အကြငတ်ို့လယ် ကောကစြိုကတ်ုန်းက
ရေးသားသူ – ငှလမေင်း
“မိုးကလည်းနောြ.. ရှာမှာဖြင့ြ ရှာတာ မဟုတဘြူး.. အလုပပြကြရြုံ စွကကြယ် စွကကြယန်ဲ့ တကတည်း..”
“ဘာတွေ မှညတ်ှနန်တေုန်း အဘှားကြီးရဲ့..”
“အဝတတ်ှေ မချောကလြို့ တောရြေ.. ဒီ မိုးနှယကြှောင့ြ.. ဟှမ်း..”
“ဟ.. မိုးကို အဲ့သလို မပြောရဘူးလေ.. မင့န်ှယ်.. လယထြဲကိုင်းထဲ ကြီးခဲ့တာ မဟုတတ်ဲ့ တိုင်းပဲ..”
“ဒါတော့ ဒါပေါ့တောြ.. ခုလို ရာသီများတော့ ရှာက အိမန်ဲ့ ခွံဝိုင်းပဲ သတိရမိပါတယ်.. မှို့ကြီးပြကြီးမယ် တိုကခြန်းကဉွြးလေးနဲ့ နပြေီး မိုးလည်း မိုးမို့.. နှလည်ေး နှမေို့.. အဝတကြလေး လှန်းဖို့တောငမြှ ဒုကျခကများ.. အနကြပြေ အသကြပြေ.. ဟင်းးး”
“ငှယ်.. ဒီမိန်းမ ဓာတပြှားဟောင်းကြီး အပကြှောင်း ထပန်ေ.. တနတ်ော့ မင့ြ ကြည့်ရြတာ မှို့မယ် အနကြောတော့ ရှာနဲ့လယတ်ောကို လှမ်းနထငေရြဲ့..”
“လှမ်းသပေါ့တောျ.. လှမ်းသပေါ့..”
“မေးစမ်းပါရစေ.. မင့ြ လှမ်းတဲ့ထဲ ကောကစြိုကတ်ုန်းက အကြောင်းလေးရော.. မပါဘူးလား..”
“ဟမ်..”
“အဟေးဟေး.. ဘာတဲ့ အကြငတ်ို့လယ် ကောကစြိုကတ်ုန်းက.. မွှော့ ရေးငယ့ြ ရှှဖေူးစာ.. အိုးဟိုးဟိုး.. ခွီး..”
“တောကြှီးနောြ.. တောကြှီး.. လူကဖြင့ြ အိုကြီးအိုမ.. ရှခကြကြ ကမ်းကိုကုနရြော.. ဟှင့ြ..”
အဘှားဒေါမြှကြငတ်ဈယောကြ လငတ်ောမြောင် အဘိုးဦးသာဒွန်းကို မကြစြောင်းကလေးထိုးကာ ဖငတ်ုံးကြီးနှင့ြ တုံကနဲ ပစ်တိုကရြင်း အိမထြဲဝငသ်ှားပါတော့သည်။ လကထြဲမှ အဝတမြွားကို အိမတ်ှင်း အဝတစြငတ်ှင် ထပကြာ စီကာ လှန်းလိုကသ်ည်။ ဇရာ၏ အရေးအကြောင်းတို့ ထပစြပြုနသညေ့ြ နှုတခြမ်းတဈစုံကတော့ မပြုံးတုန့တ်ုန့ြ ပြုံ့တုန့တ်ုန့ြ ဟနဖြှင့ြ။
ဒီမိုးစွပေုံနှင့ြ အဝတတ်ှေ အိမရြှေ့ ထုတလြှန်းဖို့ လမ်းမမှင်။ သားနှင့ြ ခွှေးမကလည်း အလုပကြ တဈဘကြ။ မှေးငယကြ မူလတန်း ကြောင်းသား။ တရားသူကြီးအလုပမြှ ပငစြငယ်ူပြီးသည့တ်ိုင် ရပကြှကြ အရေးကိဈစများနှင့ြ မအားလပသ်ည့ြ ခငပြှန်း ဦးသာဒွန်း။ အားလုံးက နေ့စဉြ အပြငထြှကန်ရသေူများမို့ မိုးတွင်းဆို အဝတတ်ှေ အခွိနမြှီချောကရြေး မိုးကင်းစောင့ရြင်း လှန်းရတာ အလုပတ်ဈခု။
ဘှားကြငတ်ဈယောကြ ပါးစပကြ ပြုံးရင်း လကကြ အဝတလြှန်းကာ မကြလြုံးထဲ မှငန်သညေကြ ဘိုးသာဒွန်း အစဖောလြိုကသ်ည့ြ ကောကစြိုကပြှဲ။
……………………………………………………
“မိုးလေး တအေးအေးနဲ့ ဟနကြတော့ ကပြဟေ့.. ကောကစြိုကသ်မတွေ ဖငအြကုန်း.. ရစေိုတုန်း ဟိုဒင်းလေးတွကေ အမှောင်းလိုကြ.. အဟေးဟေး..”
“မင့်မလည်း ဒါပဲ..”
“အဟုတ် ပြောတာဟ သာဒွန်းကြီးရ.. မင့်လို မှို့ကြောင်းသား ဒါတွေ မသိပါဘူးကြာ.. တခွို့များ မိုးသည်းသည်းနေ့ဆို ထမီရစေို ပါးပါးမယ် အဖုတမြှေး ထူလဗှဈလေးတွပေါ မှငရြသာ မောင်..”
“ဟ.. နောကကြကြည့်တ်ာ အဖုတမြှေးထိ မှငရြသလား.. ဒါတော့ များတယကြှာ မင့ြ..”
“ရောြ.. မှငမြမှင် ကနေ့ စောင့ကြှည့ဟြ ငါ့ကောငရြ..”
သူငယခြငွြးလှဘောြ စကားကြောင့ြ သာဒွန်းတဈယောကြ တံတွေးတဈခကြြ ဂလုကနဲ မှိုခလွိုကရြသည်။ ကောကစြိုကသ်မ ဖငကြုန်းတာ အဖုတမြှေးပါ မှငရြသတဲ့လား.. မဖြစ်နိုငလြိုကတ်ာ။ ပြီးတော့ သူတို့တတွကေ ထိုးဝါးနှင့ြ။ မိမိငယစြဉကြ အမ ( အမေ) တို့ ကောကစြိုကတ်ာ တခါမှငဖြူးသည်။ လကထြဲမှ ပျိုးပငကြို ထိုးဝါးတွင် အရငတ်ပပြှီးမှ လယမြှထေဲ စွကကြနဲ နှစ်ခပြှီး စိုကခြှင်း ဖြစ်၏။ အဖုတပြေါအြောငကြုန်းဖို့ မဆိုထားနှင့ြ ခါးမွှပင် ခွိုးရသည် မဟုတ်။ ယခုတော့ ကြားရသညကြ ဘယ့န်ှယ် ဘယ့န်ှယ်..။
“ထိုးဝါးနဲ့ စူးထိုး စိုကတ်ာ မဟုတလြား ဘောကြှီးရာ.. ငါ မှို့မယ် ကြောင်းအိပကြွောင်းစား သှားနရပေမေဲ့ မင့ပြှောသလောကလြည်း ရှာဓလေ့နဲ့ မဝေးပါဘူးဟ..”
“ပျိုငပြှဲ မောင်.. ပျိုငပြှဲ.. ထိုးဝါးတပလြို့ ပျိုးပင် ကြှတကြမွယ့ြ အခွိန် ဘယသ်ူမှ မဖြုန်းဘူး.. အကုန် လကန်ဲ့ စိုကမြှာ..”
“အော.. ဂလိုလား.. ကောင်းပေါ့ကြာ.. ဟီဟိ..”
“ဟော ဟိုမယ် လာနပေေါ့.. မင့ြ ခစွန်ှမ အကြင်..”
လှဘောြ ညှှနရြာ လှမ်းကြည့်တ်ော့ သနပခြါး အဖြေးသား၊ အသင်းဝတစြုံ တူညီလေးများနှင့ြ ခါးမောကလြေးတွေ ကိုယစြီ ဆောင်းလကြြ ကြှကြှရှရှ လွှောကလြာသည့ြ မိန်းမငယလြေးများ။ ရှေ့ဆုံးမှ အလှဆုံး (မိမိရှေ့မို့ ဟနမြူအပိုဆုံး)က ခစွရြသူ ကြမ်းတောငကြိုင် မှကြင်။ မှကြငန်ှင့ြ သူ ခစွသ်ူဖြစ်ကြတာ နှစ်တဈပတဖြှင့ြ လညလြပြေီ။ သို့သောြ ကောလိပကြွောင်းသား သာဒွန်းအဖို့ ခစွသ်ူလေး နှင့ြ ထိတွေ့ရခွိန် နည်းပါးလှန်းလှ၏။
ကြောင်းပိတခြွိနလြေး တိုကဆြိုငတ်ိုင်း ရှာသို့ အပြေးပြနလြာ။ တဈခေါကထြကြ တဈခေါကြ တိုးသထကတ်ိုး ဖြိုးသထကြ ဖြိုးနသညေ့ြ ခစွရြသူ ညိုစိမ့ခြွောအလှကို နမ်းမဝ ခစွမြဝ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ကိဈစလည်း လကတ်ည့ကြ စမ်းချင်ြ။ ဒီလိုမို့ဖြင့ြ ကြုံရာ မိန်းမနဲ့တော့လည်း မအိပလြိုပြန်။ ခစွသ်ူ အရင်းခေါကခြေါကကြလည်း ရိုးစင်းလှသော အရိုင်းကလေးမို့ မညသ်ို့ ကြံဖနရြမည် မသိရကြ မကြံရကြ။ ဒီလိုနှင့ပြဲ သာဒွန်းနဲ့ မယကြှငတ်ို့ ခစွခြရီးက ပါးလေးကိုင်၊ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပ်၊ နို့ ကလေး ဖငကြလေး မထိတထိ ပြတရြုံထကြ မပိုသေး။
“ကြုပတ်ို့အသင်းကို အားပေးနောြ ကိုရင်..”
“အှမ်း.. အှမ်း ဘာ.. ဒါနဲ့ အကြငရြယ်.. ထမီကလည်း ပါးလိုကတ်ာ..”
“အသင်းဝတစြုံလေ ကိုရငရြယ်.. ကြုပဘြာသာ ဝတခြငွလြို့ ဝတတ်ာမှ မဟုတရြပဲ..”
“မိုးကလည်း ရှာ.. မိုးကာလည်း ခွုံမထား.. ထမီပါးပါး ကုန်းကုန်းကြကြနဲ့.. ကြာ.. ထိုးဝါးလေးနဲ့များ စိုကပြါရော့လား..”
“အိုတောြ.. လကထြကပြဲ ထိုးဝါးက မှနပြါ့မလား.. မိုးကာ တကားကားနဲ့ ဟနရြေးလည်းပြ မနအေားဘူး တောရြေ့.. ပျိုငပြှဲပါဆိုနမှေ.. အနိုငရြဘို့ အဓိက.. သိပလား.. ဟှမ့ြ..”
“အေး.. အေးပါကြာ..”
ခေါင်းကလေး တခါခါနှင့ြ ပြောပြောဆိုဆို ထသှားကြသည့ြ ခစွရြသူ။ ခစွသ်ူထမီ ဝါလဲ့လဲ့က ယခုကိုပဲ ရစေိုစိုမှာ ကပစြပြုပြီ သေးသှယသ်ှယ် ခါးအောကတ်ှင် နိမ့တ်ုံမှင့တ်ုံ ဖြစ်နသေော တငပြဆုံကားကားနှစ်ဘကကြ ထမီလှပ်၍ ဖကကြိုကပြဈချင်စြရာ.. အို ဘယန်ှာ.. ဟူးး..။
သာဒွန်းတဈယောကြ ဆငတ်ူအသှေးနှင့ြ ရှာသူလေးများအကြားတွင် လှလှန်းသည့ပြန်း၊ မနမ်းရကြသေးသည့ြ ပန်းကလေးကို ငေးရင်း ကနသ်င်းထကြ၌ ငူငူကြီး ကနွခြဲ့ပါလတေော့သည်။
“ပြောပါ့ရော.. မယကြှငပြါရင် အနိုငပြါလို့ အဟင်းဟင်း..”
“ဟုတပြါ့အရယ်ေ.. ဟုတပြါ့.. ခိခိ..”
“တောရြုံလည်း မှှောကစြမ်းပါ ကောငမြတွရယ်ေ.. အများညီလို့ နိုငတ်ဲ့ ပြဲပါအရေဲ့.. ကြုပတ်ဈယောကြ ကောင်းရုံနဲ့ ရမလား..”
“ခါးတောင် ပြနမြဆန့ဘြဲ စိုကတ်ာ ညည်းပဲလေ မယကြှငရြယ်.. ကောကင်န်းထဲ ထိပဆြုံးရောကန်တောလည်း ညည်းပဲ.. ခွကေုတကြလည်း မှဲခကြတ်ောြ.. တဈလှမ်းဆိုမှ တဈလှမ်း.. ရှှံ့ထဲ တဈခကြမြှ မယိုငတ်ာများ အံ့ပါရဲ့..”
“တောငပျိုင်းက ကောငမြတွေ ကောကတ်ဈလိုင်းနဲ့ ကပတ်ိုးလေး ကနွခြဲ့တာများ.. ခိခိ..”
“ကြော့မတဈေယောကြ ဆှေ့ဆှေ့ခုနန်တော ကြည့်အြကောင်းဆုံး.. သူ့ခငမြွာ ကိုရငသ်ာဒွန်းရောကန်လေို့ ဟနရြေးပြပါတယ် ဆိုကာမှ.. ဟီဟိ..”
“အိုအေ.. မိန်းမချင်ြး ပေါငတ်ငစြကားတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့.. သူ့ဘာသာ ဘာနနေေ ကြုပ် ကိုရငကြ ကြုပမြှ ကြုပပြါတောြ..”
“ကောငမ် မာနတ်ကန်တယ်ေ ကြည့်စြမ်း..”
“တကတ်ယအြေ တကတ်ယ်.. ဘာဖြစ်သတုန်း..”
ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရယသ်ံလေးများ တလှငလြှငန်ှင့ြ ပထမဆုရှငတ်ို့ ပြုံးပြောန်ကြသေည်။ ဂုဏပြှုသဘင် ဆငပြေးမည့ြ လှဘောတ်ို့ ကာလသား အဖောတ်ဈသင်း ကလည်း လယစြောင့တ်ဲလေးတွင် ထန်းရညအြိုးနှင့ြ လယကြှှကကြငမြွား အသင့ြ။ စဲလုလု မိုးဖြဲအောကမြှာပင် ခမောကကြိုယစြီနှင့ြ ဒိုးပတဝြိုင်းကလည်း မှူးကြှကခုနလြကြြ။
“မှောကပျိုင်းသူတို့ လကစြှမ်းပြ.. ပထမဟေ့ ပထမ… “
“မိုးယံတိုငအြောင် စိုကမြဟေ.. မှောကပျိုင်းလုံမေ သာခကြြ မှနခြကြြ..”
