အောစာအုပ်

စောဆ (အပိုင်း ၁)

စောဆ
ရေးသားသူ – ပန်းရိုင်း

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

၁၉၄၉ ခုနှစ် နှစ်ဆန်းခါစ ။
မှနမြာနိုငင်ံ လှတလြပရြေး ရပြီးတာ တဈနှစ်တာ ကာလ ။

တိုင်းပြညကြ နုနု … မုနတ်ိုင်းက ထနထြန် အခွိန် ။

တိတဆြိတတ်ဲ့ သာယာတဲ့ မနကခြင်းလေး ။

အင်းစိနမြှို့က ခွံကယွကြှီးထဲက သှပမြိုး အုတခြံ နှစ်ထပအြိမကြှီး တဈအိမထြဲမှာ ဆယကြွောသ်ကြ ကောငမြလေးတဈယောကြ ပန်းခွီဆှဲနသည်ေ ။

ဖြူဆှတဆြှတ် အသား၊ နကမြှောငတ်ဲ့ ခါးအထိ ရှညတ်ဲ့ ဆံပင်၊ မကြလြုံး ဝိုင်းဝိုင်းနကန်ကြ၊ မကြခြုံးမှေးနကန်ကြ၊ နှာတနပြေါပြေါြ၊ နှုတခြမ်းဖေါင်းဖေါင်းလေးတွေ နဲ့။ ဒီကောငမြလေးရဲ့ နာမညကြ နောစြောဆ လို့ ခေါပြါသည် ။ မှငသ်ူတကာ ရငသ်ပရြှုမောရတဲ့ မိန်းမချောလေး ။ မှုံနအေောင် ချောတဲ့ လှတဲ့ ကရငမြလေး ။ ကရငလြူမွိုး သဈတောဝနထြောကြ ဦးစောဂေါဒြှင်.. ဒေါအြကဈြသာတို့ရဲ့ တဈဦးတည်းသော သမီးလေး ဖြစ်သည် ။ တဈဦးတည်းသော သမီးလေးမို့ မိဘတွကေ ဖူးဖူးမှုတ် အလိုလိုကထြားတဲ့ မိန်းကလေး ။

နောစြောဆသည် အဖေ ဦးစောဂေါဒြှငကြ သဈတောဌာန တာဝနန်ဲ့ ပဉွြးမနားနဲ့ တောငင်ူနယတ်ဝိုကကြ သဈတောကြိုးဝိုင်းကြီးတွထေဲမှာ အလုပလြုပကြိုငန်တေဲ့အခွိန် အမေ ဒေါအြကဈြသာလည်း လိုကပြါသှားတာကြောင့ြ ဒေါအြကဈြသာရဲ့ ညီမအရင်း ဖြစ်တဲ့ ဒေါဂြွူလီယာနဲ့ အင်းစိနမြှို့က သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘပိုင် အိမကြှီးမှာ ကနွရြဈခဲ့သည် ။ သူတို့မှာ အိမမြှုရေးရာ ဝယွောဝဈစတွကေို ကူညီမစပေးဖို့ နောဖြော ဆိုသည့ြ အိမအြကူ မိန်းကလေးတဈယောကြ ရှိသည် ။

ဒေါဂြွူလီယာသည် သူနာပြုဆရာမတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ ဇီးကုန်း… သာယာဝတီနဲ့ ပြညမြှို့တွမှော အလုပလြုပခြဲ့သည် ။ ဒေါအြကဈြသာက စောဆလေးကို စောင့ရြှောကဖြို့ အတင်းခေါတ်ာနဲ့ အလုပ် ထွကလြိုကပြှီး သူတို့နဲ့ လာနသည်ေ ။ တူမလေးကို ဂွူလီယာ တအားခစွသ်ည် ။ ထမင်းဟင်း ခကြပြှုတတ်ာကို ဝါသနာပါတဲ့ ဒေါဂြွူလီယာက သူမကိုယတ်ိုင် ခကြပြှုတသ်ည် ။ နောဖြောက လိုအပတ်ာရှိရင် ကူညီ လုပကြိုငပြေးသည် ။ နောစြောဆ ကတော့ အဒေါဖြစ်သူ ခကြပြှုတပြေးတာတွကေို ဇိမန်ဲ့ ထိုငစြားနတေဲ့ အလိုလိုကခြံထားရတဲ့ ကောငမြလေးပါ ။

ငယင်ယလြေးထဲက ပန်းခွီဆှဲ ဝါသနာပါခဲ့တဲ့ နောစြောဆသည် အားလပခြွိနတ်ှမှော ပန်းခွီရေးဆှဲနလေေ့ ရှိသည်။ ယခုလည်း မှဈဝကြှန်းပေါဖြကကြ အမေ့ဆှမွေိုးတွဆေီကို အလညအြပတသ်ှားခဲ့စဉကြ ရိုကခြဲ့တဲ့ ရှုခင်းဓါတပြုံတဈပုံကို ကြည့်ပြှီး ရဆေေးနဲ့ ရေးဆှဲနသည်ေ ။ ဒေါဂြွူလီယာက နောစြောဆ ပန်းခွီရေးနတေဲ့ အခန်းထဲကို ကောဖြီခွကလြေးနဲ့ ဝငလြာသည် ။

” သမီး .. စောဆ … နင့အြဖနေဲ့ အမတေော့ ဒီကို တောတ်ောန်ဲ့ ပြနမြလာနိုငဘြူးလို့ ပြောတယ်…”

လို့ စောဆကို ပြောလိုကပြှီး ကောဖြီမတခြှကကြို စောဆ ပန်းခွီရေးနတေဲ့ နရောက စားပြဲဝိုင်းလေးအပေါမြှာ တငပြေးလိုကသ်ည် ။ စောဆသည် ရေးနတေဲ့ ပန်းခွီကားအပေါမြှာ အာရုံစိုကန်သည်ေ ။ မကြတ်ောငလြေးတွကေ ကော့ပြီး မကြလြုံးဝိုင်းစကစြကတ်ှကေ လှလှန်းနသည်ေ ။ ဆေးမဆိုးဘဲ ရဲနတေဲ့ နှုတခြမ်းလေးတွကေ နှင်းဆီဖူးလေးတွလေိုဘဲ နုဖတပြှီး ဖေါင်းဖေါင်းအိအိလေးတွေ ။

“စောဆ..အနတ်ီပြောတာ ကြားလား….”

ချောင်းကလေးဘေးက တဲလေးတဈလုံးနဲ့ ချောင်းထဲကို ငိုကထြိုးပေါကန်တေဲ့ စိနပြန်းပငကြှီး တဈပငရြဲ့ ရှုခင်းပုံ ။ စိမ်းညိုညို့ တောတန်း… ညိုဝါဝါ တဲလေးနဲ့ နီရဲနတေဲ့ စိနပြန်းပြင့တ်ှေ ။

” စောဆ….”

“အင်း..ကြားပါတယ်…အနတ်ီ…..”

စောဆသည် စိနပြန်းပြင့ြ အနီရောငလြေးတွေ နရောကို စုတတ်နထြိပဖြွားနဲ့ တို့ကာတို့ကာ ရေးဆှဲနသည်ေ ။ ဒကဒြီနဲ့ မာမီတို့ အင်းစိနကြို ပြနလြာတာ မလာတာကို စောဆက ပူမှမပူဘဲ ။ အမတဈေယောကလြိုဘဲ သူမကို အစစ ကြှေးမှေး စောင့ရြှောကန်တေဲ့ အနတ်ီဂွူလီယာ တဈယောကလြုံး ရှိနသညေလြေ ။ အဝတလြွှောပြေး မီးပူတိုကပြေး ရှင်းလင်းပေးတဲ့ နောဖြောလေးလည်း ရှိနတေော့ စောဆ ဘာကိုမှ ပူပနစြရာ မရှိဘူး မဟုတလြား ။

စောဆရဲ့အဖကေ သူ့ရဲ့ ဖို့ဒြ အင်၈လီကာ ကားကြီးကို ထားခဲ့လို့ အင်းစိနမြှို့ထဲနဲ့ ကမာရှတလြှည်းတန်းဖကကြ ဈေးတွကေို ဈေးဝယထြှကခြငွရြငလြည်း အနတ်ီဂွူလီယာက အိမန်ားမှာနတေဲ့ စဈပြနအြဖိုးကြီး စောဖိုးစီကို ဒရိုငဘြာအဖြစ် ကားမောင်းခိုင်းတတသ်ည် ။ စောဖိုးစီကို အမြဲတန်း ဒရိုငဘြာအဖြစ် မငှားထား ။ လိုအပတ်ဲ့အခွိနကြှမှ ခေါကြာ မောင်းခိုင်းတတသ်ည် ။ သူ့ကို အဖိုးအခ နည်းနည်းပါးပါး ပေးလေ့ရှိသည် ။

အနတ်ီ ဂွူလီယာသည် အသကြ သုံးဆယကြွောကြွောြ ဆိုပမယေ့ြ အိမထြဲမှာဘဲနေ.. အလုပ် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလုပရြဘဲ ကိုယ့ကြိုယကြို ဂရုအမြဲစိုကပြှီး ကြော့ကြော့လေး နနခေေဲ့တာမို့ အမြဲလို ဖြူသန့ကြွော့ရှင်း လှပနတေဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ ငယစြဉကြ ဂွူလီယာကို ခစွကြှိုကြ လိုချင်ကြှတဲ့ ယောကြွားသားတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည် နခေဲ့ပမယေ့ြ ဂွူလီယာက အရိုးများသည် ခွေးခါးသည် ဆိုပြီး ငှင်းပယခြဲ့တာကြောင့ြ ယခုတိုင် အပျိုကြီး ဖြစ်နခေဲ့သည် ။ သို့ပမယေ့ြ ဂွူလီယာသည် ဝမ်းမနည်းဘူး ။ တူမချောလေး စောဆကို အမတဈေယောကလြို ပြုစုစောင့ရြှောကြ သငကြှားပေးရင်း အဈမဖြစ်သူနဲ့ အဈမယောကြွားတို့ အလုပတ်ာဝနကြရွာကို သှားနကြရေတဲ့အခွိနမြှာ သူတို့အိမကြှီးကိုလည်း စောင့ရြှောကပြေးလကြြ နရတောကို ကြနပေဂြုဏယ်ူနပသေည်ေ ။

စောဆက သူမရေးနတေဲ့ ပန်းခွီကားကလှဲပြီး ဘာကိုမှ စိတမြဝငစြားပမယေ့ြ ဒေါဂြွူလီယာကတော့ မငှိမသ်ကတ်ဲ့ တိုင်းရေးပြညရြေး အခွအနေတွကြေေောင့ြ အဈမနဲ့ အဈမယောကြွားတို့ကလည်း အဝေးမှာ တကြဲတပြားဆီ ဖြစ်နလေို့ စိတကြ လေးလံပူပနန်သည်ေ ။

ရခိုငပြှညန်ယ်၊
မောင်းတောမွို့အနီး

တောတန်းလေးတဈခုထဲ ။

သဲအိတတ်ှဆငေ့ကြာ ကာရံထားတဲ့ ကတုတကြငွြးထဲမှာ ဒေါကထြောကထြားတဲ့ ဘရင်းဂန်းကြီးပေါြ လကတ်ငထြားရင်း ထွန်းအုံ ကင်းစောင့န်သည်ေ ။ ထွန်းအုံသည် ဗမာ့သနတေကြိုငတ်ပရြင်း တဈခုက စဈသားလေး တဈယောကပြါ ။ ငယင်ယလြေးထဲက ကာယဗလကို လိုကစြား လေ့ကငွ့ခြဲ့တဲ့ ထွန်းအုံသည် ရငအြုပကြားကား ကြှကသ်ားဖုထဈနတေဲ့ လကမြောင်း လကဖြနွတ်ှကြေောင့ြ သူ့ကို တပထြဲက ဘဝတူ ရဲဘောတ်ှကေ ဗလကြီး.. တာနောကြီး ဆိုပြီး ခစွစြနိုး ခေါဝြေါတ်ာကို ခံရသူ ဖြစ်သည် ။ ကတုံးဆံတောကြ စဈသားဆံပငတ်ိုနဲ့ ရိုးသားတညကြှညတ်ဲ့ လူတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။

ကြောကစြိတ် လုံးဝမရှိတဲ့ ထွန်းအုံသည် တိုကပြှဲတိုင်းမှာ ရှေ့ဆုံးကနေ ရဲရဲဝန့ဝြန့န်ဲ့ တိုကခြဲ့သူ တဈယောကမြို့ အထကဗြိုလတ်ှကေ အားကိုးအားထား ပြုရတဲ့ စဈသားကောင်းတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ မမှိတမြသုန် မကြလြုံးအစုံက သူတို့ စခန်းခထွားတဲ့ တပစြခန်း အနားကို ကပလြာမယ့ြ ရနသ်ူတွကေို အမှောငထြဲမှာ ရှာဖြနသေည်ေ ။ ဗလတောင့သ်ူမို့ သူ့တပရြင်းမှူးက သူ့ကို ဒေါကထြောကပြှီး ပစ်ခတရြတဲ့ ဘရင်းသနတေကြှီးကို ကိုငခြိုင်းသည် ။

သူတို့တပသ်ည် ထကြှသောင်းကနွြးနတေဲ့ မူဂွာဟဈ သောင်းကနွြးသူတွကေို နှိမန်င်းဖို့အတွကြ ဒီရခိုငပြှညန်ယ် မောင်းတောဒသကေို ရောကရြှိနကြတော ဖြစ်သည် ။ တဈရှာဝင် တဈရှာထွကြ သောင်းကနွြးသူတွကေို ရှင်းလင်းနှိမန်င်းနခေဲ့တာ လအတနင်ယ် ကြာမှင့ခြဲ့ပြီ ။ နယစြပမြဉွြးပေါကြ မူဂွာဟဈတို့ရဲ့ ဌာနခွုပ် ” တောငပြှိုစခန်း “ကို သိမ်းပိုကအြောငမြှငခြဲ့ပြီး နယမြှဒသေေ တဈခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းနတေဲ့အခွိန် ဖြစ်သည် ။

မနကမြိုးစငစြငလြင်းပြီ ။
မိုးက တဖြောကဖြှောကြ ရှာနဆေဲ ။

တပမြှူးက သူတို့ရှိတဲ့ ကင်းပုတ် ကတုတကြငွြးတွဆေီကို ရောကလြာသည် ။ သူ့လကထြဲမှာက ကြေးနန်းစာရှကြ တဈရှကန်ဲ့..။ တပမြှူးရဲ့စကားကြောင့ြ ထွန်းအုံ အပါအဝင် စဈသားတွေ အကုနလြုံး အံ့အားသင့သ်ှားကြသည် ။

” ငါတို့ အရေးကြီး စဈတာဝနန်ဲ့ ဒီနယမြှကေို စွန့ခြှာပြီး ရနကြုနမြှို့ကို လယောဉန်ဲ့ သှားကြရမယ်…၊ အားလုံးအသင့ပြှငကြှ … အခု .. ပြငမြယ်….”

တဲ့ ။ အမိန့ကြို အတိအကြ လိုကန်ာကြရတဲ့ ထွန်းအုံတို့အားလုံး ခကြခြငွြး ပစ်စည်းတွေ လကန်ကခြဲယမ်းတွေ သိမ်းဆည်းကြ အသင့ပြှငကြှရသည် ။ ထွန်းအုံတို့သည် စဈသားဘဝ ကရွာနေ စရောသှား ထောငကြကြ ပြားကကြမွို့ တိုကခြိုင်းတဲ့နရောကို သှားတိုကမြည် ။ ရှှေ့ခိုင်းတဲ့နရောကို ရှှေ့မည် ။ ကြောကစြိတကြ စိုးစဉြးတောင် မရှိဘူး ။ မောင်းတောမှာ မူဂွာဟဈတွနေဲ့ တိုကပြှဲဝငန်တေဲ့ ထွန်းအုံတို့သည် ရနကြုနမြှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပကြန်သညေကြို မသိ။

စောဆ ခွံထဲမှာ ပန်းခူးနသည်ေ ။ နှင်းပန်းဖြူဖြူတွကေို ပန်းအိုးထိုးဖို့ ခူးနသည်ေ ။ နောဖြောက စောဆ ခူးဖြတလြိုကတ်ဲ့ နှင်းပန်းတွကေို ကိုငထြားပေးသည် ။

” ဖောဖောရေ… နှင်းဆီတွလည်ေး နည်းနည်း ခူးကြရအောင်….”

လို့ စောဆ ပြောလိုကရြင်း နှင်းဆီပငတ်ှရှေိတဲ့ အိမအြနောကဖြကကြို လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ နောဖြောက အနောကကြ လိုကလြာသည် ။

” စောဆရေ……ဖိုးမူ . . ”

အနတ်ီဂွူလီယာက မီးဖိုချောင် ပြုတင်းပေါကကြနေ ခေါင်းပြူပြီး ခေါသ်ည် ။

” အန်းတီ…ဘာလဲ…ဘာလိုလဲ…၊ စောဆ ပန်းခူးနတယ်ေ…..”

