အောစာအုပ်

စောဆ (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

စောဆ
ရေးသားသူ – ပန်းရိုင်း

🏵️အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

အင်းစိနတ်ိုကပြှဲကြီး ပြီးဆုံးပြီး ထွန်းအုံတို့တပတ်ှေ မင်ျဂလာဒုံမှာ ပြနန်ားကြပြီးတဲ့နောကြ ထွန်းအုံသည် ခွင့ယ်ူပြီး စောဆတို့ ထွကပြှေးသှားတဲ့ ကြုံမငေးမှို့ကို လိုကသ်ှားပြီး စောဆကို ရှာသည် ။ ဘယလြိုမှ စုံစမ်းလို့ မရ ။ ထွန်းအုံလည်း အင်းစိနတ်ိုကပြှဲမှာ သတ်တိရှိရှိနဲ့ တိုကရြညခြိုကရြညကြောင်းလို့ တပကြှပအြဆင့ကြို တိုးပေးတာ ခံရသည် ။ စောဆ ဘယကြို ရောကန်လေဲ.. အသကမြှ ရှငသ်ေးရဲ့လားလို့ သူ တွေးပြီး ရငတ်ှပေူသည် ။ ဇွဲကတော့ မလွော့ ။ စောဆအဖေ အလုပလြုပခြဲ့သညဆြိုတဲ့ တောငင်ူ ပဉွြးမနား သဈတောတွဖကေမြှာများ ရှိနမလေားလို့ စဉြးစားမိပြီး ထပရြှာသည် ။ စောဆကို လှမ်းတဲ့ စိတတ်ှကေ များနဆေဲ၊ အင်းစိနတ်ိုကပြှဲတုန်းက ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ စားသောကဆြိုငမြှာ အလုပလြုပတ်ဲ့ ” မှင့မြှင့ခြိုင် ” နဲ့ မထငမြမှတဘြဲ လှည်းတန်းဈေးမှာ ပြနဆြုံသည် ။

မှင့မြှင့ခြိုငကြ ထွန်းအုံကို အင်းစိနတ်ိုကပြှဲ ဖြစ်နခွေိနထြဲက သဘောကပြှီး ရလောဖို့ မှောင်းပေးနတေဲ့သူ ဆိုတော့ ထွန်းအုံကို အလှတမြပေးချင်ြ ။ ထွန်းအုံကလည်း မိန်းမမရှိတဲ့စဈသား… စဈမှပြင်ေ ရှေ့တန်းတွမှောဘဲ နဈမှုပန်တေဲ့လူ ။ မကြာခငကြဘဲ သူသည် မောလြမှိုင် သထုံဖကမြှာ သှားတိုကခြဲ့ရသေးသည် ။ သထုံ.. ကြိုကကြောြ သိမဆြိပန်ဲ့ မုတ်တမကားလမ်းဖကတ်လွှောကြ အငအြားကြီးထွားနတေဲ့ ကအငေဒြီအို တပတ်ှနေဲ့ အပြင်းအထန် တိုကရြသည် ။

ထွန်းအုံကို သူ့တပမြှူးက ” ဘရင်းဂန်းထွန်းအုံ ” လို့ ခေါကြှသည် ။ သဘောကောင်းသူဖြစ်လို့ တပသ်ားတွကေ သူ့ကို ခစွခြငကြှသည် ။ သူက ရှိတာကို ဝမွှစေားတတသ်ူ ခငမြငစြိတကြှီးသူ တဈယောကမြို့ တပထြဲမှာ လူခစွလြူခင် ပေါသည် ။ သူသည် ဘရင်းဂန်းကိုင် တဈယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ သနတေပြဈလည်း လကဖြှောင့သ်ည် ။ သူတို့တပစြခန်းကို ကအငေဒြီအိုရနသ်ူတွေ ညတိုင်းလို လာလာတိုကကြှတဲ့အခါ ” ထောြ…ထောြ….ထောြ….”လို့ ညာသံပေးပြီး လှံစွပတ်ကထြိုးလာတဲ့ ရနသ်ူတွကေို ဘရင်းဂန်းကို သချောခွိနရြှယပြှီး တဈခကြခြငွြးနဲ့ ပစ်ခတပြှီး ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့အတွကြ အထကတ်ပမြှူးတွေ အားကိုးကြသည် ။ သူ့ကို ” တဈတောင့တ်ဈယောကြ ထွန်းအုံ ” လို့လည်း ခေါကြှသည် ။

မှင့မြှင့ခြိုငန်ဲ့ ပြနဆြုံတဲ့အခွိန် မှင့မြှင့ခြိုငသ်ည် ကိုယလြုံး အဆကအြပေါကြ ကောင်းလှန်းတာကို ထွန်းအုံ သတိပြုမိသည် ။ ရှံသားအင်ျကြီအောကကြ ဖြံ့ထွားတဲ့ နို့လုံးကြီးတွကေို ထွန်းအုံ မကြည့်ဘြဲ မနနေိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။ ဒါကို အကင်းပါးတဲ့ မှင့မြှင့ခြိုငကြ သိပြီးသား ။

စောဆလေးကို စွဲလန်းနသေူမို့ တနေ့ ပြနတ်ှေ့နိုးနိုးနဲ့ လိုကရြှာချင်န်တေဲ့ သူသည် မှင့မြှင့ခြိုငကြ သူ့ကို သူနတေဲ့အိမမြှာ ထမင်းဖိတကြွှေးတဲ့အခါ ထမင်း အားရပါးရစားသလို မှင့မြှင့ခြိုငကြိုလည်း စိတရြှိတိုင်း ” ခစွတ်လင်းခေါြ ” ပစ်လိုကမြိသည် ။ အဲဒီနေ့က မှင့မြှင့ခြိုငတ်ို့ အိမလြေးမှာ ထွန်းအုံ ရောကန်တေဲ့အခွိန် မှင့မြှင့ခြိုငရြဲ့ အဈမကြီး တင့တ်င့ခြိုငန်ဲ့ သူ့ယောကြွား ကိုဖုန်းကြှယတ်ို့က ဆှမ်းကြှေးအလှူတဈခုကို သှားကူစရာ ရှိနလေို့ ဆိုပြီး အိမကြ ထွကသ်ှားကြသည် ။ ထွန်းအုံနဲ့ မှင့မြှင့ခြိုင် နှစ်ယောကထြဲ အိမမြှာ ကနွခြဲ့သည် ။

မှင့မြှင့ခြိုငကြ ရှေ့တန်းစဈမှပြငေတ်ှမှော တဈတောဝင် တဈတောငထြှကြ မိုးရှာရှာနပေူပူ ပငပြန်းခဲ့သမွှ နင်းနှိပပြှုစုချင်ကြှောင့ြ ပြောလာလို့ အိမရြှေ့ခန်း ကြမ်းပေါမြှာ သူ လှဲပေးလိုကသ်ည် ။ မှင့မြှင့ခြိုငသ်ည် ထွန်းအုံရဲ့ ကြှကသ်ားအပြည့န်ဲ့ ကိုယတ်ဈခုလုံးကို နှိပန်ယပြေးရင်း ထွန်းအုံရဲ့ ပေါငရြင်းကို လကဖြနောင့န်ဲ့ ဖိသိပကြာ အပူထုတပြေးတဲ့အခွိန် ထွန်းအုံလည်း ကာမစိတတ်ှေ ထိန်းသိမ်းလို့ မရတော့ဘူး ။ စောဆလေးကို သဈစာမပြယခြငွလြို့ စိတထြိန်းလာခဲ့တဲ့သူသည် မှင့မြှင့ခြိုငရြဲ့ ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားကြီးတွရယ်ေ.. စွင့ကြားတဲ့ တငပြါးအိအိကြီးတွရယေန်ဲ့ ထိတွေ့မိတဲ့အခါ အရညပြွောကြသွှားပါတော့သည် ။

မှင့မြှင့ခြိုငကြ ထွန်းအုံရဲ့ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ မာကြောပြီး မတမြတထြောငန်တေဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ ယောကြားတနဆြာကြီးကို မှင့မြှင့ခြိုင် မှငတ်ာနဲ့ တအားသဘောကသွှားသည် ။ ယောကြွားတွနေဲ့ အကြိမကြှိမ် ကြုံဖူးထားတဲ့ မှင့မြှင့ခြိုငသ်ည် ထွန်းအုံရဲ့ စံခွိနမြှီ လကန်ကကြှီးကို တွေ့လိုကရြတဲ့အခါ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ တအားငုံပစ်လိုကမြိလသည်ေ ။ ထွန်းအုံရဲ့ ထွားကြိုင်းတဲ့ လိငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးက မှင့မြှင့ခြိုငရြဲ့ ပါးစပပြေါကထြဲ ပြည့န်သည်ေ ။ အားရပါးရ စုတယ်ူနတေဲ့ မှင့မြှင့ခြိုငကြှောင့ြ ထွန်းအုံသည် ပါးစပကြ တအင်းအင်း ညည်းရင်း မကြန်ှာကြီးမော့ မကြလြုံးစုံမှိတရြင်း ကာမစည်းစိမကြို အပြည့အြဝ ခံစားရယူနမေိသည် ။

မှင့မြှင့ခြိုငကြ သူလိုချင်တ်ာတွကေို အကုနလြုံး ပုံအောပေးခဲ့သည် ။ တောင့တ်င်းစိုပြတေဲ့ ရဆေေးငါးကြီးသဖြယ် ရမကကြှှယစြရာ မှင့မြှင့ခြိုငကြလည်း ဗလတောင့တ်ောင့န်ဲ့ အားကောင်းမောင်းသန် စဈသားကြီး ထွန်းအုံရဲ့ ကာမစွမ်းပကားတွကေို မကမြော စွဲလန်းသှားရတော့ တပကြ ထွကလြို့ရတဲ့ အခွိနတ်ိုင်း ကမာရှတထြဲက မှင့မြှင့ခြိုငန်တေဲ့ အိမလြေးမှာ အခစွစြခန်း ဖြင့ကြှတော့တာဘဲ ။ မှင့မြှင့ခြိုငကြို လေးဖကကြုန်းခိုင်းပြီး ထွန်းအုံ တအားဆောင့ကြာ လုပသ်ည် ။ မှင့မြှင့ခြိုငရြဲ့ အောသ်ံက ဘေးအိမတ်ှကေ အကုနကြှားရအောငကြို ကယွသ်ည် ။ သူတို့ရပကြှကထြဲမှာ မှင့မြှင့ခြိုငကြို တအားလိုးတဲ့ စဈသားကြီးဆိုပြီး နာမညကြှီးခဲ့သည် ။

မှင့မြှင့ခြိုငကြ ပြီးခဲ့တဲ့ ငယစြဉဘြဝအကြောင်းကို မဖုံးကြယ် မလိမည်ာဘဲ ထွန်းအုံကို အကုနလြုံး ဖြင့ပြှောပြသည် ။ အပျိုဖောဝြငခြါစမှာ ပထွေးကြီးရဲ့ ခွတေောတ်ငတ်ာကို ခံခဲ့ရပြီး တရုတလြူမွိုး စားသောကဆြိုငပျိုငရြှင် ဦးဟုတကြှူးကို ပထွေးကြီးက လှှဲအပလြကပြှောင်းပေးခဲ့လို့ ဦးဟုတကြှူးရဲ့ ဆိုငမြှာ ” ဟောတ်ယမြယ်” အဖြစ်နဲ့ လာရောကြ စားသောကကြှတဲ့ ယောကြွားတွကေို ဧည့ခြံပေးခဲ့ရသည် တဲ့ ။ ထွန်းအုံလည်း မှင့မြှင့ခြိုငကြို စိတကြှိုကြ တွယလြို့ရနပမေယေ့ြ စိတကြတော့ သူ့အသကကြို ကယခြဲ့ပြီး ခစွခြဲ့ကြတဲ့ ကရငမြချောလေး စောဆကိုဘဲ တမ်းတ စွဲလန်းနခေဲ့ပါသည် ။

မှင့မြှင့ခြိုငဆြီကို တခွိနလြုံး သှားနတေဲ့အခွိန် မှင့မြှင့ခြိုငရြဲ့ အဈမကြီးရဲ့ လငဖြစ်တဲ့ ကိုဖုန်းကြှယန်ဲ့ ခငမြငမြိကြသည် ။ ကိုဖုန်းကြှယကြ ကားကောင်းကောင်း ပြငတ်တတ်ဲ့ ကားပြငဆြရာတဈယောကြ ။ သူသည် အထူးသဖြင့ြ စဈအတွင်းက လကကြနွြ ဒေါ့ဂစွကြှီးတွနေဲ့ ဝီလီဂစွကြားတွကေို အရမ်းကြှမ်းကြှမ်းကငွကြငွြ ပြငတ်တသ်ည် ။

ကိုဖုန်းကြှယကြ စဈအတွင်းက ပကြစြီးပြီး တဈနိုငင်ံလုံးက တောရှာတွမှော ကနွန်တေဲ့ ရှိနတေဲ့ ဒီကားပကြတ်ှကေို လိုကဝြယပြှီး ပြနပြှုပြငပြှီး ရောင်းခတွဲ့ အလုပကြို လုပရြအောင်…. ထွန်းပုံက စဈတပကြ ထွကပြှီး ကားတွေ လိုကဝြယ်… သူက ပြငပြေးမည်.. အတူတူ ရောင်းကြမည်.. စီးပြား မုခဖြှဈစရမေည်… လို့ အကြိမကြှိမ် တိုကတ်ှန်းတာကြောင့ြ ထွန်းအုံ တပကြ ထွကလြိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံ တပကြ ထွကတ်ော့ သူ့အဆင့ကြ တပကြှပကြှီး ။

