သတိ ! ရှေ့တွင် လကဖြကရြညဆြိုငရြှိသည်
ရေးသားသူ – နတသ်ား
🏵️အပိုင်း (၄) ဇာတသ်ိမ်း🏵️
“မောင်… မနှယကြို ဘယခြေါလြာတာလဲ… မောင်… နောြ…“
“လာပါ ..မနှယရြဲ့ … မောင့သ်ူငယခြငွြးနဲ့ ခနဝငတ်ှေ့ယုံပါ.. အ.. ဟီး…“
“မောင်..နောြ.. မနှယတ်ော့ မယုံဘူး…“
နှယန်ှယအြေးသည် မယုံဘူးလို့သာ ပြောသောလြည်း စိုးဝင်းက လကကြိုဆှဲထားသညကြိုတော့ မဖြုတခြွေ။ စိုးဝင်းက ရှေ့ကနဆကြေ၍ လှမ်းတကသ်ှားသညတ်ှင် သူမကလည်း နောကကြပါလာသည်။ စိုးဝင်းက ခပမြှနမြှနဆြှဲခေါန်သညေ့အြပြင် လှကေားထဈက သုံးထပလြောကြ တကလြိုကရြသဖြင့ြ အနည်းငယမြောသလို ဖြစ်သည်။ လမ်းတလွှောကြ လှုပရြှားနသညေ့ြ စိတအြခံနှင့ြ ရငတ်ှပင်ေ တလှပလြှပဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယအြေးသည် ပန်းခွံလေးထဲတွငတ်ှေ့ပြီး ငါးရကအြကြာတွင် ပြနခြွိန်းတွေ့ကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒီကြားထဲ သူတို့နှစ်ယောကြ တွေ့ဖြစ်ကြသောလြည်း အခွိနကြ ခနသာ။ နှယန်ှယအြေးကမူ စိုးဝင်းကို အိမလြာလညန်ိုငကြှောင်း ပြောသောလြည်း သူသည် သူမအိမကြိုတော့ မသှား။ စိတထြဲတွင် ဘာမှန်းမသိပဲ သှယသ်ှယအြေးကို ရှိနသ်လိုလို အားနာသလိုလို ဖြစ်နသည်ေ။ အဲဒါကြောင့ပြင် မနကတ်ိုင်း နှယန်ှယအြေး အီကြာကြေးလာဝယရြင် စိုးဝင်းက အပြငမြှာ တွေ့ကြရန် တတွတတ်ှတပြှောခွင်း ဖြစ်သည်။ ခကသ်ညကြ နှယန်ှယအြေးကလည်း အလုပကြို KMD ကို ပြောင်းလိုကသ်ညမြို့ သူမမှာ အပြငထြှကစြရာ လမ်းစသိပမြရှိ ဖြစ်နသည်ေ။ အခွိနတ်နရြင် သငတ်န်းသှား.. ပြနလြာတော့ သှယသ်ှယန်ှင့ြ ဆိုငဝြိုင်းထိုငဖြှင့ြ သူမသည် ခါတိုင်းလောကပြင် အပြငမြထွကတ်ော့။
တကယတ်ော့ နှယန်ှယလြည်း စိုးဝင်းနှင့တ်ော့ တွေ့ချင်သ်ညသ်ာ။ အိမကြို လိမည်ာပြီးတော့ မထွကခြငွသ်ဖြင့ြ ဘာအကြောင်းပြရမှန်း မသိဘဲ အခုလောကြ ကြာသှားခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ သူမ ဘှဲ့လှနအြတွကြ လိုအပသ်ော စာအုပမြွားကို ရှာရန် Birtish Council သှားမညဆြိုကာ ထွကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ မမကေေ သှယသ်ှယအြေးကို ခေါသ်ှားဖို့ ပြောသောလြည်း သူမမှာ စိုးဝင်းနှင့ခြွိန်းပြီးသားမို့ ညီမငယကြို တဈဖကလြှည့န်ှင့ြ ထားခဲ့ရသည်။ ဒါတောငမြှ သှယသ်ှယကြ သူမကို အတင်းမေးနသေေးသည်။ ဘယသ်ူနှင့ြ ခွိန်းထားတာလဲ ဆိုတာကို..။
ဒီရကပျိုင်းအတွင်း သူမ၏ အပြုအမူတွကေ ပြောင်းလာနေ၍လား မသိ။ သှယသ်ှယကြ သူမတို့၏အကြောင်းကို ရိပမြိနသည်ေ။ သှယသ်ှယကြ အတင်းမေးသောလြည်း သူမကလည်း ပြနပြှောပြရမှာ ရှကလြို့ အခုထကထြိ သှယသ်ှယကြို တိတိကကြ မပြောဖြစ်သေး။ တောကြှာနေ တဈနေ့ထဲနှင့ြ စိုးဝင်းဘကပြါသှားသော အဈမဖြစ်သူကို ဆူနမှေ ဒုကျခ။ မိန်းကလေး ဈေးကလွိုကတ်ာ မကြိုကန်ဲ့ဆိုရငအြခကသ်ား မဟုတလြား..။
“ကဲ.. ရောကပြှီ… ဒီအခန်းပဲ…“
စိုးဝင်းသည် ငါးထပကြ 5A လို့ ရေးထားသော အခန်းလေးရှေ့တွင် ရပလြိုကသ်ည်။ ဒါက ဇောရြဲအခန်းဖြစ်သည်။ အမှနဆြို သူ ဒီနရောကို မလာချင်ြ။ သူသဇငန်ှင့တ်ုန်းက နှပန်ကြေ inn လေးကို မနှယကြို ခေါသ်ှားချင်သ်ောလြည်း ဟိုက လိုကမြည် မထင်၍ ဇောရြဲဆီပဲ ထွကလြာခွင်းဖြစ်သည်။ Birtish Council တွင် မနှယ် စာအုပတ်ှေ ရှာနတေုန်းကလည်း ကြိုတင် စည်းဝါးကိုကထြားရသေးသည်။
“ဟာ..လာ…. ငစိုး…။ ဪ.. မနှယန်ှယလြည်း ..ပါလာတာကိုး…“
“အယ်..မောင်… သူ.. သူက…“
စိုးဝင်းသည် သူ့နောကကြနေ မရဲတရဲလေးပါလာသော နှယန်ှယအြေးကို လှည့ကြှည့ကြာ အသာပြုံးပြသည်။
“ဟုတတ်ယ်.. မနှယ်… မောငတ်ို့အကြောင်းကို … ဒီကောင့ကြို ပြောပြထားတယ်..“
“အယ်.. ရှကစြရာကြီး…“
နှယန်ှယအြေးသည် မကြန်ှာလေးရဲကာ ခေါင်းကလေးငုံ့သှားသည်။ စိတထြဲကလည်း ..မောငကြလည်း လူတိုင်းကို လွှောကပြှောနတယေဟြု အပြဈတငမြိသည်။
“မဟုတပြါဘူး… မနှယန်ှယ်..။ စိုးဝင်းက ကြှနတ်ော့ကြိုပဲ ပြောတာပါ…။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ သူနဲ့က ကောင်းတိုငပြင် ဆိုးတိုငပြငတ်ှမေို့မှာ…။ နောကပြှီးတော့ မနှယန်ှယလြို ဆံပငရြှညရြှညန်ဲ့ မိန်းကလေးက နှစ်ယောကမြှမရှိနိုငလြို့ ကြှနတ်ောြ သိနတောပါ..“
“ဟေ့ကောင်…. မနှယန်ှယကြို သချော ရှင်းပြလိုကြဦးလေ…“
မိန်းမတွေ၏စိတကြို စိုးဝင်းထကပျိုသိသည့ြ ဇောရြဲက ခကြခြငွြးပင် ဝငဖြှနဖြှပေေးသည်။ စိုးဝင်းလည်း မနှယစြိတကြောကသ်ှားရငဖြှင့ြ သူ့အကြံက ပကြတ်ော့မညမြို့…
“ဟုတပြါတယ်… မနှယရြယ်….။ မောင် ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး..။ အခုလည်း ဒီဘကရြောကတ်ုန်းမို့…. မနှယကြို မောင့သ်ူငယခြငွြးနဲ့ မိတဆြကပြေးရအောင် ခေါလြာတာပါ…။ တမွိုးမထငပြါနဲ့….“
စိုးဝင်း၏ လပြညေလြေးနှင့ြ အပြောတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် စိတပြှနကြှညသ်ှားသည်။ ဇောရြဲက သံပန်းတံခါးလေး ဖြင့အြပေးတွငတ်ော့ သူမကပင် ရှေ့က ဦးဆောငကြာ ဝငသ်ှားသည်။ စိုးဝင်းသည် ပြော့ပြောင်းသည့ြ ဆံနှယလြေးတွေ ဖုံးနသညေ့ြ မနှယ်၏ တငပြါးကြီးများကို ကြည့်ကြာ နောကကြပါသှားသည်။ ဇောရြဲက လှမ်းမကြစြိမှိတပြှတာတောင် သူ မမှငမြိ။ ဧည့ခြန်းရှိ ဆိုဖာပေါတ်ှင် ထိုငမြိကြသည်။
“တီ…တီ….တီ…“
စိုးဝင်းတို့ ဆိုဖာတွင် ဖငထြိုငမြိယုံသာရှိသေး ဇောရြဲ၏ခါးတွင် ခွိတထြားသည့ြ ဆယလြူလာက အသံမှညလြာသည်။
“ဟယလြို….မင်းမင်းပြော..“
“ဪ…ကိုသားကြီး ရောကန်တောလား… လာခဲ့မယလြို့ ပြောလိုကြ..“
“အေး….အေး…“
ဇောရြဲသည် ဆယလြူလာကို အသာပိတသ်ည်။ သူ့ကို စူးစမ်းသလိုကြည့်န်သညေ့ြ စိုးဝင်းတို့အတွဲကို ဖုန်းကလေးမှှောကပြှသည်။
“ခန..ကြာ.. ငစိုး… အလုပကြိဈစမို့….။ မင်းတို့ .. အေးအေးဆေးဆေး နကြေဦး…“
ဇောရြဲသည် ပြောပြီးသညန်ှင့ြ စိုးဝင်းတို့အမေးကို မစောင့တ်ော့။ အခန်းတံခါးပေါကဆြီသို့ လွှောကသ်ှားသည်။ ခုနက ပိတထြားသော တံခါးခကြကြို ပြနဆြှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။
“ဟင်… မောင်…. သူ.. သူက…“
“ဪ..ခနလေးပါ.. မနှယ်…။ ဇောရြဲဆိုငကြ ဒီအောကထြပတ်ှင်…. သူ မကြာပါဘူး…“
နှယန်ှယအြေးသည် သကပြှင်းကလေးကို မသိမသာခသွည်။ စိုးဝင်းသည် သူမနှင့ြ နှစ်ယောကတ်ည်းနချင်ေလြို့ ဉာဏမြွားတာများလား။ ကဲပါလေ.. မတွေးတော့ပါဘူး… သူ့သဘောပါပဲ… ကောငစြုတလြေး…. ရှငကြှောင့ြ ခကတ်ယ်….။
“မနှယ်… “
စိုးဝင်းသည် ဇောရြဲ အခန်းပြငရြောကသ်ှားသညန်ှင့ြ အလုပစြသည်။ ဟိုကောငန်ှင့ြ ဇာတလြမ်းတိုကထြား၍ ဇောရြဲ အသာလဈထွကသ်ှားမှန်းသိသည်။ ဒီကောငတ်ော့ နောကမြှ ဘီယာတိုကရြဦးမယ်..။
“ဘာလဲ..မောင်….“
နှယန်ှယအြေးသည် သူ့အနားကို တိုးကပလြာသည့ြ စိုးဝင်းကို ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ကြာ မေးသည်။
“လှတယ်.. မနှယရြယ်… ဆံပငရြှညလြေးတွနေဲ့ ..မနှယကြ အရမ်းလှတာပဲ….”
“ဆံပငတ်ှပေဲလား.. မောငရြယ်…. ”
စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေး၏ အမေးကို ပြနမြဖြေ။ သူစိတကြူးယဉခြဲ့ရသော ဆံနှယလြေးတွကေို လကလြှမ်းလိုကသ်ည်။ နှယန်ှယကြလည်း ခေါင်းကလေး စောင်းပေးလိုကရြာ ဆံနှယလြေးတွကေ ရှေ့ကိုငိုကကြှ၏။ ဖြောင့စြင်းသော ဆံနှယလြေးတွသည်ေ သူ့လကပြေါတ်ှင် အစီအရီပါလာသည်။ သင်းပြံ့သောရနံ့သည် ဆံနှယလြေးတွဆေီမှ သူနှာခေါင်းဝကို ရောကလြာသည်။ စိုးဝင်း မနနေိုငတ်ော့။ ဆံနှယလြေးတွကေို ပင့ကြာ နမ်းလိုကသ်ည်။
နှယန်ှယအြေးသည် ဒါကိုမှငတ်ော့ ရငထြဲတွင် ကြညန်ူးသှားသည်။ သူမ သိသည်။ ယောကြွားလေးတောတ်ောမြွားသည် သူမကို ဆံပငရြှညလြေးတွနှငေ့လြှသည် ဆိုတာကို အမြဲပြောနကြေ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ခစွရြသော မောငကြပါ.. သူမ၏ ဆံနှယလြေးတွကေို မှတန်ိုးနပေါလား…။
စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေးကို မော့ကြည့်သ်ည်။ သူလုပသ်မွှ ပြုံးကာကြည့်န်သညေကြို တွေ့သည်။ စိုးဝင်း၏လကတ်ှသည်ေ ဆံပငလြေးတွကေို အသာလှှတလြိုကပြှီး မှှကြေီးတဈကောငလြိုပင် နှယန်ှယအြေးကို ပတရြဈသည်။ သူမခငမြွာ ကိုယကြလေးကော့ကာ စိုးဝင်း၏ ရငခြှငထြဲသို့ ပျိုကသွှားသည်။ ဒါတွငပြဲလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေး။ စိုးဝင်း၏ နှုတခြမ်းကလည်း သူမ၏ မကြန်ှာပေါသ်ို့ ဦးတညရြောကလြာသည်။ အစပထမတော့ နဖူးပြင်… ပြီးတော့ ပါးမို့မို့… နောကဆြုံးတော့ ဖူးဖူးကြှနသညေ့ြ နှုတခြမ်းလေး…။
“အို..အင့ျ….“
စိုးဝင်း၏လွှာသည် သူမ၏ နှုတခြမ်းပါးလေးကို တွန်းကာ ဝငရြောကလြာသည်။ အထဲတွငရြှိနသေော သူမ၏လွှာကို တို့ထိကာ ကစားပေးသည်။ နှယန်ှယအြေး မနနေိုငတ်ော့။ သူမသည် စိုးဝင်းနှင့ြ အပျိုငသ်ူ၏ကြောပြငကြယွကြှီးကို ပြန်၍ လှမ်းဖကလြိုကသ်ည်။ အိခနဲနအေောင် သူမ၏ စနနှစ်ေခိုငန်ှင့ြ စိုးဝင်းရငပြတကြှီး ထိမိသည်။
စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယကြို မှတမြှတသ်ိပသ်ိပပြင် နမ်းသည်။ ကြောပြငကြို ဖကထြားသော လကကြလည်း သူမ၏ပြော့ပြောင်းသည့ြ ဆံနှယလြေးတွကေို ပြတခြွကော ဆော့နသည်ေ။ ဆံပငရြှညရြှည် ခစွသ်ူလိုချင်ခြဲ့သော သူ့အိမမြကတ်ှသည်ေ အခုတော့ အိမမြကမြဟုတတ်ော့ပြီ…။
“အင့ျ.. အင့ျ.. ပြှတ်….“
ခနအကြာတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် စိတကြို မထိန်းနိုငတ်ော့ခွေ။ သူက နမ်းရယုံနှင့ြ မတင်းတိမတ်ော့။ မနှယလြို လှပသည့ြ အလှဘုရငမြလေးကို အပိုငသ်ိမ်းရပတေော့မည်။ ဒါမှ ရှလွှေောကြ စိတခြရွမှာ။ အားရပါးရ နမ်းနရောမှ ခွာလိုကသ်ည်။
“အခန်းထဲသှားကြရအောင်.. မနှယ်..“
“အယ်… မသှားချင်ဘြူး… မောငရြယ်…. သူများ အခန်းကြီးကို….“
စိုးဝင်းသည် နှုတခြမ်းခွင်း ကြာသှားသညန်ှင့ြ ရီဝဝဖြေငေ့ြ သူ့ကိုကြည့်န်သညေ့ြ နှယန်ှယအြေးကို ပြောသည်။ မနှယကြ မသှားချင်ဘြူးဆိုတော့ ဘယလြိုလုပရြမလဲ။ အယ်.. ဆိုဖာကြီး ရှိနတောပဲ။ ဟုတသ်ည်။ စိုးဝင်းက သတိမမူမိလို့ ဖြစ်သည်။ ဇောရြဲသည် ဧည့ခြန်းကို အလှဆငခြငွလြို့လား .. ဒါမှ မဟုတ် အကြံအစဉရြှိလို့လားတော့မသိ Leather ဆိုဖာအကြီးကြီးကို ဝယကြာထည့ထြားသညလြေ..။ အခုတော့ ဒါက စိုးဝင်းကောင်းစားဖို့ ဖြစ်တော့မည်။
“ဒါဆိုလည်း…မနှယ်.. ဒီမှာပဲနောျ…“
စိုးဝင်းသည် အကြံရလိုကသ်ညန်ှင့ြ ဆိုဖာပေါကြ အမှနထြသည်။ အခန်းတံခါးဆီ လွှောကသ်ှားပြီး အတွင်းက ကလန့ကြို ထိုးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့လုပသ်မွှကို တွတွလေေေး ကြည့်န်သည်ေ နှယန်ှယဆြီ အမှနပြှနလြာသည်။
“ကဲ… စိတခြရွပြီ.. မနှယ်… ဘာမှ စိတပြူစရာ မရှိတော့ဘူး… နောြ…“
စိုးဝင်းသည် ဆိုဖာပေါပြှနထြိုငမြိသညန်ှင့ြ နှယန်ှယအြေး၏ ခါးက အင်ျကြီစဆီသို့ လှမ်းသည်။ အောကကြနပငေ့ကြိုငကြာ အပေါကြို မလိုကသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးသည် အခုတော့ ဘာမှမပြောတော့။ သူမကလည်း အလိုတူအလိုပါ ဖြစ်နလေားတော့ မသိ။ လကကြို အသာကြှပေးမိ၏။
“လှလိုကတ်ာ.. မနှယရြယ်…“
စိုးဝင်းပြောလည်း ပြောချင်စြရာပင်။ နှယန်ှယအြေး၏ ရှှရငေအြစုံသည် ပန်းရောငဘြရာလေးနှင့ြ လိုကဖြကစြှာ ထွကပြေါလြာသည်။ ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးလေးနှင့ြ ဖြူဝင်းကာ လုံးကြှနသည်ေ။
“အင့ြ.. မကြည့်န်ဲ့… ရှကတ်ယ်…“
“မရှကပြါနဲ့… မနှယရြယ်… မောင် ကိုငကြှည့ခြငွလြို့ပါ… ခွိတကြို ဖြုတလြိုကမြယန်ောြ…“
စိုးဝင်း၏ စကားသည် အမှနကြ ခွင့တ်ောင်းခွင်းမဟုတ်။ အသိပေးခွင်းသာ ဖြစ်သည်။ နှယန်ှယအြေးက ဘာမှပြနမြဖြရသေေးခငပြင် သူ၏လကကြ သူမနောကကြွောကို သိုင်းကာ ရောကသ်ှားသည်။ လကစြလကန် ရှိနသေူမို့ ခွိတကြို အလှယတ်ကူပင် ဖြုတပြဈလိုကန်ိုငသ်ည်။ ပုခုံးစွန်းက ကြိုးကလေးကိုဖြလေိုကသ်ညန်ှင့ြ ဘရာလေးသည် အောကလြွှောကသွည်။ စိုးဝင်းသည် ရုတတ်ရကတ်ော့ ဘာဆကလြုပရြမှန်းမသိ။ မကြစြိရှေ့တွင် မှငလြိုကရြသည့ြ ဖြူနုဖြေးဥနသေော နှယန်ှယအြေး၏ စနနှစ်ေခိုငတ်ှင် နဈမှောသှားသည်။ ဖြံ့သည်။ ထွားသည်။ လုံးဝန်း မို့မောကလြှသည်။ ပြဈမွိုးမှဲ့မထငပြင်။ စိုးဝင်း၏ ခေါင်းသည် အလိုလို နိမ့ကြသွည်။ အရငဆြုံး သူနှင့ြ အနီဆုံးဖြစ်သည့ြ ဘယဘြကန်ို့အုံကြီးကို ရှှတခြနဲ နမ်းလိုကသ်ည်။
