အောစာအုပ်

သတိ ! ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိသည် (အပိုင်း ၃)

သတိ ! ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုငရြှိသည်
ရေးသားသူ – နတသ်ား

🏵️အပိုင်း (၃)🏵️

စိုးဝင်းတို့သည် လကဖြကရြညဆြိုငလြေးအတွင်းတွင် ထိုငကြာ စကားပြောနကြခွေင်း ဖြစ်သည်။ စကားပြောသညဆြိုတာထကြ သူပြောတာကို ကနွသ်ူများက ထိုငန်ားထောငသ်ညဟြု ပြောရင် ပိုမှနမြည်။ ထိုငန်သေူတွကတေော့ တခွားသူများမဟုတ်။ သူနှင့ြ ခငန်သညေ့ြ ရပကြှကကြလူတွေ ဖြစ်သည်။ အကြောဖြိုနှင့ြ နီးသည့ြ နရောတွင် သူတို့ထိုငန်ကြပြေီး.. ဝိုင်းထဲတွင် ရှိနသညေ့ြ ကနွသ်ူလူနှစ်ယောကကြတော့ ကိုမားဆိုးနှင့ြ ကိုဗတို့ ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် သူတို့ဆိုငကြို အမြဲလာပြီး ထိုငန်ကြသေူများထဲမှ ကိုမိုးကြိုး၏ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ဒီနှစ်ယောကန်ှင့ြ အတောခြငန်သဖြေင့ြ အခုလို နေ့လယဘြကြ လူရှင်းခွိနတ်ှင် သူ့အကြောင်းကို ရငဖြှင့ခြငွြးဖြစ်သည်။

“ဒီမှာ.. ငါ့ညီ…“

ကိုမားဆိုး၏ အသံက ထွကလြာသည်။ သချောပါပြီ.. ဒါမွိုးလသေံ စလိုကရြငဖြှင့ြ… သူက ဥပမာဥပမေးတွနေဲ့ လာတော့မှာ…။ စိုးဝင်းတွေးတာမှ မဆုံးသေး။ ကိုမားဆိုး၏ တောကြီက အရငရြောကလြာသည်။

“မင်း.. ဆန်ဒနဆြငမြင်း ဇာတကြို သိတယမြှတလြား..“

စိုးဝင်းသည် လာပြနပြှီ တဈယောကဟြု တွေးလိုကသ်ည်။ ဘယလြိုလုပပြှီး ဒီဇာတလြမ်းကိုပဲ လူတွကအေခုတလော လာလာပြောချင်န်ကြမှေန်းမသိ..။ ကိုမားဆိုးသည် သူ စကားစပြီးတွငတ်ော့.. ကနွသ်ူများက သူ့ကို စကားထောကမြလားဆိုကာ အသာအကဲခတသ်ည်။ ခကသ်ညကြ.. သူ့အကြောင်းကို သိနကြရော.. ဘယသ်ူမှ အရေးမလုပခြွေ။

ကိုမိုးကြိုးက အကြောကြို ဆကကြှောန်ကော.. ကိုဗကတော့ လမ်းမကို ငေးလကြရြှိသည်။ ကိုမားဆိုးသည် နည်းနည်းတော့ ညဈသှားသည်။ ရနှေေးခွကကြို ကိုငကြာ သောကမြလို့လုပန်ရောမှ ခကြခြငွြးပြနခြပြှီး စကားဆကသ်ည်..။ ရနှေေးသောကလြိုကရြင် သူ့စကားက ပြတသ်ှားမညလြေ..။

“ဒီလိုကြ.. တို့ဘုရားလောင်းဟာ ဆန်ဒနဆြငမြင်း ဘဝမှာတုန်းက မိန်းမနှစ်ယောကထြားမှုကြောင့ြ ဒုကျခအကြီးအကယွြ ရောကဖြူးတယကြှ….။ မိန်းမဆိုတာမွိုးက မုန့သ်ာ ဝစေားချင်ြ စားမယ်.. အခစွဆြိုတာကို ဝစေားကြတာ မဟုတဘြူး…“

“ဒါဖြင့ရြင်… မင်းဘကြီး ဦးသာအောငကြိုတော့ ဘာတွေ ဝစေားကြတာလဲကြ….။ ကြည့်ရြတာ…. အီကြာကြေးထငတ်ယ်… တဈခုစီ ဖြုတစြားနကြတော နမှောပေါ့“

“ဟား..ဟား…ဟား…“

တခွိနလြုံးငှိမကြာ ထိုငန်သညေ့ြ ကိုဗက အပြောတွငတ်ော့ ကနွသ်ူများက တဟားဟားပင် ရယကြှသည်။ ပြောလည်းပြောချင်စြရာပင်..။ ကိုမားဆိုးဘကြီးသည် မိန်းမနှစ်ယောကြ ယူထားသည် ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းတို့၏ရယသ်ံက တောတ်ောကြယွသ်ှားလို့ ခုံတွကေို လိုကသ်ုတန်သေော ဖိုးခွားတောင် လှည့ကြှည့သ်ည်။ စိုးဝင်းက ရယန်ရောမှ အသာလကကြာ ပြလိုကြ၍ ဖိုးခွားသည် သူလုပစြရာရှိတာကိုသာ ဆကလြုပန်သည်ေ။

“ဟေ့ကောင့ြ.. .. ကိုဗ… ဒီဟာက သူ့ဘာသာသူ အဆငပြှလေို့ ယူထားတာ…။ အခု စိုးဝင်းက.. တဈယောကန်ဲ့မှ အဆငမြပြသေေးတာ…“

ကိုမားဆိုးသည် အာပေါငအြာရင်းနှင့ြ ပြောမည့ြ သူ့အကြံအစဉြ ပကြသ်ှား၍ ကမန်းကတန်းပင် လိုရင်းရောကအြောင် စကားကို ဖြတပြှီး ပြောလိုကသ်ည်။ စောစောတုန်းက ငှဲ့ပြီး မသောကဖြစ်သေးသည် ရနှေေးကို ရှုးခနဲနအေောင် သောကလြိုကသ်ည်။

“နေဦးဗွ.. ကြှနတ်ောြ မေးဦးမယ်..။ သူတို့ ညီအဈမက ရည်းစားတော့ မရှိသေးဘူး မှတလြား…“

စိုးဝင်းသည် သူသိလိုသည့ြ အခကြကြို အရေးတကြီး အရငမြေးလိုကသ်ည်။ ဒီလိုမှမဟုတရြင် သူရငဖြှငသ်ည့ြ စကားဝိုင်းက ဟိုရောကဒြီရောကန်ှင့ြ ဖြစ်နမှောပင်။ ဒါကိုတော့ အကြာဆြရာ ကိုမိုးကြိုက ဖြသည်ေ။ သူက သတင်းထောကရြာထူး ရထားသူလေ..။

“ငါသိရသလောကတ်ော့ မရှိသေးဘူးကြ…. သှယသ်ှယကြ သချောတယကြှာ….။ နှယန်ှယကြတော့.. မဟာတန်းအတွကြ ကြောင်းသှားလိုကြ.. ကြနပြွူတာသငတ်န်းမှာ ဆရာမလုပလြိုကန်ဲ့ဆိုတော့ သိပမြပြောတတဘြူး…။ ဒါပမယေ့ြ.. ညနဘကြေ ညနဘကြေ လာစောင့န်တေဲ့သူတွေ ရှိတယ်.. ဆိုကတည်းကိုက.. ရညစြားမရှိလို့ဆိုတာ သချောပါတယ်..။ ရည်းစား ရှိပြီးသား… မိန်းကလေး တဈယောကကြိုတော့ အခွိနဖြှုန်းပြီး.. တောတ်နယ်ုံလူက လာစောင့မြယမြထငပြါဘူး…“

ကြှနတ်ောကြတော့ တကယခြစွတ်ာမှနရြင် ရညစြားရှိလည်း လာစောင့န်မှောပဲ… အဆိုပါ စကားကိုတော့ စိုးဝင်းသည် အသံထွကကြာ ပြောချင်ြးမဟုတ်..။ ကိုမိုးကြိုး၏ စကားအဆုံးတွင် အလိုလိုရငထြဲက ပြောမိသှားခွင်းဖြစ်သည်။ စိတထြဲတွငလြည်း အနည်းငယ် တုနလြှုပသ်ှားသည်။ သူ နှယန်ှယအြေးကိုများ အတညကြှိုကသ်ှားပြီလား.. ဒါမှမဟုတ်.. သှယသ်ှယန်ှင့ြ အဆငမြပြတောနှင့တ်င် အဈမဖြစ်သူဘကြ လှည့သ်ှားတာလား..။ စိုးဝင်း ခငမြွာ စကားမဆကန်ိုငဘြဲ ငိုကကြသွှားသည်။

“ဟကောငရြ… ရည်းစား မရှိနိုငဘြူး ဆိုတဲ့ အခကြကြ ငိုငသ်ှားရမယ့ြ အဖြစ်လားကြ.. မင်းဟာကလည်း တဈမွိုး..“

ငှိမန်သေော ကိုဗက ဝငပြှောခွင်းဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းကိုလည်း တံတောငန်ှင့ြ တွကလြိုကသ်ည်။

“ဪ.. အင်း.. အင်း…“

“မဟုတပြါဘူး.. ကိုဗရယ်… ကြှနတ်ောကြ ဘယလြို စရမလဲ စဉြးစားနတော..။ ဘာမှလည်း စဉြးစားလို့မရဘူး ဖြစ်နတယ်ေ..။ လမ်းထွကရြင် လိုကစြကားပြောဖို့ ဆိုတာကလည်း…. ကြှနတ်ော့ရြှေ့မှာ စောင့န်တေဲ့သူတွေ အပုံကြီး..။ ဆေးဆိုငသ်ှားပြီး ဆေးဝယဖြို့ကြတော့လည်း… ဘာဆေးတောင် ဝယရြမှန်း မသိတော့ဘူး…. ။ သှယသ်ှယကြလည်း ခဏခဏလာလို့ အမှငကြပန်ပြေီ… ဘာလုပရြမှန်း မသိပါဘူးဗွာ…“

ဟူးခနဲ နအေောင် သကပြှင်းရှညကြှီး ခလွိုကသ်ည့ြ သူ့ကို ကိုမားဆိုးက ပုခုံးကို အသာဖကသ်ည်။

“ဒီမှာ.. ငါ့ညီ.. လောကမှာ ဖူးစာပါလွှင်… ကြုံရမှာပါကြာ. .. မင်းစိတမြပကြန်ဲ့….“

ကိုမားဆိုး၏ ဒီစကားကိုတော့ ကနွသ်ူများက ဝငမြနှောင့ယ်ှကြ။ ရှားရှားပါးပါး ထောကခြံသည့ြ အနနှငေ့ြ ခေါင်းကိုသာ ညိတန်ကြသေည်…။ ကိုမားဆိုး၏ စကားကပင် မှနသ်ညဟြု ပြောရမလား မသိ။ နောကန်ှဈရကအြကြာတွင် ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းနှင့ြ ဖိုးခွားသည် ဆိုငတ်ှင် ရခေဲပြတသ်ှားသဖြင့ြ နှစ်ရပကြှကကြွောကြ ရခေဲစကကြ သှားယူပြီး ပြနအြလာတွငဖြစ်သည်။ အလငွလြိုနသဖြေင့ြ လမ်းမရောကရြင် ဖြတလြမ်းကနေ ကားကို မောင်းထွကလြိုကရြာ…

“ကိုစိုးကြီး.. ဟိုမှာ မနှယန်ှယအြေး…“

ဖိုးခွား အလန့တ်ကြား ပြလိုကရြာသို့ စိုးဝင်း ကြည့်လြိုကရြာတွငတ်ော့ ကားမီးရောငဖြှင့ြ ရုတရြုတသ်ဲသဲ ဖြစ်နသညေ့ြ လူတဈစုကိုတွေ့ရသည်။ မှငရြသည့ြ မှငကြှင်းက မကောင်း။ ဘောင်းဘီရှည် ဝတထြားသည့ြ ဂလွဘေီပုံစံပေါကန်သညေ့ြ လူသုံးယောကသ်ည် နှယန်ှယအြေးကို ဆှဲခေါန်ကြသေည်။ သူမ၏ဆံပငရြှညတ်ှကေို ယောကြြားတဈယောကကြ ဆုပဆြှဲကာ ဖမ်းခွုပထြားကြသည်။ ခပလြှမ်းလှမ်းတွငလြည်း ဆံလှန်းကားတဈစီး ရပထြားသည်။ စိုးဝင်း စိတတ်ှေ ထောင်းခနဲ ဖြစ်သည်။ ခကြခြငွြးပင် သှေးတွဆေူပြကလြာသည်။

“ဖိုးခွား… ကားနောကခြန်းက သံဒုတ် ယူခဲ့…“

စိုးဝင်းသည် ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ကားကို ခကြခြငွြးပင် လမ်းဘေးထိုးရပလြိုကသ်ည်။ ကားအောကခြှတွငေခြထွားသည့ြ ကားဘီးဖြုတရြာတွငသ်ုံးသည့ြ စပနန်ာကို ဆှဲကာ ဆင်းပြေးသည်။

“ဟေ့ကောငတ်ှေ…. လှှတလြိုကြ…“

“ကယပြါဦးရှင့ြ…. ကြှနမြကို…..“

စိုးဝင်းကားက လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပအြသှားတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးကို ဆှဲခေါန်သေူတွသည်ေ ကားကိုလှမ်းကြည့်န်သည်ေ။ ကားပေါကြ သံခေါကကြိုငကြာ ဆင်းလာသည့ြ စိုးဝင်းကိုတွေ့သညန်ှင့ြ..