“ကောကင်န်းအလုံး ခွိမ့ခြှိမ့ည်ံ.. မှောကပျိုင်းသားတို့ လကခြုပသ်ံဗွာ့..”
“မှောကပျိုင်းသူကို ယှဉဖြို့ရာ.. သိကြားပငလြငွြ မစွမ်းလကေား”
“ဟေ့ စိနလြား.. ဟေ့ မှလား.. ဟလော မောငတ်ို့ ဝါးးး..”
“အို့ ဘာတဲ့.. အိုး ဘာတဲ့.. အိုး ဟိုးဟိုး ဘာတဲ့ ဘာတဲ့..”
“ဟေ့ စိနလြား.. ဟေ့ မှလား.. ဟလော မောငတ်ို့ ဝါးးး..”
အောငပြှဲ၏ အနှစ်သာရ ဒိုးသံကလည်း မှိုငမြှိုင်။ ခစွသ်ူနှစ်ဦး၏ ကြညန်ူးအပြုံးတို့လည်း လှိုငလြှိုင်။ ပါးထကမြှ တဈဝကတ်ဈပကြြ သနပ်းခါးပါးကြကန်ှင့ြ ရစေိုစို ကိုယအြလှကလည်း ပြေ့ပိုကြ ရှိုကန်မ်းလိုစိတကြို မှိုခရွတာ အနိုငန်ိုင်..။
“အဝတစြားလဲကြဖို့ ပြငလြေ.. အအေးတွေ ပတကြုနမြှဖြင့ရြယ်..”
“အမလေး ကိုရငသ်ာဒွန်းရယ်.. ကြုပတ်ို့ အပတတ်ှကေ ရစေိမခြံ.. အဲလေ.. ကောကစြိုကသ်မပါတောြ.. ဒီအအေးလောကဖြှင့ြ မှုမနဘေူး..”
“အဲ့ဒီ ခငမြေ တဈယောကဟြာလေ.. ဘယ့န်ှာတွေ ပြောနတောတုန်းလို့.. အနားမယ် လူသူလေးပါးနဲ့ဟာကိုမှဖြင့ြ..”
“ညည့သ်ာ ရှကရြမယ့သ်ူ အနားရှိတာပါ အကြငရြယ်.. ခိခိ..”
“အို.. ပြောလေ ကဲလပေါရော့လား.. မိခငမြနေောြ.. ဟှင့ြ..”
“ကဲပါအေ.. အမူပိုမနစမြေးပါနဲ့.. အေးလည်း ဘာ ပြုတုန်း.. ကိုရငလြှဘောကြှီး ယူလာတဲ့ ထရေ သောကြ.. အခမွြးဖြောကရြုံပေါ့ အရယ်ေ..”
“သောကမြှာဖြင့လြည်း သောကကြှ လုံမတို့.. မိုးရိပ် ရှိနသေေးလို့သာရယ်.. အခွိနအြတိုင်းဆို နကေ မှင့လြာပြီဟ.. ထန်းဖြားကြောဆြို ထရည် အခွိုပြောကတ်ော့မယန်ော့.. သဘောပေါကြ သဘောပေါကြ.. ဟှင်းဟှင်း..”
“သာဒွန်းကြီးကို မူးအောငတ်ိုကြ.. ဒင်းက နကဖြှနခြါဆို မှို့ပြနရြပြီ.. မင့တ်ို့မှို့ကြီးမယ် ဒါမွိုး မရှိမဟုတလြား မောင်..”
“ရော့ ရော့.. ဒါက အကြင့ကြို ဂုဏပြှုတာ.. ဟော သဟာက တဈသင်းလုံးကို ဂုဏပြှုတာ.. မှူလိုကသ်ာခကြှာ.. သာဒွန်းကြီး.. သောကစြမ်း..”
“အေး.. အေးပါ.. အှမ့ျ..”
တဈယောကြ တဈဖလား ဆူညံစွာ ပြောကြှ စားကြ သောကကြှ။ သောကစြရာ စားစရာ ကုနတ်ော့ လူတွလည်ေး အရှိနသ်ပြေီ။ အိမပြှနရြန် အလွိုလွို ပြငကြှပြီမို့ သာဒွန်းက အကြင့ကြို..
“ပြနခြငွပြှီလား အကြင်..”
“ကိုရငရြော..”
“အကြင် ပငပြန်းနလေားလို့ပါ.. အဝတကြလည်း အစိုနဲ့.. မဟုတရြငတ်ော့ နှစ်ယောကတ်ည်း နချင်ေသ်ေးတာပေါ့..”
“အဝတကြ ချောကလြုပါပြီ.. ရိုးကြီးဘကြ သှားမယလြေ.. ဒီမှာက လစေိမ်းတိုကတ်ယ်..”
“အှမ်း..”
…………………………………………………..
လယကြှင်းများနှင့ြ မနီးမဝေးတွင် ရှာသားတို့အခေါြ ရိုးကြီး ဟူသော ရသှယေမြှောင်းကြီး တဈခုရှိသည်။ မှောင်းထိပတ်ှင် ဆညမြှောင်းဌာနမှ အဆောကအြဦးလေး တဈခုလည်း ရှိသည်။ လူသူမနီးသော ထိုနရောလေးက ရှာရှိ သမီးရည်းစားစုံတွဲတို့ ကကြစြားရာ နယမြှလေေး တဈခု။
“သူများလည်း ရောကန်ှင့န်ေဦးမယ်..”
“နေ့ခင်းကြောငတ်ောင် ဘယသ်ူမှ မလာပေါငတ်ောြ..”
လာလည်း ပြနလြှှတမြယ်.. ကိုရငန်ဲ့ ကြုပကြ တွေ့ရခဲတယ်.. ဆိုသော စကားကိုတော့ နှုတမြှ မပြောဖြစ်တော့။ ကဲချင်တ်ိုင်း ကဲပြဖို့ရာ မိမိမှာ မိန်းမသားပမေို့လားနောြ။ ဒီလိုနှင့ပြဲ ရိုးထိပရြှိ အဆောကအြဦးလေးဆီ ရောကဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ လူနအဆေောကအြဦး မဟုတသ်ောလြည်း အမိုးအကာနှင့ြ အုတတ်ိုကလြေး။ ပြတင်းနှင့ြ တံခါးများ ပကြစြီးနသညေမြှလှဲ၍ ကြမ်းပြငတ်ှင် ထိုငခြလွိုကလြငွဖြှင့ြ လယစြောင့တ်ဲထကတ်ော့ လုံလုံခွုံခွုံရှိသည်။ နံဘေးတွငလြည်း ခွုံနှယမြှကရြိုင်းတို့က လူတဈရပစြာမက မှင့န်သညေမြို့ အဝငပြေါကန်ှင့ြ ပြတင်းပကြတ်ို့ကိုပင် လူမမှငန်ိုင်။ နှစ်ဦးသား အုတတ်ိုကလြေးထဲဝငကြာ ထောင့လြေးတဈနရောတွင် ထိုငခြအွပြီးမှ..
“အမလေး.. ကိုရင်.. ကြုပ်.. ကြုပခြှထေောကမြှာ.. မွှော့တောြ.. မွှော့ မွှော့..”
“ဟာ.. ဟုတသ်ားရော.. လာလာ ထမီမ..”
“အီး ဟီး.. မွှော့ကြီး.. မွှော့ကြီး.. ကြှဲမွှော့ကြီး.. အီးဟီး.. ကိုရငရြေ.. ဟင့ဟြင့ြ..”
“ဖယပြေးနတယေလြေ အကြငလြေး.. ငှိမင်ှိမန်မှေ ပေါ့.. အောကြဲ.. မင့ြ လုပတ်ာနဲ့ မွှော့က အထကြ တကသ်ှားပလားပဲ.. ငှိမင်ှိမန်ပေါ အကြငရြဲ့..”
“ဟင်.. ဘယ့န်ှာလုပ် မွှော့က အထကတ်ကသ်တုန်း.. ဟမ်.. တွယန်တေဲ့ မွှော့က အထကတ်ကတ်ယလြား.. ဟိုဒင်း.. အင်း.. ဟုတမြှာရယတ်ော့.. အလိုလေး ကိုရငရြေ.. ကြုပ် ကြောကတ်ယတ်ော့ြ.. ဟော့ဟြော့ြ..”
“ရတော့မယ်.. ရတော့မယ် ခဏ.. အောြ ကဲ.. ငှိမ်းငှိမ် နပေါဆိုနမငေ့ြ အကြငရြယ်..”
ဒူးကောကကြှေးထကမြှာ သှေးဝလုလု မွှော့က နရောမရှေ့ အမိအရ ကပတ်ှယထြား၏။ သာဒွန်းတဈယောကြ မွှော့ကို ဇတကြနဲ ဆှဲဖြုတပြှီးသည့တ်ိုင် လကကြတော့ ထမီအောကမြှ ထွကမြလာနိုငသ်ေး။ အေးစကစြကြ ပေါငတ်ှင်းသားလေးတွဆေီ မှှနှေောကပြှတသ်ပရြင်း လကထြဲမှ အမောငမြွှော့ခငမြွာတော့ ညိုတုတတ်ုတ် လကခြွောင်းများကြားမှာ စိစိညကည်ကြ ကြရှောလပြေီ။
“ငှိမင်ှိမမြနတေော့ ဖမ်းရခကခြွပေေါ့ အကြငရြဲ့.. မှန်း.. အထကတ်ကသ်ှားပြနပြလား.. မတောတ်ရောတ်ှထေဲ ရောကကြုနမြှ ဒုကျခကြာ..”
“ဟင်.. အဟုတကြှီးလား ကိုရင်.. တကသ်ှားပြနပြလား.. ဒီမွှော့နှယ် ခွမှနေလြှပါ့ရော.. ကြုပ် .. ကြုပ် ကြောကတ်ယတ်ော့ြ.. ပြောခါမှ ပေါငခြှံကြားမယ် ရှစိစိနဲ့.. ရအောငဖြမ်းပေးပါ ကိုရငရြဲ့.. အီးဟီး..”
အကြင့စြကားဆုံးတော့ သာဒွန်းလကကြ ဟိုအဝ ရောကန်ပြေီ။ တမလှနရြောကြ မွှော့ခငမြွာတော့ မိမိကို အကြောင်းပြု၍ သမီးရည်းစားစုံတွဲ အကဲပိုဟနကြို မမှငန်ိုငရြှာတော့ပေ။
“အကြင်..”
“ရှင်..”
“အှမ်း..”
“အိုးး..”
“ခစွတ်ယ် အကြငရြယ်..”
“အို.. ကိုရင် ရယ်..”
သနပခြါးနံ့သင်းသည့ြ ပါးပြငလြေးကို ဖြဖြရှိုကန်မ်းရင်း ပြောလိုကြ၏။ ကြာငုံလေးလို ဖူးနသညေ့ြ နှုတခြမ်းစုစုကို ငုံကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး စုပန်မ်းသည်။ မွှော့ဖမ်းလကစြ လကခြွောင်းများကတော့ မှကရြိုင်းများ ဖုံးအုပထြားသည့ြ ကမူမို့မို့ကို ဖြဖြချင်ြး တူးဆှလကြြ။ ရှကသ်ှေးနှင့ြ ရမျမကသ်ှေး ရောဖြာနသညေ့ြ မယကြှငလြေးလည်း ဟနဆြောငပြနဆြောင် မွှော့ကြောကဇြာတလြမ်း သူ့အလိုလို တဈခန်းရပလြပြေီ။
သကာရည် စိုလူးလကစြ တွင်းဝလေးက အထဲတွင် မှအေောကခြွောင်း ရှိလသလေား မသိ။ နှေးစိမ့စြိမ့ြ စမ်းရတေို့ သာဒွန်းလကထြဲ စီးကလွာသည်။ ကနွန်သညေ့ြ လကတ်ဈဘကကြို အင်ျကြီခါးအောကကြနေ လွှိုသှင်းပြီး ဘောလြီခွိတမြွားကို တဈခုချင်ြး ဖြုတသ်ည်။ သိပမြလှယလြှသောလြည်း ပြောလောကအြောငတ်ော့ မခကြ။ ရငစြိုငတ်ဈဘကြ လကထြဲ ပိုငပျိုငရြောကခြွိနမြှာတော့..
“ကိုရငရြယ်.. ကြုပ်.. ကြုပ် ကို.. အင်း ဟင့ြ.. ရှီးး ကစွကြစွြ..”
အံကြိတသ်ံလေးသဲ့သဲ့နှင့ြ အကြင့စြကားအဆုံးတွင် သာဒွန်းလကတ်ို့ ပိုသှကလြာသည်။ ခွှဲကြိနုဖတန်သညေ့ြ ဝတလြှှာလေးနှစ်ခပြြ အလယကြို အသာဖြဲကာ တဇတဇြတ် ပြတခြွပေေးလိုကြ၏။ လေးငါးခကြြ အမှှေ့မှာပင် အရိုင်းစံပယလြေး မယကြှငတ်ဈယောကြ ထွန့ထြှန့လြူးကာ နှစ်ခကြသ်ုံးခကြခြန့ြ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တွန့ပြှီး ငှိမသ်ကသ်ှားတော့၏။ သာဒွန်းလကကြတော့ အဖုတန်ှေးနှေးလေးကို အုပည်ှဈကိုငထြားဆဲ။ နှစ်ဦးသား တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကရြင်း ခစွရြမျမကတ်ို့ တကန်ကြပြေီ။ ကြေးဇူးရှင် မွှော့အကြောင်းတော့ စကားအရာမွှပင် ဦးမလှည့ဖြစ်ပါတော့ခွေ။
“ကို.. ကိုရင်.. ဟို.. ကြုပ် ဘာဖြစ်သှားမှန်း မသိဘူး..”
“ကောင်းသှားတာလေ..”
“အို..”
“အှမ်း.. အာ မှ..”
ခွှေးစေးတို့ စို့နသညေ့ြ နှဖူးလေးကို ဖြဖြနမ်းလိုကသ်ည်။ ဟူးး.. အောကကြကောငကြ ထိန်းမရအောင် ထောငန်ပြေီ.. လိုးလိုကစြမ်းချင်တ်ယ် အကြငရြယ်.. ဘယ့န်ှယလြုပရြပါ့.. ။ သာဒွန်းတဈယောကြ တကလြာသည့ြ ရမျမကဇြောကို မှိုခဖြို့ အခကတ်ှေ့နဆေဲမှာပင် မယကြှငကြ..
“ကိုရင်.. ဟို.. ဟိုလေ.. တော့ြ ပုဆိုး.. ပုဆိုးအောကကြ.. ဟိုဒင်း..”
“အှမ်း.. အကြငရြယ်.. ငါလေ.. ဟူး..”
