သတိ ! ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုငရြှိသည်
ရေးသားသူ – နတသ်ား
🏵️အပိုင်း (၁)🏵️
“အဖကလေည်း တခွားလုပစြရာ ရှားလို့…လကဖြကရြညဆြိုင် ဖြင့ရြတယလြို့…“
စိုးဝင်းသည် ဖခငဖြစ်သူ ဦးအောငမြိုးကို နားမလညန်ိုငစြှာဖြင့ြ မေးသည်။ ဟုတသ်ညလြေ..။ လုပစြရာအလုပကြ ဒီလောကတ်ောင် ရှားရလား။
“ဟေ့ကောင်.. မင်းဘာမှမသိလွှင် ဝငမြပြောနဲ့..“
“လူကဖြင့ြ ဘှဲ့ကရပြီးနပြေီ..။ အခုထကထြိ ယောငခြှောကဆြယ် ဖြစ်နသေေးတဲ့ သူကများ.. အဖကေို…“
“မင်းက အဖလေား.. ငါက အဖလေား“
ဦးအောငမြိုးသည် နှုတခြမ်းမှှေးကြီးများ ထောငလြာသညအြထိ စိတဆြိုးကာ သားဖြစ်သူ လူရှုပ် စိုးဝင်းကို အပေါစြီးကနေ ဟောကလြိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းခငဗြွာ ဇကကြလေး ပုသှားသည်။ အနားက ထိုငန်ားထောငန်သေူ အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြိုးသူက ကြာရင် သားအဖနှစ်ယောကြ စကားများကုနကြှမှာစိုးကာ မနနေိုငတ်ော့။
“သားကလည်း.. အဖပြေောတာကို နားထောငပြါဦး…“
“စီးပြားရေး လုပတ်ယဆြိုတာ အားလုံးညီမှ ကောင်းမှာကိုး…“
အမဖြစ်ေသူ၏ စကားအဆုံးတွငတ်ော့ စိုးဝင်းလည်း အသာ ဆိုဖာတွင် ဝငထြိုငကြာ နလေိုကသ်ည်။ ဘာမှထပမြပြောတော့။ အဖဖြစ်ေသူ ဦးအောငမြိုး ဆကပြှောမည့ြ စကားများကိုသာ နားစွင့န်လေိုကတ်ော့သည်။
အမှနကြ ဒီဇာတလြမ်းသည် ပြီးခဲ့တဲ့ လဆန်းက စချင်ြးဖြစ်သည်။ စိုးဝင်း၏အဖေ ဦးအောငမြိုးသည် ပငစြငစြားဖြစ်သည်။ လှနခြဲ့သော နှစ်နှစ်က အသကခြှောကဆြယပြှည့ြ ပငစြငရြသည်။ ပငစြငမြယူခငကြတည်းက စာရေးကြီးသာသာ ဖြစ်သဖြင့ြ ပငစြာရတော့လည်း ဘာမှဆကမြလုပခြွေ။ ပြောရရင် အလုပကြလည်း မယမြယရြရ မလုပတ်တ်။
တောသ်ေးသညကြ စိုးဝင်းအမေ ဒေါမြိုးသူသည် လညလြညဝြယဝြယ် ဖြစ်သည်။ ဈေးထဲတွင် အထညဆြိုငလြေး ဖြင့ထြားသည်။ သူမအထညဆြိုငလြေးက မဆိုးခွေ။ ဒေါမြိုးသူ၏ အပြောအဆို ပြပစွေမြှုနှင့ြ အကြကမြှငမြှုကြောင့ြ အရောင်းမဆိုး။ အဲဒါကြောင့ပြင် မိသားစု သုံးယောကထြဲသာ ရှိသည့ြ စိုးဝင်းတို့မိသားစု အနခွေောငခြငွြးဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းပငလြွှင် နောကဆြုံးနှစ်ကို အပူအပငကြင်းစွာနှင့ြ တကကြာ အောငမြှငခြဲ့သညလြေ..။
ပြသနာက စိုးဝင်း ကြောင်းပြီးပြီးနောကတ်ှငမြှ စချင်ြးဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် ကြောင်းပြီးသှားသောလြည်း အလုပလြုပဖြို့ စိတမြဝငစြား။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို အကြောင်းပြ၍သာ အခွိနကြုနန်သည်ေ။ အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြိုးသူကတော့ သားတဈယောကတ်ည်းမို့ ဘာမှမပြော။ သူလုပခြငွတ်ာလုပ်.. အိမကြလိုကမြရှင်းရရငတ်ောပြှီ ဆိုကာ မကြကြှယပြှုထားသည်။
ခကသ်ညကြ ဦးအောငမြိုးဖြစ်သည်။ နဂိုကတည်းက ခပရြိုးရိုးနတတေသ်ူဖြစ်သဖြင့ြ စာရေးကြီးအဆင့န်ှင့သ်ာ ကြနပေခြဲ့ရသူလေ။ အခုကြတော့ ဟိုကောငကြ သူနှင့အြတူ အလုပမြရှိဘဲ အိမမြှာ လတယ်ားလတယ်ား ဖြစ်နသညေကြို သဘောမကြ။ နည်းနည်းကြာလာတော့ သားအဖနှစ်ယောကြ ဒီအကြောင်းနှင့ပြင် စကားများစပြုလာသည်။ ဒါပမယေ့ြ စိုးဝင်းသည် အဖကေို သိပဂြလနဂြဆန် မပြောသဖြင့အြကြီးအကယွတ်ော့ မဖြစ်ကြခွေ။ ပြောရရငတ်ော့ ပြီးခဲ့တဲ့ လဆန်းက အဖြစ်ကို ပြနကြောကရြမညပြင်။ အမှနကြတော့ မိသားစု ပြောစြရာအဖြစ် ဖြစ်သည်။
“ဒီအိမကြ ဦးအောငမြိုးတို့ အိမလြားဗွာ..“
အိမဝြကနေ အောသ်ံကြောင့ြ စိုးဝငသ်ည် First Eleven ဖတန်ရောမှ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။နကောမကြမြှနတ်တထြားသည့ြ လူလတပျိုင်းအရှယတ်ဈယောကသ်ည် သံပန်းတံခါးကြားကနေ ခေါန်တောကို တွေ့လိုကသ်ည်။ သူ့ကိုခေါတ်ာမဟုတဘြဲ အဖဖြစ်ေသူကို ခေါသ်ညမြို့ အိမဘြကကြို လှည့ကြာ အောလြိုကသ်ည်။
“အဖရေေ… ဒီမှာ ဦးအောငမြိုးကို တွေ့ချင်လြို့တဲ့..“
“ဟေ့ကောင်.. ငါကြားတယ်.. ဇွတအြောမြနနေဲ့..“
လိုကကြာကို ဖယကြာ ထွကလြာသည့ြ ဦးအောငမြိုးက ပကလြကကြုလားထိုငတ်ှင် အခန့သ်ား ထိုငန်သညေ့ြ စိုးဝင်းကို ပြောလိုကခြငွြးဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းလည်း ခေါလြည်းခေါပြေးရသေး၊ အဟောကလြည်း ခံလိုကရြသေး၍ အနည်းငယတ်ော့ ဘုသှားသည်။ ဘာမှတော့ မပြော ..။ အသာပင် ဂွာနယကြို ဆကဖြတန်သည်ေ။ ဦးအောငမြိုးသည် အိမကြပန်းဝထိ လွှောကသ်ှားကာ..
“ဘာကိစ်စလဲဟေ့…“
“ကြှနတ်ောကြ ရှှမှနေမြာ ထီဆိုငကြပါ…။ ဦးလေးကို သတင်းထူးလာပြောတာ..“
စိုးဝင်းသည် ဂွာနယကြို ဖတန်ရောမှ ကြားလိုကရြသည့ြ အသံကြောင့ြ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ ခကြခြငွြးပင် ထိုငရြာကထသည်။ သူ့ထကသ်ှကသ်ူက ဦးအောငမြိုးပင်..။ ဂိတတ်ံခါးဝကို ရောကကြာ အောပြှောလိုကသ်ည့ြ အဈကိုကို ခကြခြငွြးပင် တံခါးဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ စိုးဝင် လုံခညွပြှငဝြတကြာ မတတ်ပရြပပြှီးသှားခွိနတ်ှငပြင် နကောမကြမြှနန်ှင့လြူသည် အိမထြဲသို့ ရောကလြာသည်။
“ဝမ်းသာစရာ သတင်းကို လာပြောတာပါ ဦးလေး…။ ဦးလေးထိုးထားတဲ့ မင်ျဂလာစုံတွဲကနေ သိန်းငါးရာ ပေါကတ်ယ်…“
“သိန်းငါးရာ..ဟုတလြား.. တူမောင်..“
“ဟုတပြါတယ်.. ဦးလေး…။ အဲ့ဒါ လာအကြောင်းကြားတာပါ..“
“ဝမ်းသာလိုကတ်ာဗွာ…“
သားအဖနှစ်ယောကသ်ည် ဒီတဈခါတော့ အပေးအယူတည့သ်ှားသည်။ ဝမ်းသာစရာ သတင်းကြောင့ြ စိုးဝင်းသည် အဖဖြစ်ေသူကို လှမ်းဖကလြိုကသ်ည်။ ဦးအောငမြိုးကလည်း အပြုံးမကြန်ှာကြီးနှင့ြ သားဖြစ်သူ၏ပုခုံးကို ပြနဖြကထြားသည်။ ဟုတသ်ညလြေ။ ဦးအောငမြိုးသည် ထီထိုးနသညေမြှာ တောတ်ောကြှာနပြေီ ဖြစ်သောလြည်း ထီပေါကသ်ညဆြိုတာကတော့ ဒါပထမဆုံးအကြိမပြင်..။ ခဏကြာမှ နည်းနည်းသတိဝငလြာကြကာ သားအဖနှစ်ယောကြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ လှှတလြိုကကြှသည်။ အနားတွင် ရပစြောင့န်သေူ သတင်းလာပေးသည့ြ အဈကိုက..
“ဦးလေး.. စိတမြရှိရင် ထီလကမြှတလြေး ထုတလြိုကပြါလား.. တိုကကြှည့ရြအောင်..“
“သှောြ.. ဟုတသ်ားပဲ.. ထိုင်ဦးနောြ မောငရြင်..“
“သား.. ဧညသ်ညကြို အအေးလေး ဘာလေး တိုကလြိုကြဦးလေ..“
ဦးအောငမြိုး အတွင်းခန်းထဲ ဝငသ်ှားသညတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းလည်း နောကဖြေး ရခေဲသတ်ေတာထဲကနေ ကိုလာတဈပုလင်းကို ဖြင့ကြာ ဧည့ခြံထားလိုကသ်ည်။ ခနအကြာတွငတ်ော့ ဦးအောငမြိုးသည် ထီလကမြှတအြုပကြလေးကိုငကြာ ပြနထြှကလြာသည်။ စိတလြှုပရြှားနေ၍ ထငသ်ည် တုနတ်ုနရြငရြငန်ှင့ပြင် ထီဆိုငကြလူကို ပေးလိုကသ်ည်။ လာပြောပေးသည့သ်ူကတော့ ဒါမွိုးတွေ ရိုးနလေို့ ထငသ်ည် အသာပင် ဖြင့ကြာ ဖောကသ်ည်။ သူ့ဘေးအိတထြဲကနေ ထီပေါကစြဉြ စာရှကကြို ထုတကြာဖြန့လြိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းတို့သည် ထိုလူလုပသ်မွှကို ရငတ်ထိတထြိတန်ှင့ြ စောင့ကြှည့န်ကြသေည်။
“မှနတ်ယ်.. ဦးလေး.. ဒီနံပါတပြဲ..“
ဦးအောငမြိုးနှင့ြ စိုးဝင်းသည် နှစ်ဦးသား ခေါင်းချင်ြးရိုကမြတတ် ငုံ့ကြည့်လြိုကကြှသည်။ ဟုတသ်ည်။ ထီပေါကစြဉပြေါကြ နံပါတန်ှင့ြ ထီလကမြှတပြေါကြ နံပါတသ်ည် တဈလုံးမကနွြ တူနေ၏။ သိန်းငါးရာဆိုသည့ြ နံပါတအြောကတ်ှင် ဖြစ်သည်။
“ဟေး.. ထီပေါကပြှီကြ… “
စိုးဝင်းသည် ကလေးတဈယောကလြိုပင် ထအောသ်ည်။ အဖဖြစ်ေသူ ဦးအောငမြိုးသည် သားဖြစ်သူကိုစိုကကြှည့ကြာ..
“ဟေ့ကောင်.. ထီပေါကတ်ာ ငါကပေါကတ်ာပါ…။ မင်းက .. ဇွတဆြကအြောန်ေ..“
စိုးဝင်းသည် အဖဖြစ်ေသူ ဦးအောငမြိုး၏ အနည်းငယ် ငေါကလြိုကသ်ံကြောင့ြ အောတ်ာရပသ်ှားသည်။ ပြောန်သညေ့စြိတကြှောင့ြ အဖဖြစ်ေသူကိုတော့ ဘာမှမပြော။ စိတကြောကသ်ှားတာကို ပြသည့အြနနှငေ့ြ ဆကတ်ီခုံတွနေားက ထလာကာ ပကလြကကြုလားထိုငတ်ှင် ပြနထြိုငန်လေိုကသ်ည်။ဦးအောငမြိုးသည် သားဖြစ်သူက ဘုသှားသညကြို သိသည်။ ပြနခြွော့သည့အြနနှငေ့ြ ..