အောကကြနေ ပြနအြောပြှောလိုကတ်ဲ့အခါ အနတ်ီဂွူလီယာက

” အပေါြ အမှနတ်ကခြဲ့စမ်း.. အရေးတကြီး ပြောစရာတွရှေိလို့….”

လို့ ခေါလြိုကလြို့ စောဆလည်း ပန်းဆကမြခူးတော့ဘဲ အိမအြပေါထြပကြို တကခြဲ့သည် ။

” နင့ဒြယဒြီဆီက စာရတယ်…..။ ခုနဘဲ လူကြုံနဲ့ ပေးလိုကတ်ာ…။ တိုင်းပြည် အခွအနေေ မကောင်းဘူး..။ စဈပြဲတွေ ဖြစ်လိမ့မြယ် …။ ဒို့တတွေ မှဈဝကြှန်းပေါဖြကကြို ပြေးရမယ် ထငတ်ယ်….။ အင်းစိနကြ စဈတလင်း ဖြစ်တော့မယတ်ဲ့….။ နင့ဒြယဒြီက စောဖိုးစီကိုတောင် အောကထြပမြှာ လာနပေေးဖို့ ပြောခိုင်းတယ်…။ ဒို့သုံးယောကကြ မိန်းမသားတွခညွြေး ဆိုတော့ စဈပြဲတွဖြစ်ေရင် ယောကြွားသား တဈယောကယ်ောကြ အိမမြှာရှိဖို့ လိုအပတ်ယတ်ဲ့……။ တောမီးလောင် တောကြောင် လကခြမောင်းခတ် ဆိုတာမွိုး ဖြစ်တတတ်ယတ်ဲ့….။ ကဲ… ဖောဖောရေ.. စောဖိုးစီကြီးကို သှားခေါစြမ်းဟာ…..”

ဒေါဂြွူလီယာသည် စဈပြဲရဲ့ အငှေ့သကကြို ရနတော တောတ်ောလြေး ကြာခဲ့ပြီ ။ ကတုတကြငွြးတွေ ကြိုတငတ်ူးနကြတောတွကေိုလည်း တွေ့ခဲ့လို့ ။ နောဖြော အိမကြနေ ထွကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ စောဆလည်း

” မှဈဝကြှန်းပေါတ်ော့ မသှားချင်ပြါဘူး…။ စောဆတို့ ဒီအိမကြှီးမှာဘဲ ပုန်းနလေို့ မရဘူးလား…..။ အောကဖြကမြှာ မှတေိုကခြန်းလည်း ရှိတာဘဲ….။ တဈခုခုဆို မှတေိုကြ( ဗုံးခိုကငွြး အဟောင်း ) ထဲ ဆင်းပုံးကြမယလြေ.. အနတ်ီ…..”

လို့ အနတ်ီဂွူလီယာကို ပြောလိုကသ်ည် ။

” အင်းလေ.. ဒို့တတွအတွေကြ စောဖိုးစီကြီး လာနပေေးရငတ်ော့ အကောင်းဆုံးဘဲ…. စောဆ….”

” အနတ်ီ့သဘောဘဲလေ…။ စောဆကတော့ ပန်းခွီဆှဲနရရေင် ကြနပေတ်ာပါဘဲ …။ စဈပြဲတွဖြစ်ေတာလည်း စောဆ နားမလညဘြူး.. စိတလြည်းမဝငစြားဘူး…. ငှိမ်းခမွြးတာကိုဘဲ လိုလားတာ အမှနဘြဲ အန်းတီရယ်….”

နောဖြော ပြနလြာတာကို အနတ်ီဂွူလီယာက တွေ့လို့

” နောဖြော… တွေ့ခဲ့လား.. စောဖိုးစီကို….”

လို့ လှမ်းမေးလိုကသ်ည် ။

” အိမတ်ံခါးကြီး သော့ပိတထြားတယ်… အနတ်ီ….။ သူမရှိတော့ဘူးလို့ ဘေးအိမကြ စောဖိုးခွားက ပြောတယ် ”

” ဟေ..ဘယသ်ှားတယတ်ဲ့လဲ….”

” သူပြောတာတော့ မကြာခငဖြစ်မယ့ြ စဈပြဲထဲ လိုကသ်ှားတာ ဖြစ်မယတ်ဲ့..။ စောဖိုးစီက လူမွိုးရေး စိတဓြါတ် ပြင်းတယလြေ”

” အင်း.. ဒို့တတွတေော့ ကူမယ့လြူမရှိ ဖြစ်နပြေီ…”

စောဆသည် ဘာမှမပူပငသ်လိုပုံနဲ့ ရေးဆှဲလကစြ ပန်းခွီကားကို ဆကရြေးဆှဲနသည်ေ ။ ဒီတခါတော့ စောဆ ရေးနတောက သံလှငခြကလြေးကို ကိုကခြွီထားတဲ့ ဂွိုးငှကအြဖြူရောငလြေး တဈကောငရြဲ့ပုံ ။

” အားလုံး ငွိမ်းခမြျးကြပါစေ…..”

လို့ စောဆ နှုတဖြွားကနေ တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းလိုကသ်ည် ။

စောဆရဲ့ ဆုတောင်း မပြည့ခြဲ့ပါ ။ အင်းစိနမြှို့ကို အခိုငအြမာ နရောယူထားတဲ့ ကရငတ်ပမြွားနဲ့ အစိုးရစဈတပတ်ှေ စတငတ်ိုကခြိုကကြှပြီ ။ စိနပြှောင်းတွေ အမှောကတ်ှေ တဗုံးဗုံး တဒိန်းဒိန်း ပစ်ခတသ်ံတွကေ အင်းစိနမြှို့ တဈမှို့လုံးကို တုနခြါစသည်ေ ။ သနတေသ်ံတွကေ နေ့ရောညပါ တထိန်းထိန်း တဒိုင်းဒိုင်း ဆူညံနသည်ေ ။ နှစ်ဖကတ်ိုကခြိုကန်တေဲ့ ကညွဆြံတခွို့က စောဆတို့ အိမကြှီးရဲ့ သှပမြိုးကို လာထိမှနတ်ဲ့ အသံတွလည်ေး ကြားနရသေည် ။ စောဆတို့ သုံးယောကသ်ည် အပေါထြပမြှာ မနရေဲကြတော့ဘဲ အောကထြပမြှာ ဆင်းနကြရေပြီး တိုကပြှဲပြင်းထနန်တေဲ့ အခွိနတ်ှမှော ဗုံးထိမှာစိုးလို့ မှတေိုကခြန်းထဲကို ဆင်းပုန်းကြရသည် ။

ထွန်းအုံတို့ လယောဉကြှင်းကနေ ထရပကြားကြီးတွနေဲ့ ခကြခြငွြး စဈမှပြင်ေ ရှေ့တန်းကို သှားကြရသည် ။ အင်းစိနစြဈမကြန်ှာကို ရောကသ်ှားကြတဲ့အခါ ကညွသ်င့ြ ထိခိုကဒြဏရြာတွေ ရထားတဲ့ စဈသညတ်ှကေို စဈကားတွနေဲ့ရော အရပကြားတွနေဲ့ရော သယဆြောငပြှီး မင်ျဂလာဒုံစဈဆေးရုံနဲ့ ရနကြုနဆြေးရုံကြီးကို ပို့ဆောငန်ကြတောတွကေို မှငကြှရသည် ။

ထွန်းအုံတို့သည် စဈမကြန်ှာရဲ့ ရှေ့ဆုံးက ကတုတကြငွြးတွဆေီကို ရောကရြှိ နရောယူလိုကကြှရသည် ။ အင်းစိနမြှို့ထဲက မီးခိုးလုံးမဲမဲကြီးတွေ တလူလူနဲ့ လှင့တ်ကန်တောတွကေို တွေ့ရသည် ။

( ရနသ်ူ အငအြားက များတယ်…..။ အခိုငအြမာ တပစြှဲထားကြတဲ့ ရနသ်ူတွကေ နရောကောင်းတွမှော အကာအကြယ် ယူထားကြသလို မှနပြှောင်းတပ် စနိုကပြါ ရိုငဖြယကြိုငတ်ဲ့ လကဖြှောင့တ်ပသ်ားတွလည်ေး ရှိနတယ်ေ . .)

လို့ တပမြှူးတဈယောကကြ ရှင်းပြသည် ။ တဈလကမြချင်ြး တဈအိမခြငွြး တိုကခြိုကပြှီး ရှေ့တိုး သိမ်းပိုကရြမယ့ြ စဈပြဲတဈခု ဖြစ်သညတ်ဲ့ ။ အမှှောကကြောင်းကောင်း မရှိလို့ ရနကြုနမြှဈထဲက မယေုစဈသင်ျဘောကနေ အမှှောကတ်ှနေဲ့ ပစ်ကူပေးသလို ရတပေကြ ( တံမှကစြီးလို့ ခေါကြှတဲ့ ) ဘောဖြါအမှှောကကြို ဖြုတယ်ူလာပြီး ပစ်ခတပြေးနသည်ေ ။ အမှှောကတ်ှေ စိနပြှောင်းတွကေ တထိန်းထိန်း ဆကတ်ိုကြ ပစ်ခတန်သည်ေ ။ တပမြှူးက အမှောငထြုကို အကာအကြယယ်ူပြီး ညသန်းခေါငကြွောြ ထိုးစဈလုပမြညလြို့ သူတို့ကို ပြောထားသည်။ အသကကြို ပဓာနမထားဘဲ စွန့စြှန့စြားစား တိုကကြှလို့ ကဆွုံးသူတွလည်ေး များပြားခဲ့ပြီး ယခု ထွန်းအုံတို့ လူစုသညလြည်း ရှေ့ကိုတိုးပြီး ရနသ်ူ ခွကေုတယ်ူထားတဲ့ တောငကြုန်းလေးကို သိမ်းပိုကကြှရတော့မည် ။ ရနသ်ူတွဖကေကြ မှနပြှောင်းတပ် စနိုကပြါတွနေဲ့ တဈယောကပြှီးတဈယောကကြို ဇီဝိနခြွှနလေေို့ သူတို့ ခေါင်းမဖေါရြဲကြ ။

ထွန်းအုံသည် ဘရင်းဂန်းကြီးကို ဒေါကန်ဲ့ထောကြ ပစ်ခတန်တေုန်း ရနသ်ူဖကကြ သံခပြကြာ ဘရင်းကယရြီယာတွေ တကလြာတာ တွေ့လိုကရြသည် ။ တပမြှူးက ဒီသံခပြကြာကားတွရေဲ့ ဘီးနရောတွကေို ဘရင်းနဲ့ ကပလြိုကြ ဆှဲဖို့ အမိန့ပြေးသည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဘရင်းဂန်းနဲ့ ဒလစပဘြဲ တကပပြှီး တကပ် ပစ်ခတရြသည် ။ ရှေ့ဆုံးက သံခပြကြာကား ရပတ်န့သ်ှားသည် ။

” ဟေး…. ရပသ်ှားပြီကြ…. ဗလကြီးကြ……. ဆောထြား..”

သူ့ရောင်းရင်း ရဲဘောမြောငဒြှန်းရဲ့ အားရပါးရ အောလြိုကတ်ဲ့အသံကို သနတေသ်ံတွကြေားက ကြားလိုကရြသည် ။ တခဲနကြ ကြှေးကြောသ်ံတွနေဲ့ သောသောညံနတေဲ့ သနတေစြိနပြှောင်းသံတွေ ဆူညံလို့နသည်ေ ။ ထွန်းအုံထငတ်ာက မောင်းတောမှာ တိုကခြဲ့ရတဲ့ ရနသ်ူ မူဂွာဟဈတွကေ အခု တိုကန်ရတေဲ့ တောခို ကရငတ်ပတ်ှလေောကြ လကန်ကမြကောင်းကြ ။ အထကြ ဗိုလတ်ှကေ မှနပြှောင်းတွနေဲ့ အင်းစိနမြှို့ထဲ ဖကကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး အမှှောကတ်ပသ်ားတွကေို ပစ်ရမယ့ြ ရနသ်ူ့တညန်ရောတွကေို အသေးစိတ် ညှှနပြှနကြသေည် ။

ညသန်းခေါငကြွောအြခွိနမြှာ ထွန်းအုံတို့ တပစြုသည် အမှောငကြို အကာအကြယယ်ူပြီး ရနသ်ူ့နယမြှကေို ခဉွြးနင်း ဝငရြောကကြှသည် ။ နေ့ဖကလြောကြ မှငကြှင်း မကောင်းလို့ ပစ်ခတမြှုတွေ လွော့နည်းသှားတဲ့အခွိန် ဖြစ်သည် ။ ထွန်းအုံသည် ဘရင်းဂန်းကို မကိုငရြဘဲ ရိုငဖြယသ်နတေန်ဲ့ တိုကပြှဲဝငရြသည် ။ သဈပငအြုပထြဲကနေ ရနသ်ူတွရေဲ့ ခွကေုပယ်ူထားတဲ့ တောငကြုန်းလေးပေါကြို တကခြဲ့ကြသည် ။ တဈညလုံး တိုကပြှဲ အပြင်းအထန် ဖြစ်သည် ။ နားကြဲမတတ် ကယွလြောငဆြူညံတဲ့ ပစ်ခတသ်ံတွေ ဗုံးသံတွကြေောင့ြ စိတခြှောကခြှားစရာ ည ဖြစ်သည် ။

အနတ်ီဂွူလီယာက တတွတတ်ှတန်ဲ့ ကမွြးစာတွေ ရှတ် ဆုတောင်းနသည်ေ ။ နောဖြောကတော့ ကြောကလြှန်းလို့ တုနန်သည်ေ ။ စောဆလည်း ကြောကတ်ာပါဘဲ ။ မှကြေီးတွေ တုနခြါသှားရအောင် ဗုံးဆနတ်ှကေ ပေါကကြှဲနသည်ေ ။ အိန်းကနဲ အိန်းကနဲ အမှောကသ်ံတွေ ကြားနရသေည် ။ မနကြ သုံးနာရီကြောလြောကြ ရောကတ်ော့ ဗုံးသံ သနတေသ်ံတွေ နည်းနည်းစဲသှားသည် ။ ပန်းသှားကြပြီလား။ မနကကြှမှ ဆကတ်ိုကကြှမလား မသိဘူးလို့ ဒေါလြေးက စိတပြကြတ်ဲ့လသေံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ာကို စောဆ ကြားသည် ။ စောဆ မကြလြုံးတွကေို ပိတထြားသည် ။

” ဘုရားသခင်…. စဈပြဲတွေ ပြီးဆုံးပါစေ…. အားလုံး အဆငပြှကြပေါစေ….”

လို့ စိတထြဲမှာ ဆုတောင်းနသည်ေ ။ သနတေသ်ံတွေ စဲသှားပြီး သူတို့သုံးယောကစြလုံး အိပပြွောသ်ှားကြသည် ။ ညဦးပိုင်းက လုံးဝ မအိပကြှရတော့ ပငပြန်းနကြတောနဲ့ ခဏအတွင်း အိပမြောကသွှားကြသည် ။

ဒိုင်း.. ဒကဒြကဒြကြ…. ဒိုင်း… ဒိုင်း…… ဒကြ ဒကြ… ဒကြ………

နီးနီးကပကြပ် သနတေသ်ံတွကြေောင့ြ လန့န်ိုးလာရသည် ။ အိုး.. ခကြုနပြှီ… အိမန်ား ကပရြကြ နရောတွကေ ကြားရတဲ့ သနတေသ်ံတွေ …။

” ဒုန်း..ဒုန်း..ဒုန်း…ဒုန်းဒုန်း….”

အိမရြှေ့ တံခါးမကြီးကို ထုရိုကလြိုကတ်ဲ့ အသံတွေ ပါ ။

” ဂွူလီယာ…….နောဂြွူလီယာ ……..”

သူတို့သုံးယောကြ အရမ်းကြောကသ်ှားကြသည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာက ရှေ့ဆုံးက လကန်ှိပဓြါတမြီးနဲ့ တံခါးဆီကို သှားလိုကတ်ဲ့အခွိန်

” ဘယသ်ူလဲ ”

လို့ အောမြေးသည် ..။ အပြငကြ

” ငါတို့ မိုးဇကတ်ို့ သောမတဈြတို့ပါ…။ ခဏ တံခါး ဖြင့ပြါဦး…….”

လို့ အောပြှောပမယေ့ြ အနတ်ီဂွူလီယာက တံခါးကို မဖြင့ဘြဲ..

“အခွိနမြတောကြှီး… ဘာကိဈစလဲဟဲ့….”