“ကြားကြီး… ဝငရြှုပတ်ဲ့ကောငကြို ရှင်းပစ်လိုကြ ကြာ…“

နှယန်ှယအြေးကို ဓါးထောကကြာ ဆှဲနသညေ့ြ ခေါင်းဆောငဖြစ်ဟနတ်ူသည့ြ လူက ဆလှန်းကားနောကခြန်းကို ဖြင့န်သညေ့လြူကို လှမ်းပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ကားမီးရောငကြ သူတို့ဘကကြို ထိုးထားသဖြင့ြ နှယန်ှယအြေးသည် ဘယသ်ူမှန်းတော့ မသိ။ စိုးရိမစြိတန်ှင့ြ..

“သတိထား… သူ့မှာ ဓါးနဲ့..”

“ကောငမ် တိတတ်ိတန်စမြေး.. ငါနင့ကြို ထိုးထည့လြိုကလြို့ .. အူပြင့သ်ှားမယ်.. လာစမ်း..”

ကြားကြီးဆိုသည့လြူနှင့ြ စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေးတို့နှင့ြ မလှမ်းမကန်းတွင် ရငဆြိုငတ်ှေ့သည်။ ဖြောကခြနဲမှညပြှီး ကြားကြီးလကတ်ှင် မောင်းခဓွါးတဈချောင်း ရောကလြာသည်။ စိုးဝင်းသည် ဓါးကိုမှငသ်ညတ်ှငတ်ော့ အရမ်းရှေ့ဆကမြတိုး။ အသာကိုယရြှိနသ်တသ်ည်။ လူငယပြီပီ ရနပြှဲတွေ ကြုံဖူးနသဖြေင့ြ သှေးတော့မကြုံ။ နှယန်ှယအြေးကို ရအောငကြယမြယလြို့လည်း ဆုံးဖြတထြားသည်။

“သပတေေော့…“

“အား…“

သပတေေော့ဟု ပြောသူက ကြားကြီးဖြစ်သောလြည်း တကယတ်မ်း ခံလိုကရြသူက သူပြနဖြစ်သှားသည်။ စိုးဝင်းသည် ကြားကြီးက သူ့ကို မောင်းခဓွါးနှင့ြ ပင့အြထိုးတွငတ်ော့ ကိုယကြိုယိမ်းကာ ရှောငသ်ည်။ ကြားကြီးလကကြ ကြှံဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ သူက လကထြဲက သံခေါကန်ှင့ြ ရိုကခြလွိုကသ်ည်။ ကြားကြီးခငမြွာ အသံနကကြှီးနှင့ြ အောပြှီး လကကြှီးအောကကြသွည်။ စိုးဝင်းလကကြ နှေးမနခွေေ။ သံခေါကန်ှင့ြ ကြားကြီးမကြခြှကကြို ဖြတရြိုကလြိုကသ်ည်။

“အား…“

“ဟာ.. ဒီကောင်…“

“ဟေ့ကောငတ်ှေ.. မင်းတို့ နှယန်ှယအြေးကို လှှတလြိုကြ…..မလှှတရြင် မင်းတို့ ဒီကောင့်လမ်းစဉြ လိုကသ်ှားရမယ်…“

နှယန်ှယအြေးသည် သှေးအေးအေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ည့ြ လူငယကြို ကြည့်ကြာ ဘယသ်ူမှန်းသိသှားသည်။ ဟိုဘကလြကဖြကရြညဆြိုငကြ ကောငလြေးပဲ..။

“မောငကြှီး.. ထားလိုကတ်ော့.. လဈကြမယ်….။ တဈယောကတ်ည်း မဟုတဘြူး.. နောကတ်ဈယောကြ ရှိသေးတယ်“

စိုးဝင်း၏ ကြိမ်းမောင်းသံတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးကို ခွုပထြားသည့ြ နောကထြပတ်ဈယောကကြ တိုးတိုးကပကြပကြာ ခေါင်းဆောငဖြစ်သည့ြ မောငကြှီး ဆိုသူကိုပြောသည်။ ကြည့်ရြတာ သူတို့သည် သှားရင်းလာရင်းနှင့ြ နှယန်ှယအြေးကို တွေ့ကာ အကြံအဖနထြုခွင်း ဖြစ်မည်။ ဒီလိုမွိုး စိုးဝင်းက ပြတပြှတသ်ားသား လကစြှမ်းပြလိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ နည်းနည်းတွန့သ်ှားပုံရသည်။ ဒါ့အပြင် ဖိုးခွားကလည်း သံဒုတဆြှဲကာ ပြေးလာနသညေလြေ..။

“ဟေ့ကောငရြော့.. မင်းကောငမ်…။ ငါ့လူကို လှှတလြိုကြ…“

နှယန်ှယအြေးသည့ြ မောငကြှီးဆိုသည့အြကောငကြ ဓါးထောကထြားရာမှ ရုပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ စိုးဝင်းတို့ရှိရာပြေးသည်။

“လာ.. အဈမ… ဒီမှာနေ…“

စိုးဝင်းနောကကြို ရောကလြာပြီ ဖြစ်သည့ြ ဖိုးခွားက လှမ်းခေါထြားလိုကသ်ဖြင့ြ သူတို့နောကတ်ှင် ရပန်လေိုကသ်ည်။ သူမသည် ကြောကန်ရှော၍ ထငသ်ည်။ ကိုယကြလေးပင် တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ စိုးဝင်းကိုလည်း အားကိုးတကြီး ကြည့်သ်ည်။ မောငကြှီးဆိုသည့ြ ဘဲသည် မကြန်ှာကိုအုပကြာ အောန်သညေ့ြ ကြားကြီးဆိုသည့ြ အကောငကြို ဆှဲကာထူသည်။ နောကတ်ဈယောကကြတော့ စိုးဝင်းတို့ကို မကြညသ်လို ကြည့်န်သည်ေ။ ဒီကောင့လြကထြဲတွငတ်ော့ ဘာမှမရှိခွေ။ တံခါးပြင့န်ပြေီ ဖြစ်သည့ြ နောကခြန်းထဲသို့ ကြားကြီးကိုထည့သ်ည်။ ခကြခြငွြးပင် ကားကို မောင်းကာ ထွကပြှေးသှားသည်။ ကားနံပါတတ်ော့ စိုးဝင်းသည် မှတထြားလိုကသ်ည်။

“တောကြ.. ဒီကောငတ်ှကြော…. ကိုစိုးကြီးကလည်း အပိုငဖြှိုပစ်လိုကရြမှာ…။ ခွေးမသားတွေ… တောကြ…“

“နစမြေးပါဦး ဖိုးခွားရယ်.. ဒီမှာ မနှယန်ှယ် အကြောကလြှနန်တေဲ့ဟာကို…။ ဒီကောငတ်ှေ .. အေးအေးဆေးဆေး ထွကသ်ှားတာကိုပဲ ကြေးဇူးတင်ဦး…“

စိုးဝင်းသည် သူ့ထကြ ဒေါသပိုထွကန်သညေ့ြ ဖိုးခွားကို ကြည့်ကြာ ပြောလိုကသ်ည်။ ဟုတသ်ည်။ တကယတ်မ်းဆို သူသည် ဘာကိုယခြံပညာမှ မတတ်။ နှယန်ှယအြေးအတွကြ စိုးရိမစြိတန်ှင့သ်ာ ဝငခြွဲခွင်းဖြစ်သည်။ တောသ်ေးသည်။ ကြားကြီးဆိုသည့ြ အကောငကြို သူတွယလြိုကန်ိုငလြို့။ ဒီပြင့ဆြို သူ့အခွအနေလည်ေး မတွေးရဲသလို၊ နှယန်ှယအြေး အခွအနေလည်ေး မတွေးရဲခွေ။

“မနှယ်. .တောတ်ောကြှောကသ်ှားလား…“

စိုးဝင်းသည် ဆံပငတ်ှေ ဖိုးရိုးဖားယားဖြစ်ကာ မကြန်ှာတွင် ခွှေးပြနန်သညေ့ြ နှယန်ှယအြေးကို ကြည့်ကြာ မေးလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်း၏ အမေးတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် အသံတုနတ်ုနလြေးနှင့ြ ဖြသည်ေ။

“ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာ ..ဟို.. ကို..ဟို..“

“ကြှနတ်ော့န်ာမည် စိုးဝင်းပါ..။ မနှယတ်ို့ ဘေးက လကဖြကရြညဆြိုငကြပါ…“

“အင်း..ဟုတတ်ယ်… စိုးဝင်းနောြ… ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာ… မောငလြေးရယ်…။ မောငလြေးတို့. . မလာရငတ်ော့.. မနှယဘြဝတော့ သှားပြီ..“

“ဒါတွေ.. နောကမြှပြောတော့ ..မနှယ်…။ ပြနကြှရအောင်…။ မနှယ် …ဒီကိဈစကို… ရဲစခန်းမှာ အမှုဖြင့ရြအောင်..“

“အိမအြရငပြှနကြှရအောငလြား.. မောငလြေးရယ်…။ မမလည်း ဘယသ်ူတွဆေိုတာ မသိဘူး။ ဖဖေေ့ကို ပြောပြပြီးမှ…“

“လာသှားစို့…. မနှယ်….“

စိုးဝင်းကပင် ဦးဆောငကြာ ရပထြားသည့ြ ကားဆီသို့ ပြနလြာခဲ့သည်။ စိတထြဲတွငလြည်း ဘာကြောင့ြ မနှယကြ ဒီကိုလာရတာလဲဟု မေးခွန်းထုတန်သည်ေ။ ဒီနရောသည် အငမြတနမြှ လူပြတသ်ည့န်ရောဖြစ်သည်။ အခုလည်းကြည့်ြ စိုးဝင်းတို့ ရုန်းရင်းဆနခြတ် ဖြစ်နတောတောင် တခွား လူသှားလူလာ မရှိ။ လမ်းမီးကလည်း မရှိသည့ြ လမ်းကြားဖြစ်သည်။

“နပေါဦး.. မနှယ်….။ မနှယကြ ဘယလြိုဖြစ်လို့ ဒီကိုလာရတာလဲ….“

ကားထဲ ဝငထြိုငမြိသညန်ှင့ြ စိုးဝင်းက မေးသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် အခုမှပဲ တောတ်ောလြေး နသောထိုငသ်ာ ရှိသှားသည်။ အစောပိုင်းကတော့ ကြောကလြိုကတ်ာ ပြောမနပေါနှင့တ်ော့။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း တောတ်ောအြပြဈတငမြိသည်။