အကြငတ်ဈယောကြ မကြလြုံးရှဲလေးများဖြင့ြ သာဒွန်းကို မော့ကြည့်ရြှာသည်။ ပန်းသှေးရောငဖြှာနသညေ့ြ မကြန်ှာလေးက သာဒွန်း ဆကမြပြောရကသ်ော စကားများအား နားလညသ်ယောင်။
“ကြုပ် ကိုငကြှည့ခြငွတ်ယ်.. ဟိုလေ.. ကြုပလြည်း လုပပြေးမယလြနေောြ..”
ဒီ သူငယမ် ရဲလှခညွ့လြို့များ ထငသ်ှားလမလေား စိုးမိသောလြည်း ငယထြိပတ်ကန်သညေ့ြ ခစွသ်ဒျဒါစိတမြွားက နှုတရြဲအောင် ပို့ဆောငလြပြေီ။ မိမိအားလည်း ကောင်းအောင် လုပပြေးထားသည့အြပြင် ကိုယ့ခြစွသ်ူပင် မဟုတပြတကေား။
“တကယပြှောတာလား အကြင်..”
“အင်းပေါ့..”
“အှမ့ျ..”
“အို..”
ဖြညခြလွိုကသ်ည့ြ ပုဆိုးအောကတ်ှင် ဘှားကနဲ ထွကလြာသညကြ အမောကထြောငထြားသော မှှညေိုကြီး။ အို.. ကိုရငရြယ်.. ဒါ .. ဒါကြီးက.. ရှင့ြ ဟိုဒင်း.. ဟိုဒင်းကြီးပေါ့နောြ.. ။ ယောကြွားလီး မမှငဖြူးသေးရှာသော မယကြှငတ်ဈယောကြ မိမိလငလြောင်း၏ ပစ်စည်း၊ တဈနည်းအားဖြင့ြ တဈနေ့တွင် မိမိအဖုတအြား ဟိုဒင်းပြုမည့ြ အတံကြီးကို ကြည့်ပြှီး..
“ကြုပ်.. နမ်းချင်တ်ယ် တောြ..”
ဟု လှှတကြနဲ ပြောလိုကမြိတော့သည်။ ပြောမိပြီးမှ မိမိစကားအား ပြနရြှကကြာ.. ခေါင်းကလေး အသာ ငုံ့.. အကြောပျိုင်းပျိုငန်ှင့ြ တုတခြိုငထြှားကြိုင်းသော အတံကြီးအား မကြလြုံးအကြည့်ြ တဖနပြှနရြောကြ.. အို ခုမှတော့ ထူးပါဘူး.. အှမ့ြ.. ဟုဆိုကာ ရှှတကြနဲ ပြှတကြနဲ ငုံ့နမ်းလိုကပြါလတေော့သည်။
“ဟာ.. အကြင်.. ကြငလြေးရယ်.. ကြုပ် မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး.. လုပခြငွတ်ယ် အကြငရြယ်.. ကြုပကြို တဈခါလောကြ ပေးလုပပြါလားဟင်.. နောြ..”
စကားအဆုံးတွင် မယကြှငတ်ဈယောကြ ပကလြကကြလေး လှနလြကြသ်ား။ သာဒွန်းပဲ တွန်းလှဲလိုကသ်လား.. အကြငကြိုယတ်ိုငကြပဲ လှဲခပြေးလိုကသ်လား ဆိုတာကတော့ သူတို့နှစ်ဦးလည်း မသိလိုကသ်လို မိုးနတမြင်းလည်း သိလိုကမြယ် မထငပြါခွေ။ သသခွေောခွာ သိလိုကတ်ာတော့ စူးကနဲ တဈခကြန်ှင့ြ နာသလိုလို မကြသ်လိုလို.. ထိလေ ယားလေ.. ယားလေး ထိုးထည့လြေ.. ထိုးထည့လြေ ထပအြထည့ခြံချင်လြေ.. ထပအြထည့ခြံချင်လြေ ထွကသ်ှားမှာ စိုးသည့အြလား ညှဈထားမိလေ.. နောကဆြုံးတွင် တင်းတင်းရင်းရင်း ဆုပဆြှဲလိုကသ်ော တဈခကြြ.. ကော့ကာ ကော့ကာ ထိုးသှင်း လိုကသ်ော အတွေ့.. ဖဉွြးကနဲ ဖဉွြးကနဲ နှေးသှားသော အရသာ.. ပျိုဆင်းသှားသော ရမျမကမြိုးသည်းများ.. တင်းတင်းဖကထြားသည့တ်ိုင် ဆတဆြတတ်ုနရြီဆဲ ခန်ဓာနှစ်ခု.. .. .. .. ….
“ကို.. ကိုရင်..”
တဒင်ျဂ တိတဆြိတခြှင်းကို စတင် ဖြိုခွဲလိုကသ်ူက မယကြှင်။
“မောသှားလား အကြင်.. နာလားဟင်..”
“ဟင့အြင်း..”
“အှမ်း.. ခစွတ်ယ် အကြငရြယ်..”
ဟု ဆိုကာ အနမ်းလေးများဖြင့ြ နှစ်သိမ့ပြေးလိုကသ်ည်။
“ကြုပ်.. ကြုပကြို အထငသ်ေးသှားပြီလား ဟင်..”
ငိုမဲ့မဲ့ မကြဝြန်းလေးက ပျိုတော့မည့ြ မိုးလို..
“အာ.. ဘယကြလာ အကြငရြယ်.. အလိုလိုကလြို့မို့ ပိုတောငခြစွသ်ှားသေးတာ..”
“ကြုပကြို.. အတညတ်ော့ ယူမှာပါနောြ..”
ရှိုကသ်ံစွကလြုလု စကားတိုးတိုးလေး..။
“အခု လိုကခြဲ့မလား ပြော.. အဘနဲ့ အမကိုပြောပြီး ခကြခြငွြးတောင်းခိုင်းမယ်..”
“ဟင့အြင်း.. ကြုပကြို မထားခဲ့ရငပြှီးရော.. ကိုရင် ဖြစ်ချင်တ်ဲ့ တရားသူကြီးမင်း ဖြစ်တဲ့ထိသာ ကြိုးစားပါ.. မှို့ပြနရြောကလြို့ ကြုပကြို မေ့မသှားရင် ပြီးရောပါ.. နောြ..”
“လာ.. ထ.. ဘုရားသှား သစ်စာပြုမယ်..”
တွဲထလိုကသ်ော လကမြွားက အားအငအြပြည့ြ..။ လှမ်းလိုကသ်ော ခွလှမြေးများက ရိုးကြီးထိပမြှ ထုံးဖြူစတေီလေးတိုင် ဆိုသောလြည်း ယနေ့မှစ သံသရာဆုံးတိုင် ဟူသည့ြ နိမိတပြင် မဟုတပြါတကား။
“ငါ ဆုံးဖြတပြှီးပြီ အကြင်.. မနကကြှ အဘနဲ့ အမကို ဖြင့ပြှောပြီး နင့အြဘဆီ လာတောင်းစေ့မယ်.. ဘာမှအားမငယန်ဲ့.. ဝမ်းမနည်းနဲ့နောြ အကြငလြေး..”
မိုးကြီးခွုပလြို့ သကကြှီးခေါင်းခခွိနပြင် လင့ခြဲ့ပြီ။ အကြငတ်ို့ အိမန်ောကြ စပါးကြီအကြယ် မှောငရြိပထြဲတွင် တဈဦးကိုတဈဦး တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကထြားသည့ြ ခစွသ်ူနှစ်ဦး။ လှနခြဲ့သောလေးလ မိုးဦးတုန်းက ရိုးကြီးထိပရြှိ ခစွရြိပမြှုံလေးတွင် ရမျမကမြိုးစကတ်ို့ အတူသောကသ်ုံးခဲ့ကြသည်။ အခုတော့ အကြင့ကြိုယထြဲတွင် ကိုရငသ်ာဒွန်းရဲ့ သှေးသားကို ပိုကလြှယထြားရလပြေီ။ အကြငတ်ဈယောကမြှာဖြင့ြ ဗဟုသုတ နုံနဲ့လှသော ကြေးတောသူလေးပီပီ ခစွရြသူထံ ဘဝကို ပုံအပလြိုကသ်ောလြည်း တားဆီးအပသ်ော အရာဟူ၍ မသိခဲ့။
ဒီလိုနဲ့ ရကအြတနကြှာလာတော့ မနကလြင်းတိုင်း ခေါင်းက မကြည်၊ အစားအသောကမြှငတ်ိုင်း ပျို့ချင်သ်လို အနခြငွသ်လိုလိုနှင့ြ နုထွေးအိစင်းနသေော ဆံစတို့မှာလည်း ဆီအတနတ်န် လူးပါသည့တ်ိုင် ချောကသ်ှေ့ ကြမ်းရှလာ၏။ နထငခြှကလြေးများ ညိုဟနန်ှင့ြ နှမ်းလလွရွှိလှသော မိမိအမူအရာကို သူငယခြငွြးများပင် ရိပမြိစပြုလာသည်။ ဒီတော့မှ အကြငလြည်း မိမိ ဓမျမတာစကဝြန်းကို လကခြွိုး တွကမြိခွတေော့.. လေးလ.. ။ ကောကစြိုကပြှိုငပြှဲမ တိုငမြှီ ဆယရြကလြောကကြတည်းက ပြီးခဲ့သည့ြ ဓမျမတာ.. မလာတော့သညမြှာ လေးလပင် ရှိလပြေီတကား..။
အကြငတ်ဈယောကြ ဘာလုပလြို့ ဘာကိုငရြမည် မသိ ကြိမမြီးအုံးရပါလတေော့သည်။ နောကဆြုံးတော့ ခစွရြသူ ကိုရငမြှတပါး အခွားအားကိုးစရာ မမှငသ်ညမြို့ စာတိုလေးရေးကာ ကိုလှဘောြ မှို့အသှား လူကြုံပါးရလတေော့သည်။ စာရောကအြပြီး ၂ ရကအြတွင်းမှာပင် ပြနခြလွာသည့ြ ကိုရငကြ အခု မိမိကို ရငခြှငပြှေ့ကာ အုပမြိုးထားလပြေီ။
“ကြုပ်.. ကြုပ် ဘာလုပရြမလဲဟင် ကိုရင်..”
“ဘာလုပစြရာရှိမလဲ.. ငါ နင့ကြို ယူမှာပေါ့ အကြငရြယ်.. မနကလြင်းအောငပြဲစောင့ြ.. နောြ..”
“ယူ.. ယူပြီးရငရြော.. ကိုရင့ြ ကောလိပကြွောင်းကိဈစက.. အခုရော.. ခွင့ယ်ူပြနခြဲ့တာလား.. ဟင် ကိုရင်..”
“အဲ့သဟာတွေ တွေးမနစမြေးပါနဲ့ အကြငရြယ်.. ကြောင်းက တဈနှစ်နားလိုကမြယ်.. ငါ အခု မှို့မယ် အလုပပြါရှာခဲ့တယ်.. ဆရာတဈယောကြ ထောငထြားတဲ့ သတင်းစာတိုကမြယ် လကန်ှိပစြကစြာရေး အလုပ် ရလိမ့မြယ်..”
“ကောလိပ် ကြောင်းကရော လို့..”
“အှမ်းး.. အဘနဲ့ အမ ဘာပြောလာမယ် မသိတော့ ကိုယ့အြရေး ကိုယဖြှရှင်ေးဖို့ ကြိုစီစဉခြဲ့တာ.. ကြောင်းက တဈနှစ် ကနွသ်ေးခွိန် ခုကိဈစဝငလြာ တော့.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ အကြငရြယ်.. ငါ နင့ကြို မကြန်ှာမငယစြေ့ချင်ဘြူး..”
မကြန်ှာ မငယစြချင်ေဘြူးတဲ့လား ကိုရငရြယ်.. သဟာဖြင့ြ ကြုပ်.. ကြုပကြရော ရှင့ကြို သိမင်ယစြေ့မယ် ထငရြကသ်လား.. ဟင့အြင်း.. ကြုပကြှောင့ြ ရှင့တ်ကလြမ်း.. ရှင့မြိဘမွှောလြင့ခြကြြ.. ဘာဆိုဘာမှ မပကြယ်ှင်းစရဘေူး.. ။ အကြင် အတွေးနှင့ြ ကလွကစြ မကြရြညတ်ို့ကို သုတပြဈလိုကသ်ည်။ ခစွသ်ူ ရငခြှငမြှ ခေါင်းအသာခွာရင်း ယောကြွားပီသလှသော သူ့မကြန်ှာကို မော့ကြည့်သ်ည်။ တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတခြမ်းထူပြည့ပြှည့ြ၊ ယုံကြညခြကြအြပြည့န်ှင့ြ အားကိုးထိုကဖြှယ် မကြဝြန်းတဈစုံ။ ကြုပအြတွကြ ပြည့စြုံပြီ ကိုရင်.. ခုနေ ရှငကြွုပကြို ထားသှားမယဆြိုရငတ်ောင် ဒါ အိပမြကပြဲ ဖြစ်လိမ့မြယ်..။
“ကြုပ် မလိုကခြငွဘြူး ကိုရင်..”
“ဟမ်..”
“မဟမန်ဲ့.. ကြုပ်.. ကြုပပြှောတာ နားထောင်.. နောြ ကိုရင် နောြ..”
“ပြောကြည့်ြ.. နားပဲထောငတ်ာနောြ.. သဘောတူမယလြို့ မဟုတဘြူး.. ပြီးတော့ ဒီကိဈစ အကြငတ်ဈယောကတ်ည်း ဆုံးဖြတပျိုငခြှင့ြ မရှိဘူး..”
“ဟုတကြဲ့ပါ.. ကြုပသ်ဘောက ကိုရင် ကောလိပကြွောင်းပြီးထိ စောင့ခြငွတ်ာ..”
“ကြောင်းပြီးဖို့က ၃ လတောင် ကနွသ်ေးတယ် အကြင်.. အဲအခွိနထြိဆို မင့အြတွကြ အရေးကြီးနပြေီလေ.. ဒီကြားထဲလည်း ဖုံးဖိထားဖို့မှမလှယဘြဲ အကြငရြယ်.. လကထြပကြှပြီး ကလေးလည်း ဘေးကင်းရနကြင်း မှေးဖြားပြီးမှ ကြောင်းပြနတ်ကြ.. မခကလြှပါဘူး.. စားဖို့နဖေို့လည်း မပူနဲ့.. ငါ အကုနစြီစဉမြှာပါ.. နောြ အကြငလြေး..”
“ဟင့အြင်း.. ဟင့ြ..”
“ငိုစရာလား အကြငရြယ်.. ဘာကိုဝမ်းနည်းသှားတာလဲ.. ဘာလဲ တင့တ်ောင့တ်င့တ်ယ် မင်ျဂလာမဆောငဘြဲ ခိုးမယ် ဆိုလို့လားဟင် အကြငလြေး..”
“ကြံကြီးစီရာ ကိုရငရြယ်.. ကြုပင်ိုတာ ဝမ်းနည်းလို့ မဟုတပြါဘူး.. ပြောလြို့ပါ..”
“အှမ်း.. ရှေ့လွှောကလြည်း ပြောစြေ့မယ်.. နောြ မိန်းမ..”