“အို.. အမေ့…“
နှယန်ှယအြေးသည် အနမ်းခံလိုကရြသည့ြ နရောကနေ အေးခနဲ ဖြစ်သှားသည်။ စိတတ်ှလည်ေး ဆူဝသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် နမ်းပြီးသညန်ှင့ြ ပါးစပကြို ကယွန်ိုငသ်မွှဟကာ နှယန်ှယ်၏ ရငသ်ားတွကေို ငုံလိုကြ၏။ ဘယဘြကလြကကြိုလည်း အသာမှှောကကြာ လှတန်သညေ့ြ ညာဘကရြငအြုံကြီးကို ဆုပကြာနယသ်ည်။
“အင့ြ…အင့ြ… မောငရြယ်… အင့ြ…အင့ြ..“
နှယန်ှယ်၏ နို့သီးခေါင်းလေး နှစ်ဖကသ်ည် ဆူကာကြှလာသည်။ ဘယဘြကကြတော့ စိုးဝင်းလွှာ၏အစွမ်းကြောင့ဖြစ်ကာ ညာဘကကြတော့ သူ၏ လကအြစွမ်းကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ ဒါတွငမြကရငသ်ားတွသညေလြည်း တင်းမာမောကကြှှလာ၏။ သူမ၏ကိုယသ်ည် ဆိုဖာနောကကြို တဖြည်းဖြည်းလွှောကသွှားသည်။ လကတ်ှကမေူ စိုးဝင်း၏ ဆံပငတ်ှကေို ထိုးဖြနသည်ေ။
နှယန်ှယအြေး ဒီလိုမွိုး ကော့ကာ ကသွှားသညကြ စိုးဝင်းအတွကြ အကြိုကဖြစ်သှားသည်။ စိုးဝင်းသညသ်ူမ၏ နို့ကို စို့ပေးနသညေကြိုတော့ မလှှတ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ၏လကသ်ည် မနှယ်၏ ရငသ်ားတွကေို ဆုပန်ယန်ရောမှ အောကကြိုရောကသ်ှားသည်။ ဆိုဖာနောကကြိုမှီကာ ကသွှား၍ ခွကလေေးခပစြင်းစင်းလေး ဖြစ်သှားသော နှယန်ှယအြေး၏ ပေါငကြှားသို့ သူ့လကကြ တိုးဝငသ်ည်။
“အို..အင့ျ…“
စိုးဝင်း၏ လကကြ သူမ၏ စောကပြတကြို လာအုပအြကိုငတ်ှငတ်ော့ နှယန်ှယတ်ဈယောကြ ရုတတ်ရကလြန့သ်ှားသည်။ ခပစြေ့စေ့လေး ဖြစ်နသေော ပေါငတ်နလြေးနှစ်ဖကကြို အမှတတ်မဲ့ တွန့ကြာခွာလိုကမြိသည်။ နရောကပြှီဟေ့…။ စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေးက ဒီလိုအဖြစ်တွငတ်ော့ အကြိုကတ်ှေ့သှားသည်။ သူမ၏ စောကပြတကြှီးကို မိမိရရပင် တိုး၍ ကိုငကြာ ဖစွည်ှဈပေးသည်။ ထမိနစြနှင့ြ ပငတ်ီလေး ခံနသေေးသောလြည်း အခကြကြှပြတပြေးသညမြို့ နှယန်ှယတ်ဈယောကြ မနနေိုငခြွေ။ စောကရြညတ်ှေ စိုလာသည်။ ခါးလေးကိုလည်း မသိမသာ ကော့ပေးမိသည်။
“အင့ျ.. အ.. ဟင့ျ….. အင့ျ…. အင့ျ…“
စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယကြို ပယပြယန်ယန်ယပြင် ကိုငသ်ည်။ အိတင်းနသေော နို့အုံကြီးတွကေိုဘယည်ာပြောင်းကာ စို့ပေးနသလေို စောကပြတကြိုလည်း ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ပြတပြေးနသည်ေ။ နှယန်ှယအြေးက သူလုပသ်မွှကို မကြစြိလေးမှိတကြာ ငှိမခြံနမှေုကလည်း သူရမကစြိတကြို မီးစာထိုးပေးနသလေိုပင်။
“အို…မောင်…. မခွှတန်ဲ့…. ခကတ်ော့တာပဲ…“
ခနနတွငေတ်ော့ ထမိနပြေါကြနေ ပြတပြေးရတာ အားမရနိုငတ်ော့သည့ြ စိုးဝင်းသည် ထမိနကြို ခါးကနေ ဆှဲဖြုတပြဈလိုကသ်ည်။ ပြသှေားသည့ြ ထမိနကြို အောကသ်ို့ တွန်းခသွည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ခကတ်ော့တာပဲဟု ပြောသောလြည်း တကယတ်မ်းကြတော့ သူမကပါ တငပြါးကို ကြှပေး၏။ အခုဆိုရငတ်ော့ သူမတကိုယလြုံးတွင် အဝတဆြိုရင် စောကပြတကြို ဖုံးထားသည့ြ ပငတ်ီသာ ကနွတ်ော့သည်။ ဒါလေးကလည်း ပန်းရောငလြေးမို့ ဖြူဝင်းသော ပေါငတ်ံသှယသ်ှယလြေးများနှင့ြ လိုကဖြကကြာ ပနံရလှသည်။
“အို.. မကြည့်န်ဲ့….“
“လကကြို ဖယလြိုကပြါ.. မနှယကြလည်း… မနှယဟြာလေးက လှလို့ပါ…“
စိုးဝင်းသည် စောကပြတပြေါကြို ကာလိုကသ်ည့ြ နှယန်ှယ်၏ လကတ်ှကေို အသာစုကိုငကြာ ဖယလြိုကသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ရုတတ်ရကြ ရှကကြှောကစြိတကြှောင့သ်ာ ဟနလြုပမြိခွင်း ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းက ဆှဲကာဖယလြိုကတ်ှငတ်ော့ အလိုလို ကြာသှားသည်။ စိုးဝင်း၏ လကတ်ှသည်ေ ပေါငတ်ှင်းသားလေးများကို အသာအယာ လွှောကတ်ိုကကြာ ပြတသ်ပရြင်း ပေါငခြှဆုံက ပငတ်ီလေးဆီ ရောကသ်ှားသည်။ အစောပိုင်းတုန်းက စိတကြှိုကပြှတဆြှဲထားသဖြင့ြ ပငတ်ီလေးသည် နရောတကြ ရှိမနခွေေ။ အောကဖြကခြှကြားတွငလြည်း အကြကကြလေးဖြစ်ကာ စိုနသည်ေ။
“ဒါပါ ခွှတလြိုကမြယန်ောြ…“.
“အင်း..“
နှယန်ှယအြေး၏ ခေါင်းကလေးဆတပြှလိုကတ်ှငတ်ော့ ပငတ်ီလေးသည် ပေါငတ်ံတလွှောကြ အောကကြိုလွှောကသွှားလပြေီ။ စိုးဝင်းသည် အသာကြှပေးလိုကသ်ော နှယန်ှယအြေး၏ ခွဖြေားကနေ ပငတ်ီလေးကို ဆှဲခွှတသ်ည်။ အကာအကြယမြဲ့သှားသော မနှယ်၏ စောကပြတကြှီးကို သချောကြည့်သ်ည်။ နှယန်ှယအြေး၏ စောကပြတသ်ည် တောတ်ောကြှီးသည်။ သူမသည် စိတကြှှနလေို့လား မသိ။ စောကပြတကြှီးက ခုန်းခုန်းမောကမြောကကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ သူမသည် အမှေးတော့ နည်းနည်းများသည်။ အမှေးအခွို့သည် စောကပြတလြေး အပေါဘြကတ်ှင် တွိဂံပုံစံကြကလြေး ဖြစ်နသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် အသာလကဖြှင့ြ ကိုငကြှည့သ်ည်။ သူထငသ်လိုပင် အမှေးတွကေ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတော့ မဟုတ်။ အသာလကကြလေးနှင့ြ ဖြရင်း အောကသ်ို့ဆင်းလာသည်။
“အို…အင့ြ…. .ယားတယကြှယ်…. တမွိုးကြီးပဲ….“
နှယန်ှယအြေး၏ စိတတ်ှသည်ေ တစတစ ယိမ်းယိုငလြာသည်။ တကိုယလြုံး ကိုယလြုံးတီး ကြှတန်သညေ့ဘြဝရောကမြှတော့ စိုးဝင်း ရှေ့ဆကလြာမညကြိုသာ မွှောလြင့န်တေော့သည်။ ဟိုတဈနေ့ကတည်းက သူမ၏ရငတ်ှငအြစပျိုးခဲ့သော ကာမမီးကို ငှိမ်းသကခြငွလြှပြီ။ ညစဉရြကဆြကြ ပြတသ်ပန်ရသေော အဖြစ်မွိုးကို မလိုချင်တ်ော့။
စိုးဝင်း၏လကသ်ည် အမှေးလေးများကို ဖြ၍ ပြတပြေးနရောမှ အလယကြောငကြ မှောင်းလေးဆီကိုရောကလြာသည်။ မှောင်းလေးသည် ပူနှေးနယေုံသာမက တင်းမား၍ ကြပန်သည်ေ။ လကည်ှိုးပင် မနည်းထိုးကာ ဟရသည်။ အသာဟသှားသော စောကပြတအြကြဲကြောင်းထိပရြှိ စောကစြေ့ခွှနခြွှနလြေးကို လကည်ှိုးလကမြဖြင့ြ ညှပပြှီး ဖိပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။
“အီး.. အင့ြ….မောငရြယ်…“
နှယန်ှယတ်ဈယောကတ်ော့ ပေါငလြေးကို ပိုမိုကားပေးကာ ကော့ပြံလူးလှန့လြာသည်။ စိုးဝင်းလကအြတွေ့သည် သူမ၏ လကအြတွေ့ထကတ်ော့ ပိုမိုကောင်းမှနသ်ညကြ အမှနပြင်။ စိုးဝင်း၏ နောကထြပလြကတ်ဈဖကသ်ည် စဈကူထပရြောကလြာသည်။ လကည်ှိုးလေးကို ကြေးကာစောကပြတဝြလေးကို ဆတခြနဲ ထိုးလိုကသ်ည်။
“အင့ျ….အား…. မောင်….“
နှယန်ှယအြေး၏ အသှေးအသားတွသည်ေ ရုတတ်ရကြ ဖြောင်းဆနကြာ လှုပရြှားသည်။ စောကပြတဝြလေးကနေ ကြူးကြောဝြငရြောကလြာသည့ြ ရနသ်ူကို ဝိုင်းကာ တိုကခြတကြှသည်။ ဖငကြှီးပငဆြိုဖာပေါကြ ကြှတကသ်ည်။ အမှနဆြို စိုးဝင်းသည် အတောစြိတထြနန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ မနှယကြို တကခြခွငွန်သေောလြည်း သူမငှင်းဆနမြှာစိုးလို့သာ နှိုးဆှနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သူ့သဘောနှင့သ်ာ ဆိုရင် လကခြွောင်းအစား လီးချောင်းကြီးကို ထိုးထည့ခြငွန်သညေသ်ာ။ အခုတော့ မနှယ် မနနေိုင် မထိုငန်ိုင် ဖြစ်လာတော့မည့ြ အခွိနကြို စောင့မြွှောကြာ တစွပစြှပ် ထိုးနှိုကြ၍ ကလိနသည်ေ။
“အင့ြ… အီး….အင့ြ….မောငရြယ်…. မနှယ် မနနေိုငတ်ော့ဘူး…. အီး…“
နှယန်ှယအြေး၏ ပါးစပကြ မပြင့တ်ပြင့ထြှကလြာသော စကားသံတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် လုပလြကစြအလုပကြို ခကြခြငွြးရပသ်ည်။ စောကပြတထြဲက ပြနထြှကလြာသော သူ့လကည်ှိုးအခွအနေကလေည်း သူမသည် စိတကြှှနပြေီ ဆိုတာကို သကသ်ပြသေည်။ လကည်ှိုးတဈလွှောကြ ဆီလိမ်းထားသလို စောကရြညကြှညမြွားနှင့ြ တောကပြှောငန်သညေလြေ။
စိုးဝင်းသည် ခကြခြငွြးပင် ဆိုဖာပေါကြ ထကာ ပုဆိုးကို ခွှတသ်ည်။ အောကခြံဘောင်းဘီပါ တခါတည်းပါသှားသည်။ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်းတွငပြင် သူလည်း ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသည်။ ညီတောမြောငကြတော့ ဒုံးပြံကြီးအလား မတမြတကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။
“အယ်… အကြီးကြီးပဲနောြ… ဆန့ပြါ့မလား … မောင်…“
“ရပါတယ်… မနှယ်.. စိတမြပူပါနဲ့… မောင် ဖြည်းဖြည်းလုပပ့်ါမယ်…“
နှယန်ှယသ်ည် နောကထြပ် ဘာမှမပြောတော့။ သူမ၏ လကည်ှိုးထကြ အဆမတနကြှီးသော အတနကြှီး ဝငလြာမည့ြ အခွိနကြိုသာ ရငတ်ဒိတဒြိတန်ှင့ြ စောင့န်မေိသည်။ စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယ်၏ ကိုယလြုံးလေးကို အသာပြနဖြကပြှီး ဆိုဖာပေါတ်ှင် နရောခသွည်။ မှေ့ယာလောကတ်ော့ နရောက မကယွသ်ောလြည်း ဆိုဖာက အကောင်းစားမို့ ကောင်းကောင်းဆောင့လြို့ရမည် ဆိုတာတော့ သိသည်။ နှယန်ှယအြေး၏ခေါင်းက ဆိုဖာလကတ်န်းပေါြ ရောကသ်ှားသညန်ှင့ြ သူလည်း အသာဖကကြာ အပေါကြထပလြိုကသ်ည်။
နှယန်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ ကြောပြငအြား သိုင်းဖကထြားရင်း မကြစြိစုံမှိတထြားသည်။ သကောင့သ်ားကဒါတောငမြှ ခကြခြငွြးတကမြခွ။ ခေါင်းကို အောကအြသာလွှောကာ ဘယဘြကန်ို့အုံကြီးကို ဟပပြှီး နို့သီးဖြားလေးကို စုပယ်ူနသည်ေ။ လွှာဖြားနှင့ပြင် ထိုးကာ ကလိနသေေးသည်။
“မောင်..ရယ်.. လုပတ်ော့ကြယ်…..“
စိုးဝင်းသည် ထပပြှီးတော့ နှယန်ှယအြေးက မပြင့တ်ပြင့ြ အပြောတွငမြှ နို့စို့နတောကို ရပသ်ည်။ ကိုယကြို ရှေ့ကို အနည်းငယကြိုင်းလိုကပြှီး သူ၏ လီးတနကြှီးနှင့ြ စောကပြတဝြကို ထောကသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးကလည်း စိတထြနသညေမြို့ အလိုကသ်င့ပြင် ပေါငကြိုကားကာ ဖြဲပေးထားသည်။ သချောနရောကသွညန်ှင့ြ စိုးဝင်းသည် သူ၏ ဖငကြှီးကို နိမ့ခြသွည်။
“ဗွဈ…. ဗှတ်…“
“အင့ျ… အီး…..“
လီးဒဈကြီးက မှုပဝြငသ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။ နှယန်ှယသ်ည် စစချင်ြးတော့ စောကပြတဝြတွင် တင်းခနဲ ဖြစ်ကာ အနည်းငယအြောင့သ်ှားသည်။ သို့သောြ နှေးထွေးသည့ြ ဒဈကြီးက ပေးသည့ြ ကာမအရသာကို ခွိုမှိနစြှာ စတငရြရှိသည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားနိုငသ်မွှ ထပကြားပေးလိုကပြှီး စိုးဝင်းခါးပေါသ်ို့ လိမကြာ ခွိတလြိုကသ်ည်။
နှယန်ှယအြေး၏ စောကပြတသ်ည် စောကရြညကြှညမြွား အတောပြင် ထွကန်သည်ေ။ စောကခြေါင်းကမူ တဈခါမှလီးမဝငဖြူး၍ ကဉွြးကြပန်သေောလြည်း ထွကပြှူနသေော အရညမြွားကြောင့ြ စိုးဝင်းဆောင့လြိုကတ်ိုင်းတော့ တဈထဈချင်ြး ဝငသ်ှားသည်။ အခုဆိုရင် သူ၏ လီးတနကြှီးသည် တဝကကြွောကြွောပြင် ရောကန်ေ၏။ သူမ၏ နှုတကြလည်း တအင့အြင့န်ှင့ြ ညည်းကာနသည်ေ။
စိုးဝင်းသည် အနည်းငယတ်ော့ အံသှသည်။ သူသည် မနှယကြို ဒီလောကြ သူ့ကို အလိုလိုကမြည် မထင်။ မသကာ ပြတဖြကန်မ်းရှုတတ်ာလောကသ်ာ လုပလြို့ရမညပြဲ ထငထြားသည်။ အခုတော့ သူ၏ အထငသ်ည် တကတ်ကစြငအြောင် လှဲနေ၏။ နောကပြှီးတော့ သဇငန်ှင့တ်ုန်းက သူကြုံရသလို အဆီးအတားကမရှိ ဖြစ်နသည်ေ။ စိတထြဲတွငတ်ော့ ခနလောကြ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ ကဉွြးကြပအြိထွေးသော စောကပြတအြတွင်းသားများက ပေးသည့ြ အရသာကြောင့ြ သူဒါကို ထပမြတွေးတော့။ ကနွန်သညေ့ြ လီးတနအြရင်းပိုင်းကိုသာ အရှိနဖြှင့ြ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။
“အီး….အား….နာတယ်… မောင်…“
စိုးဝင်း၏လီးသည် တရှိနထြိုးပင် အဆုံးထိတိုးဝငသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးခငမြွာတော့ စောကပြတထြဲတွင် ပူဆင်းကာသှားသည်။ တဈခကြတ်ည်းနှင့ြ အဆုံးဝငသ်ှားသညကြိုတော့ ကြိတကြာ မခံနိုင်။ နှုတကြနဖြငေ့ကြာ ညည်းသည်။ စိုးဝင်း၏ ကြောပြငကြို ဖကတ်ှယထြားသည့ြ သူမလကသ်ည် ယောငပြှီးကုတဆြှဲမိသည်။