လို့ အောမြေးလိုကသ်ည် ။

” ရနသ်ူတွေ တကလြာလို့ ငါတို့ လိုကတ်ိုကထြုတလြိုကတ်ာ ကစဉ့ကြလွား ဆုတပြှေးသှားကြတယ်..။ နငတ်ို့ ခွံထဲကိုများ ရနသ်ူ ဝငလြာသလားလို့ လာမေးတာ…”

” ဘာမှမလာဘူး…. သောမတဈြ….။ ဘာသံမှလည်း မကြားကြဘူး……”

အနတ်ီဂွူလီယာက တံခါးဖြင့မြပေးဘဲ ပြောလိုကတ်ာကို သောမတဈြတို့ သိပမြကြနပေကြှပမယေ့ြ ဘာမှမပြောဘဲ ခွံထဲကနေ ထွကသ်ှားကြသည် ။ သောမတဈြတို့ မိသားစုသည် စောဆရဲ့အဖေ ဦးဂေါဒြှငရြဲ့ ကြေးဇူးမကင်းဘူး…။ ဦးဂေါဒြှငကြို လေးစားကြရလို့ ဒီအိမကြိုလည်း သိပဗြိုလမြကရွဲဘူးလို့ အနတ်ီဂွူလီယာက စောဆနဲ့ နောဖြောဖောကို ပြောပြသည် ။ မိန်းမသားတွခညွြေး နကြတေဲ့ အိမကြို အခွိနမြတောြ သန်းခေါငကြွောြ လာတာကို မဖြင့ပြေးတာ စောဆတို့အမှားမှ မဟုတတ်ာလို့ စောဆက တွေးနသည်ေ ။

သောမတဈြတို့ မိုးဇကတ်ို့ လာသှားပြီး ဆယ့င်ါးမိနဈလောကြ ကြာတဲ့အခွိန် အိမအြနောကဖြေး ထင်းရုံနားက အသံဗလံ ကြားလိုကရြသည် ။ နောဖြောဖောက စောဆကို တိုးတိုးလေး လာပြောသည် ။

” စောဆ…လူ..လူ…အိမန်ောကဖြကမြှာ……”

” ဟင်.. ဟုတလြား…. နင် ဘယလြိုသိလဲ…… ကရငစြဈသားလား……”

” ဘာလဲတော့ မသိဘူး…။ လူတဈယောကြ လဲနတယ်ေ……။ ပါးစပကြလည်း ညည်းနတယ်ေ…..။ ဒဏရြာရထားတယန်ဲ့ တူတာဘဲ . …….”

” ဟင်……ဟုတလြား……”

မီးဖိုချောငကြ ပြူတင်းပေါကကြနေ စောဆ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။ နောဖြောပြောတာ ဟုတသ်ည် ။ လူတဈယောကြ ဘေးတစောင်း လဲနသည်ေ ။ သောမတဈြတို့လို ကရငစြဈသားတော့ ဟုတဟြနမြတူဘူး ။ အစိုးရတပကြ စဈသားဘဲ ဖြစ်မည် ..။

” အန်းတီကော နောဖြော…..”

” အန်းတီ အပေါထြပမြှာ ဘုရားဆုတောင်းနတယ်ေ……”

စောဆသည် ခွံအရှေ့ဖကြ အနောကဖြကမြှာ လူရိပလြူရောင် မီးရောင် ရှိမရှိ နောဖြောနဲ့အတူ သသခွေောခွာ ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ သောမတဈြတို့ မိုးဇကတ်ို့ ရှိနမှော စိုးလို့ပါ ။ ဒဏရြာရနတေဲ့ လူကို သှားကြည့်ခြငွသ်ည် ..။ နောဖြောက

” ဖြစ်ပါ့မလား.. စောဆ..။ တောကြှာ သနတေန်ဲ့ ပစ်ထည့န်ေဦးမယ်…..”

လို့ သတိပေးသည် ။

” မပစ်လောကပြါဘူး..။ ကြည့်ရြတာ ဒဏရြာ ပြင်းပုံရတယ်….။ သတိတောင် မေ့သှားပြီလား မသိဘူး..။ ညည်းတဲ့အသံ မကြားရတော့ဘူး..။ ငှိမလြည်း ငှိမသ်ှားပြီ……”

” ဟုတတ်ယ်… ငှိမသ်ှားပြီ.. သတိမေ့နသလေား မသိဘူး….”

တောတ်ောလြေးကြာအောင် စောင့ကြှည့ကြှသည် ။ မကြလြုံးများသည် အမှောငထြဲမှာ ကငွ့သ်ားရလာတော့ ထင်းရုံနားမှာ လဲကနွတေဲ့ စဈသားကို စောစောကထကြ သဲသဲကြဲကြဲ မှငလြာရသည် ။

” နောဖြော… ငါ သူ့ကို အိမထြဲ ခေါသ်ှင်းလိုကခြငွတ်ယ်…”

နောဖြောရဲ့ ပါးစပလြေး ဟသှားသည် ။

” အိုး.. ဘုရားသခင်…. အမလေး…. စောဆ…. ရယ်…. အံ့ရော….”

” ဟုတတ်ယ်… သူ့ကို ကယခြငွတ်ယ်….။ မနကလြင်းလို့ သောမတဈြတို့ သူ့ကို တွေ့သှားရင် သတပြဈကြမှာ….။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ညှင်းပန်းနှိပစြကကြှမှာ…..”

” စောဆရယ်… ကြည့်လြည်းလုပြဦး..။ တောကြှာ သူက ဒို့တတွကေို ရနသ်ူတွဆေိုပြီး သတပြဈနေဦးမယ်…”

” အို.. နောဖြောရယ်…။ သူ့ကိုကယတ်ဲ့ လူတွကေို သူက လုပပြါ့မလား….။ လူတိုင်းကို မကောင်း မထငပြါနဲ့ဟာ….။ နငမြပါချင်န်ေ..။ ငါ တဈယောကထြဲ သှားဆှဲလာမယ်….”

” အို.. အဲလိုတော့ တဈယောကထြဲ မလုပပြါနဲ့ …။ နောဖြောလည်း ကူပါမယ်…..”

စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့ အမှောငကြှီးထဲမှာ လဲကနွတေဲ့ စဈသား အနားကို သှားလိုကကြှသည် ။ အို… လုံးဝ သတိလဈနတောဘဲ…..။ သူ့မှာ ဘာလကန်ကမြှလည်း မရှိနဘေူး …… ။

ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနဲ့ စဈသားကြီးတဈယောကြ တကိုယလြုံး ဖုံတွေ သဲတွေ သှေးတွေ ပရနေသေည်ေ ။ နောဖြောဖော အကူအညီနဲ့ ဒီစဈသားကြီးကို အိမထြဲကို ဆှဲသှင်းခဲ့ကြသည် ။ သူ့အင်ျကြီကနေ တရှတတ်ိုကြ ဆှဲကြတာ ။

” စောဆ…. အနတ်ီတော့ အသဆေဲတော့မှာဘဲ..။ နငလြုပခြငွတ်ာက မိုးမီးလောငမြယ့ဟြာကြီး….။ နောကပြှီး ရနသ်ူ ဗမာစဈသားဟဲ့…..”

” နောဖြော… သူတို့ ဘာကြောင့ြ စဈဖြစ်ကြသလဲလည်း ငါတို့ သသခွေောခွာ သိတာ မဟုတဘြူး..။ သူတို့ကို ဗမာလို့ မခေါလြိုကပြါနဲ့ဟယ်….။ လူမွိုး မခွဲခွားစမ်းပါနဲ့….”

စောဆရဲ့ကြောင်းမှာ ကြောင်းသားအများစုသည် မှနမြာတွေ ဖြစ်ပမယေ့ြ ကချင်ရြော ချင်ြးရော တရုတ် ကုလား လူမွိုးပေါင်းစုံနဲ့ တဈတန်းထဲ နခေဲ့ရလို့ စောဆသည် လူမွိုးခွဲခွားတဲ့စိတ်.. မုန်းတီးစိတ် လုံးဝမရှိခဲ့ ။

” စောဆ.. သူ့ကို ဘယမြှာထားမလဲ….”

” အိပခြန်းလှတလြေးထဲ ခေါသ်ှားကြမယ်…..”

စဈသားကြီးရဲ့ ဒဏရြာတွကေို စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့ စဈဆေးကြည့်ကြှသည် ။ သှေးတွထွကေန်တေဲ့ ဒါဏရြာကို အဝတစြတဈခုနဲ့ စည်းပေးကြသည် ။ နောဖြောဖောက ရနှေေးတွကေို ဇလုံကြီးနဲ့ ထည့ယ်ူလာသည် ။ စဈသားကြီးကို ရပတေတ်ိုကပြေးကြသည် ။ သှေးတွေ ရှှံ့တွနေဲ့ လူးပညဈေပတန်တေဲ့ သူ့စဈယူနီဖေါင်းကို သူ့ကိုယပြေါကြနေ ဖယခြှာ ခွှတပြဈလိုကကြှရသည် ။

ကိုယအြပေါပျိုင်းက ယူနီဖေါင်းရှပကြို ခွှတဖြယတ်ဲ့အခွိနကြ ကိဈစမရှိပမယေ့ြ ကိုယအြောကပျိုင်းက စဈဘောင်းဘီကြီးကို ခွှတပြဈရတဲ့အခါတော့ အပျိုမလေး နှစ်ယောကအြတွကကြ အခကန်ဲ့ ရငဆြိုငရြသည် ။ အရေးထဲ ဒီစဈသားကြီးသည် အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတမြထားဘူး ။ ညဈပစေုတခြှာနတေဲ့ ဘောင်းဘီရှညကြှီးကို နှစ်ယောကသ်ား ဆှဲခွှတပြဈကြတဲ့အခွိန် သူတို့မကြန်ှာလေးတွကေို စဈသားကြီးရဲ့ ကိုယအြောကပျိုင်းကနေ လှှဲဖယထြားမိကြသည် ။ သူ သတိရ နိုးလာရင် တိုကဖြို့ အကိုကအြခဲပြောကြ ဆေးပြားတွကေို ဆေးမွိုးစုံထည့ထြားတဲ့ ဆေးအိတထြဲမှာ စောဆ ရှာနတေဲ့အခွိန် နောဖြေါဖေါက

“အိုး… စောဆရေ….. ဘုရား.. ဘုရား..”

လို့ ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ဲ့ အသံကြောင့ြ စောဆ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။

“ဟင်”

စဈသားကြီးရဲ့ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတတ်ှကြေားက အမှှေးမဲမဲအုံကြီးထဲက ယောကြွားတနဆြာကြီးကို စောဆ တွေ့လိုကရြပါသည် ။ ယောကြွားတနဆြာကို ပထမဆုံး တွေ့ဖူးရခွင်းပါ ။ ကလေးငယလြေးတွေ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ မိုးရထေဲမှာ ပြေးနကြတောတွကေို တွေ့ဖူးခဲ့ပမယေ့ြ အခုလို ယောကြြားကြီးတဈယောကရြဲ့ တနဆြာကြီးကို တခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး ။ နောဖြောဖောရော စောဆရော သူ့အတနခြွောင်းကြီးကို တောတ်ောကြှာကြာ ငေးမောမိနကြသေည် ။ သတိဝငလြာတာက နောဖြောဖော ။ စောငန်ဲ့ ဖုံးပစ်လိုကသ်ည် ။

“အမလေး… ရငတ်ုနလြိုကတ်ာ ဖောဖောရယ်”

စောဆသည် ပြုံးတုံးတုံးနဲ့ ရငဘြတကြို လကန်ဲ့ ဖိထားရင်း နောဖြောဖောကို ပြောလိုကသ်ည် ။ နောဖြောဖောက

” အကြီးကြီးဘဲနောျ…..”

လို့ လသေံလေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ စောဆလည်း

” ဟုတတ်ယ်.. ဖောဖော……. အကြီးကြီးဘဲ..”

လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့ စဈသားကြီးကို ထားခဲ့ပြီး သူတို့အခန်းတွဆေီကို ပြနလြိုကကြှသည် ။ ခဏကြာတော့ နောဖြောဖော စောဆအခန်းကို ခွဖေေါ့နင်းပြီး ရောကလြာသည် ။

” ဘာလဲ ဖောဖော…..”

” သူ့ကို မှတေိုကထြဲမှာ ထားရင် ကောင်းမယထြငတ်ယ် စောဆ . .။ ကရငတ်ပသ်ားတွကေ ထမင်းထုပ် လာတောင်းရင်း အိမထြဲကို ရတေောင်းသောကဖြို့ လာတတကြှတယ်….။ မတောတ်ဆ စဈသားကြီးကို သူတို့ တွေ့သှားရင် ခကကြုနမြယန်ော….”

” အေး…နငပြှောတာလည်း ဟုတတ်ာဘဲ …”

မနကမြိုးလင်းတော့ တဈညလုံး စဈသားကြီးနဲ့ အလုပမြွားနခေဲ့ကြတဲ့ စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့သည် အိပရြာက မထနိုငကြှဘူး ။ အနတ်ီဂွူလီယာက အင်းစိနကြနေ ပုသိမဖြစ်ဖြစ် မှောင်းမှကို ဖြစ်ဖြစ် ပြေးကြဖို့ သူတို့ကို တိုငပြငတ်ဲ့အခါ သူတို့လည်း အနတ်ီဂွူလီယာ့စကားကို စိတသ်ိပမြဝငစြားကြလို့ အနတ်ီဂွူလီယာက နည်းနည်းစိတဆြိုးသှားသည် ။

” ဘာလဲ….. နငတ်ို့နှစ်ယောကကြ ဒီအင်းစိနမြှာဘဲ ဗုံးထိခံပြီး သချင်ေကြှလို့လား….”

လို့ ခပစြှာစွာနဲ့ ပြောလိုကသ်ည် ။ နောကပြှီး အနတ်ီဂွူလီယာက စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့ရဲ့ မကြန်ှာတွကေို စေ့စေ့ကြည့်လြိုကပြှီး

” နငတ်ို့နှစ်ယောကြ အမူအရာ နည်းနည်း ပကြန်ကြသေလိုဘဲ….. ဘာဖြစ်နကြတောလဲ….. ပြော….. ပြော…။ ငါမသိအောင် ဘာတဈခုခု မဟုတတ်ာ လုပထြားသလဲ……”

လို့ မေးသည် ။

” အိပရြေးမဝလို့ပါ အနတ်ီဂွူလီယာ……”

လို့ စောဆက ပြောလိုကပြှီး ဝါးကနဲ သမ်းလိုကသ်ည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာရဲ့ အလဈမှာ သူတို့နှစ်ယောကြ စဈသားကြီးကို ပြေးကြည့်ကြှသည် ။ မနကစြောစော သှားကြည့်တ်ုန်းက စောငခြှုံပေးထားတဲ့အတိုင်း ရှိပမယေ့ြ နောကတ်ဈကြိမ် သှားကြည့်တ်ဲ့အခါမှာ စောငကြ ကြမ်းပေါကြို ပုံရကသ်ားလေး ကနွပြေီး ဟိုဟာကြီး မတမြတထြောငန်တောကို သူတို့နှစ်ယောကြ တွေ့လိုကရြပြနသ်ည် ။

ဒါကြီးကို တွေ့ရတိုင်း စောဆရဲ့ စိတတ်ှေ တမွိုးကြီး ဖြစ်သှားသည် ။ ကြကသ်ီးတွထေ ရငတ်ှေ တအားခုနသ်ည် ။ စဈသားကြီးကတော့ သတိလဈနဆေဲ ။

” ကိုယတ်ှလည်ေး ပူခွဈနတောဘဲ စောဆ..။ ဒို့ အနတ်ီဂွူလီယာကို ပြောပြရင် ကောင်းမယထြငတ်ယ်….။ သူက နပစ်ြဆိုတော့ လူနာအကြောင်း နားလညမြယ်…..။ ပြောလိုကရြင် ကောင်းမလား….”

” အင်း…. အနတ်ီဂွူလီယာကတော့ ဒီစဈသားကြီးကို သောမတဈြတို့ လကထြဲကို အပမြယတ်ော့ မထငပြါဘူး…..။ ခဏလေး နောဖြော…. စောဆ စဉြးစားလိုကြဦးမယ်…..”

ဒါပမယေ့ြ ညနစေောင်းလာတဲ့အထိ စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့သည် သူတို့ခွံထဲမှာ လဲနတေဲ့ ဒဏရြာရ စဈသားကို ကယထြားတယဆြိုတာ အနတ်ီဂွူလီယာကို မပြောဖြစ်ကြဘူး ။ သူတို့နှစ်ယောကြ အနတ်ီဂွူလိယာက

” ထမင်းစားကြစို့… စောစောစားထားတာ ကောင်းတယ်…။ တောကြှာ တိုကပြှဲတွေ ပြင်းထနလြာရင် မှအေောကထြဲ ဆင်းပုန်းနရလေို့ ထမင်းငတန်ေဦးမယ်…..”