ကိုဖုန်းကြှယန်ဲ့အတူ ကားပကြတ်ှေ လိုကဝြယသ်ည် ။ မှနမြာပြညအြနှံ့ တဈမှို့ဝင် တဈရှာထွကြ ကားပကြတ်ှကေို လိုကရြှာကြသည် ။ သူတို့သည် တခါတခါ တဈလလောကြ ကြာအောင် ခရီးထွကရြသည် ။ ခရီးက ပြနလြာတဲ့အခါ အသင့ကြှိုနပြေီး သူ့ကို ခကြပြှုတကြွှေးမှေးတဲ့ နင်းနှိပပြှုစုတဲ့ မှင့မြှင့ခြိုငကြို စိတတ်ိုင်းကြ ကာမစပယ်ှကသ်ည် ။ ကိုဖုန်းကြှယတ်ို့ လငမြယား အိမမြှာရှိနလည်ေး သူတို့ ဂရုမစိုကကြှတော့ ။ အပြုအစုကောင်းတဲ့ မှင့မြှင့ခြိုငကြှောင့ြ ထွန်းအုံတဈယောကြ ကာမစည်းစိမကြို အပြည့အြဝ ကြကြနေပေန်ပကြှီး ခံစား ရရှိသည် ။ သို့ပမယေ့ြ တအားခစွမြိခဲ့တဲ့ စောဆလေးကိုတော့ ရှာဖြချင်ေန်သေေးသည် ။ မတွေ့တွေ့အောင် ရှာမညလြို့ ဂတိတွလည်ေး အထပထြပ် ပေးခဲ့သညလြေ ။ သူတို့ကြေးဇူးကိုလည်း ပြနဆြပခြငွသ်ည် ။

ထွန်းအုံရဲ့ ကံဇာတာ တကလြာသည် ။ ကိုဖုန်းကြှယန်ဲ့ စပတ်ူပူးပေါင်း လုပတ်ာကလည်း ကံစပသ်ညလြို့ ပြောရမည် ။ စဈကြီးမှာလည်း ဂစွကြားပကြတ်ှကေ တောငပြုံရာပုံ ဆိုတော့ တခွို့ကားပကြတ်ှကေို အစီးရေ ရာခွီပြီး လလေံဆှဲတဲ့ အဆင့အြထိ ဖြစ်လာတော့ ကိုဖုန်းကြှယလြည်း ကားတွပြငေတ်ာ တဈယောကထြဲ မနိုငတ်ော့ဘဲ လကထြောကြ စကပြှငတ်ှေ ခန့ထြားလာရသည် ။ ပထမ ရနကြုနမြှို့မှာဘဲ သူတို့ အလုပကြို အခွတညေပြမယေ့ြ နောကပျိုင်းမှာ အထကမြှနမြာပြညမြှာပါ မှဝယေပြှီး လုပင်န်းခွဲတွေ တိုးခွဲ့ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ထွန်းအုံမှာလည်း စီးပြားတိုးတကသ်ထကြ တိုးတကလြာပြီး ခမွြးသာတဲ့ အခွအနေကေို ရောကလြာခဲ့သည် ။ တခွို့အခွိနတ်ှမှော ရနကြုနကြို မပြနန်ိုငဘြဲ အထကမြှနမြာပြည် မှို့တွမှောဘဲ အလုပလြုပန်ရတေဲ့အတွကြ ရနကြုနမြှို့က မှင့မြှင့ခြိုငန်ဲ့ မတွေ့ဖြစ်နိုငဘြဲ ဝေးကြာခဲ့သည် ။

တနေ့မှာ မထငမြမှတဘြဲ အရေးတကြီး အလုပတ်ဈခု ပေါလြာလို့ ရနကြုနကြို ညတွင်းချင်ြး ကားမောင်းပြီး ပြနခြဲ့တဲ့ ထွန်းအုံသည် ရနကြုနအြဝငမြှာ မိုးသည်းသည်း ရှာတာနဲ့ ကြုံလိုကရြသည်။ ညကလည်း နကန်လေို့ ခွိန်းထားတဲ့ ရနကြုနမြှို့ တရုတတ်န်းကို မနကကြှမှဘဲ သှားတော့မညလြို့ သူ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး ကမာရှတကြ မှင့မြှင့ခြိုငတ်ို့အိမကြို ဝငလြိုကသ်ည် ။ မှင့မြှင့ခြိုငတ်ို့ရဲ့ အိမကြလေးသည် သူနဲ့ စတွေ့ခါစတုန်းကလို သှပမြိုး ပဉွထြောင် အိမပြေါကစြလေး မဟုတတ်ော့ ။ သူ့စီးပြားရေး ကောင်းလာတဲ့အတွကြ အုတခြံနှစ်ထပအြိမကြှီး ဖြစ်နပြေီ ။

မှင့မြှင့ခြိုငကြို သူက တရားဝငမြယားအဖြစ် လကထြပယ်ူမထားပမယေ့ြ ပြည့ပြှည့စြုံစုံနဲ့ စောင့ရြှောကြ ပေးကမ်းထားလို့ မှင့မြှင့ခြိုငလြည်း ဖို့ဒြ ပေါပြှူလာကားလေး စီးနိုငန်ပြေီ ဖြစ်သည် ။ လရေောမိုးပါ သဲသဲမဲမဲ ဖြစ်နတေဲ့အခွိန် ထွန်းအုံသည် အိမပြေါကြို တကသ်ှားလိုကတ်ဲ့အခါ သူနဲ့ မှင့မြှင့ခြိုငတ်ို့အိပတ်ဲ့ အိပခြန်းထဲမှာ မှင့မြှင့ခြိုငကြို လူတဈယောကန်ဲ့ နှစ်ပါးသှားနတောကို ပကပြင်းကြီး မှငတ်ှေ့လိုကရြသည် ။ မှင့မြှင့ခြိုငရြော ဒီလူရော ကိုယလြုံးတီးတွနေဲ့ ကုတငပြေါမြှာ သဲသဲမဲမဲ ကာမ စပယ်ှကန်ကြသေည် ။ ဒါကြောင့လြည်း သူ အိမပြေါကြို တကလြာတာကိုတောင် သူတို့ မသိနိုငကြှဘူး ။ ကာမဇောကပန်ကြပြေီး မိုးမမှငလြမမှေင် အပြငကြ ရာသီဥတု ဆိုးဝါးနတေဲ့အခွိန် တဖြောင်းဖြောင်း တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ ကြမ်းနကြသေည် ။

” ဟိတ်… မင်း တောတ်ောြ သောင်းကနွြးနပေါလား.. မှင့မြှင့ခြိုင်……”

ထွန်းအုံရဲ့ မကြန်ှာကြီးက နီရဲ တင်းမာနသည်ေ ။

” ဟင်..အဈကို…..”

