သတိ ! ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုငရြှိသည်
ရေးသားသူ – နတသ်ား
🏵️အပိုင်း (၂)🏵️
“ဆံပငတ်ှပေဲ နမ်းနတေော့မှာလား.. ခစ်…ခစ်….“
စိုးဝင်းသည် ကြောပေးကာ သူ့ကို မှီထားသည့ြ ကောငမြလေး၏ စကားအကြားတွင် လကထြဲကဆံနှယလြေးတွကေို လှှတသ်ည်။ ပုခုံးလေးကို အသာဆှဲကာ လှည့လြိုကသ်ည်။ ကြော့ကြော့ဆိုသည့ြ ကောငမြချောလေး၏ မကြန်ှာလေးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားသည်။ စိုးဝင်းတို့သည် ဇောရြဲ သှားနကြေ inn လေးတွင် ရောကန်ကြခွေင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူရယ်.. ကြော့ကြော့ဆိုသည့ြ ကောငမြလေးရယကြ သပသ်ပဖြစ်နလပြေေီ။ ဇောရြဲကတော့ inn ရောကသ်ညန်ှင့ြ ယမင်းကို ဆှဲကာ သူ့အတွကရြသည့ြ အခန်းသို့ ဝငသ်ှားသည်။ စိုးဝင်းကိုယတ်ောင် မနကကြှမှ တွေ့မယလြို့ တခါတည်း နှုတဆြကသ်ှားသည်။ ကြည့်ရြတာ ဒီကောငလြည်း ယမင်းဆိုသော ကောငမြလေးနှင့ြ တောတ်ောန်ှပခြငွန်ပေုံရသည်။
ကောငမြလေးတွကလေည်း မနှပခြငွစြရာ မရှိ။ တောတ်ော့ကြို ချောသည်။ အထူးသဖြင့ြ ယမင်း။အသားလေးဖြူဖြူတွင် အကြေ့အကောကြ အဖောင်းတွကေ သူ့နရောနှင့သ်ူ။ နာမညန်ှင့လြိုကအြောင် ယမင်းရုပလြေးလို လှသည်။ စိုးဝင်းတောင် အပြငမြှာတွေ့ရင် ဒီလိုမွိုးမှန်း ထငမြိမယမြထင်။ ယမင်းက အဲဒီလောကလြှသည်။ ဟိုကောင် ဇောရြဲတော့ တောတ်ောပြွောသ်ှားလိမ့မြည်။
အဲ.. ယမင်းပြောနေ၍ .. ကြော့ကြော့က မလှဘူးလားဆိုတော့.. ဒီလိုမဟုတ်..။ ကြော့ကြော့သည် နာမညလြေးနှင့ြ လိုကအြောင် ကြော့ကြော့ကလေးဖြစ်သည်။ အသားလေးကတော့ နည်းနည်းညိုသည်။ သူမသည် ကြော့ကြော့ကလေး ဖြစ်ရသည့ြ အခကြကြ ရှညလြွားသည့ြ ဆံပငလြေးများကြောင့ပြင်။ Inn ရှိရာသို့ ကားမောင်းအလာ လမ်းတွင် ဇောရြဲတို့က ရှေ့က။ သူတို့က နောကကြ ထိုငသ်ည်။ ကားပြတင်းပေါကမြှနကြ ခထွားရာ ညဘကြ လအတေိုးတွင် ကြော့ကြော့၏ ဆံနှယလြေးများက ကားနောကခြန်းတွင် ဝေ့ဝဲကာ လှုပခြါနသည်ေ။ ဆံနှယရြှညရြှညလြေးတွနှငေ့ြ ကောငမြလေးတွကေိုစိတဝြငစြားလေ့ရှိသော စိုးဝင်းအဖို့တော့ ကြော့ကြော့သည် ရငခြုနခြငွစြရာလေးပင်..။
“ဆံပငတ်ှကေ အရငလြေ… ကနွတ်ာကတော့ အခုလာတော့မှာ…“
“လူဆိုး… သှား.. မလာနဲ့..“
ကြော့ကြော့သည် အမူပိုပိုလေးနှင့ြ စိုးဝင်းကိုပြောသည်။ စိုးဝင်းသည် ဘာမှ ပြနမြပြောတော့ဘဲကြော့ကြော့ကိုသာ မှေ့ယာပေါသ်ို့ လှဲခလွိုကသ်ည်။ သူကပါ အပေါကြနေ တခါတည်း လိုကသ်ှားပြီချော့ကလကရြောင် ဆိုးထားသည့ြ နှုတခြမ်းထူထူလေးကို ဖိစုပပြဈလိုကြ၏။ ကြော့ကြော့ကလည်း မခေ။ စိုးဝင်း၏ အနမ်းတွကေို မှတမြှတသ်ိပသ်ိပပြင် ပြနလြညတ်ုန့်ပြနသ်ည်။ သူ၏ ကြောပြငကြှီးကိုလည်း တင်းတင်းဖကကြာ ပြတသ်ပပြေးသည်။
ကြော့ကြော့တို့၏ ဘဝကလည်း သနားဖို့ကောင်းသည်။ သူမတို့ခငဗြွာ ငယင်ယရြှယရြှယန်ှင့ြ ဒီဘဝသို့ရောကကြှရရှာသည်။ အလုပအြကိုင် ရှားပါးသော ဒီခတ်ကြေီးတွင် ပညာမတတ် ဘာမတတသ်ော သူမတို့မှာ ငှရှောလှယသ်ည့ြ ဒီဘဝတွင် အခုတော့ အသားကနွပြေီလို့ ဆိုရမလို။ သူမတို့က တောသ်ေးသည်။ အသကကြှီးကြီး အဖိုးကြီးတဈယောကြ၏ ကီပင် အဖြစ်ရောကသ်ှားလို့။ ဒီတော့ လစဉလြစဉြ ထောကပြံကြေး ရနသည်ေ။ ဘာမှ လုပစြရာမလို။ ဒါပမယေ့ြ အရှယကြောင်း မိန်းမပျိုလေးများပီပီ အဆငပြှရငေတ်ော့ ပျိုရှယသ်ူများနှင့တ်ော့ တွဲချင်သ်ေးသည်။ ခစွသ်ူရည်းစား ထားဖို့ဆိုတာကလည်း အခုလို ဘဝနှင့ြ မဖြစ်နိုငတ်ော့။ အခုလို အဖိုးကြီးလဈတုန်းတွင် လာရှိတန်သေူ ကောငကြလေးများနှင့သ်ာ ကဲကြရသည်။ လူတော့ ရှေးသည်။ ရောဂါရမည့သ်ူ စိတကြှီးမည့သ်ူများတော့ ကြောကသ်ည်။ သူမတို့က ရငခြုနခြငွကြှသညသ်ာ။ ဒုကျခရှာချင်သ်ူများ မဟုတ်။
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့ကို သူ့ဘကပြါအောင် တင်းတင်းလေးပင် ဖကထြားသည်။ သူမသည်
ကိုယကြလေး တစောင်းဖြစ်သှားသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြးကမူ အခွာမပကြခြွေ။ စိုးဝင်း၏ လကတ်ှသညေကြွောပြငထြကကြ ဆံနှယလြေးများကို ပြတဆြှဲနရောမှ တဖြေးဖြေးနှင့ြ အောကကြိုလွှောသှားသည်။ ကြော့ကြော့၏ ပြည့ကြားသည့ြ တငသ်ားဆိုငမြွားကို ဆုတခြွပြတေသ်ပပြေး၏။ စိုးဝင်းက ဒီလိုဆိုတော့ ကြော့ကြော့ကလည်း မခေ..။ စိုဝင်း၏ သရီးကြာတား ဘောင်းဘီလေးအောကတ်ှင် ထောငထြနသေော ညီတောမြောငကြို ခပတ်င်းတင်းလေးဆုပကြာ ဆှပေးနသည်ေ။
“အင့ျ…အင့ျ…ပြှတ်…“
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့၏ နှုတခြမ်းကို လှှတလြိုကသ်ည်။ အစောပိုင်းက ချော့ကလကရြောငန်ှုတခြမ်းလေးသည် အခုတော့ အောကခြံ အသားရောငလြေး ဖြစ်သှားရှာပြီ။ ပြုံးပြုံးလေးကြည့်န်သညေ့ြ ကြော့ကြော့ကို ပကလြကကြလေးဖြစ်အောင် နရောပြနခြလွိုကသ်ည်။ ပုခုံးထကတ်ှင် တငထြားသည့လြကသ်န်းလောကတ်ောင် မရှိသည့ြ ကြိုးလေးနှစ်ခုကို အသာဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ပြီးရငတ်ော့ ခါးသှယသ်ှယလြေးတွင် စီးထားသည့ြ ကြိုးစကို ဖြလေိုကသ်ည်။ ကြော့ကြော့က ကိုယကြိုကြှပေးလိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ ပြောလွော့နပြေီ ဖြစ်သည့ြ ကြိုးတဈချောင်း ဂါဝနလြေးသည် အောကသ်ို့ ရောကသ်ှားလသည်ေ။
“လှတယ်.. ကြော့ရယ်…ဒီဇိုင်းလေးက…“
စိုးဝင်းသည် ဇာအသားလေးတွနှငေ့ြ ပုံစံဆန်းလှသည့ြ ကြော့ကြော့၏ အနီရောငတ်ောကတ်ောကြ ဘရာလေးကို ကြည့်ကြာ ပြောလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ဘရာလေးက sexy အမွိုးအစားမို့ ထငသ်ည်။အနည်းငယသ်ေးသည်။ ကြော့ကြော့၏ ရှှရငေအြစုံကို မလုံတလုံနှင့ြ စည်းထားသည်။
“ကြိုကလြို့လား… ဝယထြားတာတောင် ..မကြာသေးဘူး…“
စိုးဝင်းသည် ဘာမှ မပြောဘဲ အကြည့်ကြို အောကဘြကသ်ို့ ရှှေ့လိုကသ်ည်။ ထငသ်ည့ြ အတိုင်းပင်။ ပငတ်ီလေးကလည်း .. အနီရောငလြေးပင်။ ဖဲကြိုးလေးလို အစလေးတောင် ရှိနသေေးသည်။
“ဒါလည်း လှတာပဲ….“
စိုးဝင်းသည် အသာလေး မေးဆတကြာ ပြရင်း ကြော့ကြော့ကို ပြောလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးသည် သဘောကစွှာ တခစ်ခစ် ရယသ်ည်။
“ခစ်..ခစ်.. လူကရော.. မလှဘူးလား…“
“လှတာပေါ့…. ဘာပြောကောင်းမလဲ…ဟီး… ဟီး… “
“လှတော့ ဘာဖြစ်လဲ…. ဟင်..“
“လှတော့ နမ်းတာပေါ့ကြာ…“
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့၏ နောကတ်ောကတ်ောကြ အမေးကို အနမ်းနှင့ပြင် တုန့ပြှနလြိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ သူ့ Target က နှုတခြမ်းထူထူလေးကို မဟုတ်။ အနီရောင် ဇာဘရာလေး အထကကြ ရငည်ှန့လြေး ဖြစ်သှားသည်။
“ရှှတ်..“
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့၏ မလုံ့တလုံ စည်းထားသော ဘရာလေး၏ ကြိုးသေးသေးလေး နှစ်ဖကကြိုပုခုံးထကမြှ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ကြော့ကြော့က ပကလြကကြလေးဖြစ်နေ၍ နောကကြွောကို နှိုကမြနတေော့ခွေ။ ပြီးရငတ်ော့ ဘရာခွကလြေးကို မကာ အောကကြို ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ဟော…ပေါလြာပါပြီ..။ ကြော့ကြော့၏ နို့တွကေ မဆိုး။ တောတ်ောထြှားသည်။ ဘရာအနှောင် ကင်းသှားလို့လားမသိ ငှားငှားစွင့စြှင့ကြို ထွကလြာသည်။
စိုးဝင်း၏ ပါးစပသ်ည် ရငတေသ်ူလိုပင် ကြော့ကြော့၏ နီညိုညို နို့သီးလေးဆီသို့ ရောကသ်ည်။ကောငမြလေးသည် နို့သီးတွတေော့ တောတ်ောကြှီးသည်။ ကြည့်ရြတာ သူ့ဘဘက ဘယလြောကတ်ောငစြို့ထားလဲ မသိ။ စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့၏ နို့သီးများကို ဘယပြှနည်ာပြန် ခပကြှာကြာလေး စို့ပေးလိုကသ်ည်။ လကန်ှဈဖကန်ှင့လြည်း ခွကော နယပြေးသည်။ ကြော့ကြော့ခငမြွာတော့ စိုးဝင်း၏ နို့စို့ပေးမှုတွင် တအင့အြင့ြ ဖြစ်နရှောသည်။ ကိုယခြငွြးက ပြတသ်ပန်ရော သူမက အဝတတ်ှမရှေိဘဲ စိုးဝင်းက အဝတတ်ှရှေိနသေးတာကို မကြနပေတ်ော့။ လကကြ စိုးဝင်းဝတလြာသည့ြ တီရှပကြို အောကကြနေ ဆှဲမတင်၏။ စိုးဝင်းက အလိုကသ်င့ြ လကမြှောကပြေးလိုကရြာ ခေါင်းပေါကြနေ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ ပြနအြနမ်းခံရသူက စိုးဝင်း ဖြစ်သှားသည်။
ကြော့ကြော့သည် တီရှပလြေး ကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ သူမက စိုးဝင်း၏ နှုတခြမ်းကို အပေါကြနေ နမ်းသည်။ ပြီးရငတ်ော့ တဖြေးဖြေး အောကဆြင်းလာပြီး.. စိုးဝင်း၏ နို့သီးလေးတွဆေီ ရောကသ်ည်။အသာ လွှာကလေးနှင့ြ ထိုးသည်။ တခွိနတ်ည်းပင် အောကကြ သရီးကြာတားဘောင်းဘီ၏ ကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတပြဈလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းကလည်း ဖငကြိုကြှကာ အောကကြိုတွန်းခလွိုကရြာ အတွင်းခံဘောင်းဘီပါ ပါသှားသည်။ ညီတောမြောငသ်ည် ဖတခြနဲ ထောငတ်ကလြာသည်။ စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့ကို ပြနဖြကသ်ည်။ လကကြမူ သူမ၏ ပငတ်ီလေးဆီသို့ ရောကသ်ှားကာ အရှေ့ကနေ စုဆှဲလိုကသ်ည်။ ပြော့ပြောင်းသည့ြ အသားမို့ လကထြဲတွင် တင်းခနဲပါသှားသည်။ ပငတ်ီလေးသည် အဆှဲခံလိုကရြသဖြင့ြ အလယကြောငမြှောင်းလေးတွင် သှားစုကာ တင်းခနဲဖြစ်သှားသည်။ မှောင်းကလေးကို ပငတ်ီသားနှင့ြ ပြတပြေးသလို ဖြစ်သှားတာကြောင့ြ စောကဖြုတကြှီး ဖောင်းကာကြှသည်။အရညကြှညလြေးတွလည်ေး စို့လာသည်။
ကြော့ကြော့သည် စိုးဝင်း၏ အကိုငအြတွယ် အပြေ့အဖကမြွားတွင် တောတ်ောသ်ာယာနသည်ေ။ ဒီဘဲသည် တခွားသူများလို သူမကြုံဖူးသည့ြ တခွားလူတွေ တွေ့တာနှင့ြ တကခြဖြို့ မစဉြးစား.. တောတ်ောလြေးယုယကာ ဆှပေးနသည်ေ။ ခံလို့လည်း ကောင်းသည်။ ယမင်းက လိုကလြာဖို့ပြောတာကို လကခြံလိုကတ်ာ မှနသ်ှားသညဟြုလည်း တွေးမိသည်။ စိုးဝင်း၏ လကတ်ှကေ အောကကြ ကြော့ကြော့၏ စောကပြတကြို ကလိပေးနသလေို.. အပေါကြ နို့အုံကြီးတွကေိုလည်း တမကတ်မော ရှိုကန်မ်းနပြနေသ်ည်။ တခကြတ်ခကြြ လညတ်ိုငလြေးနောကကြ လှတထြှကန်သေော ဆံနှယလြေးများကိုလည်း နမ်းလိုကသ်ေးသည်။ ကြော့ကြော့၏ ရငတ်ဈခုလုံးမှာတော့ ဖိုထိုးသလို နိမ့ခြွီမှင့ခြွီ ဖြစ်နရှော၏။ တောတ်ောလြေးကြာတော့..
“ကြော့ကြော့.. ရေ.. လုပကြှရအောင်“
“လုပလြေ… ဘယလြိုနပေေးရမှာလဲ..“
“ဒီအတိုင်းပဲ အရငန်ေ“..
စိုးဝင်းသည် ပြောပြီးနောကတ်ှငတ်ော့ ပငတ်ီအနီလေးကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ဘေးနားတွင် လုံးကာခထွား၏။ အောကပျိုင်းတွင် ဘာမှ မရှိတော့မှ ကြော့ကြော့၏ စောကပြတကြှီးက အထင်းသားပေါလြာသည်။ ကောငမြလေးသည် အိုးတောတ်ောကြောင်းသည်။ ပေါငတ်ံတွကလေည်း ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးနှင့ြ။ ပေါငရြင်း ခွကြား မှအကာအကြယမြဲ့သှားသော စောကပြတကြှီးကလည်း တောတ်ောကြှီးသည်။ ဟတတလေးဖြစ်ကာ နသည်ေ။
“ရော့..ဒီမှာ“
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့က စလင်းဘတအြိတထြဲ လှမ်းထုတပြေးလိုကသ်ော ကြနဒြုံးကို ယူလိုကသ်ည်။ကောငမြလေးကိုလည်း ကြေးဇူးတငသ်ှားသည်။ ခုနတုန်းက ဇောရြဲဆီက ယူထားလိုကဖြို့ သူမေ့သှားသည်။ ဒါပမယေ့လြည်း ဟိုကောငဆြီမှာကလည်း အပိုတောင် ရှိပါ့မလား မသိ။ သူက ဟိုကောငမြလေးကို ဘယန်ှဈခွီတောင် ဆှဲဦးမလဲ သိမှမသိတာ..။ စိုးဝင်း အထုပကြို ဖြင့ဖြောကကြာ အထဲက ကြင်းကလေးအတိုင်း စွပခြလွိုကသ်ည်။ သူ့ညီတောမြောငကြ မာနပြေီဖြစ်၍ လကဖြှင့ြ ဆှပေးစရာတောင် မလိုခွေ။
“တံတွေးဆှတလြုပြဦးလေ…“
ကြနဒြုံးစွပပြှီးနောကြ.. ကြော့ကြော့၏ ပေါငရြင်း၌ နရောယူလိုကသ်ည့ြ စိုးဝင်းကို သူမက လှမ်းသတိပေးခွင်းဖြစ်သည်။ သတိမပေး၍ မဖြစ်။ သူမ၏ စောကပြတတ်ှင် အရညကြှီးလေးများစိုနသေောလြည်း စိုးဝင်းဟာက နည်းနည်းကြီး၍ အသှင်းတွင် နာမှာကြောကလြို့ ဖြစ်သည်။ နောကပြှီးတော့ အပေါကြအစွပန်ှင့လြည်း ဖြစ်နသညေဆြိုတော့ ချောကတ်ောကတ်ောကကြှီး ဖြစ်နသညေလြေ..။
“ထွီ“
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့ပြောသလိုပင် လကထြဲကို တံတွေးအနည်းငယ် ဆှတလြိုကသ်ည်။ ညီတောမြောငပြေါကြ အစွပတ်ှင် အသာသုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကြော့ကြော့၏ ဒူးနှစ်ချောင်းကို မထောငလြိုကပြှီး ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် နရောယူလိုကသ်ည်။ ကြော့ကြော့၏ စောကပြတကြှီးကမူ ဖားဂုံညင်းကြီးတဈကောငလြို ဖောင်းကြှကာ သူ၏ ညီတောမြောငကြို စိနခြေါန်သည်ေ။ စိုးဝင်းသည် သူ့ဒုတ်၏ ထိပကြို စောကဖြုတအြဝနှင့ြ အသအချော တေ့ခွိနလြိုကပြှီး တရဈချင်ြး ဖြေးဖြေးလေးသှင်းလိုကသ်ည်။ အရငဆြုံး ထိပကြှီးက ကြှံဝငသ်ှားသည်။
“ဗွဈ… ဗွဈ..“
“အင့ျ.. အ..ဟင့ျ….“
ကြော့ကြော့သည် မကြလြုံးကို မှေးစင်းလကြြ စောကဖြုတထြဲသို့ တိုးဝငလြာသည့ြ စိုးဝင်း၏ လီးအရသာကို မှိန်းကာခံနသည်ေ။ ဝငခြါစတွငတ်ော့ တင်းခနဲ ဖြစ်သှားသောလြည်း ခေါင်းဝငသ်ှားသည့ြ နောကတ်ှငတ်ော့ အဆငပြှသှေားသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ တိုးဝငလြာသည့ြ စိုးဝင်း၏ လိငတ်နကြှီးကို သူမ၏အတွင်းသားများက ပတည်ှဈကာပင် ကြိုဆိုကြသည်။ စိုးဝင်းသည် စောစောပိုင်းက ဆှပေးနမှေုတွင် တောတ်ောြ အခွိနဖြှုန်းထား၍ အခုတော့ အခွိနသ်ိပဆြှဲမနတေော့ခွေ။ အကုနလြုံး ကုနအြောင် သှင်းလိုကပြှီးခွိနတ်ှငတ်ော့ ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆောင့သ်ည်။ ညှာနရငေလြည်း ကြော့ကြော့က ကြိုကမြှာ မဟုတမြှန်း သိနသည်ေ။ စိုးဝင်း၏ ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ အိကနဲ အိကနဲ လှုပခြါနသေော နို့အုံကြီးတွကလေည်း သူ၏ ရမကမြီးကို ပို၍တိုးကာလောငစြသည်ေ။ ဒါ့အပြင် ကြော့ကြော့၏ ကိုယကြလေးက ယိမ်းခါနရော ဆံနှယလြေးများပင် အပြငကြိုရောကကြာ ပြန့ကြွဲကုနသ်ည်။
“ဖြပ်..ဖတ်.. ဖြပ်….ဖတ်..“
ကြော့ကြော့သည် စိုးဝင်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေို အကြိုကတ်ှေ့နသည်ေ။ ဒီဘဲသည် လူငယပြီပီတောတ်ောသ်နသ်ည်။ အခကြတ်ိုင်းတွင် နင့ခြနဲနအေောင် စောကပြတထြဲတွင် ပူဆင်းသည်။ သူမ၏ဘိုးတောန်ှင့ြ ဘာမှမဆိုငခြွေ။ သူမ၏ ဘိုးတောကြတော့ ဆောင့ဖြို့အရေးကိုပင် ဆေးကူရသူပင်..။ စိုးဝင်း၏ လကန်ှဈဖကသ်ည် ကြော့ကြော့၏ ထောငထြားသော ဒူးခေါင်းဆီသို့ ရောကသ်ည်။ လကဖြှင့ပြှေ့ကာ ထိန်း၍ အပေါသ်ို့ တွန်းတငလြိုကသ်ည်။ ဖငကြှီးပင် မှေ့ယာကနေ လှတသ်ှားသည်။ ပြီးရငတ်ော့အသားကုန် ကြုံး၍ ဆောင့တ်ော့သည်။
“ဖြပ်.. ဗွဈ… ဖြပ်… ဗွဈ…“
“အင့ျ.. အင့ျ… အီး…အ…. အီး…“
တိတဆြိတသ်ော အခန်းကဉွြးလေးထဲတွငတ်ော့ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ လိုးဆောင့သ်ံများက တောတ်ောကြှီးကို ကယွကြယွလြောငလြောင် ပေါထြှကန်သည်ေ။ စိုးဝင်းကတော့ ဘယလြိုနမည်ေ မသိ။ ကြော့ကြော့ကတော့ စိုးဝင်း၏ အားပါသော ဆောင့ခြကြတ်ှတွင်ေ တဈခွီပြီးသှားသည်။ ဒီလိုမွိုး အဆောင့ကြောင်းတဲ့ သူနှင့ကြ တွေ့ဖို့ခဲယဉြးလှသဖြင့ြ စိုးဝင်းက မာနမြကတွမ်း ဆကဆြောင့န်မှေုတွင် ကော့၍ ကော့၍ အားရအောငပြငခြံသည်။ စိုးဝင်းအဖို့လည်း ရမကစြိတအြပြင် ကောငမြလေးက ဆံပငရြှညလြေးနှင့ြ ဆိုသည့ြ အသိက ရှိနရော စိတတ်ှကေ ထနသ်ထကြ ထနသ်ည်။
သူသည် အခုတလော ဘယလြိုဖြစ်သည် မသိ။ ဆံပငရြှညရြူး ရူးနသလေို ဖြစ်သည်။ နေ့လယဘြကြ တခါတခါ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီးတော့တောင် သှယသ်ှယတ်ို့ဆိုငတ်ှင် ဟိုဟာသှားဝယ် ဒီဟာ သှားဝယလြုပသ်ည်။ ဒါတွငပြဲလား ဆိုတော့ မဟုတသ်ေး။ အဈမဖြစ်သူ နှယန်ှယအြေး သငတ်န်းကပြနလြာခွိနတ်ှငလြည်း ဆိုငထြဲကနေ စောင့ကြာ ကြည့်န်တတေသ်ည်။ လိုကတ်ော့ မကြောငဖြစ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ညဘကတ်ှင် ဆိုငကြ လူပိုကသွည် ဖြစ်၍ သူ့အဖို့ အားခွိနကြ မရှိခွေ..။
အခုလည်းကြည့်ြ..။ သူဆောင့လြိုကတ်ုန်း လှုပခြါသှားသည့ြ ကြော့ကြော့၏ ရှှရငေအြစုံ.. ။ ပြီးတော့နောကကြွောက ပြန့ကြွဲနသညေ့ြ နကမြှောငသ်ည့ြ ဆံနှယလြေးတွကေို ကြည့်န်လကြေန်ှင့ြ သှယသ်ှယတ်ို့ကို မှငယ်ောငလြာသည်။ စိတတ်ှကေ တမွိုးဖြစ်ကာ ဆောင့ခြကြတ်ှေ တိုး၍သာဆောင့သ်ည်။ စကျကန့တ်ိုင်း စကျကန့တ်ိုင်းတွင် ညီတောမြောငကြ တိုးဝငပြှနထြှကြ ဖြစ်နသည်ေ။