“အား….အီး…“
စိုးဝင်းသည် သူ၏ ကြောပြငကြ စပဖြငွြးဖငွြး ဖြစ်သှားသညကြို ခံစားရသည်။ ဘယလြိုဖြစ်သည် မသိ။နှယန်ှယ်၏ လကသ်ည်းနှင့ြ အခွဈတွင် သူ့စိတတ်ှေ ထောင်းခနဲ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းတုန်းက လီးနှင့စြောကပြတ် အသာအနကအွေောင် ထားမညဆြိုသည့ြ စိတကြူးက ပယပြကြသ်ည်။ လီးတနကြှီးကိုပြနထြုတကြာ စဆောင့သ်ည်။
“ဗစြျ… ဗစြျ…. အား….. ကြှတ်…. ကြှတ်…. အင့ျ…“
နှယန်ှယအြေး၏ ကိုယကြလေးသည် တလူးလူး ဖြစ်နသည်ေ။ စိုးဝင်းဆောင့ခြကြအြတိုင်း တွန့လြိမကြာလှုပသ်ည်။ စိုးဝင်းကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုစိုကမြနတေော့။ မနှယ်၏ ဆံနှယတ်ှကြေား မကြန်ှာအပကြာဖငကြှီးကို မှှောကလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကြ လုပန်သည်ေ။ ရငဘြတခြငွြးက ဖိကပန်သဖြေင့ြ နှယန်ှယအြေး၏ နို့ကြီးများကလည်း သူ့ကို ပြတတ်ိုကကြာနသည်ေ။ ဒါကလည်း အရသာ တဈမွိုး….။
“ကောင်းလားဟင်… မနှယ်… အီး…“
“သိဘူးကြာ….. မမေးနဲ့….. အင့ျ… အိ…အိ…“
နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်း၏ အမေးကို မဖြေ။ ဒါပမယေ့ြ လကဖြှင့တ်ော့ အကြောင်းပြနသ်ည်။ သူမ၏လကသ်ည် စိုးဝင်း၏ ကြောပြငကြို ကုတတ်ှယထြားရမှ ခွာကာ ဖငကြှီးကို လှမ်းကိုငသ်ည်။ဖငသ်ားကစွကြစွကြို ဖိဆှဲကာ ခသွည်။
“အီး…မနှယ်….“
စိုးဝင်းသည် ဘယလြိုမှ မခွုပထြိန်းနိုငတ်ော့ခွေ။ အားရပါးရ ကော့ကာခံနသညေ့ြ နှယန်ှယအြေး၏ တုန့ပြှနမြှုတွငတ်ော့ သူသည် စိတကြိုမတားဆီးတော့ပါ။ အခန်းတဈခုလုံး လီးတနကြှီးက စောကပြတထြဲကို အဆကမြပြတ် တိုးဝငန်သညေ့ြ အသံများဖြင့ြ လှှမ်းသှားသည်။
“အီး….အင့ြ… ထွကြ… ထွကကြုနပြှီ… မောငရြယ်…“
နှယန်ှယအြေး၏ ကိုယသ်ည် ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ တုနခြါသည်။ စောကရြညတ်ှေ တလဟော ထွကကြာ ကာမပန်းတိုငသ်ို့ ရောကရြှိသှားသည်။ အခုလို စိုးဝင်း၏ အလိုးအဆောင့တ်ှင် ပြီးသှားတာက သူမဘာသာ လကဖြှင့ပြှတသ်ပကြာ ပြီးသှားမှုနှင့ြ ဘာမှမဆိုင်။ တကိုယလြုံးရှိ အကြောအချင်မြွား တောင့တ်င်းကာ ဖြိုးခနဲ ဖနွြးခနဲပင် ဖြစ်သည်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ သူမသည် အကြောတွေ ပြော့ကာ ငှိမကြသွှားသည်။
စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေး ပြီးသှားသောလြည်း သူက မပြီးသေး၍ အရှိနကြို မခဘွဲ ကြုံးဆောင့သ်ည်။ အဲဒီတော့ နှယန်ှယအြေးသည် စောကပြတထြဲတွင် အီစိမ့န်သညေ့ြ ကာမအရသာက မလွော့တမ်း ဆကဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ စိုးဝင်းလည်း ကြာကြာတော့ မဆောင့န်ိုင်။ နောကထြပ် ဆယခြကြလြောကြ ဆောင့အြပြီးတွငတ်ော့ လီးကို သားအိမဝြအထိကို စိုကခြလွိုကသ်ည်။
“ဗွဈ.. ဒုတ်…. အီး……“
စိုးဝင်း၏ ပြှနခြွောင်းသည် တင်းခနဲ ဖြစ်ကာ လရညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ည်။ အချောင်းကြီးက စောကခြေါင်းတလွှောကြ တင်းကြပစြှာ ဝငန်သဖြေင့ြ ထွကလြာသော သုတရြညတ်ှသည်ေ ဒဈထိပန်ားကအသားတွကေို ပူခနဲ ပန်းသည်။ နှယန်ှယအြေးခငမြွာ ဒီလိုမွိုး အတွေ့တွငတ်ော့ အသှေးအသားတွေ အပြတလြှုပရြှားကာ မမှီတမှီ တဈခွီ ထပပြှီးသှားသည်….။
စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယအြေးသည် နောကထြပတ်ော့ ထပမြဆှဲဖြစ်။ နှယန်ှယအြေးက အထဲက အနည်းငယအြောင့န်သညေဟြု ပြောသောကြောင့ပြင်။ ဒါ့အပြင် အခွိနကြလည်း တဈနာရီနီးပါးလောကြ ကြာသှားသည့မြို့ ဇောရြဲ ပြနလြာရင် ကိဈစကြီး တန်းလန်းဖြစ်နမှော စိုးတာကြောင့လြည်း ပါသည်။ အဲ… နှစ်ဦးသား ကိုယလြကဆြေးကြောရန် အထတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေး စောကပြတဝြက အရညတ်ှစေီးကြသည်။ သူမခငမြွာ ကဗွာကယာ လကကြလေးနှင့ြ အုပကြာ ထားလိုကရြသည်။
စိုးဝင်းက စိုကကြှည့န်သညေမြို့ ဒါကိုတွေ့သည်။ ထွကလြာသော အရညမြွားတွင် သဇငန်ှင့ြ ပထမဆုံးအကြိမကြလို သှေးစလေးများ မပါ၍ စိုးဝင်းတဈယောကြ အနည်းငယတ်ော့ အံ့သှသှားသည်။ နှုတကြတော့ ဘာမှမပြော..။ မိန်းကလေးဆိုတာလည်း တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ တူကြသညမြှ မဟုတတ်ာ….။
အစရှိနောကန်ောင် ဆိုသည့ြ စကားသည် စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယအြေးအတွကြ သီးသန့ရြေးထားသည့ြ စကားလားပင် မသိခွေ။ ဇောရြဲအခန်းတွင် အဆုံးစွန် ရောကခြဲ့ကြပြီးနောကြ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် နောကပျိုင်းခွိန်းတွေ့ကြသည့အြခါတွကေ မနည်းတော့။ အဲ… ဇောရြဲ အခန်းတော့ ပြနမြသှားတော့ခွေ။ သဇငန်ှင့တ်ုန်းက စိုးဝင်းနှပန်ကြေ inn လေးတွငသ်ာ သှားသှားအိပဖြစ်ကြသည်။
စိုးဝင်းသည် မနှယကြို အနည်းငယတ်ော့ အံသှသည်။ သူသည် အစပိုင်းတုန်းကတော့ နှယန်ှယအြေးကို ဒီမွှလောကြ ပြင့လြင်းလိမ့မြည် မထင်။ အမြဲတမ်း ရိုးရိုးယဉယ်ဉလြေးသာ တွေ့နကြမေို့ ခဲခဲယဉြးယဥြး ပြောယူရမညဟြု ထငထြားခဲ့သည်။ သို့သောြ ခစွသ်ူဖြစ်လာပြီး တောတ်ောကြှာတော့မှ သူ့အထငသ်ည် တကတ်ကစြငအြောငလြှဲမှန်း သိရသည်။ နှယန်ှယသ်ည် စိုးဝင်းအလိုကို ဘယတ်ော့မှ မငှင်း။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် ခစွသ်ူတို့သဘာဝ လွှောကသ်ှားလွှောကလြာတော့ ရှိသောလြည်း အခွအနေပေေးရငတ်ော့ inn တွငပြင် အဆုံးသတကြာ ပြနလြာစမှဲပင်။ တဈခုတော့ ရှိသည်။ ဒါက နှစ်ဦးစလုံး၏ အားလပခြွိနပြေါတ်ှင် မူတညသ်ည်။
နှယန်ှယအြေးသည် ဘှဲ့လှနအြတွကြ ပြငဆြငန်သလေို သူမ၏ ကြနပြွူတာ သငတ်န်းများကလည်း ရှိနသည်ေ။ ဒီတော့ သူမသည် သိပမြအားခွေ။ စနေ၊ တနင်ျဂနှဆေိုလွှင် သငတ်န်းခွိနမြွားဖြင့ြ ပြည့ကြာနသေူ ဖြစ်သည်။ သူမအားသညကြ ကြားရကမြွားတွငသ်ာ ဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းကြတော့လည်း လကဖြကရြညဆြိုင် ကိဈစတွနှငေ့ြ လုံးပန်းနရတော များသည်။ တောသ်ေးသညကြ လကဖြကရြညဆြိုငဖြှင့တ်ာ ကြာလာသဖြင့ြ သူတို့သည် အသားကလွာပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီပြင့ဆြို သူလည်းပဲ လှုပခြွိနတ်ောင် ရှိမှာမဟုတ်။ ဒီတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ အအေေးဆေးဆေး တွေ့ဖြစ်သညဆြိုတာ တဈပတကြို နှစ်ကြိမ်.. လှနရြောကြှံရော သုံးကြိမပြင်…။
ဒီနရောတွငတ်ော့ စာဖတသ်ူတွေ စိတဝြငစြားတယ် စိတမြဝငစြားဘူးတော့ ကြှနတ်ောမြသိ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ငယင်ယတ်ုန်းက လကဖြကရြညဆြိုင် ထိုငကြှသည့ြ အကြောင်းကို နည်းနည်းပြောချင်ပြါသည်။ တခွားနရောမှာသှားပြောလည်း ဖတတ်ဲ့သူရှိချင်မြှ ရှိမှာမှတလြို့ ဒီနရောတွငပြဲ ပြောပါရစေ။
ယောကြွားလေးများ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငကြှခွင်းသည် တခွားသူများက ဘယလြိုထငကြှသညမြသိသောလြည်း.. ကြှနတ်ောကြတော့ အကြောင်းနှစ်မွိုးရှိလို့လို့ ခံယူထားပါသည်။ ပထမအခကြကြ စကားပြောရန် ဖြစ်ပြီး… ဒုတိယအခကြကြ ငေးမောရန် ဖြစ်ပါသည်။ ကြှနတ်ောပြှောသညကြို တောတ်ောမြွားများတော့ သဘောတူမည် ထငပြါသည်။
ဒီနရောတွင် စကားပြောတာများ ဘယန်ရောမဆို ပြောလို့ရတာပဲ ဆိုပြီး တခွို့က ငှင်းနိုငပြါသည်။ ဒါဆိုရငတ်ော့ အဆိုပါလူသည် လကဖြကရြညဆြိုင် ထိုငသ်ည့ြ အရသာကို မသိဟုပင် ကြှနတ်ောကြ ဆိုချင်ပြါသည်။ စကားဘယန်ရောပြောပြော ရတယဆြိုရငဖြှင့ြ လထနေကြုန်းဆိုငမြွား ပေါလြာစရာရှိမည် မထငပြါ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ငယင်ယတ်ုန်းကလည်း အိမမြှာ သူငယခြငွြးတွေ ထိုငစြကားပြောရတာထကြ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငရြတာကို ပိုပြီး ယဈမူးခဲ့ဖူးပါသည်။
နောကတ်ဈခကြတ်ော့ ငေးမောရနပြင် ဖြစ်သည်။ ဒါကတော့ ဆိုငတ်ိုင်းအတွကမြမှန်။ အကြကအြကြင်းကြသည့ြ နရောများတွငရြှိသည့ြ ဆိုငမြွားသာမှနသ်ည်။ ဒီအခကြသ်ည် အရေးမကြီးဟုပြောရင် ရသောလြည်း တကယ် လကဖြကရြညဆြိုင် အပျိုငဖြှင့ကြှမည့ဆြိုရငတ်ော့ သူက အဓိကပင်။ ကားဂိတ်၊ ကြောင်း၊ ဈေး အစရှိသည့ြ နရောများနှင့ြ နီးသည့ြ ဆိုငမြွားသည် သူမတူအောင် ရောင်းရတတသ်ည်။
အခုလည်းကြည့်ြ စိုးဝင်းတို့ဆိုငသ်ည် နရောက တကယ့န်ရောကောင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းမတန်းပင် ဖြစ်ယုံမက KMD က အဖြင့တ်ှင် ပို၍တောင် စညကြားလာသည်။ နေ့နညညေ လူပြတသ်ည် မရှိ။ နောကပြှီးတော့ စိုးဝင်းအဖေ ဦးအောငမြိုးကလည်း ဒီနရောတွငတ်ော့ တောသ်ညဟြု ပြောရမည်။ မှနမြာနိုငင်ံက ဆိုငတ်ောတ်ောမြွားများလို အစပိုင်းတွငသ်ာ ကောင်းအောငလြုပပြှီး နောကပျိုင်းတွင် မခိုတတ်။ လကဖြကရြညကြ ကြဲသှားတာမွိုး… အီကြာကြေးက သေးသှားတာမွိုး အဖြစ်မခံ။ ဒီတော့ ရှှမှနေမြာဆိုသော သူတို့ဆိုငသ်ည် ရပကြှကထြဲတွင် နာမညတ်ဈလုံးနှင့ြ ရပတ်ညလြာတော့သည်။
ကဲ.. စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယအြေး အကြောင်းကို ပြနဆြကရြရငဖြှင့ြ…. အကြောင်းအမွိုးမွိုးကြောင့ြ သူတို့သည် နေ့စဉရြကဆြကြ မတွေ့ဖြစ်သောလြည်း တွေ့မိခွိနတ်ှငတ်ော့ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ မခွဲနိုငမြခွာနိုင် ဖြစ်ကြသညသ်ာ။ စညသ်ူလှင်၏
“အိမပြှနခြွိနတ်ှေ အကြောကဆြုံးပဲ“
ဆိုသည့ြ သီချင်ြးသည် သူတို့နှစ်ယောကစြလုံး အတွကြ မှနသ်ည်။ ပိုဆိုးသညကြ စိုးဝင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သဇငန်ှင့တ်ုန်းက ခစွသ်ညဆြိုတာ ဘာမှန်းမသိခဲ့သောလြည်း မနှယကြိုတော့ သူ နှစ်နှစ်ကာကာခစွသ်ည် ဆိုတာကို သဘောပေါကလြာသည်။ အစောပိုင်းတုန်းက ညီမလိုလို အဈမလိုလို ဖြစ်ခဲ့သော သူ့နှလုံးသားသည် အခုတော့ နှယန်ှယအြေးဆိုသည် အလှဘုရငမြလေးက အပိုငသ်ိမ်းသှားခဲ့ခွသည်ေ။ R ဇာနည်၏ သီချင်ြးကိုလည်း တောင်းဆိုသူ မရှိသည့တ်ိုငအြောင် သူက ဖြင့တ်တန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ နှယန်ှယအြေးကို လာပိုးတဲ့သူတွေ ရှိရငလြည်း သူက သဝနတ်ိုတတလြာပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါကတော့ ခစွမြိသူတွေ၏ သဘာဝ ဖြစ်မည် ထငသ်ည်။ သူ ဒါကို တဈခါက မနှယကြို ပြောဖူးသည်။
“မနှယရြယ်.. မောငတ်ို့အကြောင်းကို ဘာဖြစ်လို့ လွို့ဝှကထြားရတာလဲ….“
“မောငကြလည်း.. မနှယမြှာ အကြောင်းရှိလို့ပါ….။ နောကပြှီးတော့ မနှယ် မကြန်ှာလည်း ပူတယ်….“
စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေးကို နားမလညန်ိုငစြှာပင် ကြည့်သ်ည်။ သူ့ကို အဆုံးစွနအြထိ လိုကလြွောဖို့ရန် ဝနမြလေးသည့ြ မနှယသ်ည် သူတို့နှစ်ယောကြ အကြောင်းကိုတော့ လူသိမခံလို။ စိုးဝင်းကိုလည်း ဇောရြဲကလှဲ၍ ဘယသ်ူ့ကိုမှ ဖြင့မြပြောရန် ကတိတောင်းထားသည်။ စိုးဝင်းကလည်း မနှယကြို နှစ်နှစ်ကာကာ ခစွန်ေ၍ သူမပြောသမွှကို ဘာမှမပြော။ စိတထြဲမှာတော့ ဘဝငမြကြ…။
ဟုတတ်ော့ ဟုတသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးသည် သူမတို့နှစ်ယောကကြို လွို့ဝှကထြားသည်။ ရပကြှကထြဲက မသိတာ မပြောနှင့ြ။ အခစွဆြုံးညီမလေး သှယသ်ှယကြိုတောင် ပေးမသိ။ အခုတလော သှယသ်ှယကြလည်း အဝေးသင် စာမေးပြဲရှိ၍ အလုပမြွားနတောလည်း ပါမညထြငသ်ည်။ သူမတို့ညီအဈမ သိပစြကား မပြောဖြစ်ကြ။ ညအိပရြာဝငလြည်း နှယန်ှယကြသာ အရင် အိပပြွောသ်ှား၍ သှယသ်ှယကြတော့ ညည့န်ကမြှ ဝငလြာတတသ်ည်။ တခါတခါလည်း မအိပသ်ေးဘဲ သူမစာအုပန်ှင့ြ အလုပရြှုပန်တတေသ်ည်။ တောသ်ေးသညကြ.. နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်းနှင့ြ စိတကြူကိုယတ်ူ ခစွတ်င်းနှောပြီးနောကြ သူမဘာသာ သူမ အာသာဖြသညေ့ြ ကိဈစသည် ရပတ်န့သ်ှား၍သာ..။ ဒီလိုနှင့ြ……..