“သားရေ… ဒီသတင်း မင်းအမကေို သှားပြောလိုကကြှာ..။ ဆိုငလြည်း စောစောသိမ်းခဲ့….။ နောကပြှီးတော့ ညစာကို တို့မိသားစု ကြေးအိုး ထွကစြားကြရအောငကြှာ…။ မင်းအမကေို ညစာ ခကြမြနတေော့ဘူးလို့လည်း ပြောလိုကကြှာ။ ဖဖေေ စောင့န်မယ်ေ… အခု သှားလိုကြ“
ကြေးအိုးဆိုတော့ စိုးဝင်း နည်းနည်း ပြနအြမှငကြှညသ်ှားသည်။ သူသည် အစားသရဲ ဖြစ်သည်။အဖဖြစ်ေသူကလည်း ဒါကိုသိကာ သူ့ကို မွှားလိုကခြငွြးဖြစ်သည်။ အိမန်ံရံတွင် ကပထြာသည့ြ တိုကကြပန်ာရီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ညနေ ၅ နာရီ ကြောန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ခကြခြငွြးပင် ပကလြကကြုလားထိုငကြ ထကာ တိုငတ်ှငခြွိတထြားသော ကားသော့ကို ယူလိုကသ်ည်။
“အင်း..ဒါပဲနောြ..။ အိမပြှနရြောကမြှ .. ဖဖေေ မေ့ချင်ယ်ောငဆြောငမြနနေဲ့“
“မင်းကတော့ကြာ.. သှားမှာသာ သှားစမ်းပါ..“
စိုးဝင်းသည် အဖဖြစ်ေသူ ပြစိပြစိဖြစ်ကာ ကနွခြဲ့သညကြို လှည့မြကြည့်တ်ော့။ အိမရြှေ့တွင် ရပထြားသော ပကပြလဈကာ ကားလေးဆီသို့သာ လွှောကလြာခဲ့သည်။ ဒီကားကလည်း အမှနကြ သူတို့ကား မဟုတခြွေ။ သင်ျဘောလိုကသ်ှားသည့ြ သူတို့နှင့ြ အတူနသည်ေ ဦးအောငမြိုး၏ညီငယ် စိုးဝင်း၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးအောငတ်ိုး၏ကား ဖြစ်သည်။ သူတို့ မိသားစု သုံးရအောငဆြိုကာ ပေးထားချင်ြးဖြစ်သည်။ အခုတော့ စိုးဝင်းပင် မောင်းနချင်ြေးဖြစ်သည်။
စိုးဝင်း ကားနားအရောကတ်ှငတ်ော့ သူ့ကားနောကတ်ှင် ရပထြားသည့ြ ထီဆိုငကြ ကားကိုတွေ့သည်။ ဪ.. ဒါကြောင့ြ သူတို့တွေ ဒီကားကို မမှငတ်ာကိုး..။ စိုးဝင်း ကားကိုထုတကြာ မောင်းထွကလြာခွိနတ်ှငတ်ော့ ကားနောကခြန်းတွင် ကောငမြလှလှလေး တဈယောကြ ထိုငကြာ လကသ်ည်းနီ ဆိုးနသညေကြို တွေ့သည်။ ဟာကြာ… ထီပေါကကြှောင်း လာပြောတာ.. ဒီကောငမြလေးဖြစ်ရင် ပိုကောင်းမယဟြု ယောကြြားလေးပီပီ တွေးလိုကသ်ေးသည်။
“မိန်းမရယ်.. မင်းလည်း သိသားပဲ။ ငါက စာရေးကြီး မဖြစ်ခငတ်ုန်းက အဖြောဆြရာလေ..။ အဲဒီတော့ လကဖြကရြညကြတော့ ကောင်းကောင်းကြီး ဖြောတ်တတ်ယကြှာ..“
“အဖကလေည်း .. လကဖြကရြညဆြိုငကြ လကဖြကရြည် ဖြောတ်တယ်ုံနဲ့ မရတော့ဘူး…။ နရောက စကားပြောတယ်…။ အကြကကြှင်းက ကြဦးမှ“
စိုးဝင်းသည် ငှိမန်ရောမှ ဝငပြှောလိုကသ်ည်။ ဦးအောငမြိုးသည် ဒါကိုတော့ ပြနမြငေါကခြွေ။ သူ့အကြံကိုသာ ဆကရြှင်းပြသည်။
“အဲဒါလည်း.. အဖေ စဉြးစားပြီးသှားပြီ..။ မင်း ကြည့်ကြှည့လြိုကြ…။ ဟိုတဈလောတုန်းက တို့လမ်းထိပမြှာ KMD က ကြှနပြွူတာသငတ်န်း ဖြင့မြလို့ဆိုပြီး မှနရေော လာဝယသ်ှားတယမြှတလြား။ အခုဆိုရင် သူတို့ ဆောကန်တောတောင် ပြီးတော့မယ်…။ အဲဒီနရောလေးက နဂိုကတည်းက ဆိုငတ်န်းလေး ဖြစ်နတော..။ နောငဆြိုရင် KMD ကြောင့ြ ပိုပြီးတော့တောင် စညလြာတော့မှာ…။ ဒီတော့ ငါစဉြးစားထားတာ အဲဒီနရောမှာ ဖြင့မြယလြို့..“
“အင်း…နရောကတော့ မဆိုးပါဘူး…“
“ဒါပမယေ့ြ .. ကြှနမြတို့က လမ်းထိပရြဲ့ ဘယန်ရောမှာ ဖြင့မြှာလဲ… “
ဒေါမြိုးသူသည် တလွှောကလြုံး ငှိမကြာ နားထောငန်ရောမှ အရေးကြီးသညကြို ဝငထြောကပြှသည်။ ဦးအောငမြိုးသည် ဒေါမြိုးသူ၏ အမေးကိုတော့ ခေါင်းတညိတည်ိတလြုပသ်ည်။
“ဒါကတော့.. မင်း ဦးတင်ဦးကို သိတယမြှတလြား… င့ါသူငယခြငွြးလေ“
“ဟို ရိပသ်ာဝငန်တေဲ့သူကို ပြောတာလား…“
“ဟုတတ်ယ်.. သူ့ကိုပြောတာ…။ သူတို့အိမကြ အဲဒီနရောလေးမှာ ဘာမှမလုပဘြဲ ဒီအတိုင်းထားတာလေ…။ သူတို့ အိမဘြေးက အိမတ်ှအေားလုံးက အိမဆြိုငလြေး ဖြစ်နကြတောလေ…။ သူတို့အိမပြဲ ကြကကြနွန်တော“
ဦးအောငမြိုး၏ အပြောတွငတ်ော့ စိုးဝင်းပင် စိတဝြငစြားသှားသည်။ သူသည် ဒီအိမကြလေးကို သိသည်။ သူ့အဖပြေောတာ ဟုတသ်ည်။ သူတို့ လမ်းထိပရြှိ အဆိုပါနရောသည် အိမဆြိုငလြေးများဖြင့ြ စညကြားသောလြည်း ဒီအိမကြ အမြဲတမ်း သော့ပိတထြားသညကြို တွေ့သညသ်ာ။
“အဲဒီအိမကြ လူမနဘေူးလား.. အဖေ..“
“မဟုတဘြူးကြ… ဦးတင်ဦးမှာက သမီးတဈယောကပြဲရှိတယ်…။ သူက ဌာနတဈခုက အရာရှိမကြ..။ အပျိုကြီးဆိုပါတော့…။ နပြညေတ်ောကြို ရှှေ့ရတော့ သူလည်း ပါသှားတယ်..။ ဦးတင်ဦးကတော့ မိန်းမဆုံးသှားကတည်းက ရိပသ်ာမှာ နတောဆိုတော့ ဒီအိမကြ အမြဲတမ်း ပိတထြားတာ“
“ဪ.. ဒီလိုကိုး…“
စိုးဝင်း ဒီတော့မှ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ဒီနရောသာ ဖြင့ဖြစ်မယဆြိုရငတ်ော့ သူတောငမြှ သူ့အဖအကြေံကို လကခြံချင်သ်လို ဖြစ်သှားသည်။ အမှနကြ သူလည်း အကြံနှင့ပြင်။
“ဒါဖြင့ရြင်.. ရှငကြ သူနဲ့ ပြောပြီးပြီပေါ့..“
“အင်း .. ပြောပြီးပြီ…။ သူကလည်း သဘောတူပါတယ်…။ စညပြငကြိုတောင် သူပြောပေးမယလြို့ ပြောတယ်…။ ငါကလည်း သူ့ကို အထိုကအြလွောကြ ပေးမယလြို့ ပြောထားတယလြေ..“
ဒေါမြိုးသူသည် ယောကြြားဖြစ်သူက အကြကကြကြ စဉြးစားထားသညတ်ှငတ်ော့ မဆိုးပါဘူးဟု တွေးလိုကသ်ည်။ သိန်းငါးရာဆိုတာ လောလောဆယ် ဘဏထြဲထည့ထြားသညကြလှဲလို့ သူတို့ ဘာမှမလုပဖြစ်သေး။ ဒီလိုမွိုးဆိုရငတ်ော့လည်း စီးပြားတဈခုမို့ အဆငပြှသှေားရင် မဆိုးဟု တွကလြိုကသ်ည်။
“ကောင်းပြီလေ.. ကြှနမြကတော့ သဘောတူတယ်..။ တဈခုပဲ ပြောဖို့ ရှိတာက.. ကြှနမြရဲ့ အထညဆြိုငကြို ဘာလုပရြမယ် ဆိုတာပဲ..“
“အဲဒါကတော့.. ငါက လောလောဆယ်.. မဖြုတန်ဲ့ဦးလို့ ပြောရမှာပဲ..။ လကဖြကရြညဆြိုငကြ အခွအနေကေောင်းတယ် ဆိုရငတ်ော့ ဖြုတလြိုကပြေါ့…။ ရမယ့ြ ဝငင်ှချင်ြေး နှိုင်းယှဉကြှည့ကြှတာပေါ့..“
“ဟင်.. ဒါဆိုရင် ဖဖကေေ.. လကဖြကရြညဆြိုငကြို ဘယသ်ူနဲ့ ဖြင့မြှာလဲ..“
စိုးဝင်းသည် ဦးအောငမြိုးက အမဖြစ်ေသူကို အထညဆြိုင် မဖြုတန်ဲ့ဆို၍ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ နည်းနည်းသင်ျကာမကင်း ဖြစ်သှား၍ အရေးကြီးတာကို မေးလိုကသ်ည်။ ထငသ်ည့အြတိုင်းပင်။
“ဘယသ်ူရှိရမှာလဲ.. မင်းပဲပေါ့…။ မင်း.. လတယ်ားလတယ်ား ဖြစ်နတောကို ကြည့်မြရလို့…“
“ဟာဗြာ… အ ..ဖေ……“
စိုးဝင်းသည် စကားမဆကန်ိုငဘြဲ ရပသ်ှားသည်။ အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြိုးသူက မကြထြောင့ကြှီးဖြင့ြ ကြည့်ကြာ ပြောလိုကသ်ောကြောင့ပြင်။
“သား.. ဘာမှပြောမနနေဲ့… မင်းအဖကေို ဝငကြူလိုကြ…“
အမဖြစ်ေသူက ဒီလို တဈခကြလြှှတ် အပြောတွငတ်ော့ စိုးဝင်း ထပတ်ှန့မြတကရြဲခွေ။ အသာငှိမန်လေိုကသ်ည်။ ခနတွငတ်ော့ မရဲတရဲနှင့ြ..
“ကြှနတ်ောြ တဈခုတော့ ပြောမယ်…။ အဲဒါကို လိုကလြွောရင် လုပပြေးမယ်..“
“ဘာလဲ သား..“
ဒေါမြိုးသူသည် အဖဖြစ်ေသူ ဦးအောငမြိုးက ဝငမြပြောခင် သူမက အရငမြေးလိုကသ်ည်။ ဒီသားအကြောင်းသိသည်။ ပကပေကြပန်ှင့ြ အရဈရှညသ်ူလေ..။
“အဖကေ ဘာလကဖြကခြှောကြ သုံးမယမြှန်း စဉြးစားထားလို့လဲ..“
ဦးအောငမြိုးသည် သားဖြစ်သူ၏ အထူးအဆန်းအမေးတွငတ်ော့ အံအားသင့သ်ှားသည်။ ဒီကောငကြ ဘာအရူးထပြီး မေးတာပါလိမ့ြ..။ နောကဆြကတ်ှဲ ဆကကြှားလိုကရြသည့ြ စိုးဝင်းစကားတွငတ်ော့ တညထြားသော သူ့မကြန်ှာပင် ခပလြွော့လွော့ ဖြစ်သှားသည်။ ပြုံးယောငပြင် သန်းသည်။ အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြိုးသူကတော့ တခစ်ခစ်ပင် ရယသ်ည်။ တတလြည်းတတန်ိုငသ်ည့ြ စိုးဝင်းရယ်။ ရယကြွဲကြဲလေးနှင့ြ စိုးဝင်း ပြောလိုကသ်ညကြ..
“ဘာမှ မဟုတပြါဘူး… မစဉြးစားရသေးရင်.. စိုးဝင်း လကဖြကခြှောကသ်ုံးဖို့ ပြောမလို့ပါ..“
———————————————–
“အင့ြ.. အ..ဟင့ြ.. မောငရြယ်…“
“အရမ်းမညှဈနဲ့ အင်ျကြီတွေ ကြကေုနမြယ်..“
“ဒါဖြင့လြည်း အင်ျကြီ ခွှတလြိုကလြေ…“
“မောငကြတော့လေ.. တွေ့လိုကတ်ိုင်း ဒါပဲ.. ခကတ်ော့တာပဲ..“
သဇငသ်ည် နှုတခြမ်းလေးစူကာ စိုးဝင်းကို ပြောရင်း ဘလောကဈြပုံ အင်ျကြီလေး၏ ကြယသ်ီးများကိုအသာဖြုတလြိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် မှေ့ယာပေါထြိုငန်ရောမှ ထကာ ခစွသ်ူဖြစ်သည့ြ သဇငလြုပသ်မွှကို ကြည့်န်သည်ေ။ သူဝတလြာသည့ြ တီရှပကြိုမူ ခေါင်းပေါကြနေ ကြောကြာ ခွှတလြိုကြ၏။ အမြဲတန်းတွေ့နကြမေို့ သဇငကြ ဟနလြုပကြာ ပြောချင်ြးမှန်းလည်း သိသည်။ အခုတောင် ကြယသ်ီးလေးတွကေ တဖြောကဖြှောကန်ှင့ြ ပြင့သ်ှားသည် မဟုတလြား။
သဇငသ်ည် အတောလြှသည့ြ ကောငမြလေးဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းနှင့ြ ကြောင်းတွငတ်ှေ့ကာ ကြိုကခြဲ့ကြချင်ြး ဖြစ်သည်။ သဇငကြ သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ပြနကြှိုကတ်ာမှန်း မသိသောလြည်း သူကတော့ သဇငကြို လှလို့ ကြိုကခြငွြးဖြစ်သည်။ သဇငသ်ည် မကြန်ှာလေးက လှသညသ်ာမက ကနွသ်ည့န်ရောများကလည်း လှသည်။ သေးကဉွြးသော ခါးကလေး၏ အပေါပျိုင်းနှင့ြ အောကပျိုင်းသည် အခွိုးကကြ ဖြင့ထြှားကြသည်။ ဒါကြောင့ပြဲလား မသိ။ စိုးဝင်း သဇငကြို စတွေ့စကပင် သူမမှာ နောကကြလိုကန်သေူတွေ တပုံကြီး။ သူပင် စီနီယာနံပါတန်ှင့ဆြို နံပါတင်ါးလောကြ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းတုန်းက မွှောလြင့ခြကြမြရှိဟုတောင် သူ့ကိုသူ ထငသ်ေးသည်။ စိုးဝင်း ကံကောင်းသှားသည့ြ အခကြကြ သဇင့သ်ူငယခြငွြး နီလာကြောင့ြ ဖြစ်သည်။
နီလာသည် စိုးဝင်းနှင့ြ Highschool ထဲက အတန်းတူသည် ဖြစ်သည်။ တကျကသိုလရြောကတ်ော့ မဂွောချင်ြး သှားတူသည့ြ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် အတောတ်ော့ ခငကြှသည်။ ဒီတော့ စိုးဝင်းက သူမသူငယခြငွြး သဇငကြို စိတဝြငစြားပါသည် ဆိုတော့ မနနေိုငခြွေ။ ကြားက ဝငလျှောပြေးသည်။ ဒီကြားထဲ နောကထြပ် ကံကောင်းသှားသည့ြ အခကြကြ သဇငသ်ည် စိုးဝင်းလိုပင် အစားပုတမြလေး ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဝကသ်ားတုတထြိုးဆိုလည်း စားလိုကကြှသည်။ ကြေးအိုးဆိုလည်း သဇငကြ မငှင်း။ စိုးဝင်းက အဲဒီကတည်းက ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ပါပလဈကာလေးကို မောင်းနပြေီမို့ သှားစရာ ခွကလေည်း ရှိနသညေလြေ။ ဒီတော့ ကားကလေးနှင့ြ သှားရင်းလာရင်းပင် စိုးဝင်းနှင့ြ သဇငန်ှင့ြ ညကသ်ှားကြသည်။
စိုးဝင်းအဖို့ သဇငန်ှင့ြ ကြိုကရြသညမြှာ အရှုံးမရှိခွေ။ တဈအခကြကြ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် အစားစားရာတွင် တကည်ီလကည်ီသည်။ စိုးဝင်းက ရှှတေောငတ်န်း ကြေးအိုးတဈပန်းကနကြို အကုနကြုနအြောင် သောကန်ိုငသ်လို သဇငကြလည်း မလွှော့ခွေ။ တခါတခါ အဖောအြဖြစ် လိုကလြာသူ နီလာဆီကပင် မကုနသ်ညကြို ခွဲစားလိုကကြှသေးသည်။ အဲဒီတော့ အစားအသောကတ်ှင် လကည်ီသည့သ်ူကို ခစွသ်ူအဖြစ် ရလိုကခြငွြးပင်။
နောကတ်ဈခကြကြ သဇငသ်ည် အတောပြင် ပြင့လြင်းသည်။ ရည်းစားအဖြစ် စိုးဝင်းကို အတိအလင်း အဖြပေေးပြီး နောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်း၏ အနှိုကအြပြတတ်ှကေို မငှင်းဘဲ ခံသည်။ ကြောင်းပြီးဖို့ကလည်း တဈနှစ်လောကပြဲ လိုသညမြို့ ကဲမညဟြုများလားလို့ ဆုံးဖြတထြားလားမသိ။ ဘယလြိုပငဖြစ်ဖြစ် စိုးဝင်းအတွကကြတော့ အကြကပြင်။ နဂိုကတည်းက အဖုအရှ အလှအပတွကြေောင့ြ ကြိုကသ်ညဖြစ်ရာ သဇင်၏ ရကရြောမှုကြောင့ြ သူရှေ့ကို တိုးဖို့သာ စဉြးစားတော့သည်။ ရည်းစားဖြစ်ပြီး တဈလမကြာခငပြင် သမီးရည်းစားမက အဆင့ကြို တကလြှမ်းခဲ့နိုင်၏။
အခုလည်း ကြည့်လြေ။ သဇငကြ ကြောင်းပြီးသှားသည့န်ောကတ်ှင် နှစ်ဦးသား လမ်းစပြောကကြာ မတွေ့ရမှာကိုစိုးလို့ English စာ သငတ်န်းတဈခုကို အယောငပြှတကသ်ညလြေ။ အမှနဆြို သဇငတ်ို့အိမကြ အတောခြွုပခြယွသ်ည့ြ အမွိုးအစား။ အခုတော့ သငတ်န်းဆို၍ ဒါကိုတော့ မကန့ကြှကြ။ သဇငအြမနှငေ့အြဖကေ သူ့သမီးကို အဒေါတ်ှရှေိရာ စင်ျကာပူမှာ ကြောင်းဆကတ်ကစြချင်ေကြှသညကြိုး။
“ထောကျ…“
သဇငသ်ည် နောကဆြုံးကနွသ်ည့ြ နှိပကြှယသ်ီးကို ဖြင့လြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ အောကခြံဘရာစီယာ ပန်းရောငလြေးသည် ဝင်းခနဲ ထွကလြာသည်။ မကြစြိမခတတ်မ်းကြည့်န်သေူ စိုးဝင်းသည် ကနွန်သညေ့ြ ဂငွြးဘောင်းဘီကို အမှနပြငခြွှတကြာ သဇင်၏ ခွထေောကန်ားတွင် နရောယူလိုကသ်ည်။ ဖြင့ထြားသည့ြ လအေေးစကကြှောင့ြ နည်းနည်းတောင် အေးသညဟြု ခံစားရသည်။ temperature မလွှော့တော့ပါဘူး….။ ခနနရင်ေ သှေးပူသှားမှာပါ ဟု တွေးလိုကသ်ည်။
စိုးဝင်း၏လကသ်ည် ကုတငပြေါတ်ှင် ခွတွေဲလှဲခကြာ ထိုငန်သေူ သဇင်၏ ဂါဝနလြေးဆီသို့ ရောကသ်ည်။ ဂါဝနလြေးသည် ဒူးခေါင်းဖုံးယုံသာ ရှညသ်ဖြင့ြ ဖြူစငဝြင်းမှတသ်ော သလုံးသားလေးများကို မှငရြသည်။
“ယားတယကြှာ…“
“ဟင်း..ဟင်း..“
စိုးဝင်း၏လကကြ သဇင်၏ ခွတေံတဈလွှောကကြို ပြတဆြှဲသှားသည်။ ဂါဝနအြောကစြလေးကို ကိုငကြာခါးထိ မတငလြိုကသ်ည်။ ဟော… တွေ့ပါပြီ။ စိုးဝင်း အလိုရှိနသညေ့အြရာကို သဇင်၏ ပေါငခြှကြားတွင် ပန်းရောငပြငတ်ီလေးကာလကြြ ဖြစ်နသညေကြို တွေ့လိုကသ်ည်။
“ပငတ်ီ ခွှတလြိုကမြယန်ောြ..“
“အင်း…ခွှတလြေ..“
ဒီအခွအနေရေောကမြှတော့ သဇငလြည်း ငှင်းမနချင်ေတ်ော့ပေ။ မှနမြှနကြိဈစပြီးမှပဲ မှနမြှနပြှနရြမှာမို့ စိုးဝင်းကို အသာတကြည် ခွင့ပြှုလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်း ခွှတရြလှယအြောငလြည်း တငပြါးကြီးကို အနည်းငယကြှှပေးလိုကသ်ည်။ ပြော့ပြောင်းသည့ြ ယိုးဒယားမိတ် ဇာပငတ်ီလေးကတော့ စိုးဝင်းလကတ်ှင် ပါသှားလပြေီ။ စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ စောကပြတကြို သချောပငကြှည့သ်ည်။ အကြိမပြေါင်း မနည်းအောင် ဝငရြောကခြဲ့ပြီးပြီမို့ ဒီကပြပြှားလောကရြှိသော အပေါကလြေးကပေးသည့ြ အရသာကို ကောင်းကောင်းသိနသည်ေ။ အသာပင် လကကြလေးနှင့ဖြှဲကာ မကြန်ှာကို အပလြိုကသ်ည်။
အမှနကြ စိုးဝင်းတဈယောကတ်ည်း အရသာကို သိသညမြဟုတ်။ သဇငလြည်း စိုးဝင်း၏ လွှာကပေးသည့ြ အရသာကို သိနသညေသ်ာ။ ဒီလွှာကြောင့လြည်း သူမ၏ အပျိုရညကြို သူ့ကို အပလြိုကရြမှန်း သူမ သိသည်။ တခွားသူများနှင့ြ မနဖေူး၍ ဘာမှန်းမသိသောလြည်း စိုးဝင်းလွှာကပေးသည့ြ အရသာကိုတော့ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အရင်းနှီးဆုံး သူငယခြငွြး နီလာကို ဖြင့ပြှောတုန်းကတောင် နီလာမှာ အံသှနသေေးသည် မဟုတလြား။ ဘာဂွာဆိုတာကို မကြားဖူးလို့တဲ့။
“အင်း.. အင့ျ…အင့ျ…“
“ယကြ..ယကြ.. မောငရြယ်..“
အောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်း၏လွှာသည် အပြတပြငလြှုပရြှားနလသေည်ေ။ သဇင်၏ စောကဖြတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ စုနခြညွဆြနခြညွပြင် ယကသ်ည်။ မာထောငန်သညေ့ြ စောကစြေ့လေးကို ထိထိသှားသည့ြ အခွိနတ်ှငတ်ော့ သဇငသ်ည် မနနေိုငတ်ော့။ တဟင်းဟင်း ဖြစ်ယုံမက အရညကြှညမြွားပင် ထွကကြှလာသည်။ စိုးဝင်းကလည်း ဒါကိုပင် အရသာခံကာ မှိုခလွိုကသ်ည်။ လွှာကိုလည်း စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့လြိုကြ၊ ပြနထြုတလြိုကြ လုပပြေးသည်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ သဇင် မနနေိုငတ်ော့..