“ဟင့အြင်း.. ကြုပပြှောသလိုပဲ ၃ လ စောင့ကြှရအောငပြါ ကိုရငရြယ်.. ဒီကိဈစ ပေါမြလာခဲ့လည်း နောကြ ၃ လဆို ကြုပတ်ို့ မနီးရမှာမှ မဟုတဘြဲကောလေ..”
“ခုလည်း စောသှားတာပဲ ရှိတာလေ အကြငရြယ်..”
“မတူဘူး ကိုရင်.. ဖြောင့န်တေဲ့လမ်းမှာ အထဈငေါ့တဈခု ဖြစ်သှားရင် အားလုံး လှဲကုနတ်ာမွိုးလည်း ရှိတတတ်ယ်.. ကြုပ်.. ကြုပ် ကိုရင့လြောကြ စာမတတပြမငေ့ြ ဖြစ်တတတ်ဲ့ သဘောတွကေိုတော့ သိတယ် ကိုရငရြယ်.. ဒီတဈခါသားတော့ ကြုပပြှောတာ နားဝငပြေးပါ.. နောြ..”
“အဲ့ဒီတော့..”
“မနကကြှ မှို့ပြနလြေ.. နောြ..”
“အာကြာ.. ဟူးးးး..”
“တော့မြကြန်ှာကြီး အာ့လိုဖြစ်မှ ကြုပ် ငိုခလွိုကခြငွတ်ာနောြ.. ဟင့ြ.. ဟင့ြ..”
“ဟင်းးး.. အေးပါ.. အေးပါ.. ငိုတော့မငိုနဲ့ အကြငရြယ်.. နထေိုငမြကောင်းဖြစ်မယ်.. စိတပြူတယ်..”
ခစွသ်ူကို တင်းကြပစြှာပြေ့ထားရင်း ကိုရငသ်ာဒွန်း အံတင်းတင်း ကြိတထြားမိသည်။ တကယလြည်း အခုနေ မိန်းမခိုးလိုကရြင် အဘနဲ့အမ ကြနပေမြယ် မကြနပေဘြူး မသချော။ ကြောင်းရပပြှီး အလုပလြုပဖြို့ ဆိုတာလည်း စီစဉခြဲ့ပမေဲ့ တကယ် အဆငပြှေ မပြကေ လုပကြှည့မြှသိမည်။ မိမိက ဒုကျခခံနိုငစြေဦးတော့ ကလေးလှယထြားရသည့ြ အကြငလြေး ဆင်းရဲဒဏကြို ရငဆြိုငန်ိုငပြါ့မလား။ တကယလြို့များ အကြငပြှောသလို ကံကြမျမာ အလှည့အြပြောင်း ဖြစ်သှားခဲ့ပါလငွြ ကြောင်းပြနတ်ကဖြို့ အရေးကရော။ သို့သောလြည်း ဒီအတွေးမွှဖြင့ြ အကြင့ကြို ၃ လတိတိ မကြကြှယပြှုထားဖို့ဆိုတာ ဘယလြိုမှမဖြစ်နိုင်။ ဒါဆို အဘနဲ့ အမကို ပြောကြည့်ရြငရြော..
“အဘနဲ့ အမကိုလည်း ပြောကြည့်ဖြို့ စိတမြကူးနဲ့နောြ ကိုရင်..”
“ဟင်..”
အကြငတ်ဈယောကြ မိမိရငထြဲက စကားကို ဘယ့န်ှာများ ကြားသှားလရေော့သလား။
“သူတို့ လကခြံ စီစဉပြေးရငတ်ော့ ကြောင်းမနားရဘဲ အဆငပြှသှေားနိုငတ်ယလြေ အကြငရြယ်.. အနည်းဆုံးတော့ မိသားဖသားပီပီ တောင်းရမ်းပေးကြရင် ငါလည်း နင့ြ စိတခြရွတာပေါ့ဟာ.. နောြ..”
“လကမြခံခဲ့ရငရြော ကိုရငရြယ်.. ကြုပ် ကြောကတ်ယ်..”
“ဟင်းးး..”
လကခြံခဲ့ရငတ်ောင် အကြင့ကြို မကြန်ှာမငယစြဘေူးလို့တော့ အာမ မခံနိုငတ်ာ အမှန်။ သားမာန် တကလြှန်းသော မိမိ မိခငအြကြောင်း မိမိ အသိဆုံး။ ဒါကို အကြငလြည်း ကောင်းကောင်း သဘောပေါကပြုံရသည်။ သာဒွန်းတဈယောကြ သကပြှင်းသာ အကြိမကြှိမ် ခမွိတော့၏။
“စိတမြညဈပါနဲ့ ကိုရငရြယ်.. ကြုပ် စောင့မြယ်.. ကြောင်းပြီးမယ့ြ ၃ လ ကြုပစြောင့မြယ်.. နောြ ကိုရငန်ောြ..”
“…..”
တိတဆြိတသ်ှားသော ညလေးက နှစ်ဦးသား၏ အသကရြှူသံအပြင် ပိုးသံ ပရဈသံများသာ ကနွတ်ော့၏။ နှေးထွေးသော ရငခြှငကြယွကြှီးထဲ ခေါင်းတိုးဝငရြင်း သကပြှင်းသေးသေးလေး မသိမသာ ခိုးခလွိုကမြိသည်။ မိမိရငထြဲမှ စိုးရိမစြိတန်ှင့ြ အကြောကတ်ရားတို့ကို ခစွရြသူ ကိုရင် မသိစလေို မမှငစြလေိုပါ။ သူ မိမိကို တာဝနမြယူလိုတာမှ မဟုတဘြဲ။ မိမိဗိုကထြဲမှ ကလေးကလည်း လငကြောငမြပေါတ်ဲ့ ကလေးမှမဟုတဘြဲ။
၃ လတာ အခွိနလြေးအတွင် ခစွသ်ူ၏ဘဝလမ်းကြောင်း အလှည့အြပြောင်း မဖြစ်ဖို့အရေး မိမိ သတ်တိကောင်းပြလိုကခြငွသ်ည်။ ပညာရေး ဆုံးခန်းတိုငပြှီဆိုလငွဖြှင့ြ မာနမြာနကြီးသော ကိုရင့မြိဘများ အနနေဲ့လည်း မကြညဖြှူလငွတ်ောင် အငှိုငှငတ်ော့ သကသ်ာကောင်း သကသ်ာပလေိမ့မြည် မဟုတပြါလား။ ကိုရငသ်ာဒွန်းတဈယောကြ မိုးလင်းလုဆဲ အခွိနမြှပင် လှဘောအြိမသ်ို့သှားကာ ခဏလှဲမိသည်။ အတွေးပေါင်းစုံဖြင့ြ အိပမြပြောဘြဲ မိုးစငစြငလြင်းခဲ့၏။
နောကန်ေ့မနကြ မိုးလင်းတော့ ကိုရငသ်ာဒွန်း မှို့အပြနကြို အကြင် နှုတဆြကခြဲ့သောလြည်း စကားကြာကြာ မပြောဖြစ်။ ယုံကြညခြကြပြှည့ဝြသော မကြဝြန်းတို့နှင့ြ ပြုံးပြရင်း
“ကြုပကြို စိတခြပြါ ကိုရင်.. ကြုပလြည်း စိတခြမွယ်.. နောြ..”
ဟုသာ ပြောဖြစ်ခဲ့သည်။ တရှေ့ရှေ့ ထွကခြှာသှားသော ခစွသ်ူ၊ မှငကြှင်းမှ ကြယသ်ှားမှသာ ကလွာသည့ြ မကြရြညကြိုသုတရြင်း..
“မိန်းမသားတို့ သတ်တိပေါ့ ကိုရငရြယ်.. ခစွသ်ူရဲ့ အောငမြှငမြှုလမ်းကို အဟန့အြတား မဖြစ်စလေိုတဲ့ သတ်တိပေါ့..”
ဟု စိတထြဲမှ ရရှတေမြိသည်။ အိမအြပြနလြမ်းဆီ ခွေဦးအလှည့ြ.. ဗိုကထြဲမှ ဖြတကြနဲ လှုပသ်လို ခံစားလိုကရြ၏။ ၄ လဆိုသော ကိုယဝြနကြ အပျိုဗိုကမြို့ အမှငအြားဖြင့ြ မသိသာသေးသောလြည်း အထဲမှကလေး အသကဝြငန်ပြေီ မဟုတပြါလား။ တုနရြီနသေော လကကြလေးနှင့ြ ဗိုကလြေးကို အသာအုပကြိုငရြင်း..
“ကလေးရယ်.. ဖဖေေ ပြနလြာမှာပါ.. မမနေေဲ့ကလေး စောင့ကြှရအောင်.. သတ်တိရှိရှိနဲ့ စောင့ရြအောငန်ောြ.. မင့ဖြဖေေ ရှေ့နကြေီးဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါစေ.. မမတေေို့ အနှောကယ်ှကမြပေးဘဲ စောင့ကြှရအောငပြါ..”
ဟု တီးတိုး ရရှတေမြိလိုကပြှနတ်ော့သည်။
——————————-
“ပငပြန်းသှားပလား အကြငလြေး.. အဝတအြစားလဲပြီး တရေးလောကြ အိပလြိုကန်ောြ..”
အပြုံးယဲ့ယဲ့လေးဖြင့ြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ ဒီကနေ့က အကြငတ်ို့ မင်ျဂလာပြဲ။ ဗိုကြ (၇) လနှင့ြ ကငွြးပရသော မင်ျဂလာပြဲ။ ခစွသ်ူ ကိုရင့ြ ရှေ့ရေး မနှောင့န်ှေးစလေိုသော စိတဖြှင့ြ ကောလိပကြွောင်း အပြီးထိ စောင့ခြဲ့ပါသောလြည်း အကြငလြေးခငမြွာ မကြန်ှာကောင်း မရရှာ။ သာဒွန်းတဈယောကြ မယကြှင် ဗိုကကြှီးသှားလို့ ယူလိုကရြတာ ဆိုသည့ြ စကားများကလည်း နားနှင့မြဆန့ြ။ ကောလိပကြွောင်းကြီးမှ ဘှဲ့ဒီဂရီရအောင် ပျိုးထောငပြေးသော မိဘကိုမှ မထောကြ၊ လငထြောငဖြမ်းရကသ်ည့ြ မိန်းမ ဟူသော စကားများကလည်း မိုးလုံးအနှံ့။ မိန်းမသားရယလြို့မှ တဈစကကြလေး အိန်ဒွမရေ၊ အနပကေစြကလြို့သာ လငမြယူခင် ဗိုကကြှီးတာပေါ့ ဟူသည့ြ စကားများကလည်း မှပြငေတ်ပြန့ြ။
မိမိအား တဈခကြကြလေးမွှ စကားပင် မပြောသောင်ှား သားဆန်ဒကို အတင်းအကြပ် မပိတပြငပြါသော ယောကျခမတို့ကို အားနာစွာ ကြေးဇူးတငရြင်း ကိုရင့ြ မိဘအိမသ်ို့ အကြင် ရောကခြဲ့ရပါပြီ။ ဘုန်းကြီးငါးပါး အရုဏဆြှမ်းကပကြာ သူကြီးအပါအဝင် ရပမြိရပဖြ အခွိ့နှင့ြ ရှေ့ ခုနှစ်အိမ် နောကြ ခုနှစ်အိမဖြိတ်၊ ငါးချောကထြောင်းကြောြ၊ ကောကည်ှင်းဆီထမင်း နှင့ြ လကဘြကရြညတ်ို့ဖြင့သ်ာ ဧည့ခြံသော အကဉွြးရုံး မင်ျဂလာပြဲလေးက အကြင့လြို ကြမ်းတောငကြိုင် အပျိုချောအတွကြ အညတရ ဆနလြှန်းလှ၏။
သို့သောလြည်း အကြင် ပြောပြါသည်။ ခစွရြသူ၏ရငခြှင် မဟုတပြါလား။ ကုတငခြှရင်ေးတွင် ခထွားသော လကဆြှဲအိတထြဲမှ အဝတတ်ဈစုံ ထုတ် လိုကသ်ည်။ ကုတငဘြေးရှိ ကြှန်းဘီဒိုကြီးပေါမြှ မှနခြပြထြဲတွင် အကြင့ပြုံရိပလြေး။ လူပျိုအိပခြန်းဟောင်းမို့ သနပခြါး ကြောကပြဉွြ မှနတ်ငခြုံ စသညတ်ို့ မရှိ။
သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ဆနစြကပျိုငရြှင် သမီးတဈဦး မင်ျဂလာဆောငစြဉကြ ခန်းဝငပြဈစည်းဆိုသော အဆောငအြယောငမြွားကို အကြင် မှငခြဲ့ဖူးသည်။ နှစ်ယောကအြိပ် ကြှန်းကုတငကြှီးနှင့ြ ဘီဒို၊ သနပခြါး ကြောကပြဉွတ်ငသ်ော မှနတ်ငခြုံ တဈလုံး။ မှနတ်ငခြုံ၏ ဘဲဥပုံ မှနခြပြဝြိုင်းကြီးရှေ့တွင် အကြငတ်ို့ အပျိုတဈသိုကြ တွန်းထိုးကြညစြယရြင်း ရယမြောခဲ့ကြဖူးသည်။ ယခုတော့ မိမိရှေ့ရှိ ဘီဒိုတံခါးရှကမြှ ပြဒါးပြယလြုလု မှနခြပြကြို ကြညလြိုကြညင်ှား ခွုံထားသည့ြ ပုဝါပိုင်းလေးနှင့ြ ပြတကြှည့လြိုကြ၏။ အနောကမြှရောကလြာသည့ြ ကိုရငကြ
“အှမ်းးး.. ဘီဒိုမှနကြ ဝါးနပြေီရယ်.. အကြင့ဖြို့ မှနတ်ငခြုံလေး တဈလုံးလောကြ အပပြေးဦးမှပါ..”
ဟု ပြောရင်း အနောကဘြကမြှ ကြငန်ာစွာ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။
“မလိုပါဘူး ကိုရငရြယ်.. ကြုပဖြှင့ြ နကဖြှန် သဘကြ ဆိုရငပြဲ ကလေးအမေ ဖြစ်ပြီဟာကို..”
