ဇငမြာဝင့် တယောကြ စာအုပထြည့်ထားတဲ့ ကချင်လြှယအြိပကြို ရငခြှငပျိုကပြှီး ရငတ်ထိတထြိတ် ဖြင့် ကြှန်းလှကေား ကြီးအတိုင်း တကလြာသည်၊ ဒီနေ့ ကိုမောင့် အိမသ်ို့ စာလာသငရြမညမြှာ တခွားနေ့တွနှင်ေ့ မတူ၊ ဟင်းလင်းပြင့် နသည်ေ့ အိမရြှေ့ တံခါးကြီးသည် သူဝငလြာသညန်ှင့် အလိုလို ဂွိုင်းကနဲ့ ပိတသ်ှားသည်၊ သူက တံခါးပိတသ်ံကြောင့် ရုတတ်ရကြ လန့်သှားပြီး ပါးစပကြ ဒေါဒြေါြ၊ ဒေါဒြေါြ၊ ဦးလေး၊ ဦးလေး၊ မညှန့်၊ မညှန့် ဆိုပြီး သူ့ ကို စာသငပြေးနသည်ေ့ ကိုမောင် အိမကြ အိမသ်ားတွကေို အသံထွကအြောင် အောခြေါန်သေောလြည်း မညသ်ူကမှ မထူး။ အလိုလိုပိတသ်ှားသော တံခါးကို ဆှဲဖြင့် ကြည့်သောလြည်း တံခါးက တုံ့တုံ့မွှ မလှုတ်။ ပါးစပကြ တကြောကြှောြ အောခြေါန်သေောလြည်း အိမထြဲမှ မညသ်ူမွှ ထွကမြလာ။
မညသ်ူ့ကိုမှ ခေါမြရသည့် အဆုံး သူစာသငန်ကြေ အပေါထြပသ်ို့ စာကြည့်စားပြဲ ရှိရာသို့သာ တလှမ်းချင်ြး တကလြာမိသည်။ ကိုမောင် အပေါထြပမြှာ သူ့အလာကို စာသငပြေးဘို့ စောင့်နသညေဟြု သူ့စိတထြဲက သိနသည်ေ၊ ကိုမောင့်နာမညကြ ကိုမောငတ်င်၊ ဆေးတကျကသိုလ် တတိယနှစ် ကြောင်းသား၊ သူ့ ဂိုကဆြိုလဲ မမှား၊ မိဘချင်ြးကလဲ ရင်းနှီးသည်။ ကိုမောငကြ သူ့ကို ညီမလေးတယောကလြို ဂရုစိုကသ်ည်၊ ဘာမဆို သူ့ကို အလိုလိုကသ်ည်၊ သူက စာမကကြခြငွြ ပငွြးတယ် ဟု ညီးညူရင် ကိုမောငကြ သူနှင့် အတူတူ သူကကြရြမည့် စာကို လိုကကြကြသ်ည်။ အတူတူ စာအံသည်။ ကိုမောငကြို သူမကြောကြ၊ သူ့ဆရာဟု သဘောမထား၊ သူခငသ်ည်၊ ကိုမောငန်ှင့် တွေ့လွှင် အားလုံး အဆငပြှသှေားမညကြို သူသိနသည်ေ၊ ထို့ကြောင့် တအိမလြုံး သရဲချောကသ်လို တိတဆြိတန်သည်ေ့တိုငအြောင် ကိုမောငရြှိရာ စာသငန်ကြေ နရောဆီသို့ သူတကလြာရဲခွင်းဖြစ်သည်။
လှကေားဝ ရောကသ်ညန်ှင့် သူထငသ်ည့် အတိုင်း ကိုမောငကြ စာသငန်ကြေ စားပြဲမှာ သူ့ကို စောင့်နသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ကိုမောငကြ စာသငခြွိနဆြို အမြဲတမ်း သူ့ကို စောင့်နကြေ၊ ကိုမောင့် ကိုတွေ့လိုကသ်ညန်ှင့် ဟနပြငမြဆောငန်ိုင်၊ ကိုမောင် ရှိရာ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ပြေးကာ အောကထြပမြှာ ဘယသ်ူ့ကိုမွှ ခေါမြရကြောင်း၊ တံခါးကြီးလဲ အလိုလို ပိတသ်ှားကြောင်း အလောတကြီး ပြောပြလိုကသ်ည်။ သူက ကြောကပြှီး မောပန်းသလို ရငဘြတကြို လကလြေးဖြင့် ဖိကာ ဖိကာဖြင့် စီကာရီကာ ပြောနသညေကြို ကိုမောငကြ ပြုံးပြီး ကြည့်နသည်ေ။ ပြီးမှ ကိုမောငကြ ဟုတတ်ယ် ဇငမြာရ ဒီနေ့ မမတေေို့ အားလုံး အပြငသ်ှားကြတာ၊ အိမဖြေါြ မညှန့်ပါ ခေါသ်ှားတာ၊ ဘယသ်ူမှ မရှိဘူး။ ဒါဆို တံခါးကြီးက အလိုလို ဘာလို့ ပိတသ်ှားတာလဲ၊ ဒီမှာလေ ဇငမြာ ရဲ့၊ ဇငမြာ ဝငလြာတော့ ကိုမောငကြ ရီမုဒြ နဲ့ ပိတလြိုကတ်ာ၊ အောကဆြင်း မပိတခြငွလြို့၊ ဆိုပြီး ခလုပမြွား ပါသည့် တီဗီရီမုဒြ လို ခပရြှညရြှည် ရီမုဒြ ကြနထြရိုး ကိုပြသည်။ အလဲ့ ကိုမောငတ်ို့ အိမကြ တယမြိုကပြါလား၊ ဟှန်း ဒါတောင် သူများ အောကကြ ဒီလောကြ အသံပေးနတော ပြနမြထူးဘူး ဟု စိတအြေးသှားသလို မကြစြောင်းထိုးကာ ပြောရင်း ပိုကထြားသော လှယအြိပကြို စားပြဲပေါြ တငလြိုကသ်ည်။
ကိုမောငကြ သူ့ အပြုအမူကြောင့် တဟားဟား အောရြငရြင်း သူ့နားကပလြာသည်။ လန့်သှားသလား ဇငမြာ ဟုမေးရင်း သူ့ကို အသာဖကလြိုကသ်ည်။ ကိုမောင့်အပြုအမူကြောင့် သူ မကြလြုံးဝိုင်းသှားသည်။ အရငကြ ကိုမောင် သူ့ အသားကို တခကြမြှ မထိ၊ မထိဆို လကဖြွားကိုတောင် မတောတ်ဆ မထိ၊ သူ့အပေါအြဲ့လို ရိုးသားသည်၊ ခုမှ ဘာဖြစ်သညမြသိ ပိုငစြိုးပိုငန်င်း သူ့ကို လာဖကသ်ည်။ ပြီးတော့ တအိမလြုံးမှာလဲ တယောကမြှ မရှိ၊ သူလန့်သှားသည်။ သူကလဲ ဖိုဆို၍ ယငဖြိုတငမြက ခွငဖြိုတောင် သန်းဖူးသူမဟုတ်၊ အိမမြှာလဲ ခွငလြုံ စကာနှင့် နနသေေူဖြစ်သည်။ ခုလို ကိုမောငကြ သူ့ကို ပိုငစြိုးပိုငန်င်း လာဖကတ်ော့ သူ့ရငတ်ှတဒေိုင်းဒိုင်းခုနကြာ ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ စောစောကလို ကြောကစြိတကြှောင့် ဖြစ်လာသော ရငတ်ုနခြှင်းနှင့် မတူ၊ ခုပုံစံက ရငထြဲပူလာကာ တဒိုင်းဒိုင်းနှင့် နှလုံးခုန် မှနလြာခွင်းဖြစ်သည်။
သူ့ပါးစပကြ လှှတပြါ ကိုမောင်၊ မတောပြါဘူး၊ ဇငမြာ နလေို့ မရတော့ဘူး လို့ ညင်းဆန် ပြောချင်သ်ောလြည်း သူ့ပါးစပကြ အသံထွကမြလာ၊ နှုတခြမ်းသာ တလှုတလြှုတဖြှင့် သူပြောနသညေဟြုထငသ်ည်။ အသံက အပြငမြရောကြ၊ သူ ပြောမထွကသ်ညကြို ကိုမောငကြ သူကို လကခြံသညဟြု ထငန်ပေုံရသည်။ ဖကထြားရာက တဆင့်ကဲလာသည်။ သူ့ နှားခေါင်းက ဇငမြာ့ ပါးမို့မို့ပေါြ ကလွာသည်။ ကိုမောင့် အနမ်းက သိမမြှေ့လှန်းသည်။ ပါးပြငကြို နှာခေါင်းဖြင့် မှှေးမှှေးကြူရုံသာမက နှုတခြမ်းဖြင့်လည်း ဖြဖြလေး စုတလြိုကသ်ေးသည်။ ကိုမောင့် အနမ်းကြင်ေ့ စောစောက အသံမထွကသ်ည့် အပြောတွလည်ေး လညခြွောင်းဝမှာ ပြောကခြှင်းမလှ ပြောကကြုနသ်ည်။ ကိုမောင် အနမ်းက ပါးပြငကြနေ လညတ်ိုငကြို လွှောကလွာသည်။ လညတ်ိုငန်ှင့် နှုတခြမ်း ထိသညန်ှင့် ဇငမြာ့ တကိုယလြုံး ရှိမ်းကနဲဖြစ်ကာ တကိုယလြုံးရှိ အမှေးနုများ ထောငကြာ ကြကသ်ီးဖဉွြးထလာသည်။ အလိုလို ကိုမောင် နမ်းရလှယအြောင် ခေါင်းကို မော့ပေးမိသည်။ ကိုမောင့် နှုတခြမ်းက လညတ်ိုင် အထကအြောကြ ပြေးလှှားနသညေကြို ဇငမြာ ကြနပေသ်လို ခံစားနရသေည်။ တရှိန်းရှိန်းဖြင့် တကန်သည်ေ့ ခံစားခကြြ သူသဘောကသွလို ဖြစ်နသည်ေ။ ကိုမောင့်ကို တင်းတင်း ပြနဖြကထြားမိပြီဟု သူ့ကိုယသ်ူ ထငန်သည်ေ။ သူ့ နှုတခြမ်းကိုလည်း ကိုမောင် နမ်းရလှယအြောင် အလိုလို မပြင့်တပြင့် ဟထားမိသည်။ စိတထြဲကလည်း နှုတခြမ်းကို လာနမ်းပါဟု တမ်းတမိသည်။ သူ နှုတခြမ်းကို တခါမွှ အနမ်းမခံဘူး။ နှုတခြမ်းကို နမ်းသည့် အရသာ သူခံစားချင်မြိသည်။ သူ အသံတိုးတိုးညီးပြီး သူ့နှုတခြမ်းကို ကိုမောငလြာနမ်းအောင် ကြိုးစားကြည့်သည်။
ကိုမောငကြ သူနမ်းစချင်ေသ်လို သူ့နှုတခြမ်းကို လာမနမ်း၊ သူ့အင်ျကြီစကို ကိုငပြှီး ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် သူ့တကိုယလြုံး အေးကနဲ ဖြစ်သှားကာ သူဝတထြားသည့် အင်ျကြီက ကိုမောင့်လကထြဲ ပါသှားသည်။ သူဝတထြားသညကြ အထကအြောကြ အတူတွဲထားသည့် ဘလောကဈြအရှည်၊ ပါသှားသညမြှ အတွင်းက ဝတထြားသည့် ဇာဘောလြီလေးရော အသားရောင် ပငတ်ီလေးပါ အတူတွဲပါသှားသည်။ သူ့ တကိုယလြုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သှားသညကြို သူသိလိုကသ်ည်။ အိုး . . . ဟု ကြယကြှယလြောငလြောင် အသံက စိတထြဲက အောလြိုကသ်ညလြား ပါးစပကြ အသံထွကြ အောလြိုကသ်ညလြား သူမသိ၊ ရှကစြိတဖြှင့် ကိုမောင့်ကို တင်းတင်း ပြနဖြကထြားသညကြိုသာ သူသိနသည်ေ။ ကိုမောငကြ သူကိုတင်းတင်းဖကထြားရင်း သူတို့ စာကကြသ်ည့် စားပြဲကို လကဖြှင့် တွန်းခလွိုကသ်ည်။ စာကြည့်စာပြဲက လဲကကြာ အသှငပြှောင်းပြီး ကိုမောင့် ကုတငလြို ဖြစ်သှားသည်။ ကိုမောင့် အခန်းထဲ သူရောကဖြူးသည်။ ကိုမောင့် အိပယ်ာခင်းသည် ဖြူဆှတန်သည်ေ။ ကိုမောင့် ခေါင်းအုံးကလဲ အဖြူရောငပြင်။ ထို အဖြူရောင် အိပယ်ာသည် ခု စာကြည့်စားပြဲ နရော ရောကလြာသည်။ ကိုမောငကြဘဲ သူ့ကို ခွီပြီး သူ့ အခန်းထဲ ခေါသ်ှားသလား သူမသိတော့။ သူ့စိတထြဲ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နသည်ေ။