“လုပ်.. လုပတ်ော့ မောငရြယ်…“
စိုးဝင်းသည် သဇငကြ ရမကသ်ံလေးနှင့ြ မပြင့တ်ပြင့ြ အပြောတွငတ်ော့ မကြန်ှာကို ပေါငကြှားကနေ ခွာသည်။ သူ၏ကိုယပြေါတ်ှင် နောကဆြုံးကနွန်သညေ့ြ အောကခြံဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ညီတောမြောငသ်ည် မတမြတကြှီးပင် ထောငကြာ ထွကလြာသည်။ သဇငသ်ည် အလိုကသ်ိစွာပင် သူမ၏ တွဲလှဲခထွားသော ခွထေောကန်ှဈဘကကြို ပြနမြကာ ကုတငစြောင်းတွင် တငပြေးလိုကသ်ည်။ ကိုယကြိုလှနကြာ နောကကြ မှေ့ယာပေါြ လှဲခလွိုကြ၏။ မကြတ်ောငလြေးကတော့ မကြာခင် ကြုံရတော့မည့ြ ကာမအရသာကို တွေးမိ၍လားမသိ.. အလိုလိုစင်းသှားသည်။ စိုးဝင်း၏ အတနကြှီး ဝငလြာမည့ြ အခွိနကြိုသာ ငံ့လင့စြောင့စြားနေ၏။
“အင့ျ… အို..“
စိုးဝင်းသည် ပေါငကြှားတွင် နရောယူပြီးနောကတ်ှငတ်ော့ သူ၏အတနကြှီးဖြင့ြ သဇင်၏ အစိလေးကို ကောခြွိတလြိုကသ်ည်။
“အမေ့..အင့ျ…အင့ျ..“
သဇင်၏ကိုယကြလေးမှာ ဖြတဖြှတပြင် ခါသှားသည်။ ထိုအခွိနတ်ှငပြင် စိုးဝင်းသည် ကာမရှေ့ပြေး အရညကြှညလြေးများ ထွကန်သညေ့ြ သူမ၏ ဂူဝသို့ သူ၏ ညီတောမြောငကြို တေ့ကာ သှင်းလိုကသ်ည်။
“ဗစြျ..အို…အင့ျ…“
“ဖြေးဖြေး….မောင်…“
ဝငန်ကြဖြေဈသောလြည်း စိုးဝင်းသှင်းခကြကြ နည်းနည်းပြင်းသှားသဖြင့ြ သဇငကြ လကကြလေးမှောကကြာတားသည်။ စိုးဝင်းလည်း ဆကမြသှင်းတော့ဘဲ ဝငန်သညေ့ြ လေးလကမြလောကန်ှင့ပြင် အသှင်းအထုတ် လုပလြိုကသ်ည်။ ကနွန်သညေ့ြ တဈဝကလြောကကြိုတော့ မသိမသာ သှင်းရနပြငစြဉြးစားထားသည်။
“စွိ..စွိ… ပြှတ်…ပြှတ်…“
စိုးဝင်းကတော့ ရှေ့တိုးမည့ဆြင် နောကတ်ဈလှမ်းဆုတ် ဆိုသည့ြ စကားကို အကအွန လိုကန်ာကာလှုပရြှားနသည်ေ။ မိနဈအနည်းငယ် အကြာတွငတ်ော့ စိုးဝင်း၏ အချောင်းကြီးသည် ဝငန်ကြနေရောအထိ ရောကသ်ှားခွပြေီ။ ဒီတော့မှ သူသည် အနည်းငယ် အားထည့ကြာ စဆောင့တ်ော့သည်။
“ဗစြျ..ဗစြျ… အင့ျ…အင့ျ..“
“ဆောင့ြ…ဆောင့ြ…မောငရြယ်“
သဇငသ်ည် မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ကာ ညည်းညူရင်းပင် စိုးဝင်းကို လုပပြေးဖို့ ပြောရှာသည်။ စောကပြတထြဲတွင် အောင့သ်လိုလို ဖြစ်နသေေးသောလြည်း ကာမအရသာက လှှမ်းမိုးလာသဖြင့ြ ဂရုမစိုကတ်ော့ခွေ။ ဆောင့ဖြို့ပင် ပြောယုံသာမက အားပေးသည့ြ အနနှငေ့ြ ခါးကလေးကိုပင် လှုပကြာ ကစားပေးသည်။ စိုးဝင်းအဖို့လည်း သူ၏အချောင်းကြီးကို ညှပကြာဆှဲထားသည့ြ သဇင်၏ အတွင်းသားများကြောင့ြ ကြပထြုတသ်ည့ြ အရသာကို မှိနရြှကစြှာ ခံစားရသည်။ သူ အဆုံးထိ သှင်းလိုကတ်ိုင်း အင့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည့ြ မကြန်ှာလှလှလေးကို ကြည့်ကြာ ရမကစြိတကြလည်း ပြင်းသထကပြှင်းလာသည်။
“အင့ျ..ဟင့ျ..ဆောင့ျ..ဆောင့ျ..“
“ကောင်းတယ်..မောငရြယ်…ဆောင့ြ..“
ကုတငစြောင်းတွင် ရှိနသညေ့ြ သဇင်၏ စောကပြတကြတော့ စိုးဝင်း သှင်းလိုကထြုတလြိုကတ်ိုင်း အရညမြွားထွကကြှသည်။ သဇငသ်ည် တောတ်ောတ်ော့ အရညရြှှဲသည်။ အသားဖြူသူမို့များလားတော့ မသိ။စိုးဝင်းသည် သူငယခြငွြးအပေါင်းအသင်းများ၏ ကောင်းမှုကြောင့ြ မာဆကတ်ှေ ဘာတွေ ရောကဖြူးရာ ဆောန်ှင့မြစိမ်းခွေ။ နည်းနည်းပါးပါး အတွေ့အကြုံရှိသည်။ သို့သောြ သဇငလြောကြ အရညရြှှမ်းတာတော့ မတွေ့ဖူးခွေ။ အခုလည်း စွင့ကြားနသညေ့ြ တငပြါးကြီးအောကကြ မှေ့ယာပင် စိုနပြေီ။
“စွတ်…ဖြပ်…အင့ျ..အင့ျ…“
“ဗွဈ….အင့ျ..ကြှတ်..ကြှတ်…“
စိုးဝင်း၏ ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ သဇငခြငမြွာ မှေ့ယာထဲသို့ နဈဝငသ်ှားလိုကြ ပြနကြှှလာလိုကြ ဖြစ်နေ၏။ထောငပြေးထားသော ပေါငတ်နန်ှဈချောင်းကိုတော့ ကားနိုငသ်မွှ ကားပေးထားသည်။ အခုထကထြိဘရာစီယာလေးအတွင်းမှာ ရှိနသေော ရှှရငေအြစုံကတော့ စိုးဝင်း ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း လှုပခြါနသည်ေ။
ပန်းရောငခြံ ဘရာလှလှလေးအတွင်းမှ ဆူဖြိုးသော ရငန်ှဈမှှာကိုကြည့်ကြာ သူ့စိတတ်ှေ ပိုထနလြာသည်။ ခနအကြာတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ ဖငကြှီးကို သိမ်းကြုံးမကာ ကုတငရြှေ့ဘကသ်ို့ နည်းနည်းတွန်းတငလြိုကသ်ည်။ လူကလည်း အလိုကသ်င့လြိုကသ်ှားကာ သဇငပြေါတ်ှင် မှောကခြလွိုကသ်ည်။ လကကြမူ စနနှစ်ေခိုငကြို ကာထားသည့ြ ဘရာစီယာကို ပင့ကြာလှနလြိုကသ်ည်။ ထွကပြှူလာသည့ြ စပစွသ်ီးအရောင် နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံကာ စို့လိုကသ်ည်။ ဖငကြှီးကို ကြှကာလည်း အားရပါးရ ဆောင့တ်ော့သည်။
သဇငသ်ည် စိုးဝင်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းလှသဖြင့ြ မှေ့ယာပေါတ်ှင် ဘယည်ာလူးလှန့န်သည်ေ။လကကြလေးများကမူ စိုးဝင်းကို လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးသည့အြလား အတင်းပင် ဖကကြာထားသည်။ စိုးဝင်း၏ အခကြကြကြ ကလိပေးနသညေ့ြ ပါးစပကြှောင့လြည်း နို့အုံနှစ်ဖကသ်ည် တင်းကာမာလာသည်။ အပေါတ်ှငမြက အောကကြစောကပြတသ်ညလြည်း အပြတပြင် ရှပိုးထိုးကာ လှုပရြှားနသည်ေ။
“အင့ျ..အင့ျ..အှန့ျ..အှန့ျ…“
“ဗွဈ…ဗွဈ..ဒုတ်.. ဗွဈ….ဗွဈ.. ဒုတ်“
“ဆောင့ျ..ဆောင့ျ.. မောင်… သဇင် ပြီးတော့မယ်…“
“အင့ြ..အင့ြ..ထွကြ..ထွကြ ကုနပြှီ..မောင်….“
စိုးဝင်း၏ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့ခြကြမြွားနောကတ်ှငတ်ော့ သဇငသ်ည် တဆတဆြတတ်ုနကြာ ပြီးသှားသည်။ တောင့ထြားသမွှ တကိုယလြုံး အကြောတွလည်ေး ပြကသွှေား၏။ သဇငတ်ဈယောကြ ပြီးသှားသညကြို သိသညမြို့ စိုးဝင်းလည်း သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို တင်းကြပစြှာ ဖကလြိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီးကို ဒဈပေါလြာသညအြထိ ဆှဲထုတကြာ အားကုနဆြကတ်ိုကဆြောင့လြိုကသ်ည်။ စိုးဝင်း အသကရြှူသံများ ပြင်းလာပြီး နောကတ်ှငတ်ော့ သူ့အချောင်းကြီးကို အဖုတတ်ဆုံး ဖိသှင်းလိုကပြှီး လရညမြွားကို ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။
ငါးမိနဈခန့ကြှာအောင် တဈဦးကိုတဈဦးဖကကြာ မှေးနပြေီးနောကြ စိုးဝင်းသည် အသာပင် ကိုယကြို ကြှကာ ပကလြကလြှန် လှဲအိပလြိုကသ်ည်။ လကမြောင်းကို ဆန့ပြေးလိုကရြာ သဇငသ်ည် အသာပင် သူ့ခေါင်းကလေးကို မှီကာ ရောကလြာသည်။ စိုးဝင်းရငခြှငတ်ှင် အသာမှေးနရင်ေးမှ မကြစြိကိုရှှေ့၍ အောကကြိုကြည့်လြိုကရြာတွငတ်ော့ အရညတ်ှပပြေနေသညေ့ြ စိုးဝင်း၏ ညီတောမြောငကြို တွေ့သည်။ အချောင်းကြီးသည် တင်းပြောငပြှီး အသဲယားစဖြယပြင်။
“ဗွှတ်..ဗြော့…“
“ဟယ်..ထွကကြှကုနပြှီ…“
သဇငသ်ည် အဲဒီတော့မှ အလန့တ်ကြား ထလိုကသ်ည်။ သူမသည် စိတလြှုပရြှားမှုကြောင့ြ စောကပြတကြ ရှုံ့ခနဲဖြစ်သှားရာ အရညတ်ှကေ စိမ့ကြှကုနသ်ည်။ စိုးဝင်းလည်း အလိုကသ်ိစွာပင် ကုတငခြေါင်းရင်းတွင် ခထွားသော တဈရှုးပပေါထုပကြို ပေးလိုကသ်ည်။ အစလေးနှစ်ခုကို ဆှဲထုတလြိုကကြာ သဇငသ်ည် အဝလေးနှင့တ်ေ့သည်။ ပြီးလွှငတ်ော့ ကုတငပြေါကြ အသာရှရှလေးဆင်းကာ ရချိုးခန်းဆီသို့ ပြေးသှားတော့သည်။
“မောင်.. သဇင် ပြောတာကို ကြားတယန်ောြ..“
စိုးဝင်းသည် သဇငကြ အမေးတွငတ်ော့ ပြနမြပြောလို့ မဖြစ်မှန်းသိလိုကသ်ည်။ သူတို့နှပန်ကြေ inn လေးထဲက အထွကတ်ှင် ညနစေောင်း ရုံးဆင်းခွိနဖြစ်နေ၍ ကားကို သတိထားမောင်းနသဖြေင့ရြုတတ်ရကတ်ော့ စကားမပြနန်ိုင်။ တောတ်ောလြေး ကြာမှ…
“ကြားပါတယ်.. သဇငရြယ်…။ မောငလြည်း.. ဘာလုပရြမှန်း မသိသေးလို့ပါ…“
သဇငသ်ည် စိုးဝင်း၏ အေးတိအေးစကြ အဖြတွငေတ်ော့ အနည်းငယ် စိတကြောကခြငွသ်ှားသည်။ စိုးဝင်းသည် ဟိုကိဈစတွင် တကကြှှသလောကြ အခွားအကြောင်းအရာများတွငတ်ော့ တခါတခါ အရမ်းအေးဆေးလှန်းသည်။ အခုလည်းကြည့်ြ… သူမကို အိမကြ ရှေ့လထဲ စင်ျကာပူသှားခိုင်းနသညေ့ြ ကိဈစကိုသူကတော့ ဘာမှ မဟုတသ်လိုပင်။ သူမကပင် အစွမ်းကုန် လိုကလြွောခဲ့၍ သူက အခုတော့ သူမကိုဂရုမစိုကတ်ော့တာများလား။
စိုးဝင်းသည် နှုတခြမ်းလေးဆူကာ ကားပြတင်းပေါကမြှနဘြကြ လှည့သ်ှားသည့ြ သဇငကြို ကြည့်ကြာ ကောငမြလေးတော့ စိတကြောကန်ပြေီလို့ သိသည်။ နောကကြ ကြောတ်ကခြငွန်သေော ကားကို အရငလြမ်းဖယပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ..