လို့ လာပြောလို့ စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့လည်း ဗိုကမြဆာပမယေ့ြ အနတ်ီဂွူလီယာနဲ့အတူ ထမင်း စားလိုကကြှသည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာက သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့ မကြန်ှာတွကေို အကဲခတန်သည်ေ ။

” ဟေ့…. နငတ်ို့နှစ်ယောကြ တဈခုခု ဖုံးထားကြသလား…။ နငတ်ို့ရဲ့ မကြန်ှာတွမှော တဈခုခု ပေါလြှငန်တယ်ေ.. ပြနတယ်ေ….။ ကဲ.. မှနမြှနပြှောကြ…. ဘာဖြကြ ဘာဖုံးထားကြလဲ……”

ဒီအခွိနမြှာ ညက ရနသ်ူအငအြားများများနဲ့ ဖိဝိုင်းတိုကတ်ာကို ခံလိုကရြလို့ မိမိတို့ စဈကြောင်းမဉွြးဆီကို ပြနဆြုတလြာခဲ့ရတဲ့ ထွန်းအုံတို့ တပစြုသည် လူစဈလိုကတ်ဲ့အခါ ထွန်းအုံတဈယောကြ ပြနပြါမလာတာကို သိသှားကြသည် ။ တပမြှူးက ရဲဘောမြောငဒြှန်းကို

“ထွန်းအုံကသွှားတာ မင်းမှငလြား…။ မင်းတို့ အတူတူ တိုကကြှတာ မဟုတဘြူးလား….”

လို့ မေးသည် ။ မောငဒြှန်းက

“ထွန်းအုံလည်း သူ့ဖကြ ကညွတ်ှေ တဖြဲဖြဲလာနတောကို မကြောကဘြဲ စွတတ်ကပြှီး ပစ်တာ ..။ ရနသ်ူက ပတခြှာဝိုင်းတိုကတ်ော့ သူက အတွင်းထဲကို ကြှံသှားတယ် တပမြှူး…..။ သူ ကနွန်ခေဲ့သလား…. ကညွခြသှားလား… ရနသ်ူဘဲ ဖမ်းသှားတာခံရလား… တဈခုခုဘဲ”

လို့ တပမြှူးကို ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ တပမြှူးလည်း

” ငါတို့ နောကတ်ခွီ ထိုးစဈနဲ့ ဝငတ်ိုကကြှဦးမယ်…..။ ထွန်းအုံအတွကြ စိတမြကောင်းဘူး…။ သူ မသပေါစနေဲ့ ငါ ဆုတောင်းတယကြှာ…..။ ရနသ်ူအဖမ်းခံရတာ ဖြစ်နိုငပြါတယ်…..”

လို့ ပြောသည် ။ တိုကဖြောတ်ိုကဖြကြ ရဲဘောတ်ှကေ စိတမြကောင်းကြ ။ ထွန်းအုံသည် လူခစွလြူခငမြွားပြီး တိုကပြှဲတွမှော ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့က ထွကတ်ိုကတ်ဲ့ စဈသားကောင်းတဈယောကြ မဟုတလြား ။

ဒီအခွိနမြှာ စောဆတို့ အိမကြှီးထဲမှာလည်း အနတ်ီဂွူလီယာနဲ့ စောဆ နောဖြောဖောတို့ အခွအနေတွေေ တင်းမာနသည်ေ ။ စောဆက စဈသားကို ကယလြိုကတ်ဲ့အကြောင်း အနတ်ီဂွူလိယာကို ဖြင့ပြှောလိုကသ်ည် ။ အဓိကက စဈသားကြီးသည် သနတေဒြဏရြာကြောင့ဖြစ်မည် ။ အပြင်းဖြားနတော စိုးရိမရြတဲ့ အခွအနေရှေိနတေော့ အခွိနမြှီ ကုသမှ ဖြစ်မည် ။ နောကလြည်း သိမယ့အြတူတူ အနတ်ီဂွူလီယာကို ဖြင့ပြှောလိုကသ်ည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာ အခုလောကြ စိတဆြိုးတာ သူတို့ တခါမှ မတွေ့ဘူး ။

” မိုကလြိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေးတွေ….။ နငတ်ို့ သိပမြိုကတ်ယ်…။ နငတ်ို့ မိုကရြူးရဲတွေ….။ နငတ်ို့ ကိုယ့သ်တွင်ေးကိုယတ်ူးတဲ့ အမိုကမြတွေ….”

လို့ အကြိမကြှိမ် တတွတတ်ှတန်ဲ့ ဆူသည် ။ ဆဲသည် ။

” နငတ်ို့ ဒီလိုလုပတ်ာ သောမတဈြတို့ ကရငတ်ပသ်ားတွသော သိသှားရင် ငါလည်း မတွေးရဲအောငဘြဲ.. စောဆ..။ ဒါ နင့လြကခြကြြ…။ ဟိုကောငမ် ဖောဖောက နငခြိုင်းလို့ လုပရြတာဘဲ….။ ဘရိန်းရှိတဲ့ကောငမ် မဟုတဘြူး…..။ အဓိက တရားခံက စောဆ……။ စောဆ…. နငကြ ဘာလဲ….. ဖလောရင့ဈြနိုကတ်ငဂြေး လုပခြငွတ်ာလား….. သူတောကြောင်းမလေးလား…..”

အနတ်ီဂွူလီယာ ဘယလြောကဆြဲဆဲ စောဆတို့ ဖြစ်စချင်ေတ်ဲ့ဟာကို လုပပြေးသည် ။ စဈသားကြီးရဲ့ ဒဏရြာကို စဈကြည့်ပြှီး ကညွဆြံကို ထုတပြေးတာ၊ ဆေးလည်း ထိုးပေးသည် ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် စဈသားကြီး သကသ်ာလာမှာပါ တဲ့ ။ ဒါပမယေ့ြ ခကတ်ာက ဒီလောကြ တိုကပြှဲတွေ ဖြစ်နတေဲ့အခွိန် သူ့ကို သူတို့ဖကကြို ပြနရြောကအြောင် ဘယလြို ပြနထြုတပြေးမလဲ… ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို အနတ်ီဂွူလီယာက စောဆနဲ့ နောဖြောဖောတို့ကို အထပထြပမြေးသည် ။ မှတေိုကထြဲကို ရှှေ့ဖို့ကိုလည်း အနတ်ီဂွူလီယာက သဘောတူသည် ။

” သူ သတိရလာမှရှှေ့နိုငမြယ်….။ နငတ်ို့ သူ့အခွအနေကေို အမြဲ အကဲခတကြှ….။ ငါလည်း ကြည့်ပြေးမယ်….။ ကရငစြဈသားတွေ ထမင်းထုပ် လာတောင်းရင် အထဲ မလာစနေဲ့…။ နငတ်ို့ဘဲ တံခါးဖြင့ပြှီး ပေး ”

အနတ်ီဂွူလီယာရဲ့ ကြေးဇူးကြောင့ြ စဈသားကြီးသည် မကြာခငမြှာဘဲ အဖြားကလွာပြီး မကြလြုံးတွေ ပြင့လြာလသည်ေ ။

ထွန်းအုံသည် နကရြှိုင်းတဲ့ ဂွောကန်ကကြှီးထဲကို ထိုးစိုကြ ကသွှားသညလြို့ အိပမြကဆြိုးတွေ မကန်သည်ေ ။ သဈပငသ်ဈကိုင်းတွနေဲ့ ရိုကခြတပြှီး ဝုန်းကနဲ မှကြေီးပေါကြို ပကလြကကြပြှီးတဲ့အခွိန် အနကရြောင် ရနသ်ူတဈအုပန်ဲ့ ရငဆြိုငရြသည် ။ ထွန်းအုံသည် ကြောကတ်တသ်ူ မဟုတ် ။ ကိုယလြကတ်ှေ နာကငွန်တေဲ့ကြားက ဒီ ရနသ်ူတွကေို ရငဆြိုငသ်ည် ။ ရနသ်ူတွကေ ပြေးဝငလြာပြီး အတင်းကြီး တိုကခြိုကကြှသည် ။ အနီးကပ် ထိတွေ့တိုကခြိုကတ်ဲ့အခါ ဒီရနသ်ူတွရေဲ့ ကြောကမြကဖြှယရြာ မကြန်ှာကြီးတွမှော အစွယ် ဖြေးဖြေးတွကေို တွေ့လိုကရြသည် ။

ထွန်းအုံလည်း ဒီ လူလိုလို ခွေးအလိုလို ရနသ်ူမဲမဲကြီးတွကေို ရှိသမွှ ခွနအြား အကုနသ်ုံးပြီး တိုကခြိုကြ တွန်းလှနန်ပမေယေ့ြ အငအြားခွင်းက အဆမတန် ကြာဟနလေို့ အလူးအလဲ ခံနရသေည် ။ ဒီအခွိနမြှာ နားထဲမှာ…..( ပြေး… ပြေး….. တဖကကြမ်းကို ပြေး…….) လို့ အသံတဈသံက အောပြှောနတောကို ကြားလိုကရြသည် ။ တဖကကြမ်း ဆိုတာကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ကူးသှားစရာ ဘာလှမှေ မရှိ ။ ထွန်းအုံလိုကောငကြ တောရြုံ အခကအြခဲကို ဂရုစိုကတ်ာမှ မဟုတတ်ာ ။ လကပြဈကူးသှားလိုကသ်ည် ။

တဖကကြမ်းက မှကရြိုင်းတောရှညကြှီးတွထေဲက တဈစုံတဈယောကကြ လကကြမ်းပေးနသည်ေ ။ ထွန်းအုံက ဒီလကကြို လှမ်းဆှဲလိုကပြှီး ကမ်းပေါကြို ကြိုးစား တကလြိုကသ်ည် ။ လကကြလေးသည် နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ လကြ ဖြစ်နသည်ေ ။ ဖြူဖြေးဆှတန်တေဲ့ ချောမှတတ်ဲ့ လကကြလေး ။ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ နကမြှောငပြှောငလြကန်တေဲ့ ဆံပငရြှညကြှီးနဲ့ ဖြူဆှတဆြှတ် အသားအရညန်ဲ့ ချောလှတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကြ ။

( ကြေးဇူးတငတ်ယ် . . . .)

ထွန်းအုံရဲ့ နှုတကြ ထွကသ်ှားတဲ့ စကားလုံးတွေ . .။ နှေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့ကို ထွန်းအုံရဲ့ ရငဘြတတ်ှကေ ရလိုကသ်ည် ။ သူ့လကတ်ှကေ ဒီအထိအတွေ့ကို စမ်းကြည့်မြိသည် ။ ဂွမ်းစောင် တဈထညပြါလား ။ ထွန်းအုံရဲ့အသိတွေ ပိုပြီး ပီပြငလြာသည် ။ အင်းစိနမြှို့ထဲကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝငတ်ိုကတ်ာကို ဖတွကြနဲ သတိရလိုကသ်ည် ။

ဟင်.. ငါ ဘယရြောကန်တောလဲ….။

ညာဖကပြေါငကြ စူးစူးကြီး နာနတောကို သိလိုကသ်ည် ။ ငါ… ငါ . . . ဒဏရြာ ရနတောပါလား… အို… အိပရြာပေါမြှာ ပကလြကြ အိပန်တယ်ေ ဆိုတာကိုလည်း သိလာသလို တကိုယလြုံးမှာ အဝတဆြိုလို့ ခညွတ်မွှငတ်ောင် မရှိနဘေူး ဆိုတာကိုလည်း သိလာသည် ။

ငါ….. ရနသ်ူ့လကထြဲ ကနွတောလား . . .။

မကြလြုံးတွကေို ကြိုးစားပြီး ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။ သူ့ကို စိုကကြှည့န်တေဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကြ ။ ထွန်းအုံရဲ့ ဘဝတသကတ်ာမှာ ဒီလောကခြွောလှတဲ့ မိန်းမကို မတွေ့ဖူးသေးဘူး ။

အိုး…. လှလိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေး ။

“ငါ…… ငါ….. ဘယရြောကန်တောလဲ….. မင်း….. မင်း ဘယသ်ူလဲဟင်……”

ထွန်းအုံ ကြိုးစားပြီး မေးလိုကသ်ည် ။ ထထိုငဖြို့လည်း ကြိုးစားလိုကပြမယေ့ြ ညာဖကပြေါငကြ နာကငွမြှုကြောင့ြ ထလို့မရဘူး ။ ကောငမြလေးသည် ကရငမြလေး ဖြစ်နိုငသ်ည် ။ ဒါ.. ဒါ……. ဒါဆို ငါ့ကို ဖမ်းထားကြတာများလား…။

“ငါ့ကို ဖမ်းထားကြတာလားဟင်……”

လို့ သူ မေးလိုကသ်ည် ။

“မဟုတဘြူး… ရှင့ကြို ကမွတို့ ကယထြားတာ…..။ ကမွနာမညကြ စောဆ ….. နောစြောဆ …. ကရငလြူမွိုး . .. ”

“ဟင်… ဒါ… ဒါဆို ရနသ်ူ.. ရနသ်ူတွရေော…….။ ငါ့.. ငါ့ သနတေကြော…… ဘယမြှာလဲဟင် . . .”

စဈသားဆိုတော့ ရနသ်ူကို ခကြခြငွြး သတိရသလို ကိုယန်ဲ့ မကြာတမ်း ရှိရမယ့ြ သနတေကြိုလည်း ရှာဖြလေိုကမြိသည် ။

“ရနသ်ူ ဆိုတာက ကရငစြဈသားတွလေေ….။ ကမွတို့က တိုကပြှဲဖြစ်နတေဲ့ နရောမှာ ပိတမြိနတေဲ့မိသားစု…..။ ရှငကြ ကမွတို့ခွံထဲမှာ သတိမေ့ လဲကနွလေို့ ကမွတို့ အိမထြဲကို ဆှဲသှင်းလာတာ….။ ဒါတောင် သိပစြိတမြခရွသေးဘူး..။ မှအေောကခြန်းထဲကို ရှင် သတိရလာရင် ရှှေ့ပေးမလို့…..”

စောဆဆိုတဲ့ ကောငမြလေး ရှင်းပြတာကြောင့ြ ထွန်းအုံ အခွအနေကေို သဘောပေါကလြာသည် ။ စောဆကို သသခွေောခွာ ကြည့်မြိသည် ။ အသားက ဖြူဆှတလြှန်းလို့ နုဖတလြှန်းလို့ အကြောစိမ်းလေးတွေ ယှကဖြှာနတောကို တွေ့နိုငသ်ည် ။ နကမြှောငတ်ဲ့ ဆံပငရြှညကြှီးနဲ့ မကြတ်ောငကြော့ကော့လေးတွနေဲ့ ဖြောင့စြင်းတဲ့ နှာတန်၊ လုံးဖောင်းနတေဲ့ နှုတခြမ်းလှလှလေးတွကြေောင့ြ ဥရောပသူလေး တဈယောကန်ဲ့ တူသယောငယ်ောင် ။

ရငသ်ားလုံးလုံးလေးတွကေ ပါးလတွဲ့ ခါးတို ရှနသ်ား အင်ျကြီကြောင့ြ ထင်းထင်းလေး သိသာနသည်ေ ။ ခါးသေးသေးလေးနဲ့ တငကြားကားလေးကိုလည်း ထွန်းအုံရဲ့ မကြလြုံးရိုင်းတွကေ သတိထားမိလိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံရဲ့ အကြည့်ရြဲရဲတွကြေောင့ြ ကောငမြလေး အနောကကြို ဆုတသ်ှားသလိုဘဲ ။

“ခဏနောြ.. ကမွ အဒေါကြို ပြေးခေါလြိုကြဦးမယ်….။ သူက သူနာပြုဆရာမလေ…။ ရှင့ပြေါငကြ ကညွဆြံကို သူဘဲ ခွဲထုတပြေးတာပေါ့…”

လို့ နောစြောဆက ပြောပြီး အခန်းထဲက ပြေးးထွကသ်ှားသည် ။ နောကထြပ် ဝငလြာတာက စောဆထကြ နည်းနည်းပိုကြီးမယလြို့ ထငရြတဲ့ မိန်းကလေး တဈယောကြ ။ သူက

“အဈကိုကြီး.. ရှင့သ်နတေကြို ကမွ မှကတ်ောထဲမှာ တွေ့လို့ အိမထြဲကို ယူထားပေးတယ်…။ ဘာမှမပူနဲ့…..။ အဈကိုကြီး နကေောင်းသကသ်ာလို့ အဈကိုကြီးရဲ့ တပဆြီကို ပြနရြင် ကမွ ပြနပြေးလိုကမြယ်…..”

လို့ ပြောသည် ။

” မင်း…နာမညကြ ဘယသ်ူလဲ…..”

လို့ ထွန်းအုံက မေးလိုကသ်ည် ။

“ကမွ….. နောဖြောဖော ….။ စောဆတို့ တူအရီးကို ဝိုင်းကူဖို့ ဒီမှာနတော…..။ ကမွတို့က ပုသိမဇြာတိ . . .”

” ဪ ….”

ခွသေံတွေ ကြားရသည် ။ ထွန်းအုံ အတွကကြတော့ ဘာတွဖြစ်ေလာမယ် ဆိုတာကို မသိတော့။ ရနသ်ူတွမွေားလားလို့ ထငမြိပြီး ရငတ်ှေ အရမ်းခုနသ်ည် ။

အခန်းထဲ ဝငလြာတာက စောစောက မိန်းကလေးချောချောလေး စောဆနဲ့ အဒေါလြို့ ထငရြတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ။ သူလည်း စောဆလိုဘဲ တောတ်ောြ ချောသည် ။ သူကတော့ စောဆလို သှယလြလွ မဟုတဘြဲ နည်းနည်း ပြည့ပြှည့ြ တောင့တ်ောင့ြ ။

” သတိရလာပြီလား…..ရဲဘောကြှီး …..”