“မနှယကြ… သူငယခြငွြးတဈယောကြ နမကေောင်းလို့ သတင်းသှားမေးတာပါ…။ စကားကောင်းနတောနဲ့ မိုးခွုပသ်ှားတာ…။ အပြနမြှာ သူငယခြငွြးမောငလြေးက လိုကပျို့ပေးမယလြို့တော့ ပြောတယ်..။ ယောကြြားလေးတဈယောကန်ဲ့ တွဲမပြနခြငွတ်ာနဲ့.. ကိုယ့ဘြာသာကိုယပြဲ ပြနလြာလိုကတ်ယ်…။ ဒီလမ်းလေးက ဖြတလြမ်းဆိုတော့ လမ်းမကို မှနမြှနရြောကခြငွတ်ာနဲ့ ဒီကနေ သှားလိုကတ်ာ..။ ဒီလိုမွိုးဖြစ်မယမြှန်းလဲ မထငဘြူးလေး…။ ဘုရား..ဘုရား…. မောငလြေးတို့ မရောကလြာရငတ်ော့ မနှယဘြဝတော့ မလှယဘြူး…“

နှယန်ှယအြေးသည် ပြောရင်းနဲ့ စောစောက အဖြစ်ကို ပြနတ်ှေးမိကာ ကြောခမွြးသှားသည်။ သူမ၏ဘဝသည် စိုးဝင်းကယပြလေို့သာ။ ဒီပြင့ဆြို မတွေးရဲ..။

“တောသ်ေးတာပေါ့ မနှယရြယ်..။ ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း ဆိုငအြတွကြ လိုနတောတွကေို သှားဝယရြင်း လမ်းမမှနမြှနရြောကအြောင် ဒီက ဖြတမြောင်းလာလို့…။ ဒီ့ပြငဆြို မလှယဘြူး မနှယ်..။ ဒီကောငတ်ှကေ ကြည့်ရြတာ ဒီနားမှာ အကြံအဖနလြုပန်တေဲ့ ကောငတ်ှထငေတ်ယ်…။ ရဲစခန်းကို အခုဝငတ်ိုငလြိုကရြမှာ…“

စိုးဝင်း၏ မကြမခေမွြး အပြောတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် တွဝသှေေားသည်။ သို့သောြ အိမပြှနခြွိနကြ နောကကြနွေ၍ အမနှငေ့ြ အဖကေ စိုးရိမန်မှောကို တွေးမိသည်။

“အရငဆြုံး အိမပြှနကြှပါစို့ မောငလြေးရယ်..။ ပြီးမှ ဖဖတေေို့နဲ့ တိုငပြငပြှီး.. ပြောကြတာပေါ့…။ ရှေ့နားဆို ရောကတ်ော့မှာပဲဟာ…“

နှယန်ှယအြေး၏ စကားအဆုံးတွငတ်ော့ စိုးဝငသ်ည် ကားကိုသာ ဖိမောင်းလိုကသ်ည်။ အားကိုးတကြီးဖြင့ြ ပြောနသညေ့ြ နှယန်ှယအြေး၏ စကားကို မပယရြှားချင်ြ။ အခုလို နီးနီးကပကြပန်ရောမှ သူမဘယလြောကလြှသညဆြိုတာကို သူ ပိုသတိထားမိသည်။ အင်းလေ.. ဒီလိုမွိုးကောငမြလေးတဈယောကတ်ည်း ဒီလောကြ လူပြတတ်ဲ့လမ်းမှာ လွှောကလြာမှတော့ အခုလိုဖြစ်တာ သိပတ်ော့မဆန်းဟု တွေးမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလိုမွိုး မနှယန်ှင့ြ နီးစပရြအောင် ဖနတ်ီးပေးသည့ြ ကံကြမျမာကိုတော့ ကြေးဇူးတငသ်ည်။ ဟို ဆေးသမားတွကေိုတောင် ကြေးဇူးတငရြမလိုပင်…။

နှယန်ှယအြေးတို့ အိမအြရောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ကားကို သူမတို့ အိမရြှေ့မှာပင် ရပလြိုကသ်ည်။ ကားနောကခြန်းက ပါလာသည့ြ ဖိုးခွားသည် လကဖြကရြညဆြိုငဘြကသ်ို့ ကူးသှားသည်။ စိုးဝင်းကားထဲကနေ မကြန်ှာလေးပကြကြာ ဆင်းလားသော သမီးဖြစ်သူကို မှငသ်ညန်ှင့ြ ဒေါမြာမာအေးသည် ဆိုငထြဲကနေ မပြေးရုံတမယ် ထွကလြာသည်။

“မမေေ.. အိမထြဲကြမှ ပြောမယ်..။ မောငလြေး.. အိမထြဲလိုကခြဲ့ဦး…“

နှယန်ှယအြေးသည် အနားရောကလြာသည့ြ အမဖြစ်ေသူကို အရငလြှမ်းပြောသည်။ တဆကတ်ည်းပငန်ောကန်ားမှာ ရပန်သေူ စိုးဝင်းကိုပါ ဖိတခြေါလြိုကသ်ည်။ ပြီးလွှငတ်ော့ သူမအမေ ဒေါမြာမာအေး၏ လကကြိုဆှဲကာ အိမထြဲသို့ သှကသ်ှကလြွှောကသ်ှားသည်။ ဆိုငပြေါကဝြက အဖြတတ်ှငတ်ော့ ဆေးရောင်းနသညေ့ြ ညီမငယ် သှယသ်ှယကြ လှမ်းကြည့်န်သညေကြို တွေ့သည်။

“သှယသ်ှယ်.. ညီမလေး… ဆိုငပြိတလြိုကတ်ော့..။ မမ အရေးကြီးတာ ပြောမလို့…“

“ဟုတ်…. ဟုတ်… မမ..“

သှယသ်ှယသ်ည် မကြန်ှာလေး ဖြူဖတဖြှူရောြ ဖြစ်နသေော အဈမဖြစ်သူကို ကြည့်ကြာ ရငတ်ှေ ဒိန်းခနဲခုနသ်ည်။ ဈေးဝယသ်ူကို ထည့ပြေးသည့ြ ပါရာစီတမောတွပင်ေ အိတကြလေးထဲမရောကြ။ ဇွန်းလေးထဲမှလှတကြာ ဘန်းထဲတွင် ပြုတကြသွည်။ ကပြာကယာ ပြနကြောကကြာ ထည့ပြေးလိုကရြသည်။ စိုးဝင်းသည် သူ့ဘကကြို အကြည့်လြှည့လြာသည့ြ သှယသ်ှယကြို သှားလေးဖြီးကာ ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ ပြုံးပြပြီးမှ ငါ့မှာ ဒါ့အပြင် တခွားမလုပတ်တဘြူးလားလို့ တွေးလိုကမြိသည်။ သူငယခြငွြးဖြစ်သူဇောရြဲ ပြောလည်းပြောချင်စြရာ။ တဈခုတော့ရှိသည်..။ ဒီတခါ သူပြုံးအပြတွငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် ခါတိုင်းလို မဲ့မသှားခွေ။ သူ့ကို စူးစမ်းသလို စိုကကြှည့န်သညေကြို တွေ့သည်။ စိုးဝင်းလည်း ပုခုံးလေးတွန့ကြာ သူ့ရှေ့ကဝငသ်ှားသည့ြ နှယန်ှယကြိုသာ လကည်ှိုးလေး ထိုးပြလိုကသ်ည်။

အိမထြဲအရောကတ်ှငတ်ော့ ဧည့ခြန်းတွင် ထိုငန်သညေ့ြ ဦးဘအေးကို တွေ့သည်။ ဦးဘအေးသည် မကြစြိမကြန်ှာပကြလြာသော သမီးဖြစ်သူနှင့ြ နောကကြပါလာသူ စိုးဝင်းကို ကြည့်ကြာ ကုလားထိုငတ်ှင် ထိုငန်ရောမှ မတတ်ပရြပသ်ည်။

“ဘာဖြစ်လာတာလဲ.. သမီး…။ သူက…“

“ဒါ.. ဟိုဘကဆြိုငကြ မောငစြိုးဝင်းပါ.. ဖဖေေ…။ ဖဖေေ သိမှာပါ…. သမီးကို ဒီနေ့ သူ ကယလြာတာ…“

“ဘယလြို.. ဘယလြို…. သမီး…“

ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် ဖခငန်ှင့ြ အမဖြစ်ေသူကို အကြောင်းစုံ ရှင်းပြသည်။ တခွို့နရောများတွင် စိုးဝင်းက ဝငထြောကပြေးသည်။ နှယန်ှယအြေး စကားမပြီးခငပြင် သှယသ်ှယလြည်း ရောကလြာသည်။ သူ့အဈမ ရှင်းပြသညကြို မကြလြုံးလေး ကလယကြလယန်ှင့ြ နားထောငန်သည်ေ။ သူမခငမြွာ အဈမဖြစ်သူ၏ စကားတွင် ရငတ်ှတေောင် တုနသ်ည်။ ကုလားထိုငတ်ှင် ဝငထြိုငရြင်း အမဖြစ်ေသူ၏ လကကြိုတောင် ကိုငထြားရသည်။

“ဒါဆိုရငတ်ော့ ရဲကိုတိုငမြှ ရမယ်…“

နှယန်ှယအြေး၏ ရှင်းပြမှု အဆုံးတွငတ်ော့ ဦးဘအေးက ယတိပြတ် ဆုံးဖြတဟြနန်ှင့ြ ပြော၏။

“ဒီက.. မောငစြိုးဝင်းလည်း လိုကခြဲ့ပေးပါကြယ်…။ နောကပြှီးတော့ ဦး ဒီနရောကနေ လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ကြေးဇူးတငတ်ဲ့အကြောင်း ပြောပါရစေ..“

စိုးဝင်းသည် လူတွေ၏ အကြည့်ကြ သူ့ကို ရောကလြာသဖြင့ြ ရှကသ်လို ဖြစ်သှားသည်။ ဘာလုပရြမှန်းမသိရင် လုပန်ကြေ သူ့အကငွ့တ်ိုင်း သှားကလေးကိုသာ ဖြီးပြမိသည်။ အံမယ်… သူဒီလိုမွိုး ဖြစ်သှားတာကို နှယန်ှယကြ ဘာမှမပြော။ သူ့ကိုသာ ပြုံး၍ ကြည့်န်သည်ေ။ မကြလြုံးလေးများကတောင် အရောငလြဲ့နသလေိုပင်..။

သှယသ်ှယသ်ည် အဈမဖြစ်သူ၏ စိုးဝင်းကို ကြည့်သ်ည် အကြည့်ကြို သှားမှငလြိုကကြာ စိတထြဲ ထင့ခြနဲ ဖြစ်သည်။ နှယန်ှယကြများ စိုးဝင်းကို စိတဝြငစြားသှားတာလား။ သူ့အရှကကြို ကယလြာသူဆိုတော့ ဟိုကောငကြ ကယတ်ငရြှငကြှီးပေါ့။ အို.. ငါက ဘာဖြစ်လို့ စိတထြဲမှာ ဒါတွေ လွှောကတ်ှေးနတောလဲ..။ သူတို့ဘာသာ ဘာဖြစ်ဖြစ်။ ဟင်း.. စိတရြှုပလြိုကတ်ာ…။

“သမီး.. ဖဖေေ ပြောတာ ကြားလား..“

“ဟင်.. ဖဖေေ.. ဘာပြောတာလဲ…“

“အောြ.. ဒီသမီးငယကြလည်း ခကတ်ော့တာပဲ… ဘာတွတွေေးနလေဲ မသိဘူး…“

သှယသ်ှယခြငမြွာ သူ့အဈမအကြောင်းတွေးနေ၍ အဖဖြစ်ေသူ ပြောလိုကတ်ာကို မကြားလိုကြ။

“အဖတေို့ ရဲစခန်းသှားမလို့..။ အဲဒါ သမီး တံခါးတွေ ပိတပြှီး စောင့န်လေိုကြ…“

“ဟုတ်. .. ဟုတ်.. .. ဖဖေေ..“

သှယသ်ှယသ်ည် ကမန်းကတန်းပင် ဟုတလြိုကရြသည်။ သူမကို မှာအပြီးတွငတ်ော့ ဦးဘအေးသညအြိမပြေါကြနေ ဆင်းသှားသည်။ ဒေါမြာမာအေးကလည်း လငတ်ောမြောငန်ှင့ြ အတူလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယကြတော့ အိမပြေါကဝြတွင် စောင့န်ကြသေည်။