“စိတမြကောပြါနဲ့ သဇငရြယ်…။ မောငကြလည်း လောလောဆယ် အလုပမြရှိသေးတော့ ဘာမှ မစဉြးစားရသေးလို့ပါ..။ သဇင် မသှားခင် မောငတ်ို့ တဈခုခု စဉြးစားကြတာပေါ့..။ နောကပြှီး စလုံးဆိုတာလည်း အဝေးကြီးမှ မဟုတတ်ာ..။ မောငလြည်း သဇငန်ဲ့ မခွဲချင်ပြါဘူး..။ တောကြှာနေ ငတန်မှေ ဒုကျခရောကမြယ်..“
“မောင် နောျ…“
စိုးဝင်း၏ အနှောင့အြသှား မလှတသ်ော စကားတွငတ်ော့ သဇငသ်ည် စိတကြောကပြှသှေားသည်။ သူမသည် မိန်းကလေးသာဆိုသောလြည်း ကြာကြာ စိတမြကောကတ်တသ်ူ ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်း၏လကကြို ဖနွြးခနဲရိုကသ်ည်။
“အမလေးလေး…. နာတယ်… သဇငရြယ်..“
“သူကြတော့ သိတတတ်ယ်… ခုနတုန်းကတော့ သူများကို ဇွတလြုပပြှီးတော့..“
“ဒါကတော့.. ကောင်းတာကိုး.. သဇငရြယ်…။ သူလည်း အလိုတူ အလိုပါပဲဟာ…. ဟီး… ဟီး“
“ဖနွြး.. မောငန်ောြ.. ဒါပဲပြောနေ..“
သဇငသ်ည် စပဖြှဲဖြဲနှင့ြ ပြောနသညေ့ြ စိုးဝင်း၏ လကမြောင်းကို နောကတ်ဈခါ ထပရြိုကလြိုကသ်ည်။ ဒါကလည်း သူမ၏ အကငွ့တ်ဈခု။ သဇငသ်ည် အခွားသော ကောငမြလေးတွလေို သူမ သဘောကရွင် ၊ စိတကြောကရြငဖြစ်ဖြစ် လကသ်ည်းနှင့ြ မဆိတတ်တပြါ။ သူမ၏ အကငွ့ကြ လကကြလေးမှောကကြာနှင့ြ ရိုကတ်တခြငွြးပင်။ စိုးဝင်းလို ဗလတောင့တ်ောင့န်ှင့ြ သူမို့ တောသ်ေးသည်။
သဇငတ်ို့ နထေိုငရြာ တာမှဘကြေ အရောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ကားကို လမ်းမထိပမြှာပင် ရပထြားသည်။ ဒါကလည်း အကြောင်းရှိသည်။ အမှနကြ သဇငကြို တကျကသိုလ် တကန်သညေ့တ်လွှောကြ သူမတို့မိသားစုက ရည်းစားရှိကြောင်း မသိခွေ။ သူမကလည်း ဒါကို ဖြင့မြပြောခွေ။ ဘာလို့လဲဟု တဈခါက စိုးဝင်း မေးဖူးသောလြည်း သူမက မမေးနှင့ဆြိုသဖြင့ြ သူဆကမြမေးခွေ။ သူ၏ အကငွ့ကြလည်း သူတပါးမပြောချင်သ်ည့ြ ကိဈစကို အတင်းလိုကမြမေးတတ်။ ဒါနှင့ပြင် သဇငကြို လိုကပျို့တိုင်း သူသည် လမ်းမထိပကြပင် လှည့ပြှနသ်ညသ်ာ။
အခုလည်း သဇငသ်ည် စိုးဝင်း ကားရပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ စလင်းဘတအြိတကြလေးကို ကောကလြှယကြာ ဆင်းသှားသည်။ ပြနခြွိနလြည်း နည်းနည်းနောကကြနွသည်ေ မဟုတလြား။ သဇင်၏ အမှတသ်င်ျကတွေေ စွင့ကြားနသညေ့ြ တငပြါးများကတော့ သူမ၏နောကမြှ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ နှင့ြ လိုကပြါသှားသည်။ အံမယ်.. လမ်းထိပကြ ဆိုကကြားသမားတွတေောင် သူ့လို လိုကင်ေးနပေါလား။
သဇငသ်ည် ခပလြှမ်းလှမ်းအရောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းဘကလြှည့ကြာ လကကြလေးမှောကြ၍ နားနားကိုကပပြှသည်။ ည ဖုန်းဆကလြိုကမြည် ဆိုသည့ြ သဘောပင်။ စိုးဝင်းလည်း သကပြှင်းခကြာ ကားကိုမောင်းထွကလြိုကသ်ည်။ ဒီညတော့ ဘီယာသှားသောကမြယလြို့ စဉြးစားထားတာ အဆငပြှတေော့မညမြထင်။ သဇင့်ဖုန်းကို စောင့ရြဦးမယလြေ..။
တဈခုခု စဉြးစားမယဟြုဆိုသောလြည်း စိုးဝင်း တကယတ်ော့ မစဉြးစားဖြစ်ပါ။ သူမှာ လကဖြကရြညဆြိုင် ဖြင့ဖြို့ကိဈစနှင့ပြင် လုံးလညခြွာလည် လိုကန်သည်ေ။ ဦးအောငမြိုးက အမေ့ကို အထညဆြိုင် မဖြုတန်ှင့ဆြို၍ သူမကလည်း ဝငမြကူနိုငခြွေ။ ဒီတော့ သားအဖနှစ်ယောကြ သုံးပတလြောကြ တောတ်ောပြင် ရုန်းကနလြိုကရြသည်။
တောသ်ေးသညကြ သူတို့ သားအဖနှစ်ယောကသ်ည် အချင်ြးချင်ြးသာ မတည့ရြင် မတညမြည်။ အခွားသူများနှင့တ်ော့ အလှမ်းသင့သ်ည်။ စိုးဝင်းက လူငယလြူငယခြငွြး အကြှမ်းဝငသ်လို၊ ဦးအောငမြိုးကလည်း လူကြီးလူကြီးချင်ြး အလှမ်းသင့ြ၏။ အဲဒီတော့ သူတို့ကိဈစကို ဝိုင်းကူညီပေးကြသူတွကတေော့ ပေါသည်။ ဒါကြောင့လြည်း အခွိနသ်ုံးပတအြတွင်းပင် လကဖြကရြညဆြိုငကြလေး၏ ကိုယထြညသ်ည် ပီပီပြငပြှင် ဖြစ်လာသည်။
ဒီနရောတွငတ်ော့ ဦးအောငမြိုးနှင့ြ စိုးဝင်း သှားတူသည့ြ အခကြတ်ဈခကြရြှိသည်။ ဒါကတော့ နှစ်ဦးစလုံး လကဖြကရြညဆြိုင်၏ ရုပကြို ကောင်းစချင်ေသ်ည့ြ အခကြပြင်။ စားပြဲဆိုလွှငလြည်း ဖြစ်သလို မဟုတဘြဲ တကယ့ကြှိတသ်ားဖြင့ြ လုပထြားသည့ြ ခုံလှလှလေးတွေ ဝယသ်ည်။ ထိုငခြုံလေးတွကအေစ စိုးဝင်းသည် ဆိုငအြကူကောငကြလေးတွနှငေ့ြ သံဘရကကြကတ်ှေ ပြနထြည့သ်ည်။ သူလည်းပဲ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငန်ကြမေို့ ယောကြြားလေးများသည် ခုံတွငထြိုငလြွှင် ကောင်းကောင်းမထိုငဘြဲ ခုံကို နှဲ့သလို ခွနှစ်ေဖကထြဲနှင့ြ ထိုငတ်တသ်ညကြို သိနသညေလြေ..။ ပြောစရာရှိသည့ြ အကြောင်းက ဒီခုံလေးတွကေို ဘရကကြကရြိုကရြာက စသညဟြုပင် ဆိုရမလို။
“အား…တောကျ“
“ကိုစိုးကြီး.. ဘာဖြစ်တာလဲ“
“ကြှတ်.. ဒီမှာ လကကြို စကူနဲ့ထိသှားလို့“
စိုးဝင်းသည် ဆိုငအြကူကောငလြေး ဖိုးခွား၏ မေးသံကို လှည့မြကြည့်ဘြဲ ပြောလိုကသ်ည်။ ချောပြှီးထိသှားလို့ထငသ်ည် စကူနှင့ြ ထိုးမိသည့ြ လကမြက ပေါကကြာ သှေးတွထွကေလြာသည်။
“ကိုစိုးကြီး လကကြို ရဆေေးလိုကလြေ..။ ပြီးရင် ပလာစတာကပလြိုကြ။ တောကြှာနေ ညောဝြငသ်ှားရင် ခကမြယ်..“
“အံမယ်.. မင်းက ငါ့ဆရာ လာလုပန်တယ်ေ..“
အနားရောကလြာသည့ြ ဖိုးခွားက အပြောတွင် စိုးဝင်းသည် ရယခြငွစြိတကြို ခွုပထြိန်းကာ အသာငေါကလြိုကသ်ည်။ ဘာမဟုတတ်ဲ့ ၅ တန်းတောင် မအာငသ်ည့ြ ကောငကြလေးက သူ့ကိုလာပြီးဆရာလုပသ်ညလြေ။ ခကတ်ော့ ခကန်ပေါပြီ ဒီကောင့ရြယ်..။
စိုးဝင်းတို့သည် လကဖြကရြညဆြိုင် ဖြစ်မညဆြိုတော့ အရေးကြီးသည့ြ စားပြဲထိုးကို ရှာရသည်။ ဒီခတ်ကြေီးတွင် ဒီလိုမွိုးကလေးတွကေ ပေါသောလြည်း စိတခြရွသူက ရှားသည်။ ဒီတော့ သချောရှေးရသည်။ ဖိုးခွားသည် သူ့အဖနှငေ့ြ အမေ တိုငပြငကြာ ရှာထားသည့အြထဲက တဈယောကြ။ သူတွငပြဲလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေး။ နောကထြပ် ကြောင်းတပိုင်းတစနှင့ြ အလုပထြှကလြုပန်သညေ့ြ ကောငကြလေးနှစ်ယောကြ ရှိသေးသည်။ ဒါကတော့ ဒေါမြိုးသူ ဈေးထဲကနေ ရှာပေးထားခွင်း ဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းသည် တခါတလတေော့လည်း ဒီကောငလြေးတွကေို ကြည့်ကြာ စိတဆြင်းရဲသည်။ စိုးဝင်းတို့နသညေ့ြ မှောကြဥကျကလာဘကတ်ှင် ဒီလိုမွိုး အတန်းအစားတွကေ များသည်။ ရပကြှကတ်ဈခုကိုကြည့်လြိုကြ ခမွြးသာတဲ့သူက လကခြွိုးရလေို့ ရပြီး ကနွသ်ည့သ်ူများကတော့ ဆင်းရဲကြသူများသာ။ အခုခတ်တွေင် အစိုးရဝနထြမ်းလည်း လကလြုပလြကစြား အဆင့ထြဲတွင် ထည့ရြမလိုဖြစ်၍ သူက ဆင်းရဲသူများသညဟြု ခွုံငုံ၍ပြောခွင်းဖြစ်သည်။
ဒီတော့ ဒေါမြိုးသူ ရှာပေးသည် ကောငကြလေး သုံးယောကတ်ှင် လညလြညဝြယဝြယ် ပိုရှိသည့ြ ဖိုးခွားကိုတော့ သူတို့က အိမမြှာ အပြီးခေါထြားလိုကသ်ည်။ ကနွသ်ည့ြ ကောငကြလေးနှစ်ယောကကြတော့ အလုပပြှီးရင် စကဘြီးလေးနှင့ြ သူတို့ ရပကြှကထြဲကို ပြနသ်ှားကြသည်။ ဖိုးခွားနှင့ကြတော့ သူနှင့ြ တဈအိမတ်ည်းနသေူမို့ ပိုလည်း ခငသ်ည်။အခုလည်း ကြည့်လြေ အသကအြရ သူများတွဆေိုရင် ၈ တန်းလောကတ်ကန်ရမေည့ြ ဖိုးခွားသည် သူ့ကို ဆရာလုပကြာ ပြောနသည်ေ။
“ငါသိပါတယကြှ… ဒီဟာ မင်းပဲ ဆကရြိုကလြိုကတ်ော့..“
စိုးဝင်းသည် လကထြဲက ကိုငထြားသည့ြ တူကိုခကြာ ဆိုငန်ောကဖြကြ ဖိုဘေးတွင် ခထွားသည့ြ ရစညေသ်ို့လွှောကလြာခဲ့သည်။ ရကေို အသင့တ်ှေ့သည့ြ ခွကန်ှင့ြ ခပကြာ အသာလောင်းခလွိုကသ်ည်။ နှစ်ခွကသ်ုံးခွကလြောကြ လောင်းအပြီးတွငတ်ော့ သှေးနဲနဲတိတသ်ှားသည်။
“ဖိုးခွားရေ…. မင်းဆီမှာ ပလာစတာ ရှိလို့လား..“
“ကြှနတ်ော့ဆြီမှာတော့ ဘယရြှိမလဲ ကိုစိုးကြီးရ..။ ဘေးနားကဆိုငမြှာ ရှိတယလြေ..“
ဖိုးခွား၏ အဖြတွငေတ်ော့ စိုးဝင်း ဘာမှဆကမြပြောတော့။ ဒီတဈခါကြတော့ ဒီကောငလြေးက တောသ်ှားသည်။ ဇာတလြမ်းအစပိုင်းတုန်းက ပြောသလိုပင် စိုးဝင်းတို့ လကဖြကရြညဆြိုငဖြှင့မြည့ြ နရောသည် အိမဆြိုငကြလေးများရှိသဖြင့ြ သူ၏ဆိုငဘြေးတွင် ဆေးဆိုငလြေး တဈဆိုငရြှိသည်။ ဆိုငကြလေးက လူတောတ်ောမြွားများ လာဝယကြှသညကြိုလည်း သတိထားမိသည်။ စိုးဝင်းတို့ မိသားစုသညခြွူခွာသူများ မဟုတလြို့ ဆေးသောကြ ဆေးစားချင်ြးမရှိလို့သာ သူမရောကခြငွြးဖြစ်သည်။ အခုတော့ ပလာစတာ ဝယဖြို့ သှားရတော့မည်။
“အေး.. ငါ ပလာစတာ သှားဝယလြိုကြဦးမယ်..။ မင်း.. ဆိုငကြှည့ထြားလိုကြ..“
“ကိုစိုးကြီး..သိပမြကြာနဲ့နောြ…“
စပဖြှဲဖြဲလေးနှင့ြ သူ့ကို လှမ်းပြောလိုကသ်ည့ြ ဖိုးခွား၏ စကားကို အစောက သိပသ်ဘောမပေါကြ။ ပလာစတာဝယတ်ာ ဘာကြာစရာ ရှိလို့လဲ။ ဆေးဆိုငလြေးရောကမြှ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ သကောင့သ်ားက ဒါကြောင့ြ ငါ့ကို နောကလြိုကတ်ာကိုး။
“အေး ဆေးဆိုင်“
ဆိုသည့ြ ဆိုင်းဘုတလြေးကို ကြည့်ရြင်း စိုးဝင်းသည် သူရှေ့က ဆေးဝယသ်ူ ထွကအြသှားတွငတ်ော့ အသာပင် ဆေးကလေးများ တန်းစီတငထြားသည့ြ မှနဗြီရို အပုလေးနား ကပလြိုကသ်ည်။
“ဘာလိုချင်လြို့လဲ ရှင်..“
မှနဗြီရိုလေး၏ အောကကြနေ ရုတတ်ရကြ ပေါလြာသညကြ ကောငမြလေးတဈယောကြ။ စိုးဝင်း လာရင်းအကြောင်းတောင် မေ့သှားသည်။ ရငပြတရြှေ့တွင် သိမ်းကာခထွားသည့ြ ပြော့ပြောင်းသည့ြ ဆံပငရြှညရြှညလြေးများနှင့ြ လိုကဖြကသ်ည့ြ မကြန်ှာလှလှလေးကို ငေးကြည့်ကြာ စကားမစမိ။
“ဘာလိုချင်လြို့လဲ..“
နည်းနည်းကယွကြယွြ မေးလိုကသ်ည့ြ ကောငမြလေး အသံတွငတ်ော့ စိုးဝင်း အိပမြကကြနိုးသူလို သတိဝငသ်ှားသည်။ အကြည့်ကြို လှှဲကာ ..
“ဟို..ဟို.. ပလာစတာ လိုချင်လြို့ပါ..“
“တဈခုလား..နှစ်ခုလား..“
“တဈခုပါ…“
“တဈခုဆိုရငတ်ော့ ငါးဆယ်.. အကြှပေါရငတ်ော့ပေး..“
သှကသ်ှကလြေးဖြလေိုကသ်ည့ြ ကောငမြလေး၏ အသံကို နားထောငရြင်း စိုးဝင်း အမှတတ်ှပေေးနသည်ေ။ အသံလေးကလည်း ရုပကြလေးလို လှလှလေးပင်။
“ဒါဆိုရငတ်ော့ နှစ်ခုပေးပါ.. လိုလိုမယမြယပြေါ့.. အဟဲ..“
သှားလေးအဖြီးသားနှင့ြ ပြောလိုကသ်ည့ြ သူ့ကို ကောငမြလေးက တခကြစြူးခနဲ စိုကကြှည့သ်ည်။ ပြီးလွှငတ်ော့ တန်းပေါကြိုတငထြားသည့ြ ဗူးကလေးထဲကနေ ပလာစတာနှစ်ခုကို ဖြဲကာပေးလိုကသ်ည်။စိုးဝင်းက လှမ်းအယူတွငတ်ော့ လကခြငွြးမထိအောင် အသာရှောငသ်ှားသည်။ ကြည့်ရြတာ သူမမှာ ဒါမွိုးတွေ ရိုးနပြေီ ထငသ်ည်။
စိုးဝင်းသည် ပလာစတာရသောလြည်း ရုတတ်ရကြ မပြနခြငွသ်ေး၍ အသာဆကရြပန်လေိုကသ်ည်။ဆံပငရြှညရြှညလြေးများနှင့ြ ခစွစြရာကောင်းသည့ြ ကောငမြလေးကို ဆကင်မ်းနလေိုကသ်ည်။ အထူးသဖြင့ြ ပြော့ပြောင်းသည့ြ ဆံပငရြှညလြေးများက သူမတကိုယလြုံးတွင် အပေါလြှငဆြုံးဖြစ်သည်။
“ဘာလိုချင်သ်ေးလို့လဲ…“
ကောငမြလေးက ခပဆြတဆြတလြေး အမေးတွငတ်ော့ စိုးဝင်း ယောငပြှီး ဖြလေိုကမြိသည်။
“ဆီဒိုရာ…ဟိုကျ…“
“ရှင်…“
ဖြပြေီးမှ ကိုယ့ကြိုယကြို မှားမှန်းသိသည်။ လှှတခြနဲ ထွကသ်ှားသည့ြ ပါးစပကြို ဆှဲတောငထြိုးပစ်ချင်စြိတပြေါကသ်ှား၏။ ခကြခြငွြးပင် လကကြာပြကာ..
“မဟုတဘြူး… ယောငသ်ှားတာ… သှားတော့မယ်..“
ဒီတဈခါတော့ စိုးဝင်း ငမ်းပိုးစွဲကာ နမနေတေော့ပေ။ ကောငမြလေး ကြှတကြွှတအြိတန်ှင့ြ ထည့ပြေးလိုကသ်ည့ြ ပလာစတာအိတကြို ကောကကြိုငကြာ ထွကပြှေးလာခဲ့သည်။ စိတထြဲကလည်း ငါတော့ သှားပြီဟု တွကလြိုကသ်ေးသည်။ ကောငမြလေးကတော့ “ဘယလြိုလူလဲဟ“ ဆိုသည့ြ အကြည့်န်ှင့ြ မကြမြှောငကြှီး ကုတကြာ ကနွန်ခေဲ့သည်။
“ဘယလြိုလဲ ကိုကြီးစိုး လှတယမြှတလြား..“
ဆိုငထြဲကို အပြေးတဈပိုင်းနှင့ြ ဝငလြာသည့ြ စိုးဝင်းကို ဖိုးခွားက လှမ်းမေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းလည်း ဖငထြိုငခြုံတဈလုံးတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ လကကြ ဒဏရြာကို ပလာစတာကပဖြို့ပင် မေ့သှားကာ ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့ြ ကြည့်န်သေူ ဖိုးခွားကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။
“ဟေ့ကောင် လာဦး… ငါမေးစရာရှိတယ်…“
ဖိုးခွားသည် အတညပြေါကန်ှင့ြ စိုးဝင်းက ခေါလြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ မကြန်ှာပိုးသတကြာ သူ့အနားရောကလြာသည်။
“ငါ အတညမြေးမလို့… အဲဒီကောငမြလေးက ဘယသ်ူလဲ..“
ဖိုးခွားလည်း သူ့ကို ဆရာတငကြာ အမေးခံလိုကရြသညတ်ှငတ်ော့ စတိုငကြှီးတခွဲတည်းဖြင့ြ..