“ကြော့….. လကတ်ှနေဲ့ ဒူးကို ထိန်းထားပေးပါလား…။ ကိုယ်.. နို့တွကေို ဆှဲပြီး ဆောင့မြလို့… ပြီးခါနီးပြီ..“
“အင်း… ဆောင့ျ… ဆောင့ျ..လေ… ကြော့က တဈခြီပြီးသှားပြီ..“
စိုးဝင်း ကြော့ကြော့၏ အဖြတွင်ေ သဘောကသွှားသည်။ သူသည် ဒီကောငမြလေးကို လုပရြတာ ကောင်းနရော သူကတော့ အရငပြှီးမသှားချင်ြ။ အခုတော့ သူမက တဈခွီပြီးသှားပြီ ဆိုတော့ မဆိုးခွေ။ ကြော့ကြော့က ဒူးတွကေို လှမ်းကာ ထိန်းလိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ သူသည် လကတ်ှကေို နို့အုံကြီးတွပေေါြ လှမ်းတငလြိုကသ်ည်။ ပြတသ်ပ် ဆုပခြွကော ပြဲသိမ်းရန် ကြံလိုကသ်ည်။
“ဖြပ်… ဖြပ်… အင့ျ…. အိ….. အင့ျ… ဖြပ်…“
“ဆောင့ျ….ဆောင့ျ… ကြော့.. ပြီးတော့မယ်… အင့ျ…“
စိုးဝင်းသည် အမှင့ဆြုံးအခွိနသ်ို့ ရောကတ်ော့မညမြှန်းသိသည်။ လိငခြွောင်းတဈခုလုံးလည်း ယားကာကြှလာသည်။ ကြာကြာထိန်းနိုငတ်ော့မည် မထင်။ ခပမြှနမြှနပြင် ဆောင့ခြကြကြို အရှိနမြှင့တ်ငလြိုကသ်ည်။ သူ၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပစ်စတငခြွောင်းထကပြင် မှနမြလား မသိ။ ဆယခြကြကြွောကြွောြ ဆောင့ပြှီးတွငတ်ော့ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့။ လရညတ်ှကေို ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။
“အီး…. ပြီး…ပြီး..ပြီ…“
ကြော့ကြော့သည် စိုးဝင်းပြီးသှားမှန်းကို သိသည်။ သားအိမထြဲ မှုပဝြငမြတတ် ဝငလြာသည့ြ လီးကြောင့လြည်း သူမက နောကထြပ် တဈခွီထပပြှီးသှားသည်။ ကြနဒြုံးစွပထြားသဖြင့ြ လရညတ်ှကေ ပန်းထွကလြာသညကြိုမခံရ၍ သိပတ်ော့ မကြနပြေ။ ဒါပမယေ့ြ တဒင်ျဂ သာယာမှုကြောင့ြ ဘဝနှင့ြ ရင်းရမှာကိုတော့ မဖြစ်သင့ဟြုတွေးကာ စိတကြိုဖြလေိုကရြသည်။ ဘာပဲပြောပြော စိုးဝင်းအချောင်းကြီးနှင့ြ ဆောင့အြားကိုတော့ တောတ်ောပြင် သဘောကသွှားသည်။ တောတ်ောြ ဆောင့န်ိုငသ်ည့သ်ူ…။
စိုးဝင်းသည် မကြစြိကိုမှိတ်.. အံကို ကြိတကြာ လရညတ်ှကေို ညှဈထုတန်သည်ေ။ တဈလကြာကြာလောကြ ဘာမှမလုပဖြစ်၍ သူ၏ လရညတ်ှကေ မနည်း..။ ကြနဒြုံးသာ မခံလွှင် အပြငကြိုပင် လွှံကြနိုငသ်ည်။ စိုးဝင်း၏ လကတ်ှကမေူ ကြော့ကြော့၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တင်းကြပအြောင် ဆုပကြိုငထြားသည်။ တောတ်ောလြေးကြာမှ ဆုပကြိုငထြားသညကြို လွှော့လိုကသ်ည်။
ခဏအကြာတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် သူ၏ လိငတ်နကြို ကြော့ကြော့၏ စောကပြတထြဲကနေ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ကိုယတ်ောခြွောက ခေါင်းငိုကစြိုကစြိုကန်ှင့ြ ထွကလြာသည်။ ကြော့ကြော့သည် ပကလြကကြလေး အိပန်ရောမှ အသာ ခေါင်းထောင်၍ ထကြည့်သ်ည်။
“ဟယ်.. အများကြီးပဲနောျ…“
ကြော့ကြော့သည် အနည်းငယ် မာနကြသွှားသော စိုးဝင်း၏ အတနကြှီးကို ကြည့်ကြာ ပြောလိုကသ်ည်။ ဟုတတ်ော့ ဟုတသ်ည်။ စိုးဝင်း၏ လရညတ်ှကေ ကြနဒြုံးထိပတ်ှင် ပြည့ကြာ ဖောင်းနသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် အသာပင် ညီတောမြောငကြို ဆှဲမကာ လိပခြွှတလြိုကသ်ည်။
“အဟီး.. နည်းနည်း များသှားတယ်.. “
စိုးဝင်းသည် သှားဖြဲလေးနှင့ြ ပြောရင်း ကြနဒြုံးကို ဘေးသို့ခလွိုကသ်ည်။ ကြော့ကြော့ဘေးနားကခေါင်းအုံးအလှတတ်ှင် အသာဝငအြိပလြိုကသ်ည်။
“ဆကြဦးမှာ… မှတလြား.. “
ကြော့ကြော့သည် ဘေးနားတွင် ရောကလြာသည့ြ စိုးဝင်းကို မကြစြလေးခွီကာ မေးသည်။
“အင်းပေါ့.. ကြော့ကြော့ရဲ့…. အခွိနတ်ှေ အများကြီး ရှိနသေေးတာပဲ…“
စိုးဝင်း၏ အဖြတွငေတ်ော့ ကြော့ကြော့သည် ကိုယကြို အသာလေး ယို့ကာ အောကကြို ရောကသ်ှားသည်။ နှုတခြမ်းလေးဟကာ စိုးဝင်း၏ လိငတ်နကြို ငုံလိုကသ်ည်။
“အီး… အီး..“
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့၏ အပြူအမူတွငတ်ော့ တောတ်ောကြွနပေသ်ှားသည်။ ကြည့်ရြတာကောငမြလေးသည် သူ့ကို ထပဆြှဲစချင်ေတ်ယ် ထငသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် ကိုယကြို နောကသ်ို့ အသာရှှေ့ကာ ခါးကိုမတလြိုကသ်ည်။ လိငတ်နကြို ကုန်းစုပန်သေော ကြော့ကြော့၏ ဆံနှယလြေးတွကေိုလည်း အသာဆှဲကိုငလြိုကသ်ည်။ Rebonding လုပထြားလို့လား မသိ.. ဆံနှယလြေးတွကေ ပြော့ပြောင်းလှသည်။
ကြော့ကြော့သည် မမာတမာဖြစ်နသညေ့ြ စိုးဝင်း၏ လိငခြွောင်းကြီးကို အားရပါရ စုပသ်ည်။ လိငတ်နတ်ှင် ပကပေန်သေော လရညမြွားသည် သူမ၏ အစုပတ်ှငတ်ော့ ပြောကကြှယသ်ှားသည်။ သူမ၏ တံတွေးတွကေ နရောယူသှား၏။ လေးငါးခကြြ လောကြ စုပအြပြီးတွငတ်ော့ လိငတ်နကြှီးသည် ပြနပြှီး တင်းလာသညကြို သတိထားမိသှားသည်။
စိုးဝင်းသည် နကမြှောငလြှသည့ြ ဆံနှယလြေးများက ကြယန်သဖြေင့ြ ကြော့ကြော့ပါးစပထြဲသို့ လိငတ်နကြှီး ဝငန်သညေကြိုတော့ မမှငရြခွေ။ အတွေ့နှင့တ်ော့ သိသည်။ သူ၏ လကသ်ည် အလိုလိုပင် ကြော့ကြော့၏ ဆံပငမြွားကို အသာဖယလြိုကသ်ည်။ အခုလိုဆိုတော့ ကြော့ကြော့၏ မကြန်ှာလေးကို တစောင်းလေး မှငရြနသည်ေ။ ဆံနှယလြေးတွကေို ဆုပကြိုငထြားသော စိုးဝင်း၏ လကသ်ည် ကောငမြလေးကို ဖိခသွည်။ လီးက ကြော့ကြော့ပါးစပထြဲ တိုးဝငသ်ည်။
“ကောင်းတယ်.. ကြော့ရယ်.. စုပ်..စုပ်…“
“လီးထိပပျိုင်းကို.. အားရပါရ စုပ်.. လွှာလေးလည်း သုံး…“
စိုးဝင်းသည် ကြော့ကြော့က ကြှမ်းကြှမ်းကငွကြငွြ စုပပြေးမှုတွင် သူလိုချင်တ်ာကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောသည်။ ရမကမြီးလောငမြှိုကန်ပြေီ ဖြစ်သော ကြော့ကြော့ခငမြွာလည်း စိုးဝင်းပြောသည့အြတိုင်း တသှမတေိမ်းပင် လုပပြေးရှာသည်။ သူမ၏ ပါးစပကြနေ တအုအု တအိအိ အသံလေးများတောင် ထွကန်သည်ေ။ ကြော့ကြော့သည် လီးစုပရြင်းနှင့ပြင် ပြန်၍ ဖီလငတ်ှတကေလြာသည်။
“ရပြီ.. ကြော့…“
စိုးဝင်းသည် ဒီအတိုင်း ဆကစြုပပြေးရငဖြှင့ြ လရညတ်ှေ ထွကသ်ှားနိုငသ်ဖြင့ြ ကြော့ကြော့ကို တားလိုကသ်ည်။
“ပြှတ်…“
ကြော့ကြော့ ပါးစပထြဲက ထွကလြာသည့ြ အချောင်းကြီးသည် အစောတုန်းကလို မဟုတတ်ော့။သံချောင်းကြီးတမွှ မာတောငကြာ မတမြတကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ ဒဈကြီးကလည်း နီနီရဲရဲ။ လီးတနလြုံးပတတ်လွှောကတ်ှငလြည်း အကြောများက ပျိုင်းပျိုင်းထနသည်ေ။ ဒါကြီးကိုမှင့တ်ော့.. ကြော့ကြော့ခငမြွာ စောကပြတလြေးထဲက ရှုံ့ခနဲ ဖြစ်သှားသည် အထိ တုနတ်ကသ်ှားသည်။
“ကြော့.. ဒီတဈခါ အပေါကြနေ ခွဆောင့ပြေး..“
“အင်း.. ဆောင့မြယလြေ…“
ကြော့ကြော့သည် စိုးဝင်း၏ စကားအတိုင်းပင် သူ့အပေါတ်ကခြှသည်။ ကြနဒြုံးအသဈတဈခုကိုလည်း ဆှဲဖြင့ကြာ တပပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးလွှငတ်ော့ စောကပြတဝြနှင့ြ တေ့သည်။ လီးကိုငုံကာ ကိုငလြိုကရြသဖြင့ြ ဆံနှယတ်ှကေ ရှေ့ကို ငိုကကြှသည်။ စိုးဝင်းသည် ဒါကိုကြည့်ကြာ စိတတ်ှပေိုထနသ်ည်။ ကြော့ကြော့၏ခါးကလေးကို ကိုငကြာ မှောကလြိုကသ်ည်။ ပြီးရငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် အောကကြို အားနှင့ြ ဖိခလွိုကသ်ည်။ စောကဖြုတဝြတွင် တေ့ထားသောလီးချောင်းကြီးသည် တရှိနထြိုး တိုးဝငလြာသည်။ ဆှဲခသွည့ြ အားက ပြင်းသဖြင့ြ တဈခကြတ်ည်းနှင့ပြင် ကြော့ကြော့၏ စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ ဝငရြောကသ်ှားသည်။ ကြော့ကြော့ခငမြွာ ဒီလို အသှင်းကိုတော့ တောတ်ောခြံလိုကရြသည်။
“အား.. ကြှတ်… ကြှတ်… နာတယ်.. ကြယ်…“
ကြော့ကြော့သည် ခပသ်ဲ့သဲ့လေး ညည်းသည်။ နာတယလြို့ ဆိုသောလြည်း သူမသည် ရုန်းတော့မထွကခြွေ။ တငပြါးကြီးများကို စိုးဝင်း၏ ဆီးစပပြေါတ်ှင် ဖိကာ အသာငှိမန်လေိုကသ်ည်။ စောကပြတတ်ဈခုလုံး ပူထူသှားသောလြည်း လီးချောင်းကြီးက ပေးသည့ြ အရသာကတော့ ကောင်းလှန်းလှသည်။ ရငတ်ဒိန်းဒိန်းခုနကြာ ခေါင်းထဲတွငပြင် ရီဝဝေေ ဖြစ်သည်။ ခနအကြာတွငတ်ော့ စိုးဝင်း၏ ရငပြတကြို လကကြလေးဖြင့ထြောကကြာ ဖငကြှီးကို စတငလြှုပရြှားသည်။