မှင့မြှင့ခြိုငသ်ည် လေးဖကထြောကပြှီး ဖငကြှီးတွေ ကော့ထားရင်း ခံနရောက လန့ဖြနွ့သ်ှားသလို အနောကကြ စပယ်ှကပြေးနတေဲ့ လူလည်း တပရြကကြှီး လှည့ကြှည့သ်ည် ။ ထွန်းအုံလည်း ဒေါသစိတကြို ထိန်းပြီး အိမအြပေါထြပကြနေ လှခေါးအတိုင်း ဆင်းသည် ။ မှင့မြှင့ခြိုငသ်ည် ထမိနကြို ကြမ်းပေါကြနေ ကောကယ်ူကာ ရငလြွားလိုကပြှီး

” အဈကို… အဈကို.. ထွန်းအုံ….. နေ…. နပေါဦး….”

လို့ အောရြင်း အနောကကြနေ ဆင်းလိုကသ်ှားပမယေ့ြ ထွန်းအုံသည် သူ့ကားပေါကြိုတကပြှီး အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ မောင်းထွကသ်ှားလိုကပြါပြီ ။

မိထ်တီလာမွို့
ထွန်းအုံရဲ့ကားဝင်းထဲ ။

ပကလြကကြုလားထိုငမြှာ ထိုငန်တေဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ ဘေးက စားပြဲဝိုင်းလေးပေါမြှာ ရမအြရကတ်ဈပုလင်းနဲ့ ဖနခြှကတ်ဈခွကြ ရှိနသည်ေ ။ ထွန်းအုံသည် မှင့မြှင့ခြိုင် သဈစာမရှိဘဲ ဖောကပြှနတ်ဲ့အတွကြ စိတဆြိုးနဆေဲဘဲ ။ ကိုဖုန်းကြှယလြည်း ထွန်းအုံ ဒီလိုဖြစ်ရတာကို စိတမြကောင်းဘူး ။ အရကကြို တအားသောကန်လေို့ ထွန်းအုံအတွကကြို စိတတ်ှေ ပူနမေိတဲ့ ကိုဖုန်းကြှယကြ သူ အလုပတ်ှကေို ပစ်ပယထြားတာ ကြာနပြေီမို့ စိတပြှလကေပြွောကြ ခရီးထွကစြချင်ေသ်ည် ။ ထွန်းအုံလည်း လုပင်န်း အခွအနေေ ဘယလြိုလဲလို့ ကိုဖုန်းကြှယကြို မေးလိုကတ်ော့ ကိုဖုန်းကြှယကြ

” ကိုထွန်းအုံ…. မမှေို့မှာ ကားသန့သ်န့တ်ှေ ရှိနတယေလြို့ ကနွော့တ်ပည့တ်ဈယောကကြ အကြောင်းကြားတယ်…။ စကလြည်းကောင်းသေးတယလြို့ ပြောတယ်…။ သှားကြည့်ပြါလား….”

လို့ ပြောလိုကလြို့ ထွန်းအုံလည်း စိတဝြငစြားသှားသည် ။

” စိတဝြငစြားစရာဘဲဗွ…. ကြည့်ခြငွတ်ယ်….။ ခငဗြွားကော ကြုပန်ဲ့ လိုကခြဲ့မလား…..”

လို့ မေးသည် ။

” လိုကမြှာပေါ့..။ ကနွောလြည်း လတတ်လော အရေးတကြီး အလုပမြှ မရှိတာ….။ ကိုထွန်းအုံ ဘယတ်ော့သှားချင်လြဲ….”

လို့ ကိုဖုန်းကြှယကြ ဝမ်းသာအားရ ဖြသည်ေ ။ ထွန်းအုံလည်း အလုပတ်ှကေို ပစ်ထားတာ ကြာပြီဆိုတာကို သူ့ဖာသာလည်း သူသိသည် ။ မမှေို့ဖကမြှာ သူ့လိုဘဲ ကားပကြတ်ှကေို လလေံဆှဲပြီး လိုကဝြယန်တေဲ့ ပျိုငဖြကတ်ှလည်ေး ရှိနသညေကြို သိတာကြောင့ြ သူများ လကြဦးမသှားခင် အုပမြိဖို့ သှားလိုကခြငွသ်ည် ။

” မနကဖြှနဘြဲ သှားကြမယဗြွာ……”

နောကတ်နေ့မှာ မမှေို့ကို ထွန်းအုံရဲ့ကားကို ကိုဖုန်းကြှယကြ မောင်းပေးပြီး ထွကခြဲ့ကြသည် ။ မမှေို့ကို ရောကတ်ော့ ကိုဖုန်းကြှယရြဲ့တပည့ြ မောငန်ီက ရောင်းမယ့ကြားတွေ ရှိတဲ့နရောကို ခကြခြငွြး လိုကပြှပေးသည် ။ သူတို့လိုဘဲ ဒီအလုပမြွိုးကို လုပကြှတဲ့ လူတွကေ အရမ်းလငွကြှလို့ လကြဦးမသှားခင် လိုကပြှတာပါလို့ ထွန်းအုံကို ပြောပြသည် ။

ကားတွကေ ကြိုတင် သတင်းရထားသလိုဘဲ တောတ်ော့ကြို သန့တ်ာနဲ့ ထွန်းအုံလည်း ကိုဖုန်းကြှယန်ဲ့ စဈဆေးခိုင်းပြီး ဝယခြလွိုကသ်ည် ။ လိုချင်တ်ာရလိုကလြို့ ကြနပေကြှပြီး မှို့လညန်ာရီစငကြှီးနားက တရုတစြားသောကဆြိုငမြှာ အခေါကကြင် ဘဲကငန်ဲ့ ထမင်းစားလိုကကြှသည် ။

မမှေို့က ပြနထြှကကြှတဲ့အခါ ထွန်းအုံက သူ့ကားဝင်းထဲက အလုပသ်မားတွအတွေကြ မမှေို့ထွကြ စားစရာတွဝယေဖြို့ ဆိုငတ်န်းလေးတွမှော ကားကို ရပခြိုင်းလိုကသ်ည် ။ ကိုဖုန်းကြှယကြ

” ဘာဝယမြလို့လဲ… ကိုထွန်းအုံ ”

လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ ထွန်းအုံက

” ဝင်းထဲက ကောငလြေးတွအတွေကြ မကမြန်းဝိုငတ်ို့ စတောဘြယရြီသီးတို့ နည်းနည်းပါးပါး ဝယခြငွတ်ယဗြွာ….”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ကားပေါကြ ဆင်းပြီး ဆိုငလြေးထဲကို ဝငလြိုကတ်ဲ့အခါ

” လာပါ အဈကိုတို့.. မမှေို့ပြန် လကဆြောငလြေးတွေ ဝယသ်ှားပါဦး…”

လို့ ဖိတခြေါလြိုကတ်ဲ့ မိန်းကလေးအသံကို ကြားလိုကရြတော့ ထွန်းအုံလည်း ဒီအသံကို ငါ ကြားဖူးပါတယလြို့ ထငမြိလိုကပြှီး ဆိုငရြောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။

” ဟင် ”

မိန်းကလေးကလည်း ထွန်းအုံကို သသခွေောခွာ ကြည့်သ်ည် ။

” အို.. အဈကိုထွန်းအုံလား…..”