“ဒါကတော့ ဒီလိုဗြ.. ကိုစိုးကြီးရ..“
ဆားပုလင်းနှင်းမောငလြိုလို ဘာလိုလို စတိုငဖြမ်းကာ သူ့ကိုပြောနသညေ့ြ ဖိုးခွားကို စိုးဝင်း နည်းနည်းတော့ အမှငကြပသ်ှားသည်။ သို့သောြ သူပြောမှ သိမညမြို့ အသာပင် နားထောငန်လေိုကသ်ည်။
“အဲ့ဆိုငကြ ညီအဈမနှစ်ယောကကြှောင့ြ နာမညကြှီးတာဗွ..။ နေ့လယဘြကဆြိုရငတ်ော့ အငယမြလေးထိုငတ်ယ်..။ သူ့နာမညကြ သှယသ်ှယအြေးတဲ့..။ ညဘကဆြိုရငတ်ော့ အကြီးမ ထိုငတ်ယ်..။ သူ့နာမညကြ နှယန်ှယအြေးတဲ့…။ ကိုစိုးကြီး မသှယသ်ှယအြေးက ဆံပငအြရှညလြေးနဲ့ မှတလြား..“
စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားက အမေးတွငတ်ော့ ကောငမြလေး၏ ရငပြတပြေါကြို ခွကော ခထွားသည့ြ ဆံနှယလြေးများကို ပြနမြှငယ်ောငသ်ည်။
“ဟုတတ်ယကြှ… ပြော့ပြော့လေးတွေ.. တောတ်ောလြည်း ရှညတ်ယ်“
ဖိုးခွားသည် စိုးဝင်း၏ အဖြတွငေတ်ော့ တရားခံက ဝငခြံလိုကသ်ဖြင့ြ စိတကြွနပေရြသှားသည့ြ တရားသူကြီးနှယ် ခေါင်းတညိမ့ည်ိမ့လြုပသ်ည်။
“အဲဒါ ကိုစိုးကြီးက မနှယန်ှယအြေးကို မမှငဖြူးသေးလို့။ မနှယန်ှယအြေးက ပိုပြီးတော့တောင် ရှညသ်ေးတယ်..။ သူဆိုရင် ဆံပငကြ တငပြါးအထိ ရောကတ်ယ်..“
စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွား၏ အပြောတွငတ်ော့ စိတဝြငစြားသှားသည်။ စိုးဝင်းတွင် အစွဲအလမ်းဟုပဲ ဆိုရမလားမသိ။ ဆံပငရြှညရြှညန်ှင့ြ ကောငမြလေးများကို အငမြတနမြှ သဘောကသွည်။ သူ၏ အသည်းကြောကြ အခုခတ်တွေင် R ဇာနည် ပြနဆြိုထားသည့ြ စိုးလှငလြှင်၏ ဂန်ဒဝငဆြည်းဆာ ဆိုသည့ြ သီချင်ြးလေးဖြစ်သည်။ ငယင်ယတ်ုန်းကတည်းက ဒီသီချင်ြးလေးကအတိုင်း ဆံပငရြှည် ရူးရူးနသေူဟု ဆိုရငလြည်း ရနိုငသ်ည်။ သူသည် ရည်းစားဖြစ်တော့ သဇငကြိုပင် ဆံပငရြှည် ထားခိုင်းသေးသည်။ သဇငကြ ဆံပငရြှည် ထားရမှာ ရှုပတ်ယဆြိုပြီးတော့ မထား၍ သူက ဆကမြတိုကတ်ှန်းချင်ြးသာ။ ဒါတောငမြှ သူမနှင့တ်ှဲသှားလို့ အနားကနေ ဆံပငရြှညရြှညန်ှင့ြ ကောငမြလေးတဈယောကြ ဖြတသ်ှားရင်း လိုကကြှည့န်တတေသ်ေးသည်။ အခုတော့ ဒီလောကလြှသည့ြ ကောငမြလေး၏ အဈမကလည်း ဆံပငရြှညလြေးနှင့ြ ဆိုပါလား။
“ဒါနဲ့ မင်းပြောတဲ့ နှယန်ှယအြေး ဆိုတာက နေ့လညဘြကြ မရှိဘူးလား..“
“ဒါတော့ ကြှနတ်ောမြသိဘူးဗွ.. ညဘကဆြိုရင် ပိုလူစညတ်ာပဲ သိတယ်..“
စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားဆီက ဒီလောကသ်ိရတွငတ်ော့ ကြနပေသ်ှားသည်။ အမှနကြ သူလည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောကထြိ လိုကမြေးနမှန်ေးတောင် မသိ။ တကယဆြိုရင် သူသည် ရည်းစားကြီး ငုတတ်ုတန်ှင့ြ။ ရည်းစားမှ တောယ်ုံရည်းစား မဟုတ်။ တောတ်ောလြှသညဆြိုသည့ြ ကောငမြလေးကို ခစွသ်ူအဖြစ် ရထားချင်ြးပင်။ ကိုယ့စြိတကြိုပင် နားမလည်။ “ဟင်း“ ခနဲ မသိမသာ သကပြှင်းကို ခလွိုကသ်ည်။ သူ သကပြှင်းခလွိုကသ်ညကြို ကြားသှားသည့ြ သကောင့သ်ား ဖိုးခွားက..
“ကိုစိုးကြီး.. အငယမြနဲ့တောင် သကပြှင်းခနွရင်ေ.. အကြီးမနဲ့ဆို ပိုခကမြယန်ောြ..“
“ဟာ.. ဒီကောငကြတော့…. မင်း လွှာရှညမြနနေဲ့…. ရိုကခြိုင်းထားတာတွေ ပြီးအောငရြိုကြ…။ ငါ ကနထြည့လြိုကရြ..”
စိုးဝင်းသည် သဇင့်အကြောင်းကို တွေးနေ၍ စိတရြှုပသ်ှားရာမှ ဖိုးခွားက ဝငအြပြောတွငတ်ော့ ငေါကလြိုကသ်ည်။ ဖိုးခွားလည်း ကိုစိုးကြီး စိတဆြိုးသှားမှာ စိုး၍ ဆကမြပြောတော့ဘဲ လုပလြကစြ အလုပကြိုသာ လုပန်လေိုကသ်ည်။ ပါစပကြတော့ ပြစိပြစိနှင့ြ
“ငါလည်းပြောလို့ သိရသေးတယ်.. အဟောကလြည်း ခံရသေးတယ်“
ဟု မကြားတကြား ပြောလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ စိုးဝင်း အနားမှခွါကာ ရိုကလြကစြ ထိုငခြုံလေးများဆီသို့ လွှောကသ်ှား၏။ စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားကို ကြည့်မြနတေော့ဘဲ လမ်းမကိုငေးကာ နီးစပရြာ ခုံလေးတွင် ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ပလာစတာ ကပဖြို့ပင် မေ့သှားသည်။ သဇငအြကြောင်း စဉြးစားမိသှား၍ သူစိတတ်ှေ ထိုင်းသှားသည်။ အမှနဆြိုလွှင် သူသည် သဇငန်ှင့ြ ခွဲရမညကြို ဝမ်းနည်းနရမေည့အြစား အခုတော့ ဘာမဟုတသ်ည့ြ ကောငမြလေးတဈယောကြ အကြောင်းကို စပစြုနမေိသည်။ ကိုယ့ကြိုယကြိုယလြည်း နားမလည်။ စိတထြဲတွင် အပြေးအလှှားနှင့ြ ညနဘကေတ်ှင် တွေ့ဖို့ ခွိန်းထားသည့ြ သဇငန်ှင့ြ တွေ့လွှင် ဘာပြောရမညကြိုသာ စဉြးစားနမေိတော့သည်။
တကယတ်မ်းတွေ့တော့ မှာတမ်းခွှသေူက သဇငသ်ာလွှင် ဖြစ်သည်။
“ဒါပဲနောြ.. မောင်.. အငတ်ာနကတ်ော့ မှနမြှနလြာသုံးရမယန်ောြ…“
“အင်း.. သုံးမှာပါ.. သဇငရြဲ့….။ မောငတ်ို့ လကဖြကရြညဆြိုငရြဲ့ ဘေးနားမှာတွင် ရှိတာ…။ မောင် သုံးမှာပေါ့…. စိတမြပူပါနဲ့..။ စိတပြူရမယ့ြ သူက မောငပြါ..“
“အံမယ်.. မောငကြ ဘာစိတပြူစရာ ရှိလို့လဲ..“
စိုးဝင်း၏ ရငခြှငကြို မှီထားနရောမှ သဇငသ်ည် အသာရုန်းထွကသ်ည်။ စိုးဝင်းကို မော့ကြည့်ကြာမကြစြလေးခွီ၍ မေးသည်။ ပန်းနီရောငသ်ှေးဆိုးထားသည့ြ သဇင်၏ နှုတခြမ်းပါးလေးက စိုးဝင်းကိုလာပါယူပါလှည့ဟြု ဖိတခြေါန်သယေောင်။ စိုးဝင်းသည် အစောပိုင်းတုန်းက သဇင်၏ ခါးသေးသေးလေးကို ဖကထြားသောလကကြို ရုတလြိုကကြာ လှပသောမကြန်ှာလေး၏ အောကကြ မေးစေ့လုံးလုံးလေးကို အသာဆှဲမော့လိုကသ်ည်။
“စိတပြူရတာပေါ့ သဇငရြယ်…။ ဒီလောကလြှတဲ့ ကောငမြလေးကို ဘယလြို စိတခြရွမှာလဲ..“
သဇငသ်ည် စိုးဝင်းက ဒီလိုအပြောတွငတ်ော့ သှားလေးများပေါသ်ှားအောငကြို ပြုံးပြသည်။ ခစွစြရာကောင်းသော အပြုံးပင်။
“မောငကြလည်း .. စိတခြပြါ..။ သဇငကြ ကြောင်းတကရြာမှာဆိုတော့ အားခွိနတ်ောင် ရှိချင်မြှ ရှိမှာ…။ အားတဲ့အခါလည်း မောငန်ဲ့ တွေ့ရအောင် အှနလြိုင်းရောကန်မှောပဲ.. စိတပြူမနနေဲ့..“
စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ စကားအဆုံးတွငတ်ော့ ဘာမှ ဆကမြပြောတော့။ ပြောစရာလည်း မရှိတော့ခွေ။ အမှနဆြို ဒီနေ့က သဇင် စင်ျကာပူမသှားခင် လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ကြချင်ြးမို့ စကားပြောကာ အခွိနကြုနန်လေို့ မဖြစ်။ ရသည့အြခွိနကြ သိပမြှမရှိတာ။ စိုးဝင်းသည် ယောကြြားလေးပီပီ သူကပဲ စတငလြှုပရြှားလိုကသ်ည်။ ခစွသ်ူကို အမှတရြစရန်ေ လကဆြောငပြေးရမည် မဟုတလြား။ သူ့ကို စိုကကြှည့န်သညေ့ြ စိုးဝင်း၏ မကြန်ှာက သူမနှင့ြ နီးလာခွိနတ်ှငတ်ော့ သဇငလြည်း အလိုလိုမကြတ်ောငလြေး စင်းကသွှားသည်။ နှုတခြမ်းလေးက မဟတဟ။
“ပြှတ်… အင့ျ… အ… ဟင့ျ..“
စိုးဝင်း၏ မေးလေးကို ကိုငထြားသော လကတ်ှသည်ေ အောကသ်ို့ ရှေ့ကာသှားသည်။ ဒီနေ့တော့ သဇငကြ ပုခုံးပေါစြတိုင် အင်ျကြီလေး ဝတလြာ၍ ကြယသ်ီး လိုကရြှာနစရော မလို။ အောကကြနေ ပင့မြကာ ခွှတလြိုကသ်ည်။ အင်ျကြီအခွှတတ်ှငတ်ော့ နှစ်ဦးသား နမ်းနရောမှ ခနရပသ်ည်။ ခေါင်းကနေ လှတသ်ှားသညန်ှင့ြ သဇငကြပင် စ၍ မှတမြှတသ်ိပသ်ိပ် ပြနန်မ်းသည်။ ကြည့်ရြတာ.. သူမလည်း စိုးဝင်းလိုပင် စဉြးစားထားပုံရသည်။
စိုးဝင်း၏ လကတ်ှကတေော့ ဝကမြှီးလိုပင် အငှိမမြနတေော့ပေ။ သဇင်၏ တကိုယလြုံးအား စုနခြညွဆြနခြညွြ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ အနကရြောငဘြရာစီယာလေးအတွင်းမှ စနနှစ်ေခိုငကြတော့ စိုးဝင်း၏လကကြှောင့ပြင် ကြှမှသှေားတော့မတတ် ဖြစ်၏။ ဒါတွငမြက နောကထြပ် စိုးဝင်း၏ ပစ်မှတကြ ယောကြြားတကာ သှားရညကြသွည့ြ သဇင်၏ ဖငသ်ားကြီးများပင်။ စိုးဝင်းသည် တင်းရင်းစွင့ကြားသည့ြ ဒီအိုးကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရပင် နယသ်ည်။
သဇငသ်ည် ဒါမွိုးအနယခြံရတွငတ်ော့ သူမလည်း မနနေိုငတ်ော့ခွေ။ စိုးဝင်း၏ နှုတခြမ်းတွကေို အငမ်းမရ အတင်းပင် ဖိကပစြုပန်မ်းတော့သည်။ ပြီးတော့လည်း စိုးဝင်း၏ ကိုယလြုံးကြီးကို တိုးကာဖကလြာ၏။ စိုးဝင်းသည် သဇငကြ ရငခြှငထြဲ တိုးအလာတွငတ်ော့ နို့လေးနှစ်လုံးကို နယန်ရောမှ နောကကြကြောကို သိမ်းဖကကြာ ဘရာခွိတဆြီသို့ လကကြိုရှှေ့လိုကသ်ည်။ ခွိတကြလေးကို အသာဖြုတလြိုကသ်ည်။ ဘရာဖြုတပြှီးသှားသည့န်ောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်း၏ လကသ်ည် ရှေ့ဘကကြို ပြနရြောကလြာကာ သဇင်၏ပေါငရြင်းခွဆီသို့ နရောရှှေ့သှားသည်။ ဒီနေ့ဝတလြာသော သဇင်၏ စကပလြေးက ပေါငလြညလြောကသ်ာရှိသညမြို့ လကကြို အောကကြရှိုကာ ထည့လြိုကသ်ည်။ အဆငသ်င့ပြင် သှယလြသွော ပေါငတ်ံလေး၏အရင်းက အင်ျဂါဇာတလြေးဆီသို့ ရောကသ်ှားသည်။
ပငတ်ီလေးခံနေ၍ အဖုတအြသားတွကေို မထိ။သဇငသ်ည် ကာမဇောများက တကသ်ထကတ်ကလြာသဖြင့ြ စိတထြဲတွင် မနနေိုငတ်ော့ခွေ။ သူမ၏နှုတခြမ်းအား စိုးဝင်းဆီကနေ ပြှတခြနဲမှညအြောင် ဆှဲခွာလိုကပြှီး စိုးဝင်း၏တီရှပကြို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းလည်း သဇင့်ဆန်ဒကို သိသှားသညမြို့ ဝတလြာသည့ြ တီရှပသ်ာမက အောကကြ သရီးကြာတား ဘောင်းဘီကိုပါ အမှနခြွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးလွှငတ်ော့ သဇင်၏ ကိုယလြုံးလေးကို ကုတငပြေါသ်ို့ ကနလြန့ဖြှတ် တငလြိုကသ်ည်။
စိုးဝင်းသည် ကနွန်သညေ့ြ သဇငကြိုယပြေါကြ စကပကြိုမူ အသာအောကသ်ို့ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ အခုတော့ဖြင့ြ သဇင်၏ ကိုယပြေါတ်ှင် သူမ၏ ရတနာရှှဂေူလေးကို ကာထားသည့ြ ဇာအနကရြောငပြငတ်ီလေးမှ လှဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ခွေ။ ခစွသ်ူသကတ်မ်း နှစ်နှစ်ကြောကြွောကြာလအတွင်း သူ့ကို ကာမစည်းစိမအြပြည့အြဝပေးခဲ့သော သဇင်၏ လှပသည့ြ ကိုယကြလေးကို စိုးဝင်းသည် မကမြကမြောမောပင် ကြည့်သ်ည်။
“ဟိတ်.. ဘာတွေ ကြည့်န်တောလဲ…“
သဇငသ်ည် မကြလြုံးလေးမှေး၍ ကြည့်န်ရောမှ သူမ၏ ကိုယကြိုစားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်န်သညေ့ြ စိုးဝင်းကို လှမ်းနောကကြာ မေးခွင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် ရယကြွဲကြဲလေးနှင့ြ
“မဟုတပြါဘူး…. ကိုယ့်ရဲ့ ပေါကစြီလေးရယ်… မုန့စြိမ်းပေါင်းလေးရယကြို အမှတရြအောင် ကြည့်န်တော…“
“ခစ်..ခစ်… မောငကြ သိပန်ောကတ်ာပဲ..။ သဇင့်ဟာလေးတွကေို စားစရာလေးတွနေဲ့ တငစြားတယပြေါ့..။ ဒါဖြင့ြ.. သဇင့ရြဲ့ သီးမှှေး ငှကပြွောသီးကြီးရော…“
“ဟီး..ဟီး… လာမှာဗြား… ရော့…“
စိုးဝင်းသည် နောကတ်ောကတ်ောကန်ှင့ြ ပြောရင်း သူ့ကိုယပြေါကြ နောကဆြုံးလကကြနွြ အောကခြံဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အလုပမြွားနေ၍ သဇငန်ှင့ြ မတွေ့ရတာ သုံးပတလြောကတ်ောငရြှိသှားသည်။ ဒီတော့ သူညီတောမြောငသ်ည် အပြတမြာထောငန်သညေသ်ာ။ ခကြခြငွြးပင် နရောရှှေ့ကာသဇင်၏ ပေါငခြှကြားတွင် နရောယူလိုကသ်ည်။ ပငတ်ီလေးကိုလည်း အနားနှစ်ဖကမြှဆှဲကာ ပေါငတ်ံတလွှောကြ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။
သဇငသ်ည် စိတထြနေ၍လားမသိ။ အဝလေးတွငပြင် အရညကြှညလြေးများ စိုနသညေကြို တွေ့သည်။စိုးဝင်းသည် သူ့ညီတောမြောငကြို ညာလကန်ှင့ကြိုငပြှီး သဇင်၏ စောကပြတဝြလေးကိုတော့ ဘယလြကည်ှိုးနှင့လြကမြကို သုံးကာ အသာဖြဲလိုကသ်ည်။ သူ့ဒုတထြိပကြို အသာတေ့ကပလြိုကသ်ည်။
“အင့ြ..မောငရြယ်.. သှင်းလိုကကြှယ်…“
“ဖြေးဖြေးလား ပြင်းပြင်းလား သဇင်… “
“အို.. မောငကြလည်း.. ဘယလြိုပဲ သှင်းသှင်းကြာ.. ဒီမှာ သဇင် ယားနပြေီ..“
သဇငသ်ည် စိတမြရှညသ်ည့ဟြနဖြှင့ြ ဖငကြှီးကိုပင် ကော့ပေးသည်။ သူမဖင့အြကော့တွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ခါးအားကိုသုံးကာ ခပကြှမ်းကြမ်းပင် လီးကို ထိုးဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။ သှင်းခကြကြ ကြမ်းပမယေ့ြ သဇငမြှာ စောကပြတကြ ယားနရော ကြိတမြှိတ်၍ပင် ခံသည်။
“ဘှတ်…ဗွဈ… ဗွဈ… အင့ျ… အ ဟင့ျ..“
“ရလားဟင်… သဇင်..“
စိုးဝင်းသည် သူ၏ညီတောမြောင် တဝကကြွောကြွောလြောကြ တဈခကြတ်ည်းနှင့ြ ဝငသ်ှားသဖြင့ြ သဇငကြိုလှမ်းပြီး မေးလိုကသ်ည်။
“ရတယ်… မောင်…ဆကသ်ှင်း…“
“ရော့.. ဗွဈ….ဗွဈ..ဒုတ်..“
“အင့ျ.. ခန..လေး..မောင်..“
သဇငသ်ည် စိုးဝင်း၏ အားကုနဆြောင့ကြာ သှင်းလိုကခြွိနတ်ှငတ်ော့ တောတ်ောန်ာသှားသည်။ စိုးဝင်းသည် သဇင်၏ အပြောတွငတ်ော့ အောကကြလှုပရြှားမှုကို ရပကြာ သဇငပြေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကသ်ည်။ လုံးကစွကြစွြ နို့လေးတဈဖကကြို ငုံကာစုပလြိုကသ်ည်။