“ဟုတကြဲ့.. ကနွော့ကြို ကယထြားတဲ့အတွကြ ကြေးဇူးပါဘဲ…. ဒီက….”

“ကမွ နောဂြွူလီယာပါ..။ ဒီက စောဆရဲ့အဒေါြ …။ ရှင့ကြို ကယခြငွတ်ာက စောဆနဲ့ နောဖြော….။ ကမွကတော့ ရှင့ပြေါငကြ ကညွဆြံကို ထုတပြေးပြီး တကိုယလြုံးက ဒဏရြာတွကေို ဆေးထည့ြ ပတတ်ီးစည်းပေးခဲ့တယ်…..။ ရှင် သတိရလာလို့ ဝမ်းသာတယ်…။ ဒီအခန်းက သိပမြလုံခွုံဘူး…။ ရှင့ကြို မှတေိုကထြဲကို မကြာခင် ရှှေ့ပေးမယ်။ ကမွတို့ အိမကြို ကရငတ်ပသ်ားတွေ လာနိုငတ်ယ်..။ ထမင်းထုပ် ဆင့ဖြို့လေ..။ တခါတလေ… တဈခုခု တောင်းဖို့လည်း ဝငလြာနိုငတ်ယ်…”

“ဟုတကြဲ့…..”

“နာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ….. ဘာအဆင့လြဲ…”

“ကနွောြ ထွန်းအုံပါ ..။ ဗမာ့သနတေကြိုင် တပရြင်းက တပသ်ားအဆင့ပြါ…..”

နောဂြွူလီယာက ထွန်းအုံကို စမ်းသပစြဈဆေးပေးသည် ။ ဒီအခွိနမြှာ အိမရြှေ့က တံခါးမကြီးကို တဘုံးဘုံးထုတဲ့ အသံတွကေို ကြားလိုကရြသည် ။

” ဂြူလီယာ..ဂြူလီယာ……ရှိလား . . . .”

” ဘယသ်ူလဲ…..ဘာလိုလဲ…..”

နောဂြွူလီယာ အိမရြှေ့က တံခါးဆီကို ပြေးသှားရင်း စောဆနဲ့ နောဖြောတို့ကို ရဲဘောကြှီးကို မှအေောကခြန်းထဲကို ခေါသ်ှားဖို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

” နောဂြွူလီယာ…. ဖထီဖိုးတပေါ….. ငါတို့ကို ကူပါဦး . . . ”

ဖထီဖိုးတကေ နောဂြွူလီယာတို့ရဲ့ အိမန်ားနီးခွင်း ။ အရငကြ နောဂြွူလီယာတို့ လိုတာတွကေို ကူနကြေ အဖိုးကြီး ။ အခု သူက လူမွိုးရေးစိတပြှင်းထနပြှီး တိုကပြှဲမှာ ကရငတ်ပတ်ှဖကေကြ တိုကန်တေဲ့ ဂပြနတ်ောလြှနရြေး ရဲဘောဟြောင်း စဈပြနကြှီး ။

” ဖထီ….ကမွတို့ ဘာကူရမလဲ…….”

စောဖိုးတကေ တံခါးကို နည်းနည်းဘဲ ဖြင့ပြှီး ကာထားတာတောင် အိမထြဲကို ဝငလြာချင်န်သည်ေ ။

” ငါတို့ တပသ်ားတွအတွေကြ စားစရာ လိုနတယ်ေ…။ ထမင်းထုပ် လုပပြါဦး…..”

” ဟုတပြှီ ဖထီ…. ကမွ လုပပြေးမယ်….. ခဏနောြ……”

” ငါ အိမထြဲ ဝငထြိုငစြောင့လြို့ မရဘူးလား….”

” ရပါတယ်….ဖထီ……..”

ဒီအခွိနမြှာ နောဖြောဖောနဲ့ စောဆသည် ထွန်းအုံကို တဖကတ်ခကြကြနေ တွဲပြီး မှတေိုကခြန်းထဲကို ဆင်းသှားကြသည် ။ ယောကြွားတဈယောကကြို တခါမှ ဒီလို တွဲလားကိုငလြား မလုပဖြူးတဲ့ နောဖြောဖောရော စောဆရော စိတတ်ှေ လှုပရြှားနကြသေည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဒီလိုပါဘဲ ။ ပျိုမှဈနုနယ် ခစွစြဖြယ် မိန်းမပျိုလေးတွနေဲ့ ဖကတ်ှယပြှီး မှတေိုကထြဲကို လှခေါးကနေ ဆင်းရတာ ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ ။ တိုကပြှဲတွေ တိုကန်ိုငတ်ဲ့ စဈသားကြီးတဈယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ ဒီကိဈစမှာတော့ ထွန်းအုံကြီးသည် အတွေ့အကြုံ မရှိလှဘူးလေ ။

စောဖိုးတကြေီး အိမထြဲကို ဝငလြာတဲ့အခွိန် နောဖြောဖောနဲ့ စောဆတို့က ထွန်းအုံကို အောငမြှငစြှာနဲ့ မှတေိုကထြဲကို ခေါသ်ှားနိုငခြဲ့သည် ။ နောဖြောဖော က မှတေိုကထြဲကို ဆင်းတဲ့ လှခေါးထိပကြ တံခါးကို ဂကြထြိုး ပိတလြိုကသ်ည် ။

” သီသီလေးဘဲနောြ…တောပြါသေးတယ်…..”

နောဖြောဖောက ရငဘြတကြို ဖိပြီး မကြလြုံးလေး ပြူးလို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံက

” အစစအတွကြ ကြေးဇူးပါ ညီမတို့..။ အခုလို…. အဈကို့ကို ကယတ်ာ ကြေးဇူးကို တသကြ မမေ့ပါဘူး …”

လို့ တိုးညှင်းတဲ့ လသေံနဲ့ ပြောလိုကသ်ည် ။ နောဖြောဖောက ထွန်းအုံကို စောငတ်ဈထည် ခွုံပေးပြီး

” အဈကို ဒဏရြာ သကသ်ာတဲ့အထိ နားနေ….။ စားစရာနဲ့ရေ ညီမတို့ လာလာပို့ပေးမယ်…..”

လို့ ပြောသည် ။ စောဆကတော့ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းစကစြကတ်ှနေဲ့ ထွန်းအုံကို စိုကကြှည့န်တောက လှဲပြီး ဘာတဈခွန်းမှ ဝငမြပြော ။

နောဂြွူလီယာသည် ဖထီဖိုးတေ တောင်းခံတဲ့ ထမင်းထုပတ်ှကေို ရှိတာတွနေဲ့ စီမံပေးနရင်ေး ဖထီဖိုးတကေို စဈပြဲအကြောင်း စပစြုလိုကသ်ည် ။

” ဖထီ…. တိုကပြှဲအခွအနေေ ဘယလြိုလဲ……။ ပိုပြီး ပြင်းထနလြာမယ့ြ သဘော ရှိလားဟင်….”

” ဟာ……နောဂြွူလီယာရယ်…. ရှိတာပေါ့….။ စဈတပကြလည်း အသအကြေတေိုကမြှာဘဲ…..။ သူတို့ မတိုကလြို့လည်း မဖြစ်တော့ဘူးလဟော…..။ ငါတို့ဘကကြလည်း ခမွှာဘဲ….။ နငတ်ို့ ဒီမှာ မနသငေ့တ်ော့ဘူး…။ နငတ်ို့အိမ် ဗုံးထိ မီးလောငလြိမ့မြယ်…။ နငတ်ို့ ပုသိမဖြကြ ပြေးကြတော့လဟော…..”

” ဟုတကြဲ့ ဖထီ….။ ကမွလည်း သောမတဈြတို့နဲ့ တိုငပြငန်ပေါတယ်…။ မကြာခင်…. ပြေးကြမှာပါ……”

” ဟာ… ပြေးစရာရှိ မှနမြှနပြှေး…..။ စဈပြဲဆိုတာ ပြောမရဘူး…..။ အသအကြေေ ဆောကြှတော့မှာ….”

” ဟုတကြဲ့ ဖထီ…..။ ကဲ ဒီမှာ ထမင်းထုပတ်ှေ….။ ဟင်းတော့ မကောင်းဘူး….. ဗိုကပြှည့ဖြို့ဘဲလေ…။ ထမင်းနဲ့ ငပိခကြြ.. ဘဲဥကြောြ…… လုပပြေးလိုကတ်ယ်……”

” ကြေးဇူးဘဲ နောဂြွူလီယာ…။ ဘုရားသခင် ကောင်းကြီးပေးပါစေ……။ သှားလိုကြဦးမယ်….”

နောဂြွူလီယာလည်း တံခါးကို ပြနပြိတပြှီး ရငဘြတကြို လကန်ဲ့ဖိရင်း ( တောပြါသေးရဲ့…..) လို့ တီးတိုးရရှတေလြိုကသ်ည် ။

ညနဖကြေ ထမင်းစားကြတော့ နောဂြွူလီယာက စောဆနဲ့ နောဖြောဖောကို ဒီအိမကြို စွန့ခြှာကြရမယလြို့ စပြောလိုကသ်ည် ။ စောဆလည်း တတန်ိုငရြင် ဒီအိမကြနေ မသှားချင်ဘြူး အနတ်ီရယ် လို့ ပြောသည် ။ နောဂြွူလီယာက

” တိုကပြှဲတွကေ တအားကြီး ပြင်းလာလိမ့မြယ် ဖိုးမူ…။ ဒို့တွေ သလေိမ့မြယ် ကြားညပပြှီး…..။ ဒို့တတွေ မှဈဝကြှန်းပေါကြို ပြေးကြရမယ်…..”

လို့ ထပပြှောလိုကသ်ည် ။

” မပါမဖြစ် ပစ်စည်းလေးတွေ ထုပကြှပိုးကြ…..။ အဲဒီကို ပြေးဖို့တောင် လှယတ်ာမဟုတဘြူး …။ ကနလြမ်းက ဒေါမြတေးလဒြါတို့မိသားစုကို သှားပြီး အကူအညီတောင်းရဦးမှာ…..။ အဲဒီကို ကနလြမ်းကို သှားဖို့တောင် မလှယဘြူး….။ ဒီအိမကြနေ အဲ့ကို ရောကဖြို့ လမ်းခရီးမှာ ကတုတကြငွြးတွေ သံစူးကြိုးတွေ စဈသားတွကေို ဖြတသ်န်းသှားရမှာမို့ သောမတဈြတို့နဲ့ ပြောကြည့်ရြဦးမှာ ….”

သူတို့သည် ဒီကနေ ပြေးကြဖို့ တိုငပြငန်ကြတောနဲ့ မှတေိုကခြန်းထဲက စဈသားကြီးကို ညနစော ကြှေးဖို့ကိုတောင် မေ့နကြသေည် ။

ထွန်းအုံသည် ဒဏရြာတွေ ပြောကခြငွလြှပြီ ။ ကိုယ့တ်ပဆြီ ကိုယပြှနပြှီး မပြီးပြတသ်ေးတဲ့ တိုကပြှဲကို ဝငန်ှှဲချင်သ်ည် ။ မိမိ သဆေုံးပြီလို့ တိုကဖြေါတ်ိုကဖြကတ်ှနေဲ့ အထကဗြိုလတ်ှကေ ထငန်ကြမှောဘဲလို့လည်း တွေးနမေိသည် ။ ဗိုကထြဲက တဂွီဂွီနဲ့ မှညန်သည်ေ ။ အစားတောင်းနတေဲ့ ကိုယ့ဗြိုကကြိုယကြို ကြိနဆြဲလိုကမြိသည် ။ အလိုကမြသိတဲ့ ဗိုကြ ။ စဈမှပြငေထြဲ တနရောမှာ ရောကန်လည်ေး အစားတောင်းနလေို့ ။

အပေါထြပကြ ကယတ်ငရြှင် မမလေးတွလည်ေး ဘာတွေ အလုပမြွားနကြသေလဲ မသိဘူး ။ ထမင်း လာမပို့ပေးသေးဘူး ။ သူ့ခွကလေည်း မကောင်းသေးတော့ အပေါထြပကြို လှခေါးကနေ တကသ်ှားပြီး ထမင်းတောင်းစားဖို့က မဖြစ်နိုငသ်ေး ။

ထွန်းအုံသည် သူ ဒီလို ဖြစ်ပကြလြိမ့မြယလြို့ ဘယတ်ုန်းကမှ ထငမြထား ။ ဒဏရြာရလိမ့မြည် ကညွထြိမှနလြိမ့မြညလြို့ မမွှောလြင့ထြား။ အရင် တိုကပြှဲတွတေုန်းက ဘယလြောကြ ကညွတ်ှဟော ပြားပိတုံးကောငတ်ှလေို တဝီးဝီးနဲ့ ကိုယ့ဖြကကြို လာနပမေယေ့ြ မကြောကမြရှံ့ နောကမြတွန့ဘြဲ ရဲရဲဝန့ဝြန့န်ဲ့ ပြေးတကခြဲ့ပမယေ့ြ ဘာမှ မထိမခိုကခြဲ့ဘူးလေ ။

ချောချောလှလှကောငမြလေး စောဆသည် ရုပခြွောလှသလိုဘဲ စိတထြားလေးက ဖြူစငလြှန်းသည် ။ စောဆက သတိလဈ လဲနတေဲ့ သူ့ကို အတင်းကြီး ကယခြငွပြှီး အိမထြဲကို ဆှဲသှင်းလို့ နောဖြောဖောက စောဆကို မလှနဆြနန်ိုငဘြဲ ကူရတဲ့အတွကြ သူသည် အခုလို အသကခြမွြးသာရာရနရတောပါ ။

ခွသေံလေး တဖတွဖြတွြ ကြားရသလို မှတေိုကထြဲကို ဆင်းတဲ့ လှခေါးထိပကြ တံခါးကို ဂကြဖြှင့သ်ံကိုလည်း ကြားလိုကရြသည် ။ ဟော… တဈယောကယ်ောကြ ဆင်းလာတော့မယ် ..။ လှခေါးထဈတွကေို နင်းဆင်းလာတဲ့ အသံတွေ တကြှိကြှိ ကြားရသည် ။ ဘယသ်ူလာသလဲ….။ သူ့ဆီကို လငပြန်းလေးနဲ့ ရောကလြာတဲ့ စောဆ ။ စောဆကိုယတ်ိုင် ထမင်းလာပို့ပါလား ။ စောဆရဲ့ အပြုံးလေးကို ထွန်းအုံ ရလိုကသ်ည် ။

” အဈကို့အတွကြ ထမင်းလာပို့တာ….။ နောကကြသွှားတာ ခွင့လြှှတန်ောြ…။ ညီမတို့တတွေ အလုပတ်ှေ နည်းနည်းများနလေို့….”

“ကနွော့အြတွကြ ဒုကျခပိုနကြပြေီ ထငတ်ယ်…. အားနာပါတယဗြွာ…..”

” မဟုတဘြူး….. မဟုတဘြူး… အဈကို့ကြောင့ြ အလုပမြွားတာ မဟုတဘြူး…..။ စောဆတို့ ဒီကနေ ရှှေ့ကြဖို့ တိုငပြငန်ကြလေို့ ထမင်းပို့ဖို့ မေ့နကြတော….။ အခုလည်း အနတ်ီဂွူလီယာနဲ့ နောဖြောတို့ ကနလြမ်းကို သှားကြတယ်….။ ကမွတို့ ပုသိမဖြကကြို ပြေးကြဖို့ ပြငဆြငန်ကြတော….”

” ဪ…..”

” ကဲ.. စားလိုကျဦး အဈကို…… ထမင်းဟင်းလေး ပူတုန်း……”

ထွန်းအုံလည်း တအားလှတဲ့ စောဆကို ငေးမောနမေိသည် ။ စိတထြဲမှာလည်း ဒီကောငမြလေးကို သဘောကနွသည်ေ ဆိုတာကို ထပမြံ အတညပြှုလိုကသ်ည် ။ ငါ..ငါ…. ဒီကောငမြလေးကို ခစွန်မေိပြီ… လို့ သိလိုကသ်ည် ။ မဖြစ်နိုငတ်ာတွကေို ငါ လုပန်တောဘဲလို့လည်း တဆကတ်ည်း တွေးလိုကမြိသည် ။ သူနဲ့ ငါ့ဘဝက ပြဒါးတလမ်း သံတလမ်း ဆိုသလိုဘဲ ထွန်းအုံ…. မခစွန်ဲ့…မခစွန်ဲ့…. ခေါင်းထဲက ထုတပြဈလိုကြ…. လို့လည်း သူ့ဖာသာ ပြောဆိုနမေိသည် ။ ထမင်းစားရင်း

” ကောင်းတယ်…. ညီမ… ဒီကနေ ရှှေ့လိုကတ်ာ…..။ မကြာခင် အဈကိုတို့ အကြီးအကယွြ စဈတိုကကြှတဲ့အခါ ညီမတို့အိမကြ စဈမှပြငေထြဲ အလယခြေါငမြှာ ဖြစ်နလေိမ့မြယ်……”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ စောဆသည် ထွန်းအုံ ထမင်းစားပြီးတာတောင် အပေါထြပကြို ပြနတ်ကမြသှားသေးဘဲ ထိုင် စကားပြောနသည်ေ ။ ထွန်းအုံလည်း နှုတခြမ်းရဲရဲ လှလှလေးနဲ့ အသံဝဲတဲတဲနဲ့ သူပန်းခွီဆှဲတဲ့အကြောင်းတွကေို ကလေးတဈယောကလြို ပြောပြနတေဲ့ စောဆလေးကို မဖြစ်နိုငမြှန်း သိရကန်ဲ့ အခစွစြိတတ်ှေ ပြားများလို့နသည်ေ ။

” အဈကို တကယ် ကြေးဇူးတငတ်ာပါ…။ တနေ့ စဈပြဲတွေ ပြီးသှားတဲ့အခါ အဈကို စောဆတို့ကို ပြနလြာတွေ့မယ်…..။ ကြေးဇူး ဆပမြယ်….”