ဟု ပြနပြှောလိုကြ၏။ တကယလြည်း မလိုချင်ပြါ။ လငသ်ားအပေါြ အားနာခွင်း၊ ယောကျခမအား ကြောကရြခွင်း၊ မိမိကြောင့ြ ပတဝြန်းကငွတ်ှင် မကြန်ှာအောကကြရွှာသည့ြ မိဘများအတွကြ ဝမ်းနည်းရခွင်း စသညတ်ို့ကြောင့ြ အားငယစြိတတ်ို့ ပြည့လြွှံနသညေ့ြ မိမိမကြဝြန်းများကို ကြညလြငစြှာ မှငရြစမညေ့ြ မှနတ်ဈခပြြ အကြင့အြတွကြ မလိုပါလေ..။
သာဒွန်းတဈယောကြ ဇနီးအလိမျမာလေးအား နောကမြှသိုင်းဖကထြားရင်း နားထငစြပန်ှင့ြ ဆံစလေးများကို ဖြဖြရှိုကန်မ်းနသည်ေ။ အကြင် ဝတထြားသည့ြ မင်ျဂလာဝတစြုံဟု ပြောရမည့ြ ပဒုံမာခညွြ အင်ျကြီကလေးမှ ကြယသ်ီးတံများကို တဈခုချင်ြး ဖြုတလြိုကြ၏။ အပေါအြင်ျကြီကြှတသ်ှားတော့ ခွှေးခံ အင်ျကြီအောကတ်ှင် စူပုံ့ပုံ့ ဗိုကကြလေး။ သားလား သမီးလား မသိရသေးသည့ြ လူသားပိစိလေးတဈဦး ထိုဗိုကထြဲတွင် သန်ဓတညေန်ပြေီ။ ပတဝြန်းကငွြ ပြောစကားနှင့ြ မိခငဖြစ်သူတို့၏ မကြညလြငမြှုများကို ခေါင်းငုံ့ခံရင်း မိမိမကြန်ှာ တဈကမျဘာပြုကာ လိုကလြာရှာသည့ြ ဇနီးသညလြေး မှကြင်။ ထိုမိန်းကလေးကို အကြငန်ာဆုံး ဆကဆြံပြီး အကောင်းဆုံး စောင့ရြှောကမြညဟြု သာဒွန်း ဆုံးဖြတထြားသည်။
“ခွှေးခံပါ လဲပါလား အကြင်.. မကြန်ှာသဈပြီး သနပခြါးလေး လူးချင်လြား.. အမေ့အခန်းမှာတော့ ကြောကပြဉွရြှိတယ်.. သှားယူလိုကမြယလြေ..”
“ဟင့အြင်း.. အဝတလြဲပြီး ခဏလှဲမယလြေ.. ညောင်းလို့..”
“အှမ့ျ အှမ့ျ.. ဒါလေးလဲဖို့လား..”
“ဟုတ်.. အယ်.. ထမီကြီးခထွားပါ ကိုရငရြဲ့.. ကြုပဘြာသာ ယူမှာပေါ့.. ဘယ့န်ှယ်..”
“အာ.. လာစမ်းပါ.. လုပပြေးချင်လြို့ဟာကို..”
“အောြ.. ခကရြခညွ့ြ.. ကြုပဘြာသာ လဲမယလြို့ဆို..”
“ခွှတ် ခွှတ်.. ထမီရော.. ခွှေးခံက ဝတမြနနေဲ့တော့လေ.. ဗိုကထြဲကကလေး အနမခေကလြား..”
“ကြုပမြှ မနတတေဘြဲတောြ.. ဟောင်းလောင်းကြီး ဟာကို.. ဖယပြါ ကိုရငရြယ်.. ဘယ့န်ှယ့ကြှောင့ြ အတင်းလိုကခြွှတန်တေုန်း..”
“ဟ.. ငါ့ မိန်းမ ငါခွှတတ်ာ.. ဘာပြုတုန်း.. မှန်းစမ်း.. ဒါ ဘာလေးလဲလို့.. ဘာပနတေေုန်း ဒါ.. ဟှမ် မိန်းမလေး..”
“အို.. ဘယ့န်ှာ.. ဘာပရမေတုန်း.. မှဲ့ ဟာကို..”
“အီးးး.. မှဲ့က အနီရောငလြည်း ရှိသလား.. လှလိုကတ်ဲ့ မှဲ့လေး အကြငရြယ်.. စောစောမမှငမြိတာ နာလချင်ြေး..”
“ဟှင့ြ.. အပိုငဖြှင့ြ ရနမငေ့ြ ဟာကို..”
“အှမ်းး.. အှမ်းနောြ.. အကြငကြ ငါ့မယားဖြစ်နမှဟောပဲ.. အခွိနမြရှေး လှပကြှည့ရြုံ..”
“ပေးစမ်းပါလို့ အဲ့ အင််ကြီကို.. တကတည်း..”
“အှမ့ြ အှမ့ြ.. အောကကြ ခွှေးခံ မဝတန်ဲ့တော့.. အင်ျကြီလေးပဲ ဝတပြှီး လှဲရအောငလြား..”
“ဟှင့ျ.. ဟာလာဟင်းလင်းကြီး..”
“လကန်ဲ့ အုပပြေးထားမယလြေ.. ဟောသလို..”
“အို့..”
နဂိုထကြ ဆူဖြိုးနသညေ့ြ နို့အုံနှစ်ဘကကြို ခပဆြဆညှဈရင်း သာဒွန်း စိတတ်ှေ ထကြှဆူဝလောသည်။ ကိုယဝြနန်ှင့ြ မိန်းမသားကို သံဝါသပြုလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ မတောတ်ဆများ တဈခုခုဖြစ်သှားလွှင် ကြောမြကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်ရခညွ့လြေ။ သို့သောလြည်း စိတကြ ထိန်းမရ။ ဝင်းဝါစိုပြသေော နို့အုံပြောငခြွောချောလေးထကမြှ ခစွစြရာ မှဲ့နီနီလေးက သာဒွန်းအာရုံကို ဖမ်းစားနသည်ေ။ မိမိစကားကို နားထောငရြှာသော မယားလေးက အတွင်းခံအင်ျကြီ ပြနမြဝတဘြဲ အပေါအြင်ျကြီလေးသာ ထပဝြတပြှီး ထမီလဲရနပြှငန်သည်ေ။ နားထငစြပတ်ှင် ဆံနုလေးများ ကပိုကယို၊ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးတွင် သူ့အမေ ဆငလြိုကဟြနတ်ူသည့ြ ကဒေါင်းပုံ ဆှဲသီးနှင့ြ ရှှကြေိုးကလေး။
“လကမြောင်း အုံးလှဲ့..”
“ဟုတ်..”
“အှမ်းးး.. ဟိုဘကလြှည့ြ မိန်းမ.. နောကကြ ဖကခြငွလြို့..”
လငဖြစ်သူရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုးဝှေ့ကာ အိပစြကလြိုပါသောလြည်း စောဒဂမတကဖြစ်။ လှည့ဆြိုသည့အြတိုင်း လှည့ပြေးလိုကဖြစ်သည်။ နူးညံ့သော အနမ်းများ အကြင့ခြေါင်းထကဆြီ တဖြဲဖြဲကလွာ၏။ ကိုရင့ြ လကတ်ဈဘကကြ အင်ျကြီအောကထြဲ လွှိုဝငလြာသည်။ ဆူဖြိုးသော နို့အုံနှစ်ဘကကြို တဈလှည့စြီ အုပကြိုငပြှတသ်ပရြင်း အကြင့န်ားရှကဖြွားလေးကို ဖြဖြနမ်းပြနသ်ည်။ ထို့နောကမြှ လညတ်ိုငရြှိ အရဈကလေးများကို လွှာဖြင့ြ စုပလြကြလြိုကြ၏။ အကြင့ြ ကိုယလြေး တွန့သ်ှားပြီး
“ယားတယလြို့ ကိုရငရြဲ့..”
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ ပြောခါမှပဲ နို့အုံကို အုပကြိုင် ထားသည့ြ လကခြွောင်းများက နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ညှဈကာ ခွပြနေသ်ည်။ လညတ်ိုငကြို စုပကြာ စုပကြာ နမ်းရင်း ပုခုံးသား အိအိလေးများကို တဇတဇြတ် ကိုကန်ပြန်ေ၏။ ရငစြေ့ အင်ျကြီကလေး၏ ကြယသ်ီးတံကို ဖြုတရြန် ပြငသ်ည်။ ဥူဖရား ကြယသ်ီးလေးများက ကြယသ်ီးကြိုးကြင်း ကြပကြှပထြဲတွင် အံကနွသညေ့အြပြင် ဖြုတန်ကြမေဟုတသ်ည့ြ ကိုရင့အြဖို့ အလှယတ်ကူမရှိလှ။ စိတမြရှညတ်ော့ပြီမို့ ဇတကြနဲ ဆောင့ဆြှဲလိုကတ်ော့သည်။ ဖြတကြနဲ ပြုတသ်ှားသည့ြ ကြယသ်ီးလေးက ဂလောကြ ဟူသော အသံလေးသာ ကြားလိုကရြပြီး ဘယန်ားကသွှားပြီမသိ။ နောကတ်ဈလုံး ထပဖြှုတမြည့ြ ကိုရင့လြကကြို ကဗှာကသီ ဆှဲလိုကပြှီး..
“ဘယန်ှယလြုပတ်ာတုန်း ကိုရငရြဲ့.. သညလြိုသာ ဆောင့ဆြှဲမှဖြင့ြ အကုန် ကုနရြခညွ့ြ..”
“ဖြုတမြှ မရဘဲကိုးကြ.. စိတမြရှညစြရာ..”
“ကြုပဘြာသာ ဖြုတပြေးပါ့မယတ်ောြ.. အမေ့(အဖြား) အမှေ ဥူဖရားအစဈ တောရြဲ့.. အစဈ..”
“ဟီး.. အေးပါဟ.. ကြမ်းပဉွကြသွှားတာပါ.. ပြနရြှာပေးမယ် ပြီးမှ.. မတွေ့လည်း ငါ အသဈဆငပြါ့မယ် အကြငရြယ်..”
“ဟှင်းးး..”
မကြစြောင်းလေး လှည့ထြိုးရင်း ကြယသ်ီးများကို တဈလုံးပြီးတဈလုံး ခွှတပြေးလိုကသ်ည်။ ကိုရငကြ ရငဘြတဟြပြဲ ဖြစ်သှားသည့ြ အကြင့ြ အင်ျကြီလေးကို အကုနမြခွှတဘြဲ ပုခုံးသားများပေါရြုံသာ လှပလြိုကြ၏။ အကြင့လြညတ်ိုငရြင်းတွင် ရှှဆှေဲကြိုးလေးက အရောငလြကလြကြ။ က ဒေါင်းရုပပြုံ ဆှဲသီးလေးက ရငမြှှှာနှစ်ခုကြား အညှာတည့တ်ည့ြ။ ဆှဲသီးလေးနှင့ြ ထိနသညေ့ြ ရငအြုံတွင် မှဲ့နီနီလေးက ထင်းနသေေးသည်။
ကိုရငတ်ဈယောကြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ အကြင့လြညတ်ိုင် အရင်းသားလေးကို ဆှဲကြိုးပါပါအောင် ငုံခဲက ဂွိကနဲ ကိုကခြလွိုကတ်ော့သည်။ ထို့နောကမြှ သှေးစုပဖြုတကြောငကြှီးအလား အားပြင်းပြင်းနှင့ြ စုပပြှနလြသည်ေ။ နို့အုံကို နယဖြတန်သညေ့ြ လကကြလည်း အလဉွမြပြတ်။ အကြငလြည်း ခွဖြေားလေးပင် ဆတဆြတခြါအောင် တွန့တ်ှန့လြူးသှားရ၏။ သားမှတတ်ှင်းရှိ အကြောအချင်အြားလုံး တဖဉွြးဖဉွြးနှင့ြ သှေးတိုးလာတော့သည်။ ကာမရမျမကြ လှိုကတ်ကလြာသညဆြိုတာ ဒါမွိုးပဲဖြစ်မယဟြု အကြင် တွေးမိလိုကသ်ည်။ ဇကကြလေး စောင်းလိမကြာ ပုတုကြေးရင်း ရမျမကစြိတကြို အံကြိတတ်င်းရသညမြို့ ခေါင်းအုံးထောင့စြှန်းကို ဆုပကြိုငထြားမိသည့ြ လကသ်ီးကလေးပင် ဆတဆြတတ်ုနန်ပြေီ။ လကဖြနွတ်ှငလြည်း မှေးညင်းများ ထောင်၍နသည်ေ။
“ထမီလျှော့ အကြင်..”
ပြောလည်းပြော လုပလြည်းလုပမြို့ အကြင့မြှာ ကိုယတ်ိုငခြွှတမြပေးလိုကရြသလို တားခွိနလြည်း မရလိုကြ။ ခစွလြင်၏ လကတ်ဈဘကကြ ထမီကြှတကြို ပေါငလြညဆြီအထိ ဆှဲခပြှီး စူပုံ့ပုံ့ ဗိုကကြလေးကို ပြတသ်ပခြွော့မှှူနလပြေေီ။ လငဖြစ်သူ၏ အထိအတွေ့များအောကတ်ှင် ဗှောင်းဆနလြာသည့ြ သှေးသားတောင့တ်မှုကို အကြင် တောင့မြထားနိုငတ်ော့။ ကိုရငကြတော့ သူ့အတံ မာတောငတ်ောငကြှီးကို အကြင့ြ တငလြုံးနှစ်ခုကြား မှောင်းထဲညှပပြှီး ဖြဖြညှောင့န်ပြေီ။ ဟိုသင်းထဲ ထိုးထည့ပြေးရင် သိပကြောင်းမှာပဲဟု တောင့တ်မိသောလြည်း အကြင် မပြောရဲ။ ပဋိသန်ဓေ လှယထြားရသည့ြ မိန်းမသားတဈဦးအနနှငေ့ြ ကာမ၏အရသာကို ခံစားလိုလာခွင်းက အပြဈရောကင်းပါရဲ့လား။ မိမိထကြ စာတတသ်ည့ြ ကိုရငကြတော့ သိနားလညမြည် ထငပြါသည်။
“ခစွတ်ယ် အကြငရြယ်.. နို့နှစ်လုံးကြားမှာ ဒေါင်းဆှဲသီးလေး ညပန်တော.. ကြည့်ကြောင်းလိုကတ်ာ..”
ဆှဲကြိုးရာလေးထငအြောင် လညပြင်းကို ကိုကလြိုကြ လွှာဖြင့လြကြလြိုကြ စုပလြိုကြ လုပရြင်း ပြောမိသည်။
“ကစွြ ကစွြ.. နာတယလြို့.. သူ့အသား မဟုတတ်ိုင်း..”
ဒေါင်းဆှဲသီးလေးကို အလယတ်ည့တ်ည့ထြားပြီး နို့အုံနှစ်ခုကို ပူးကပည်ှဈတော့ အကြငလြေး ခပတ်ိုးတိုး ညည်းသည်။ တကယလြည်း နို့နှစ်ဘကကြှားတွင် ဒေါင်းမှီးရာ ထငန်ပြေီ။
“နောကဆြို ဒေါင်းဘယကကြှီး လုပပြေးဦးမှာ.. ပြှတဈြ.. ဂွိ.. ဂိ..”
“အာ.. ရှီးး.. ဟင့ျ..”
“ခစွတ်ယ် အကြငရြယ်.. ငါ.. ငါ တအားလုပခြငွတ်ာပဲ..”
“အို..”
“ငှိမင်ှိမန်ေ.. ခဏပဲ..”
“ကြုပ်.. ကြောကတ်ယ် ကိုရင်.. အထဲက ကလေးက လှုပ်.. လှုပန်တယ်ေ..”