“ဟင်… မမ…“
သှယသ်ှယအြေးသည် ကမန်းကတမ်းပင် ဇရပန်ောကကြ တိုငတ်ှင် ကိုယကြိုကြယလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ဘာကြောင့ြ ဒီလိုကြယမြိမှန်း နားမလညဖြစ်သည်။ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် လကခြငွြးတွဲကာ ထွကသ်ှားသည့စြုံတွဲကို မကြစြိတဆုံး လိုကင်ေးမိသည်။ သချောပါတယ်.. မမနဲ့ စိုးဝင်းရယ်…။ ဘယလြိုမှ မမှားနိုငခြွေ။ အဈမဖြစ်သူ၏ အမှတသ်င်ျကတေ ရှညလြွားသည့ြ ဆံနှယလြေးတွကတေောင် လအတေိုကတ်ှင် ယိမ်းခါနသည်ေ မဟုတလြား..။
သှယသ်ှယသ်ည် ခကြခြငွြးပင် ရငတ်ှင် စို့နင့လြာသည်။ စာတွကြညေ့ရြတာ ခေါင်းနောကလြာလို့ ဘုရားဖကြ ခဏသှားမယဆြိုကာ ထွကလြာမိသည် ဆိုတာ မှားများသှားလားတောင် တွေးမိသည်။ အခုတော့ နဂိုက နောကန်သေော ခေါင်းသာမက ရငကြပါ အောင့လြာသည်။ တိုငကြိုမှီကာ အသာထိုငခြလွိုကရြသည်။ မရညရြှယဘြဲနှင့ြ သူမ၏ မကြဝြန်းတွင် မကြရြညစြတွေ တွဲလာသည်။
သှယသ်ှယတ်ဈယောကြ မမတို့ကို သတိထားနမေိတာ တောတ်ောကြှာပြီ ဖြစ်သည်။ ဟိုတဈခါ မမကို စိုးဝင်းက ဝငကြယပြှီးနောကပျိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး ဆကဆြံရေးက မရိုးဆိုတာ သိနသည်ေ။ မိန်းကလေးအချင်ြးချင်ြးဖြစ်သည့အြပြင် အဈမဖြစ်သူမို့ နှယန်ှယကြ ဘယလြို စိတရြှိသညဆြိုတာ သူမ ရိပမြိသည်။ သူမကို တိတိကကြ ဖြင့မြပြောသေး၍သာ သို့လောသို့လော ဖြစ်နချင်ြေးပင်..။ အခုတော့ သူမရှေ့က မှငကြှင်းက အားလုံးကို ရှင်းပြနလပြေေီ..။
သှယသ်ှယသ်ည် ဝေ့ဝဲလာသည့ြ မကြရြညစြတွကေို လကဖြမိုးနှင့ြ အသာသုတလြိုကသ်ည်။ ဝဝေါးသှားသည့ြ အမှငအြာရုံသည် အနည်းငယ် ပြနကြှညလြာသည်။ မကြတ်ောငလြေးကို ပုတခြတပြုတခြတ် လုပလြိုကရြာတွငတ်ော့ သူမသည် ရှေ့တည့တ်ည့ကြ ရုပပြှားတောကြို တွေ့သည်။ မှတစြှာဘုရား၏ မကြန်ှာတောသ်ည် ကြညလြငစြှာဖြင့ြ သူမကို ပြနလြညစြိုကကြှည့န်သည်ေ။
သှယသ်ှယသ်ည် အလိုလို လကအြုပခြွီရကသ်ား ဖြစ်သှားသည်။ ရငပြတတ်ှင် မောသလို ဖြစ်နတောကို ကြိုးစားထိန်းကာ အသာကိုယကြို ညှှတကြာ ဦးခလွိုကသ်ည်။ အေးစကသ်ော ကြောကသ်ားပြငန်ှင့ြ သူမ၏လကဖြဝါးအတွေ့တွငတ်ော့ ပူလောငန်သေော သူမ၏ ရငသ်ည် အနည်းငယ် အေးမှသှားသညဟြု ခံစားရသည်။
“““ဘဝဆကတ်ိုင်း… ခစွသ်ောသူနှင့ြ မကြကင်ေးပါရစနှငေ့ြ…. အရှငဘြုရား…..“““
သှယသ်ှယ်၏ နှုတကြနေ မရညရြှယဘြဲ ရရှတေမြိသှားသည်။ သူမသည် ဒိုငယ်ာရီ စာအုပလြေးနှင့သ်ာ စကားပြောနရောမှ ပထမဆုံးအကြိမ် အပြငဘြကတ်ှင် ရရှတေမြိသည့စြကား ဖြစ်သှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ.. အခုတော့…။
တောတ်ောလြေးကြာမှ သှယသ်ှယသ်ည် သူမကိုယသ်ူမ အားယူကာ အာရုံခံ တနဆြောင်းကနေ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မပြနလြို့လည်း မဖြစ်တော့။ အခွိနကြ တောတ်ောလြင့န်လပြေေီ။ သူမရောကတ်ုန်းက နရေောငရြှိသေးသောလြည်း.. အခုတော့ နရေောငပြွောကန်ပြေီလေ..။ ဒါ့အပြင်.. အနောကတ်ောငဘြကတ်ှင် မိုးရိပတ်ှတေောင် တကန်သေေးသည်။
ဝေါ…ဝေါ….
သူမ တနဆြောင်းထဲကနေ ထွကယ်ုံတင် ရှိသေးသည် မိုးပေါကတ်ှကေ တဖြဲဖြဲ ရောကလြာသည်။ ရနကြုနမြိုးသည် အစိုးမရဆိုတာ မှနသ်ည်။ သှယသ်ှယ် ကမန်းကတမ်းပင် မုဓြဦးဘကကြို ပြေးသှားလိုကရြသည်။ ဒါတောငမြှ နည်းနည်းစိုသှားသေးသည်။ အင်း…လေ..။ အပြငမြှာ မိုးစိုတာ ဘာအရေးလဲ…။ သူမရငထြဲမှာတောင် ထဈခွုန်းမိုးတွေ ရှာနသေေးတာကိုး…။ သှယသ်ှယအြေးသည် Taxi များရပထြားသည့ြ နရောသို့ အနိုငန်ိုင် လမ်းလွှောကလြာရင်း သူမဖတဖြူးသည့ြ တာရာမင်းဝေ၏ ဝတ်ထုလေးထဲက ကဗွာလေးတဈပုဒကြို သှားသတိရသည်။
“““တုံးကိုကကြိုကြ… ကြားကိုကကြိုကြ… ခစွမြိသူတိုင်းလောကတ်ော့.. ဘယသ်ူမှ မမိုကကြှပါဘူး….“““
သူမသည် တောတ်ောမြိုကမြဲသည်။ တကယဆြို သူများကလာပြီး ပိုပန်းခငတ်ုန်းက ရလေားမှောင်းပေးလုပဖြို့ ကောင်းသည်။ အခုတော့ ဒီစပဖြှဲဖြဲ အမူအယာကို ကြည့်မြရ၍ မလိုသလိုမွိုး ဆကဆြံမိသညကြ သူမအမှား ဖြစ်သှားသည်။ ယောကြြားလေးဆိုတာမွိုးကလည်း တောတ်ောည်ံ့သညဟြု ပြောရမည်။ မိန်းကလေးတဈယောကတ်ှေ့ရင် ရငတ်ှေ.. တငတ်ှလေောကပြဲ ကြည့်ဖြို့ စိတဝြငစြားတာ။ မကြဝြန်းတွထေဲက စကားတွကေို အဖြရှောဖို့ သူတို့က စိတဝြငစြားသူများ မဟုတလြေ…။
သှယသ်ှယအြေးသည် အသိစိတကြ ကိုယန်ှင့ြ မကပသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။ ဆယင်ါးမိနဈလောကသ်ာ သှားရသည့ခြရီးကို ကားသမားက နှစ်ထောငတ်ောင်းတာတောင် ဈေးမဆဈဘဲ ဝငထြိုငမြိသည်။ လောလောဆယ်.. သူမ ဘာမှလုပခြငွစြိတ် ပြောချင်စြိတ် မရှိ။ အိပယ်ာပေါတ်ှင် မှောကြ၍သာ ငိုပစ်လိုကခြငွသ်ည်။ တခွားသူနှင့ြ မဟုတဘြဲ သူမ၏ အဈမနှင့ြ ဆိုတော့ သူမ ဘာလုပရြမလဲ…။ ရာဇဝငထြဲတွငတ်ော့ ဒူဂီရိက အခစွလြူကြမ်းဖြစ်သောလြည်း သူက ယောကြြားသားလေ။ မိမိက ဒူဂီရိဘီလူးမ လုပလြို့မဖြစ်။
သှယသ်ှယသ်ည် လညခြွောင်းဝအထိ ဆို့နင့လြာသည့ြ ခံစားခကြကြို အတင်းကြိတမြှိတကြာ မှိုခလွိုကသ်ည်။ အို.. မစဉြးစားတော့ပါဘူး…။ မေ့ပစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..။ ဒိုငယ်ာရီလေးရေ… ဖြစ်နိုငရြင် .. မင်းငါ့ကို အကြံပေးပါဦးကြာ…..။
ကားမှနကြို လာစငသ်ော မိုးစကတ်ှသည်ေ တဖြောကဖြွောကန်ှင့ြ ပြင်းထနလြှန်းလှသည်။ သှယသ်ှယခြငမြွာ အလုံပိတကြားလေးထဲတွင် ရှိနသေောလြည်း သူမ၏ရငကြို မိုးစကပြှင့တ်ှကေ လာပြီး ပုတခြတန်သယေောငပြင်….။
“သှယသ်ှယ်.. ဘယသ်ှားမလို့လဲ…. မမ လိုကပြေးရမလား..“
“ရတယ်.. မမ.. ဒီနား ခဏ…“
နှယန်ှယအြေးသည် သူမကို သချောပြနမြကြည့်ဘြဲ ထွကသ်ှားသည့ြ ညီမငယကြို ဇဝဇဝေါနှင့ြ ကြည့်သ်ည်။ ဒီကောငမြလေးသည် ဒီနေ့တော့ တမွိုးဖြစ်နသည်ေ။ ခါတိုင်းဆို တီတီတာတာ ပြောတတသ်ည့ြ သူမသည် ဒီနေ့ညနတေော့ တဈအိမလြုံးနှင့ြ သချော စကားမပြော။ သူမကလည်း စိုးဝင်းနှင့ြ လွှောကလြညတ်ာ နည်းနည်းနောကကြသွှား၍ ပြနရြောကလြာလာချင်ြး ဆိုငကြို ဝိုင်းကူနရသေည်။ ညဘကရြောကန်ပြေီမို့ မမတေဈေယောကတ်ည်းနှင့ြ နိုငမြညမြထင်..။
“မမေေ .. သှယသ်ှယ်..ဘာတွဖြစ်ေနတောလဲ….“
“မသိပါဘူး.. ဟယ်…၊ ညနေ ဘုရားက ပြနလြာကတည်းက … အဲဒီလို ဖြစ်နတောပဲ….“
နှယန်ှယသ်ည် ရငထြိတခြနဲ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်..ဘုရားလဲ…. မမေေ…“
“မသိပါဘူး… သမီးရယ်… ကြည့်ရြတာ.. မယလြမု ဘုရားပဲ.. နမှောပေါ့….“
နှယန်ှယအြေးခငမြွာ ဆကမြမေးတော့။ သှယသ်ှယ် ဘာဖြစ်နတောလဲဆိုတာ ရိပမြိလိုကသ်ည်။ ကြည့်ရြတာ သူမနှင့ြ စိုးဝင်းကို တွေ့သှားတာ ဖြစ်မယထြငသ်ည်။ အင်း..လေ…. သိသှားမှတော့ ဖြင့ပြှောလိုကတ်ာ အကောင်းဆုံးပဲလေ..။ ကြည့်ရြတာ စိတကြောကန်တောဖြစ်မယ် ထငသ်ည်။ ဒီညတော့ သှယသ်ှယစြိတကြွနပေအြောင် ချော့ရတော့မည်..။
စိုးဝင်းသည် ဆိုငပြေါကဝြတွင် မတတ်ပရြပန်ရောမှ သှယသ်ှယတ်ဈယောကတ်ည်း ထွကလြာသညကြို တွေ့သည်။ အစပိုင်းတွငတ်ော့ သူက လှမ်းနှုတဆြကမြညဟြု ပြငလြိုကသ်ောလြည်း သှယသ်ှယကြ ခကြခြငွြး မကြန်ှာလှှဲသှား၍ သူဘာမှ မလုပပြှတော့။ သူ့ကို စူးခနဲ ကြည့်သ်ှားသည့ြ သှယသ်ှယ်၏ မကြဝြန်းတွကေ တမွိုးဖြစ်နသည်ေ ဆိုတာတော့ သတိထားမိသည်။
“အာ….“
“ဗနပြါစီကလည်းကြာ.. သောကတ်လှဲ ကနတ်ာပဲ ကြာ…“
စိုးဝင်း၏ အတွေးကို သူ့နားကဝိုင်းက အောလြိုကသ်ည့အြသံက ဖြတတ်ောကလြိုကသ်ည်။ ဒီလိုပြောရငတ်ော့ သချောပါပြီ..။ ကိုနိုင်းပဲ ဖြစ်ရမည်။ သူက အာဆငန်ယ် ပရိတသ်တပြင်..။ ဒီနေ့က ပြဲကြီးပြဲကောင်းပင်။ မနယ်ူနှင့ြ အာဆငန်ယပြှဲ ဖြစ်သည်။ ဒီပြဲကို MRTV4 က မပြသဖြင့ြ စိုးဝင်းတို့ ဆိုင် လူကနွခွင်ေး ဖြစ်သည်။ အဲဒါကြောင့ြ သူတောင် ကောငတ်ာတွင် မထိုငန်ိုငဘြဲ ဆိုငအြပေါကဝြတွင် လာစောင့န်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ တောကြှာနေ ပြဲပြီးတာနှင့ြ လကဖြကရြညဖြိုး မရှင်းဘဲ ထသှားရင် အခကမြလား…။
“ဟော…ဆှဲသှားပြီ…. နာနီကြ…..“
“ကနပြှီ….ဂိုး……“
စိုးဝင်း စိတထြဲ ဟိုကကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ နာနီက သှင်းလိုကသ်ည့ြ ဂိုးကြောင့ြ မဟုတ်။ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် လဲကသွှားသည် အရိပတ်ဈခုကြောင့ပြင်..။
“ဟင်…လဲတယဟြ…“
ဖိုးခွားသည် စိုးဝင်းက ကမန်းကတမ်း ပြေးထွကသ်ှားတွငတ်ော့ ဘာဖြစ်တာလဲ ဆိုတာကို တွေ့လိုကသ်ည်။
“ဘယသ်ူမှ.. လူမခပြါဘူးဟ… ဘယသ်ူလဲတာလဲ….“
ကိုနိုင်းတို့နှင့ြ တဈဝိုင်းတည်းထိုငကြာ ဘောပြဲကြည့်န်သညေ့ြ ကိုမားဆိုးက ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။
“အဲ..ဘောပြဲ.. မဟုတဘြူးဗွ…။ ဟိုမှာ လူတဈယောကြ လဲတာ..။ မသှယသ်ှယမြွားလား မသိဘူး….။ နေဦးဗွာ…“
ဖိုးခွားသည် ကိုနိုင်းတို့ကို ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ခကြခြငွြးပင် ဆေးဆိုငဘြကကြို ပြေးသှားသည်။
“အနတ်ီအေး….. မသှယသ်ှယ် မူးလဲတယထြငတ်ယ်…..“
“အယ်…. လုပပြါဦး…. သမီး…“
ဒေါမြာမာအေးသည် လကထြဲရောကန်သေော ဆေးထုပကြို အမှနခြသွည်။ ခကြခြငွြးပင် ဖိုးခွား ညှှနပြှရာ ခပလြှမ်းလှမ်းက မီးတိုငအြောကသ်ို့ ပြေးသှားသည်။ စိုးဝင်းက မှနသ်ညဟြု ပြောရမည်။ သူသည် သှယသ်ှယ် ရိပကြနဲ လဲကတည်းက ပြေးသှားသူမို့ သူမ၏အနားကို ခကြခြငွြးရောကသ်ည်။ ကောငမြလေးသည် လမ်းဘေးတွင် ပုံခနဲ လဲနေ၏။
“သှယသ်ှယ်…..“
စိုးဝင်းသည် ခကြခြငွြးပင် ပြေ့မထူသည်။ မေးစေ့လေးကို ဆှဲကာ လှည့လြိုကသ်ည်။
“အင်း….အင်း…“