လို့ ထွန်းအုံ ပြောလိုကတ်ော့ စောဆက

” မလိုပါဘူး.. အဈကို…။ အဈကို အဆငပြှပေါစေ… ထိခိုကဒြဏရြာ မရပါစနေဲ့ ဆိုတာကို စောဆ အမြဲ ဆုတောင်းပေးနမယ်ေ..”

လို့ ပြောလသည်ေ ။

ကနလြမ်းဖကကြို စောသောမတဈြတို့ အကူအညီနဲ့ သှားလိုကတ်ဲ့ နောဂြွူလီယာ နဲ့ နောဖြောဖောတို့သည် ညနပေိုင်းမှာ ထိုးစဈဆငလြာတဲ့ အစိုးရစဈတပတ်ှကြေောင့ြ အိမကြို ပြနလြာလို့ မရတော့ပါ ။ ကမွြးစာသငကြွောင်း တဝိုကမြှာ ပြင်းပြင်းထနထြန် ပစ်ခတမြှုတွေ ဖြစ်ပြားသလို ရတပေကြ ပစ်ခတတ်ဲ့ အမှောကကြညွဆြံတွကေ အင်းစိနမြှို့ထဲကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ထိမှနပြေါကကြှဲနသည်ေ ။ စောဆကိုယတ်ိုငလြည်း ထွန်းအုံ ရှိနတေဲ့ မှတေိုကခြန်းထဲကို ဆင်းနရသေည် ။ သူတို့အိမကြှီးရဲ့ ခေါငမြိုးကို ကညွဆြံတွေ တဖေါကဖြေါကန်ဲ့ ထိမှနလြာသလို ပြူတင်းပေါကမြှနတ်ှလည်ေး တခွမ်းခွမ်းနဲ့ ကြဲထွကန်တောမို့ စောဆလည်း မှတေိုကခြန်းထဲကို ဆင်းပြေးသှားခဲ့ရတာ ။ ထွန်းအုံသည် စောဆကို

” အဈကိုပြောသားဘဲ… ညီမလေးတို့ အိမကြှီးက စဈပြဲတိုကပြှဲရဲ့ အလယမြှာ ရှိနတော…..။ ညီမလေးတို့ ဒီအိမကြှီးကို စွန့ခြှာဖို့ ဆုံးဖြတတ်ာ နည်းနည်း နောကကြနွတယေလြို့ အဈကိုတော့ ထငမြိတာဘဲ …”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ စောဆလည်း

” ဟုတတ်ယ် အဈကို…..။ အနတ်ီဂွူလီယာက ပြေးကြဖို့ ပြောပါတယ်…။ စောဆရဲ့ မိဘတွကလေည်း အိမကြှီးကို ထားခဲ့ပြီး မှဈဝကြှန်းပေါကြို ပြေးကြဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်……။ စောဆက ဒီမှာဘဲ နချင်ေလြို့..။ စောဆရဲ့ အပြဈပါ….”

လို့ မကြရြညဝြဲပြီး ပြောလိုကပြါသည် ။ ထွန်းအုံလည်း သူတို့တပတ်ှေ ရခိုငပြှည် မောင်းတောမှာ မူဂွာဟဈသူပုနတ်ှနေဲ့ တိုကခြဲ့တဲ့ တိုကပြှဲတွအကြေောင်းကို စောဆကို ပြောပြသည် ။ ရနကြုနမြှို့ကို ကာကြယဖြို့ မောင်းတောကနေ လယောဉန်ဲ့ လာကြတော့ သူတို့ တပမြှူးက

” လေးရကန်ဲ့ အင်းစိနမြှို့ထဲမှာ ဈေးဝငဝြယကြှမည်”

လို့ ပြောခဲ့ပမယေ့ြ တကယတ်မ်း တိုကတ်ော့ လကန်ကလြည်းကောင်း တိုကရြညခြိုကရြညလြည်းကောင်းပြီး နရောကောင်းတွကေို ခွကေုပယ်ူထားတဲ့ ကရငတ်ပတ်ှရေဲ့ တိုကအြားက ပြင်းထနလြို့ အခုထိ အကအွဆုံးများပြီး ကြန့ကြှာနသညေလြို့ ပြောပြသည် ။

စောဆလည်း စဈပြဲတွေ ပြီးစချင်ေသ်ည်…။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ သဘောထား မတိုကဆြိုငလြို့ စဈတိုကကြှတဲ့အတွကြ နှစ်ဖကစြဈသားတွအပြေင် အရပသ်ားတွပေါ ထိခိုကသ်ကြကြေရေတာ စိတမြကောင်းစရာဘဲလို့ ညည်းသလို ပြောလိုကပြှီး အပေါထြပကြို တကပြှီး ငှကပြွောသီးဖီးကြမ်းတွနေဲ့ ထညကခြဲတွကေို ယူလာပြီး ထွန်းအုံကို ကြှေးသည် ။

” အနတ်ီဂွူလီယာတို့တော့ ပြနလြာလို့မရဘူး ထငတ်ယ် အဈကို…..”

” သချောတာပေါ့ ညီမလေးရယ် . . .။ ဗုံးဆနတ်ှကေ တအုံးအုံးနဲ့ ကကြှဲနတော……..။ စဈမှပြငေကြှီးထဲ ဘယလြိုလာလို့ ရပါ့မလဲ……။ မနကကြှလို့ စဈပြဲတွေ ငှိမသ်ှားတဲ့အခါ သူတို့ ပြနလြာပါလိမ့မြယ်….. စိတမြပူနဲ့….. ညီမလေး . . .”

စောဆတို့ အိမကြှီးသည် နှစ်ဖကြ ပစ်ခတန်တေဲ့ကြား ခလယမြှာ ရှိနတောကြောင့ြ ခေါငမြိုးကို ကညွဆြံတွေ တဖေါကဖြေါကန်ဲ့ ထိမှနသ်ံတွေ ကြားနရသေည် ။ ပြူတင်းပေါကမြှနတ်ှလည်ေး တခွမ်းခွမ်း ကြဲနသည်ေ ။ တခကြတ်ခကြြ အိမကြှီးတဈခုလုံး သိမ့သ်ိမ့တ်ုနသ်ှားအောင် ဗုံးထိမှနတ်ာတွကေ နီးကပလြှန်းသည် ။

ဆန့ကြငွဖြကယ်ောကြွားနဲ့ မထိတွေ့ဖူးတဲ့ စောဆသည် ထွန်းအုံနဲ့ ပတသ်ကလြို့ စိတလြှုပရြှားမိရတာ အရမ်းပါ ။ ထွန်းအုံကို ဘုရားသခငကြများ ငါ့ဆီကို စလှေှတလြိုကလြသလေား… သူဟာ ငါ့ဖူးစာရှငမြွားလားလို့ အပျိုပေါကမြလေးပီပီ စိတကြူးတွေ ယဉလြိုကမြိသည် ။ ထွန်းအုံမှာလည်း နတမြိမယလြေးလို ဖြူနုချောလှတဲ့ စောဆလေးကို အခုလို နီးစပ် ပတသ်ကမြိရတာကို ရငတ်ှခေုန် စိတတ်ှေ ပြင်းပြင်းထနထြန် လှုပရြှားမိနသည်ေ ။ စောဆနဲ့ ခွဲခွာရမှာကို စိတထြဲ ဝဒနော ခံစားမိနသည်ေ ။ တတန်ိုငရြင် ဒီအချောအလှလေးနဲ့ မခွဲချင်တ်ော့ဘူး ။ ဒါပမယေ့ြ သူသည် တိုင်းပြညအြတွကြ အသကြ စွန့လြှူထားတဲ့ စဈသားတဈယောကြ ။ မိသားစု ခစွသ်ူနဲ့ ခွဲခွာခွင်းဆိုတာ သူတို့ စဈသားတွေ အတွကကြ မဆန်း ။

” စောဆ … ”

” အဈကို…ဘာလိုလဲဟင် …”

” အဈကိုလိုနတော တကယပြှောရမလား…”

” ပြောလေ…စောဆ ဘာလုပပြေးရမလဲ…..”

” အဈကို လိုနတော…စောဆ…..လေ….”

” ဟင်…..ဘာ….စောဆ……အဈကိုက နောကပြှောငန်ပြနေပြှီ …”

” တကယပြှောတာ…အဈကိုလေ.. စောဆနဲ့ ခွဲမသှားချင်တ်ော့ဘူး…..”

” အဈကိုရယ်….. အဈကိုက အဈကိုတို့ တပဆြီကို ပြနရြဦးမှာ မဟုတလြား…။ စောဆတို့လည်း ပုသိမကြို ထွကပြှေးကြရမှာ…..”

” စောဆနဲ့ အဈကို စဈပြဲပြီးရင် ပြနဆြုံချင်တ်ယ် …”

ထွန်းအုံက အရဲစွန့ပြှီး စောဆရဲ့ လကကြလေးကို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။

” ဒါကတော့ ဘုရားသခင် စီမံရာဘဲ အဈကို…..။ ဘာတွဖြစ်ေလာမယ် ဆိုတာ စောဆတို့လည်း ကြိုတငမြသိကြဘူးလေ . .”

” ဟုတပြါတယ် ညီမလေးရယ်……။ အဈကိုလည်း ညီမလေးနဲ့ မခွဲချင်လြို့….”

” စောဆလည်း ဒီလိုပါဘဲ အဈကိုရယ်..။ အဈကို့ကို သံယောဇဉြ တွယမြိပါတယ်……။ အဈကိုနဲ့ ပြနတ်ှေ့ချင်ပြါတယ်…..။ အဈကို့ကို စောဆရဲ့ မိဘနာမည်.. တောငင်ူက လိပစြာ.. အကုနပြေးထားမယ်…။ အဈကို တနေ့ အေးခမွြးသှားတဲ့အခါမှာ စောဆဆီကို လာခဲ့ပေါ့…”

ဖြူနုချောမှတတ်ဲ့ စောဆရဲ့ လကကြလေးကို ထွန်းအုံ ဆုပထြားတာကို စောဆကလည်း မရုန်းဘူး ။

” တကယလြို့များ အခွိနတ်ှကေ ထငတ်ာထကြ ပိုကြာသှားခဲ့ရင် စောဆ အဈကို့ကို မေ့များသှားမှာလား”

တိုကပြှဲတွေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုကခြိုကခြဲ့တဲ့ စဈသားကြီးက အသံတုနတ်ုနန်ဲ့ ဝမ်းနည်းတဲ့ လသေံနဲ့ ပြောလာတာကို စောဆ အံ့ဩမိသည် ။ စောဆက

” အဈကို့ကို မမေ့သှားပါဘူးလို့ စောဆ ဂတိပေးပါတယ်….. အဈကို….”

လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံက

” စောဆကို အဈကို ခစွတ်ယ်….”

လို့ တုနရြီတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုကသ်ည် ။ စောဆရဲ့ မကြန်ှာဖြူဖြူလေး နီမှန်းသှားသည် ။ ဒါဟာ စောဆအတွကြ ပထမဆုံး ခစွစြကား အပြောခံရတာလေ ။

ဒီအခွိနမြှာ လောငစြာခမ်းသှားတဲ့ မီးအိမလြေးက ဖတွကြနဲ ငှိမ်းသှားသည် ။ မှောငမြဲသှားတဲ့ မှတေိုကခြန်းထဲမှာ ထွန်းအုံနဲ့ စောဆတို့ နှစ်ယောကထြဲ ။

စောဆ အိပမြကတ်ှေ မကပြှီး လန့န်ိုးလာသည် ။ အဝေးဆီက သနတေသ်ံတွေ တခကြတ်ခကြြ ကြားနရသေည် ။ မနေ့ထဲက တိုကပြှဲတွေ ပြနပြှီး ပြင်းထနလြာတာကို သတိထားမိသည် ။ ညက မှအေောကခြန်းထဲမှာ စဈသားကြီး ကိုထွန်းအုံနဲ့ အမှောငထြဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွကေို စောဆ ပြနသ်တိရမိတိုင်း ကြကသ်ီးတွေ ထရသည် ။

ညက မီးအိမလြေး ငှိမ်းသှားတဲ့အခွိန် သူ…. သူ…. စောဆကို ဖကသ်ည် ။ နမ်းသည် ။ သူ အရမ်းခစွတ်ယလြို့ တတွတတ်ှတ် ပြောသလို သူ့ကို ပြနခြစွပြါ လို့ ပြောသည် ။ သူ့ကို ခစွပြါတယလြို့ ပြနမြပြောသေးဘဲ စောဆ နဖူးလေးကို သူ နမ်းလိုကြ၊ ပါးလေးကို နမ်းလိုကြ လုပန်တောက မကဲလှန်းဘူးလား ။

စောဆလည်း သူ့ရငခြှငထြဲကနေ ရုန်းထွကလြိုကပြှီး မှောငမြဲမဲထဲမှာဘဲ လှခေါးကနေ အပေါကြို ပြေးတကခြဲ့မိသည် ။ အမှောငထြဲမှာမို့ ခလုပတ်ိုကလြဲသေးသည် ။ အိပရြာထဲမှာ ရငတ်ှခေုနတ်ာ မှနလြှန်းလို့ အကြာကြီး လှဲနရသေည် ။ ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ အဖကြ အနမ်းကို ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာလေ ။ စောဆလည်း သူ့ကို ခစွမြိသလား ဝခွေဲလို့ မရဘူး ။ သူ့ကို သံယောဇဉြ ဖြစ်မိတာတော့ အမှနဘြဲ ။ သူ့ကို ကရငစြဈသားတွေ သတလြိုကမြှာကို စိုးရိမမြိသလို သူ နပြနေကြောင်းသှားပြီး သူ့တပဆြီကို ပြနသ်ှားခဲ့ရင် သူနဲ့ ထပမြတွေ့ရတော့မှာကိုလည်း တွေးမိပြီး စိတထြဲမှာ ဝမ်းနည်းသလိုဘဲ ။

သူ့ကို ရငခြုနမြိတာတွထေဲ သူ ရောကလြာခါစ သတိမေ့နတေဲ့အခွိန် ရှံ့တွေ ရတွေေ ပစေိုနတေဲ့ သူ့ယူနီဖေါင်းတွကေို ခွှတပြဈကြရတော့ သူ့ယောကြွားတနဆြာကြီးကိုလည်း မှငဖြူးခဲ့ရတာကြောင့လြည်း ပါမညထြငသ်ည် ။ စောဆရော နောဖြောရော ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ တနဆြာကို မှငဖြူးခဲ့တာ မဟုတဘြူးလေ ။ တောတ်ောန်ဲ့ အိပလြို့ မရဘူး ။ လူးလိုကလြှိမ့လြိုကြ ထထိုငလြိုကြ ရထသေောကလြိုကန်ဲ့ ။

စောဆ ဒီလိုဖြစ်နသလေိုဘဲ မှအေောကခြန်းထဲက ထွန်းအုံလည်း တောတ်ောန်ဲ့ အိပလြို့ မပြောန်ိုငပြါဘူး ။ စောဆကို ဖကန်မ်းပြီး ပြနခြစွဖြို့ တတွတတ်ှတန်ဲ့ တောင်းခံမိခဲ့တာတွေ စောဆ အပေါထြပကြို တကပြှေးသှားတာတွကေ မကြစြိထဲမှာ ပြနမြှငယ်ောငန်မေိတာ အကြိမကြှိမဘြဲ ။ အမှောငထြုထဲမှာ စောဆလေးကို တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကလြိုကရြတာတွေ နဖူးလေးနဲ့ ပါးမှတမြှတလြေးကို နမ်းခဲ့ရတာတွကေ ထွန်းအုံကို ရငတ်ှခေုနစြတော တညလုံးဘဲ ။

စောဆ အိပရြာကထ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကပြှီး မီးဖိုခန်းထဲ ဝငပြှီး ဆနပြှုတပြှုတသ်ည် ။ ရနှေေးတညသ်ည် ။ ကိုထွန်းအုံကို ဆနပြှုတ် သှားပို့ပေးချင်ပြမယေ့ြ ညက ဖြစ်ထားတာတွကြေောင့ြ ရှကစြိတကြ ပိုနသည်ေ ။ သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြမှာကို ရှကန်သည်ေ ။ ကြောကန်သည်ေ ။ အနတ်ီဂွူလီယာနဲ့ နောဖြောတို့လည်း တိုကပြှဲတွကြေောင့ြ အိမကြို ပြနလြာလို့ မရတော့ဘူး ။ သူနဲ့ စောဆနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ စောဆကို ထပမြွား နမ်းလာဦးမလား ။ စောဆလည်း သူ့အနမ်းတွကေို သာယာမိခဲ့သလား ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းမလွှောကန်ိုငဘြဲ အိပရြာထဲနနရေတေဲ့ သူ့ကို ဆနပြှုတသ်ှားပို့ရမှာဘဲ ။

ဆနပြှုတပြန်းကနန်ဲ့ ကောဖြီကြမ်း တဈခွကကြို လငပြန်းနဲ့ထည့ပြှီး မှအေောကခြန်းကို ဆင်းခဲ့လိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံက

” စောဆ…..”