“အင်းပါ.. အထဲထိ မထိုးဘူးလေ နောြ.. ဒီလိုလေး.. ဖငန်ှဈလုံးအောကလြေး ညှပ်.. ညှပ် ထားပေး.. ရှီးး..”
“အှင့ျ.. အင်း..”
တငသ်ားဖြံ့သည့ြ ဇနီးသညရြထားခွင်းသည် ကံကောင်းမှု တဈခုများလား။ တောင့တ်င်းနသညေ့ြ ငယပြါက ဂူမအောင်းရသောလြည်း တငကြှားမှောင်းတွင် ဇိမကြလွို့နသည်ေ။
“ပေါငလြေး ကစွပြေးထား အကြင်.. ညှပပြေးထား နောြ.. ရှီးးး..”
ကိုရင့စြကားဆုံးတော့ အကြငလြည်း ရငခြှငထြဲတွင် တစောင်းလှဲအိပန်ရောမှ ဒူးနှစ်ဘကကြို လိမခြွိတကြာ ပေါငန်ှဈချောင်း ကစွသ်ညထြကကြစွအြောင် နပေေးလိုကသ်ည်။ နောကကြနေ တဈခကြခြငွြး ညှောင့န်သညေ့ြ လငတ်ောမြောငကြို ပါရမီဖြည့ရြင်း မိမိကိုယတ်ှင်းမှ ဆာလောငမြှတသ်ိပမြှုကိုတော့ မိခငစြိတဖြှင့ြ ရိုကခြနွရေ၏။ ကလေးထိခိုကသ်ှားလွှင် ရငကြွိုးရခညွရြဲ့ မဟုတလြား။
“အကြင်.. မိန်းမ.. မိန်းမလေး.. အု.. အီးး.. ငါ.. ထွကြ ထွကတ်ော့မယ်.. အု.. အှမ့ြ.. အှမ်း..”
ပြောပြီး ညှောင့ခြကြမြွားက သှကသ်ှကန်ှင့ြ စိပလြာသည်။ ညှဈနယကြိုငဆြုပထြားသည့ြ နို့အုံနှစ်ဘကဆြီမှ အရညကြှညလြေးများပင် စိမ့ထြှကလြာ၏။
“ထွကြ.. ထွကပြှီ.. အီးးး.. ရှီးးး..”
အကြင့ကြိုယလြေးကို တင်းနအေောင် ဖကထြားပြီး လညတ်ိုငတ်ဝိုကကြို စုပန်မ်းမိပြနသ်ည်။
“ခစွလြိုကတ်ာ အကြငရြယ်..”
“အားရရဲ့လားဟင်..”
“ဘာကိုတုန်း မိန်းမ.. ဟှင်.. ပြှတဈြ.. ရှှတ်..”
“အထဲမှ မထည့ရြတော့လေ.. အားရရဲ့လားလို့..”
“အမှနပြှောရငတ်ော့ ဘယအြားရမတုန်း.. မိန်းမကို စိတရြှိလကရြှိ လုပခြငွတ်ာလေ..”
“အှင့ျ..”
“ဒါမဲ့ ရတယ်.. ကလေးမှေးပြီးမှ အတိုးခွ လုပမြယ်.. နောြ မိန်းမ.. ခုက ဒီလောကလြေးပဲ ကောင်းတယ်..”
“အှင့ျ..”
“မင့ရြောြ.. ခံချင်မြနဘေူးလား မိန်းမ.. ဟှင်.. မှ န်းးး.. အာ.. တွင်းလေး စိုနတယ်ေ.. လာ လာ.. ပေါင် ဟ..”
ပူးကပန်သညေ့ြ ကိုယန်ှဈခု ခွာလိုကပြှီး အိပရြာပေါြ တံတောငထြောကလြကြြ အကြင့ကြိုယပြေါြ တစောင်းအုပမြိုးလိုကသ်ည်။ ပူးကစွထြားသည့ြ ပေါငလြေး အသာဆှဲဟလိုကတ်ော့..
“ဟင့အြင်း.. မဖြစ် ဘူးလေ.. မဖြစ်ဘူးလို့ ကိုရငရြဲ့..”
“အသာလေးပဲ လုပပြေးမှာ.. ဟပါ မိန်းမရ.. အဲ.. နို့ရညလြေးတွတေောင် ထွကန်ပေေါ့ အကြင်.. ဒီ မယ် ကြည့်စြမ်း.. နို့သီးခေါင်းမှာ အရညကြှညလြေး..”
“အို.. မဟုတတ်ရုတ်..”
“တကယဆြို မိန်းမရ.. မှန်းး.. ပြှတဈြ.. ပြှတဈြ..”
“ရှီးးး..”
“အှမ့ြ.. ပြှတဈြ.. ပြတပြေးမယန်ောြ အကြငလြေး.. စိတလြွှော့ထားပြီး ဇိမခြံလိုကြ..”
“အှင့ြ.. ရှီးး ကစွကြစွြ.. အင်းး.. အာ့ နားလေး.. ဟုတတ်ယ်..”
“အှမ့ြ.. ကောင်းလား.. ဒီမယ်.. အစိလေးက မာတောငန်တော.. ဟောသလို ဟောသလို ဖိခွပေေးမယ်..”
“ရှီးး.. ကို.. ကိုရင်.. အင့ျ အင့ျ..”
“အဝလေးထဲ နည်းနည်း မှှပေေးမယ် အကြငလြေး.. ဒီလို .. ဒီလိုလေး..”
“အီးး.. ကစွကြစွြ..”
“ကောင်းလား မိန်းမလေး ဟှင်..”
“အင်း.. ဟုတ်.. အင့ျ..”
“မှနမြှနလြား.. ဖြည်းဖြည်းလား.. ဘယလြိုပြတပြေးမရလဲ မိန်းမ.. ပြှတ် ဈ..”
“သိပါဘူးဆို ကိုရငရြယ်..”
“ပြောပါ မိန်းမရ.. လငကြို ရှကစြရာလား မင့န်ှယ်.. ဒီလို.. ဖြည်းဖြည်းလေးလား.. ဒီလိုဒီလို ခပသ်ှကသ်ှကလြား.. ဟှမ်..”
“အီးးး.. မှန် မှန်.. မှနမြှနလြေး..”
“အှမ့ြ.. အှမ့ြ.. မိန်းမလေး ကောင်းနတော.. ကြည့်စြမ်း.. ခစွလြိုကတ်ာ.. ပြှတဈြ ပြှတဈြ.. ငါ့မယားလေး.. ရှှတဈြ..”
“အာ.. အ.. ပြီး.. ပြီးပြီ.. ရပ် ရပ်.. ကိုရင်.. ရှီးး..”
ခွဖြေားလေးများ ကြေးကုတကြာ အကြောဆတဆြတဆြှဲရင်း ထောငထြားသည့ဒြူးလေး ခွကြေ သှားရှာသည်။ နုံးခွိသှားပုံရသော အကြငလြေးကို ပြေ့ဖကန်မ်းရှုံ့ပြီး လကတ်ဈဘကကြ ရှှကြေုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးကို အုပကြိုငထြားလိုကြ၏။ ကြငစြဦးတို့၏ မင်ျဂလာဦးညက ဒီမွှလောကန်ှင့ြ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကသ်ှားသည်။ ရှေ့တွငကြား လွှောကရြမည့လြမ်း၊ ထမ်းရမည့တ်ာဝန်၊ စောင့ရြှောကရြမည့ြ အသိုကအြမှုံလေး မဟုတပြါလား။
————————————
“အလို ငါ့မိန်းမ.. အဝတလြှန်းနတော ပြုံးပြုံးကြီး.. ဘာတွတွေေးနသတေုန်း ဟှမ်..”
“အိုတောျ.. ဘာတွေးရမှာ..”
“တွေးတယတ်ော့ လုပစြမ်းပါ ကြာ.. ဟဲ ဟဲ ဟဲ..”
“ဖယစြမ်းပါတောြ.. ဒီမယ် အလုပမြပြီးရတဲ့အထဲ..”
“ထားလိုကစြမ်းပါ.. လာ သှားမယ်..”
“ဘယ် သှားမှာတုန်း..”
“အိပရြာထဲလေ.. မိုးအေးအေးနဲ့ ကြေးရအောင်..”
“ကိုယ့ဘြာသာ သှားကြေးခညွစြမ်းပါတောြ..”
“လာပါ အကြငရြယ်.. ငါတို့နှစ်ယောကတ်ည်း ပူးပူးကပကြပ် မနရတော နှစ်များဖြင့ြ ကြာပေါ့.. လာပါ.. ဖကအြိပခြငွလြို့.. နောြ..”
အဘှားကြင်၏ အိဖိုင့ဖြိုင့ကြိုယလြုံးကို နောကမြှ သိုင်းဖကရြင်း ဘိုးသာဒွန်း ပြောလိုကသ်ောစကား။ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတသ်ည်။ အသကြ ၂၀ စွန်းစအရှယတ်ှင် ဘဝခရီးကို အတူလွှောကခြဲ့ကြသည်။ နှမေိုးဆောင်း ပြကျခဒိနပြေါင်းများစွာကို ကြောလြှနပြှီး ယခုဆိုလွှင် မိမိတို့မင်ျဂလာသကြ နှစ် ၄၀ ပင် ကြောခြဲ့ပြီ။ သားတဈဦးသာ ဖြားမှငပြှီး နောကထြပ် သားသမီး မထွန်းကားတော့။ တဈဦးတည်းသော သားဖြစ်သူကို အဖထကြေ သာလှနထြူးခွှနစြဖေို့ (မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြှကြငကြိုယတ်ိုင်) မောငသ်ာထူး ဟု အမညပြေးဖြစ်သည်။ မောငသ်ာထူးက တကယလြည်း ပညာခွှနသ်ည်။ ဆယတ်န်းကို ဂုဏထြူးတွေ တသီကြီးနှင့ြ အောငပြှီး နည်းပညာတကျကသိုလ် တကကြာ ဝါသနာပါရာ ဗိသုကာ ဘာသာရပဖြှင့ြ မဟာဘှဲ့အထိ တကလြှမ်းနိုငခြဲ့သည်။
ယခုဆို ဆောကလြုပရြေးဝနကြှီးဌာနတွင် အငဂြငွန်ီယာမှူးကြီး ရာထူးဖြင့ြ တာဝနထြမ်းဆောငန်ပြေီ။ မိန်းမယူတော့လည်း ခွှေးမလေးက ပညာရေးတကျကသိုလကြွောင်းဆင်း အထကတ်န်းပြ ဆရာမလေး။ အခုတော့ အလယတ်န်းကြောင်းအုပ် ဆရာမကြီး ဒေါန်န်းငှရေောငပြေါ့လေ။ ရိုးသားဖြူစငပြှီး လိမျမာရေးခွားလည်းရှိသည့ြ ရှမ်းတိုင်းရင်းသူ ခွှေးမလေးက ဒေါမြှကြငရြော ဦးသာဒွန်း အတွကပြါ သမီးအရင်းလို ခစွရြသူပင်။
တဈဦးတည်းသော အဖိုးတနသ်ားကို လကထြပခြဲ့ပြီး ယောကျခမ အရိပအြခညွြ ကြည့်ကြာ ရှငသ်နခြဲ့ရသည့ြ ဒေါမြှကြင်၊ ခွှေးမလေးကို မိမိကဲ့သို့ အားငယစြိတ် မဝငရြအောင် စောင့ရြှောကခြဲ့သည်။ မှေးလေးတဈယောကြ ရလာတော့လည်း ခွှေးမလေးနန်းကို အလုပမြပကြစြခေဲ့။ သားအခစွြ မှေးအနှစ် ဆိုသလို သား၊ ခွှေးမ၊ မှေး အားလုံးကို ရငခြှငထြဲထားကာ စောင့ရြှောကရြင်း ဘေးရောကမြှန်းမသိ ရောကသ်ှားရရှာသူက အဘိုးဦးသာဒွန်း။
လငတ်ောမြောင်၏ မကြန်ှာကို သသခွေောခွာရယလြို့မှ မကြည့်ဖြစ်သညမြှာ ဘယမြွှကြာခဲ့ခွပြေီ မသိ။ လကထြဲမှ လှန်းလကစြ အဝတကြို ပြနခြပြှီး မိမိအားသိုင်းဖကထြားသည့ြ ကိုရင့လြကမြွားကို ငုံ့ကြည့်ြ မိသည်။ ညိုမောင်းသော အသားအရောငကြ ခပခြှောကခြှောကြ ဖြစ်နပြေီ။ လူက ပိနလြှန်းသည် မဟုတသ်ောလြည်း လကဖြမိုးတွငတ်ော့ အကြောများက ပျိုင်းပျိုင်းထနပြေီ။ လကဖြနွထြကတ်ှငလြည်း မှဲ့ချောကကြလေးများပင် မနည်းတော့။ မိမိ အပါအဝင် သား၊ ခွှေးမ၊ မှေးအပြင် နှစ်ဘကသ်ော မိဘများကိုပါ လုပကြွှေးစောင့ရြှောကခြဲ့သည့ြ ကိုသာဒွန်း။ ခစွရြသော ခငပြှန်းလင် အိမြဦးနတသ်ခင် ကြေးဇူးရှင်။ လငကြောင်း ယောကြွားမှတဖြစ်သော ဤသူ့အပေါြ ထားရှိသည့ြ မိမိအခစွတ်ို့အား သား၊ ခွှေးမနှင့ြ မှေးနောကသ်ို့ ပို့မိသလို ဖြစ်ခဲ့ရသောလြည်း ရငခြှငကြတော့ နှေးဆဲပါလား။
အဘိုးသာဒွန်းလည်း အဘှားကြငလြိုပင်။ အသကြ ၆၀ ကြောြ အမယအြိုထံမှ နံ့သာဖြူနံ့လေးကို ရှူရင်း ငယင်ယကြအကြောင်းတွေ ပြနတ်ှေးနမေိသည်။ မိသားစုတာဝန်၊ နိုငင်ံ့တာဝနမြွားနှင့ြ ရုန်းကနခြဲ့ရသော နေ့ရကတ်ိုင်းတွင် မကြန်ှာတဈခကြမြညှိုးဘဲ ပါရမီဖြည့ရြှာပါသော ဇနီးမယား အကြင်။ ငယင်ယတ်ုန်းက သူငယခြငွြး၊ အရှယရြောကတ်ော့ သမီးရည်းစား၊ ထိုမှတဖန် လငမြယား။ အကြငသ်ညကြား မိမိအတွကြ မိခငန်ှင့တ်ူသော မယား၊ ကြေးကြှနန်ှင့ြ မခွားသော မယား၊ သအတေူ ရှငမြကြာ ရဲဘောရြဲဘကဆြနသ်ော မယား။ ထိုသို့သော မယားမှတကြို မထွေးဖကဖြစ်တော့သည့ြ ရကမြွား မညမြွှပင် ရှိခဲ့ပြီနည်း။ မိမိသှေးသားကို ထည့လြှယခြဲ့သည့ြ ဗိုကကြလေးက အခုတော့ ပူဖောင်းကားနပြေီ။ စိတကြှိုကြ နယဖြတ် ညှဈစို့ခဲ့သည့ြ မို့မောကသ်ော ရငစြိုငတ်ို့က ခါးထိလုတိုင် တွဲကနွေ ပြီ။
ခွမအိပရြတာ ကြာပြီဖြစ်သည့ြ တငစြိုငကြှီး ၂ တုံးကတော့ အားပါးတရ ရှိဆဲ။ တဇိဇိ ကိုကဆြှဲစုပန်မ်းခဲ့သည့ြ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးက အရဈအရဈသော အရေးအကြောင်းများဖြင့ြ ပြော့ပြော့အိအိလေး ဖြစ်နပြေီ။ သို့သောလြည်း အကြင့ကြိုယရြနံ့သည် မိမိရငကြို အေးမှဲအေးဆဲ။ ဆံပငဖြှူဖြူလေးများနှင့ြ နားသယစြပလြေးကို ငုံ့နမ်းရင်း..