” ဟင်…နောဖြော …. ”

အင်းစိနတ်ိုကပြှဲအခွိန် စောဆနဲ့အတူ သူ့ကို အိမထြဲ ဆှဲသှင်းပြီး ကယခြဲ့တဲ့ မိန်းကလေး ။

” စော…စောဆကော….”

” စောဆရှိတယ်….။ အဈကိုထွန်းအုံ… စဈတပထြဲမှာဘဲလား…..။ စောဆလေ.. အဈကို့ကို တမွှောမြွှောန်ဲ့…. အဈကိုနဲ့ ပြနမြတွေ့တော့ဘူးလို့ သူထငပြှီး အမြဲ ငိုငိုနတော….”

” ဟာ….. ကြုပလြည်းရှာတာ နရောအနှံ့.. ကြုံမငေးလည်း ရောကတ်ယ်…. ပဉွြးမနားနဲ့ တောငင်ူက သဈတောကြိုးဝိုင်းတွကေိုလည်း ရောကတ်ယ် …။ အခု စောဆ .. ဘယမြှာလဲဟင်…..”

” ရှိတယ်….အိမထြဲမှာ….”

ဆိုငလြေးရဲ့ အနောကဖြကကြ တဈထပအြိမလြေးထဲကို နောဖြောက ပြေးဝငသ်ှားပြီး စောဆကို အောခြေါလြိုကသ်ည် ။ အတွင်းထဲက ထွကလြာတဲ့ စောဆသည် ထွန်းအုံကို မှငလြိုကရြတဲ့အခါ မယုံကြညန်ိုငအြောငဘြဲ ဖြစ်နသည်ေ ။ အံ့ဩမဆုံး ။ ထွန်းအုံက လကန်ှဈဖကကြို ဆန့တ်န်းကာ ကမ်းပေးလိုကသ်ည် ။ စောဆလည်း ထွန်းအုံဆီကို ပြေးလာသည် ။

” အဈကို….. စောဆ အဈကိုနဲ့ ပြနမြတွေ့တော့ဘူးလို့ ထငန်တော…..”

သူတို့နှစ်ယောကြ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားလိုကကြှတာကို ကိုဖုန်းကြှယန်ဲ့ နောဖြောတို့က ဝမ်းသာအားရနကြသေည် ။

” ကိုဖုန်းကြှယ်.. ဒါ ကနွောြ ပြောပြခဲ့တဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူ စောဆ……”

” အခုလို ခငဗြွားတို့ ခစွသ်ူနှစ်ယောကြ မထငမြမှတဘြဲ ပြနဆြုံကြတာကို ကနွောတ်ို့ အရမ်းဝမ်းသာပါတယဗြွာ…..”

ထွန်းအုံသည် အလှနအြမင်း တွေ့ချင်ခြဲ့တဲ့ စောဆကို အခုလို မထငမြမှတဘြဲ တွေ့လိုကရြတဲ့အခါ စောဆကို တခါထဲ တပါတည်း သူနဲ့ ခေါသ်ှားချင်စြိတတ်ှေ ဖြစ်လာပြီး စောဆကို သူနဲ့ လိုကခြဲ့ဖို့ ခေါသ်ည် ။ စောဆကလည်း ထွန်းအုံကို စွဲလန်းတဲ့စိတတ်ှနေဲ့ အရူးတပိုင်း ဖြစ်ခဲ့ရပြီး မိဘတွကေ ပေးစားချင်တ်ဲ့ သဈတောဝနထြောကြ စောဒငန်ရယကြို အကြိမကြှိမ် ငှင်းပယခြဲ့သည် ။ ထွန်းအုံက သူ့ဆီကို တနေ့ မုခွ ပြနရြောကလြာလိမ့မြယလြို့ စွဲစွဲမှဲမှဲ ယုံကြညထြားသည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာ အသိဆုံး ။

ထွန်းအုံနဲ့ ခွဲခဲ့ရတဲ့ညမှာ တိုကပြှဲတွေ ဗုံးဆံတွကြေားထဲ သူတို့ အင်းစိနကြနေ ထွကပြှေးခဲ့ကြရသည် ။ တလမ်းလုံး စောဆသည် မကြရြညတ်ှကပြှေီး ဝမ်းနည်းကြကြေဲနခေဲ့တာကို အနတ်ီဂွူလီယာ တွေ့ခဲ့သည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာက စောဆကို စဈသားကြီးထွန်းအုံကို ခစွမြိသှားလားလို့ မေးတဲ့အခါ စောဆက မငှင်းဘူး ။ အနတ်ီဂွူလီယာတို့ ကနလြမ်းကို သှားတာ တိုကပြှဲတွေ ပြင်းထနလြို့ ပြနမြလာနိုငတ်ဲ့အခွိန် သူနဲ့ ထွန်းအုံတို့ နှစ်ယောကထြဲ ရှိတော့ ခစွမြိသှားကြသညလြို့ ပြောပြသည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာလည်း သူတို့ လှနလြှနကြွူးကြူးတွမွေား ဖြစ်သှားကြသလားလို့ စိတတ်ှေ ပူသှားမိပြီး စောဆကို သသခွေောခွာ မေးသည် ။ စောဆက ဖကပြှေ့နမ်းကိုငတ်ာတွလေောကပြါဘဲလို့ ဖြသည်ေ ။ စောဆက မွှောန်ခေဲ့ပမယေ့ြ ထွန်းအုံက ရောကမြလာဘူး ။ စောဆ ထွန်းအုံနဲ့ လိုကသ်ှားတော့မယ့ဆြဲဆဲ ဒေါဂြွူလီယာ ပြနရြောကလြာသည် ။

” ဟယ်…… ထွန်းအုံ…… နင်…. နင်…. ရောကလြာတယ်…….။ စောဆရယ်…… နင့ဆြုတောင်းသံတွကေို ဘုရားသခင် နားညောင်းတယ်…. ကြားတယ်… နင့အြလိုကို ဖြည့ပြေးတယ်…. စောဆရယ်…. အနတ်ီ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ……”

ဒေါဂြွူလီယာက ထွန်းအုံကို

” နင် စဈတပထြဲမှာဘဲလား…..”