“ပြှတ်..အင့ျ..ပြှတ်..အင့ျ..“
စိုးဝင်းသည် အသကခြှောကဆြယ် မကြောသ်ေးပမယေ့ြ ငယမြူပြနသ်ှားသည်။ ခုနတုန်းက ပေါကစြီစားချင်သ်ညဟြု ပြောခဲ့သညကြို တကယပြင် အလုပန်ှင့ြ လကတ်ှေ့ပြတော့သည်။ ခနအကြာတွငတ်ော့ သဇငသ်ည် ရမကစြိတတ်ှတကေကြာ တဟင်းဟင်း ဖြစ်၍လာသည်။ စောကပြတထြဲတွင် အပြည့အြသိပဝြငန်သေော စိုးဝင်း၏ ညီတောမြောငကြ ငှိမန်သညေကြိုလည်း မကြနပေတ်ော့။
“အင်း..ဟင်း… လုပ်..လုပတ်ော့ မောငရြယ်..“
သဇငသ်ည် မသဲမကြဲလေးပြောရင်း နို့စို့ပေးနသညေ့ြ စိုးဝင်း၏ တငပြါးကြီးကို လကဝြါးနှင့ြ ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။ အထာပေါကန်သညေမြို့ စိုးဝင်းလည်း မှနမြှနပြင် စတငဆြောင့တ်ော့သည်။
“ပြှတ်..ဖတ်..ဖတ်.. အင့ျ..အ..ဟင့ျ..“
သဇငသ်ည် အောကကြနေ စိုးဝင်း၏ ဆောင့ခြကြမြွားနှင့ြ အံကိုကဖြစ်အောင် သူမ၏ စောကပြတကြှီးကိုပင့ကြာ ကော့၍ပေးသည်။ လကန်ှဈဖကကြလည်း စိုးဝင်း၏ ကြောပြငကြှီးကို လှမ်းဖကကြာ သူမ၏ နို့ကိုစိုးဝင်း၏ ပါးစပန်ှင့တ်ေ့ကာ ပေးသည်။တဖြေးဖြေးနှင့ြ စိုးဝင်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အားပါလာသည်။ အပေါဘြကတ်ှငလြည်း ပေါကစြီထကပျိုကြီးသည့ြ သဇင်၏ နို့နှစ်လုံးကို ဘယပြှနည်ာပြနပြင် စို့ပေးနသည်ေ။ ဒါတွငမြက နို့သီးခေါင်းလေးတွကေိုလည်း လွှာဖြင့ြ ထိုး၍ထိုး၍ ယကပြေး၏။ သဇငခြငမြွာ စိုးဝင်း၏ အဆောင့တ်ှငသ်ာမက နို့ကိုကလိနသညေ့ြ အဖြစ်တွငတ်ော့ ဖြတဖြှတလြူးအောင် ခံနရသေည်။
“ပြှတ်..ဘှတ်…ပြှတ်.. အင့ျ…အား..အား..“
“ဘာဖြစ်လို့လဲ သဇင်.. နာလို့လား ဟင်..“
“အင့ျ.. ဟင်း…ဟင်း..“
သဇငခြငမြွာ စိုးဝင်းအမေးကို ပြန်၍ မဖြနေိုငအြားပေ။ ခေါင်းကိုသာ မှေ့ယာလေးပေါတ်ှင် လှိမ့ကြာ ခါပြသည်။
“ဒါဆိုရင်.. ကောင်းလို့လား..“
“ပြှတ်..ပလှတ်…အင့ျ..ဟင့ျ..“
“ဟုတ်..ဟုတတ်ယ်..မောငရြယ်.. ဆောင့ြ… ဆောင့ြ.. မမေးနဲ့တော့..“
သဇငကြ ဒီလိုဆိုမှတော့ စိုးဝင်းသည် အားကုနပြင် ကြုံးတော့သည်။ လူက နဂိုကတည်းက သနသ်ည့အြပြင် သဇငန်ှင့ြ မတွေ့သညကြလည်း သုံးပတလြောကြ ရှိနသညေမြို့ သူသည် အတိုးခကြာ ဆောင့သ်ည်။ ဒီနေ့ပြီးရငလြည်း ခွဲခွာရတော့မညဆြိုသည့ြ အသိကလည်း ရှိနရော ခါတိုင်းထကြ ပို၍ ပြင်းထနသ်ည့ြ အရှိနန်ှင့ပြင် ညီတောမြောငကြို ထည့သ်ည်။ ထိပဖြွားသာ ကနွတ်ော့သည့အြထိ ပြနထြုတ်၊ ပြီးတော့ တရှိနထြိုးပြနသ်ှင်းဖြင့ြ တမုန်းပင် ဆှဲနသည်ေ။
စိုးဝင်းက ဒီလို ကြုံးဆောင့န်လလေေေ သဇငခြငမြွာ အကြိုကတ်ှေ့လလေေ ဖြစ်နသည်ေ။ ငရံကိုယလြုံးပိုငရြှင် သဇငသ်ည် ကိုယကြလေးကို တွန့ကြာ လိမကြာဖြင့ြ တအင့အြင့ြ ညည်းကာနသည်ေ။ မကြလြုံးတွကေို ဖြင့ကြိုမဖြင့တ်ော့။ သဇငကြ မကြလြုံးမဖြင့တ်ော့၍ စိုးဝင်းကရော မကြလြုံးဖြင့လြားဆိုတော့ သူက သာ၍သာ ဆိုးသေးသည်။ သဇင်၏ စောကပြတအြတွင်းသားများက သူ့ညီတောမြောငကြို ပြတဆြှဲပေးနသညေ့ြ အရသာကို မကြစြိမှိတကြာ ခံနရင်ေး တဖုန်းဖုန်းနှင့ြ အားရပါးရ ဆောင့န်သည်ေ။ အခကြင်ါးဆယကြွောလြောကြ ဆောင့ပြှီးတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် အမှင့ဆြုံးအခွိနသ်ို့ ရောကတ်ော့မည် ဆိုသည့အြကြောင်းကို သိလိုကသ်ည်။ ညီတောမြောင် တလွှောကြ စိမ့ကြာ ကငွ့တ်ကလြာသညလြေ။
“ပြှတ်…အင့ျ..ဘှတ်… အင့ျ… ဒုတ်…“
“သဇင်…မောင် ..ပြီးတော့မယ်….“
“ဆောင့ြ… ဆောင့ြ …မောင်.. သဇငလြည်း … ပြီးတော့မယ်…. နာနာလေး..“
အဲဒီနောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ညီတောမြောငကြို သုံးခကြတ်ိတိ အရှိနအြပြည့န်ှင့ြ ဆောင့ခြလွိုကပြှီး သဇင်၏ စောကဖြုတအြဆုံးထိ သှင်းကာ မှုပထြားလိုကသ်ည်။ သုံးပတစြာ စုဆောင်းထား၍ အိတအြပြည့ဖြစ်နသညေ့ြ လရညမြွားကမူ လိငတ်နတ်လွောကြ အဟုနပြှင်းပြင်းနှင့ြ ပန်းထွကသ်ည်။ ပူနှေးပစွခြွှဲသော လရညမြွား၏ အထိတွငတ်ော့ သဇငသ်ည် ကြောကလေး ကော့တကလြာသညအြထိ ဖြစ်ကာ စောကရြညမြွားကို ပန်းထုတမြိတော့သည်။ အဖုတကြတော့ စိုးဝင်း၏ လိငခြွောင်းကြီးကို တင်းကြပစြှာ ညှဈစုပယ်ူနသညေသ်ာ။
“အီး…အီး…ကောင်း… ကောင်းတယကြှာ…“
စိုးဝင်းသည် ဒီနေ့တွငတ်ော့ လရညပြန်းထုတတ်ာ နည်းနည်းကြာသည်။ နှစ်ခါပငမြက.. သုံးခါလောကပြင် တွန့ခြနဲတွန့ခြနဲဖြစ်ကာ ဖငကြှီးက တဆတဆြတ် တုနသ်ည်။ မကြလြုံးမှိတထြား၍ သဇင် ဘယလြိုနမယ်ေ မသိသောလြည်း သူနှင့အြတူ ပျိုငတ်ူပြီးမှန်းတော့ တဆတဆြတ် တုနန်သညေ့ြ စောကပြတ် အနအထေားအရ သိသည်။ မကြစြိမှိတထြားပမယေ့ြ အမြဲတမ်း မှငန်ကြမေို့ သဇငမြကြန်ှာလှလှလေးက အာရုံထဲ အလိုလိုပေါလြာသည်။
အတွေးထဲတွငတ်ော့ ပန်းနုရောင် ခွှေးပြနန်သညေ့ြ သဇင်၏ မကြန်ှာလှလှလေးသည် သူ့ကို နှမ်းလလွလွေး ပြုံးပြနသည်ေ။ တကိုယလြုံး တုနခြါနလေို့ထငသ်ည်။ ဆံနှယလြေးများသည် သူဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ဟိုဒီယိမ်းထိုးနသည်ေ။ ယိမ်းခါနသညေ့ြ ဆံပငလြေးတွကေို အကြည့်ကြ ရောကသ်ှားသညတ်ှငတ်ော့ ဆံနှယလြေးများသည် အလိုလို ရှညထြှကလြာသည်။ သဇငကြ ခေါင်းကလေး အစောင်းတွငတ်ော့ မကြန်ှာကိုပင် ဖုံးသှားသည်။ စိုးဝင်းသည် စိတထြဲတမွိုးဖြစ်သှား၍ ဆံနှယလြေးတွကေို လှမ်းသပလြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ ပေါလြာသည့ြ မကြန်ှာလေးက သဇငမြဟုတတ်ော့ခွေ။ ဟိုကြ.. ဘေးဆိုငကြကောငမြလေး… သှယသ်ှယရြယလြေ.. သူ့ကို ပြုံးကာ ကြည့်န်သည်ေ။
“ဟင်း.“.
ခနဲ သကပြှင်းကြီး တဈခုကို မှုတထြုတကြာ စိုးဝင်းသည် ကမန်းကတန်း မကြလြုံးကို ဖြင့ပြဈလိုကသ်ည်။ အောကကြို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ သဇငသ်ည် ခေါင်းကလေးစောင်းကာ မကြစြိလေးမှိတထြားသညကြို တွေ့သည်။ အသကကြို မှနမြှနရြှူကာ အမောဖြနသေည်ေ။ စိုးဝင်းလည်း မိမိကိုယကြို စိတပြကြလြကပြကြန်ှင့ြ ခေါင်းကိုသာ ခါလိုကမြိတော့သည်။
“လာပါ.. အနတ်ီ… ဘာလိုချင်လြို့လဲ…။ ဖိုးခွားရေ အနတ်ီကို မေးပါဦး..“
စိုးဝင်းသည် သှကသ်ှကလြကလြကပြင် ဆိုငထြဲကို ဝငလြာသည့ြ အဒေါကြှီးတဈယောကကြို ဘယသ်ူမှမမေးခင် သူက အရငမြေးလိုကသ်ည်။ အဖဖြစ်ေသူ ဦးအောငမြိုးကတော့ အဖြောကြောငတ်ာ၏ နောကကြနေ လှမ်းကြည့်န်သည်ေ။ နံနကြ ချောကန်ာရီပင် မထိုးသေး၍ထငသ်ည် ဆိုငထြဲတွင် လကဖြကရြည် လာသောကသ်ူတောင် မရှိသေး။ ဒီအဒေါကြှီးက ပထမဆုံးပင်..။
ဒေါမြာမာအေးသည် ဖောဖြောရြှရှနှေငေ့ြ လှမ်းပြောလိုကသ်ည့ြ ကောငကြလေးကို အသာပြုံးပြလိုကသ်ည်။ တဆကတ်ည်းပင်..
“အီကြာကြေး လိုချင်လြို့ သား… ရပြီလား..“
“ရပြီ.. အနတ်ီ.. အီကြာကြေးတငမြှ မကဘူး.. စမူဆာလည်းရတယ် အနတ်ီ..“
စိုးဝင်းသည် ခကြခြငွြးပင် ပြနဖြှလေိုကရြုံမက ထိုငန်သညေ့ြ ကောငတ်ာနောကကြနေ ထွကကြာအကြောဖြိုနားသို့ပင် လွှောကလြာခဲ့သည်။ အီကြာကြေးတွကေို ဆီအိုးထဲကနေ ဝိုင်းဆယပြေးနသညေ့ြ ဖိုးခွားကို လှမ်း၍လည်း ပြောလိုကသ်ည်။
“ဖိုးခွားရော.. အနတ်ီဖို့ ကြီးတာလေးတွေ ရှေးပေးလိုကကြှာ…“
ဒေါမြာမာအေးသည် ဆိုငပျိုငရြှင် ဖြစ်ဟနတ်ူသည့ြ ကောငကြလေး၏ အပြောတွငတ်ော့ အတောသ်ဘောကသွှားသည်။ ကိုယတ်ိုငကြလည်း ဆေးဆိုငဖြှင့ထြားသူမို့ ဒီကောငလြေး ဒီလောကအြပြောခွိုရငဖြှင့ြ လကဖြကရြညဆြိုငကြ လူစည်ဦးမညဟြု တွေးမိသေးသည်။
“အနတ်ီ.. ဘယန်ှဈခု ယူမှာလဲ…“
“လေးချောင်းပေးဟယ်… တဈချောင်း ဘယလြောကလြဲ..“
“တဈချောင်း ငါးဆယပြါ .. အနတ်ီ..။ လေးချောင်းဆိုတော့ နှစ်ရာပါ…“
“အေး..အေး… ရော့ နှစ်ရာ…”
“ဖိုးခွား.. အနတ်ီကို တဈချောင်း အပိုပေးလိုကပြါကြာ….။ ဆိုငဖြှင့ပြှဲ အမှတတ်ရပေါ့….။ အနတ်ီက .. အရငဆြုံး လာအားပေးသူဆိုတော့..“
“ဪ.. ဒီလိုလား..“
ဒေါမြာမာအေးသည် စိုးဝင်း၏ အပြောတွင် ကြနပေစြှာပင် ပြုံးလိုကသ်ည်။ ဖိုးခွားကတော့ ဆရာသမားဖြစ်သူ စိုးဝင်းကို စူးခနဲ တဈခကြကြှည့သ်ည်။ နှုတကြတော့ ဘာမှမပြော။ ကြှတကြှှတအြိတထြဲ ရောကပြှီးသား အီကြာကြေးလေးချောင်းတွင် နောကထြပတ်ဈချောင်းကို ထပထြည့လြိုကသ်ည်။
“ဒါဆိုလည်း ကြေးဇူးပဲ သားရယ်…။ နောကလြည်း လာအားပေးပါ့မယ်…“
စိုးဝင်းသည် သူ့ကို ကြေးဇူးတငစြကားဆိုကာ ထွကသ်ှားသည့ြ အဒေါကြှီး၏ နောကကြွောကို ငေးကာကနွခြဲ့သည်။ အခုမှ သတိထားမိလို့လားမသိ အနတ်ီကြီးသည် ဆံပငတ်ောတ်ောသ်နသ်ည်။ တပတလြွှိုဆံထုံးလေးကို ထိုးထားတာတောင် အစွန်းဘကကြ ဆံနှယမြွားက ပုခုံးထကတ်ှင် ဖြာကနွသည်ေ။
“ကိုစိုးကြီး… တမငတ်ကာ အမှတတ်ှရအေောင် လုပန်တောလား..“
“ဟေ..ဘာလဲဟ..“
စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားက သူ့ကို ပြုံးစစနှင့ြ အမေးတွငတ်ော့ ကြောငသ်ှားသည်။ ဖိုးခွားဘေးနားက အကြောဆြရာ ကိုမိုးကြိုးကတော့ ကြမ်းစားနရင်ေး သူတို့ကို ပြုံးကာ ကြည့်န်သည်ေ။ ကြည့်ရြတာ ဖိုးခွားစကားကို သူသိပုံရသည်။
ဤနရောတွင် ကြားဖြတ်၍ အကြောဆြရာ ကိုမိုးကြိုးအကြောင်းကို အနည်းငယ် ပြောလိုကပြါမယ်။ ကိုမိုးကြိုးသည် စိုးဝင်းတို့ ရပကြှကထြဲတွင် မသိသူမရှိ။ သူက သတင်းထောကရြူးရူးကာနရောတကာ လွှောကသ်ှားနသေူဖြစ်သည်။ ကြာတော့ သူ့အိမကြ ကြည့်မြရတော့။ ဒီတော့ ဦးအောငမြိုးတို့ လကဖြကရြညဆြိုငဖြှင့မြည် ဆိုတော့ ကိုမိုးကြိုးအဖေ.. ဦးအောငမြိုးသူငယခြငွြးက ငါ့သားအကြောကြှောတ်တတ်ာဆိုကာ လာပို့ထားချင်ြးဖြစ်သည်။ အမှနကြ အကြံနှင့ြ..။ သူကလည်း လကဖြကရြညဆြိုငဆြိုတော့ မငှင်းဘဲ လကခြံလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒါ .. မသှယသ်ှယအြေးတို့ အမလေေ…။ ကြှနတ်ောကြ ကိုစိုးကြီးများ ယောကျခမကြီးကို ဖားနတောလားလို့..“
“ဟား..ဟား..ဟား..“
ဖိုးခွား၏ စကားအဆုံးတွငတ်ော့ အကြောဆြရာ ကိုမိုးကြိုးပင် တဟားဟားနှင့ြ ရယသ်ည်။ သူက ဒီဆေးဆိုငကြ ညီအဈမနှစ်ယောကကြို အကြောင်းသိတွကေိုး။ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနသညေ့ြ စိုးဝင်းအဖေဦးအောငမြိုးပင် ကြားသှားကာ ပြုံးစိစိဖြစ်သည်။ ကနွန်သညေ့ြ စားပြဲထိုး ကောငကြလေး နှစ်ယောကြ၏ မကြန်ှာတွကလေည်း မကြန်ှာပိုးမသေ။ စိုးဝင်းသည် ဖိုးခွားကို ပြနပြှောမည် ပြငလြိုကစြဉပြင် ဆိုငထြဲကိုဝငလြာသည့ြ လူတဈသိုကကြို တွေ့လိုကသ်ည်။ သူ့ကို ရယကြကြဲနှင့ြ ကြည့်န်သညေ့ြ ကောငကြလေးနှစ်ယောကကြို လှမ်းခိုင်းလိုကရြတော့သည်။
“ဟေ့.. အဈကိုတွကေို နရောပေးဟေ့.. ဘာသောကမြလဲ မေး…“
—————————-
“အမေ့ မကြန်ှာကလည်း ပြုံးလို့ရှှငလြို့ပါလား။ ဘာလဲ အီကြာကြေးနဲ့ မှိုနဲ့ မှားပြီး ဝယလြာတာလား..“
အိမထြဲကို လှမ်းဝငလြာသည့ြ ဒေါမြာမာအေးကို ထမင်းစားပြဲတွင် လကဖြကရြညဖြွောန်သေူ နှယန်ှယအြေးက မေးလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သားအမိတွသည်ေ ဒီလိုပဲဖြစ်သည်။ သားအမိဆိုသောလြည်း ညီအဈမများသဖြယ် စဟယ် နောကဟြယန်ှင့ြ ပြောတတသ်ညကြ အကငွ့လြို ဖြစ်နေ၏။ ဒေါမြာမာအေးသည် သမီးကြီး၏စကားကို ပြနမြဖြသေေးဘဲ အိပခြန်းထဲက ထွကလြာသူ သှယသ်ှယအြေးကို ကြည့်ကြာ ပြောလိုကသ်ည်..။
“ဟေ့..မိသှယ်.. ညည်းကသာ အီကြာကြေး သှားမဝယခြငွဘြူး ပြောနတော…။ ဆိုငပျိုငရြှင် ကောငကြလေးကဖြင့ြ သဘောကောင်းပြီး အဆဈတောင် ပေးလိုကသ်ေးတယ်..“
နှယန်ှယအြေးသည် အမဖြစ်ေသူက အပြောတွငတ်ော့ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ဒါကြောင့ြ ဒေါမြာမာအေးတဈယောကြ မှိုရသလို ဖြစ်လာတာကိုး။ အပြောခံလိုကရြသည့ြ ညီမငယ် သှယသ်ှယကြမူ
“အို.. အမကလေည်း … ဘာမှမသိဘဲနဲ့..။ အဲဒီကောငကြ ပြူးကြောငကြှောငန်ဲ့…“
နှုတခြမ်းလေးထောကြာ ပြောနသညေ့ြ ညီမငယကြို ကြည့်ပြှီး နှယန်ှယအြေး နားမလညန်ိုငဖြစ်သှားသည်။ တဈခန်းထဲ အိပန်သညေ့ြ ညီမလေးသည် သူ့ကို ဒီအကြောင်းမပြော။ သူမကလည်း ဒီလအတွင်းမဟာတန်းတကမြည့ြ ကိဈစနှင့ြ အလုပရြှုပန်တောကြောင့ြ သှယသ်ှယန်ှင့ပြင် သိပစြကားမပြောဖြစ်..။
“နပေါဦး .. ညီမလေးရဲ့…. နငကြ ဘယသ်ူ့ကို ပြောနတောလဲ…“
“မမကလည်း… မမ မသိပါဘူး…။ အဲ့ဒီဆိုငပျိုငရြှင် ဆိုတဲ့ ကောငကြ.. ဟိုတဈနေ့က သမီးကို လာရှိတန်တေဲ့ ကောငပြေါ့..“
ဒီတော့မှ နှယန်ှယအြေး သဘောပေါကသ်ှားသည်။ လတစြသတတ်ော့ သူက အလိုလို ဟိုကောငလြေးကို မကြမြုန်းကြိုးနတောထငသ်ည်။ ညီမငယ်၏ ခါးမရောကတ်ရောကြ ရှိသည့ြ ဆံပငရြှညလြေးများကိုအသာလှမ်းကိုငကြာ ဖြလိုကရြင်း..