သှယသ်ှယသ်ည် ကုလားထိုငမြှ မထချင်ထြချင်န်ှင့ြ ထကာ အိမပြေါကဝြက သံပန်းတံခါးဆီ လွှောကလြာသည်။ သူမစိတတ်ှသည်ေ ထူးဆန်းစွာ ရှုပထြှေးနသည်ေ။ အပြငကြ လူတွကေို လှမ်းကြည့်န်မေိ၏။ စိုးဝင်းတို့ အိမအြပေါကဝြ အရောကတ်ှငပြင် ဖိုးခွားက ပြောလိုကလြို့လား မသိ။ ဦးအောငမြိုးနှင့ြ ဒေါမြိုးသူတို့ ဒီဘကကြို ကူးလာနခွေိနဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် အဖနှငေ့ြ အမကေို တွေ့သညန်ှင့ြ ကားထဲကို မဝငဖြစ်။ အသာပင် ကားဘေးနားက ရပစြောင့သ်ည်။

“ရဲစခန်းသှားမလို့လား.. ကိုဘအေး…“

“ဟုတတ်ယ်… ကိုအောငမြိုး စခန်းမှာ တိုငခြကြတ်ော့ ဖြင့ရြမှာပဲ…။ တောကြှာနေ သမီးမဟုတဘြဲ တခွားအမွိုးကောင်းသမီးတွေ ဒုကျခရောကန်ေဦးမယ်..“

လူကြီးနှစ်ယောကသ်ည် အပြနအြလှန် ကားနားတွင် စကားပြောကြသည်။ ဖိုးခွားက ပြောပြထားလို့ထငသ်ည်။ ဦးအောငမြိုးသည် အကြောင်းစုံကို သိနသည်ေ။

“ကောင်းတယ်… အဲဒီ အကြံကောင်းတယ်.. ကြှနတ်ောလြည်း လိုကခြဲ့မယ်…။ အဲဒီအပိုင်းက စခန်းမှုးက ကြှနတ်ော့အြသိဗွ….“

စိုးဝင်းသည် အစပထမတော့ သူ့အဖကေို မလိုကဖြို့ ပြောရန် စဉြးစားသေးသည်။ သူနှင့ြ အဖကတေစောင်းစေးနှင့ြ မကြခြွေးလေ။ ကြည့်ရြတာ ဒါကြောင့မြို့ ထငသ်ည်။ အဖသည်ေ အမကေို စဈကူခေါလြာခွင်း ဖြစ်မည်။

“ဒါဖြင့ြ.. ဆိုင် ဘယသ်ူစောင့မြှာလဲ…အဖေ..“

“အိုကြာ… ကိုမိုးကြိုး စောင့လြိမ့မြယ်…။ ဖိုးခွားလည်း ပြောခဲ့တယ်…။ ဒီကိဈစက အရေးကြီးတာကိုး..“

စိုးဝင်းသည် အဖကေ ဒီလိုအပြောတွငတ်ော့ ဘာမှ မပြောတော့ခွေ။ ကားဆီသို့ပင် လွှောကသ်ှားသည်။ နပေါဦး.. သူနှင့ြ ခေါင်းခန်းက ဘယသ်ူက စီးမှာလဲ..။ စိုးဝင်းအတွေးကိုတော့ ဘေးနားတွငပြါလာသည့ြ နှယန်ှယကြ အဖြပေေးလိုကသ်ည်။

“ဖဖေေ.. သမီး… မောငလြေးနဲ့ ခေါင်းခန်းက စီးလိုကမြယ်….“

“ဪ.. အေး… အေး..။ ဖဖတေေို့ နောကကြနပေဲ စကားပြောပြီး လိုကခြဲ့မယ်.. ရတယ်…“

အံမယ်.. ဒီလိုကြတော့လည်း အဟုတသ်ားဟု စိုးဝင်း တွေးမိသည်။ ကားတံခါးကိုဖြင့ကြာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည့ြ နှယန်ှယအြေးကို ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ နှယန်ှယကြလည်း သူ့ကို ပြနပြှုံးပြသညကြို တွေ့သည်။ အကြာကြီးတော့ မဟုတ်။ သူမသည် ကားထဲတွင် နရောကအွောင် ဆံပငတ်ှကေိုသိမ်းကာ ရှေ့တွင် ခထွားလိုကသ်ည်။ လှပသည့ြ ဆံပငလြေးတွသည်ေ သူမ၏ ဖြောင့စြင်းနသညေ့ြ ပေါငတ်ံလေးပေါတ်ှင် အစီအရီ ကသွှားသည်။ အစောပိုင်းတုန်းကတော့ သှေးပူနသညေ့ြ အရှိနန်ှင့ြ စိုးဝင်းသည် ဒါတွကေို သတိမထားမိ။ အခုလို ကားခေါင်းခန်းမှာ နှစ်ယောကတ်ည်း ပြနဖြစ်လာတော့ သူသည် ရငတ်ှတေောင် ခုနလြာသည်။ သဇငန်ှင့ြ စတွေ့ခါစကလို ခံစားခကြမြွိုး ဖြစ်လာသည်။ ကားသော့ကို တပလြိုကသ်ောလြည်း စကမြနိုးဖြစ်သေး။ သူလုပသ်မွှကို တစောင်းကလေး အနအထေားနှင့ြ ကြည့်န်သညေ့ြ နှယန်ှယကြို့သာ မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း ပြနင်ေးနမေိသည်။ ပြဈမွိုးမှဲ့မထငလြှသည့ြ အလှပိုငရြှင် ရယ်…။

“ကဲ.. ကိုယတ်ောြ.. မောင်းတော့လေ… လူကြီးတွတေောင် တကပြှီးသှားပြီ..“

“ဪ.. အ .. ဟီး…“

စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေးက မကြထြောင့လြေးကပကြာ ပြောလိုကတ်ော့မှ သူငေးနတောကို သတိထားမိသည်။ အကြည့်ကြိုလှှဲကာ ကားကို မောင်းထွကလြိုကသ်ည်။ ကားရှေ့ကို အကြည့်တ်ှငတ်ော့ သံပန်းတံခါးနောကတ်ှင် ရှိနသညေ့ြ သှယသ်ှယကြို ဖြတခြနဲ တွေ့လိုကရြသည်။ စိတထြငလြို့လားတော့ မသိ။ ကောငမြလေးသည် သူ့ကို တွတွလေေေး ငေးကြည့်န်သညေလြေ…..။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. အဲ့ဒီနေ့ညက အဖြစ်အပကြသ်ည် စိုးဝင်းဘဝအတွကတ်ော့ ကြီးမားသည့ြ အပြောင်းအလဲပင်။ သူက နှယန်ှယအြေးကို ကယတ်ငလြိုကန်ိုငသ်ည့ြ အဖြစ်သည် ရပကြှကထြဲတွင် ကြီးမားသည့ြ မကြန်ှာဖုံးသတင်း ဖြစ်သှားသည်။ ဒါတွငပြဲလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေး။ နှယန်ှယအြေးက သူ့အပေါြ ဆကဆြံရေးတွေ ပြောင်းလာသည်။ ကြည့်ရြတာတော့ သူမသည် စိုးဝင်းက သူမအရှကကြို ကယလြိုကသ်ညဟြု တွေးကာ အထငကြှီးစိတဝြငသ်ှားသလား မသိ။ လမ်းတွေ့ရင် သူမကပင် မေးထူးခေါပြှော ဖြစ်လာသည်။ နောကပြှီးတော့ မနကဘြကြ အီကြာကြေး လာဝယတ်ဲ့သူလည်း ပြောင်းသှားသည်။ အစောပိုင်းကတော့ ဒေါမြာမာအေးက လာဝယန်ကြေ ဖြစ်သောလြည်း အခုတော့ နှယန်ှယအြေးက လာဝယသ်ည်။

“ဟင်.. အနတ်ီ နမကေောင်းလို့လား.. မနှယ်…“

“ကောင်းပါတယ်.. ဘာဖြစ်လို့လဲ.. မောငစြိုး..“

နှယန်ှယအြေးသည် သူမကို အံသှသလို ကြည့်န်သညေ့ြ စိုးဝင်းကို မကြမြှောငလြေးကုတကြာ မေးလိုကသ်ည်။ အီကြာကြေးလာဝယတ်ာကို သူက ဘာကြောငန်လေဲ မသိ။ တောတ်ောလြေး ခငလြာ၍ စိုးဝင်းသည် တခါတခါ အူကြောငကြှား အကြကတ်ှေ ရှိမှန်း သူမက သိနလပြေေီ။ ဒါကြောင့လြည်း ညီမလေးနှင့ြ မတည့သ်ေးချင်ြး ဖြစ်မည်။

“ဪ.. ခါတိုင်းဆို ..အနတ်ီ အမြဲလာဝယန်ကြေ မှတလြို့ပါ…။ မနှယမြှ လာမဝယဖြူးတာ….“

စိုးဝင်းက အဖြတွငေတ်ော့ နှယန်ှယအြေး သဘောပေါကသ်ှားသည်။

“ဪ… နကေောင်းပါတယ်.. မမကေေ..။ ခါတိုင်း မနှယကြ လာမဝယဖြစ်တာက… အဲဒီအခွိနမြှာ သငတ်န်းသှားဖို့ ပြငန်တော မှတလြို့လေ..။ အခုတော့ အဲ့ဒီလို လုပစြရာ မလိုတော့ဘူးလေ…“

အပြုံးလေးနှင့ြ သူ့ကိုကြည့်ကြာ ပြောနသညေ့ြ နှယန်ှယအြေး၏ စကားတွင် စိုးဝင်း အံ့သှသှားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ….“

“မောငစြိုးကို ပြောဖို့ မေ့နတော….။ မနှယကြ KMD ကို ပြောင်းလိုကပြှီလေ…။ မမကေလေည်း မနှယတ်ဈယောကထြဲ သှားနတောကို စိတမြခလွို့လေ။ ဒီက ကြောင်းခွဲပဲလေ..“

“ဟာ… ကောင်းတာပေါ့… မနှယ် မပငပြန်းတော့ဘူးပေါ့….“

စိုးဝင်းသည် အားရဝမ်းသာစွာပင် ပြောသည်။ ဒီလိုဆိုရငဖြှင့ြ နှယန်ှယအြေးနှင့ြ တွေ့ရဖို့ အခွိနတ်ှေ ပိုများလာနိုငသ်ည်။

“ဟုတတ်ယ်.. မောငစြိုး…။ နောကပြှီးတော့ မနှယ်.. ဘှဲ့လှနအြတွကြ ပြငဆြငန်တောတွအတွေကြ… ပိုအခွိနရြမယလြေ.. အဲဒါကြောင့ြ…“

“ဝမ်းသာလိုကတ်ာ မနှယရြယ်…. ကြှနတ်ောြ… ကြှနတ်ောြ…“

စိုးဝင်းသည် လှှတခြနဲ ပြောမိမလို ဖြစ်ပြီးမှ လွှာကို မနည်း ဘရိတအြုပလြိုကရြသည်။ မအုပလြို့ မဖြစ်။ တောကြှာနေ ကိုယ့ဆြိုငကြို မုန့လြာဝယသ်ည့ြ customer ကို ရည်းစားစကားပြောမိသည် ဆိုရငကြွောမြကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်သှားဦးမည်။ အခုတောင် သူတို့နှစ်ယောကြ စကားပြောနတောကို ဟိုကောင် ဖိုးခွားနှင့ြ ကိုမိုးကြိုးတို့က ငှိမကြာ နားထောငန်သညေလြေ..။