“အင့ျ.. အင့ျ.. အ.. ဟင့ျ..“
ကြော့ကြော့၏ ဆံနှယလြေးများသည် သူမ လှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း ယိမ်းခါနသည်ေ။ ကိုယကြလေးက ဘယဘြကကြို ယိမ်းလိုကြ၊ ညာဘကကြို ယိမ်းလိုကန်ှင့ြ စိုးဝင်းအပေါတ်ှင် မှင်းရိုင်းမလေးသဖြယ် လှုပခြါနသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် လှုပခြါနသညေ့ြ ကြော့ကြော့ကို ရီဝသေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကြော့ကြော့၏ တအင့အြင့ြ ညည်းသံလေးများကြားတွင် နဈမှောသှားသည်။ အမှငအြာရုံထဲတွငတ်ော့ ဆံနှယလြေးတွကေ ကြီးစိုးကာ နရောယူသှားတော့သည်…။
—————————————-
“ညနခင်ေးရဲ လပြထေေဲမှာ…. မင်းဆံနှယတ်ှေ အတောငပြံဖြန့တ်ဲ့အခါ…. ပန်းပြင့လြေးတွေ ရှကသ်ှေးဖြာ….. ကြေးငှကလြေးတွေ တေးမဆိုတော့ပါ….“
R ဇာနည်၏ သီချင်ြးသံက လကဖြကရြညဆြိုငလြေးထဲမှ ပြံ့လှင့လြာသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ရငထြဲက ကြိတပြှုံးလိုကသ်ည်။ ကိုယ့ကြိုယကြို သတိ အနအထေား ပြငသ်ည်..။ မကြန်ှာကိုတော့ မတင်းလှန်း.. မပြော့လှန်းသော အနအထေားနှင့ြ ဆိုငကြလေးရှေ့က ဖြတလြိုကသ်ည်။ သတိ.. ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုင် ရှိသညဟြု ကိုယ့ကြိုယကြို သတိပေးလိုကသ်ည်..။ မကြလြှှာလေးကို အောကခြကြာ နှယန်ှယအြေးသည် ခွကေို တဈလှမ်းချင်ြး လှမ်းသည်။ လကဖြကရြညဆြိုငထြဲကို မကြည့်မြိအောင် နလေိုကသ်ည်။
တိုကဆြိုကသ်ညပြဲလား.. တမငတ်ကာပဲလားတော့ မသိ..။ သူမ သငတ်န်းကပြနလြာတိုင်း… ဒီသီချင်ြးနှင့ပြင် တိုးသည်။ ဆိုငကြလေးဖြင့တ်ာ နှစ်လလောကြ ရှိနပြေီမို့လားတော့ မသိ။ သူမ ဒါကို သတိထားမိတာ တောတ်ောကြှာပြီ..။
စိုးဝင်းသည် ဆံပငလြေးတွခေါကာ ဆငမြယဉသ်ာ ခွလှမြေးလေးနှင့ြ ဆိုငရြှေ့က ဖြတလြွှောကသ်ှားသည့ြ နှယန်ှယအြေးကို ကောငတ်ာကနေ ငေးကြည့်န်သည်ေ။ ဖိုးခွားက ပေးသည့ြ ပိုကဆြံကို လှမ်းမယူနိုငသ်ေး။ နှယန်ှယအြေးက သူတို့ဆိုငကြိုကြောကြာ သူမအိမထြဲကို ဝငသ်ှားတော့မှ အကြည့်ကြို လှှဲလိုကသ်ည်။ ယဉယ်ဉလြေးနှင့ြ လှသညဆြိုတာ နှယန်ှယအြေးအတွကြ သပသ်ပထြားသည့ြ စကားပဲလားတော့ မသိ။ တငပြါးအထိ ဖုံးနသညေ့ြ ဖြောင့စြင်းလှသည့ြ ဆံပငလြေးတွနှငေ့ြ သူမသည် အလှတွငအြယဉဆြင့န်သညေလြေ..။ ဆံပငတ်ှပေဲလား ဆိုရငတ်ော့လည်း မမှန်။ လမ်းလွှောကရြင် မို့မောကသ်ှားသည့ြ ရင်.. ပြည့ဖြှိုးသည့ြ တငဆြိုင်.. သေးကဉွြးသာခါး… ပြောရရငဖြှင့ြ နှယန်ှယအြေး၏ ကိုယသ်ည် ပန်းပုဆရာက အခွိုးကကြ ထုထားသည့ြ အရုပလြေးလိုပင်.။
စိုးဝင်းသည် နဂိုတုန်းကတော့ နှယန်ှယအြေးတို့ ရှိရာဘကသ်ို့ မလာတတခြွေ။ သူက အိမထြဲတွင် ဖငမြှဲအောငန်သေူ မဟုတသ်လို.. ရပကြှကကြ လူတွနှငေ့လြည်း သိပမြရောခွေ။ သူ့အကငွ့ကြ ကြောင်းတုန်းက သူငယခြငွြးတွနှငေ့တ်ှဲကာ လွှောကလြိမ့န်သညေသ်ာ။ တခါတခါလည်း သဇငန်ှင့ြ သှားနှပန်သည်ေ။ တခါတခါကြတော့လည်း ဇောရြဲနှင့ြ ဘီယာသောကသ်ည်။ ဒါတွကြေောင့လြည်း သူနှင့ြ ဦးအောငမြိုး မတည့ခြငွြးပေ။
အခုတော့ သူသည် ဆိုငမြှဲနပြေီ ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောကတ်ောင် သူ့ကိုယသ်ူ ဖငင်ှိမသ်ှားမှန်းတောင် မသိခွေ။ သချောသည့ြ အကြောင်းတဈခုကတော့ ဟိုဘကအြိမကြ ညီအဈမကြောင့လြည်း ဖြစ်သည်။ လကဖြကရြညဆြိုငဖြှင့ထြားသည့ြ အကြိုးကြေးဇူးတဈခုကတော့ သူသည် ရပကြှကထြဲက လူတွနှငေ့ြ ခငလြာခွင်းပင်။ ကိုမိုးကြိုး၏ ကြေးဇူးလည်း မကင်းခွေ။ အစောပိုင်းတုန်းက ဘယသ်ူမှမသိသော စိုးဝင်းသည် အခုတော့ သူက ရပကြှကကြလူတွကေို သိလာသလို.. ရပကြှကကြလူတွကလေည်း သူ့ကို သိလာသည်။ ရပကြှကထြဲ ဖြစ်သမွှကိုလည်း သူမသိတာ မရှိတော့။ အရှောင် ဆိုသည့ြ အဖိုးကြီး မယားငယ် ယူထားတာလည်း သိသည် ။ ယုတစြှအဆုံး.. ခွေးနှစ်ကောငကြိုကြ၍ ဘယအြကောငကြ နားရှကပြှတကြာ.. ဘယအြကောငကြ ဘယန်ှဈခကြြ ခံလိုကရြသည် ဆိုတာကအစ သိသည်။ သူနှင့ခြငလြာသည့ြ လူတွကေိုတော့ နောငတ်ှင် မိတဆြကပြေးပါမည်…။
ဒီတော့ စိုးဝင်းသည် ဟိုဘကအြိမကြ ညီအဈမ အကြောင်းတွကေို မစုံစမ်းဘဲ သိလာသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ကြနပြွူတာနှင့ြ ကြောင်းပြီးထားသူ ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းထကြ အသကြ ၂ နှစ်လောကကြှီးသည်။ သူမသည် စာတောသ်ည်။ ကြိုးလည်းကြိုးစားသည်။ အခုတောင် မဟာတန်းတကဖြို့ ပြငန်သေူဖြစ်သည်။ မှို့ထဲက သငတ်န်းတဈခုတွငလြည်း ကြနပြွူတာ ပြနပြှနသညေ့ြ ဆရာမဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းတောငမြှ စဉြးစားသေးသည်။ ဘာဖြစ်လို့ KMD မှာ မလုပတ်ာလဲလို့။ ဒီပြငဆြို သူမသည် ဟိုဘကမြကြစြောင်းထိုးမှာ ဖြင့တ်ော့မည့ြ KMD ကြောင်းခွဲမှာ အလုပဆြင်းလို့ ရနိုငသ်ည်။ သူနှင့ြ မတည့သ်ည့ြ သှယသ်ှယကြတော့ အဝေးသင် တကန်သေူပင်။ ပြောကြသံကတော့ ကောငမြလေးသည် ကနွြးမာရေး သိပမြကောင်းလို့ ပြောသည်။ ဘာရယလြို့တော့ တိတိကကြမွသိ။ တိတိကကြ သိသညကြ စိုးဝင်းကို ဒီကောငမြလေးက ကြည့်မြရချင်ြးပင်။ သူ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာကာ လာပိုးမှန်းသိနတေော့ စိုးဝင်းသှားတိုင်း မကြန်ှာက ရှဈခေါကခြွိုးဖြစ်နသည်ေ။ သူ့ခငမြွာ ဘာမှပြောလို့ကိုမရ..။
လကဖြကရြညဆြိုငန်ှင့ြ နှယန်ှယအြေးတို့ အိမကြှားတွင် ပုံန်နရိတပြငမြွားက ကာထား၍ နှယန်ှယအြေးက ဟိုဘကရြောကအြသှားတွငတ်ော့ သူမကို မမှငရြတော့ ရှာပေ။ အဲဒီတော့မှ လမ်းနှင့ြ နီးရာဘကတ်ှင် ထိုငန်သေော စားပြဲသုံးလုံးလောကကြ လူတွလည်ေး ပုံမှနပြှနဖြစ်သှားသည်။ ရနှေေးသောကသ်ူက သောကြ၊ ဆေးလိပဖြှာသူက ဖြာနှင့ြ အသကပြှနဝြငလြာသည်။ ဒီစားပြဲတွကေ နှယန်ှယအြေး မူပိုငပြင်..။
“ဟင်း..“
စိုးဝင်း သကပြှင်းခသွံက နည်းနည်းကယွသ်ှားသည် ထငသ်ည်။ ဘေးဘီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့ကိုစပဖြှဲဖြဲနှင့ြ ကြည့်န်သညေ့ြ ဖိုးခွားကို တွေ့သည်။
“ကိုစိုးကြီးက သကပြှင်းပဲ ခနွတေော့မှာလား..“
စိုးဝင်းသည် ခါတိုင်းဆိုရငတ်ော့ ငေါကပြဈလိုကမြည် ဖြစ်သောလြည်း ဒီနေ့တော့ သူ့စိတတ်ှကေ တဈမွိုးဖြစ်နသည်ေ။ ဖိုးခွားစကားကိုပင် မပြနဖြစ်။ အယောငယ်ောငကြမ်းကမ်းနှင့ပြင်.. ဖိုးခွားပေးသည့တ်ဈထောငတ်နကြို ယူကာ အံဆှဲထဲ ထည့လြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ငူငူကြီး ဆကဖြစ်နသည်ေ။
“ပိုကဆြံ အမ်းဦးလေ.. ကိုစိုးကြီး.. လေးရာ အမ်းရမှာ…“
ဖိုးခွားက သူ့လကကြိုပုတကြာ အပြောတွငတ်ော့ စိုးဝင်း သတိပြနဝြငသ်ှားသည်။ အံဆှဲကို ပြနဖြှင့ကြာနှစ်ရာတနန်ှဈရှကကြို ထုတကြာ ပေးလိုကသ်ည်။ ဘာမှတော့ မပြော။ သူမှာ စကားပြောချင်စြိတလြည်း မရှိခွေ။ ဖိုးခွားကတော့ ဘာမှ လွှာဆကရြှညမြနတေော့။ စိုးဝင်းပေးသည့ြ နှစ်ရာတနန်ှဈရှကကြို ယူကာ အမ်းရမည့စြားပြဲသို့ ပြေးသှားသည်။
စိုးဝင်း ဒီလိုဖြစ်နသညေမြှာ တောတ်ောကြှာပြီဟု ဆိုရမလိုပင်။ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောရရငဖြှင့ြ သဇငန်ှင့ြ အတိအလင်း ပြတသ်ှားပြီးကတည်းကပင်။ ခစွတ်ုန်းက ဘယကြဘယလြို ခစွလြိုကသ်ည် ဆိုတာကို မမှတမြိတော့ပမယေ့ြ ပြတသ်ှားတာကိုတော့ စိုးဝင်း အသအချောမှတမြိသည်။ သူမေ့သှားရငတ်ောငမြှ ပြသနာမရှိ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သဇင်၏ ဖြတစြာက အီးမေးလ် တဈစောငသ်ာ ဖြစ်လို့..။
မှတမြှတရြရ အဲဒီနေ့က စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင် ပြောသလို မိုးမရှာပါ။ အမှနအြတိုင်းပြောရရငဖြှင့ြ မိုးလဝသေဌာနက ရှာရနရြာနှုန်း ရှဈဆယလြို့ ဆိုထားပြီး မိုးမရှာသည့ြ နေ့ပင်။ စိုးဝင်း သုံးနကြေ G-mail ကို ဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ မှငရြသညကြ စာလေးတဈစောင်..။
“သဇငကြို အဆကအြသှယ် မလုပပြါနဲ့တော့ မောင်….
