖငကြှားအောကမြှ နောကဖြကသ်ို့ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးကို ဆှဲပြတလြိုကရြင်း လကခြွောင်းဖြင့် စောကစြေ့လေးကို ခွိတခြွိတပြှီး ဆှပေးလိုကသ်ည်..။
“အား…..ကြှတကြွှတ်….အိုး…အိုး……….“ မမဖြူ ဖငကြှီး ဆတခြနဲဆတခြနဲ ကော့ကော့ တကသ်ှားသည်..။ ဖိုးခွိုက အစေ့လေးကို လကည်ှိုးဖြင့် ဖိ၍ ဆှဲနစဉြေ သူ့လီးကြီးကလည်း စအိုဝလေးကို မနားတမ်း ပြတပြေးနသည်ေ..။ “ရှီး…..အ….ကြှတ်..ကြှတ်….အားလားလား…………..ဟင်း…အင်း………..“ မမဖြူ၏ ဖငကြှီးက ရမ်းခါနသည်ေ..။ စောကရြညကြှညမြွားကလည်း ပေါကခြနဲ ပေါကခြနဲ…ယိုစီးကြ၍လာသည်..။ “အင်း..အိုး..အိုး…………အ..အ…အား….ဟင်း…………..“ မမဖြူ၏ ကော့ထောငန်သေော ဖငကြှီးက ဟိုရမ်းသညရြမ်း နိမ့်လိုကမြှင့်လိုကြ ဖြစ်နသည်ေ..။ ဖိုးခွို၏ လီးထိပမြှာလည်း အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့်ထွကလြာသည်..။ ဖိုးခွို က မမဖြူ၏ စောကပြတအြဝ ဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ဖြဲ၍ လီးကြီးကို တေ့သှင်းလိုကသ်ည်..။ ရှုံ့ထားသောကြောင့် မမဖြူ၏ စောကပြတကြ တင်းကစွန်ပြေီး လီးထိပကြှီးကို ဖမ်းညှဈထားရာ ဖိုးခွိုမှာ အားစိုကလြကြြ ဆောင့်ခလွိုကသ်ော အခါတွငမြှ လီးဒဈကြီးက ကြှံဝငသ်ှားရလသည်ေ..။ “အား…..အား….ဖြေး ဖြေး…..အမလေး…..လေး…………..“ လီးက ကြီးလှန်းတော့ ခံရတာ မသကသ်ာလှခွေ…။ ဖိုးခွိုကလည်း လီးဒဈဝငသ်ှားပြီး နူးညံ့စိုအိသော စောကခြေါင်းအတွေ့ကို ရသှားသညန်ှင့် လီးကို ခပဖြိဖိလေး ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးလိုကသ်ည်..။ “အင်း…..“ ဟူသော အသံရှညလြေးဆှဲရင်း မမဖြူမှာ ရှေ့မှထောကထြားသော လကန်ှဈဖကကြ ပြော့၍ ကြေးပြီး ဝပကြသွှားလသည်ေ..။
“ဗှဈ…ဘှပ်….စွပ်….ဖလှတ်……“ “ဟင့် …ဟင့်….အင့်…ဟင့်….အိုး………..အို….အင့်…..“ စောကပြတအြုံကြီးကသာ မတရားထွားကားနသေောလြည်း စောကခြေါင်းပေါကကြ ကဉွြးကဉွြးလေး ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးမားလှသော ဖိုးခွို၏ လီးကြီးမှာ အရသာတွေ့လှသည်..။ ဆကကြာဆကကြာ ဆောင့်လိုးလိုကရြာ မမဖြူရဲ့ ဖငကြှီးမှာ လှုပခြနဲ လှုပခြနဲ ဖြစ်သှားရာမှ တုနတ်ုနသ်ှားသည်..။ စောကပြတအြုံကြီးက ပို၍ နောကသ်ို့ ပြူးလာပြီး ခံအားကလည်း ကောင်းနသေောကြောင့် ဖိုးခွို၏ လိုးအားကလည်း ပို၍ ထနလြာရတော့သည်.။ ထိသလား မမေးနဲ့..တဈခကြဆြို ဆိုသလောကြ ပစ်ပစ်နှစ်နှစ် ဆောင့်ခလွိုကတ်ိုင်း စောကစြေ့လေးမှာ ကငွတ်ကသ်ှားသည်..