“သှားဦးမယန်ောြ… အားရင် အိမလြာလည်ဦး“

“ဟုတ်.. မနှယ်… လာခဲ့မယ်…“

ဆငမြယဉသ်ာ ခွလှမြေးလေးနှင့ြ သာသာလေး လှည့ထြှကသ်ှားသည့ြ နှယန်ှယအြေးကို ကြည့်ကြာ စိုးဝင်းရငတ်ှေ တလှပလြှပဖြစ်သည်။ သချောပါပြီ သူ နှယန်ှယအြေးကို ခစွမြိနသည်ေ ဆိုတာ။ ခွိတဆြိုတာ မီးနှင့ထြိရင် အရညပြွောသ်ညဟြု ဆိုကြသည်။ အခုတော့ သူ့နှလုံးသားသည် နှယန်ှယအြေးနှင့ြ ထိကာ အရညပြွောကြှသှားလပြေီ။ တဈခုတော့ ကြာသည်။ သူသည် ပူလောငမြှုကို မခံရဘဲ ရငထြဲ အေးမှနသည်ေ။

“ကိုစိုးကြီး.. အရှငလြတလြတ် ပြံလှနတ်ောမြူသှားပြီလား…“

“ခွီး… ဟီး….ဟီး…“

စိုးဝင်း၏ နုရှသော ခံစားခကြတ်ှကေို ဖိုးခွား၏စကားက ဖြတတ်ောကလြိုကသ်ည်။ သူ၏ ခံစားခကြတ်ှသည်ေ လထေဲတွင် အရောကတ်ှင် ရုတတ်ရကြ စကသ်သှေားသော လယောဉင်ယလြို မှပြငေကြို ထိုးကြသည်။

“မင်းကြာ.. သာသနာဖကြြ..။ ဒီမှာ ဖီလငလြာနတောကို…“

စိုးဝင်းသည် မကြန်ှာပိုးမသဘေဲ ရပန်သညေ့ြ ဖိုးခွားကို လှမ်းငေါကလြိုကသ်ည်။ ကိုမိုးကြိုးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း သူကလည်း မထူး။ ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့ြ ကြည့်န်သညေကြို တွေ့သည်။ ကိုမိုးကြိုးသည့ြ ပါးစပထြဲ ဝါးထားသည့ြ ကြမ်းကို ပစွကြနဲနအေောင် ထွေးသည်။

“နေဦး.. ဟေ့ကောင်.. ငါတို့ကို မဲမနနေဲ့ဦး…။ မင်း .. ပိုကဆြံကော ယူလိုကလြား..“

ဟင်….။ စိုးဝင်းသည် ကိုမိုးကြိုး၏ အမေးတွငမြှ သတိရသည်။ ဟိုကြ.. သောကခြှေး။ သူက ငမ်းကြောထပြီး ပိုကဆြံမယူမိ။ ဟိုကလည်း ပေးမသှား။ စိုးဝင်းသည် ဒီတဈခါတော့ သှားလည်းဖြီးကာ ပြနပြှုံးပြရသည့ြ အဖြစ်ကို ရောကသ်ှားသည်။

“ငါ့လာပြီး ပြုံးပြမနနေဲ့.. ပြုံးပြရမှာ.. မင်းအဖကြေီး…။ နေဦး…ငါက .. အကောင်းပြောမလို့….။ ကြည့်ရြတာ.. နှယန်ှယအြေးက မင်းကို စိတဝြငစြားနသလေိုပဲ…“

စိုးဝင်းသည် ကိုမိုးကြိုး၏ တွေးတွေးဆဆ အပြောတွငတ်ော့ သူဘာမှ မပြောတော့။ အကြောဖြိုနားက ခွာကာ ကောငတ်ာဘကသ်ို့ြ ပြနလြွှောကလြာခဲ့သည်။ အရှေ့ဘကတ်ှငတ်ော့ သူရိယနမင်ေး ထွကပြှူလာလို့ ထငသ်ည်။ ဆိုငထြဲကို နရေောငခြှညလြေးတွကေ ထိုးကာကလွာသည်။ ရောငခြှညတ်န်းလေးတွသည်ေ သူ့ကိုယကြို ဖောကမြသှားသောလြည်း စိုးဝင်း၏နှလုံးသားသည် နှေးထွေးနသညေသ်ာ…။

—————————————–

“ပြောစရာ ရှိတယဆြို မောငစြိုး… ဘာပြောမလို့လဲ….“

စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေး၏ အမေးတွငတ်ော့ ခပလြှမ်းလှမ်းက ထီးလေးကြယကြာ အလုပရြှုပန်သညေ့အြတွဲကို ငေးနရောမှ အသိဝငသ်ှားသည်။ ဟုတသ်ားပဲ… ။ ငါကလည်း ဘေးနားမှာ မနှယကြို ငုတတ်ုတထြားပြီးတော့..။ စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယသ်ည် လူသူရှင်းသည့ြ ပန်းခွံလေးတဈခုကို ရောကန်ကြခွေင်း ဖြစ်သည်။ တိတိကကြပြှောရရငဖြှင့ြ အရိပကြောင်းသည့ြ သဈပငကြှီးအောကတ်ှင် ခထွားသည့ြ ခုံတန်းရှညလြေးပေါတ်ှင် အတူထိုငန်ကြခွေင်း ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ စိုးဝင်း ကံကောင်းသညဟြု ပြောရမလို။ သူသည် နှယန်ှယအြေးကို ဖြင့ပြှောတော့မညဆြိုကာ ချောင်းနတော တောတ်ောကြှာပြီ ဖြစ်သည်။ အဆငမြသင့ြ၍ မပြောဖြစ်သေး..။ အခုတော့ ညနကေ သူအိမကြ အထွကြ.. လမ်းထိပတ်ှင် ကားဂိတဆြီသို့ လွှောကသ်ှားနသညေ့ြ နှယန်ှယအြေးကို တွေ့မိသည်။

“မနှယ်.. ဘယသ်ှားမလို့လဲ. .တဈယောကထြဲလား….“

“အောြ… မောငစြိုးပါလား.. ဟုတတ်ယ်…. မနှယတ်ဈယောကတ်ည်း…။ ညီမလေးက နမကေောင်းလို့ အိမမြှာနခေဲ့တာ..။ မယလြမု ဘုရားဘကသ်ှားမလို့..။ မမကေေ ယှာတာခွဆေိုလို့…“

“ကြှနတ်ောြ လိုကပျို့ပေးမယလြေ… မနှယ်.. လကခြံရငပြေါ့..။ ဒီအခွိန် ကားကြပမြှာ…“

“ဟယ်.. အားနာစရာကြီး.. တကယလြား… “

“တကယပြေါ့.. လာပါ.. မနှယ်…“

စိုးဝင်းသည် ပြောလည်းပြော.. ကားတံခါးကိုလည်း နရောရှှေ့ကာ ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ မနှယ် လိုကလြာလွှငတ်ော့ သူစိတဝြငစြားနတောကို ဖြင့ပြှောလိုကမြညဟြုလည်း ကြံထားသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ခဏတော့ တွပြေီး စဉြးစားသည်။ ပြီးတော့မှ ကားကလေးကို ပတကြာ လွှောကလြာပြီး ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် အဖဖြစ်ေသူ ဦးအောငမြိုးလို ထီမပေါကဖြူးသောလြည်း ထီပေါကသ်လောကကြို ဝမ်းသာသှားသည်။ ဘုရားလိုကပျို့.. မနှယ် ယှာတာခွတောပြီးအောင် ထိုငစြောင့ပြှီးနောကြ အနီးရှိ ပန်းခွံလေးတွင် ခဏဝငထြိုငကြှခွင်း ဖြစ်သည်။

“ကန်ောျ… ကြ….နောျ….“

စိုးဝင်းသည် ဒီလို နှယန်ှယအြေးက အတိအလင်းကြီး အမေးတွငတ်ော့ ရုတတ်ရကြ ဘာပြောရမှန်းမသိ။ လမ်းတွငရြော… ဘုရားပေါတ်ှငရြော အခွိနန်ှဈနာရီ နီးပါးမွှ စီထားသည့ြ စကားလုံးတွသည်ေ အခုတော့ လညခြွောင်းဝတွင် တဈဆို့ကုနသ်ည်။ ရှေ့က စကားလုံးကို နောကကြ စကားလုံးက ဝငဆြောင့ကြာ အကုနလြုံး အလဲလဲအပျိုပျို ဖြစ်ကုနသ်ည်။

“ဘာလဲ.. မောငစြိုးက…. မနှယကြို ရည်းစား စကားပြောမလို့လား…. အ ..ဟိ..ဟင်း…“

မကြန်ာကြီး နီမှန်းနပြေီး သူ့ကို မကြလြုံးကြီး ပြူးပြီးကြည့်န်သည်ေ စိုးဝင်းအဖြစ်ကို ကြည့်ကြာ နှယန်ှယအြေးသည် ကိုယကြလေး လှုပခြါကာပင် ရယသ်ည်။ သှယလြပြှော့ပြောင်းသော ဆံပငရြှညလြေးသည် သူမ၏ ကိုယကြလေး အခါတွငတ်ော့ အနည်းငယ် လှုပခြါသှား၏။

“မရယပြါနဲ့.. မနှယရြယ်….။ မနှယအြတွကတ်ော့ .. မထူးဆန်းပမယေ့ြ…. ကြှနတ်ော့အြတွကတ်ော့ အရဲစွန့ပြှီး ပြောရမယ့ြ စကားတွပေါ…။ ခငမြငမြှုကို အခွင့ကြောင်းယူတာတို့…. ဘာတို့ ကနွောြ မဖြစ်ချင်လြို့ပါ…“

စိုးဝင်းသည် အလိုလို ခေါင်းငိုကစြိုကကြှသည်။ နှယန်ှယအြေး၏ ရယသ်ံလေးတွကေ သူ့ရငကြို တူးဆှသှားသလို ဖြစ်စသည်ေ။ ဘယကြနေ ဘယလြိုဖြစ်တညလြာမှန်း မသိသော ဝမ်းနညသ်လိုလို ခံစားမှုတဈခုသည် သူ့ရငတ်ှင် ကိန်းအောင်းလာသည်။ ဪ… မနှယအြတွကတ်ော့.. ဒီအဖြစ်မွိုးတွကေ ရိုးနမညေသ်ာပင်…။

“အယ်… မောငစြိုးကလည်း.. .မနှယကြ… ဘာပြောသေးလို့လဲ..။ တကယတ်ဲ.. မကြန်ှာကြီးကို မှုနသ်ှားလိုကတ်ာ…။ မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့သူက ရည်းစားစကားပြောမယ့ြ.. ယောကြြားလေးကို .. ဟယ်… ကြှနမြကတော့ ဝမ်းသာလိုကတ်ာရှင်..၊ ရှငရြည်းစား… စကားပြောတာကိုလို့.. ပြောရမှာလား…။ ကြှနမြကတော့ ever welcome ပါပဲ လုပရြမှာလား… ကဲ…“

စိတကြောကသ်လို နှုတခြမ်းလေးစူကာ ပြောသည့ြ နှယန်ှယအြေး စကားတွငတ်ော့ စိုးဝင်း စိတတ်ှလင်ေးခနဲ ဖြစ်သည်။ ဒါဆို.. မနှယကြ.. ငါရည်းစားစကားပြောမှာကို .. ကြိုသိနတောပဲ..။ ဒီလိုမွိုးသိရကန်ဲ့ လိုကလြာတယဆြိုတော့..။ ဟား…. စိုးဝင်း၏ အတွေးအခေါသ်ည် အခုမှပဲ လမ်းမှနပြေါပြှနရြောကတ်ော့သည်။ သူသည် နှယန်ှယအြေးနှင့ြ တွေ့ရင် ရငခြုနန်တောနှင့တ်င် စိတန်ှင့ကြိုယန်ှင့ကြ မကပ်။

“ဒါဆို… ပြောမယဗြွာ.. မနှယကြို ခစွတ်ယ်…“

“ဟယ်…“

နှယန်ှယအြေးသည် သူ့ကို ရုတတ်ရကြ စိမ်းစိမ်းကြီးကြည့်ကြာ ပြောလိုကသ်ည့ြ စိုးဝင်း၏ စကားတွငတ်ော့ အငိုကမြိသှားသည်။ ဒီတဈခါ ရငခြုနရြသူက သူမအလှည့ြ ဖြစ်သှားသည်။ မောသလိုပန်းသလိုဖြင့ြ ရငတ်ှတလှေပလြှပဖြစ်သည်။ စိုးဝငကြို မကြည့်ရြဲတော့။

ဒီနရောတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ယောကြြားလေးပီသကြောင်း ပြသည်။ သကောင့သ်ားသည် နှုတကြသာ ဘာပြောရမှန်း တွန့ခြငွတ်ှန့မြည်။ လကကြတော့ မနှေးခွေ။ သူနှင့ြ မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုငန်သညေ့ြ နှယန်ှယအြေး ရှိရာသို့ အသာတိုးသည်။ ကိုယခြငွြးက အတောန်ီးသှားသည်။ ဘာခေါင်းလျှော်ညအြနံ့မှန်း မသိသောလြည်း သင်းပြံ့သည့ြ မှှေးရနံ့က သူမ၏ ဆံနှယလြေးတွဆေီက ပြန့လြှင့လြာသည်။

“မနှယ်.. ပြောဦးလေ…“

စိုးဝင်းသည် နှစ်ယောကထြိုငခြုံလေးပေါရြှိ နှယန်ှယအြေး၏ သှယလြဖြှောင့စြင်းသော လကကြလေးကို အုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းလကန်ှင့အြထိတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် ကိုယကြလေး ဆတခြနဲတုနသ်ည်။ အောကကြိုငုံ့နသညေ့ြ မကြန်ှာလေးသည် အသာမော့တကလြာသည်။ မကြဝြန်းလေးတွသည်ေ အရညကြှညလြဲ့ကာနသည်ေ။ ခစွမြကြဝြန်းတွပင်ေ…

“ဒီမှာ စမ်းကြည့်ပြါလား.. .မနှယ်… ကနွောြ ရငတ်ှခေုနန်တော…“

စိုးဝင်းသည် ဆုပကြိုငထြားသော နှယန်ှယအြေး၏ လကကြို မလှှတ်။ သူ့ဆီသို့ ဆှဲယူကာ ဘယဘြကရြငအြုပပြေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ တဒိတဒြိတ် ခုနန်သေော သူ့နှလုံးခုနသ်ံသည် ကြားခံ အင်ျကြီလေးကို ဖောကကြာ နှယန်ှယအြေး၏ လကဖြွားလေးဆီသို့ ကူးစကသ်ှားသည်။ သူမ၏ကိုယသ်ည် အလိုလိုပင် ပူနှေးလာသည်။ စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယအြေးသည် လူချင်ြးအတောန်ီးနပြေီ ဖြစ်သည်။ စိုကကြှည့န်ကြသေည့ြ မကြန်ှာနှစ်ခုသည် ချောကလြကမြလောကပြင် မရှိခွတေော။ စိုးဝင်း မနနေိုငတ်ော့ခွေ။ သူမကြန်ှာကို အလိုလို ရှှေ့မိသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်း၏မကြန်ှာက သူမနှင့ြ တစစနီးလာသညကြို သိသည်။ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ။သူမသည် မကြန်ှာကို မဖယမြိခွေ။

“အှန့ျ… ပြှှတ်..“

စိုးဝင်း၏ နှုတခြမ်းသည် ပန်းသှေးရောငဖြှော့ဖြော့လေး ပြေးနသေော နှယန်ှယအြေး၏ နှုတခြမ်းလေးကို ငုံမိသှားသည်။ နှုတခြမ်းသာမက ကောငမြလေး၏ ကိုယလြုံးလေးကိုလည်း ရငခြှငထြဲ ဆှဲသင်းလိုကသ်ည်။

“အို… မောငစြိုး..လူတွနေဲ့… အှတ်…“

“မမှငပြါဘူး.. မနှယရြယ်… ခဏလေးပါ..“

စိုးဝင်းသည် လကထြဲရောကလြာတော့မှ အလှတမြပေးတော့။ ဒီလိုအခွင့အြရေးမွိုးက နှစ်ခါပြနမြရဟုတွကကြာ နှယန်ှယအြေး အနည်းငယရြုန်းလိုကြ၍ လှတသ်ှားသော နှုတခြမ်းလေးကို ပြနဖြမ်းနမ်းသည်။ ဒီတဈခါတော့ မလှတထြှကအြောင် သချောဖိ၍ စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးကပင် ဟနဆြောငရြုန်းနလေို့လားမသိ။ စိုးဝင်း၏ ခပကြှမ်းကြမ်း အနမ်းများတွငတ်ော့ သူမသည် ငှိမကြသွှား၏။ အဖိုဆို၍ ယငဖြိုတောင် မသန်းသော သူမ၏ တကိုယလြုံး ဆောကတ်ညရြာမရ ဖြစ်ကုနသ်ည်။ စိုးဝင်းဆိုသည့ြ အကောငကြ ယငဖြိုမဟုတ်. . ယောကြြားဖိုလေ..။ အခုလည်းကြည့်လြေ သူတတကြွှမ်းသည့ြ ပညာတွကေို အစွမ်းကုန် ထုတပြှတော့သည်။

သူ၏လကတ်ှသည်ေ နှယန်ှယအြေး၏ ကြောပြငလြေးကို သိုင်းဖကထြားရာမှ အသာအောကသ်ို့ လွှောဆင်းသည်။ လကကြ ပြော့ပြောင်းသည့ြ ဆံနှယလြေးတွကေို ပြတတ်ိုကသ်ှားသည်။ ခါးကလေးကို ကြောသ်ှားသညတ်ှငတ်ော့ သူများတကာတွေ မကြစြသာပြဈနရသေည့ြ နှယန်ှယအြေး၏ ဖငဆြုံကြီးကို အသာဖစွည်ှဈလိုကသ်ည်။

“အင့ျ.. အ .. ဟင့ျ..“

နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်း၏ လကတ်ှကေ သူမ၏ တငပြါးပေါြ ရောကအြလာတွငတ်ော့ မနနေိုငတ်ော့ခွေ။ နှုတကြ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာသည်။ မသင့တ်ောမြှန်း သိနသေောလြည်း သူမမှာ ရုန်းမထွကမြိ။ သူမပါးစပထြဲတွင် မွှော့ကြီးတဈကောငလြို လွှောကသ်ှားနသေော စိုးဝင်း၏ လွှာကလည်း သူမ၏ စိတတ်ှကေို ထွပြေားနစသေည်ေ။ ဒီလိုမွိုး နှယန်ှယအြေး ငှိမန်လလေေေ စိုးဝင်းကတော့ ရှေ့တကလြလေေ ဖြစ်သည်။ သူသည် မှတမြှတရြရ ဇောရြဲနှင့ြ အတူလိုကသ်ှားသည့ြ ညက ဘီယာဆိုငကြ ကောငမြလေးကို ဖြုတပြှီးကတည်းက ဘယဆြောန်ှင့မြှ မဖိုကရြသေးခွေ။ အလုပတ်ှေ ရှုပန်တောကလည်း တဈကြောင်း.. မနှယတ်ို့ ညီအဈမကို ငမ်းနတောကလည်း တဈကြောင်းမို့ သူမိန်းမတွေ၏ အတွေ့နှင့ြ ဝေးနတောလည်းပါသည်။ အခုလို နှယန်ှယအြေးက သူလုပသ်မွှ ငှိမခြံနသညေတ်ှငတ်ော့ သူစိတတ်ှေ လှတသ်ှားတော့သည်။

စိုးဝင်း၏ ညာဘကလြကသ်ည် နှယန်ှယအြေး၏ ကိုယကြလေးကို သိုင်းဖကထြားရာမှ နှစ်ယောကကြှားသို့ တိုးဝငသ်ည်။ အောကဘြကသ်ို့ ရောကသ်ှားပြီး ခွထေောကလြေးစင်းကာ ထိုငန်သညေ့ြ သူမ၏ပေါငန်ှဈလုံးကြားကို ရောကသ်ှား၏။

“အိ… အင့ြ….. မောင်..စိုး… မလုပန်ဲ့..“

နှယန်ှယအြေးသည် သူမ၏ ပန်းပြင့လြေးကို စိုးဝင်းလကကြ လာအအုပတ်ှငတ်ော့ အတင်းပင် ရုန်းကနကြာ လူချင်ြးခွာသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ထားရာမှ ကြာသည်။ ပေါငကြှားထဲရောကန်သညေ့ြ စိုးဝင်း၏ လကကြိုလည်း အတင်းဆှဲဖယပြဈသည်။ စိုးဝင်းသည် မကြန်ှာလေး နီမှန်းနသညေ့ြ နှယန်ှယအြေးကို ကြည့်ကြာ အသိပြနဝြငသ်ှားသည်။ စိတန်ောကကြိုယပြါ လုပမြိသည့ြ သူ့ကိုယသ်ူလည်း အပြဈတငမြိသည်။

“ဆောရီးနောြ.. မနှယ်… ကနွောြ တောင်းပနပြါတယ်… စိတန်ဲနဲ လှတသ်ှားတယ်…“

“အယ်…. မောင် စိတလြှတတ်ာကလည်း ကြောကစြရာကြီး….“

“ဟင်.. မနှယ် ဘာပြောတယ်…“

စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေးက သူ့ကို မောငလြို့ အပြောတွင် မကြန်ှာကြီး ဝင်းသှားသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ရုတတ်ရကတ်ော့ သူမ ဘာပြောလိုကမြှန်းမသိ။ ခဏနမှေ ပြနသ်တိရကာ…

“အယ်… မကောင်းတာ…. မနှယ် ရှကလြိုကတ်ာ…မကြန်ှာကို ဘယထြားရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး..“

“အ ..ဟီး.. ရှကမြနပေါနဲ့တော့ မနှယရြယ်..။ ဘယထြားရမှန်း မသိရင် မောင့ရြငခြှငထြဲထား…“

“အယ်… လူဆိုး… သူဒါပဲ တွေးနတယ်ေ….“

“မထားပါဘူး.. လာ ပြနကြှစို့….“

နှယန်ှယအြေးသည် စပဖြှီးဖြီးနှင့ြ လုပန်သညေ့ြ စိုးဝင်း၏ မကြန်ှာကို လကသ်ီးဆုပကြလေးနှင့ြ မနာအောငထြုသည်။ အသိပြနဝြငသ်ှားပြီမို့ ပြနဖြို့လည်း နှိုးဆောလြိုကသ်ည်။ အခွိနကြ တောတ်ောကြှာသှားပြီမို့ အိမကြ စိတပြူနမှော စိုးသည်။

“အင်း.. ပြနမြယလြေ… မနှယ်…လာ..“

စိုးဝင်းသည် ထိုငခြုံလေးပေါမြှ အရငထြသည်။ သူသည် အရငကြနှင့မြတူ.. အလိုလို ပေါ့ပါးနသညေဟြုတောင် ထငမြိသည်။ အင်ျကြီနှင့ထြမိနစြလေးကို ဆှဲဆန့ကြာ သပသ်ပရြပရြပလြုပန်သညေ့ြ မနှယကြို အသာရပစြောင့သ်ည်။ မကြလြုံးကမူ မနှယ်၏ ကိုယကြို အနုစိတကြှည့သ်ည်။ တောင့တ်င်းဖြောင့စြင်းသော အလှတွကေ နှယန်ှယအြေး၏ ကိုယပြေါတ်ှင် အစီအရီ ရှိနသညေလြေ..။

“ကဲ.. သှားကြမယ်.. နောကမြှကြည့်တ်ော့.. ခစ်.. ခစ်..“

ကိုယကြလေး ခပြခြပြရြပရြပ် ဖြစ်အသှားတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် အသာပင် မတတ်ပရြပသ်ည်။ စိုးဝင်းက လကကြမ်းပေးလိုကအြတွငတ်ော့ လကခြငွြးခွိတကြာ ရပထြားသည့ြ ကားလေးဆီသို့ အတူလွှောကလြာသည်။ ဪ.. ခစွသ်ူရယ် ဆိုမှတော့ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ လကတ်ှဲချင်ကြှတာ အဆန်းမဟုတလြေ…။

…. လကတ်ှဲထားခဲ့ဖူးတဲ့ ညနမွေားထဲ ပြနဆြုံတွေ့ကြစို့ အခစွဆြုံးလေးရေ….