“သှယသ်ှယရြယ်.. ဒါကတော့ နင် သူ့ကို သှားအပြဈမပြောပါနဲ့…။ နင့ကြိုတွေ့တဲ့ ဘယယ်ောကြြားသားမဆို မငမ်းတာရှိလို့လား..။ ငါ့ ညီမလေး ဒီလောကလြှတာ..“
“အင်.. မမကလည်း.. ညီမအချင်ြးချင်ြး မှှောကပြှောနပြနေပြှီ…။ သူ့ကြတော့ မငမ်းတဲ့သူ မရှိတာကြနတောပဲ…“
သှယသ်ှယသ်ည် ပြောလည်းပြောသည် ။ အဈမဖြစ်သူ နှယန်ှယ်၏ ခါးကိုလည်း လကကြလေးနှင့ြ ဆတခြနဲ ထိုးလိုကသ်ည်။
“ဟိတ်.. ယားတယ်.. မလုပန်ဲ့ဆို.. ဒီကောငမြလေးတော့..“
နှယန်ှယကြ လကကြလေးနှင့ြ သှယသ်ှယကြို လှမ်းရိုကလြိုကခြွိနတ်ှငတ်ော့ သူမသည် အနားမှာ မရှိတော့။ ညီမတွပေီပီ အကြောင်းသိနသည်ေ ထငသ်ည်။ လှဈခနဲနကော စားပြဲဟိုဘကကြို ပြေးထွကသ်ှားသည်။
“အေး.. နငတ်ော့ မိရငသ်မယ်ေ…“
“သမီးတွေ.. မကြီးမငယန်ဲ့ ဆော့နကြတောလား…“
“မဟုတပြါဘူး.. အဖေ..“
နှယန်ှယသ်ည် ညီမငယ် သှယသ်ှယကြို လိုကဖြမ်းရန် ပြငလြိုကစြဉပြင် အခန်းထဲက ထွကလြာသူ အဖဖြစ်ေသူဦးဘအေး၏ စကားကြောင့ြ ကိုယရြှိနကြို သတလြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယကြတော့ အဖဖြစ်ေသူ၏ နောကကြို ပြေးဝငသ်ှားသည်။ သူမကို လွှာကလေးတောင် ထုတပြှသှား၏။ တွေ့မယ်.. ဒီကောငမြလေးတော့…
“လာလေ.. အဖကြေီး… အီကြာကြေးနဲ့ ကောဖြီသောကရြအောင်.. ဟိုဘကဆြိုငကြ ဝယလြာတာ…“
“အေး ဟုတသ်ားပဲ.. ဒီနေ့ဆိုငစြဖြင့ပြှီပဲ…. တို့နရောတော့ စညကြားဦးမယ်…“
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖဖေေ…“
နှယန်ှယ်၏ အမေးကိုတော့ ဦးဘအေးသည် စားပြဲထိပကြ ခုံတွင် ဝငထြိုငရြင်း ဖြလေိုကသ်ည်။
“ဒီဆိုငလြေးက ဟိုဘကလြမ်းကြားထဲက အစိမ်းရောင် တိုကအြိမလြေးမှာနတေဲ့ ဦးအောငမြိုးတို့က ဖြင့တ်ာလေ…။ ဟိုတလောက အောငဘြာလေ ထီပေါကတ်ဲ့သူပေါ့…“
“ဪ.. ဟုတလြား ဖဖေေ…“
နှယန်ှယအြေးသည် နေ့လယဘြကတ်ှင် အိမမြှာမရှိသဖြင့ြ ဦးဘအေးပြောသည့ြ စကားကို စိတဝြငစြားသှားသည်။ သူမအဖသည်ေ စကားပြောရာတွင် တညတ်ညတ်န့တ်န့န်ှင့ြ အရာရာကို သုံးသပကြာပြောတတသ်ူပင်။
“ဟုတတ်ယ်.. သူတို့က သားအမိ သုံးယောကထြဲရှိတာ…။ အဲဒါ ဦးအောငမြိုးက ထီပေါကတ်ဲ့ ငှကေို အလဟသတ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဆိုပြီးတော့ ဒီဆိုငလြေး ဖြင့ဖြို့ကြံတာ…။ သူနဲ့ ဘေးအိမကြ ဦးတင်ဦးနဲ့ သူငယခြငွြးလေ..။ အဲဒါကြောင့ြ ဦးတင်ဦးတို့က လကခြံလိုကတ်ာ…“
“အဲဒါက ဟုတပြါပြီ ဖဖေေ… လကဖြကရြညဆြိုင် ဖြင့တ်ာနဲ့ စညကြားဦးမယဆြိုတဲ့ ဖဖေေ့စကားက..“
နှယန်ှယသ်ည် သူမအဖေ ပြောသညကြို နားထောငပြှီးတွငတ်ော့ သူသိလိုသည့ြ အခကြကြိုပင် တိုကရြိုကမြေးလိုကသ်ည်။
“ဒါကတော့ ဒီလိုသမီး…။ တဈအခကြကြ.. ဦးအောငမြိုးတို့က ဆိုငကြလေးကို သပသ်ပရြပရြပ် လုပထြားတော့ လူတွကေ စိတဝြငစြားကြလိမ့မြယ်…။ ဟိုဘကြ ခပလြှမ်းလှမ်းမှာ သကသ်ာဆိုင် ရှိပမယေ့ြ .. ဖဖေေ့စိတထြင် ဒီဆိုငကြိုပဲ လာအားပေးကြလိမ့မြယ်…။ နောကအြခကြကြတော့.. သမီးတို့ကြောင့ပြဲ….။ အခုတောငမြှ ငါ့သမီးနှစ်ယောကကြှောင့ြ ဒီနားလေးမှာ လူစညန်တော..။ လကဖြကရြညဆြိုင် ဖြင့ပြှီးရငတ်ော့ ဆိုငထြိုငပြှီး ပိုးကြမယ့သ်ူတွနေဲ့ ပိုပြီးစညလြာမယဆြိုတာကို တွကမြိလို့ပေါ့… ဟား…ဟား…“
ဦးဘအေးသည် သူ၏ နောကဆြုံးအခကြတ်ှငတ်ော့ သူကိုယတ်ိုငပြင် သဘောကစွှာရယသ်ည်။ ဆရာမဖြစ်သူ နှယန်ှယအြေးမှာ အဖဖြစ်ေသူက ဒီလိုအပြောတွငတ်ော့ ရှကသ်ှားသည်။
“အဖကလေည်း.. ပြောတော့မယ်…“
“မမ..ရှကသ်ှားပြီ.. ဖဖရေေေ… ခစ်..ခစ်..“
ညီမငယဖြစ်သူ သှယသ်ှယကြမူ အဈမဖြစ်သူ နှယန်ှယ်၏ မကြန်ှာလေး ရှကသ်ှေးဖြာကာ နီမှန်းသှားသညကြိုကြည့်ပြှီး သဘောကစွှာ တခစ်ခစ်နှင့ြ ရယန်တေော့သည်…။ ဦးဘအေး၏ စကားက မှနသ်ညဟြုပင် ပြောရမလို။ စိုးဝင်းတို့ ဆိုငကြလေးသည် တဈလအတွင်း လကမြလယအြောင် ရောင်းရသည်။ ဆိုငလြေး၏ အပြငအြဆငကြောင်းမှု ၊ ဦးအောငမြိုး၏ အဖြောကြောင်းမှုအပြင် ဘေးဆိုငကြ ညီအဈမနှစ်ယောကကြှောင့လြည်း သူ့ဆိုငသ်ည် မိုးလင်းကနေ မိုးခွုပအြထိ လူမပြတရြှိသည်။ အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြိုးသူပင် ဈေးထဲက အထညဆြိုငကြို ဖြုတကြာ လကဖြကရြညဆြိုငကြို ဝငကြူရသညအြထိ ဖြစ်လာသည်။ ဒါကလည်း သူ့တို့ဆိုငအြတွကြ ပိုအဆငပြှစသေညေဟြု ဆိုရမလို။
ဒေါမြိုးသူသည် ဆိုငကြို ဝငကြူယုံတွငမြက သူမက မုန့ပြဲသရစောပါ တွဲပြီး ရောင်းပေးသည်။ မုန့ဟြင်းခါး၊ အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ အစရှိသဖြင့ြ တောတ်ောမြွားရသည်။ အထညဆြိုငကြ ကောငမြလေးကိုလည်း အကူအဖြစ် ဆကခြန့ထြားသည်။ ဒီတော့ သူတို့၏ “ရှှမှနေမြာ“ လကဖြကရြညဆြိုငလြေးသည် ရပကြှကထြဲတွင် တောတ်ောန်ာမညရြလာသညမြှာ မဆန်းခွေ။
“ရှှမှနေမြာ“ ဟု ဆိုငကြို အမညပြေးရခွင်းကလည်း ဦးအောငမြိုးကြောင့ပြင်။ ဦးအောငမြိုးက သူထီပေါကခြဲ့သညကြို အစွဲပြုကာ ဆိုငကြလေးကို “ရှှမှနေမြာ“ ဟု ရှေးကာ အမညပြေးခွင်းဖြစ်သည်။ တောသ်ေးသည် မှနမြာနိုငင်ံတွင် ကောပြီရိုကကြ သိပခြတ်မေစားသေး၍။ ဒီလိုမှမဟုတရြငဖြှင့ြ… Apple က Samsung ကို Patent Right နှင့ြ တရားစွဲသလို စိုးဝင်းတို့ဆိုငကြို တရားစွဲခံရနိုငသ်ည်။ အဟီး…။
နောကထြပ် ဆိုငလြူစညကြားလာသည့ြ အကြောင်းရင်းတဈခုကတော့ စိုးဝင်းကြောင့ပြင်။ စိုးဝင်းသည် အဖဖြစ်ေသူ ဦးအောငမြိုးက လကဖြကရြညဆြိုင် ဖြင့မြညဆြိုကတည်းက သူက အကြံရှိသည်။ စာဖတသ်ူများမှတမြိချင်ြ မှတမြိပါဦးမည်။ ဇာတလြမ်းအစတွငတ်ော့ ကြှနတ်ောြ ပြောထားပါသည်။ သူ့အကြံက သူ့ဝါသနာနှင့ြ သကဆြိုငသ်ည်။
စိုးဝင်း၏ ဝါသနာက တခွားမဟုတ်။ ဘောလုံးပြဲပင်။ ဟုတသ်ည်။ သူသည် ဘောလုံးဆိုလွှင် ငယင်ယလြေးကတည်းက စိတဝြငစြားသူဖြစ်သည်။ ကိုယတ်ိုငကြ ဖြစ်ဖြစ်မှောကမြှောကြ မကနတ်တသ်ောလြည်း ဘောလုံးပြဲကိုတော့ အသကြညေ့သ်ည်။ အဲ.. သူသည် လောင်းကစားတော့ မလုပ်။ သူက ဘောလုံးပြဲကို သန့သ်န့လြေး ရငခြုနကြာ ကြည့်ခြငွြးဖြစ်သည်။ ဒီတော့ သူသည် လကဖြကရြညဆြိုငကြို အကြောင်းပြပြီး ဘောလုံးပြဲလိုင်း ယူဖို့ကြံသည်။
“မင်းကလည်းကြာ ပိုကဆြံပိုကုနအြောင်..“
ဦးအောငမြိုးသည် သားဖြစ်သူ၏ အကြံကို သိကာ မတငမြကြ ပြောလိုကသ်ည်။ အမှနဆြိုရင် သူလည်းပဲ ဝါသနာပါသူမို့ ဘောပြဲကြည့်ခြငွသ်ညသ်ာ။ MRTV က ပြသောလြည်း တခါတခါ သတင်းနှင့ြ တိုကသ်ည့အြခွိနမြွားတွငတ်ော့ မကြည့်ရြခွေ။ ဒီတော့ သူကလည်း စိတဝြငစြားပမယေ့ြ စိုးဝင်းအကြံမို့ နည်းနည်းရဈလိုကခြှင်းသာ…။
“အဖကလေည်း.. အခုခတ်မှော လကဖြကရြညဆြိုငတ်ိုင်း ဒါတွပြနေကြတော..။ နောကပြှီးတော့ သားတို့ဆိုငကြ ဝငင်ှကေောင်းနတောပဲဟာ…။ မကနွမြှာ ပူစရာမလိုပါဘူး..“
“အဖကြေီးရဲ့ .. သားပြောတာ မဆိုးပါဘူး… လုပပြါစေ…“
အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြိုးသူက ဝငအြပြောတွငတ်ော့ ဦးအောငမြိုးသည် ခေါင်းကိုသာ အသာညိတပြှလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းလည်း သူ့အကြံတော့ အောငပြှီဆိုကာ အတောပြွောသ်ှားသည်။ အမှနလြည်း စိုးဝင်းပြောတာက မဆိုး။ နဂိုကတည်းက လူစညစြပြုနသေော သူ့တို့လကဖြကရြညဆြိုငသ်ည် အခုလို ဘောလုံးပြဲလိုင်း ယူလိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ ထိုငခြုံနရောလှတ် မရှိအောငကြို ဖြစ်ကုနသ်ည်။
စနေ၊ တနင်ျဂနှနေေ့များတွင် မနကမြိုးခွုပကြနေ ညမိုးခွုပသ်ညအြထိ စိုးဝင်းတို့ လကမြလညအြောငပြငရြောင်းရသည်။ လကဖြကရြညဆြိုင် ရောင်းရခွင်းက မိသားစု စီးပြားရေးအတွကြ ကောင်းသောလည်း စိုးဝင်းအတွကတ်ော့ အခစွရြေးတွင် မကောင်းအောင် ဖနတ်ီးသလို ဖြစ်သည်။ နေ့ညမအား ရောင်းရသောအခါ စိုးဝင်းတဈယောကြ ဆိုငတ်ှငပြင် ခွခွေုပမြိတော့သည်။ ဒီတော့ သဇငန်ှင့ြ ခွိန်းကာ အငတ်ာနကသ်ုံးမှုတွင် လဈဟင်းလာသည်။
စိုးဝင်းသည် အစကတည်းက ဒီလိုမွိုး ကြနပြွူတာရှေ့တွင် တကုတကြုတထြိုငကြာ ခကြန်ရခွေင်းမွိုးကို မကြိုကြ။ သူက သူ့ငယခြငွြး ဇောရြဲလို မဟုတ်။ ဒီကောငကြတော့ ကြှမ်းသည်။ တဈနကေုန် ထိုငကြာ ခကြန်တတေသ်ူ။ အကြောင်းသိသူများက သူ့ကို ခကြစြောင့လြိုတောင် ခေါသ်ေးသည်။ ဒီတော့ သူသည် သဇငန်ှင့ြ ခွိန်းထားလွှငဖြှင့ြ သိပကြှာကြာ စကားမပြောတတ်။ skype နဲ့ ခေါကြာ ဖုန်းပြောပြီး ပြနလြာတတသ်ူ။ ဒါကလည်း မှနမြာနိုငင်ံက ကောန်ကရြှငတ်ှကေ မကြန်ှာသာပေးဦးမှ။ speed တွကေ အငမြတနမြှ ကောင်းလှသညဖြစ်ရာ စကားနှစ်ခွန်းလောကပြှောမှ ဟိုဘကကြ တဈခွန်းလောကြ ကြားရသညကြ များသည်။ တခါတခါလည်း မှအေောကကြှိုးက သဈပငအြမှဈနှင့ြ ထိုးမိလို့ ပေါကတ်ာနှင့ြ၊ရအေောကကြှိုးက ကြှကကြိုကလြို့ ပြတရြတာနှင့ြ..။ ဘာတွမှန်ေး မသိ။ ကြာတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ အဆငမြပြတေော့။
အခုလို ဘောလုံးပြဲလိုင်း တတလြိုကပြှီးခွိနတ်ှငတ်ော့ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ဆကဆြံရေးက ကြဲသထကြ ကြဲလာတော့သည်။ ဘောပြဲရှိသည့ြ အခွိနမြွားတွင် စိုးဝင်းသည် အငတ်ာနကဆြိုင် မရောကတ်ော့ခွေ။ ခကသ်ညကြ စိုးဝင်းပင်…။ သူသည် သဇငန်ှင့ြ ဒီလိုအနဝေေးသှားတာကို စိတထြဲတွင် ဘယလြိုမှ မနခွေေ။ အစကတော့ သူ့ကိုယသ်ူ ဟနတ်ောငဟြနပြါ့မလားဟု ထငထြားသောလည်း တကယတ်မ်းကြတော့ စိတထြဲတွင် ဘာမှမရှိ။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း နားမလညခြွေ။ တခါတခါ လကဖြကရြညဆြိုင် လူပါးသည့ြ အခွိနမြွားတွင် ဟာတာတာဖြစ်သလို ခံစားရသညကြလှဲလို့ အထွအထေူး ဘာမှမဖြစ်။ အဆှေးသီချင်ြးတွေ ဖြင့ရြငတ်ောငမြှ မကြရြညမြဝဲ ဖြစ်သည့ြ အဖြစ်ကိုလည်း တောတ်ောအြံသှနမေိသည်။
“မင်းဟာက မဟုတပြါဘူးကြာ..“