ပလကဖြောင်းနှင့ြ ဆောင့မြိသည် ထငသ်ည်။ သှယသ်ှယ်၏ နဖူးထောင့တ်ှင် သှေးစလေးများထွကကြာ အနည်းငယ် ပြဲနသည်ေ။ စိုးဝင်းခေါတ်ာကို ပြနမြထူ။ သတိမေ့သှားသည် ထငသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ်၏ ကိုယအြောကကြို လကလြွှိုလိုကကြာ ပင့မြသည်။ သူမ၏ ကိုယကြလေးက စွေ့ခနဲပါလာ၏။ ခွလှမြေးကြဲကြီးများဖြင့ြ သူမတို့ အိမဘြကကြို အမှန် ပြနလြွှောကလြာသည်။
“အနတ်ီ.. မေ့သှားတာ ထငတ်ယ်….။ ဆေးခန်းဖြစ်ဖြစ်.. ဆေးရုံဖြစ်ဖြစ် ပြမှ ဖြစ်မယ် ထငတ်ယ်….။ ကနွောြ ကားထုတလြိုကမြယ်…။ အနတ်ီတို့ တဈယောကယ်ောကြ လိုကခြဲ့ပေါ့….“
“ဦးပါလိုကမြယ်… မောငစြိုးဝင်း…“
ဒေါမြာမာအေးသာမက အနားရောကလြာသော ဦးဘအေးက လှမ်းပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ စိုးဝင်း ဘာမှပြောမနတေော့။ သှယသ်ှယအြေးကို ပြေ့ကာပင် ဆိုငဘြေးတွင် ရပထြားသော ကားဆီသို့ ဦးတညလြွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ လကဖြကရြညဆြိုငထြဲက လူတွကေ လောလောဆယ် မနယ်ူက အာဆငန်ယကြို နိုငန်တောထကြ.. သှယသ်ှယကြို စိုးဝင်းက ပြေ့သှားတာကို ပိုစိတဝြငစြားနကြသေည်။ သချောပါပြီ.. ဒါသည် မနကဖြှနအြတွကတ်ော့ ဒီရပကြှကတ်ှင် Headline News ပင်…..။
နှယန်ှယအြေးသည် အိမရြှေ့တံခါးမကြီးကို သချောပိတကြာ အိမမြကြီးဘကသ်ို့ လွှောကလြာမိသည်။ အိပခြန်းထဲသို့ မဝငမြိသေး။ ဧည့ခြန်းတွငပြင် ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ အတွေးတွငတ်ော့ စောစောပိုင်းက အဖဖြစ်ေသူ ဦးဘအေးဖုန်းထဲက ပြောသည့အြကြောင်းများက အလိုလိုပေါလြာသည်။
“သမီးကြီး….“
နှယန်ှယအြေးသည် အဖဖြစ်ေသူက သမီးကြီးဟု အခေါတ်ှငတ်ော့ ရငတ်ထိတထြိတ် ဖြစ်သှားသည်။ အဖသည်ေ အကြောင်းမရှိဘဲ သူမကို သမီးကြီးဟု မခေါခြွေ။ ရှေ့ဆကလြာမည့ြ စကားသံကိုသာ တိတဆြိတစြှာ နားထောငန်မေိသည်။
“သှယသ်ှယကြတော့..လောလောဆယ် ပြနသ်တိရလာပြီ… သမီး…။ ဒါပမယေ့ြ တာဝနကြွ ဆရာမက .. အထူးကုနဲ့ ပြကြည့်ပြါဆိုလို့ … ဒီညတော့ ဆေးရုံမှာပဲ ထားရလိမ့မြယ်…..။ ဖဖကေတေော့ မောငစြိုးဝင်းနဲ့ စိတခြရွရင် ပြနလြာခဲ့မယ်….။ မမတေေော့ ဒီည စောင့လြိမ့မြယ်…..။ မနကဖြှန်.. ဆရာဝနကြှီးလာလို့ … လိုအပတ်ဲ့ check-up လုပပြှီးရငတ်ော့ အကြောင်းစုံသိရမယ် ထငတ်ာပဲ….။ သမီး အိမတ်ံခါးတွေ ပိတထြားလိုကပြေါ့..။ အိပခြငွလြည်း အိပန်ေ…။ ဖဖပြေနေရြောကရြင် ခေါလြိုကမြယ်…..“
“သမီး..မအိပပြါဘူး…ဖဖေေ….. စောင့န်ပေါ့မယ်…။ သှယသ်ှယကြ.. ဘာဖြစ်တာလဲ.. ဟင်…“
“ဖဖလေည်ေး သချောတော့ မသိဘူး…။ ဆရာမလေး ပြောပုံအရဆိုရငတ်ော့ နှလုံးများ တဈခုခုဖြစ်လား မသိဘူး.. သမီးကြီး….။ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ…။ ဒါပဲနောြ…သမီး….“
နှယန်ှယအြေးသည် တဈဖကကြဖုန်းကနေ တူတူတူ ဆိုပြီး မှညန်သညေ့တ်ိုင် ငိုငပြှီးတော့ ဖုန်းကိုကိုငထြားမိသည်။ ခဏအကြာမှ ဖုန်းကို ပြနခြသွည်။
“ဖြစ်ရလေ ညီမလေးရယ်…“
ညနကလြာ၍ ထငသ်ည်။ ပတဝြန်းကငွတ်ှေ တိတဆြိတကြာနသည်ေ။ ခပလြှမ်းလှမ်းက မီးကင်းကနေ သံချောင်းခေါကသ်ံတောင် ကြားရသည်။ ကြှတခြနဲ အိမမြှောငတ်ဈကောငကြ စုတထြိုးလိုကသ်ည်။ နှယန်ှယသ်ည် အိမရြှေ့တွင် ထိုငန်ရောမှ ညည်းငှေ့လာ၍ အခန်းဘကသ်ို့ လွှောကလြာခဲ့သည်။ တဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နသညေကြ အနည်းငယ် စိတခြှောကခြှားစရာပင်။ အခန်းမီးကို ခလုတန်ှိပကြာ ဖြင့သ်ည်။ မှောငမြည်းနသေော အခန်းလေးသည် မီးရောငကြှောင့ြ လင်းဖြာသှားသည်။
“ဟယ်… သှယသ်ှယ့စြာအုပလြေးက ပြင့န်ပေါလား…“
နှယန်ှယအြေးသည် မရညရြှယပြဲနှင့ြ ညီမငယ်၏ ကုတငဘြကဆြီသို့ လွှောကသ်ှားမိသည်။ သူမသည် ဘယတ်ုန်းကမှ သှယသ်ှယ်၏ ဒိုငယ်ာရီ စာအုပလြေးကို မစပစြုဖူးပါ။ သူမသည် ရငထြဲမှာဖြစ်သည့ြ အကြောင်းများကို ရငထြဲမှာသာ ထားတတသ်ူ ဖြစ်သည်။ အခုတော့… အခုတလောအတွင်း ပြောင်းလဲလာသည့ြ ညီမငယ်၏ အကြောင်းများကို သိချင်လြာ၍ မရညရြှယဘြဲ စာအုပလြေးကို ကောကကြိုငမြိသည်။ ညီမလေးသည် လကရြေးတောတ်ောလြှသည်။ မငပြှာလေးနှင့ြ ရေးထားသော စာသားလေးများသည် ထင်းခနဲ ပေါန်သည်ေ။ အယ်.. ဒီနေ့ ရကစြှဲပါလား….။
နှယန်ှယအြေး၏ စိတသ်ည် ဒိုငယ်ာရီ စာအုပလြေးတွင် နဈမှောသှားသည်။ ရငတ်ှေ တလှပလြှပဖြစ်သည်။ မတတ်ပရြပန်ရောမှ ကိုယကြ ယိမ်းကာယိုငလြာသဖြင့ြ ကမန်းကတမ်း ကုတငပြေါတ်ှင် ဝငထြိုငလြိုကရြသည်။ စာအုပလြေးကို ကိုငထြားသည် လကတ်ှသည်ေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ ကုတင် ခေါင်းရင်းဘကကြိုတိုးကာ စာအုပကြို စာကြည့်စြားပြဲပေါြ တငလြိုကရြသည်။ ဒီလိုမှ မဟုတရြင် လကတ်ုနန်မှေုကြောင့ြ စာကို ဆကဖြတလြို့ရမည် မထင်။
သူမ၏လကသ်ည် တုနရြီစွာနှင့ပြင် စာမကြန်ှာများကို နောကပြှနလြှနမြိသည်။ သှယသ်ှယသ်ည် နေ့စဉဒြိုငယ်ာရီ ရေးလို့ထငသ်ည်။ စာမကြန်ှာက တောတ်ောမြွားများ ဖြစ်နသည်ေ။ စာမကြန်ှာဘယလြိုများများ… အကြောင်းအရာက ဘယလြိုကြဲကြဲ နောကဆြုံးတော့ အခကြတ်ဈခုတည်းကိုသာ ညှှနပြှနသည်ေ။ နှယန်ှယအြေး ဆကမြဖတန်ိုငတ်ော့။ သူမ၏ အမှငအြာရုံသည် ဝဲတကလြာသည့ြ မကြရြညစြတွကြေောင့ြ ဝဝေါးသှားသည်။ ညီညာလှသည့ြ လကရြေးတွကေိုပင် မမှငတ်ော့ခွေ။ စာရှကကြို လှနန်သေော သူမ၏လကတ်ှသညေလြည်း အားအငကြုနခြမ်းကာ မလှုပရြှားချင်တ်ော့။ ကုတငပြေါမြှာ ထိုငန်ရင်ေးနှင့ြ သူမ၏ကိုယသ်ည် ကြောကရြုပတ်ဈရုပပြမာ ငှိမကြသွှားသည်။ ရုပခြန်ဒာက ငှိမန်သေောလြည်း သူမ၏ အတွင်းစိတကြမူ အပြင်းအထနလြှုပရြှားနသည်ေ။ နှလုံးသားသည် ခရီးကြမ်းကြီးတဈခုကို အမှနဖြှတပြှေးရသလို တဆတဆြတတ်ုနကြာ မောပန်းနသည်ေ။ အတွေးတွသညေလြည်း ဆောကတ်ညရြာမရ ဖြစ်သည်..။
“ငါ..ဘာလုပရြမလဲ…“
နှယန်ှယအြေးသည် ဘယလြောကကြှာအောင် လောကနှင့ြ အဆကပြှတသ်ှားသည် မသိ။ အိမရြှေ့ကနေ သံပန်းတံခါးကို အဆကမြပြတ် လှုပခြါကာ အောန်သညေ့ြ ဦးဘအေး၏ အသံကြားမှ သတိပြနဝြငလြာသည်။ ကမန်းကတမ်းပင် မကြစြိကို လကဖြမိုးဖြင့ြ ပြတကြာ အိမရြှေ့သို့ ပြေးမိသည်။ သံပန်းတံခါးကို ဆှဲဖြင့ပြေးပြီးနောကတ်ှငတ်ော့ အဖဖြစ်ေသူ၏ ရငခြှငထြဲကို အတင်းပငပြှေးကာ ဝငမြိသည်။ မရညရြှယဘြဲနှင့ြ သူမ၏ မကြဝြန်းတွင် အလိုလို မကြရြညတ်ှေ စိုလာပြနသ်ည်။
ဦးဘအေးသည် ရငခြှငထြဲသို့ ခေါင်းအပလြာသည့ြ သမီးကြီးကို အသာပြေ့ဖကထြားမိသည်။ သူကလည်း နဂိုကတည်းက သမီးငယအြတွကြ စိတထြိခိုကလြာသူမို့ ဘာစကားမှ မဆိုမိ။ အချင်ြးချင်ြး ပြေ့ဖကထြားကြသည့ြ သားအဖနှစ်ယောကသ်ည် အတွေးကိုယစြီနှင့သ်ာ အိမပြေါကဝြတွင် ရှိနကြတေော့သည်။
“အဆငပြှလေား သှယသ်ှယ်…“
“ဟုတ်..ဟုတကြဲ့…ပြပေါတယ်… အဈကို….“
သှယသ်ှယအြေးသည် မရညရြှယဘြဲနှင့ြ စိုးဝင်းကို အဈကိုဟု ခေါမြိသှားသည်။ ပြုံးပြနသေော သူ၏ အပြုံးသည် ကြငန်ာမှု အငှေ့အသကတ်ှေ ပါနသညေကြို အလိုလိုခံစားမိသည်။
“အဈကိုရယ်…“
“အဈကို…. ဆိတစြှပပြှုတ် ယူလာခဲ့တယ်….။ သှယသ်ှယ် ကြိုကလြား မကြိုကလြားတော့ မသိဘူး…“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယပြှောသည့ြ အတိုင်းပဲ လိုကကြာ ပြောမိသည်။ လူနာကုတငဘြေးတွင် ထိုငန်ရောမှ ကြမ်းပြငအြောကခြထွားသော ခွိုင့ကြိုဆှဲကာ မှှောကပြှလိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယအြေးသည် စိုးဝင်းလုပသ်မွှကို ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးကာ ကြည့်န်မေိသည်။ ဪ… အခုလိုမွိုး အဈကိုကသာ ဂရုစိုကမြယမြှန်းသိရင်.. သှယသ်ှယ် စောစောစီးစီးတောင် လဲမိမလား မသိဘူးနောြ…။
စိုးဝင်းသည် နှုတခြမ်းလေးတွန့ကြာ ယောငယ်ောငလြေး ပြုံးသှားသည့ြ ကောငမြလေးကို ကြည့်ကြာ စိတတ်ှေ တမွိုးဖြစ်သှားသည်။ သူမက ပြုံးယုံကလှဲ၍ ဘာမှမပြောသဖြင့ြ စတီးခွိုင့လြေးကို ကုတငခြေါင်းရင်းတွင် တငလြိုကသ်ည်။ ခွိတကြလေးကို ဖြင့ကြာ အပေါဆြုံးက အဆင့ကြို ဖြုတသ်ည်။ သင်းပြံ့သော ဆိတစြှပအြနံ့သည် သှယသ်ှယအြေး၏ နှာဝလေးကို ကြီစယသ်ှားသည်။ သူမသည် အားယူကာ ကိုယကြိုမတလြိုကသ်ည်။
“ဖြည်းဖြည်း သှယသ်ှယ်.. အဈကို ထူပေးမယ်….“
စိုးဝင်းသည် လှုပလြှုပရြှားရှားလုပလြိုကသ်ည့ြ သှယသ်ှယအြတွကြ စိတပြူသှားကာ ကမန်းကတမ်း ခွိုင့ကြိုခကြာ ဆှဲထူပေးလိုကသ်ည်။ မနကကြ နှလုံးအထူးကု ဆရာဝနကြ ဘာမှသချောမပြောဘဲ ဦးဘအေးတို့ကိုသာ ခေါသ်ှားသဖြင့ြ သူသည် သှယသ်ှယကြို သိပလြှုပလြှုပရြှားရှား မလုပစြချင်ေပြါ။ အခွအနေကေ ဘာမှန်းမှ မသိလေ..။ ကြောအောကတ်ှင် ခေါင်းအုံးလေးကို ထောငကြာ ခုပေးပြီးနောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယကြို အသာနောကကြို လှဲပေးလိုကသ်ည်။ လူချင်ြးက နီးကပန်ေ၍ သှယသ်ှယ်၏ ကိုယသ်င်းနံ့လေးကို ရလိုကသ်ည်။ ဆံပငတ်ှကပေဲလား သူမ၏ ကိုယကြပဲလားတော့ မသိ.. ခွိုမှိနကြာ မှှေးနသည်ေ။
“သောကလြိုကန်ောြ… သှယသ်ှယ်…“
သှယသ်ှယအြေးသည် ဇွန်းကလေးက ပါးစပန်ား ရောကလြာသည့တ်ိုငအြောင် ရုတတ်ရကြ မဟမိ..။ စိုးဝင်း၏ မကြဝြန်းတွကေိုသာ ငေးကြည့်န်မေိသည်။ ဪ.. ငါများ အိမမြကမြကန်တောလား..။
“အဆငပြှလေား..သမီး…“
သှယသ်ှယသ်ည် အသံလာရာဆီသို့ ခေါင်းကလေး စောင်းလိုကသ်ည်။ သူမရှိရာ ကုတငန်ားရောကလြာသည့ြ အဖတေို့ကို တွေ့သည်။ သူမကို ပြုံးကာ စိုကကြှည့န်ကြသေညကြို တွေ့သည်။ သှယသ်ှယသ်ည် ရုတတ်ရကြ ရှကသ်ှေးဖြာသှားသည်။ ခေါင်းကလေး မသိမသာ ငုံ့မိ၏။ ဒါကြောင့လြား မသိ။ ဦးဘအေးတို့၏ အပြုံးသည် အသကမြပါသညကြို သူမ သတိမထားမခွေ။