လို့ မေးသည် ။ ထွန်းအုံက တပထြဲက ထွကလြိုကပြှီး ကုနသ်ည် စီးပြားရေးသမား တဈယောကြ ဖြစ်နတောကို ပြောပြလိုကသ်ည် ။ စောဆက

” ကိုထွန်းအုံနဲ့ လိုကသ်ှားတော့မယ်…။ ဒီတခါ ထပမြခွဲချင်ြ မကြဲချင်တ်ော့ဘူး…”

လို့ ဒေါဂြွူလီယာကို ပြောလိုကသ်ည် ။ ဒေါဂြွူလီယာက

” စောဆ…. နင့မြိဘတွေ ရနကြုနကြို သှားနတေဲ့ အခွိန် အဲလိုမလုပသ်ှားပါနဲ့…..။ နင် ထွန်းအုံကို သိပကြှိုကန်တော သူတို့လည်း အနတ်ီ ပြောပြထားလို့ သိကြတယ်…။ ဘာသာမတူ လူမွိုးမတူပမယေ့ြ သူတို့သမီးက အရမ်းကြိုကြ အရမ်းခစွန်တောမို့ သူတို့ သဘောတူပေးကြမှာပါ…။ စောဆ….. နင် သူတို့ ပြနလြာတဲ့အထိတော့ စောင့လြိုကပြါ…..”

လို့ ပြောသည်။ ထွန်းအုံလည်း ဒေါဂြွူလီယာက တားနတောကြောင့ြ စောဆကို ဇွတအြတင်းကြီး ခေါမြသှားချင်လြို့ မိဘတွေ ပြနရြောကတ်ဲ့အခါ တောင်းရမ်းလကထြပယ်ူမညလြို့ သဘောတူလိုကသ်ည် ။ စောဆနဲ့ သူလည်း မခွဲနိုငလြို့ ကိုဖုန်းကြှယကြိုဘဲ မိထျတီလာမှို့ကို ပြနလြှှတလြိုကပြှီး သူကတော့ မမှေို့က ဟိုတယတ်ဈလုံးမှာ နလေိုကသ်ည် ။ ညနကတ်ဲ့အထိ စောဆတို့အိမမြှာ စကားတွေ ထိုငပြှောနပြေီးမှ ဟိုတယကြို ပြနအြိပသ်ည် ။

နောကတ်နေ့မနကစြောစောမှာ ထွန်းအုံသည် အနတ်ီဂွူလီယာကို ခွင့တ်ောင်းပြီး စောဆနဲ့ လွှောကလြညသ်ည် ။ စောဆသည် စတွေ့ကြတုန်းကထကြ ပိုလို့တောင် လှလာသညလြို့ သူထငသ်ည် ။ ပန်းခွံထဲ နှစ်ယောကသ်ား ထိုငကြှရင်း စောဆကို နမ်းမိရာက စိတတ်ှေ ထကြှပြင်းထနလြာပြီး သူနတေဲ့ ဟိုတယကြို ခေါသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဟိုတယခြန်းထဲကို ရောကတ်ာနဲ့ ပန်းခွံထဲက စလိုကတ်ဲ့ အနမ်းတွကေို ပြနစြလိုကကြှရာက ရပလြို့မရတော့ဘဲ အနမ်းတွကလေည်း ကြမ်းလာသလို ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေိုလည်း အငမ်းမရဘဲ ခွှတပြဈမိလသည်ေ ။

အင်းစိနတ်ိုကပြှဲ ကာလတုန်းကထကြ စောဆသည် ပိုပြီး တောင့တ်င်း စိုပြဖြေံ့ဖြိုးလာသညကြို သူ တွေ့ရသည် ။ မိဘတွေ ပြနရြောကလြာတာနဲ့ တောင်းရမ်းမည်..။ သူတို့ ခွင့မြပြုခဲ့ရငလြည်း သူ ဂရုမစိုကြ…။ စောဆကို ရနကြုနကြို ခေါသ်ှားပြီး လကထြပမြညလြို့ ထွန်းအုံက ဆုံးဖြတထြားသည် ။

မိမှေးတိုင်းကိုယန်ဲ့ လှချင်တ်ိုင်းလှနတေဲ့ မိန်းမချောလေး နောစြောဆရဲ့ တကိုယလြုံးကို နရောလပ် မကနွအြောင် ထွန်းအုံ နမ်းသည် ။ လှမ်းလှန်းလို့ ရူးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ စောဆလည်း ထွန်းအုံရဲ့ အနမ်းတွကေို ကြကြနေပေန်ပကြှီး ခံယူနသည်ေ ။ ဖြံ့ထွားတင်းထွားတဲ့ ရငသ်ားစိုငတ်ှကေို နမ်းစို့ပေးနရောက အောကပျိုင်းကို ဆင်းသှားပြီး ဖြူဖြေး အခွိုးကတွဲ့ ပေါငတ်နန်ှဈဖကရြဲ့ ကြားထဲက မိန်းမအင်ျဂါကို မကမြကမြောမော နမ်းရှုံ့တော့ စောဆလည်း တုနလြှုပစြှာနဲ့ သူလုပသ်မွှကို ခံယူနသည်ေ ။ မိန်းမအင်ျဂါ အကြဲကြောင်းတလွှောကြ နမ်းနရောက သူ့လွှာနဲ့ အောကကြနေ အထကြ ပင့ယ်ကပြေးလိုကတ်ော့ စောဆလည်း ဟိုတုန်းက ထွန်းအုံ ယကပြေးခဲ့တာတွကေို ပြနလြည် သတိရသှားမိသည် ။ ဒီတခါတော့ သူတို့နှစ်ယောကကြို ဘယအြရာကမှ တားဆီးနိုငတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး။

ထွန်းအုံလည်း စောဆရဲ့ မိန်းမကိုယကြို ယကပြေးနတေဲ့အခွိန် သူ့ခါးဝတပြုဆိုးကို အသာ ခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ ကြီးထွားမာကြောနတေဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ လိငတ်နကြှီး ဘှားကနဲ ပေါလြာသည် ။ စောဆလည်း ခစွသ်ူရဲ့ တနဆြာချောင်းကြီးကို အငမ်းမရဘဲ လှမ်းကိုင် ဆုပန်ယလြိုကသ်ည် ။

” အကြီးကြီးဘဲ အဈကိုရယ်…..”