“လာကြာ.. သှားရအောငပြါ အခန်းထဲ.. လူလဈတုန်းလေ မိန်းမ.. နောြ..”
“အိုတောျ.. အှင့ျ အှင့ျ.. လာ..”
၂၅ ပေ – ၃၅ ပေ ကယွဝြန်းသော တိုကခြန်းဖြစ်သညမြို့ ဝငဝြငခြငွြး ဧည့ခြန်း၊ ဘုရားခန်း၊ ထမင်းစားခန်း၊ မီးဖိုချောငန်ှင့ြ ရချိုးခန်း အိမသ်ာတို့အပြင် အိပခြန်းကယွြ တဈခန်းနှင့ြ တဈယောကအြိပသ်ာသာ အခန်းကဉွြး တဈခန်းသာပါသည်။ သားမိသားစုကို အိပခြန်းကယွြ ပေးထားတော့ တဈယောကအြိပခြန်းငယကြ အဘှားကြငအြခန်း ဖြစ်သှားပြီး ဘိုးဘိုးကြီး သာဒွန်းကတော့ ဘုရားခန်းတွင် ခေါကကြုတငလြေးနှင့ြ။ သို့ဖြစ်၍ အဘိုးနှင့အြဘှား ဖကမြအိပရြသညမြှာ သားဖြစ်သူ အိမထြောငကြွ ကတည်းကဟုပင် ဆိုနိုငပြသည်ေ။ ယခုတော့ အိမတ်ှင် လူရှင်းတုန်း အဘိုးကြီးနှင့ြ အဘှားကြီး ငယမြူပြနကြာ ခွိန်းတွေ့ကြမည်။
“အောကမြယ် ခင်းလိုကရြမလား.. ကုတငကြ ကဉွြးကဉွြးနဲ့..”
“ထပအြိပမြယလြေ ငယင်ယကြလို.. ကဉွြးပါဘူး မိန်းမရ..”
“ကြံကြံဖနဖြနတ်ောြ.. အဘိုးကြီးနောြ အဘိုးကြီး.. ဟှင့ြ..”
“ဘာ အဘိုးကြီးတုန်း.. မင့ကြလည်း.. ခေါစြမ်းပါကြ ငယင်ယကြလို.. ကိုရငလြို့ ခေါစြမ်းပါ.. အာမှ.. ပြှတဈြ..”
“အို.. ကိုရင်.. ခိခိ.. ဘယန်ှယ် ဖြစ်နတော.. ယားတယတ်ော့ြ.. ခကပြါ့..”
“အှမ့ျ မှမ့ျ.. မှမ့ျ.. နမ်း.. နမ်းပါဦး မိန်းမရဲ့..”
“အိုတောြ.. ခိခိ.. ပြှတဈြ.. ခိခိ.. ရှှတ်.. မှ..”
နှုတခြမ်းကြီး ထောပြေးပြီး အနမ်းခိုင်းနသညေ့ြ ဘိုးသာဒွန်းကို ဘှားကြင် ပြနန်မ်းလိုကသ်ည်။ အဘှားအို၏ အိပခြန်းလေးထဲ ရယသ်ံလှငလြှငန်ှင့ြ အနမ်းလေးများ ပလူပြံသှား၏။ ခံစားခကြကြ အုပထြိန်းသူများ မရှိခွိန် ရည်းစားအား အိပခြန်းထဲ ခေါသ်ှင်းလာသည့ြ အပျိုပေါကမြလေးလို။ ၃ ပခွေဲသာ ကယွသ်ည့ြ ကုတငလြေးအစွန်းတွင် နှစ်ဦးသား ထိုငလြိုကကြှ၏။ အဘိုးသာဒွန်းလကတ်ို့က ဘှားကြင် အင်ျကြီကြယသ်ီးများဆီ ရောကန်ပြေီ။ ခတ်စေနဈတို့ ဆယစြုပေါင်းများစွာ ပြောင်းခဲ့ပြီဖြစ်သောလြည်း အဘှားကြငကြတော့ ကြိုးကြင်းတပ် ဥူဖရား ကြယသ်ီးလေးများကိုပင် မှတန်ိုးနှစ်ခွိုကစြှာ ဝတဆြငမြှဲ။ တဈလုံးချင်ြး ပြုတသ်ှားသည့ြ ကြယသ်ီးကြင်းလေးများကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း အဘှားကြင် ရှကသ်ှေးတွေ စိုလာသည်။
ဟင်းလင်းပြင့သ်ှားသည့ြ အင်ျကြီအောကတ်ှင် ခွှေးခံတဈပတန်ှမ်းလေးဖြင့ြ လုံခွုံစွာ ဖုံးအုပထြားသည့ြ ရငသ်ားစိုင် ၂ ခု။ သားဖြစ်သူကို ၃ နှစ်အထိ နို့ခွိုတိုကကြှှေးခဲ့သည့ြ သားမှတတ်ဈစုံ၊ မှေးကလေးက ယနေ့တိုင် ကလိကလောကြ ကိုငဆြော့တတသ်ည့ြ သားမှတ် တဈစုံ၊ ဘိုးသာဒွန်း စိတကြှိုကြ ညှဈခဲ့စို့ခဲ့သည့ြ သားမှတတ်ဈစုံ။
“ခွှတ်.. ခွှတ်.. ဒီခွှေးခံ ကြည့်ရြဆိုးလှန်းတယ်..”
“အာ.. ပြဲ ကုနတ်ော့မှာပဲ ကိုရငရြယ်.. ခွှတပြါ့မယ်.. ဘယလြိုဖြစ်နတော.. ဟှင့ြ..”
“မမှငရြ မကိုငရြတာ ကြာပေါ့.. မှန်း.. ငါစို့ခဲ့တဲ့ နို့ကြီးတွေ.. ရှီးး.. မှဲ့နီလေးက ခုထိ ရှိတုန်းဟ.. ဒီမယ် ကြည့်စြမ်း မိန်းမ..”
“ခိခိ..”
“ထ ထ .. ထမီပါ ခြှတ်..”
“အို တောျ..”
“အိုစမ်းပါစေ.. ငါ့မိန်းမ ငါ ကြည့်စြမ်းပါရစေ.. ခွှတပြါ အကြငရြဲ့..”
“ခိခိ.. မရှကဘြူးလား ကိုရငရြယ်.. မကြီးမငယ် အိုကြီးအိုမနဲ့..”
“ဘယသ်ူ့ ရှကရြမှာ..”
“အိမစြောင့န်တကြိုပေါ့ တော့ြ..”
“အာ.. လဖြတ်..”
“ဟုတတ်ယလြေ.. မနကမြိုးလင်းတော့ဖြင့ြ ဘုရားတွေ ရှိခိုးနတောမှ အောကြှီးဟဈကယွြ..”
“ဘာ ဆိုငတ်ုန်းဟ.. ခွှတပြါ မှနမြှန်..”
“အှင့တ်ောြ.. ကဲ.. ဟှင့ြ..”
ပြောပြောဆိုဆို ထမီလေး အသာခွှတခြတွော့ စူပုံ့ပုံ့ ဗိုကန်ှင့ြ ဖငတ်ုံးအယစြတုံကြီးက ဘှားကနဲ ပေါလြို့လာသည်။ အမယအြို၏ သကတ်မ်း ၆၀ ကြောြ ရတနာရှှကြေုတထြကတ်ှင် ငှရေောငရြောယှကန်သညေ့ြ အမှေးတို့က ကြိုးတို့ကြဲတဲ။
“လှဲခွစမြေး မိန်းမ..”
ဟု ပြောလိုကတ်ော့ အဘှားမယကြှင် စောဒက မတကဖြစ်။ ကုတငပြေါြ အသာလှဲခလွိုကသ်ည်။ ဘိုးသာဒွန်းက ဘေးမှနေ၍ တစောင်းလှဲအိပလြိုကသ်ည်။ တင်းတိပ် မှဲ့ချောကကြလေးများဖြင့ြ ပြည့န်ပြေီ ဖြစ်သည့ြ ပါးပြငကြို ငုံ့နမ်းလိုကြ၏။ အညိုရောငပြယွန်ပြေီ ဖြစ်သည့ြ မကြဆြံတို့တွင် အရငလြို ရမျမကသ်ှေး မလှှမ်းတော့သောလြည်း ကြညန်ူးရိပကြတော့ သန်းနဆေဲ။ မေးနှစ်ထပဖြစ်နသညေ့ြ ပါးဖောင်းဖောင်းအောကကြ လညတ်ိုငသ်ည် ငယစြဉကြလို တင်းရင်းမနတေော့။ အသားပို အသီးလေးများပင် ထနသညေ့ြ လညတ်ိုငကြို ပြှတကြနဲ စုပလြိုကတ်ော့ အဘှားကြင် တွန့သ်ှားပြီး
“ကိုရငန်ောြ..”
ဟု တိုးတိုးလေး ရရှတေသ်ည်။ ဘေးနှစ်ဘကဆြီ ဘတလြပတ်ှဲကနွသညေ့ြ ရငစြိုင် ၂ ခုကို ဖြဖြရှရှ ပြတပြေးလိုကြ၏။ လှနခြဲ့သည့ြ နှစ်များက ဒီရငစြိုင် ၂ ခုကြားသို့ အတံကြီး ညှပထြည့ပြှီး အရသာခံခဲ့ဖူးသည်။
“ခွိုင်း မှှောကစြမ်း မိန်းမ..”
ပြောလည်းပြော ဆှဲလည်းမှှောကလြိုကြ၏။ လကြ နှစ်ဘကကြို အပေါသ်ို့ ဆန့ဆြန့မြှှောကကြာ ပူးကိုငပြှီး အောကကြ တလစပ် ညှောင့သ်ည့ြ ဆကဆြံပုံကို မယကြှင် အလှနန်ှဈသကတ်ာ ကိုရင် အသိဆုံး။ ထိုစဉကြ ဖြောင့စြင်းတင်းရင်းခဲ့သည့ြ လကမြောင်းအိုး လှလှလေးများက ယခုတော့ လကပြှင်းကကြာ ပြော့တွဲတွဲ ရှိခွပြေီ။ အမှေးအမွှင် ကင်းစငသ်ည့ြ ခွိုင်းလှလှလေးကို လွှာနှင့ြ တပြပပြှပ် လကြတ်ိုင်း တွန့လြိမလြူးကာ ယားတတရြှာသည့ြ ပုံရိပလြေးကို ပြနလြှမ်းရင်း နံ့သာဖြူ သနပ်းခါးလေးများဖြင့ြ ခွေးကြောင်းလေး ထငန်သညေ့ြ အမယအြို၏ ခွိုင်းလေးကို ပြှတကြနဲ စုပလြိုကြ၏။
“အိုးး.. ဘယ့န်ှာ.. ကိုရင်.. ရှငဟြာလေ..”
“ဟဟ.. ယားတုန်းလား ငါ့မိန်းမ.. ဟှမ်.. ပြှတဈြ.. ပြှတဈြ..”
“အို့.. အာ.. တောပြှီလို့.. အဘိုးကြီးနောြ..”
စုပရြင်း လကြရြင်း ခွိုင်းအောကဘြကကြို ဆကဆြင်းပြီး ဘတလြပကြနွသညေ့ြ နို့တဈဘကကြို ငုံခဲလိုကသ်ည်။ အဘိုးအို၏ နှာခေါင်းရှညရြှညကြှီးနှင့ြ မှှေ့ကာပင့ကြာ နမ်းလိုကြ တပြှတပြှှတ် စို့လိုကန်ှင့ြ စိတကြှိုကြ ဆော့ကစားပြနသ်ည်။ အဘှားကြငလြည်း မတားမိတော့။ ကိုယလြုံးဖိုင့ဖြိုင့ကြှီးကို အိပဲ့အိပဲ့ လူးလှန့ရြင်း လငတ်ောမြောငပြှုသမွှ နုရပြနလြသည်ေ။ လငရြော သားရော ခွှေးမအပြင် မှေးလေးအတွကပြါ အစာအာဟာရတို့ ခကြပြှုတစြီမံရှာသည့ြ အဘှားကြင်။ နန်းကလှဲပြီး ကနွသ်ုံး ယောကလြုံးက အစားရှေး ခွေးထူကြသူများမို့ ပိုလွှံသမွှ နှမှောစာများ စားရင်း ရှှဲကလွာသည့ြ ဗိုကခြေါကကြှီးက ခစွစြဖြယ် အိဖိုင့န်ေ၏။ ငယင်ယကြ တင်းတင်းကစွကြစွရြှိခဲ့သည့ြ ခကြတ်ှင်းကလေးမှာလည်း အရေးအကြောင်း ပတလြညန်ှင့ြ မှကငွြေးဟောင်း တဈခုလို အလှကင်းနပြေီ။ အခစွမြပြယန်ိုငသ်ေးသည့ြ အဘိုးအိုကတော့ မှကငွြေးဟောင်းကလေးကိုပဲ လွှာဖြားနှင့ြ ထိုးမှှကော ဆော့ပြန်၏။
အဆီပြငတ်ို့ တွဲလွဲကနွသညေ့ြ ပေါငလြုံးအိအိ နှစ်ဘကကြို ပြတမြိပြနတ်ော့ ငယင်ယကြ အလုပပြငပြန်းခွိန်၊ မိန်းမပေါငကြှား လချောင်းညှပထြားပြီး ဇိမခြံခဲ့ဖူးတာလေး သတိရမိပြနသ်ည်။ မိန်းမလည်း လိုချင်န်ရှောမလားဟု တွေးမိသောလြည်း လိုးမပေးနိုင် သည့ည်များ မနည်းမနော ရှိခဲ့ဖူးသည် မဟုတပြါလား။ မိခငန်ှင့တ်ူသော မယားကတော့ ဘယတ်ုန်းကမှ အပြုံးမပကြခြဲ့ပါပေ။ ပေါငန်ှဈလုံးကြားက ကုန်းကမူ မို့မို့၊ ယခင် နကမြောငရြှှန်းစိုသော တောအုပကြလေးက ငှမှငေရြောင် ပငအြိုတို့ဖြင့ြ ချောကကြပကြပ် ဖြစ်လို့နပြေီ။
“ဒူးထောင်.. ပေါငကြိုကားလိုကြ မိန်းမ..”