။ “ဗှဈ….ဒုတ်…..“ ဟူသော အသံမွိုးလေးသာ နားထဲဝငလြာလို့ကတော့ ဆိမ့်ကငွသ်ှားအောင် ကောင်းပြီး အသဲကို စွဲသှားတတလြသည်ေ..။ ဖိုးခွိုက ခပကြှမ်းကြမ်းလေး လေးငါးခကြလြောကဆြောင့်လိုကြ မှေးပြီး ခပဖြှဖြလေး ဆှဲဆှဲထုတလြိုကြ ဖြေးဖြေးလေး သှင်းလိုကြ စောကပြတည်ှဈအားလေးကို ခံစားလိုကဖြှင့် အမွိုးမွိုးလုပခြငွတ်ိုင်း လုပပြှီးနောကြ မမဖြူ၏ ဖငကြှီးကို ပြတကြာ သပရြင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ခပသ်ှကသ်ှကကြှီး ဆောင့်ပါတော့သည်..။ “ပြှတ်…ဘှပ်….ဗှဈ….ဒုတ်….ဒုတ်….အ..အင့်ဟင့်….အင့်…ပလှတ်……ဒုတ်….“ မမဖြူကလည်း သူမ၏ ဖငကြှီးကို အားကြိုးမာနတ်ကန်ောကသ်ို့ ပြနပြှနကြော့ပေးနသညေမြှာ ဖငကြှောကြီးများ ထောငလြာသညအြထိပင် ဖြစ်သည်.။ “ဘှတ်….ပလှတ်…..မမ……ဗှဈ….ဒုတ်…လုပ်…လုပ်….အင်း…..ဟင့်….ဟင်း…..“ “အင်း……“ အသံရှညလြေးဆှဲရင်း မမဖြူတဈယောကြ ခေါင်းထောငကြာ ဖငကြှီးရမ်းသှားခွိနမြှာတော့ ဖိုးခွိုကလည်း သူ့လီးကြီးကို အဆုံးစိုကသ်ှင်းပြီး အရမွေားကို ပန်းပြီးထည့်လိုကပြါတော့သည်..။
“ကိုစံဖေ…..ကိုစံဖေ……..“ အသံကို ခပအြုပအြုပခြေါကြာ မခငလြှက စံဖကေို လှုပန်ှိုးသည်..။ စံဖေ တုတတ်ုတမြွှ မလှုပပြေ…။ တရှူးရှူးဖြင့် အိပမြောကနွသည်ေ..။ “ကြှတ်….ဒီနေ့ လွှော့သောကပြါလို့ ပြောထားတဲ့ ဥဈစာ..အိပန်လေိုကတ်ာ..သနတေေဲ့ အတိုင်းပဲ…..“ အတောပြင် ဒေါသထွကလြှန်း၍သာ မခငလြှ ဒီလို မှညတ်ှနတ်ောကတ်ီးလိုကရြခွင်း ဖြစ်သည်..။ အမှနကြ ကိုစံဖကေ မခငလြှထကြ အသကြ ဆယန်ှဈမွှ ကြီးသည်…။ မခငလြှအသကကြ ခုမှ ၃၀ ထဲ ရောကရြုံသာ ရှိသေးသည်..။ သှေးသားအဆူဖြိုးဆုံး အရှယ် ဟု ပြောရမညဖြစ်သည်..။ တဖြေးဖြေး အရကြ၏ ကြေးကြှနဖြစ်လာသော စံဖကေ သူ့ထကအြများကြီးငယပြှီး ဆူဆူဖြိုးဖြိုး လှပတောင့်တင်းသော မခငလြှကို ပင် ဂရုမပြုနိုငအြားတော့ မူးပြီးရင်းသာ မူးနခေဲ့သည်..။ စိတရြှညရြှညဖြှင့် စောင့်စားခဲ့ပမယ်ေ့ မနနေိုငတ်ော့သည့်အဆုံး မခငလြှ ဒီနေ့ အရကကြို လွှော့သောကလြာခဲ့ဖို့ နဲ့ ကမွနဲ့လဲ အေးအေးဆေးဆေး နပေါအုံး ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောထွကကြာ မှာလိုကပြေးမယ့် စံဖေ ဘယလြောကတ်ောင် သောကလြာသည် မသိ ။ ပြနရြောကလြာကထဲက အိပယ်ာထဲ အလွားထိုးဝငကြာ အိပလြတေော့သည်..။ မခငလြှကလည်း ဒီနေ့မှ စံဖေ၏ နောကသ်ို့ လိုကြ၍ မသှားဖြစ်…။ အိမမြှာ ဖြူဖြူ က မရှိ..