ထွန်းအုံလည်း စောဆရဲ့ မိန်းမအင်ျဂါကို ဆကပြှီး ဖိယကပြေးရင်း စောဆကိုယလြုံးကို ပြောင်းပြန် တကခြှလိုကတ်ော့ သူ့လိငတ်နဆြာချောင်းကြီးက စောဆရဲ့ မကြန်ှာပေါမြှာ တဝဲဝဲ ဖြစ်နသည်ေ ။

” စောဆ အဈကို့ဟာကိုလည်း နမ်းပေးလေ …”

လို့ သူပြောလိုကတ်ဲ့အခါ စောဆကလည်း လိငတ်နကြို ဖမ်းဆှဲပြီး ပါးစပထြဲ ငုံပစ်လိုကသ်ည် ။

” စုတ်…..စုတလြိုကြ…….”

ထွန်းအုံက ယကြ၊ စောဆက စုတန်ဲ့ ကာမရဲ့ အမှင့ဆြုံး အနအထေားကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လှမ်းတကမြိလာကြသည် ။ သူတို့နှစ်ယောကလြုံးသည် ကာမစိတတ်ှေ အသားကုန် နိုးကြားထကြှနပြေီမို့ ထွန်းအုံက စောဆရဲ့ ပေါငတ်နတ်ှကြေားကို သူ့ကိုယကြှီး တိုးဝင် နရောယူလိုကတ်ဲ့အခွိန် စောဆကလည်း ပေါငတ်နတ်ှကေို ဘေးကို ဖြဲကားပေးလိုကတ်ဲ့အခါ မာနဖြီတင်းမာထွားကြိုင်းနတေဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ လိငတ်နည်ိုညိုကြီးသည် စောဆရဲ့ မိန်းမကိုယကြို တေ့ထောကမြိသှားပြီ ။ ကြဲကြာသှားရတဲ့ ခစွသ်ူကို မမွှောလြင့ဘြဲ ပြနတ်ှေ့ရတဲ့ စောဆသည် ခစွသ်ူအလိုကြ ခစွပြှဲဝငဖြို့ အဆငသ်င့ပြါဘဲ ။

ထွန်းအုံသည် ဆိုင်းတွမနဘေဲ သူ့လိငတ်နကြို စောဆရဲ့ ကာမရှေ့ပြေး အရညတ်ှေ စိုလူးနတေဲ့ မိန်းမကိုယထြဲကို ထိုးသှင်းပစ်လိုကသ်ည် ။

” အို့…”

စောဆသည် သူမမိန်းမကိုယထြဲကို အပြည့အြသိပကြှီး ဝငလြာတဲ့ ထွန်းအုံရဲ့ လိငတ်န် တုတတ်ုတကြှီးရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ တကိုယလြုံး တုနခြါသှားရအောငကြို အီဆိမ့တ်ဲ့ ကာမအရသာထူးကို ရရှိလိုကလြို့ ထွန်းအုံကို တအားဖကထြားတဲ့အခိုကြ လိငတ်နခြွောင်းကြီးသည် အနောကကြို ပြနဆြုတခြသွှားပြနတ်ော့ အတွင်းသားနုနုလေးတွကေို တအားကြီး ပြတတ်ိုကသ်ှားပြနတ်ော့

” အိ….အဈကို့……”

လို့ အသံလေး ထွကသ်ှားသည် ။

” နာလို့လားဟင်….”

လို့ ထွန်းအုံက မေးလိုကပြမယေ့ြ သူ့လိငတ်နခြွောင်းကို နောကတ်ကြိမ် ထပပြှီး ထိုးသှင်းထည့လြိုကပြှနသ်ည် ။

” နာမှာကြောကလြို့.. ဒါပမယေ့ြ မနာဘူး…..”

လို့ စောဆလေးက ပြနဖြှလေိုကတ်ာကြောင့ြ ထွန်းအုံလည်း စောဆကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသှင်းအထုတလြေးတွေ ဆကလြုပလြသည်ေ ။

” အဈကို သိပခြစွတ်ယ် စောဆရယ်..။ အဈကို စောဆကို တသကလြုံး တဈရကတ်ောင် မခွဲတော့ဘူး….။ အဈကို စီးပြားရှာထားတာတွေ အကုနလြုံးကလည်း စောဆအတွကပြါ…..”

လို့ ပြောရင်း ခစွစြခန်းဖြင့တ်ာ ဆကတ်ိုကဘြဲ ။ စောဆလည်း ထွန်းအုံကို သိုင်းဖကရြင်း ထွန်းအုံခေါရြာ ကာမဘုံဖြားကို လိုကပြါလကြြ ရှိသည် ။ နောကပျိုင်းမှာ ထွန်းအုံ ဆောင့ထြည့တ်ာတွကေို တုံ့ပြနပြေးလာတာကို တွေ့ရသည် ။ ကြပတ်ည်းလှန်းတဲ့ စောဆရဲ့ အပျို မိန်းမအင်ျဂါကြောင့ြ ထွန်းအုံသည် ကြာရှည် ထိန်းမထားနိုငဘြဲ သုတရြညပြစွပြစွတ်ှေ တပုံကြီးကို စောဆရဲ့ ဝမ်းပဉွသ်ားလေးအပေါမြှာ တဖတဖြတန်ဲ့ ပန်းထုတလြိုကရြင်း ကာမပန်းတိုင် လမ်းဆုံးကို တကရြောကသ်ှားပါတော့သည် ။

အဝတမြဲ့နတေဲ့ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ မခွဲချင်ကြှသေး ။ မပြနခြငွကြှသေး။ နောကထြပ် ခစွပြှဲတွေ အကြိမကြှိမ် ဝငခြငွကြှသေးသည် ။ စောဆတို့အိမမြှာတော့ အဒေါဖြစ်တဲ့ ဒေါဂြွူလီယာသည် တူမချောလေး ပြနမြလာလို့ စိတတ်ှပေူစပြုနပြေီ ။ နောဖြောက

” အနတ်ီရယ်…. ဘာကြောင့ြ စိတပြူနတောလဲ။ စောဆလည်း အပျိုပေါကလြေးမှ မဟုတတ်ော့တာ။ သူ့ကို လကထြပမြယ့ြ ခစွသ်ူနဲ့ ထွကလြညကြှတာဘဲလေ….”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ နောဖြောသည် စောဆအဖေ ဦးစောဂေါဒြှင် သဈတောဌာနက ပငစြငယ်ူပြီး မမှေို့ကို ပြောင်းရှှေ့ အခွခတွေဲ့အခါလည်း မိသားစုအဖြဲ့ဝငအြဖြစ် လိုကပြါလာသူ ဖြစ်သည် ။

” နောဖြောရယ်… နင် ဘာသိလို့လဲ…။ လကမြထပသ်ေးဘဲ အတူတူ အပြငကြို ထွကကြှတာ မတောလြို့ လှနကြွူးမိကြပြီး ကလေးရသှားမှာ စိုးရတယဟြဲ့….”