တခါတုန်းက သဇင်… ”
ဆိုသည့ြ စာလေးသည် ဇောဂြွီဖောင့န်ှင့ြ ရိုကထြားလို့ ထငသ်ည်။ သဇငလြကရြေးထကတ်ော့ ညီညီညာညာလေး screen မှာ ပေါန်သည်ေ။ စိုးဝင်းသည် ဒီမေးလကြိုတော့ Favorite အောကတ်ှင် ပို့ထားလိုကသ်ည်။ နောကြ လိုချင်ရြင် ပြနရြှာရလှယအြောငပြင်။ ကဲ.. ဘယလြောကတ်ောင် လှယလြဲ ၂၁ ရာစု သမီးရည်းစား ပြတတ်ာ..။
စိုးဝင်းသည် သဇငန်ှင့ြ ပြတသ်ှားပမယေ့ြ ဘယလြိုမှမနေ..။ စိတထြဲမှာတော့ စိတမြခတွခနွှင့ြ ထွကသ်ှားသော သဇငသ်ည် အခုတော့ သူ့ကို စိတခြသွှားလပြေီလို့တောင် တွေးမိသေးသည်။ ရငထြဲတွင် သူငယခြငွြးတဈယောကကြို ဆုံးရှုံးသှားတာထကြ ပိုမခံစားရ။ သူ ခံစားနရသေညကြ ဟိုဘကအြိမကြ ညီအဈမနှစ်ယောကဖြစ်သည်။ ယောကြြားများ၏ စိတကြလည်း အတောထြူးဆန်းသည်။ တဈပငလြဲရင် တဈပငထြူချင်သ်ညဆြိုတဲ့ စကားက ဒီနရောမှာ သှားမှနသ်ည်။ စိုးဝင်းကတော့ တဈပငလြှဲလို့ နှစ်ပငထြူချင်န်သေူ..။ သှယသ်ှယအြေးသည် နေ့လယဘြကတ်ှင် ဆိုငထြိုငသ်ဖြင့ြ စိုးဝင်းနှင့ြ ပိုနီးစပသ်ညဟြု ပြောရမလိုပင်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့ဆိုငကြ ရောင်းရသညဆြိုသောလည်း နေ့လညဘြကတ်ှင် လူက အနည်းငယပြါးသည်။ ဒါကြောင့ပြင် သူ့အတွကြ လှုပရြှားခွိန် အနည်းငယရြှိသည်။ ဒါပမယေ့လြည်း သှယသ်ှယန်ှင့သ်ူက သိပအြဆငမြပြခွေေ။
သှယသ်ှယသ်ည် သူ့ကို တခွားလာရှိတန်သေူများနှင့ြ တတန်းတည်းထားသည်။ စကားကို ကောင်းကောင်းမပြောခွေ။ စိုးဝင်းအတွကတ်ော့ သိပအြခွအနေမကေောင်း။ သူသှားသှား ကြည့်န်ကြေ.. အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် ပို့ဈမှားတငသ်လိုမွိုး ဖြစ်နသည်ေ။ အပေါင်းမရဘဲ.. မိုင်းနပစ်ြတွေ များနသည်ေ။ သှယသ်ှယန်ှင့ြ အဆငမြပြတေော့ နှယန်ှယန်ှင့ြ အဆငပြှသလေားဆိုတော့လည်း ဒီလိုမဟုတခြွေ။ နေ့လယဘြကတ်ှင် မှို့ထဲက သငတ်န်းရှိရာ သှားပြီး ညနဘကေမြှ ပြနလြာသူဖြစ်သည်။ ညဘကတ်ှငတ်ော့ ဆိုငထြိုငသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ စိုးဝင်းသည် ညဘကတ်ှင် မလှုပန်ိုငခြွေ။ လကဖြကရြညဆြိုငကြ အရောင်းကောင်းခွိနဖြစ်လို့ သူထွကလြို့မရ။ လူစားကလည်း သူတို့ဆိုငတ်ှင် သိပမြရှိခွေ။ ဒီတော့ သူ၏ တဈပငလြဲလို့ နှစ်ပငထြူချင်သ်ော စီမံကိန်းသည် အခုထကထြိတော့ မအောငမြှငသ်ေး။
သတသ်တမြှတမြှတ် တဈယောကကြိုပဲ ရှေးပါလားဆိုတော့လည်း သူ့ရငထြဲက မတငမြကြ။ နှယန်ှယကြ ရိုးရိုးလေးနှင့ြ လှနသလေို၊ သှယသ်ှယကြလည်း သှကသ်ှကလြကလြကန်ှင့ြ ခစွစြရာကောင်းနသည်ေ။ အခုတော့ သူ သကပြှင်းခယွုံမှ တခွား.. ဘာမှမလုပတ်တတ်ော့..။
“ထငတ်ော့ ထငသ်ားပဲ.. မမ ပြနလြာတော့မယလြို့..“
ဆိုငထြဲကို ဝငလြာသည့ြ အဈမဖြစ်သူ နှယန်ှယကြိုကြည့်ကြာ သှယသ်ှယကြ လှမ်းနှုတဆြကသ်ည်။ နှယန်ှယသ်ည် သှယသ်ှယ်၏ အပြောတွင် ရုတတ်ရကြ နားမလည်။
“ဘာလဲဟ.. နငကြ ဘယလြိုသိနတောလဲ.. ငါပြနလြာမယ် ဆိုတာ..“
“မမကလည်း… မမကေတေောင် ပြောတယ်..။ ဟိုဘကဆြိုငကြ.. Rဇာနည် သီချင်ြးဖြင့ရြင် မမ ပြနလြာတော့မယဆြိုတာ တဈအိမလြုံး သိတယ်..။ ရပကြှကကြတောင် သိတော့မယ်…“
“ဪ ဒီလိုလား… ခစ်..ခစ်…“
နှယန်ှယအြေးသည် ညီမငယ်၏ အပြောတွငတ်ော့ သဘောကစွှာပင် ရယသ်ည်။ သှယသ်ှယပြှောနသညေကြ ဟုတန်သညေလြေ။ သူမတောင် သတိထားမိနတော ကြာပြီ မဟုတလြား။
“ဒါဆိုရင်.. ညီမလေးကြတော့ရော.. သီခင်ျး မရှိဘူးလား…“
“ အမလေး.. ရှိပါ့.. သမီးကြီးရယ်.. မရှိဘဲ နပေါ့မလား….“
နှယန်ှယအြေး၏ အမေးကိုတော့ အိမခြန်းထဲက ထွကလြာသော အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြာမာအေးက ဖြလေိုကသ်ည်။ သမီးကြီး ပြနလြာတာကို ထွကကြှည့ရြင်း ညီအဈမနှစ်ယောကြ ပြောနတောကို ကြားသှားတယ် ထငသ်ည်။
“ဘာတဲ့… တဈနကေုန် ထိုငပြှီးကြည့်ြ.. နဖူးက ခွဖြေားထိအောင် လှတယ် ဆိုလား…။ ဟို အဆိုတောြ… ကောငလြေးလေ ဆိုထားတာလေ.. ဘာတဲ့.. ဖိုး….“
“ဪ.. ဖိုးကာ ဆိုထားတဲ့ သီချင်ြးက ညီမလေး အတွကြ ဖြစ်သှားတာကို… ဟ…ဟ..။ ကြည့်ရြတာ.. ဆိုငပျိုငရြှင်. . ကောငလြေးက သှယသ်ှယ့ကြို ကြိုကန်တော ထငတ်ယ်….။ သူကလည်း ဖိုးကာနဲ့ ခပဆြငဆြငဆြိုတော့ ဟုတလြောကတ်ယန်ောြ…။ မမေေ့ကို အီကြာကြေး ကြီးကြီးတွေ ရှေးပေးတာတောင် သှယသ်ှယအြတွကမြွားလား မသိဘူးနောြ.. ခစ်… ခစ်“
“မမနောြ… အဲဒီ မကြန်ှာရူးနဲ့… မစနဲ့…. တွေ့မယ်… ဘယရြမလဲ….“
နှယန်ှယအြေးသည် ညီမငယသ်ှယသ်ှယကြ ခါးကလေးကို ထိုးလိုကခြွိနတ်ှငတ်ော့ ရှောငထြှကသ်ှားသည်။ သှယသ်ှယကြ သူ့ကို ဒီလိုလုပန်ကြဖြေဈတာကို သူသိနသညေလြေ။ ဒါပမယေ့ြ သှယသ်ှယကြလည်း ဘယရြမလဲ။ နှယန်ှယအြေး လှဈခနဲ ရှောငကြာ အိမဘြကသ်ို့ ပြေးအသှားတွငတ်ော့ သူမကလည်း နောကကြ အပြေးလေးလိုကသ်ှားသည်။ ဆံပငလြေးများ ဝဲနအေောင် ဖြာပြီး ပြေးသှားကြသည့ြ ညီအဈမနှစ်ယောကကြို ကြည့်ပြှီး ဒေါမြာမာအေးသည် ပြုံးလကြသ်ာ ကနွခြဲ့သည်။
“တောပြှီ.. သှယသ်ှယရြယ်.. မလုပန်ဲ့တော့..“
အိပခြန်းထဲကို ရောကတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် ညီမဖြစ်သူကို အသနားခံသည်။ နဂိုကတည်းက ညီမငယကြို အလိုလိုကသ်ူမို့ သူမသည် ညီမငယကြို အရာရာ အလွှော့ပေးတတသ်ူ ဖြစ်သည်။
“အင်း.. ဒီနေ့တော့ ခမွြးသာပေးလိုကမြယ်.. နောကပြှောရင် .. တွေ့မယ်..“
သှယသ်ှယသ်ည် နောကကြပြေးလိုကလြာရသဖြင့ြ အနည်းငယ် မောသံလေးနှင့ြ အဈမဖြစ်သူကို ခွိမ်းချောကကြာ ပြောလိုကသ်ည်။ ပြေးလိုကရြငပြဲ ဖြစ်ဖြစ်… ထဈခနဲ စိတလြှုပရြှားရငပြဲဖြစ်ဖြစ် မောတတသ်ော သူမကိုယကြိုလည်း သူမ မကြနပြေ…။
“အယ်.. ဒီစာအုပလြေးက ငါ့နရောကို ကြူးကြောြ ပြီးတော့ ရောကန်ပေါလား… ငါ.. ဖြင့ဖြတလြိုကရြ…“
သှယသ်ှယသ်ည် နှယန်ှယ် ထောငပြှလိုကသ်ည့ြ စာအုပလြေးကို ကြည့်ကြာ ထိတခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ နဂိုကမှ မမနောကလြိုကလြို့ မောနရတေဲ့ ရငသ်ည် ပို၍တောင် ခုနသ်ှားသည်။
“မမ.. ပေး.. ဖြင့မြဖတန်ဲ့…“
သှယသ်ှယသ်ည် ထိုငန်ရောမှ ဇတခြနဲထကာ နှယန်ှယလြကထြဲမှ စာအုပလြေးကို လုယူလိုကသ်ည်။ သတိမေ့ကာ စားပြဲပေါပြဈတငထြားသည့ြ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း တောတ်ောဒြေါသထွကသ်ှားသည်။ မကြန်ှာလေး ဖြူဖတဖြှူရောြ ဖြစ်သှားသည့ြ သှယသ်ှယကြိုကြည့်ကြာ နှယန်ှယသ်ည် စာအုပလြေးကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ စိတထြဲတွငလြည်း စမိသညကြို မကောင်း ဖြစ်သှားသည်..။
“မဖတပြါဘူး.. သှယသ်ှယကြလည်း… မမ ဒါမွိုး ဘယတ်ုန်းက လုပဖြူးလို့လဲ… တကယတ်ဲ..“
“ဟင်း….“
စာအုပလြေး ပြနရြသညတ်ှငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် သကပြှင်းခကြာ ကုတငပြေါတ်ှင် ပစ်လှဲလိုကသ်ည်။ စာအုပလြေးကို ခေါင်းအုံးအောကတ်ှင် ထိုးထည့လြိုကပြှီး ကုတငပြေါတ်ှင် လှဲလိုကသ်ည်။ မကြစြိလေးကိုမှိတကြာ အမောဖြေ နလေိုကတ်ော့သည်။