နှယန်ှယအြေးသည် တောတ်ောန်ှင့ြ အိပမြပြောသ်ေးခွေ။ ဒီနေ့မှ သူမသည် အလိုလို မကြစြိကြောငန်သည်ေ။ ဘာရယမြဟုတဘြဲ ရငထြဲတွင် အလိုလိုဖိုနသည်ေ။

“သိပဆြိုးတဲ့ မောငစြိုး။ လူကို တခါတည်း ဆှဲနမ်းပစ်လိုကတ်ာပဲ…။ ဒီလိုနရောမွိုးကြတော့ မအဘူးပေါ့…။ လူဆိုး… အဟင်း…“

“ငါ့နှယန်ောြ.. ဘာဖြစ်လို့များ သူ့ကို မတားမိတာလဲ..။ နောကပြှီး.. မောငလြို့တောင် ခေါလြိုကသ်ေးတယ်.. ဟိ..ဟိ“

နှယန်ှယအြေး၏ အတွေးသည် ညနကေ ပန်းခွံလေးထဲက အဖြစ်၌ တဝဲလညလြည် ဖြစ်နသည်ေ။ တသကန်ှင့တ်ကိုယ် ဘယယ်ောကြြားလေးနှင့မြှ ရင်းရင်းနှီးနှီး မနဖေူးသော သူမအဖို့ စိုးဝင်း၏ အပြေ့အဖကြ အနမ်းအရှုံ့တွကေို ဘယလြိုမှ မေ့မရနိုငပြါ။ စိုးဝင်းက လမ်းထိပတ်ှင် ကားရပပြေး၍ သူမတဈယောကတ်ည်း အိမအြထိ ပြနလြမ်းလွှောကလြာခဲ့သောလြည်း သူ၏အရိပကြ အနောကကြကပပြါလာသလိုပင်..။

နှယန်ှယအြေးသည် ပကလြကကြလေးလှဲနတော အတောကြှာလာသဖြင့ြ ကြောပြငကြ ပူလာရာ ကိုယကြိုအသာစောင်းလိုကသ်ည်။ မပီးဝိုးတဝါး အခန်းမီးရောငကြှောင့ြ တဈဖကကြုတင်၌ အိပန်သေူ ညီမငယသ်ှယသ်ှယကြို တွေ့သည်။ အိပမြောကနွရှောသည် ထငသ်ည်။ တုတတ်ုတတ်ောင် မလှုပ်။ သူ့မှာသာ စိုးဝင်းကြောင့ြ အခုထကထြိ မအိပပြွောန်ိုငသ်ေးခွေ။

စိုးဝင်းအကြောင်း ပြနစြဉြးစားမိသညန်ှင့ြ နှယန်ှယအြေးသည် စိတတ်ှတမွေိုးဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း သန့သ်န့ရြှင်းရှင်းနသေူ ဖြစ်သည်။ အိပယ်ာမဝငခြငတ်ှငလြည်း ရချိုးပြီးမှ အိပတ်တသ်ူဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ သူမစိတထြငလြို့လားမသိ။ ဟိုနားက ယားသလို၊ ဒီနားက ယားသလို ဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံးကတော့ စိုးဝင်း၏အနမ်းကြမ်းကို ခံခဲ့ရသော နှုတခြမ်းလေးများပင်။ သူမမှာ အိမပြှနရြောကတ်ော့ စိတမြလုံသဖြင့ြ ရချိုးခန်းထဲမှာ မှနကြိုကြည့်ရြတာ အကြိမကြှိမ် အခါခါပင်။ ဖူးယောငန်မှေ အခကမြှတလြား။ နှုတခြမ်းတွငပြဲလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေး။ သူမ၏ စွင့ကြားသည့ြ တငပြါးကြီးတွကေိုလည်း စိုးဝင်းက ပယပြယန်ှယန်ှယ် နယခြဲ့သေးသည်။ နောကပြှီး သူ့လကတ်ှကေ သူမ၏ တငပြါးတွမှောတင် ရပတ်ာမဟုတ်… ရှေ့ရောကလြာပြီး သူမဟာလေးကို လာအုပကြိုငသ်ေးသညလြေ..။

နှယန်ှယအြေး၏ ရငသ်ည် အလိုလိုမောလာသည်။ တိတဆြိတသ်ော ညတွင် သူမ၏ ရငခြုနသ်ံကို သူမပင် ပြနကြှားနရသေည်။ တကိုယလြုံး ယားသလိုလို ဖြစ်နရောကနေ ရုတခြညွြးဆိုသလို ပေါငကြှားက ပို၍ယားလာသလို ဖြစ်သည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကို အတင်းပင် စိကပထြားမိသည်။ စိုးဝင်းအကြောင်း ဆကမြတွေးနဲ့တော့ဟု ကိုယ့ကြိုယကြို ပြောသည်။ ဒါပမယေ့ြ စိတဆြိုသညကြ အခကသ်ား မဟုတလြား။ မတွေးနဲ့လို့ ပြောလလေေ.. အဲ့ဒီအကြောင်းက ပို၍စဉြးစားမိလေ မဟုတလြား။ အခုလည်း ကြည့်လြေ.. နှယန်ှယအြေးသည် သူမ သတိမထားမိပါဘဲနှင့ြ စိုးဝင်း၏အကြောင်းတွကေ ဆကပြှီး သူမကို ကြီးစိုးထားသည်။ အနမ်း .. အနမ်းတွေ.. နောကပြှီးတော့ သူ့လွှာကြီး.. အို.. လကကြှီးကလည်း.. ဟိုလွှောကဆြှဲ ဒီလွှောကဆြှဲနှင့ြ..။

နှယန်ှယအြေး၏ လကတ်ှကေ အလိုလို ရှေ့လွားမိ၏။ မနနေိုငတ်ော့သညန်ှင့ြ စိတထြဲတွင် ယားကြည့်ကြှည့ြ ဖြစ်နသညေဟြု ထငသ်ည့ြ ပေါငကြှားကို စမ်းကြည့်မြိသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် အခုခတ်ေ ခတ်စေားနသညေ့ြ ညအိတ် ကိုရီးယားဂါဝနရြှညကြို ဝတကြာ အိပခြှင်းဖြစ်သည်။ ညီအဈမနှစ်ယောကထြဲ အိပကြှခွင်းမို့ ညဘကဆြိုရင် သူတို့တွသည်ေ အခုအခံတွေ မရှိခွေ။ ဒီတော့ ဆန့လြိုကသ်ော သူမ၏လကသ်ည် ရတနာရှှကြေုပကြို အဝတပြေါကြ အုပမြိသည်။ ဂါဝနစြက ခပပြါးပါးမို့ အဝတမြပါဘဲ ကိုငမြိတာနှင့ြ သိပမြခွား။

ဟင်… အရညတ်ှေ စိုနပေါလား။

နှယန်ှယအြေးသည် သူမ ဘာလို့ ယားကြည့်ကြှည့ြ ဖြစ်နတောလဲ ဆိုတာကို အဖြရှောတွေ့သှားသည်။ စိတထြဲတွငလြည်း အနည်းငယ် ရှကသ်ှားသည်။ သူမ၏ ရတနာရှှကြေုပကြို ဖုံးထားသည့ြ ဂါဝနစြသည် အနည်းငယ် စိုထိုင်းထိုင်း ဖြစ်နသည်ေ။ မလုံမလဲနှင့ြ တဈဖကတ်ှင် အိပန်သညေ့ြ ညီမငယ် သှယသ်ှယကြို မကြလြုံးပြူးကြည့်သ်ည်။ သူမကသာ စိတထြဲဖြစ်နလေို့သာ။ တကယဆြို အခန်းမီးရောငကြ မှိနမြှိနအြပြင် ခွငထြောငကြလည်း ကာနရော တဈဖကကြို အသအချော မှငရြဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုငသ်ည့ြ ကိဈစ..။ သူမတောငမြှ သှယသ်ှယအြေးကို ဝိုးတဝါး မှငရြခွင်းသာ။

နှယန်ှယအြေးသည် ကိုယကြို အသာလှည့သ်ည်။ ခုနက စောင်းထားတာနှင့ြ ဆန့ကြငွဘြကဖြစ်သည်။ သှယသ်ှယဘြကကြို ကြောပေးလကြသ်ား ဖြစ်သှားသည်။ စိတထြဲတွင် ရှုပန်သညေ့ြ ဂါဝနစြကို အသာဆှဲမသည်။ နဂိုကတည်းက ဂါဝနလြေးက ဒူးခေါင်းဖုံယုံလောကသ်ာရှိသဖြင့ြ အများကြီး မဆှဲလိုကရြ။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ သူမ၏လကသ်ည် စောကပြတပြေါကြို အသာလှမ်းမိသည်။ အရငဆြုံးတော့ အမှှေးလေးတွေ။ ပြီးရငတ်ော့ ခုန်းခုန်းလေးဖြစ်နသေော အကြဲကြောင်းလေးကို စမ်းမိသည်။ လကခြွောင်းလေးနှင့ြ ပြတဆြှဲကြည့်မြိသည်။ ဟင်.. ဒီမှာက ပိုပြီးတော့တောင် ရှှဲရှှဲစိုနပေါလား။

“အာ.. အင်… အင့ျ..“

နှယန်ှယအြေးသည် အလန့တ်ကြား ခေါင်းအုံးအစွန်းကို ကိုကထြားလိုကရြသည်။ သူမ၏လကကြ အကြဲကြောင်းလေးထိပန်ားက အဖုလေးကို စမ်းမိရာတွငတ်ော့ ကငွတ်ကသ်ှားကာ ယောငရြမ်းအောမြိသှားသည်။ ညီမလေးများ ကြားသှားမလားဟု အသာနားစွင့မြိသည်။ တဈဖကကြုတငမြှ ဘာလှုပရြှားသံမှ မကြားမှ စိုးရိမစြိတပြှသှေားသည်။ တကယဆြို သူမသည် ဒါမွိုးတခါမှ မလုပဖြူးခွေ။ ရချိုးနရင်ေး တိုကခြွှတဆြေးကြာတာတို့ ဘာတို့ရှိသောလြည်း ဒီလိုမွိုး အဖုလေးအထိ ပြတပြေးတာမွိုးတော့ ဒါကပထမဆုံး အကြိမပြင်။ ဒါကလည်း ညနကေ စိုးဝင်းနှင့ြ တွေ့မိသည် အကြိုးဆကတ်ှပင်ေ။ အခုတော့ သူမမှာ ကိုယ့အြဖုတကြို ကိုယပြှနပြှတမြိသည့အြဖြစ်ကိုပင် ရောကမြှန်းမသိ ရောကန်လပြေေီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှယန်ှယအြေးသည် မရပန်ိုငတ်ော့ခွေ။ ဒါမွိုးဆိုတာက မစမိနှင့ြ.. စမိသညဆြိုလွှင် အဆုံးသတရြမှ ဖြစ်သည်။ ဒါကတော့ ယောကြွားလေး၊ မိန်းကလေး အတူတူပင်..။ အခုလည်းကြည့်ြ… သူမ၏ လကည်ှိုးထိပဖြွားလေးနှင့ြ သုံးလေးခါလောကြ အဖိအပြတတ်ှင် အသားနုဖုလေးကလည်း ကြှတကလြာ၏။ နှယန်ှယအြေးက အသာတို့တို့ပြီး ဖိကစားပေးလေ သူက ပိုမာလာလလဖြေဈေသည်။ သူမ၏ ကိုယတ်ှငလြည်း ကြကသ်ီးဖုလေးတွေ အစီအရီ ထွကလြာသည်။ အစေ့လေးကတဆင့ြ ပြန့န်ှံ့လာသည့ြ လှိုကမြောဖြယရြာခံစားမှုက သူမတကိုယလြုံးကို ဖမ်းစားထားသည်။

“အင်… အ .. ဟင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာ… အင့ြ.. ဘယလြိုကြီးမှန်း .. မသိဘူး…“

နှယန်ှယအြေးခငမြွာ ခေါင်းအုံးစွန်းကို ကိုကထြားလို့ တောသ်ေးသည်။ ဒီ့ပြငဆြို တောတ်ောလြေး စိတထြလာ၍ ထွကလြာသည့ြ သူမ၏ ညည်းသံလေးက ဘေးက သှယသ်ှယအြေးကို နိုးသှားစမညေမြှာ အမှနပြင်။ ဒါပမယေ့လြည်း နှယန်ှယအြေးသည် အခုတော့ ဒါကို သတိထားမိရဲ့လားတောင် မသိ။ တရိပရြိပတ်ကလြာပြီဖြစ်သော ကာမစိတကြှောင့ြ ဒီအဖုလေးကို အဆကမြပြတ် ပြတန်မေိသည်။