လို့ ဒေါဂြွူလီယာက ပြောလိုကသ်ည် ။ နောဖြောက စောဆ ဘယလြောကြ ဆှေးခဲ့ရတယ် ဆိုတာကို အတွင်းကကြ သိသူမို့ အခုလို ခစွသ်ူ ထွန်းအုံနဲ့ ပြနဆြုံဆည်းကြတဲ့အခါ ပြောကြှပါစလေို့ စိတထြဲမှာ စဉြးစားနသေူ ဖြစ်သည် ။

” အနတ်ီရယ်.. ဗိုကကြှီးသှားတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ…။ စောဆနဲ့ ကိုထွန်းအုံက လကထြပကြှတော့မယ့ြ သူတွဘေဲ….”

လို့ ဆငခြှတကေလြိုကသ်ည် ။

” လကမြထပဖြစ်မှာ စိုးလို့ပေါ့ နောဖြောရယ်…။ ငါ့တူမလေး လငကြောငမြပေါဘြဲ ကလေးရမှာ စိုးလို့ပေါ့”

လို့ ပြောရင်း အိမရြှေ့ကို ထွကမြွှောန်သည်ေ။ ဒေါဂြွူလီယာသည် ထွန်းအုံ သနတေဒြါဏရြာနဲ့ စောဆတို့ အိမထြဲကို ဆှဲသှင်းလာကြတုန်းက သနတေကြညွဆြံကို ခွဲထုတပြေးခဲ့တုန်းက ထွန်းအုံသည် အဝတအြစားမပါဘဲ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးနဲ့မို့ သူ့ပေါငကြှားက သာမနအြခွိနတ်ောင် တုတတ်ုတရြှညရြှည် တန်းလန်းကြီးကို မှငခြဲ့ဖူးသည် ။ ဗလတောင့တ်ောင့ြ ကိုယလြုံးထွားထွားနဲ့ ထွန်းအုံသည် လိငတ်နလြည်းကြီးသူ တဈယောကဖြစ်ပြီး သူမစိတတ်ှကေို လှုပရြှားစခေဲ့တာ အမှနပြါဘဲ ။ တူမချောလေးက ထွန်းအုံအပေါြ ခစွစြိတတ်ှေ ယိုဖိတန်သည်ေ ဆိုတာကို သိသှားပြီးတဲ့နောကမြှာတော့ ထွန်းအုံအပေါြ ရငခြုနမြိနတေဲ့ ဒေါဂြွူလီယာသည် ကိုယ့စြိတကြို ကိုယ် ခွုပထြိန်းလိုကခြဲ့သည် ။ တူမချောလေးကို ဦးစားပေးလိုကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကခြဲ့တာပါ ။

ဦးစောဂေါဒြှငန်ဲ့ ဒေါအြကဈြသာတို့သည် အမှနစြငစြဈ သူတို့ရဲ့ တဈဦးတည်းသော သမီးလေးကို လူမွိုးစုလည်းတူ ဘာသာလည်းတူတဲ့ သဈတောဝနထြောကလြေးနဲ့ ပေးစားချင်ကြှသည် ။ ဒါပမယေ့ြ သမီးလေး နောစြောဆက ” ထွန်းအုံ ” မှ ထွန်းအုံ ဖြစ်နတောမို့ သမီးလေးရဲ့ စိတခြမွြးသာမှုကို ထောကရြှုပြီး ထွန်းအုံနဲ့ လကထြပဖြို့ သဘောတူလိုကကြှပါသည် ။

စောဆ အရမ်းပြောန်သည်ေ ။ ထွန်းအုံကတော့ အပြောလြှနန်သည်ေ ။ မမှေို့မှာ စောဆအတွကြ အရမ်းလှတဲ့ အိမကြလေး တဈလုံးကို ဝယပြေးသည် ။ သူ့စီးပြားရေးကလည်း တိုးသထကတ်ိုး အောငမြှငသ်ထကြ အောငမြှငလြာသည်။ စောဆရဲ့ မိဘတွလည်ေး ထွန်းအုံကို ပို ရင်းနှီးလာတာနဲ့အမွှ သဘောကြ ခစွခြငလြာကြသည် ။

တိမပြှာပြာနေ့ကလေး တဈရကြ ။
တနင်ျဂနှနေေ့ မနကပျိုင်း ။

မမှေို့ မှို့စွနကြ တောငကြုန်းလေးပေါကြ ဘုရားကြောင်း ( ခပြခြွြ )လေးမှာ မင်ျဂလာပြဲကလေး ကငွြးပနသည်ေ ။ သတို့သမီးဝတစြုံ ဖြူဖြူလေးနဲ့ စောဆသည် တအားကို လှနသည်ေ ။

” ခစွလြိုကတ်ာ စောဆရယ်…..”

နောစြောဆရဲ့ ဘဝမှာ အပြောဆြုံးနေ့ကလေး ဖြစ်လိမ့မြည် ။ အနတ်ီဂွူလီယာသည် တူမချောလေးရဲ့ မင်ျဂလာပြဲလေးကို တွေ့ကြုံနရတောကို မကြရြညလြညအြောင် ကြနပေဝြမ်းသာနသည်ေ ။ ထွန်းအုံသည် စောဆလေးအတွကြ ခွံကယွကြယွန်ဲ့ အိမကြလေးသာမကဘဲ ကားလေးတဈစီးကိုပါ ဝယပြေးသည် ။

ထွန်းအုံနဲ့ စောဆတို့ရဲ့ မင်ျဂလာဦး ပြားရညဆြမ်း ခရီးလေးက လှပလှန်းသည် ။ ကလောမှို့လေးရဲ့ မှူခိုးတွေ ဝနတေေဲ့ မနကခြင်းမှာ ထင်းရှူးတောထဲက မှလမြေးနီကလေးမှာ လကခြငွြးတွဲလို့ သူတို့ လမ်းလွှောကန်ကြသေည် ။

” ပြောလြိုကတ်ာ စောဆရယ်…။ ကိုယတ်ို့နှစ်ယောကရြဲ့ ဇာတလြမ်းက စိတကြူးယဉဆြနလြိုကတ်ာ …။ ဇာတပြေါင်းခန်းက သိပကြောင်းနတယ်ေ… အခစွရြယ်…..”

ထွန်းအုံက စောဆရဲ့ နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို နမ်းရင်း ပြောလိုကပြါသည် ။

ပြီးပါပြီ။

ပန်းရိုင်း
၂၁.၆.၂၀၁၉ ။
အတွေးပငလြယပြှာ