“ဗုဒျဓေါ.. မဟုတတ်ရုတ် ကိုရငရြယ်.. အိပမြှာဖြင့လြည်း အိပခြွပေါတော့..”
“လုပပြါကြာ.. မမှငတ်ာကြာလို့ ကြည့်ခြငွလြို့ပါ.. ဖြဲစမ်းပါ.. ဟောသလိုလေး..”
“အို့ အို့.. ပလုတတ်ုပ်.. ငုတတ်ုပ်.. အသာလုပပြါ တော့ ဘယ့န်ှာ.. အကြောတငသ်ှားမှဖြင့ြ ကြောမြကောင်း ကြားမကောင်း ကိုရငရြယ်..”
ပေါငအြယစြတုံကြီး နှစ်ဘကကြို နင်းကနဖြှဲကားလိုကတ်ော့ ဂွှတကြနဲပင် မှညသ်ှားသေးသည်။ မလွှော့ရတာကြာပြီ ဖြစ်ရှာသည့ြ မယကြှင့ြ ပေါငတ်ှင်းကြောများ မညမြွှပင် တင်းနရှောမညန်ည်း။ ငယရြှယစြဉအြခါတုန်းကတော့ အနှီ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲနိုငသ်လောဖြဲ၊ ပြားနအေောင် ကားပြီးမှ လီးတဆုံး ထိုးစိုကကြာ ကြိတဆြောင့ခြှင်းကို အလှနန်ှဈသကသ်ည့ြ အကြင်။ ဖားပြုတကြွောကုန်းလို ဖောင်းကားနသညေ့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးရဲ့ အတွင်းပိုင်းက အခုတော့ ရမရှေိတော့သော တွင်းဟောင်းလို ချောကကြပန်လမေလေား။ နှုတခြမ်းထူထူကြားမှ ထိုးထွကန်သညေ့ြ ပြင့ဖြတလြေးနှစ်ခပြကြို လကခြွောင်းထိပဖြှင့ြ ပြတသ်ပပြှီး ခပဖြှဖြလေး ဆှဲကြည့်လြိုကသ်ည်။ ချောကသ်ှေ့စေ့ကပန်သညေ့ြ အကြဲကြောင်းကို ဆှဲဟကာ ဖြဲကြည့်လြိုကတ်ော့ ခရမ်းရင့ရြောင် သဈခွတဈပြင့ြ ပေါလြာသည်။
စိတကြှိုကြ လကြခြဲ့ နမ်းခဲ့ တဇတဇြတကြိုကကြာ စုပလြိုကြ ထွေးလိုကန်ှင့ြ ဆော့ကစားခဲ့သည့ြ ပြင့ခြပြလြေးများက ပန်းသှေးရောငပြှယကြာ ခရမ်းပြာရောင် ဖြစ်နပြေီ မဟုတပြါလား။ နှုတခြမ်းပန်းနား တွန့တ်ှန့လြေးနှင့ြ ပြော့တွဲတွဲ ပြဲကားနသညေမြှာ ခစွစြရာပင် ကောင်းကောင်းသေးတော့၏။ မကြန်ှာ အပကြာ ပလပလြပမြှညအြောင် လကြပြဈလိုကတ်ော့ အဘှားကြီး အလန့တ်ကြား ထအောတ်ော့သည်။
“အလိုလေး.. တော့ြ ကိုရင်.. ရှငကြှီးနောြ.. ရှငကြှီး..”
“အသာ နစမြေးပါ မိန်းမရယ်.. မင့စြောကဖြုတလြေးက အိုနပမေေဲ့ အရငလြို ခွိုတုန်းဟ..”
“အို.. ခကပြါဘိတောြ.. မအပမြရာ ကိုရငရြယ်..”
အဖုတအြိုလေးကို ဖြဲကာ လကြရြင်း လွှာဖြားက အနောကပြေါကကြို ရှာစမ်းမိသည်။ တငပြဆုံးကားကား မတရား ထွားလှန်းနပြေီမို့ အရှေ့နဲ့ အနောကြ ကြားက အတောပြင် လှမ်းလှပါရော့လား။
“ဘာတွေ လုပန်သတေုန်းလို့ ကိုရငရြဲ့.. ခကတ်ယန်ောြ ခကတ်ယ်..”
“ဖငပြေါကကြလေး မှငစြမ်းချင်လြို့ပါ မိန်းမရယ်.. ငါ အလိုရှိတိုင်း ခံပေးရှာတဲ့ မင့ြ ဖငကြလေးလေ.. အဲ့သာလေး မှငပြှီးရင် တောပြါ့မယ်.. နောြ မိန်းမ..”
“ရှငကြှီးဟာလေ.. အိုကြီးအိုမ အထိတောင် ဖငခြံစားချင်တ်ုန်းလား..”
“ဟေ့ဟေ့.. လသေံမှနအြောင် ပြောပါဟ.. ဘယ့န်ှယ် ဖင် ခံစားချင်ရြမတုန်း.. မိန်းမဖငကြို အရသာ ခံစားချင်တ်ာ.. အဲ့သလို ပြောစမ်းပါ..”
“ခိခိခိ.. တောဟြာလေ..”
“ကြှ ကြှ.. ဖငလြေး နည်းနည်းကြှပေး..”
“ကြုပဖြင် ကြုပ် မနိုငဘြူးတော့ြ.. ဘယ့န်ှာ လူကို အသကြ ၂၀ သူငယမြလေး မှတန်ရေော့လား..”
“အိမ်း ဒါလည်း ဟုတသ်ဟ.. နေဦး.. ဟော.. ဟောဟိုက ခေါင်းအုံး လာစမ်း.. ခါင်းအောကမြယ် သလိုလေး ခေါင်းအုံးခုလိုကြ.. အေး.. ရပြီ.. ရပြီ.. ဟုတသ်ှားပြီ.. မှငရြပြီ မိန်းမ.. ငါ ခံစားခဲ့တဲ့ မင့ြ ဖငလြေး.. အဟေးဟေး..”
အားပါးတရ ပြောရင်း ညိုရင့ရြင့ြ ခရလေေးကို လကထြိပန်ှင့ြ တို့ကာ မှှကော ဆော့ပြနပြါလသည်ေ။ ပန်းခရတေို့ သဘာဝ လန်းရာမှ မှခကြေှေ၊ ချောကလြသညေ့တ်ိုင် မှှေးရနံ့ မပယွသ်လိုပင် ငယစြဉကြ လန်းဆန်းခဲ့သည့ြ အကြင့ြ ခရပြငေ့လြေးမှာလည်း ယနေ့တိုင် လှနဆေဲ။ ထုံအီအီရနံ့လေး တဈမွိုးဖြင့ြ အဘိုးအိုရငကြို အခစွတ်ိုးအောင် စွဲဆောငန်ဆေဲ။ စိတရြှိလကရြှိ ကလိကလောကလြုပရြင်း အတိတကြို စားမှုံ့ပြနကြာ ကြညန်ူးမဆုံးနိုင် ဖြစ်နသညေ့ြ အဘိုးသာဒွန်း တဈယောကြ..
“ကြုပ် ခမွြးလာပြီတော့ြ ကိုရငရြဲ့.. ဟပ်.. ဟပ်.. ဟပ် ခွိုး..”
“ဟာ.. အကြင်.. မိန်းမ.. ငါ့ မယားလေး.. မင့ြ အဖုတကြ.. ကြည့်စြမ်း..”
“ဘာတုန်းတော့ြ အလန့တ်ကြား.. ဟပ်.. ခွိုးးးး..”
“အဲ.. တကယဟြ.. မင့ြ မအိုသေးဘူး မိန်းမ.. ခုနေ ငါ တကလြိုးရင် အဆငပြှနေိုငသ်ေးတယဟြ.. ဒီမယ် စိုလာတယ်.. အဟုတ် စိုလာတယ်.. ငါ ဆှနတော ကောင်းလို့ နမယ်ေ..”
“ဘာ ဘာ..”
“မင့ြ အဖုတလြေးလေ.. အဲ အဖုတကြှီးပေါ့ကြာ.. ငါ လိုးခဲ့တဲ့ အဖုတကြှီး.. အခု စိုလာတယလြို့..”
“စိုမပေါ့တော့.. နှာခွလေိုကလြို့ သေးထွကသ်ှားတဲ့ဟာ မင့ကြို..”
“ဟမ်..”
“ဖယစြမ်းပါ.. ဒလဟော ထွကကြကြုနမြှ အိပရြာခင်း သေးစိုလို့ အခကြ.. မိုးက ဆကန်တော လွှောလြို့ လှမ်းလို့ အဆငပြှတော မဟုတ်..”
“ဟေ.. အဲ့သဟာ သေးလား.. ဟားဟားဟား..အှမ်း အှမ်း.. ဖြည်းဖြည်းထ မိန်းမ.. ဟားဟားဟား..”
ဘိုးသာဒွန်းတဈယောကြ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အိဖိုင့ဖြိုင့ြ ခန်ဓာကိုယကြှီးကို အသာထူပေးရင်း တဟားဟား ရယမြိရတော့သည်။ နှာခွလေို့ သေးထွကတ်ာကို အဖုတစြိုလာတယ် ထငပြှီး တကခြှရန် ကြံမိသော မိမိအဖြစ်ပါတကား။ အဘှားကြငတ်ဈယောကြ ခွှတခြထွားသည့ြ ထမီကို ကပြာကယာ ကောကစြှပပြှီး သေးပေါကရြန် အိမသ်ာပြေးရရှာလသည်ေ။ အတောလြကကြမှင်းတဲ့ ယောကြွားဟု တိုးတိုးကလေး ရှတကြာ မကြစြောင်း ရှယသ်ှားသေးသည်။ အိပခြန်းနှင့ြ အိမသ်ာ အကူးမှာပင် နှာခွတော စိပလြာပြီး မထိန်းနိုငသ်ည့ြ သေးတို့က ပေါငတ်လွှောကြ စီးကလွာတော့သည်။
အဘှားကြငခြငမြွာ ကိုယ့အြဖြစ်ကိုယ် တခိခိရယရြင်း ပေါငကြှားထဲ ထမီလုံးထိုးကာ ကြမ်းပြငသ်ေးမစိုအောင် ထိန်းပြီး မတတ်ပအြတိုင်း ခပသ်ာသာ ပေါကခြရွတော့၏။ ပြီးမှ အိမသ်ာဆီသှားကာ ဆေးကြော၊ ထမီလဲ၊ အင်ျကြီလေးပါ ပြနကြောကစြှပပြှီး အိပခြန်းဆီ ပြနဝြငလြာတော့ ကိုရငသ်ာဒွန်းက ကုတငပြေါတ်င် တစောင်းလေးလှဲလို့ မှိန်းနပြေီ။ ကုတငစြောင်းလေး အသာ မှေးထိုငလြိုကတ်ော့ မကြစြေ့ မှိတလြကြကြပဲ လကမြောင်းကို ပုတပြှ၏။ လာအုံးအိပ် ဟူသည့ြ သဘော။
ဘှားကြငလြည်း အလိုကသ်တိပင် လငဖြစ်သူ ကိုသာဒွန်း ရငခြှငတ်ှင် ကြောအပ်၍ ပူးကပကြာ ဝငလြှဲလိုကြ၏။ ဘိုးသာဒွန်း လကတ်ဈဘကကြ ဘှားကြင် အင်ျကြီအောကမြှ လွှိုကာ ရငအြုံနှစ်လုံးကြား ထိုးနှိုကလြာသည်။ ဒီလို ပူးကပ် ပြေ့ဖကပြှီး ဒီလို နှိုကမြယမြှန်း သိနသညေ့ြ အဘှားကြငလြည်း ခွိုင်းကလေးဟကာ ဝငလြာသည့ြ လင့လြကကြို အသာပြန် ဖိညှပထြားပေးလိုကြ၏။ ခကြခြငွြးဆိုသလိုပင် ဖငတ်ုံးထွားထွားကြီးပေါြ ခွတဈေဘကြ ကားရားတင် ခွလာပြနသ်ည့ြ အကြင့ခြစွလြင်။
ငယင်ယကြလို လတံချောင်းကြီး ဖငကြှားညှပအြိပြဦးမလားဟု တွေးမိသောလြည်း မမေးဖြစ်။ ဖငဟြောင်းလောင် အိပရြင်းက နှာခွလွှင်ေ သေးဆို့တတလြာပြီ ဖြစ်သည့ြ မိမိအသကအြရှယကြို သူလည်း သိသှားပြီပဲလဟေုတွေးရင်း နှေးနှေးကလေး ပြုံးမိတော့သည်။
ကြမ်းတောငကြိုင် ရှာသူမလေး ကြှနမ် မှကြင်.. ကောကစြိုကပြှဲအပြီးမှာ နှှဲခဲ့တဲ့ ခစွပြှဲကစလို့ ဘဝထဲ ဝငဖြစ်ခဲ့တယလြေ..။ မှို့ကြောင်းတကြ သတို့သားနဲ့ အညတရ တောသူဘဝမို့.. ဘယအြခကြကြများ ဝေးစမလေားဆိုပြီး စိုးတထိတထြိတန်ဲ့ ရှင့လြကကြို ဆုပထြားမိခဲ့…။ သားလေး မှေးပြီးသည့တ်ိုငလြည်း ကြှနမ် စိုးစိတတ်ှေ မပြယန်ိုငခြဲ့ပါဘူး..။
တောအရပကြို ခွာ.. မှို့မှာလာ ဘဝခရီးဆကတ်ော့.. ရှင့ပြတဝြန်းကငွြ ရှင့အြသိုင်းဝိုင်းကြား တောသူမ အရိုင်းမို့ ထားရဈလေးမလား တွေးရပြနတ်ယ် ကိုရငရြယ်..။ တညကြှညတ်ဲ့ လငသ်ား.. တာဝနကြွတေဲ့ လငသ်ား.. သဈစာတရားကြီးမားစွာနဲ့ ညှာတာတတတ်ဲ့ လငသ်ားပမေို့ အခုတော့ ကြှနမ် ရတကအြေးရပါပြီ..။ ရှငန်ဲ့ ကြုပ် ဝေးရစရာအကြောင်း မရှိတော့ဘူး ထငပြါရဲ့..။ ရှငန်ဲ့ကြုပကြှား ကြဲအောငခြှဲနိုငမြယ့ြ အရာဆိုလို့လည်း မရှိတော့ဘူး ထငပြါရဲ့..။
ကြုပတ်ို့ နှစ်ယောကြ ခွဲခွာလောကစြရာ အကြောင်းဆိုလို့ မရှိနိုငတ်ော့ဘူး ထငပြါရဲ့..။ ကြုပတ်ို့ နှစ်ယောကြ ခွဲခွာလောကစြရာ အကြောင်းဆိုလို့..
ကြုပတ်ို့ နှစ်ယောကြ ခွဲခွာလောကစြရာ..
ကြုပတ်ို့ နှစ်ယောကြ..
ပြီးပါပြီ။