“အို.. အမေ့.. ပြှတ်…“

အဲ.. ဖြစ်ချင်တ်ော့ နှယန်ှယအြေးက ခပကြှမ်းကြမ်း အစိလေးကို အပြတတ်ှင် လကကြချောကြာ အောကန်ားက အပေါကဝြလေးကို သှားထောကသ်ည်။ အရညကြှညလြေးက စိုနသဖြေင့ြ ခပဟြဟလေးဖြစ်နရော လမ်းချောသ်ှားသော သူမ၏ လကည်ှိုးက အပေါကဝြလေးတွင် မှုပဝြငသ်ှားသည်။ ကငွခြနဲစိမ့တ်ကလြာသည့ြ ကာမအရသာက သူမ၏ စောကပြဝကနေ တကိုယလြုံး ခကြခြငွြးပြန့သ်ှားသည်။ ကြေးထားသည့ြ သူမ၏ အောကပျိုင်းသည် ဆတခြနဲတုနသ်ည်။ လူလည်း စောစောကလောကြ မငှိမတ်ော့။ အနည်းငယ် လှုပရြှလာသည်။

“အင့ျ.. အိ…အင့ျ… အိ…“

သှယသ်ှယအြေးသည် ဖြတခြနဲ မကြလြုံးပြင့သ်ည်။ သူမသည် နားထဲတွင် လူမမာ ညည်းသံလိုလိုကြားမိသည်။ အစပထမတော့ အိပခြငွမြူးတူး ဖြစ်နသဖြေင့ြ ဘာမှန်းမသိ။ ခနအကြာတွငတ်ော့ အသံဘယကြလာသည် ဆိုတာကို သိသှားသည်။ ဟင်.. မမ ကုတငဘြကကြ ပါလား။ သှယသ်ှယသ်ည် ပကလြကကြလေး အိပန်ရောမှ အသာကိုယကြို စောင်းသည်။ နှယန်ှယကြို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ လှှတခြနဲ “မမ“ လို့ ခေါမြယ် ပြငပြှီးတော့မှ သှယသ်ှယသ်ည် အဈမဖြစ်သူ၏ အနအထေားက ထူးဆန်းနသညေဟြု ခံစားရသည်။

သူမ၏အဈမသည် ကြောပေးကာ ခပကြှေးကြေးလေး အိပန်သည်ေ။ ဒါကပုံမှနပြင်။ အဲ.. ပုံမှနမြဟုတတ်ာကတော့ သူမစိတထြင် မမ၏လကသ်ည် လှုပန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ အမှနဆြိုရင် သူမတို့ ညီအဈမ၏ ကုတငန်ှဈလုံးသည် အတောခြှားသညမြို့ အထဲကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှငရြခွေ။ သို့သောြ နှယန်ှယအြေးသည် ကာမဖီလငတ်ကကြာ လကကြို အဆကမြပြတ် လှုပန်သညေမြို့ ဒါကို သှယသ်ှယအြေးက သတိမူသှားခွင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ သံသယကို ပိုပြီးခိုငမြာသှားစသညေကြ အငမြတနမြှ တိုးညင်းစွာ ထွကန်သညေ့ြ တအိအိ အသံလေးများပင်။

“ဟင်… မမ… မမ ဘာတွလေုပန်တောလဲ… သူ…သူ.. ဟိုဟာ.. လုပန်တောလား…“

သှယသ်ှယအြေး၏ စိတတ်ှသည်ေ ရှုပထြှေးသှားသည်။ ၂၁ ရာစု သမီးပျိုမို့ ဒီလိုအကြောင်းတွကေိုတော့ သိနသည်ေ။ ကိုယတ်ိုငကြ မလုပဖြစ်သောလြည်း ဒီလိုမွိုး စိတဖြှတောကိုမွိုးတော့ သူငယခြငွြး မိန်းကလေးတွေ လုပလြေ့ရှိသညလြေ။ အခုတော့ အငမြတနမြှ အေးဆေးသော မမပါ ဒီလိုဖြစ်နလပြေေီ..။

နပေါဦး.. မမက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို စိတထြလာရတာလဲ ။ သှယသ်ှယအြေးသည် တဈဖကကြ အဈမဖြစ်သူ၏ အခွအနေကေို ခဏမေ့သှားသည်။ သူမ၏ စိတသ်ည် အခုရကပျိုင်းအတွင်း ပြောင်းလဲလာသည့န်ှယန်ှယအြေး၏ အပြုအမူများကို ပြနစြမ်းစဈမိသည်။ ဘယလြိုပဲတွကတ်ှကြ။ သူမအဈမ ပြောင်းလဲလာသည့ြ ပုဈဆာ၏အဖြသည်ေ တဈခုတည်းကို ညှှနပြှသည်။ ဟိုဘကြ လကဖြကရြညဆြိုငကြ အကောငပြင်။

သှယသ်ှယသ်ည် အလိုလို စိတတ်ိုလာသည်။ သူသည် ဒီကောင့အြကြောင်းကို စဉြးစားမိတိုင်း ဘာဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်သည်။ ရငတ်ှပေဲ မောသလိုလို.. စိတပြဲပန်းသလိုလိုပင်..။ ဘာကြောင့မြှန်းမသိဘဲ တခါတခါ စဉြးစားနမေိသည့ြ သူမ၏အဖြစ်ကိုလည်း သူမဘာသာ အလိုမကဖြှဈရတာ တောတ်ောကြှာနပြေီဖြစ်သည်။ သူမအဈမ၏ အရှကကြို ကယလြိုကသ်ည့သ်ူ အနနှငေ့ြ ကြေးဇူးတငသ်ောလြည်း သူနှင့တ်ှေ့လိုကတ်ိုင်း အမြဲ စပဖြှီးဖြီးဖြစ်နသညေ့ြ အမူအယာကိုတော့ အခုထကထြိ သဘောမကနွိုငသ်ေးခွေ။

“အခုတော့ မမက..သူနှင့ျ..များ…..“

သှယသ်ှယအြေးက အတွေးတွနှငေ့ြ နဈမှောနခွေိနတ်ှင် နှယန်ှယအြေးကလည်း ကာမရယောဉကြှောတွင် နဈမှောနသညေသ်ာ။ သူမသည် စောကပြတဝြလေးကို ကြှံဝငသ်ှားသည့ြ လကည်ိုးကလေးကို ပြနထြုတလြိုကသ်ောလြည်း အပေါကဝြအရောကတ်ှငတ်ော့ ရပတ်န့သ်ှားကာ ပြနသ်ှင်းမိသည်။ ကြီးမားသည့ြ ဆှဲအားတဈခုက သူမလကည်ှိုးကို ကငွြးကလေးထဲက ပေးမထွကသ်လို ခံစားရ၍ ဖြစ်သည်။ စိတန်ောကလြကပြါ… သှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။

စောကပြတတ်ှင် အရညစြိုလာမှုနှင့အြတူ နှယန်ှယအြေး၏ ရငသ်ားစိုငမြွားသည် တင်းမာလာသည်။ သူမသည် အစပထမတော့ သတိမမူမိခွေ။ အနည်းငယ် လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်လာသော သူမ၏ကိုယကြှောင့ြ စူကြှလာသည့ြ နို့သီးခေါင်းများက အင်ျကြီသားနှင့ြ ပြတတ်ိုကမြိကုနသ်ည်။ အဲဒီတော့မှ စိတတ်ှတမွေိုးဖြစ်ကာ လှတန်သညေ့ြ ကနွသ်ည့လြကဖြှင့ြ ရငသ်ားတွကေို ဖြစ်ညှဈမိသည်။

ဒီလိုမွိုး အပေါအြောကြ ဖိပြတန်မှေုတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ခွေ။ မကြစြိမှိတထြားသော သူမ၏ မကြလြုံးထဲတွင် စိုးဝင်းကိုအလိုလို မှငယ်ောငလြာသည်။ သူမဘာသာလုပတ်ာတောင် ဒီလောကကြောင်းနရင်ေ သူလုပပြေးရင် ဘယလြောကကြောင်းလိမ့မြလဲ။ စိုးဝင်းနှင့ြ လမ်းမခွဲခငတ်ုန်းက အေးအေးဆေးဆေး တဈရကြ တွေ့ကြရအောငဆြိုသည့ြ စိုးဝင်း၏ စကားကို လကခြံလိုကရြင် ကောင်းမလား။ သူက.. ပန်းခွံထဲမှာတောင် ဒီလောကြ လကသ်ှကန်တော နှစ်ယောကတ်ည်းဆိုလို့ကတော့ သချောသည်။ သူမကို… သူမကို…။

နှယန်ှယအြေး၏ လကတ်ှသည်ေ တောတ်ောကြှီးကို လှုပခြါနလပြေေီ။ ကိုယကြလေးသညလြည်း တလူးလူး ဖြစ်နသည်ေ။ သူမသည် အခုအခွိနမြှာတော့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့ပါ။ သူမစိတသ်ည် လထေဲတွင် လှင့မြွောနသညေ့ြ ဝါဂွမ်းလေးလို ဖြစ်နသည်ေ။ လကည်ှိုးကလေး အသှင်းအထုတတ်ှင် နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်နသေော ခံစားမှုနောကသ်ို့သာ ကောကကြောကပြါအောင် လိုကသ်ှားမိသည်။ စောကပြတအြတွင်းသားကလည်း ရှုံ့ခညွပြှခညွဖြှင့ြ ဝငလြာသည့ြ လကည်ှိုးကလေးကို အားမလိုအားမရ ဖစွည်ှဈနကြသေည်။

“အင့ျ….အား….အား……“

နှယန်ှယအြေး၏ကိုယသ်ည် အိပယ်ာပေါကြပင် အနည်းငယ် မှောကကြှှသည်။ တကိုယလြုံး ကဉွတ်ကသ်ှားကာ ရုတတ်ရကြ သူမစိတတ်ှသည်ေ လဟောနယထြဲ ပစ်ကသွှားသလို ဖြစ်သည်။ သူမစောကခြေါင်းထဲတွင် ဖြောင်းဆနအြောင် လှုပရြှားကာ အရညမြွားထွကကြှသည်။ တင်းတင်းရင်းရင်း ဝငန်သေော လကည်ှိုးကလေး တဈဝိုကတ်ှင် စိုရှှဲကုနရြုံသာမက အပြငသ်ို့ပါ စီးကလွာသည်။

“အင်း.. အ .. ဟင်း…“

ဒီတဈခါတော့ နှယန်ှယအြေးသည် ခေါင်းအုန်းကို မကိုကထြားနိုငတ်ော့ခွေ။ ခံစားခကြကြ ကောင်းလှန်းလှသဖြင့ြ စိတလြှတသ်ှားကာ ပါးစပကြ ယောင်၍ ညည်းမိသည်။

သှယသ်ှယသ်ည် အဈမဖြစ်သူ၏ ခပသ်ာသာလေး ထွကလြာသော ညည်းသံတွင် အတွေးစပြယသ်ှားသည်။ နှယန်ှယအြေး၏ ကုတငဘြကသ်ို့ လှမ်းကြည့်လြိုကရြာ သူမအဈမ၏ ကိုယကြလေးသည် အနည်းငယ် လူးလှန့န်သညေကြို သတိထားမိသည်။ သချောပါပြီ.. သူမ၏ အဈမသည် ယောကြွားသားတဈယောကယ်ောကန်ှင့ြ တွေ့လာသညဆြိုတာ။ သှယသ်ှယသ်ည် ဆကမြစဉြးစားချင်တ်ော့။ အမွိုးအမည် မသိသော ခံစားမှုတဈခုကြောင့ြ သူမသည် အလိုလိုမောလာသည်။ မိသှယရြယ်… နငဘြာတွေ ဖြစ်နတောလဲ….။

🏵️ သတိ ! ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုငရြှိသည် (အပိုင်း ၄ ဇာတသ်ိမ်း) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️