လို့ ဝမ်းသာအားရ ခေါလြိုကသ်ည် ။ စောဆက လငပြန်းလေးကို ကုတငပြေါြ ခလွိုကပြှီး တကြိုးထဲ ပြနလြှည့သ်ှားဖို့ ပြငသ်ည် ။

” နပေါဦး…စောဆရယ်…..။ အဈကို့ကို စိတဆြိုးသှားတာလား…..”

လို့ ထွန်းအုံက ပြောလိုကပြှီး ကုတငပြေါကြနေ ထဖို့ ကြိုးစားလိုကသ်ည် ။

” အိုး..ကြှတကြွှတ်……”

ထွန်းအုံရဲ့ ခွထေောကကြ ထောကလြို့ မရသေးဘူး ။ စောဆလည်း သူ့ကို လှည့ကြှည့သ်ည် ။

” ဟင်.. စောဆ…. အဈကို့ကို စိတဆြိုးလားဟင်….. ညက….”

စောဆက ခေါင်းခါပြသည် ။

” ခွထေောကကြ နာနသေေးတာလား….”

” ဟုတတ်ယ်…. စောဆ….. ထောကလြို့ မရသေးဘူး . . .”

ဒီအခွိနမြှာ ဂွိမ်းကနဲ အသံကြီးနဲ့ သူတို့ ရှိနတေဲ့ မှအေောကခြန်း တဈခုလုံး တုနခြါသှားသည် ။ မောတ်ာဗုံးတဈလုံး အနီးကပကြတွာ ဖြစ်မည် ။ စောဆလည်း

” အမေ့…”

ဆိုပြီး ယောငလြိုကရြင်း ထွန်းအုံကို ဖကလြိုကမြိသည် ။ ထွန်းအုံရဲ့ ရငခြှငထြဲကို ရုတတ်ရကြ ရောကသ်ှားတဲ့ စောဆ ။ ထွန်းအုံက သနမြာတဲ့ သူ့လကကြှီးတွနေဲ့ ဖကသ်ိုင်းထားလိုကသ်ည် ။

” အဈကို့ကို စိတမြဆိုးနဲ့နောြ…. ခစွလြို့ နမ်းမိတာ…. တကယခြစွတ်ာပါ…. ကလေးရယ်….။ အဈကိုလေ စောဆကို တသကလြုံး မခွဲဘဲ လကထြပခြငွတ်ယ် သိလား…..”

ထွန်းအုံရဲ့ ရငခြှငထြဲကနေ မရုန်းဘဲ ငှိမန်မေိတဲ့ စောဆရဲ့ မကြန်ှာအနှံ့ကို ထွန်းအုံ အနမ်းမိုးတွေ ရှာခပြှနပြှီ ။

” ပြော….အဈကို့ကို ခစွတ်ယလြို့…..”

စောဆက မကြလြုံးတွကေို ပိတထြားပြီး သူပြောခိုင်းတာကို မပြောဘူး ။ ထွန်းအုံက မရုန်းကနတ်ော့ဘဲ ငှိမန်တေဲ့ စောဆရဲ့ နှုတခြမ်းလှလှလေးတဈစုံကို သူ့နှုတခြမ်းကြီးတွနေဲ့ ဖိကပ် စုပယ်ူလိုကသ်ည် ။

စောဆသည် သူ့ရငခြှငထြဲမှာ သူပြုသမွှကို နုနမေိသည် ။ ငှိမပြှီး ခံယူနမေိသည် ။ သူ့အနမ်းတွေ သူ့အကိုငအြတွယ် အထိအတွေ့တွကေို သာယာနမေိသည် ။ ထွန်းအုံသည် စောဆကို သူ အခစွစြဈနဲ့ ခစွမြိနသည်ေ။ အထိအတွေ့က အဓိက မဟုတလြို့ ထငခြဲ့မိပမယေ့ြ ဒီလောကလြှပြီးတဲ့ စိုပြဝင်ေးဖန့န်တေဲ့ ကောငမြလေး တဈယောကကြို သူ မနမ်းဘဲ မကိုငဘြဲ မနနေိုင် ။ အခစွသ်န့သ်န့လြေးနဲ့ နဖူးလေးကိုဘဲ နမ်းမညလြို့ စိတကြူးထားတာတွကေ စောဆလည်း သူ့ရငခြှငထြဲကို ရောကလြာရော မနနေိုငတ်ော့ဘဲ တကိုယလြုံးကို ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယမြိတော့သည် ။ စောဆကလည်း သူ့ကို ကြညဖြှူတာကိုး ။ သူလုပသ်မွှကို ငှိမလြို့ ခံယူနတေော့ စောဆရဲ့ ဘလောကဈြလေးရဲ့ နှိပကြှယသ်ီးတွကေို တထောကထြောကန်ဲ့ ဖြုတပြဈလိုကမြိပြီး ရငစြည်းလေးပေါကြို လွှံထွကန်တေဲ့ ရငမြို့မို့ရဲ့ အပေါပျိုင်းတွကေို နမ်းရှုံ့နမေိသလို ခါးသေးသေးလေးရဲ့ အောကဖြကကြ တငပြါးအိအိတွကေိုလည်း လကဖြဝါးကြီးနဲ့ ဆုပန်ယန်မေိသည် ။

” ခစွလြားဟင်….”

ထွန်းအုံရဲ့ အမေးကို ခေါင်းလေးညှိမ့ပြှီး ဖြလေိုကတ်ဲ့ စောဆရဲ့ နှုတခြမ်းဖေါင်းဖေါင်းအိအိလေးတွသည်ေ စိတလြှုပရြှားမှုကြောင့ြ တဆတဆြတ် နဲ့ တုနန်သည်ေ ။

” အို… စောဆရယ်….. မင်းကို တအားခစွတ်ယ်…. ခစွမြိတယ်…. မင်းနဲ့ တသကလြုံး ပေါင်းချင်တ်ယ်…..”

တတွတတ်ှတပြှောနတေဲ့ ထွန်းအုံသည် စောဆကို နမ်းလို့ မဝ ။ စောဆရဲ့ ဘောလြီရငစြည်းလေးကို ခွှတဖြို့ ကြိုးစားလိုကတ်ော့ စောဆက

” ခဏ ”

လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကရြင်း ဘောလြီကို ခွှတပြေးလိုကသ်ည် ။

” အို…အခစွရြယ်…… သိပလြိမျမာ အလိုကသ်ိတဲ့ ကလေး…..”

ထွန်းအုံသည် တသကမြှာ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးတဲ့ ရငသ်ားတဈစုံကို အံ့ဩတုနလြှုပစြှာနဲ့ ငေးမောရင်း လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဖြဖြလေး ထိကြည့်ြ ကိုငကြှည့လြိုကသ်ည် ။ သူကိုငလြိုကတ်ဲ့အခွိန် စောဆရဲ့ မကြလြုံးလေးတွကေ ပိတကြသွှားသည် ။ ပါးစပလြေး မဟတဟနဲ့

” အို ”

လို့ တိုးတိုးလေး အသံလေး ထွကသ်ည် ။ ရငသ်ီးလေးတွကေ နီနီရဲရဲလေးတွေ ။ အသားက ဖြေးဖြေးဖြူနသည်ေ ။ ထွန်းအုံ ဖြဖြလေး နမ်းမိသည် ။ စောဆရဲ့ ထမိနလြေးကလည်း ပြလေုလု ။ ကြှတခြါနီး လွော့ရည်းရည်း ။ ဗိုကသ်ားဝင်းဝင်းလေး ပေါန်တောက ထွန်းအုံအတွကြ အခစွစြိတဒြီရတွေေ ပိုတကစြသည်ေ ။

” ခစွတ်ယ် အခစွရြယ်….. အဈကို သိပသ်ိပခြစွတ်ယ်….”

သူ့လကတ်ဖကကြ စောဆရဲ့ ထမိနထြဲကို မှကရြှောမှှတဈေကောငလြို တိုးဝငသ်ှားသည် ။ ခစွသ်ူရဲ့ ဖုံးကြယထြားတဲ့ အတွင်းသားလေးတွကေို သူ့လကဖြဝါးနဲ့ လကခြွောင်းတွကေ ထိတွေ့မိတဲ့အခါ ထွန်းအုံရဲ့ သှေးသားတွေ အရမ်းကို ဆူကြှလာသည် ။ စောဆသည် သူ့ကို ခစွမြိသှားသည် ။ သူမေးတော့ ခစွတ်ယလြို့လည်း ခေါင်းညှိမ့ပြှခဲ့သည် ။ သို့သောြ အခုလို အဆုံးစွနအြထိ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတဲ့ လုပရြပတ်ှကေို ကြောကသ်လိုလို ဖြစ်မိပြီး မိမိ မိန်းမကိုယအြပေါမြှာ ခွယလြှယန်တေဲ့ သူ့လကကြို ကြောကလြန့တ်ကြား တွန်းဖယမြိသည် ။ အမဖြစ်ေသူ ပြောဆို ဆုံးမခဲ့တာတွကေို ရုတတ်ရကြ ပြနလြည် ကြားယောငမြိသည် ။

လကထြပတ်ဲ့အခွိနအြထိ ယောကြွားနဲ့ စောင့စြည်းဖို့ ဆိုတာ ။ အခွိနမြတနဘြဲ ကိုယဝြနရြတတသ်ည်……။ မိဘမကြန်ှာကို အိုးမဲမသုတဖြို့ သတိထားပါ ဆိုတာတွရေော ။

ထွန်းအုံရဲ့ လကကြှီးက အကြဲကြောင်း နှုတခြမ်းသားထူထူလေးတွကေို ပြတသ်ပ် ဆော့ကစားနလေို့ ကာမရှေ့ပြေး စောကရြညကြှညတ်ှေ အရမ်း ယိုစီးထွကကြနွရသေညလြေ ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ သတိမေ့နတေုန်းက တွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ သူ့အတနခြွောင်းကြီးနဲ့ ကိုယ့အြကြဲကြောင်းနဲ့ ပေါင်းစည်းသှားတော့မှာမို့ ကာမရယောဉကြှောထဲ မွောပါနရောက သတိဝငပြှီး သူ့ကို တွန်းထုတဖြို့ ကြိုးစားလိုကတ်ာပါ ။ ဒါပမယေ့ြ ထွန်းအုံက စောဆကို ဖကထြားတာကို မလှှတဘြဲ သူ ဘယလြောကြ ခစွတ်ယ် လကထြပယ်ူမယ် ဆိုတာတွကေို တတွတတ်ှတ် ပြောတော့ စောဆလည်း ကြညန်ူးကြနပေန်ရင်ေး သူ့ကို ပြနဖြကထြားလိုကသ်ည်။

ထွန်းအုံက ကော့တင်းလုံးကြှနတေဲ့ စောဆရဲ့ ရငသ်ားစိုင် နှစ်မှှာကို ပြနန်မ်းရင်း ပြကြှတေန်တေဲ့ ထမိနကြို ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။

အို . . .

အဝတမြဲ့သှားတဲ့ ကိုယအြောကပျိုင်းကို အငမ်းမရ ငေးကြည့်န်တေဲ့ ထွန်းအုံကြောင့ြ စောဆလည်း ရှကစြိတဝြငလြာပြီး မိမိရဲ့ ပေါငကြှားဂွဆုံနရောကို လကကြလေးနဲ့ ယှကကြာလိုကပြှီး

“မကြည့်န်ဲ့ကြယ်…ရှကတ်ယ်……”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံက

“သိပလြှလှန်းလို့ စောဆရယ်……”

လို့ ပြောရင်း နှုတခြမ်းလေးတွကေို သူ့နှုတခြမ်းတွနေဲ့ ဖိကပ် စုပယ်ူရင်း ကုတငပြေါကြို လှဲခလွိုကသ်ည် ။ စောဆက အောကကြ.. ထွန်းအုံက အပေါကြ ..။

ထွန်းအုံရဲ့ ပေါငကြှားက ရှညလြမွော တုတခြဲခဲ အတနကြှီးက စောဆရဲ့ အဝတမြဲ့နတေဲ့ ပေါငတ်နတ်ဖကကြို ထိုးမိနသည်ေ ။ ပူနှေးနှေး အတနခြွောင်းကြီး လာထိမိထိုးမိတာကို စောဆ သတိထားမိသည် ။ မရဲတရဲနဲ့ အောကဖြကကြို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ဘုရား ဘုရား….. သူ သတိမေ့နတေုန်းက ပေါငကြှားမှာ တွေ့ဖူးရတဲ့ အတနကြှီးဟာ အခုတော့ ဧရာမကြီး ကြီးထွားပြီး မာတောင့န်တောကို စောဆ တွေ့လိုကရြသည်။

” အို ”

ထွန်းအုံက လုံးတင်းနတေဲ့ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို နှာခေါင်းနဲ့ နမ်းသလို နှုတခြမ်းတွနေဲ့ ငုံစုပန်ရောက ကိုယအြောကဖြကကြို လွှောဆင်းသှားလိုကသ်ည် ။ ဝမ်းပဉွသ်ား ဖြဖြေေးရှပရြှပလြေးကို နမ်းသည် ။

“ဟင့ျ..အကိုး……”

နောကထြပ် ဆကဆြင်းသှားတော့ အမှှေးနုနုပါးပါးလေးတွကေို နမ်းမိနပြေီ ။ စောဆရဲ့ ညည်းသံလေးတွေ ထွကလြာသည် ။ သူမကိုယလြုံးလေးကို အနောကကြို ဆုတထြှကြ ရုန်းပြေးဖို့ ကြိုးစားသည် ။ ထွန်းအုံရဲ့ လကန်ှဈဖကကြ သူမရဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ခါးသိမလြေးကနေ ဆှဲကိုငထြားလို့ ဆုတပြှေးလို့ မရဘူး ။ ထွန်းအုံရဲ့ အနမ်းတွကေ ဆီးခုံမို့မို့ကို ရောကန်တေဲ့အခွိန် စောဆ ထွန့ထြှန့လြူးနသည်ေ ။ အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ဖိနမ်းပစ်တော့ စောဆ ကြောလေးကော့ပြီး နှုတခြမ်းလှလှလေးတွေ မဟတဟနဲ့

” တောပြှီ အဈကို….”

လို့ ထွန်းအုံကို ပြောလိုကသ်ည် ။ ကာမအရှိနတ်ကန်တေဲ့ ထွန်းအုံကို တားဆီးနိုငဖြို့က မလှယဘြူး ။ နှာခေါင်းနဲ့ နမ်းရှုံ့နရောကနေ လွှာနဲ့ ယကပြေးလာသည် ။

” အား…….. အင်း…. အကို… အကို…. တောြ… တောြ…… တောပြှီ….. အို့…….. အူး…….”