—————————————
စိုးဝင်းသည် တောတ်ောဇြိမကြနွသညေဟြု ဆိုရပမည်ေ။ ဇိမမြကဘွဲ နမလေား။ သူဖြစ်နတောကိုလည်း ကြည့်ြဦးလေ။ ဟိုဘကအြိမကြ ညီအဈမနှစ်ယောကသ်ည် သူ့ကို မကြန်ှာလေးတွမေောကြာ ကြည့်န်သည်ေ။ ဒီညီအဈမနှစ်ယောကြ၏ အမှတအြသားဖြစ်သည့ြ နကမြှောငသ်ော ဆံပငတ်ှကေ ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ခွကောကနွသည်ေ။ စိုးဝင်း၏ အကြည့်ကြ အောကကြို နရောရှှေ့လိုကရြာတွငတ်ော့ .. လား.. လား..။ သူ၏ လိငခြွောင်းကြီးသည် Hentai Cartoon တွထေဲက ဆှဲထားသလို အကြီးကြီးဖြစ်နသည်ေ။ သူ့လကမြောင်းလောကပြင် ရှိမလားမသိ။
“ခစ်.. ခစ်.. အကြီးကြီးပဲနောျ…. မမ..“
“အင်း.. ဟုတတ်ယ်.. ညီမလေ…. ဟင်း..ဟင်း..“
စိုးဝင်းသည် သူရောကန်သညေ့ြ နရောကို ငေးကြည့်န်ရောမှ သှယသ်ှယန်ှင့ြ နှယန်ှယ်၏ စကားပြောသံကြောင့ြ အသိပြနဝြငသ်ှားသည်။ နရောက အရေးမကြီး။ အဓိကကသွညကြ သူကြုံနရသေည့ြ အဖြစ်အပကြြ။ ဘယကြဘယလြို ဖြစ်သညတ်ော့ မသိ။ မတတ်ပရြပထြားသည့ြ သူ့အောကတ်ှင် သှယသ်ှယန်ှင့ြ နှယန်ှယကြ ရှိနသညေလြေ။ သူ့ကိုယပြေါတ်ှငလြည်း အဝတတ်ှကေ မရှိ..။
“မောငလြေး.. မနှယ် ကိုငကြှည့မြယန်ောြ…“
“အို.. မမကလည်း… ခွင့တ်ောင်းနရသေေးတယ်… စုပကြှည့လြည်း ရတာပဲ ဟာကို…“
စိုးဝင်း သှယသ်ှယ်၏ စကားအကြားတွင် မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ ဘယန်ှယ့ြ.. ဒီကောငမြလေးက ဒါမွိုးတောငသ်ိနပေါလား..။
“ဟယ်.. မမကတော့ မစုပရြဲပါဘူး.. ပါးစပန်ဲ့မဆံ့ရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ…“
“မမကလည်း.. အ တာ.. ခဏနရင်ေ.. မမ စောကပြတထြဲတောင် ထည့တ်ော့မယ့ဟြာကို.. ဘာဖြစ်လို့ ပါးစပန်ဲ့ မဆံ့ရမှာလဲ.. “
“ဖယ်… ဖယ်… သှယသ်ှယ် စုပပြှမယ်…“
သှယသ်ှယသ်ည် အဈမဖြစ်သူကို အပြဈတငသ်ည့ြ ဟနလြေးနှင့ြ ပြောသည်။ ကိုယကြလေးကိုရှှေ့ကာ စိုးဝင်း၏ ခွထေောကန်ားကို တိုးလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းကြည့်န်ခေိုကပြင် နီရဲစွတစြိုသော နှုတခြမ်းလေးသည် ပြင့ဟြသှား၏။
“အင်း….အ.. ဟင်း.. ကောင်းတယ်.. သှယသ်ှယ်.. ရယ်..“
စိုးဝင်းသည် မကြလြုံးလေးများ မှေးကာကသွညအြထိ ဖြစ်သှားသည်။ သူ၏လိငတ်နသ်ည် နှေးထွေးလှသော သှယသ်ှယ်၏ ပါးစပလြေးထဲ ဝငသ်ှားသည်။ လထေိုးလိုကသ်လိုလည်း အလိုလို တင်းမာလာသည်။
“တွေ့လား.. မမ… အဈကိုက.. အပြတခြိုကသ်ှားတာ သိလား…“
“ဟင်…..“
စိုးဝင်း အံ့သှသှားသည်။ ဘယန်ှယ့ြ သှယသ်ှယသ်ည် ပါးစပထြဲတွင် သူ့လိငခြွောင်းကြီးက အပြည့အြသိပ် ဖြစ်နတောတောင် စကားပြောလို့ရနတောလဲ။ ခါတိုင်း ကောငမြလေးတွေ လီးစုပပြေးရငဖြှင့ြ အု အု အိ အိ အသံလေးများပဲ ထွကတ်ာ မဟုတဘြူးလား။ သူ့လိငတ်နကြှီးရှိလကြြ စကားပြောနိုငသ်ည့ြ သှယသ်ှယ့ကြိုလည်း တောတ်ောြ အထငကြှီးသှားသည်။ ဒီကောငမြလေးက expert ပဲ..။
“ဟုတတ်ယန်ောြ.. မောငလြေးက.. တောတ်ောြ ဇိမတ်ှေ့နတောပဲ…“
“မမလည်း ..ဒီအတိုင်း မနချင်ေဘြူး.. ဘာလုပပြေးရမလဲ….“
“သူ့ဂွေးတွကေို စုပလြိုကလြေ.. မမ… သှယသ်ှယ် ဒီမှာ စုပပြှီးရင် မမကို ပေးမယ်..“
“အင်း.. ဟုတပြှီ… သှယသ်ှယ်…“
သှယသ်ှယ်၏ အပြောတွငတ်ော့ နှယန်ှယသ်ည် ဒူးထောကထြိုငန်ရောမှ ကိုယကြလေးကို ရှှေ့သည်။ စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယ် ဘာလုပတ်ော့မညကြို သိကာ ပေါငကြလေးကို ခပကြှကြလေး လုပပြေးလိုကသ်ည်။ နှယန်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ ပေါငကြှားအောကတ်ှင် ရောကသ်ှားသည်။ သှယသ်ှယ်၏ ပါးစပထြဲတွင် တိုးဝငပြှနထြှကဖြစ်နသညေ့ြ လီးကြီးကို အနီးကပပြင် မှငရြသည်။ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းပင် ခုနသ်ည်။ နှယန်ှယ်၏ လကသ်ည် အသာဆန့ကြာ စိုးဝင်း၏ ဂွေးဥကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ ပြော့အိနှေးထွေးသော အထိအတွေ့ကြောင့ြ သူမစိတထြဲတွင် မရိုးမရှ ဖြစ်လာသည်။ သူမတငပြဲလားဆိုတော့ မဟုတ်..။
“ကောင်းတယ်.. မနှယ်… ကြှနတ်ော့ဂြှေးဥကို ဆော့ပေး.. စုပလြည်း စုပပြေး… အီး..အီး..“
စိုးဝင်းခငမြွာ ခွကေို မနည်းခိုငအြောင် ရပထြားရင်း ပြောရသည်။ ခံစားရသည့် ကာမအရသာကြောင့ြ သူ၏ကိုယသ်ည် လှုပခြါနသညေလြေ..။ နှယန်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ အပြောတွငတ်ော့ ခေါင်းလေးကို အသာရှေ့တိုးလိုကပြှီး တွဲလှဲကနွသညေ့ြ ဂွေးဥကို လွှာလေးနှင့ြ စယကပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးတွနှငေ့လြည်း ငုံကာ စုပပြေး၏။
သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်း ဆတကြနဲ တုနသ်ှားတာကို သတိထားမိသည်။ ပါးစပထြဲရှိ လိငခြွောင်းကြီးကငေါ့ခနဲ ဖြစ်သှားသညလြေ။ ဒီလိုဖြစ်သှားတာဟာ နှယန်ှယ်၏ ဂွေးဥတွကေို စုပပြေးမှုကြောင့ဆြိုတာ သိပြီး စိတထြဲ မကြနပေသ်လို ဖြစ်သည်။ မခံချင်ဖြစ်သညန်ှင့အြတူ ပါးစပထြဲ ရှိနသညေ့ြ လိငခြွောင်းကြီးကို အားရပါးရ စုပသ်ည်။
“အင်း.. ကောင်းတယကြှာ… နှစ်ယောကစြလုံး လုပပြေးတာ မိုကတ်ယ်..“
စိုးဝင်း၏ စကားသည် ညီအဈမနှစ်ယောကြ၏ တကကြှှနသညေ့ြ ရမကစြိတကြို အရှိနမြှင့ပြေးလိုကသ်လိုဖြစ်သည်။ သှယသ်ှယဆြိုရင် လီးဒဈကို ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ စုပပြေးလိုကြ၏။ ဒါတငမြကသေးဘူး။ ခေါင်းကို အသာနိမ့လြိုကြ ကြှလိုကန်ှင့ြ စိုးဝင်း၏ လီးကို ပါးစပန်ှင့ြ လုပပြေးနသေေးသည်။ သှယသ်ှယကြ ဒီလိုဆိုတော့ နှယန်ှယကြလည်း အညံ့ခံမလား မထငန်ှင့ြ။ သူမသည် သှယသ်ှယပြါးစပထြဲမှ ထွကလြာမည့ြ လီးတနကြို စောင့စြားရင်း လောလောဆယ် အပိုငစြားရထားသည့ြ ဂွေးဥနှစ်လုံးကိုသာ အပီစုပန်သည်ေ။ စိုးဝင်း၏ အိတန်ှဈလုံးသည် ဖောင်းတကလြာယုံသာမက အရှယကြလည်း တင်းနဈဘောလုံးလောကအြထိ ကြီးလာသည်။
“တောပြှီ… ကြှနတ်ောြ မခံနိုငတ်ော့ဘူး.. ခတွော့မယ်..“
“ဟင်.. မနှယကြ မစုပရြတော့ဘူးလား…“
စိုးဝင်းသည် ကြာရငတ်ော့ လရညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ော့မှာပဲ ဟုတွေးကာ ပြောလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ သှယသ်ှယဆြီက ရနိုးရနိုးနှင့ြ စောင့န်သေော နှယန်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ စကားအကြားတွငတ်ော့ စိတပြကြကြာ ပြောသည်။ မကြန်ှာလေး ညှိုးသှားသည့ြ နှယန်ှယကြို ကြည့်ကြာ …
“ကြှနတ်ောြ မခံနိုငတ်ော့လို့ပါ. .မနှယ်…။ မနှယကြို အရငခြမွယ်.. စိတမြပူနဲ့… ဒါက လီးစုပတ်ာထကြ ပိုကောင်းတယ်…“
“တကယလြားဟင်. .မောငလြေး…“
“တကယပြေါ့.. မမကလည်း.. မမ မခံချင်ရြင် သှယသ်ှယ် အရငခြံရမလား..“
“အယ်.. နငကြလည်း.. ဒီလိုတော့ မလုပပြါနဲ့… ခုနက နငအြရငစြုပထြားတာပဲ…။ အခု.. ငါ့ကို အရငပြေးခံ…“