သှယသ်ှယကြ သတိမထားမိသောလြည်း စိုးဝင်းကမူ သတိထားမိသည်။ ဦးဘအေး မကြန်ှာသာမက နောကကြကပပြါလာသူ နှယန်ှယအြေးကပါ ဟနဆြောငပြှုံးနသညေဟြု ခံစားရသည်။ လကထြဲကိုငထြားသည် စွပပြှုတခြှကကြို အသာခကြာ ထိုငန်ရောမှ အသာထသည်။
နှယန်ှယသ်ည် စိုးဝင်းက အထတွင် သူ့ကို လိုကကြှည့န်သညေ့ြ ညီမငယ်၏ မကြဝြန်းတွကေို သတိထားမိသှားသည်။ အစောပိုင်းက အထူးကုဆရာဝနဆြီက ညီမလေးအကြောင်း ကြားကတည်းက စဉြးစားနသညေ့ြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုသည် သှယသ်ှယ့ြ၏ အကြည့်တ်ှကြေောင့ြ ပိုမို ခိုငမြာသှားသည်။ ဟင်း..ခနဲ သကပြှင်းတဈခုကို ခကခြကခြဲခဲခကြာ စိုးဝင်းထိုငန်သညေ့ြ နရောဆီသို့ လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။
“ဦး…သိခွင့ရြှိရင်.. ကနွောြ သိပါရစေ….“
အသံတိုးတိုးနှင့ြ နားနားကပပြှောလိုကသ်ည့ြ စိုးဝင်း၏ စကားတွငတ်ော့ ဦးဘအေးသည် ခေါင်းကိုအသာညိတသ်ည်။ သမီးငယကြို ကြည့်န်ရောမှ အသာစိုးဝင်းနှင့ြ ဝံရနတ်ာဘကသ်ို့ လွှောကလြာခဲ့သည်။
“ပူတုန်းသောကလြိုကြဦးလေ.. ညီမလေး…“
အဖဖြစ်ေသူနှင့ြ အတူထွကသ်ှားသည့ြ စိုးဝင်းကို လိုကင်ေးနသညေ့အြတွကြ သှယသ်ှယသ်ည် အဈမဖြစ်သူက စွပပြှုတကြို ခွံပေးသညကြိုတောင် မမှငလြိုကြ။ ပါးစပန်ားရောကလြာမှ ဟကာ မွိုခလွိုကရြသည်။ မကြဝြန်းညိုတွနှငေ့ြ စိုကကြှည့န်သော နှယန်ှယကြို မှငတ်ော့မှ သူမ၏စိတသ်ည် အိမမြကမြကန်ရောမှ ပြနန်ိုးလာသည်။
ဪ.. မကောင်းပါဘူး..လေ….။ မမကို … အားနာဖို့ ကောင်းလိုကတ်ာ….။
နှယန်ှယသ်ည် ခစွည်ီမငယလြေးကို ကြငန်ာစွာပင် ကြည့်သ်ည်။ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငခြလွိုကရြ၍ သူမ၏ရငသ်ည် အနည်းငယတ်ော့ ငှိမသ်ကသ်ှားသည်။ တဈညလုံး မအိပဖြစ်၍ နှမ်းနယန်သေောလြည်း ညီမငယ်၏ ကြညလြငန်သေော မကြန်ှာလေးကိုကြည့်ကြာ စွပပြှုတကြိုသာ တဈဇွန်းချင်ြး ခွန့န်မေိတော့သည်။
“သှယသ်ှယရြယ်.. ညီမလေး… ပြောရြပါစမယ်ေ.. ကြယ်…“
စိုးဝင်းသည် ဦးဘအေး ပြောသမွှကို နားထောငန်ရင်ေး လူနာကုတငဘြကသ်ို့ ကြည့်သ်ည်။ စိတထြဲတွငတ်ော့ ဦးဘအေး ပြောသမွှကို အံ့သှနသလေို သှယသ်ှယ်၏ အဖြစ်ကိုလည်း သနားဂရုဏာသပန်သည်ေ။
“ ဪ..ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ.. သှယသ်ှယရြယ်….“
အဖြစ်အပကြအြားလုံးကို ရှင်းပြပြီးတွငန်ောကတ်ော့ ဦးဘအေးနှင့ြ စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယရြှိရာသို့ ပြနလြွှောကလြာသည်။ ဒေါမြာမာအေး ထိုငန်သညေ့ြ နောကတ်ှင် အသာမတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။
“အဈကို ပြန်ဦးမယ်… သှယသ်ှယ်….။ နောကမြှပဲ ပြနလြာတော့မယ်…။ ဆိုငကြိဈစ ရှိနလေို့…“
“ဟုတ်… ဟုတ်…. အဈကို.. သှယသ်ှယ်.. ကြေးဇူးတငကြှောင်းတောင် မပြောရသေးဘူး..“
သှယသ်ှယသ်ည် အလငွအြမှနပြင် စိုးဝင်းကို ပြောမိသည်။ နောကကြို မှီနရောမှလည်း ထရန် ပြငသ်ည်။
“မထနဲ့ ..သှယသ်ှယ်.. ရတယ်.. သကသ်ာသလိုနေ…“
“အားလုံးပဲ သှားပြီနောျ… မနှယ် သှားပြီ…“
စိုးဝင်းသည် အားလုံးကို နှုတဆြကပြှီးသညန်ှင့ြ နောကကြိုပြနမြကြည့်တ်ော့ဘဲ လှည့ထြှကသ်ှားသည်။ သူ မကြည့်လြို့ ဖြစ်သည်။ နှယန်ှယအြေးသည် သူ့ကို အနကတ်ှအပြေည့ပြါသော မကြဝြန်းနှင့ြ ကြည့်န်သညေကြို မတွေ့လိုကခြွေ…။
“မနှယ်.. ဘာဖြစ်လို့ အလောတကြီး ဖြစ်နတောလဲ…“
စိုးဝင်းသည် အခန်းထောင့တ်ှင် အဝတတ်ှကေို ပြနဝြတန်သညေ့ြ နှယန်ှယအြေးကို ကြည့်ကြာ နားမလညန်ိုငစြှာ မေးသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်း၏ အမေးကို ပြနမြဖြသေေး။ နောကကြွောက ဇဈကိုဆှဲကာ တငလြိုကသ်ည်။ ဆူဖြိုးကစွလြစွသ်ော အမို့အဖောင်းတွကေ ဂါဝနရြှညလြေးအောကတ်ှင် ပြောကကြှယသ်ှား၏။ နှယန်ှယအြေးသည် ဒီနေ့တော့ အတောထြူးခွားနသည်ေ။ စိုးဝင်းလာခေါမြယ် ပြောသောလြည်း သူမက လိုကမြလာဘဲ တွေ့နကြေ inn တွင် စောင့န်မညေဟြု ပြောသည်။ စိုးဝင်း ရောကရြောကလြာချင်ြးလည်း ဘာမပြော ညာမပြော သူမကပင် ဖကန်မ်းသည်။ နမ်းတာမှ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပင်။ စိုးဝင်း ဘာမှပြငဆြငခြွိနမြရဘဲ အခန်းအလယကြ မှေ့ယာပေါဆြီသို့ ရောကသ်ှားသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် သူ့အဝတအြစားတွကေို အတင်းပင် ခွှတပြဈသည်။ စိုးဝင်းက မှနမြှန် ဝိုင်းခွှတပြေးလို့သာ။ မဟုတရြင် သူဝတလြာသည့ြ ရှပအြင်ျကြီသည် အိမအြပြနတ်ှင် ကြယသ်ီးတွတေောင် ပါသှားပါ့မလား မသိ။
ဒီနောကတ်ှငတ်ော့ သူမသည် စိုးဝင်းခွရင်ေးဘကရြောကကြာ မထောင့တ်ထောင် ဖြစ်နသညေ့ြ သူ့ညီတောမြောငကြို အားရပါးရ စုပသ်ည်။ ဘာဖြစ်နတောလဲဟု မေးမည့ြ စိုးဝင်း၏ စကားတွသည်ေ ဒီမှာတင် ပကြပြှယသ်ှားသည်။ ရှေ့တိုးနောကင်င် ဖြစ်ကာ နှယန်ှယအြေး၏ ပါးစပထြဲတွင် တိုးဝငပြှနထြှကြ ဖြစ်နသေော သူ၏လီးတနကြှီးက ရလာသည့ြ ကာမအရသာက သူ့အသိစိတကြို လှှမ်းမိုးသှားသည်။ ပါးခွကလြေးများပင် ဖြစ်အောင် စုပအြားကပြင်းလှသဖြင့ြ စိုးဝင်းသည် သုတမြထွကအြောင် မနည်းပင် ထိန်းထားရသည်။ တအီးအီးနှင့လြည်း ဖြစ်နသည်ေ။
နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်းကို လရညတ်ှထွကေအြောငတ်ော့ မစုပ်။ လီးတန် စံခွိနမြှီ မာကြောလာသညန်ှင့ြ သူ့အပေါကြို တကခြှသည်။ ဂါဝနရြှညကြိုပင် မခွှတ်။ ခါးအထိလိပတ်ငကြာ မသည်။ ပငတ်ီကိုလည်း အပြငရြောကအြောင် ဆှဲမခွှတဘြဲ ခွထေောကဖြွားအထိ ရောကအြောငသ်ာ လိပခြသွည်။ ပြီးရငတ်ော့ လီးဒဈဖြားကို ကိုငကြာ စောကပြတဝြနှင့တ်ေ့ကာ ဖိခလွိုကသ်ည်။
“အင့ျ…… အင့ျ…….. “
“အီး…. မနှယ်……“
နှစ်ဦးစလုံး၏ နှုတဖြွားမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့ထွကသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ဘယလြောကတ်ောင် အလငွလြိုနသည်ေ မသိ။ ဖိခလွိုကသ်ည့အြားက အတောပြှင်းသည်။ တဈခကြတ်ည်းနှင့ပြင် လီးတနတ်ဈဝကကြွောကြွောြ စောကခြေါင်းထဲ တိုးဝငသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ကိုယကြိုအသာ နောကသ်ို့လှနသ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြို နောကပြဈကာ စိုးဝင်း၏ အနည်းငယကြှှနသေော ပေါငန်ှဈချောင်းကို လကဖြှင့ထြောကသ်ည်။ တင်းတင်းပငဖြိကာ အားယူရင်းဆတခြနဲ ထိုငခြသွည်။
“ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဒုတ်…..“
“အင့ျ…. အင့ျ…… အီး….. အီး…..မနှယ်….“
ဒီတဈခွီတွငတ်ော့ လီးတနကြှီးသည် အဆုံးထိပင် ဝငရြောကသ်ှားလသည်ေ။ နှယန်ှယအြေး၏ ဖြင့ထြှားသော တငပြါးကြီးများသည် စိုးဝင်း၏ ဆီးစပန်ှင့ြ အိခနဲနအေောငပြင် ထိသည်။ စောကခြေါင်းတဈခုလုံးလည်း နရောလှတမြရှိအောင် လီးတနကြှီးနှင့ြ ပြည့ကြှပသ်ှားသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ကာမအရှိနကြှောင့ပြဲလား မသိ။ မကြစြိကို မှိတကြာထားသည်။ နှုတခြမ်းလေးကတော့ မဟတဟ ဖြစ်ကာ တအင့အြင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ သူမသည် ခကြခြငွြးတော့ မလှုပရြှား။ ဝတလြာသည့ြ ဂါဝနရြှည်၏ နောကကြွောက ဇဈကို လှမ်းဆှဲကာ ဖြုတသ်ည်။ ဇဈပြုတသ်ှားသညန်ှင့ြ ဂါဝနအြပေါဘြကကြို ပုခုံးကနေ လွှောခသွည်။
ဘရာစီယာလေးက မလုံ့တလုံ စီးနှောငထြားသည့ြ သားမှတအြစုံသည် အခန်းမီးရောငအြောကတ်ှငထြင်းထင်းလင်းလင်း ပေါထြှကလြာသည်။ နဂိုကတည်းက နို့အုံထွားသည့အြပြင် စိုးဝင်းကကောင်းကောင်းဆှဲပေးထားသဖြင့ြ သူမ၏ နို့တွသည်ေ တောတ်ောပြငကြှီးနလပြေေီ။ သင်ျဘောသီး ခပကြှီးကြီးတဈလုံး အရှယလြောကပြင် ထွားနလပြေေီ။ အောကခြံ အနီရောငဇြာဘရာလေးအတွင်းကနေ ကြှကြှရှရှရှိနသည်ေ။
နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်းကို အခုထကထြိ ဘာစကားမှ မပြော။ အစောပိုင်းတုန်းက လီးတနကြှီးကိုအကုနသ်ှင်းဖို့ အားယူလိုကသ်ည့ြ လကန်ှဈဖကကြို အသာပြနမြကာ သူမ၏နို့တွကေို ကိုငသ်ည်။ သူမဘာသာသူမ ဘရာပေါကြနေ စုကိုငကြာ ဆုပန်ယသ်ည်။ ပြီးလွှငတ်ော့ ကိုယကြို ရှေ့ကိုအနည်းငယကြိုင်းကာ ကြှသည်။ စောကပြတထြဲတွင် အပြည့အြသိပဖြစ်နသေော လီးတနကြှီးသည် အနည်းငယ် ကြှတထြှကသ်ည်။ နှယန်ှယအြေးသည် ခကြခြငွြးပင် နောကကြိုပြနထြိုငသ်ည်။ လီးအရင်းနှင့ြ မို့အိနသေော စောကပြတကြှီးသည် ဖတခြနဲ ပြနဆြုံမိသည်။ တင်းကြပအြိထွေးသော အထိအတွေ့ကို နှစ်ဦးစလုံး ခံစားရသည်။
စိုးဝင်းသည် အသာကိုယကြို မတကြာထသည်။ နှယန်ှယအြေး၏ ယိမ်းခါစပြုနပြေီ ဖြစ်သည့ြ နို့ကြီးနှစ်လုံးဆီသို့ လကကြိုလှမ်း၏။ နှယန်ှယအြေး၏ လကတ်ှကေို ဆှဲဖယကြာ လုံးကစွမြို့မောကန်သေောရငသ်ားနှစ်မှာကို ဖိကိုငကြာ ဆုပန်ယသ်ည်။ နို့ကြီးများကလည်း အိစကန်ရော စိုးဝင်း၏ လကထြဲတွင် ဇိခနဲဇိခနဲနအေောငပြင် အရသာရှိလှသည်။
နှယန်ှယသ်ည် စိုးဝင်းလကကြ သူမ၏နို့တွအပေေါကြို ရောကအြလာတွငတ်ော့ နောကကြဘရာခွိတကြို ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ စိုးဝင်း၏ ရငပြှငကြယွကြှီးပေါကြို ထောကကြာ တငပြါးကြီးကို မှှောကကြာကြှကာဖြင့ြ စဆောင့ပြေးသည်။ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အတောပြင် အရှိနပြှင်းသည်။ စိုးဝင်းတောင် အောကကြနေ အီးခနဲနအေောင် ခံရသည်။ မသိရငဖြှင့ြ ယောကြွားတဈယောကကြ မိန်းမတဈယောကကြို တကဆြောင့န်သလေိုဟုပင် ထငရြမည်။