။ သူတို့၏ ညီမ ဝမ်းကြဲများ အလညလြာ၍ ပြနသ်ှားသော ပဲခူးသို့ ဖြူဖြူက လိုကပြါသှားခဲ့သည်..။ နှစ်ရကသ်ုံးရကလြောကန်မှေ ပြနလြာမညဖြစ်၍ ဖိုးခွိုနဲ့ သူမအတွကြ ညစာကို ခကြရြပြုတရြသေးသည်..။ သကပြှင်းအခါခါ ခရွင်း ခွငထြောငထြဲ တွင် ငုတတ်ုတထြိုငလြကြြ အိပပြွောန်သေော စံဖကေို စိတပြကြလြကပြကြြ ကြည့်နမေိသည်..။
မခငလြှ စိတကြတော့ မလွှော့ချင်သ်ေးပါ..။ ဘယလြိုလုပရြငကြောင်းမလဲဟု တွေးနမေိသည်..။ နောကဆြုံးကြိုးစားသည့်အနဖြင်ေ့ မခငလြှက ပြလွေော့နသေော စံဖေ၏ ပုဆိုးကို ပေါငလြညလြောကအြထိ ဆှဲခလွိုကသ်ည်..။ မဲနကန်သေော ဥကြီးတွပေေါတ်ှင် စင်းစင်းကြီးဖြစ်နသေော လီးချောင်းကြီးက ပြော့တွဲတွဲကြီး..။ မခငလြှ လကည်ှိုးလကမြတို့ဖြင့် ညှပ်၍ လီးချောင်းကြီးကို မလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ လကဖြဝါးဖြင့် အောကမြှ ပင့်ကိုငလြိုကပြှီး ပြော့တွဲတွဲ လီးချောင်းကြီးကို ဆုတကြိုငလြိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ အပေါကြ အရပြေားကို ဆှဲတငဆြှဲခဖြှင့် လုပပြေးသည်.။ ခဏကြာတော့ လီးက မာသလိုလို ဖြစ်လာသည်..။ အရညပြှားဆှဲခလွိုကတ်ော့ ပြဲပြဲသှားသော လီးထိပကြှီးကို ကြည့်ရင်း မခငလြှ၏ စိတတ်ှကေ ပို၍ ထလာသည်..။ စံဖေ၏ မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လိုကတ်ော့ စံဖကေ မနိုးသေး..။ အိပ်၍ ကောင်းနဆေဲပင်…။ အရပြေားဆှဲခလွိုကြ၍ ပေါလြာသော ဒဈကြီးကို လကမြထိပလြေးဖြင့် ဖြဖြလေး ပြတပြေးသည်..။ လီးခေါင်းကြီးက ပြသလိုဖြစ်လာပမယ်ေ့ လီးတနကြှီးကတော့ မထူးခွား ပြော့ခွနဆေေဲသာ ဖြစ်သည်..။ လီးကို အသာဆုပ်၍ ရှေ့တိုးနောကင်ငဖြှင့် ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဂွင်းတိုကပြေးသည်..။ ထိုသို့လုပရြင်း စံဖေ၏ မကြန်ှာကိုလည်း လှမ်းလှမ်းကြည့်သည်..။ စံဖကေ တုပတ်ုပမြွှ မလှုပသ်လို သူ့လီးကလည်း နိုးထလာခွင်း မရှိပေ..။ မနနေိုင် မထိုငန်ိုငဖြစ်နသေော မခငလြှ၏ ပေါငကြှား၌သာ အရညတ်ှကေ ရှှဲသထကြ စိုရှှဲလာသည်..။
“ကြှတ်…မသာကြီး….သနလေေိုကတ်ာ…..“ မခငလြှ စိတပြကြြ၍ လီးကို လကထြဲမှ လှှတခြလွိုကသ်ည်..။ စိတပြကြလြကပြကြဖြှင့် စံဖကေို ကြောခိုင်းလိုကပြှီး ရငလြွားထားသော ထဘီကို ဆှဲတင်၍ ဝတလြိုကသ်ည်..။ ဟုတပြါသည်..။ မခငလြှက စောစောက စံဖကေို နှိုးတော့မညဟြု ကြံကထဲက အဝတအြစားတွကေို ခွှတကြာ ထဘီကို ရငလြွားထားခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်..