စောဆရဲ့ အဓိကနရောလေးကို ဖိယကပြေးနတော စောဆလည်း ဆကမြရုန်းကနတ်ော့ဘဲ မိန်းမောသှားသည် ။ ရသာဖူးစိလေးကို လွှာထိပန်ဲ့ ကလိပေးနတေဲ့အခွိန် အိမရြှေ့တံခါးမကြီးကို တဒေါကဒြေါကန်ဲ့ ခေါကတ်ဲ့အသံတွကေို သူတို့ ကြားလိုကရြသည် ။

” ဟင်…. အနတ်ီဂွူလီယာတို့ ပြနလြာပြီ ထငတ်ယ်……”

စောဆ ဝုန်းကနဲ ထထိုငပြှီး အဝတအြစားတွကေို အမှန် ပြနဝြတသ်ည် ။ တံခါးခေါကသ်ံတွကေ ဆကတ်ိုကြ ကြားနရသေည် ။ ကြည့်ရြတာ အနတ်ီဂွူလီယာတို့ အိမသ်ော့ ပါသှားပုံမရဘူး ။ အပေါကြို အမှနပြှေးတကသ်ှားလိုကတ်ဲ့ စောဆသည် အိမရြှေ့ကနေ

“စောဆရေ.. ဘယရြောကန်လေဲ ”

လို့ အောခြေါန်တေဲ့ အနတ်ီဂွူလီယာနဲ့ နောဖြောတို့ အသံတွကေို ကြားရသည် ။ အပြေးအလှှား တံခါးကို ဖြင့လြိုကသ်ည် ။

” အနတ်ီတို့ တိုကပြှဲတွကြေောင့ြ ပြနလြာလို့ မရဘူး… စောဆ….။ ဒို့ကို ခေါသ်ှားပေးမယ့လြူတွေ ရှိလို့ မနကဖြှန် ဒီကနေ ထွကရြမယ်….။ မပါမဖြစ် မယူမဖြစ် ပစ်စည်းတွေ ထုပပျိုးကြမယ်…….။ ဒို့တတွေ ကြုံမငေးဘဲကို ပြေးကြမယ်….။ ဒို့အိမန်ရောက တကယ့ြ တိုကပြှဲရဲ့ အလညဗြဟိုတည့တ်ည့ြ ဖြစ်နတယေတ်ဲ့ ”

အနတ်ီဂွူလီယာရဲ့ စကားကြောင့ြ စောဆ တအားငိုချင်မြိသှားသည် ။ ခစွသ်ူ အသဈခပြခြွှတန်ဲ့ အခစွမြီးလွှံတွေ တဟုန်းဟုန်း တောကလြောငန်ကြတေဲ့အခွိနမြှာ ခွဲခွာကြရမယ် ဆိုတာက ဆိုးလှန်းလှသည် ။ မသှားချင်ဘြူးလို့လည်း ပြောလို့မရတော့ ။ တိုကပြှဲက ပြင်းထနသ်ထကြ ပြန်းထနလြာပြီ ။ လတပေကြလည်း လယောဉန်ဲ့ ဗုံးတွေ ကြဲခနွသညေလြို့ အနတ်ီဂွူလီယာက ပြောပြသည် ။

” စောဆတို့ ပြေးကြရင် ကိုထွန်းအုံကို ဘယလြိုလုပကြှမလဲ…”

” သူ့ကို အနတ်ီ ခွထေောကန်ာတုန်းက သုံးတဲ့ ခွိုင်းတောကြ ပေးလိုကမြယ်….။ ညဖကြ မှောငန်တေဲ့အခွိန် သူ ထွကသ်ှားနိုငဖြို့ အနတ်ီတို့ ကူညီကြတာပေါ့…..”

ဒီအခွိနဟြာ စောဆအတွကြ ရငဘြတထြဲမှာ စူးစူးရှရှ နာကငွြ ခံစားသှားရသည် ။ သူနဲ့ ခွဲကြရတော့မယ် ။ ဘယတ်ော့ ပြနတ်ှေ့ကြမယ် ဆိုတာလည်း မသိနိုငဘြူး ။ သူဟာ စောဆရဲ့ အခစွြဦးပါ ။ စဈပြဲအတွင်း မထငမြှတဘြဲ ဆုံကြ ခစွမြိကြသလို ရုတတ်ရကကြှီး သူနဲ့ ခွဲရဖို့ဆိုတာက နုနယလြှန်းတဲ့ စောဆရဲ့ နှလုံးသားအတွကြ ပြင်းထနလြှန်းတဲ့ ရိုကခြကြတ်ဈခု မဟုတပြါလား ။

ဒီည ။ ဒီညကို စောဆ ဘယတ်ော့မှ မေ့နိုငလြိမ့မြယ် မထငဘြူး ။ ထွန်းအုံနဲ့ ခွဲကြရတဲ့ ည ။ ညဦးပိုင်းမှာ အမှောကသ်ံ စိနပြှောင်းသံတွကလေည်း တထိန်းထိန်းနဲ့ ။ မှပြငေကြ သှကသ်ှကခြါသှားတာ ခဏခဏ ။

သနတေသ်ံတွေ ဖြောင်းဖြောင်း ကြားနရသေည် ။ ညနကလြာတော့ သနတေသ်ံတွေ ကြဲလာသည် ။ နှစ်ဖကစြလုံး နားသှားကြတဲ့ပုံရှိသည် ။ စဈပြဲကလည်း ရှညကြှာနပြေီလေ ။

ထွန်းအုံလည်း ခွိုင်းတောကန်ဲ့ အမှောငကြို အကာအကြယယ်ူပြီး သူတို့တပတ်ှေ ရှိနတေဲ့ ဖကကြို သှားရတော့မည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာတို့ အပေါထြပမြှာ ပစ်စည်းသိမ်းထုပန်တေဲ့အခွိန် စောဆသည် မှတေိုကခြန်းထဲကို ပြေးဆင်းသှားပြီး ခစွသ်ူကို ဖကသ်ည် ။ နမ်းသည် ။ ထွန်းအုံသည် စောဆကို တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားပြီး

” စဈပြဲတွပြေီးရင် အဈကို စောဆကို မတွေ့တွေ့ အောင် လိုကရြှာမယ်…..။ ဒို့နှစ်ယောကြ လကထြပကြှမယ်…”

လို့ နမ်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ စောဆက ထွန်းအုံကို မော့ကြည့်ပြှီး

” စောဆ အဈကို့ကို တကယခြစွတ်ယ်….။ အခစွစြဈနဲ့ ခစွတ်ဲ့ အဈကိုနဲ့ စောဆတို့ တနေ့မှာ ပြနဆြုံကြမယလြို့ စောဆ ယုံကြညတ်ယ်.. အဈကို…..”

လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကပြါသည် ။ လူမွိုးမတူ ဘာသာမတူတဲ့ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် စောဆ ယုံကြညသ်လို ပြနဆြုံနိုငပြါ့မလား ။ ထွန်းအုံရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ သူ့တပတ်ှဆေီကို ပြနရြောကပြှီး ရနသ်ူကို အပြီးသတခြှမှေုန်းရမည် ဆိုတဲ့ စိတကြလည်း ရှိနသည်ေ ။

သူတို့ မကြုံချင်တ်ဲ့ အခွိနကြို ရောကလြာရပြီ ။ နောဖြောက ဖြကထြားပေးတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ သနတေကြို ထုတယ်ူလာပြီး ထွန်းအုံရဲ့ လကထြဲကို လာထည့ပြေးသည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာက

” ကိုထွန်းအုံ……. အန်တရာယကြင်းပါစေ…. ဆုတောင်းပေးနမယ်ေ……”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံက သနတေကြို ပုခုံးမှာ လှယလြိုကပြှီး ခွိုင်းတောကန်ဲ့

” အားလုံးကို ကြေးဇူးတငပြါတယ်……. ကနွော့ကြို အသကကြယပြေးတာ…။ တနေ့ကြ ပြနဆြုံကြမယ်….. ကြေးဇူးပြနဆြပမြယ်….”

လို့ ကြကြေဲတုနခြါတဲ့ အသံကြီးနဲ့ ခပတ်ိုးတိုး ပြောရင်း အိမကြှီးရဲ့ မလှယပြေါကလြေးကနေ အမှောငထြဲကို ထွကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ စောဆရဲ့ မကြဝြန်းတွမှော မကြရြညစြတွေ တွဲခိုနတောကို အနတ်ီဂွူလီယာက မှငပြမယေ့ြ မမှငဟြနဆြောငလြိုကသ်ည် ။ ဒီ အင်းစိနမြှို့ကနေ အမှနဆြုံး ထွကခြှာနိုငဖြို့က အရေးကြီးနသည်ေ ။

ပိန်းပိတအြောင် မှောငမြဲလှန်းတဲ့ညကြောင့ြ ထွန်းအုံသည် မိမိတို့တပတ်ှေ တပစြှဲထားတဲ့ဖကကြို ထော့နဲ့ထော့နဲ့ နဲ့ သှားနတေဲ့အခွိန် သူ့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရနသ်ူ့ကင်း ကတုတကြငွြး ရှိနတောကို သိလိုကရြသည် ။ ရနသ်ူတွကေ သူ့ကိုလည်း သူတို့လူဘဲ ထငပြှီး ကရငလြို လှမ်းပြောလိုကတ်ာကို ကြားလိုကရြသည် ။ သူက ကရငစြကားတတသ်ူ မဟုတတ်ော့ ဘာပြနပြှောရမလဲ မသိလို့ ချောင်းဆိုးပြလိုကသ်ည် ။

စောဆတို့ ဘုရားဆုတောင်းပေးလိုကကြှလို့ ဖြစ်မည် ။ ကံကောင်းထောကမြစွာနဲ့ ထွန်းအုံသည် မိမိတို့ တပဖြကကြို ပြနရြောကသ်ှားသည် ။ လှယလြှယကြူကူတော့ မဟုတ် ။ နှစ်ဖကြ တပတ်ှရေဲ့ကြား ( No Mans land ) ကို ဖြတရြတဲ့အခါ အရမ်း အန်တရာယမြွားသည် ။ နှစ်ဖကစြလုံးက လှမ်းပစ်နိုငသ်ည် ။ ရနသ်ူဖကကြ စနိုကပြါ လကဖြှောင့တ်ပသ်ားတွကေ အရမ်းကောင်းနသည်ေ ဆိုတော့ သူ့ကို နောကကြွောကနေ ပစ်ခနွိုငသ်ည် ။ မိမိဖကကြ အထကဗြိုလတ်ဈယောကကြ ညကြည့်မြှနပြှောင်းနဲ့ ကြည့်န်တောနဲ့ တိုးပြီး

” ဟာ…. ဗလကြီးကြ.. ထွန်းအုံ…. ထော့နဲ့ထော့နဲ့ နဲ့ ပြနရြောကလြာတယ်… တကဆြှဲကြကြာ…..”

လို့ အောပြှီး ခိုင်းလိုကတ်ာနဲ့ မိမိဖကကြ တပသ်ားတွေ ထွကလြာသည် ။ ရနသ်ူဖကကြ မပစ်လို့ အံ့ဩနကြရေသည် ။ ထွန်းအုံကို ဆေးရုံကိုပို့ဖို့ လုပကြှသည် ။ ထွန်းအုံက မလိုတော့.. သကသ်ာနပြေီ….။ အကအွဆုံးများနခွေိနမြှာ လူအငအြား လိုနခွေိနမြှာ ဝငတ်ိုကခြငွသ်ညလြို့ တောင်းဆိုသည် ။ လတွနေဲ့ ခွီလာနပြေီ ဖြစ်တဲ့ အင်းစိနတ်ိုကပြှဲကို တပမြှူးတွကေ အပြီးသတလြိုကခြငွကြှသည် ။ ထွန်းအုံအပါအဝင် ရဲဘောတ်ှကလေည်း တိုကဖြို့ အဆငသ်င့ဘြဲ ။

တပစြခန်းကို ပြနရြောကခြါစမှာ ထွန်းအုံသည် ရှေ့တကြ မတိုကန်ိုငသ်ေးပမယေ့ြ ကင်းတာဝနယ်ူနိုငပြှီး ဘရင်းဂန်းကို ပိုကလြို့ တကလြာမယ့ြ ရနသ်ူမှနသ်မွှကို ခွမှေုန်းဖို့ အဆငသ်င့ဘြဲ ။ သူ့ရဲ့ တပမြှူးက အလုပမြွားနလေို့ သူဘယလြိုဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာတွကေို သူ့ကို အသေးစိတ် မမေးအားသေး ။ အင်းစိနမြှို့သိမ်းတိုကပြှဲကြီးအတွကြ လုံးပန်းနကြသေည် ။

ထွန်းအုံသည် စောဆလေးကို တခွိနလြုံး သတိရနသည်ေ ။ သူ ခွင့မြတောင်းဘဲ ခိုးယူလာတဲ့ စောဆရဲ့ ဓါတပြုံလေးကို လူလဈရင် ထုတထြုတကြှည့သ်ည် ။ ကမာရှတထြဲက စဈသားတွေ သှားစားနကြေ တရုတစြားသောကဆြိုငကြ အစားအစာတွေ လာပို့ ကြှေးမှေးသည် ..။ စားသောကဆြိုငမြှာ လုပတ်ဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကကြ ထွန်းအုံကို အထာပေးသည် ။ ရလောမှောင်းပေးတွေ လုပသ်ည် ။ ဇာတလြမ်းလုပခြငွသ်ည် ။ သို့သောြ ထွန်းအုံသည် စောဆလေးကို ငါ သဈစာရှိရမညလြို့ ဆုံးဖြတခြကြြ ခထွားတာကြောင့ြ ဒီကောငမြလေးကို ရနိုငတ်ာကို သိရကန်ဲ့ အရောတဝင် မလုပဘြူး ။ ကောငမြလေး နာမညကြ မှင့မြှင့ခြိုင် တဲ့ ။

လနဲ့ခွီ ကြာလာတဲ့ တိုကပြှဲကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တိုကန်ရင်ေ အထိအခိုကမြွားမှာမို့ ဒလစပ် သတ်တိရှိရှိနဲ့ မိုးမှှနအြောင် ပစ်ခတပြှီး တကတ်ိုကကြှဖို့ သူတို့ တပမြှူးက ရဲဘောတ်ှကေို ပြောလိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဒဏရြာတွေ သကသ်ာလာပြီမို့ မီးရထားစကခြေါင်းရုံ သိမ်းတိုကပြှဲမှာ ဝငတ်ိုကခြှင့ရြသည် ။ လတပေကြ လယောဉန်ဲ့ အပေါကြနေ စကသ်နတေန်ဲ့ ပစ်ပေးတဲ့အခွိန် ထွန်းအုံတို့တပတ်ှေ တဟုနထြိုး ပြင်းပြင်းထနထြန် ပစ်ခတပြှီး တကတ်ိုကကြှသည် ။ ဘရင်းကယရြီယာနဲ့ အာမတကြားတွပေါ ပါသည် ။သူသကေိုယသ်ေ သူ့ဖကလြည်းကြ ကိုယ့ဖြကလြည်းကြ အသအကြေေ တိုကကြှသည် ။

ဘရင်း..စတင်း အသားကုနပြဈ လကပြဈဗုံးတွေ များများပစ်သှင်းပြီး တိုကကြှတာ နောကဆြုံးတော့ မီးရထား ခေါင်းတွဲတန်းကြီးကို သူတို့ ရလိုကသ်ည် ။ ရနသ်ူတွေ ဆုတသ်ှားသည် ။ ဒါပြီးတော့ ဆကတ်ိုကြ တိုကကြှတာက ကမွြးစာသငကြွောင်းသိမ်း တိုကပြှဲ ။ ပြီးတော့ တိရိဈဆာနဆြေးကြောင်းသိမ်းတိုကပြှဲ ။ မနကလြင်း အာရုဏအြခွိန် တိုကတ်ဲ့ တိုကပြှဲ ။

တပမြှူးက ” ငါတို့ သသကြေကြေေေ တိုကမြယ်…. လကကြုနပြဈပြီးတကြ.. လကတ်ကမ်းတိုကပြှဲဘဲ … အတင်းပစ်တကြ…. လကပြဈဗုံးတွေ များများသုံး..” လို့ သူတို့ကို ပြောသည် ။

ထွန်းအုံလည်း ဘရင်းဂန်းကို ရငခြှငပျိုကကြိုငပြှီး ပစ်ခတရြင်း ပြေးတကသ်ည် ။ အုတန်ံရံကို ကြောကပမြိတော့ လကဗြဈဗုံးတွေ ဆကတ်ိုကြ ပစ်သှင်းကြသည် ။ ပြင်းထနတ်ဲ့ တိုကပြှဲပါ ။ ရှားမင်းတင့ကြားက သူတို့ကို လာကူ ပစ်ခတပြေးသည် ။ ကြားကုတကြွားခဲ မှတဈေလကမြချင်ြး တိုကရြတဲ့ တိုကပြှဲတွပေါ ။ နောကဆြုံးတော့ ရနသ်ူတွေ အကအွဆုံးများစွာနဲ့ အင်းစိနမြှို့ကနေ ဆုတသ်ှားကြသည် ။

ထွန်းအုံတို့လည်း ရနသ်ူဖကကြ ရလိုကတ်ဲ့ ဂစွကြားတဈစီးနဲ့ နယမြှလေိုကရြှင်းရင်း စောဆတို့ အိမကြှီး ရှိတဲ့ဖကကြို ပြနရြောကသ်ှားခဲ့သည် ။ စောဆတို့ အိမကြှီးသည် ခေါငမြိုးနဲ့ နံရံတွမှော ကညွပြေါကရြာ ဗလပြနဲ့ ထီးထီးကြီး ကနွန်သည်ေ ။ လူသူကင်းမဲ့နတေဲ့ အိမကြှီးကို ထွန်းအုံ ငေးကြည့်ရြင်း ခစွသ်ူလေးကို အထူးသတိရ အောကမြေ့သည် ။ စောဆလေး လိုရာခရီးကို ခလုပမြထိ ဆူးမငှိဘဲ ရောကသ်ှားပါစလေို့ စိတထြဲက သူ ဆုတောင်းပေးနသည်ေ ။ တိုကပြှဲတွပြေီးရင် စောဆရှိတဲ့နရောကို လိုကသ်ှားမညလြို့ သူ တွေးနသည်ေ ။

🏵️ စောဆ (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️