“ပြီးရော.. ပြီးရော.. ဒါဆို သှယသ်ှယကြ ဘာလုပန်ရမှောလဲ.. အဈကို…“
ဂပြန် AV ဇာတကြားထဲက ကောငမြလေးတွေ မကြန်ှာလို နီမှန်းနသညေ့ြ သှယသ်ှယကြို ကြည့်ကြာစိုးဝင်းသည် အကြံတဈခုကို အပြေးအလှှား စဉြးစားသည်။ ခဏ အကြာတွငတ်ော့ ကားတွန်းကားတွထေဲကလို သူ့အနီးတွင် တိမလြေးတဈခုပေါလြာကာ မီးလုံးလေးတဈခု လင်းသှားသည်။ စိုးဝင်း အားရဝမ်းသာစွာ လကဖြွောကတ်ဈခကြြ တီးသည်။ အိပယ်ာမဝငခြင် ဖတလြိုကရြသည့ြ ကိုဂငွြ၏ ဒုတိယနတသ်မီး ဇာတလြမ်းကို သှားသတိရသည်။
“ခဏနေဦး.. သှယသ်ှယ်.. အဈကို ခရမ်းသီး ရှာလိုကြဦးမယ်..“
“ခရမ်းသီးက ဘာလုပဖြို့လဲ အဈကိုကလဲ…“
“သှယသ်ှယကြလည်း.. လုပစြရာ ရှိလို့ပေါ့. .။ နောကမြှ ခရမ်းသီးကောင်းမယမြှန်း သိမယန်ောြ… ဟီး.. ဟီး..“
“ဪ.. ဟိုလို လုပဖြို့လား.. ခစ်..ခစ်.. အဈကိုက ကြံကြံဖနဖြန်..“
သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ အကြံကို သဘောပေါကသ်ှားဟနန်ှင့ြ ရယသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် အနီးပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်သ်ည်။ သူဘယကြို ရောကန်မှန်ေးမသိ။ Scienice Fiction ကားတွထေဲကလို အဖြူရောငတ်ှလင်ေးနသေော အခန်းကယွကြှီးတဈခုကို ရောကန်ကြခေငွြးဖြစ်သည်။ တံခါးပေါကလြည်း မရှိ။ ပြောရရင် ဘာဆိုဘာမှ မရှိခွေ။ အခန်းထဲတွင် သူရယ်.. သှယသ်ှယတ်ို့ ညီအဈမရယပြဲ ရှိနသည်ေ။
“ရှာမနနေဲ့ အဈကို.. ဒီက ယူလိုကျ…“
စိုးဝင်းသည် ဟိုဒီငေးနရောမှ သှယသ်ှယ့ကြို ငုံ့ကြည့်သ်ည်။ ကောငမြလေးသည် ဘယကြဘယလြို လုပလြိုကသ်ည် မသိ။ လကကြိုမှှောကကြာ သူလိငတ်နကြှီးနားက ခွာလိုကသ်ညတ်ှင် အလိုလိုခရမ်းသီးတဈလုံးက လကထြဲပါလာသည်။ အံမယ် သူ့ခရမ်းသီးက ထိပကြ မှိုပြင့လြိုမွိုးတောင် ဖြစ်နသေေးသည်။ အရှယကြတောာ့ စိုးဝင်း လိငတ်နလြောကတ်ော့ သိပမြကြီးခွေ..။ ဒါလောကန်ှင့ဆြိုရငတ်ော့ ကောငမြလေး ပုံမပကြသ်ှားနိုငဟြု တွေးမိသည်။
“မနှယကြ.. ဘယလြိုနပေေးရမှာလဲ..“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယလြကထြဲက ခရမ်းသီးကို စူးစမ်းနရောမှ နှယန်ှယကြို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ ဟုတသ်ားပဲ။ ခရမ်းသီး ဘယလြိုရောကလြာတာက အရေးမကြီး။ နှယန်ှယကြို လုပဖြို့က ပိုအရကြေီးသည် မဟုတလြား။
“မနှယကြ ဒီစားပြဲပေါမြှာ လေးဘကြ မှောကလြိုကလြေ… သှယသ်ှယကြ အောကကြနပေေါ့..“
စိုးဝင်းသည် ပြောပြီးမှ အခန်းထဲမှာ စားပြဲမရှိမှန်းသိသည်။ ရုတတ်ရကြ သူ့နောကလြှည့ကြှည့လြိုကရြာတွငတ်ော့ မဟောဂြနီသားဖြင့ြ လုပထြားသည့ြ စားပြဲကြီးတဈလုံးက အလိုလိုရောကန်သည်ေ။ စားပြဲကြီးက ထမင်းစား စားပြဲပုံမွိုးဖြစ်ကာ မကြန်ှာပြငကြ ဝိုင်းနသည်ေ။ အမှင့ကြတော့ သူခါး မရောကတ်ဈရောကြ မှင့သ်ည်။
“ဟင်.. ဒီစားပြဲက ဘယကြ ရောကလြာတာပါလိမ့ြ..“
“အဈကို.. လာလေ… ဒီမှာ အဆငသ်င့ပြဲ..“
စိုးဝင်း၏ အတွေးကို သှယသ်ှယ်၏ အသံစူးစူးလေးနှင့ြ ခေါသ်ံကာ ဖြတပြဈလိုကသ်ည်။ အင်.. သူ့တိုတွေ ကစားပြဲပေါတ်ောင် ရောကန်ပေါလား..။ နှယန်ှယန်ှင့ြ သှယသ်ှယသ်ည် သူ့အနားကနေ ဘယလြိုပြောကသ်ှားသည် မသိ။ အခုတော့ စားပြဲပေါြ ရောကန်ခွပြေေီ။ စိုးဝင်း စိတထြဲ တောတ်ောြ အံ့သှသှားသည်။ ခုနလေးတင် သူ့ခွရင်ေးမှာ အခုတော့ စားပြဲပေါြ ဘယလြိုလုပ် ရောကသ်ှားတာလဲ..။ သူသည် စိတရြှုပထြှေးစွာနှင့ပြင် စားပြဲနားကို စူးစမ်းသလို ရောကလြာသည်။
“69 ပုံစံ နပေေးရမှာ မဟုတလြား.. အဈကို..“
သှယသ်ှယ်၏ 69 လို့ ပီပီသသ ပြောလိုကသ်ံတွင် စိုးဝင်းသည် တောတ်ောတ်ုနလြှုပသ်ှားသည်။ ဒီကောငမြလေးသည် ရဲလှခညွလြား။ သူဖြင့ြ ထငတ်ောင် ထငမြထား။ ကြည့်လြေ.. သူက ပကလြကကြလေး ဖြစ်နရောမှ လှမ်းပြောချင်ြးဖြစ်သည်။ နှယန်ှယကြတော့ သှယသ်ှယ့ဘြေးတွင် ပုဆဈတုတကြလေးထိုငကြာ ရှိနသည်ေ။
“ဟုတတ်ယ်.. သှယသ်ှယ်…“
“မနှယ်.. သူ့အပေါကြခွပြီး ကုန်းပေးလေ… အဝတတ်ှလည်ေး ခွှတလြိုကြဦး..“
“အိုကလေေ.. မောငလြေး.. အဝတကြ နဂိုကတည်းက ရှိမှမရှိတာ..“
အဲဒီတော့မှ စိုးဝင်းသည် ညီအဈမနှစ်ယောကစြလုံး အဝတတ်ှေ မရှိတာကို သှားသတိထားမိသှားသည်။ သူအစောပိုင်းတုန်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒါကို သတိမထားမိတာလဲ မသိ။ မို့မောကစြူကြှနသညေ့ြ နိုအုံများ.. ကြော့ရှင်းလှပသည့ြ အဖုအဆဈများက အခုမှ သူ့မကြစြိထဲတွင် မှငလြာသည်။ မှငလြာသည့ြ ပုံစံကလည်း မှူတွကနွေရောမှ နအလောတွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါလြာသည့ပြုံစံမွိုးပင်..။ ထူးဆန်းလှခညွလြား..။
စိုးဝင်း စဉြးစားနခွေိနတ်ှငပြင် နှယန်ှယသ်ည် သှယသ်ှယ် အပေါတ်ှင် ရောကသ်ှား၏။ ကုန်းတဲ့ ပိုစရှငကြ မှနသ်ဖြင့ြ သူမ၏စောကပြတသ်ည် သှယသ်ှယ်၏ မကြန်ှာတည့တ်ည့တ်ှင် ရှိသည်။ စိုးဝင်းသည် မကြစြိရှေ့တွင် မှငလြိုကရြသည့ြ မှငကြှင်းကြောင့ြ အတွေးတွေ အလိုလိုရပသ်ှားသည်။ ခွလှမြေးကို စားပြဲနားသို့ လှမ်းမိသည်။
“ဟော.. သူ့လိငတ်နကြှီးနှင့ြ .. နှယန်ှယ် ဟာလေး နရောကသွှားပြီ..“
မဟောဂနီ စားပြဲသည် ဘယကြနဘယေလြို ဖြစ်သှားသည် မသိ..။ အလိုလို နိမ့ကြကြာ နှယန်ှယစြောကပြတန်ှင့ြ စိုးဝင်း အတနကြှီးကို တန်းတူအောင် ညှိပေးလိုကသ်ည်။ မိုကတ်ယကြှာ.. စားပြဲက..။ ကိဈစပြီးရင် အိမကြို မသှားရမည်။ စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယ်၏ ပြဲအာနသညေ့ြ စောကပြတဝြတွင် လီးတနကြှီးကို တေ့သည်။ စိတထြနသညေမြို့ တေ့ပြီးသညန်ှင့ြ ထိုးသှင်းသည်။ သူလကမြောင်းလောကကြှီးသည့ြ အမှှောကကြှီးသည် တဗစွဗြစွမြှညကြာ နှယန်ှယ်၏ စောကပြတထြဲတွင် တိုးဝင် နဈမှုပသ်ှားသည်။
“အားပါး.. မိုကတ်ယကြှာ… ကောင်းလိုကတ်ာ..“
ကဉွြးကြပစြီးပိုငလြှသည့ြ အရသာကြောင့ြ စိုးဝင်းသည် ပါးစပမြှ ကြနပေအြားရစွာ ညည်းသည်။ ဖငကြှီးကိုလည်းလှုပကြာ စတငစြပယ်ှကသ်ည်။ အပေါကြနေ မှောကပြေးထားရသဖြင့ြ စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယ်၏ ဆံနှယလြေးတွေ ပြံဝဲနတောကို တွေ့သည်။ သူမ၏ ဆံပငတ်ှကေ တငပြါးအထိ ရှညသ်ဖြင့ြ ဖငကြှီးတွကေို ဖုံးနသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် သူဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ုန်း ဖငကြှီး တုနတ်ကသ်ှားတာကို မှငခြငွသ်ဖြင့ြ ဆံပငတ်ှကေို သိမ်းကာ ကိုငလြိုကသ်ည်။ လကထြဲတွငပြါလာသည့ြ ဆံပငတ်ှကေို စုကာ ကိုငသ်ည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ဆံပငတ်ှကေိုဆှဲကာ အားရပါးရ ဆောင့သ်ည်။ သူ့စိတထြငလြို့လားတော့ မသိ။ မနှယသ်ည် အံကြိတကြာသူဆောင့န်တောကို ခံသည်။ ဘာသံမှ မကြားရခွေ။
စိုးဝင်းသည် လုပလြို့ကောင်းနသေောလြည်း ဒီလိုမွိုး ဘာအသံမှ မကြားရသညကြိုတော့ မကြိုကြ။ သူ့အကငွ့ကြ မဟုတသ်ောရြှိ ဟုတသ်ောရြှိ သူလုပန်တောကို ခံရသည့ြ ကောငမြလေးက အနည်းဆုံး အသံထွကတ်ာကို ကြိုကသ်ညသ်ာ။ ဒီလိုမွိုး ဘာအသံမှ မထွကဘြဲ သူ့လီးကြီး စောကပြတထြဲ ဝငန်သညေ့ြ အသံပဲ ကြားနရသေညကြို သိပမြကြိုကြ…။