။ ဒါမှ စံဖနေိုးလာ၍ အလုပဖြစ်လငွြ လှယကြူမညသ်ည်..။ ပေါငကြှားမှ ထွကန်သေော အရညမြွားကို အိမသ်ာသို့ဝင်၍ ရဆေေးသည်..။ ပြီးတော့ အဝတအြစားပြနဝြတကြာ ကြိတမြှိတအြိပတ်ော့မညဟြူသော အတွေးဖြင့် မခငလြှ ခွငထြောငကြို မ၍ ထွကကြာ အိပခြန်းထဲထွကပြှီး အိမန်ောကဖြေးဖကသ်ို့ လွှောကလြာခဲ့သည်…။ ထိုသို့ လွှောကလြာရင်း ခွရင်ေးဖကတ်ှင် ခွငထြောငထြောင်၍ အိပန်သေော ဖိုးခွို၏ ထံသို့ မခငလြှ၏ မကြလြုံးက ရောကသ်ှားသည်..။ “ဟင်း……အတောအြအိပဆြိုးတဲ့ ကောငလြေး…..“ ဟုတပြါသည်..။ ခွငထြောငထြဲတွင် အိပန်သေော ဖိုးခွိုက ခွငထြောငကြို ကန့်လန့်ကြီး အိပန်ကော ခါးအောကပျိုင်း ကိုယတ်ပိုင်းက ခွငထြောငအြပြငဖြကသ်ို့ ရောကန်သည်ေ..။ ပြီးတော့ ပုဆိုးက ခါးတွင် မရှိ..။ ဒူးဆဈအထိ လွှောကနွသည်ေ..။ မှငလြိုကသ်ော မခငလြှ သူမဘာသာပင် သတိမထားမိလိုကပြဲ ဖိုးခွိုး၏ အနားသို့ ရောကသ်ှားကာ အနီးကပ် ငုံ့၍ ကြည့်လိုကမြိသည်..။
“ဟယ်……နည်းတာကြီး မဟုတဘြူး…..“ မခငလြှ တဈယောကတ်ည်း တိုးတိုးလေး တုနတ်ုနခြိုကခြိုကြ လေး ပြောလိုကမြိသည်..။ မဲနကလြုံးတဈနသေော ဂွေးဥကြီးက နဲတာကြီး မဟုတသ်လို မာမာတောင့်တောင့်ဖြစ်နသေော လီးကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ….။ ကိုစံဖေ၏ လီးထကြ သိသိသာသာကြီးကို ကြီးကြောင်း မခငလြှ တွေးလိုကသ်ည်..။ ဗှုန်းဆို မခငလြှ ငုတတ်ုတထြိုငခြလွိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ ခွငထြောငထြဲသို့ နားစွင့်လိုကတ်ော့ ဖိုးခွိုက တရှူးရှူး အိပမြောကနွသည်ေ..။ ရှညရြှညဝြေးဝေး မစဉြးစားချင်တ်ော့ပဲ မခငလြှ၏ လကတ်ဈဖကကြ ဖိုးခွို၏ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်..။ ကိုငလြိုကသ်ော လကကြ တုနတ်ုနရြငရြငဖြစ်နပြေီး လကထြဲက လီးကြီးကတော့ တဒိတဒြိတ် သှေးတိုးနသည်ေ..။ လကဖြှင့် ဆုပထြားဆဲမှာပင် လီးကြီးက တင်းခနဲ တင်းခနဲ ဖြစ်ကာ ကြီး၍လာသည်…။ “ဟယ်….သနလြိုကတ်ဲ့ ဟာကြီး…..“ ပူနှေးမာကြောလှသော လီးကြီး၏ အတွေ့က မခငလြှအား အရာရာကို မေ့သှားစသည်ေ..။ လကတ်ဈဖကကြ လီးချောင်းကြီးကို ကိုငရြင်း ကနွသ်ော လကတ်ဈဖကကြ လုံးတဈနသေော ဂွေးဥကြီးကို အောကမြှနေ၍ ပင့်မကာ ကိုငလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ ဂွေးဥကြီးကို ဖြဖြလေး ဆုတဆြုတပြှီး ညှဈကြည့်နမေိသည်..။ ကနွလြကတ်ဈဖကအြတွင်းမှ လီးချောင်းကြီးကတော့ စံခွိနလြှနအြောငပြင် မာတောင့်လာပြီး ဆုတကြိုငထြားသော မခငလြှ၏ လကထြဲမှ ရုန်းကနထြှကန်သယေောင် ..တဆတဆြတတ်ုနခြါ၍ လာရသည်…။