ကိုမောငကြ သူ့ကို ကုတငပြေါြ ပြေ့ခွ လိုကသ်ည်။ သူ သိသည် သူ့ရငသ်ားက သိပမြထွကသ်ေး။ မနေ့ကပင် ရချိုးရင်း သူ့ဖာသာသူ ကြည့်မိသည်။ အင်ျကြီလှလှလေးများရောင်းသည့် ဆိုငတ်ှင် အလှပြထားသော ပိနပြါးပါး အရုပမ် လောကပြင် သူ့ရငသ်ားက မရှိ။ နီညိုညို နို့သီးကလဲ အပြငလြုံးလုံးမထွကသ်ေး။ တဝကတ်ပကြသ်ာ ထွကသ်ေးသည်။ ပေါငကြှားက အမှေးနုနုကလဲ သူ့အရှကကြို လုံလုံခွုံခွုံ မဖုန်းနိုငသ်ေး။ သူ့ ခန်တာကိုယကြို ကိုမောင် မှငသ်ှားမှာ သူရှကန်သည်ေ။ သူ့ကို ကြည့်လို့ မရအောင် သူ့ ကိုမောင့်ကြောကို အတင်းဖကပြှီး သူ့ကိုယန်ှင့် ကပထြားသည်။ ထူးဆန်းသညကြ သူ့စိတထြဲ ရုန်းကနလြိုစိတမြရှိ။ ကိုမောငကြ သူ အတင်းဖကထြားသော လကကြို သူ့ လကန်ဲ့ ဆှဲဖယလြိုကရြင်း ကုန်းထလိုကသ်ည်။ သူ ရှကစြိတကြှောင့် မကြလြုံး အစုံကို တင်းတင်းမှိတထြားလိုကသ်ည်။ တင်းတင်းမှိတထြားသောလြည်း ကိုမောင့် အပြုအမူကို သူမှငန်ရသေည်။ ကိုမောငကြ သူ့ကို လေးဘကထြောကြ ခွကာ အုပမြိုးပြီး စိုကကြှည့်နသည်ေ၊ ပြီးသူ့လကခြွောင်းတွကေို ကိုမောငကြ သူ့လကခြွောင်းတွဖြင်ေ့ လာယှကကြာ ပူးလိုကကြာခေါင်းက သူ့ရငသ်ားပေါြ ငုံ့ကလွာသည်။
သူထငသ်လို မနမ်း။ ကိုမောင် သူ့တကိုယလြုံးကို လွှာဖြင့် လွှောကယ်ကန်သည်ေ၊ သူ့တကိုယလြုံး ယားကြိကြိ ဖြစ်နသလေို ခံစားနရသေည်။ သူ့ နို့သီးလုံးလုံးလေးကိုလဲ မစို့၊ သူ့ကိုယပြေါြ ကိုမောငကြ လေးဘကထြောကြ ခွရပရြင်း လွှာဖြင့်သာ တကိုယလြုံးလို လွှောကယ်ကန်သည်ေ။ သူ့ ခွိုင်းကြားကို လာယကတ်ော့ ယားသလိုလို တွန့်ကနဲ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ကိုမောငကြ အနံ့ ခံသလို သူ့တကိုယလြုံးကို နမ်းလိုကြ လွှကလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ သူ့အပေါပျိုင်း တခုလုံး ကိုမောင် မယကမြိသည့် နရောမရှိတော့၊ သူလဲ ယားသလိုလို၊ ဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်ကာ တွန့်တွန့်လူး နသည်ေ၊ ရငထြဲမှလည်း လှိုကကြနဲ လှိုကန်ဲမောနသည်ေ။ တဖြေးဖြေးနှင့် ကိုမောင့်ခေါင်းက သူ့ အောကပျိုင်းနှင့် နီးလားသည်။ ကိုမောငလြွှာ သူ့ပေါငကြှားကိုရောကလြာတော့မညကြို သူကြောကန်မေိသည်။ အဲ့ဒီနရောမှ အရညတ်ှေ စီးကြ နသလေို ခံစားနရသေညကြိုသူသိနသည်ေ၊ အဲဒီလို အလိုလို ထွကန်သည်ေ့ အရညတ်ှကေို ကိုမောင် ယကမြိသှားမှာ စိုးရိမန်သည်ေ။ သူ့ပေါငကြို အလိုလို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။