နှယန်ှယအြေး၏ စောကပြတသ်ည် အရညတ်ှတေောတ်ောပြင် ရှှဲနသည်ေ။ စိုးဝင်း၏လီးတန် အဝငအြထွကတ်ှင် အောကသ်ို့ပင် စီးကသွည်။ နှစ်ဦးသား အင်ျဂါစပမြွား ထိစပရြာနရောတွင် အနည်းငယပြင် ခွှဲကြိကြိဖြစ်လာသည်။ စိုးဝင်းသည် မကြစြိကလေးမှိတကြာ အံကြိတ်၍ ဆောင့န်သညေ့ြ မနှယကြို နားမလညသ်လိုပင် ကြည့်သ်ည်။ ဘာမှန်းညာမှန်း မသိသောလြည်း တဈခုခုတော့ ထူးခွားနသညေဆြိုတာတော့ သိသည်။ သို့သောြ သူ၏ဒုတတ်ဈလွှောကကြို ပြုတတ်ူနှင့ြ ညှပထြားသလို ဖြစ်ညှဈထားသည့ြ အထိအတွေ့တွင် လောလောဆယ် ဘာမှမမေးအား။ အီစိမ့တ်ကလြာသည့ြ ကာမအရသာကိုသာ မကမြကမြောမော ခံစားနမေိ၏။ အားမာနအြပြည့ဖြှင့ြ တိုးဝငပြှနထြှကဖြစ်နသေော လီးတနကြှီးတဈလွှောကရြှိ သှေးကြောတွသညေလြည်း တဆတဆြတပြင် လှုပကြာလာသည်။
“ဆောင့ြ… ဆောင့ြ…. မနှယ်… ကောင်းလိုကတ်ာ…“
“အင့ျ… အင့ျ…… စွိ….စွိ…..“
နှယန်ှယအြေးကလည်း နောကကြ ကြားလိုကခြံရသလိုပင် အဆကမြပြတ် ဆောင့သ်ည်။ ဖငကြှီးပင့ကြှှလိုကြ ပြနပြဈခလွိုကန်ှင့ြ မီးကုနယ်မ်းကုန် ကြဲနသည်ေ။ အခွိနတ်ောတ်ောလြေး ကြာလာသညန်ှင့ြ အမွှ စိုးဝင်းနှင့ြ နှယန်ှယသ်ည် ကာမပန်းတိုငကြို ရောကခြါနီးလို့ထငသ်ည်။ တအင်းအင်း တအီးအီးနှင့ပြင် ဖြစ်လာကြသည်။ ဖိကြိတကြာ ဆောင့န်သညေကြလည်း မီးပြင့မြတတပြင်။
နှယန်ှယအြေးသည် မှင်းရိုင်းမလေးပမာ တကိုယလြုံး တုနရြီကာနသည်ေ။ ရှညလြွားလှသော ဆံနှယလြေးတွသည်ေ သူမ၏ လှုပရြှားမှုနှင့အြတူ ရမ်းခါကာ နသည်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ သူမ၏ကာမခိုးဝနသေညေ့ြ လှပသည့ြ မကြန်ှာလေးကိုပင် ဖုံးကာသှားသည်။ ခနအကြာတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် စောကပြတတ်ဈခုလုံး ဖငွြးကနဲ ဖငွြးကနဲ ဖြစ်လာသည်။ အရှိနဖြှင့ြ တငပြါးကြီးကို တဟုနထြိုးဖိခလွိုကကြာ ပြနမြထတော့။ တဆတဆြတန်ှင့ြ အတွင်းသားများ လှုပခြါကာ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။ တခွိနတ်ည်းလိုလိုပင် စိုးဝင်းသညလြည်း လီးတနကြှီးတဈခုလုံး ထူပူသှားပြီး ကဉွကြနဲ ကဉွကြနဲ စိမ့တ်ကကြာ သုတရြညတ်ှကေို ပန်းထုတမြိသည်။ နှစ်ဦးသား အပြီးချင်ြးဆုံကာ လောကကြီးနှင့ြ ခတ်ေတခဏတော့ အဆကပြှတသ်ှားရှာသည်။
“မနှယ် ပြောစရာ ရှိတယ်….“
နှယန်ှယအြေးသည် ဂါဝနကြို နရောတကဖြှဈအောင် ပြနဝြတပြှီးသညန်ှင့ြ သူမ၏ ဆလင်းဘကအြိတလြေး တငထြားသည့ြ စားပြဲဆီသို့ သှားသည်။ အိတကြို ကောကယ်ူကာ စိုးဝင်းဆီသို့ ပြနလြွှောကလြာသည်။ စိုးဝင်းတဈယောကကြတော့ အခုထကထြိ အဝတအြစားမဝတရြသေး။ ကိုယအြောကပျိုင်းကို မှေးပြစောငဖြှင့ပြတကြာ ကုတငန်ောကတ်ှငမြှီကာ ထိုငန်သည်ေ။
“ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ.. မနှယ်…။ မနှယ်.. ဒီနေ့ တောတ်ောထြူးခွားနတယ်ေ…။ ဘာလဲ.. မောင့ကြို စိတကြောကန်တောလား….“
“မဟုတဘြူး… မောငစြိုး..။ မနှယ်… မောငစြိုးကို ဘယတ်ော့မှ စိတကြောကမြှာ မဟုတတ်ော့ဘူး…“
“ဘယလြို…မနှယ်… မောင် နားမရှင်းဘူး… ဘာဖြစ်နတောလဲ .. မနှယ်….“
စိုးဝင်းသည် နှယန်ှယအြေးက သူ့ကို မောငဟြု မခေါဘြဲ မောငစြိုးဟု ပြောင်းအခေါတ်ှငတ်ော့ တုနလြှုပသ်ှားသည်။ တဈခုခုတော့ တဈခုခုပဲထငကြာ မှနမြှနပြင် မေးလိုကသ်ည်။
“မောငစြိုး… နားမရှင်းရင်… ဒီ ဓါတပြုံကို အရငကြှည့လြိုကလြေ…။ မင်း သဘောပေါကသ်ှားမှာပါ…“
နှယန်ှယသ်ည် စလင်းဘတထြဲကနေ စကျကူအိတကြလေး တဈအိတကြို ဖြင့ကြာ အထဲကနေ ဓါတပြုံတဈပုံကို ထုတကြာပေးလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် လကထြဲရောကလြာသော ဓါတပြုံကို ကြည့်လြိုကသ်ညန်ှင့ြ ခေါင်းနပန်းကြီးသှားသည်။
“မနှယ်… ဒါ ဒါ…“
“ဟုတတ်ယ်… အဲဒါ မနှယရြဲ့ အရငရြည်းစားနဲ့ ရိုကထြားတဲ့ ပုံပဲ….“
စိုးဝင်းသည် သူ့ရှေ့ရှိ ဓါတပြုံကို မယုံနိုငသ်လိုပင် ပြနကြှည့သ်ည်။ အမွိုးသမီးတဈဦးနှင့ြ အမွိုးသားတဈယောကသ်ည် ကုတငတ်ဈခုပေါတ်ှင် ပြေ့ဖကကြာ ရှိနကြသေည်။ ဟုတသ်ည်။ ဘယလြိုမှမမှားနိုငစြရာပင်။ မနှယမြှ မနှယပြင်။
နှယန်ှယအြေးသည် ဘယသ်ူမှန်းမသိသည့ြ အမွိုးသားတဈဦး၏ ရငခြှငတ်ှင် နှဲ့နှဲလေးမှီကာ ရှိနသည်ေ။ ပို၍ဆိုးရှားသည့အြခကြကြ သူမကိုယတ်ှင် အဝတဆြို၍ အတွင်းခံလေးများသာ ရှိခွင်းဖြစ်သည်။ တဈဖကယ်ောကြြားသားကလည်း အဝတတ်ှမရှေိဘဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးနှင့သ်ာ။ ဆေးသားက ကောင်းလို့ထငသ်ည် စိုးဝင်းမကမြောသည့ြ မနှယ်၏ အလှအပတွကေို ပြတပြှတသ်ားသားပင် မှငန်ရသေည်။
“မ….မနှယ်…သူ…မနှယ်…တို့က… “
“ဟာ..ဘာတွလေဲ…မနှယရြယ်…..“
“ဟုတတ်ယ်… မောငစြိုး….။ သူက မနှယရြဲ့ ဦးဆုံးခစွသ်ူပဲ…။ မနှယတ်ို့နှစ်ယောကြ ခစွသ်ူဖြစ်ပြီး သိပမြကြာဘူး အဆုံးစွနရြောကခြဲ့ကြတယ်..။ ပြောရရငတ်ော့ .. မနှယ် ရှကပြါတယ်….။ မနှယ်.. သူ့ရဲ့ အပြုအယုတွကေို တန်းတန်းစွဲခဲ့တယ်…..။ ဒါပမယေ့ြ…. ဖြစ်ချင်တ်ော့ ကိဈစတဈခုနဲ့ ပတသ်ကပြှီး မနှယတ်ို့ စကားအကြီးအကယွြ များခဲ့ကြတယ်…။ သူလည်းပဲ .. စိတဆြိုးပြီး နိုငင်ံခွားထွကသ်ှားခဲ့တယ်…..“
နှယန်ှယအြေးသည် စကားစကို ခနဖြတကြာ စိုးဝင်းကို ကြည့်သ်ည်။ သူ့ကို နားမလညန်ိုငစြှာ ပြနကြှည့န်သညေ့ြ စိုးဝင်း၏ မကြဝြန်းတွကေိုတွေ့မှ သူမ၏ စကားစကို ဆကသ်ည်။
“တိုကဆြိုငခြငွတ်ော့.. ဟိုတဈနေ့က… သူ့ကို ပြနတ်ှေ့တယ်….။ သူကလည်း… မနှယကြို .. သံယောဇဉြ .. မကုနသ်ေးဘူးတဲ့….။ အရငလြို ခစွမြှဲပါတယ်…။ အဲဒါနဲ့ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောရရင်.. မနှယ် ပြနလြကခြံလိုကတ်ယ်… “
“ဒီတော့…မောငစြိုး… မနှယတ်ို့ နှစ်ယကြေ.. ဇာတလြမ်းကို ဒီမှာတင် ရပလြိုကတ်ာ ကောင်းမယ်….။ အဲဒါကြောင့လြည်း …. မောငစြိုး စိတကြွနပေအြောင်.. မနှယ် နောကဆြုံးခစွပြေးလိုကတ်ာပဲ….“
“ဟာ..ဗြာ…မနှယ်…..မောင်….အဲ….“
စိုးဝင်း၏ရငသ်ည် ဟာခနဲ ဖြစ်သာည်။ သူ့ခငမြွာ ဘာကို ခံစားရမှန်းမသိ ဖြစ်သည်။ ရငန်ှင့အြမွှ ခစွရြသည့ြ မနှယ်၏စကားတွကေ သူ့ကို ဘယလြိုမှမထငသ်ည့ြ ခံစားခကြတ်ှကေို ဖြစ်အောင် တထိုငတ်ည်းနှင့ြ ဖနတ်ီးလိုကသ်ည်။ ခစွသ်ူကို ဆုံးရှုံးရမည့ြ ခံစားခကြတ်ှင် လူလညကြခွံရသည့ြ ခံစားခကြကြ ဆင့ကြာလိုကလြာသည်။ ရငထြဲတွင် ဆို့နငန်သေောလြည်း လညပြင်းကြီးရှိ သှေးကြောကြီးများ ထောငလြာသည့တ်ိုငအြောငတ်ော့ သူအံကို တင်းတင်းကြိတထြားသည်။ ဘယကြစပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သည်။ မနှယန်ှင့ြ သူဆကဆြံခဲ့သည့ြ အကြောင်းအရာ အဖြစ်အပကြတ်ှသည်ေ သူ့ခေါင်းထဲတွင် အလိုလိုပေါလြာသည်။ သူမက ဒါကြောင့ြ သူနှင့ြ ပထမအကြိမတ်ုန်းက သှေးမထွကတ်ာကိုး..။ နောကပြှီးတွေ့တိုင်း သူ့အလိုကို မညင်းဘဲ သူမကပင် အမြဲတမ်း တကတ်ကကြှှကြှ ဖြစ်နတောကိုး။
“မောငစြိုး…မယုံသေးရငတ်ော့… ဒီမှာ ဓါတပြုံတွေ ရှိသေးတယ်….။ မနှယလြည်း.. မောငစြိုးကို .. အသုံးခသွလိုဖြစ်တာ.. အားနာပါတယ်…။ မနှယကြို ခွင့လြှှတပြေးပါ….“
နှယန်ှယအြေးသည် အဆိုပါစကားကိုတော့ မကြလြှှာလေးခကြာ ပြောချင်ြးဖြစ်သည်။ စိုးဝင်းသည် မနှယကြကမ်းပေးသည့ြ စကျကူထုတကြိုတော့ လှမ်းမယူတော့ပါ။ အဆိပရြှိသော မှှတဈေကောငန်ယ် စိမ်းစိမ်းကြီး ကြည့်ကြာနသည်ေ။
“ကောင်းပြီလေ… မောငစြိုး ..။ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိရငတ်ော့.. မနှယ် သှားတော့မယ်…. “
နှယန်ှယအြေးသည် ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ကုတငပြေါကြထကာ အခန်းတံခါးဆီသို့ ပြေးကာ ထွကသ်ှားသည်။ စိုးဝင်းသည် လကထြဲက ဓါတပြုံလေးကို ကြည့်ကြာ ငိုငန်လေို့ထငသ်ည်။ ပြေးထွကသ်ည့ြ နှယန်ှယသ်ည် အခန်းအပြငဘြကြ မရောကခြငပြင် မကြန်ှာကို လကကြလေးနှင့ြ အုပလြိုကသ်ညကြို မမှငလြိုကရြပေ…။ မိန်းကလေးများ အသည်းကြဲရင် ဘာလုပကြှသညကြို မသိသောလြည်း ယောကြြားလေးများ အသည်းကြဲရငတ်ော့ အရကသ်ောကကြှသညသ်ာတည်း။ စိုးဝင်းလည်း ဤအတန်းအစားတွင် ပါဝငသ်ှားသည်။
ကနွောြ ကြားဖူးနားဝရှိသည့ြ ဆေးပညာစကားနှင့ြ ပြောရရငတ်ော့ အသည်းနှင့ြ အရကသ်ည် မတည့သ်ဖြင့ြ အသည်းကြဲသည့ြ အရသာကို အရကဖြှင့ြ တိုကထြုတကြှသညလြားတော့ မသိ။
အမှနကြ စိုးဝင်းသည် အသည်းကြဲသညဆြိုလည်း မမှန်။ ရှင်းပြရခကသ်ည့ြ ခံစားမှုပင်။ ဝမ်းနည်းမှုတွင် နာကညွြးမှုက တွဲဖကကြာပါသည်။ သူ့ရငသ်ည် စို့နင့ကြှကြေဲကာ ဘာကိုအလိုမကမွှန်း သိသည့ြ ခံစားမှုပင်။ အကယ်၍သာ မနှယကြသာ သူ့ကို ဒီလိုမွိုး အထောကအြထား ခိုငခြိုငလြုံလုံ မပြရငဖြှင့ြ သူသည် ဘယလြိုမှ ယုံကြညမြှာ မဟုတပြင်။ အခုတော့ ဓါတပြုံတဈပုံသည် စကားလုံးပေါင်းများစွာထကြ တာသှားသညဆြိုသည့ြ စကားကမှနသ်ည်။ နှယန်ှယအြေး အခန်းထဲကနေ ပြေးထွကသ်ှားပြီးနောကြ သူသည် ဓါတပြုံလေးကို မယုံကြညန်ိုငလြောကအြောငပြင် စိုကကြှည့မြိသည်။ အခွိနမြညမြွှ ကြာသှားသည် မသိ။ အခန်းတံခါးခေါကသ်ံကြားမှ သူသည် အသိပြနဝြငလြာမိသည်။ အစပိုင်းတွငတ်ော့ မနှယကြများ ပြနလြာသလားတောင် ထငမြိသေးသည်။ သို့သောြ သူထငသ်လို မဟုတ်။ inn ရှိ ဧည့ကြှိုကောငလြေးက အခွိနလြှနသ်ှားကြောင်း လာပြောချင်ြးသာ ဖြစ်နသည်ေ။
စိုးဝင်းသည် လကန်ှဈလုံးခန့ရြှိသည့ြ နီညိုရောင် အရညတ်ှထညေ့ထြားသည့ြ ခွကလြှလှလေးကို တရှိနထြိုး မော့သောကလြိုကသ်ည်။ လညခြွောင်းထဲတွင် ပူရှိန်းကာ ဆင်းသှားသည်။ ခကြခြငွြးပင် နထငတ်ှေ ပြင့သ်ှားမတတ် ပူထူတတသ်ည်။ ရမရေောရင် အသစေောမညဟြု ပြောသောလြည်း လောလောဆယတ်ော့ သူသည် နိခညွြးပဲ ကဈနသညေမြှာ ငါးခွကပြင် မကတော့ပေ။ စားပြဲထိုးကောငလြေးက ဖောကပြေးထားသော ဆိုဒါပုလင်းသညပြင် အရာမယှင်းဘဲ ရှိနသည်ေ။
“တောကျ….“
စိုးဝင်းသည် တောကတ်ဈခကြကြို ပြင်းပြင်းခေါကသ်ည်။ စားပြဲပေါတ်ှင် တငထြားသော ဓါတပြုံလေးကို ကောကကြာကြည့်သ်ည်။
မနှယရြယ်.. လုပရြကလြိုကတ်ာကြယ်….