ထကြနသေော သှေးသားများနှင့် ထိတွေ့နရသေော အထိအတွေ့များကြောင့် မခငလြှမှာ တဈလောကလုံးကို မေ့သှားခဲ့ရပြီ..။ လီးပေါမြှ လကကြို လှှတလြိုကတ်ော့ ဖိုးခွို၏ ဧရာမလီးကြီးက မိုးကိုမွှောကြာ ထောငမြတလြကြြ လီးခေါင်းကြီးက တဆတဆြတဖြစ်နသည်ေ..။ သညလြီးကြီးကို တရှိုကမြကမြကြ ကြည့်ရင်း မခငလြှ ဖိုးခွို၏ ဘေးတွင် ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြာမှ ရငဘြတတ်ှင် စည်းနှောငထြားသော ရငလြွားထားသည့် ထဘီကို ဖြည်၍ ခွှတခြလွိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ ဒူးကို တဈဖကစြီကြှပြီး ထဘီကို ကြင်းလုံးကြှတသ်ှားအောင် ခွှတပြဈလိုကသ်ည်..။ ဖြေးနှစ်လုံးတဈနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးနှင့် မခငလြှတဈယောကြ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းနပြေီ…။ ရငအြစုံက နိမ့်ခညွမြှင့်ခွီ ဖြစ်နသည်ေ..။ မခငလြှ အလိုလိုနရင်ေး မောနသည်ေ..။ တုနရြငန်သေော လကခြွောင်းလေးများဖြင့် တဆတဆြတဖြစ်နသေော လီးကြီးကို လှမ်း၍ ဆုပကြိုငလြိုကကြာ ဖိုးခွို၏ ခါးဆီသို့ ခွတကလြိုကသ်ည်…။ သညအြခိုကမြှာပင် ခွငထြောငကြ လှုပခြနဲ လနတ်ကသ်ှားပြီး ကြုံးထ၍ ထိုငလြိုကသ်ော ဖိုးခွိုက သူ၏ ကိုယပြေါတ်ှင် ကုန်းကုန်းကြကြဖြစ်နသေော မခငလြှကို သိမ်း၍ ဖကကြာ အိပယ်ာပေါသ်ို့ လှဲခလွိုကသ်ည်..။
“အို….ဟဲ့….ကောငလြေး….ခွေးလေး….နိုးနရကေသ်ားနဲ့….ဟဲ့…လှှတ်…လှှတ်…..အို……လှှတ် ဆို……“ ရှကရြမ်းရမ်း၍ ပြောနသေောလြည်း မရုန်းပါ…။ ရုန်း၍လည်း မရပါ…။ ဖိုးခွိုက ကစွကြစွပြါအောင် ကြုံး၍ ဖကထြားတော့ မခငလြှ အသကရြှူပင် မရချင်တ်ော့…။ ဖိုးခွိုက မခငလြှ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ငုံ့ကြည့်သည်..။ ဖြေးနှစ်နသေော နို့ကြီးတွကေ မမဖြူ၏ နို့တွထကြေ နှစ်ဆခန့်ကြီးသည်..။ အားရစရာကြီးပင်…။ နို့သီးတွကလေည်း ခပထြှားထွား…။ နို့တဈလုံးကို ငုံ၍ အငမ်းမရ စို့လိုကသ်ည်..။ “အ…..ကြှတ် ကြှတ်…..“ မခငလြှ ရငဘြတပြင် ကော့တကသ်ှားရသည်..။ “တောတ်ောြ နို့စို့သနတ်ဲ့…ကောငလြေး…..“ သနလြိုကတ်ာမှ ရငခြေါင်းထဲအထိပင် တစဈစဈ ဖြစ်သှားရအောင် စို့ပစ်နသည်ေ..။ တအားစို့လတေော့ ခံရတဲ့သူက ကငွခြနဲ ကငွခြနဲ နာနာသှားပြီး နို့ရညကြှညတ်ှကေ တစိမ့်စိမ့်ထွကလြာတော့သည်..။