ကိုမောငကြ သူနှင့် ခွိတထြားသော လကကြိုဖြုတကြာ သူ့ပေါငကြို ဆှဲဖြဲလိုကသ်ည်။ သူ မတောင့်ခံနိုင်၊ အလိုလို ကားပေးသလို ဖြစ်သှားသည်။ သူ့ ရငထြဲပိုမောလာသည်။ ပူသလို အေးသလို အမွိုးမွိုး ခံစားခကြတ်ှေ ရနသည်ေ။ ကိုမောင့်ခေါင်းက သူ့ပေါငကြှားထဲ စိုကကြလွာသည်။ သူ့လကကြ အလိုလို ကိုမောင့် ခေါင်းက ဆံပငကြို ဆှဲဆုတမြိသည်။ တင်းတင်းပိတထြားသည့် သူ့မကြစြိက ကိုမောငဘြာလုပသ်ညကြို မှငန်ရသေည်။ ကိုမောင့်လွှာက အရညကြှညတ်စိမ့်စိမ့်ကနွသည်ေ့ အပေါကထြဲ တိုးဝငလြာသည်၊ ပြီးမှ ခပဖြိဖိ အနထေားဖြင့် အပေါကြို ထောငယ်ကလြိုကသ်ည်၊ လွှာက အတွင်းသား အကုနလြုံး တွန်းတိုကဆြှဲယကသ်ှားသညကြို သူတိတိကကြ မှငန်ရသေည်။ သူ့ရငထြဲပိုမောလာသည်။ စိတထြဲက ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ တခုခုထွကကြခွငွန်သလေိုလို ဖြစ်နသညေကြို အတင်းအောင့်ထားနရသေည်၊ ကိုမောငကြ တခါတည်း မရပ်၊ ဆကကြာ ဆကကြာ ဖြင့် မနားတမ်းယကန်သည်ေ။ သူက ကိုမောင့်ဆံပငကြို တင်းတင်းဆှဲကာ တားသည်။ ကိုမောငကြ မရပ်၊ သူ မထိမ်းနိုငတ်ော့၊ စိတကြိုလွှော့ပြီး အကုန် ထုတခြလွိုကသ်ည်။
သူ့ ပေါငကြှားဆီမှ ပူကနဲ ဖြစ်ပြီး အရညတ်ှေ စီးကလွာသညကြို သူသိလိုကသ်ည်။ ခကြခြှင်း အသိစိတပြှနပြေါလြာပြီး စုံမှိတထြားသော မကြစြိ ပြင့်လာသည်။ ပေါငကြှားမှ စီးကနွသည်ေ့ အရညကြ မရပ်၊ ဖြတကြနဲ လကဖြှင့် စမ်းကြည့် လိုကတ်ော့ ခပန်ှေးနှေး အရညတ်ှေ စမ်းမိသည်။ ခကြခြှင်း အိပယ်ာပေါမြှ ခုနထြပြီး ကုတငဘြေးမှ မီးခလုပကြို ဖြင့်လိုကသ်ည်။
သူ့ ညအိပ် ဘောင်းဘီ တခွမ်း စိုရှှဲနသည်ေ။ ကုတငပြေါြ ပုံနသေော စောငကြိုဆှဲဖယလြိုကတ်ော့ အကြကလြိုကြ စိုနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ စိုနသေော လကကြို နမ်းကြည့်တော့ သေးနံ့။ ဇငမြာ ဘာဖြစ်နသညေကြို သဘောပေါကသ်ှားသည်။ အမတေော့ ဆဲပြီ၊ ကြီးကောငကြှီးမား အိပယ်ာထဲ သေးပေါကခြသွညဟြု၊
စိုနသေော ဘောင်းဘီကို ခွှတပြှဈကာ သေးကြကန်ှင့် လှတသ်ည့် နရော ပေါတ်ှင် ငုတတ်ုတထြိုငရြင်း အိပမြကကြို သူ မှတမြိသလောကြ ပြနစြဉြးစားနမေိသည်။ တညကြှညသ်ော ကိုမောင့် ရုပရြညကြ သူ့ မကြစြိထဲ မှငလြာသည်၊ တခိခိ ရယရြင်း အနားက ခွအုံးကို ဆှဲယူကာ တင်းတင်းဖကလြိုကမြိသည်။ သချောသညကြ နကဖြှန် ကိုမောင့်ကို သူကြည့်ရဲမည် မထင်။😁😁
ပြီးပါပြီ ။ ။