“ဖောင်….“
“ဟင်.. ဘာလို့ ထုတလြိုကတ်ာလဲ…“
“မဟုတဘြူးလေ.. မနှယ်.. သှယသ်ှယကြို လုပရြဦးမယလြေ..“
အခကြန်ှဈဆယလြောကြ ဆောင့အြပြီးတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် လိငတ်နကြှီးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ကိုယကြိုလည်း နောကသ်ို့ယို့ကာ ဆုတသ်ည်။ မနှယ်၏ စောကပြတဝြသည် ပြဲလနကြာ ကနွခြဲ့သည်။
“အို .. မောငလြေးကလည်း …သူက… ခရမ်းသီးနဲ့ ညိမ့န်တောကို… “
“ဟင်.. ဟုတလြို့လား…“
“ဟုတတ်ာပေါ့.. ဒီမှာ ကြည့်ပြါလား..“
နှယန်ှယသ်ည် ခံလို့ကောင်းတုန်း ဆှဲထုတသ်ှားသော စိုးဝင်းကို မကြမနေပန်ှင့ြ ခေါင်းကလေးစောင်းကာ လှည့ပြှောသည်။ သူ့ခငမြွာ ဆတတ်ငန့င်န့ြ ဖြစ်သှားသညလြေ..။ နည်းနည်း ဆကဆြောင့ခြံရရင် သူမက ပြီးတော့မှာကို..။ ညီမငယ် သှယသ်ှယကြို လုပပြေးမယ် ဆိုသော စိုးဝင်း၏ အပြောကို သူမက ခရမ်းသီးကို အကြောင်းပြကာ ဆူဆူအောင့အြောင့ြ ပြောမိသှားသည်။
စိုးဝင်းသည် ရုတတ်ရကြ ဆိုသလို စားပြဲကြီးက လညကြာ သှယသ်ှယကြ သူ့ဘကကြို ရောကလြာသညကြို တွေ့လိုကသ်ည်။ မနှယ် ပြောသလိုများ ဟုတမြလားလို့ သှယသ်ှယ်၏ ပေါငကြှားကို ကြည့်လြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့… လား..လား… သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတကြှီးတွင် ခရမ်းသီးကြီးက တပလြကြဖြစ်နသည်ေ။ သူ့စိတထြငပြဲလားလို့ မသိ။ ခရမ်းသီးကြီးက ပိုတောင် ကြီးလာသေးသည်။
“တွေ့ပြီ မှတလြား..။ ဒီမှာ သူက တဈခွီတောင် ပြီးသှားပြီ သိလား..။ မနှယသ်ာ မပြီးသေးတာ..“
နှယန်ှယသ်ည် ညီမဖြစ်သူ၏ စောကပြတကြို ငုံ့ကြညကြာ စိုးဝင်းကို လှမ်းပြောလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယပြှောတာ ဟုတန်မလေားလို့ ဆိုကာ သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတဝြကို သချောကြည့်သ်ည်။ ဟုတလြိမ့မြည် တူသည်။ တဈဝကမြရှိတဈရှိ ဝငန်သေော ခရမ်းသီး၏ အောကခြှတွင်ေ ထမင်းရညကြွဲ ဖတလြို ဖြူဖြူအရညမြွားနှင့ြ စိုရှှဲနသည်ေ။
“ဘာလဲ.. လုပြဦးမှာလား… သှယသ်ှယ့ကြို….“
“လုပမြယလြေ. .မနှယ်.. ခဏလေးပါ.. ပြီးရင် မနှယကြို ပြနလြုပပြေးမယ်…“
စိုးဝင်းသည် အဈမဖြစ်သူကို စိတကြှိုကဆြောင့ပြှီးသှားသဖြင့ြ ညီမဖြစ်သူကို ဆကခြငွသ်ဖြင့ြ နှယန်ှယကြို လပြညေလြေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယကြလည်း သူ့အဈမလို သူလုပတ်ာကို မအောဘြဲ ခံရငတ်ော့ နှယန်ှယကြို ပြနခြမွညလြို့တော့ စိတကြူးထားသည်။
“ဒါဆိုလည်း.. မနှယ်.. ခရမ်းသီးကြီး ဖယပြေးမယ်.. ခနနေဦး…“
နှယန်ှယသ်ည် သူမ၏ သှယလြသွည့ြ လကကြလေးကို အသာကြှသည်။ သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတတ်ှငတ်ပလြကြကြှီးဖြစ်နသညေ့ြ ခရမ်းသီးကို အရင်းကနကေိုငကြာ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတထြဲကနေ ဖြည်းညင်းစွာ ထွကလြာသည့ြ ခရမသ်ီးကို စိတမြရှညသ်လို စောင့န်ရသေည်။ အောကကြလိငတ်နကြှီးကလည်း ပေါကကြှဲလုမတတ် တင်းမာနသည်ေ…။ သူစိတမြရှညသ်ညကြလည်း အပြဈမတငသ်ာ..။ ခရမ်းသီးသည် ဘယလြောကတ်ောင် ရှညန်သည်ေ မသိ။ အခုထကထြိ စောကပြတထြဲက ထွကလြို့ မဆုံးသေး။ အပြငတ်ှင် ရောကန်သညေကြပင် တောတ်ောမြွားနပြေီ..။
“ဆှဲပါဟ.. မနှယရြ… မှနမြှန် ဆှဲပါဟ…“
“ဆှဲနတောပဲ.. မောငလြေးကလည်း..။ သူက ဘယလြောကတ်ောင် သှင်းထားလဲမှ မသိတာ..“
“ဒါဆို ဖယ်.. မနှယ်.. ကြှနတ်ောြ ဆှဲမယ်..“
စိုးဝင်းသည် တရိရိနှင့ြ ဆှဲနသေော နှယန်ှယကြို စိတမြရှညတ်ော့ခွေ။ တွန်းကာ ဖယလြိုကပြှီး သူက စားပြဲပေါကြို တကသ်ည်။ ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငလြိုကပြှီး ခရမ်းသီး၏ အရင်းကို သချောကိုငသ်ည်။ ပြီးရငတ်ော့ အားကုန် ဆောင့ဆြှဲထုတလြိုကသ်ည်။ သူကပဲ အားပါလို့လားတော့ မသိ။ သူအဆှဲတွငတ်ော့ ခရမ်းသီးသည် အရင်းကပင် ကြှတကြာ လကထြဲပါလာသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူဆှဲအားက များသှားလို့ ထငသ်ည် စိုးဝင်းသည် စားပြဲစွန်းကနေ အရှိနလြှနကြာ အောကကြို ပြုတကြသွည်။
“အား… ကပြွီဟ…!!!!“
စိုးဝင်းသည် မကြစြိနှစ်လုံး ဖတခြနဲ ပြင့သ်ည်။ သူလိမ့ကြသွညမြှန်း သိ၏။ တောသ်ေးသည် စောငန်ှင့ကြ လုံးနေ၍ ကြမ်းပြငပြေါအြကတွှင် ဘာမှတော့ မဖြစ်။ သူ့ကုတငကြလည်း ကြပပြစွလြောကပြဲ မှင့သ်ဖြင့ြ တောသ်ေးသည်။ ပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့မှ သူသည် အိမမြကမြကန်မှန်ေး သိသှားသည်။ လုံးထွေးနသညေ့စြောငကြို ဖယလြိုကမြှ တကိုယလြုံး ခွှေးပြနန်သညေကြို သတိထားမိသှားသည်။ ခေါင်းရင်းဘကကြ ပနကြာကို ကြည့်လြိုကမြှ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ဪ.. ပနကြာက ရပသ်ှားတာကိုး…။ ကြည့်ရြတာ မီးပကြသ်ှားတာထငသ်ည်..။
သူ့အတွေးကို ပိုသချောသှားစသညေကြ.. အခန်းထောင့တ်ှင် ထွန်းထားသည့ြ မီးသီးလေးက မီးမလင်းနချင်ြေးပင်။ အမှနဆြို ဒီနေ့ညက မီးလာရကြ ဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့ြ သူ ပြတင်းပေါကကြို ပိတကြာ ပနကြာဖြင့ရြင်း အိပလြိုကတ်ာ ဖြစ်သည်။ စိတထြဲက မကြမနေပန်ှင့ြ လွှပစြဈမီးကို အသံတိတဆြဲမိသည်။ နငလြုပလြို့… ဒီပြငဆြို သှယသ်ှယဆြီက ခရမ်းသီးကို ငါထုတပြှီးနလေောကပြှီ။ ဟင်း…တောကြ….။
လှဲနရောမှထကာ.. အခန်းတံခါးကို ဖြင့သ်ည်။ နောကဖြေးဘကကြို အပေါ့သှားရန် လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ မသှားလို့ မဖြစ်..။ သူ့အချောင်းကြီးက အခုထကထြိ တင်းနသေေးသည် မဟုတလြား..။ မီးဖိုချောငကြို အဖြတတ်ှငတ်ော့ ကြောငအြိမပြေါတ်ှင် အမတငေထြားသည့ြ ခရမ်းသီးတွကေို တွေ့သည်။ စိတထြဲကနေ ကြိတကြာ ပြုံးမိသေးသည်။ ဪ… ခရမ်းသီးရယ်…..။
“ဒါဆို မင်းက ဘယသ်ူ့ကို ကြိုကတ်ယဆြိုတာ မသချောဘူးပေါ့…“
ကိုမိုးကြိုး၏ အမေးတွင် စိုးဝင်းသည် ဘာဖြရမှေန်းမသိ ဖြစ်သည်။ ဒီမေးခွန်းကို သူ့ဘာသာသူ မေးနတော အခါတဈရာ မကတော့ဘူး ဖြစ်သောလြည်း ဒီလိုမွိုး အပြငလြူက မေးတာတော့ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူကလည်း အခုမှ တိတိကကြ ရငဖြှင့မြည့ခြှင်းဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းသည် ညက အိမမြကမြကပြှီးကတည်းက ပြနအြိပမြပြောတ်ော့ခွေ။ အဈမလိုလို ညီမလိုလို ဖြစ်နသညေ့ြ သူ့ကိုယသ်ူလည်း အားမရ။ ဘာလုပရြမှန်းမသိ တွေးရင်းနဲ့ပဲ မိုးလင်းသှားတော့သည်။
🏵️ သတိ ! ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုငရြှိသည် (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️