ဇောရြဲသည် ရှေ့တွငခြထွားသည့ြ ဘီယာခွကကြို တရှိနထြိုး မော့ခကြာ သောကလြိုကရြင်း စကားကို အဆုံးမရှိ အစမရှိ ပြောသည်။ စိုးဝင်းသည် သူ့သူငယခြငွြးအကြောင်း သိနေ၍ ဘာမှမမေး။ ဒီကောငကြ ဒီလိုပင်။ သူပြောချင်တ်ာကိုပြော လုပခြငွတ်ာကို လုပတ်တသ်ူပင်။ အခုလည်းကြည့်ြ… စိုးဝင်း လကဖြကရြညဆြိုငဖြှင့ဖြို့ လုံးပန်းနသညေ့ြ ကာလတလွှောကလြုံး ပေါမြလာခွေ။ ဆိုငကြ စညကြားကာ အလုပမြွားသည့ြ အခွိနကြှမှ ရှေးကာပေါလြာသည်။ နောကပြှီးတော့လည်း ဆိုငတ်ှင် ဖငမြှဲအောင် မထိုင်။ ဘီယာသောကရြအောင် ဆိုကာ စိုးဝင်းကို ခေါထြုတသ်ှားသည်။ “မင်းအတွကြ အကြိုးရှိမှာပါ“ ဆိုပြီး စကားကလည်း ခေါသ်ှားသေးသည်။
စိုးဝင်းလည်း သဇငန်ှင့ြ အဆငမြပြဘေဲ ညဈနရောဇောရြဲအလာတွငတ်ော့ တမငတ်ကာပင် ဆိုငကြို ပစ်ကာ ထွကလြာခဲ့သည်။ လမ်းရောကတ်ော့မှ ဘီယာသောကယ်ုံ ရိုးရိုးမဟုတဘြဲ တခွားဆန်းဆန်းကိဈစလည်း ရှိသေးသညကြို သိလိုကသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ သူက “အကြိုးရှိမှာပါ“ ဆိုပြီး ခေါလြာတာကိုး…။
“ငါ့စိတထြင် မင်းက သဇင့ကြို ခစွတ်ာ မဟုတပြါဘူးကြာ…“
ဇောရြဲက ဒီလို မှတခြကြအြပေးတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ဘီယာခွကကြို ကိုငကြာ ငိုငန်ရောမှ ဖြတခြနဲဖြစ်သှားသည်။ ဟုတသ်ည်။ ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဒီအခကြကြို ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနမြမေးမိသလဲ။ စိုးဝင်း စဉြးစားကြည့်သ်ည်။ ခစွတ်ာဆိုတာ ဘာလဲ။ ခစွတ်ာဆိုတာ ရငခြုနတ်ာဟု ပြောရငတ်ော့ သူ သဇငကြိုတွေ့တိုင်းတော့ ရငခြုနသ်ည်။ ရငခြုနခြငွစြရာ မကောင်းဘဲ နမလေား။ သူတို့ တွေ့ကြပုံတွကလေည်း ရိုးရိုးသမီးရည်းစားတွလေိုမှ မဟုတတ်ာ။
စိုးဝင်းသည် စိတရြှုပထြှေးစွာနှင့ြ ဘီယာခွကကြို မော့သောကလြိုကသ်ည်။ အတွေးထဲတွငတ်ော့ သဇင်၏ လွှို့ဝှကအြပသ်ော အလှတွကေို မှငယ်ောငလြာသည်။ တောသ်ေးသည်။ လညခြွောင်းထဲ ဝငသ်ှားသည့အြေးမှသော စညဘြီယာ၏ အရသာကြောင့ြ ခေါင်းထောငခြငွလြာသည့ြ ညီတောမြောငကြ အနည်းငယ် ငှိမသ်ကသ်ှားသည်။ လကကြနွမြရှိတော့သည် ဘီယာခွကကြို အသာပြနခြလွိုကြ၏။
“ငါလည်း မပြောတတပြါဘူး.. ဇောရြဲ ရယ်…။ ခစွလြား မခစွလြား ဆိုတာ ဘာလဲလို့ သသခွေောခွာ မသိတော့ဘူးကြာ…“
“ဒါဆိုလည်း ထားလိုကကြှာ..။ လောလောဆယ်.. ဟောဟိုက ခစွစြရာလေးကို ကြည့်လြိုကြ. . မမိုကဘြူးလား..“
ဇောရြဲ မေးငေါ့ပြရာသို့ ကြည့်လြိုကရြာတွငတ်ော့ ဆိုငကြောငတ်ာတွင် ထိုငန်သေော ကောငမြလေးတွကေို တွေ့သည်။ ကောငမြလေးက သုံးယောကဖြစ်၍ ဘယသ်ူမှန်းမသိ။
“ဟေ့ကောငရြဲ့… မင်းဟာက ဘယသ်ူ့ကို ပြတာလဲ… ထိုငန်တောက သုံးယောကတ်ောင်..“
“ဟို.. အလယကြ ကောငမြလေးလကြော.. အပြာရောငလြေးနဲ့..“
အဲဒီတော့မှ စိုးဝင်း သချောကြည့်မြိသည်။ သူတို့ ထိုငန်ကြေ စားပြဲက ကောငတ်ာနှင့ြ နီးသဖြင့ကြောငမြလေးများကို သသခွေောခွာ မှငရြသည်။ ရုပကြလေးကတော့ မဆိုးခွေ။ စိုးဝင်းတို့သည် ဘောကထြောဘြကကြ ဆိုငတ်ဈဆိုငတ်ှင် ရောကန်ကြခေငွြး ဖြစ်သည်။ ဒီဆိုငကြ စငတ်ငတ်ေးဂီတ ရှိကာ ကောငမြလေးတွနှငေ့ြ အလှမ်းသင့န်ိုငသ်ည့ြ နရောဖြစ်သည်။ အခုလည်း ကြည့်စြငပြေါတ်ှင် စကပအြတို ဝတထြားသော ကောငမြလေးတဈယောကကြ အယဆြိုင်းဇီ၏ နာမညကြှီးသီချင်ြးတဈပုဒကြို ဆိုနသည်ေ။
“ဘယလြိုလဲ မိုကတ်ယမြှတလြား..“
စိုးဝင်းသည် ဇောရြဲ၏ အမေးတွငတ်ော့ အသာခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။ သိချင်စြိတကြို ထိန်းကာမေးလိုကသ်ည်။
“ဒါတွကလေည်း ရတာလား ..“
သူမေးသညကြ အကြောင်းရှိသည်။ သူသည် ခတ်လေူငယပြီပီ ဒီလိုဆိုငမြွိုးတွေ ရောကဖြူးသည်။ မာဆကတ်ှေ မာစွပတ်ှလည်ေး ကြုံဖူးသည်။ အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်။ တခါတခါ အဖောကြောင်းမှသာ။ ဒီတော့ သူသိသည်။ ဒီလိုဆိုငမြွိုးတွင် သီချင်ြးဆိုသည့ြ ကောငမြလေးတွကေ အဆငပြှရင်ေ အဆငပြှသလေို ခေါထြုတသ်ှားနိုငသ်ောလြည်း ကောငတ်ာမှာ ထိုငသ်ည့ြ ကောငမြလေးတွကတေော့ မလှယတ်ာများသည်။ များသောအဖြင့ြ ဒီလိုကောငမြလေးတွသည်ေ ကြီးကြီးမာစတာ တဈယောကြ၏ ကီပငမြွား ဖြစ်တာများသည်။
“သူများတွအတွေကတ်ော့ မရချင်မြရမယ်.. င့ါအတွကတ်ော့ ရတယ်..“
စိုးဝင်းသည် ဇောရြဲ၏ ဆောင့ကြှှားကြှားအပြောတွငတ်ော့ တောတ်ောြ အမှငကြပသ်ှားသည်။ ဒီကောငကြ အချင်ြးချင်ြး ကပကြှှားနပြနေပြှီ။ သူဖနထြားတယလြို့ ကောင်းကောင်းဖြရင်ေ ရတာကို… လုပပြုံက ရိုကပြဈချင်စြရာ။ ဒါပမယေ့ြ စိုးဝင်းသည် ဇောရြဲပြောတာကိုတော့ ယုံသည်။ ဇောရြဲသည် ယောကြာြးအချင်ြးချင်ြး ပြောရငသ်ာ အဆငမြပြချင်ြေ မပြမယ်ေ။ မိန်းကလေးများနှင့တ်ော့ တောကြီညကသ်ူဖြစ်သည်။ ရူပါကလည်း မဆိုးခွေ..။
“ဒီနေ့ ..အဖိုးကြီး တောပြနသ်ှားပြီလေ..“
စိုးဝင်းသည် ဘာလဲဟ ဆိုကာ စိတမြသကစြှာ တွေးလိုကသ်ည်။ ဇောရြဲသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် စကားကိုအဆုံးမရှိ အစမရှိ ပြောသညလြေ။ မေးလည်း ထူးမှာမဟုတဟြု တွေးကာ နောကကြ ဝိတတ်ာကောငလြေး ငှဲ့ပေးလိုကသ်ည့ြ ဘီယာခွကကြိုသာ ယူလိုကသ်ည်။
“ဒီကောငမြလေးနာမညကြ ယမင်းတဲ့..“
“နာမညအြရင်း ဟုတခြငွမြှလည်း ဟုတမြှာပါ… မင်းလည်း သိသားပဲ..“
“မင်းထငသ်လိုပဲ.. သူက အဖိုးကြီးတဈယောကန်ဲ့ ညိထားတာ…။ ငါလိုကန်တော နှစ်ပတလြောကရြှိတော့မယ်…။ တောတ်ောတ်ော့ အဆငပြှနပြေေီ..။ ဒီနေ့ အဖိုးကြီးက နယပြှနသ်ှားပြီဆိုတော့ အကြကပြေါ့ကြာ…။ အဲဒါကြောင့ြ ဒီနေ့ ဒီကိုလာတာလေ..“
စိုးဝင်းသည် ဇောရြဲက ဒီလိုရှင်းအပြတွငတ်ော့ သူ၏ အကြံကို သိသှားသည်။ ဘီယာခွကကြို တရှိနထြိုး မော့သောကလြိုကကြာ..
“မင်းက .. အဆငပြှတောက ဟုတပြါပြီ…။ ငါက ဘာလုပရြမှာလဲ.. အိမပြှနရြမှာလား..“
ဇောရြဲသည် စိုးဝင်းက ဒီလိုအမေးတွငတ်ော့ သူ၏ ပုခုံးကို အသာပုတသ်ည်။ စိတမြပူနဲ့ဆိုတဲ့ သဘော။
“မင်း.. ဘီယာသောကပြှီး မမူးသေးဘူး… အမှငကြှညသ်ေးတယဆြိုရငတ်ော့ ယမင်းဘေးနားက တဈယောကကြို ကြည့်လြိုကြ..။ အဝါရောငလြေး ဝတထြားတဲ့ တဈယောကြ.. ကြော့ကြော့တဲ့“
ဒီတော့မှ စိုးဝင်းသည် စငပြေါကြ ကောငမြလေး လှုပရြှကာ သီချင်ြးဆိုနသညေကြို ကြည့်န်ရောကနကေောငတ်ာဘကသ်ို့ အကြည့်လြှှဲလိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ အမှတတ်မဲ့ မဟုတဘြဲ သသခွေောခွာအကဲခတကြာ ကြည့်သ်ည်။ သူ့စိတထြငလြို့လား မသိ။ ကြော့ကြော့ဆိုသည့ြ တဈယောကသ်ည် သူ့ကိုကြည့်န်သညေကြို တွေ့သည်။
“ဟင်… သူက ဆံပငရြှညလြေးတွနေဲ့ပါလား…“
စိုးဝင်း လှမ်းအကြည့်တ်ှင် ကြော့ကြော့သည် စားပြဲထိုးကောငကြလေးက Bill လာပေးတာနှင့ြ ဆုံသှားသည်။ သူမသည် ဝိတကြာ ကောငကြလေးဆီကနေ ဘလြစောရှကကြို ကိုယကြလေးစောင်းကာ ယူလိုကသ်ဖြင့ြ စိုးဝင်းကို နောကကြွောပေးသလို ဖြစ်သှားသည်။ ကြောလယအြထိ ဖြန့ခြထွားသည့ြ နကမြှောငသ်ည့ြ ဆံပငတ်ှကေို မှငလြိုကရြသည်။
“ဆံပငတ်ောတ်ောရြှညတ်ာပဲ..“
စိုးဝင်းသည် မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ဖြင့ပြှောလိုကမြိသညအြထိ ဖြစ်သှားသည်။ စိုးဝင်း၏ စကားကို ကြားသှားသည့ြ ဇောရြဲက ငါမပြောဘူးလားဆိုသည့ပြုံနှင့ြ ခေါင်းတဆတဆြတည်ိမ့သ်ည်။ ဇောရြဲသည် စိုးဝင်းနှင့ြ ဆယတ်န်းကတည်းက ပေါင်းလာသည့ြ သူငယခြငွြးဖြစ်၍ တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကသ်ိသူ ဖြစ်သည်။
“နပေါဦး.. ရကေ ဘယလြောကလြောင်းရမှာလဲ..“
စိုးဝင်းသည် စိတဝြငစြားသှားသည့အြလွောကြ အရေးကြီးသည့ြ စကားကို မေးလိုကသ်ည်။ အမှနဆြိုရင် သူသည် ဒီတလောအတွင်း ဟိုဘကဆြိုငကြ ညီအဈမကြောင့ြ ဆံပငရြှညရြောဂါ ရနသညေလြေ။
“တဈပုံးကြောကြွောလြောကဆြို ရမှာပါ…။ သူတို့ကလည်း ရကေို သိပစြိတဝြငစြားတာ မဟုတဘြူး“
“ဒါဖြင့ရြင် သူကရော စပြနဆြာ ရှိနတောလား… ကိဈစကရော ရှင်းပါ့မလား.. “
စိုးဝင်းသည် နောကကြှောင်းမကင်းသည့ြ အဖြစ်ကိုတော့ မရောကခြငွြ၍ သချောအောင် မေးလိုကသ်ည်။ ရတဈေပုံးဆိုတာက ဒီခတ်တွေင် များသည် မများသည် ပြောလို့မရသော ပမာဏမို့ သူက ဒီဟာကိုတော့ မပြောတော့ပေ။ ကြော့ကြော့ဆိုသည် ကောငမြလေး၏ ဆံနှယလြေးတွကေိုမှငကြာ သူ့ရငထြဲမှာ တမွိုးဖြစ်နသည်ေ မဟုတလြား။ ရငတ်ုနသ်လိုလို ရငခြုနခြငွသ်လိုလိုပင်..။
“ပြသနာမရှိပါဘူးကြာ…။ ပြောရရင်.. အဲဒီမှာ ရှိနတေဲ့ သုံးယောကစြလုံးက အကုန် အခံတွနေဲ့ ခညွြးပဲ…။ ဒါပမယေ့ြ… ငါစုံစမ်းပြီးပြီ..။ ဒီနေ့ လမ်းကြောင်းရှင်းတယ်…။ ကြားရကကြှီးလည်း ဖြစ်နတယေလြေ..“
စိုးဝင်း သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ဒါဆိုရငတ်ော့ ပြသနာမရှိ။
“အိုကလေေ… ငါဘာလုပပြေးရဦးမလား… “
“ဘာမှ လုပစြရာမလိုဘူး…။ ဆိုငသ်ိမ်းခွိနအြထိ စောင့န်လေိုကြ…။ မင်းအိမကြိုတော့ ဖုန်းဆကလြိုကပြေါ့ကြာ..။ ငါနဲ့ ပါသှားတယလြို့…။ ကနွတ်ာ ငါစီစဉပြှီးသား…“
“ကြိုကတ်ာကြာ… ရဲရဲရယ်… ငါဒကာခံမယကြှာ… “
“လာကြာ.. ခြ.. ခြီးယား…“
“ခြီးယား…“
စိုးဝင်းက ကြကြနေပေန်ပ် ဘီယာခွကကြို မှှောကလြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ ဇောရြဲလည်း သဘောကစွှာ ခွကကြိုမှှောကလြိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကစြလုံး နည်းနည်းမှနန်ကြပြေီ ထငသ်ည်။ ခွကခြငွြးတိုကလြိုကသ်ည့ြ လကဆြ နည်းနည်းပြင်းကာ ခွကထြဲက ဘီယာတခွို့တောင် လှင့စြဉကြသွှားသည်။
🏵️ သတိ ! ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုငရြှိသည် (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️