စိုးဝင်းသည် အိမထြဲကနေ အိမပြှငမြထွကတ်ာ သုံးရကပြင် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ နမကေောင်းဘူးဟု အကြောင်းပြကာ သူအခန်းအောင်းနသညေသ်ာ။ သူ့ကိဈစက ပြောမကောင်းသည့ြ ကိဈစမို့ အိမကြို ဘာမှရှင်းမပြချင်ြ။ အိမမြှမဟုတ်…။ စိုးဝင်းသည် အခငဆြုံး သူငယခြငွြးဖြစ်သည့ြ ဇောရြဲကိုတောင် မပြောပြခွေ။ ရိုးရိုးအသည်းကြဲသညသ်ာ ဆိုရငဖြှင့ြ သူပြောပြဖြစ်မည် ထငသ်ောလြည်း အခုဟာက လူလညကြခွံရသလိုဖြစ်၍ သူမပြောချင်ြးသာ။
ဒါပမယေ့ြ ဒီသုံးရကအြတွင်း သချော သူပြနစြဉြးစားကြည့်တ်ော့လည်း သူ့အတွကြ ဘာမှ နာစရာမရှိသညကြို တွေ့သည်။ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောရရငဖြှင့ြ မနှယကြ ဒီလိုဖြင့ပြှောချင်ြးသညလြည်း ခပကြောင်းကောင်းပင်။ ဒီလိုမှမဟုတဘြဲ သူမသိအောင် ဟိုကောငန်ှင့ြ ရှုပန်ရင်ေ သူက ကြားက အဟားခံ ဖြစ်နေဦးမယ်။ ယောကြြားလေးဆိုတာကလည်း ကိုယကြသာ ရှုပခြငွရြှုပမြည် ကိုယန်ှဈနှစ်ကာကာကြိုကသ်ည့ြ မိန်းကလေးကိုတော့ ချောကပြှဈကင်းသဲလဲစငစြခွငေကြှသညမြှာ သဘာဝပင်။ စိုးဝင်းလည်း အပါအဝငသ်ာ။
တဈခုဆိုးသညကြ သူသည် မနှယကြို နှစ်နှစ်ကာကာ ခစွမြိသှားခွင်းဖြစ်သည်။ အခစွဆြိုသညကြလည်း ခကလြှသည်။ မှောငမြည်းနသေော ညတဈညတွင် မှကရြိုင်းတောထဲတွင် လမ်းလွှောကမြိသဖြင့ြ မှှတဈေကောငကြို တကန်င်းမိကာ အပေါကခြံရသလိုမွိုးပင်။ သတိထားမိလိုကသ်ည့ြ အခွိနတ်ှငတ်ော့ မှှဆေိပကြ ပြန့ကြာ သအေံ့မူးမူးပင် ဖြစ်နခွပြေေီ။ အခုလည်း စိုးဝင်းသည် အခစွြ၏ လှည့စြားမှုတွင် အကြီးအကယွြ ကရွှုံးကာ ဒီသုံးရကအြတွင်း နေ့မှန်း ညမှန်းပင် မသိသည့ြ ဘဝကို ရောကခြဲ့၏။
ဒီနေ့တွငမြှ အခွိနတ်ိုင်း သူ့ခေါင်းထဲတွင် တဝဲလညလြည် ဖြစ်နသညေ့ြ အတွေးတွကေို မောင်းထုတပြဈရန် တဈယောကတ်ည်း ဒီဆိုငလြေးကို ထွကလြာချင်ြးဖြစ်သည်။ သိပဝြေးဝေးတော့ မဟုတ်။ ဟိုဘကတ်ဈရပကြှကကြွောြ ဈေးနားက စားသောကဆြိုငလြေး ဖြစ်သည်။ ကားတောင် ယူမလာခဲ့။ ဒေါငကြကြ စားပြဲတွင် တဈယောကတ်ည်းထိုငကြာ ဝီစကီတဈလုံးကို မှာကာ ဖြိုနမေိချင်ြးပင်။
ဒီနရောတွင် စိုးဝင်း ထပမြှားသညဟြု ပြောရမညပြင်။ သူက အရကသ်ောကလြိုကရြငဖြှင့ြ အရာရာကို မေ့သှားမညဟြု ထငသ်ည်။ အမှနကြ အရကသ်ောကလြိုကမြှ သူမေ့ချင်သ်ည့ြ အကြောင်းအရာတွကေ ထိန်းမရအောင် ပေါလြာခွင်းပင်။ ဒါကလည်း အရကြ၏ တနခြိုးပင်။ နဂိုကမှ သုံးရကအြတွင်း ရငထြဲတွင် ပိတလျှောငထြားသမွှသည် အခုတော့ ပေါကကြှဲချင်လြာသည်။
“ဆရာ…. ဆိုငပြိတတ်ော့မယ်….“
စိုးဝင်းသည် ငှဲ့ထားသော နောကထြပအြရကတ်ဈခွကကြို အရငမြော့သောကလြိုကပြှီးမှ အနားကို မရဲတရဲ ကပလြာသည့ြ စားပြဲထိုးကောငကြလေးကို ကြည့်သ်ည်။ ကမ်းပေးလိုကသ်ည့ြ ဘလြစောရှကကြိုလည်း အသာငုံ့ကြည့်ြ၏။
“ဟေ့ကောင်.. မင်း ငှိမင်ှိမန်စမြေး…. မင်းလကကြို … ငါကြည့်မြရဘူး ဖြစ်နတယ်ေ…“
စားပြဲထိုးကောငလြေးသည် စိုးဝင်းကို ကြည့်န်ရင်ေး ဒီလူတော့ တောတ်ောမြူးနပြေီဟု တွကလြိုကသ်ည်။
“နေဦး… မင်းတို့ဆိုငကြ ပိတတ်ာ စောလှခညွလြား… ငါ့လကဖြကရြညဆြိုငတ်ောင် ဒီအခွိနမြပိတသ်ေးဘူးကြ… အေ့…“
စိုးဝင်း၏ စကားတွသည်ေ အတောပြင် အာလေးလွှာလေး ဖြစ်နသည်ေ။ မနည်းပင် ပြောယူရသည်။
“ည ၁၂ နာရီ ထိုးနလေို့ပါ ဆရာ….။ ကနွောတ်ို့ ဆိုငကြ ပိတန်ကြမေို့ပါ…“
စိုးဝင်းသည် လူမှန်းသူမှန်း မသိအောင် မူးနသေောလြည်း အသိစိတတ်ော့ နည်းနည်းလေး ကနွန်သေေးသည်။ ဘာမှထပမြပြောတော့ဘဲ အင်ျကြီအိပထြဲနှိုကကြာ ထောငတ်နတ်ဈအုပကြို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
“ပိုတာ… ပြနအြမ်းမနနေဲ့…မင်းယူလိုကြ…“
“ကြေးဇူးပဲ ဆရာ…။ ဆိုကကြားဖြစ်ဖြစ် ငှားပေးရမလား ဆရာ…“
“ဟေ့ကောင်…. ငါ ယောကြြားကြ… လမ်းလွှောကန်ိုငတ်ယ်….. မင်း လွှာရှညမြနနေဲ့….“
စိုးဝင်း၏ မာနပြါပါ စကားတွငတ်ော့ စားပြဲထိုးကောငကြလေးသည် ဘာမှမပြောတော့။ ယိုငတ်ိယိုငတ်ိုငန်ှင့ြ ထကာ ထွကသ်ှားသည့ြ စိုးဝင်း လှတလြှတလြပလြပ် လမ်းလွှောကလြို့ရအောင် ဘေးကိုကပကြာ လမ်းဖယပြေးလိုကသ်ည်။ မှငန်ကြမေို့ သူ့အတွကတ်ော့ ဒါက အထူးအဆန်းမဟုတခြွေ။ ထူးဆန်းသညကြ စိုးဝင်းပင်..။ သူသည် အရကမြူးနသေောလြည်း လမ်းဘေးတွင် ထိုးလဲသှားလောကအြောငတ်ော့ အခွအနေမဆေိုး။ ယိုငတ်ိယိုငတ်ိုငန်ှင့ပြင် လွှောကလြာမိသည်။ ဒါပမယေ့ြ ခွလှမြေးတွေ ဘယကြိုဦးတညမြှန်းမသိ။ သတိရလို့ ဘေးဘီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့လကဖြကရြညဆြိုငရြှေ့သို့ပင် ရောကန်ခွပြေေီ။
စိုးဝင်းသည် လကဖြကရြညဆြိုငကြို တွတွကြေေီး ငေးကြည့်မြိနသည်ေ။ အစောပိုင်းကာလတွတေုန်းက လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငရြတာ ပြောခြဲ့သလောကြ အခုတော့ သူသည် ဒီနရောကို မလာချင်ြ ဖြစ်နသည်ေ။ ဒါကိုတွေးမိသညန်ှင့ြ သူ၏ မကြစြိသည် လကဖြကရြညဆြိုငကြို ကြောကြာ တဈဖကကြို ငေးမိသည်။ မရညရြှယဘြဲနှင့ြ ခွလှမြေးတွကေို အလိုလို လှမ်းမိသည်။
နှယန်ှယအြေးသည် တောတ်ောန်ှင့ြ အိပမြပြောသ်ေးခွေ။ အမှနကြို ပြောရရငဖြှင့ြ အိပခြငွစြိတလြည်း မရှိခွေ။ အိပယ်ာပေါတ်ှင် ဒီအတိုင်းသာ လှဲနမေိသည်။ မောင့်အပေါြ သူမပြုမူမိသည့ြ အဖြစ်သည် မှားများမှားသှားသလားဟု စဉြးစားမိတာက အကြိမပြေါင်းမနည်းတော့ပင်။ တောကြှာနေ သူမ ထငထြားသလို ဖြစ်မလာရငဖြှင့ြ သူမ အသည်းကြဲသညသ်ာလွှင် အဖတတ်ငတ်ော့မည်။
အိပမြရသူအတွကတ်ော့ ညတာသည် ရှညလြှန်းလှပသည်ေ။ ဒီနေ့မှ အိမတ်ှင် သူမနှင့ြ ညီမလေးနှစ်ယောကတ်ည်း ရှိနသည်ေ။ အမနှငေ့ြ အဖကေ သူတို့ကိုးကြယသ်ည့ြ ဘုန်းကြီးကြောင်းတွင် မိုးကုတတ်ရားစခန်းဖြင့ြ၍ စခန်းဝငန်ကြသေည်။ အစောပိုင်းတုန်းက သူမတောင် လိုကဝြငရြင် ကောင်းမလား စဉြးစားသေးသည်။ ညီမလေးက စာမေးပြဲဖြဖေို့ နီးနတောက တကြောင်း… ဆိုငတ်ှငလြည်း လူစားမရှိသညကြ တကြောင်းမို့ သူမ ကနွန်ခေဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ သှယသ်ှယ်၏ ကနွြးမာရေး အခွအနေကလေည်း လူတဈယောကရြှိမှ ဖြစ်မှာ…။ နှယန်ှယအြေးသည် စိတထြငလြို့လား မသိ။ အိမရြှေ့က ခေါသ်ံလိုလို ကြားသည်။
“မနှယ်…..မနှယ်….. တံခါး ဖြင့ပြါဦး……“
“ဂွုန်း…… ဂွုန်း……. ဂွုန်း……. မနှယ်….. မောငပြါ……“
ဟင်….မောင်….. သူ့အသံ။ နှယန်ှယအြေး ရငတ်ှသည်ေ ထိန်းခွုပမြရအောင် တုနခြါသှားသည်။ စကျကန့ပျိုင်းအနည်းငယမြွှ သူမ၏ ကိုယတ်ှင်းရှိ သှေးကြောများ ရပတ်န့သ်ှားသလို ခံစားရသည်။ သူမက မလှုပမြယှကြ ဖြစ်နသေောလြည်း အိမရြှေ့က ခေါသ်ံတွကမေူ မရပမြနား ပေါထြှကန်သည်ေ။ တဖြေးဖြေးနှင့လြည်း ကယွလြောငလြာသည်။
“မနှယရြေ….. မနှယ်… တံခါးဖြင့ပြါဦး…… ဒီမှာ… မောင် အသည်းတွေ ကြဲနပြေီ….“
“မနှယ်….“
သှယသ်ှယသ်ည် အိပပြွောန်ရောမှ နားထဲတွင် အောသ်ံလိုလို ခေါသ်ံလိုလို ကြားရ၍ ဖြတခြနဲ နိုးလာသည်။ အသာနားစွင့လြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ အိမရြှေ့ဘကကြ အောခြေါန်သေံကို ကြားရသည်။ ဟင်… အဈကိုစိုးအသံပါလား…။
“မမ… မမ. ….နိုးနလေား….. အဈကိုစိုး… ခေါန်တယ်ေ….“
“အင်း….. သှယသ်ှယ်…..“
နှယန်ှယသ်ည် အဲဒီတော့မှ အိပယ်ာကနေ လူးလဲထသည်။ အခုနမှေ ထွကမြတွေ့ရင် သူမတို့အကြောင်းက တဈရပကြှကလြုံး သိတော့မည်။ အဝတအြစားကို အနည်းငယ် ဆန့ဆြန့ပြှန့ပြှန့လြုပကြာ အပြငဘြကကြို ထွကလြာခဲ့သည်။ စိုးဝင်းသည် ခွံဝန်းသံပန်းတံခါးကို အားရပါးရ ဆုပကြိုငကြာ အောန်ရောမှ အိမရြှေ့က မီးရောငလြေး ဖြတခြနဲ လင်းသှားသညတ်ှငတ်ော့ အောတ်ာရပသ်ည်။ သူထငသ်ည့အြတိုင်းပင် အိမရြှေ့တံခါးမကြီးပြင့ကြာ မနှယတ်ဈယောကြ လွှောကလြာသညကြို တွေ့သည်။ သူ့နှလုံးသားက ခေါသ်ံကို ကြားသှားသညထြငသ်ည်။
“ချောကျ….“
စိုးဝင်းသည် သံပန်းတံခါးပြင့သ်ှားသညန်ှင့ြ မနှယကြို ပြေးဖကသ်ည်။ သို့သောြ နှယန်ှယအြေးသည် သူဖကသ်ညကြို မခံ။ သူ့ကို ပြနတ်ှန်းထုတလြိုကသ်ည်။ ပုံမှနအြခွိနဆြို လှယမြယမြထငသ်ောလြည်း အခုတော့ စိုးဝင်းက တောတ်ောမြူးနသညေမြို့ နှယန်ှယအြေး တွန်းအထုတတ်ှင် ယိုငထြှကသ်ှားသည်။
“မောငစြိုး… မင်း အရကတ်ှေ သောကလြာတယ်….. “
“မနှယကြလည်း.. အသည်းကြဲ အရကသ်ောကတ်ာ .. ဘာဆန်းလဲ…။ မောင့ဘြာသာ ဘာဖြစ်ဖြစ် .. မနှယ် ပူစရာမလိုပါဘူး…. အေ့…“
နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်း၏ ပုံကိုကြည့်ပြှီး ရငထြဲတွင် နင့ခြနဲ ဖြစ်သည်။ မကြရြညတ်ှေ ဝေ့မတကလြာအောင် မနည်းပင် ထိန်းထားရသည်။ အားတင်းကာ..
“အေး… မနှယန်ဲ့တော့ မဆိုငဘြူးဆိုတာ သိတယ်…။ တကယဆြို မောငစြိုးနဲ့ တို့နဲ့က ဘာမှမဆိုငတ်ော့ပြီပဲ….။ မင်းကရော.. ဘာအကြောင်းနဲ့ လာအောန်ရတောလဲ…။ မင်း ပြနရြငကြောင်းမယ်….“
“ကနွောြ… ကြ…နောြ…မောင်….. အာ… မ ပြန်..ဘူးဗွာ…..။ မနှယ်…ကို …. ခစွပြှီးမှ… ပြနမြယ်…“
“မောင် စိုး…. မင်း …မမိုကရြိုင်းနဲ့နောြ….“
နှယန်ှယအြေးသည် စိုးဝင်းက သူ့ကို လှမ်းဆှဲကာ ဖကလြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ အတင်းပင် ရုန်းသည်။ ဒီတဈခါတော့ စိုးဝင်းသည် မိမိရရ ဖမ်းဆှဲထားလို့လား မသိ။ နှယန်ှယအြေးသည် တောတ်ောန်ှင့ြ ရုန်းမထွကန်ိုင်။ ရုန်းကနန်သေော သူမ၏ မကြန်ှာနှင့ြ စိုးဝင်းသည် တဖြေးဖြေး နီးလာသည်။ နှယန်ှယအြေးသည် အံကို တင်းတင်းကြိတလြိုကသ်ည်။
“ဖန်ျး….“
“ဟာ….. မမ….အဈကိုစိုး….“
“မ….မနှယ်…..“
စိုးဝင်း၏ ပါးတဈဖကသ်ည် ပူထူတကသ်ှားသည်။ အရကကြှောင့ြ တကိုယလြုံး ပူနှေးနသေောလြည်း ပါးပြငပြေါြ အပူဓါတကြ ဖုံးကာလှှမ်းသှားသည်။ ဒါ့အပြင် အရိုကခြံလိုကရြသည့ြ ပါးထကြ ရငဘြတထြဲကနေ စဈကနဲ နာလာသည်။
“မနှယ်…မင်း…. ဟာ..ဗြာ…..“
“ဝုန်း….“
စိုးဝင်းသည် လကသ်ီးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြာ သံပန်းတံခါးကို ထိုးသည်။ လကကြ အောက့ခြနဲတကသ်ှားမှ နှလုံးသားက နာကငွမြှုသည် ခတ်ေတခဏ လွော့ပါးသှားသည်။ မနှယကြို စိမ်းစိမ်းကြီး ကြည့်သ်ည်။ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဆတကြနဲ ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ှင့ြ လှည့ထြှကသ်ှားသည်။
“အဈကို…. အဈကို စိုး….ဟာ…“
သှယသ်ှယသ်ည် စိတပြူစွာဖြင့ြ စိုးဝင်းနောကသ်ို့ ပြေးလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်း၏ လကမြောင်းကို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။
“အဈကိုမူးနတယ်ေ…. သှယသ်ှယလြိုကပျို့မယ်….“
စိုးဝင်းသည် ခေါင်းငိုကစြိုကကြနွရောမှ အသာ သှယသ်ှယ့ကြို မော့ကြည့်သ်ည်။ သူ့ကို အကြငန်ာတွအပြေည့န်ှင့ြ ကြည့်န်သညေ့ြ မကြဝြန်းတဈစုံကို တွေ့သည်။
“ရတယ်… သှယသ်ှယ်… အဈကို ပြနန်ိုငတ်ယ်…။ အဈကို မှားသှားတယ်…။ မခစွသ်င့တ်ဲ့သူကို ခစွမြိတယ်…။ မနှယကြို ပြောလိုကပြါ…။ အဈကို့ကြောင့ြ.. စိတအြနှောင့အြယှကြ… မဖြစ်စရပေါဘူးလို့…..။ သှယသ်ှယလြည်း.. ဝငတ်ော့….။ ညီမ အိပရြေးပကြန်မယ်ေ…။ စာမေးပြဲလည်း ဖြရေဦးမှာ မှတလြား…“
စိုးဝင်းသည် နောကဆြုံးစကားကိုတော့ တကယကြို စိုးရိမစြှာနှင့ြ ပြောမိခွင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို အခုထကထြိ ဆုပကြိုငထြားသည့ြ သှယသ်ှယ်၏ လကကြလေးကို လှမ်းကာထပကြိုငလြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယကြတော့ အမှုမဲ့မို့ စိုးဝင်းက သူမလကကြလေးကို ကိုငလြိုကသ်ညကြို သတိမထားမိ..။ သှယသ်ှယကြ သတိမထားမိသောလြည်း သူတို့နှစ်ယောကကြို တွတွကြေေီးကြည့်န်သည်ေ နှယန်ှယကြမူ ဒါကိုမှငဖြစ်အောင် မှငသ်ှားသည်။ ခကြခြငွြးပင် ခွာကနဲ လှည့ကြာ အိမဘြကကြို ပြေးသှားသည်။ စိုးဝင်းနှင့ြ သှယသ်ှယသ်ည် ဒါကို သတိမမူမိခွေ။
“ဪ.. အဈကိုရယ်….။ သှယသ်ှယ်… စိတမြကောင်းလိုကတ်ာ။ မမကလည်း …တအားလှနတ်ာပဲ…။ အဈကို့မှာ ဘာအပြဈမှလည်း မရှိဘဲနဲ့….“
သှယသ်ှယသ်ည် ခပတ်ိုးတိုးလေး ညည်းကာ စိုးဝင်းနားက ခွာလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းသည် အလိုကသ်င့ပြငသ်ူမ၏ လကကြလေးကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယ်၏စကား ဘာမှမှတခြကြြ မပြုတော့ဘဲအိမဘြကဆြီသို့သာ လွှောကလြာခဲ့တော့သည်။ ထူးဆန်းစွာပင် သူ့ရငသ်ည် အနည်းငယ် အေးမှနသညေဟြု ခံစားနရသေည်။
—————————————
“ကြေးဇူးပဲနောြ… ရုပရြှငလြိုကပြှတာ….။ သှယသ်ှယကြ ဒီကားကို ရုံမှာကြည့်ခြငွန်တော….“
“မဟုတတ်ာ…. သှယသ်ှယကြလည်း.. အဈကိုကတောင် ကြေးဇူးတငရြမှာ….။ နောကပြှီး မနကဖြှန် သှယသ်ှယ့မြှေးနေ့မှတလြား…။ မှေးနေ့လကဆြောငလြို့ သဘောထား… အ ..ဟီး…“
“မှေးနေ့လကဆြောငကြလည်း…. ဒါပဲလား…..“
စိုးဝင်းသည် ရုတတ်ရကတ်ော့ သှယသ်ှယ်၏ အမေးကို မဖြမေိ။ ခစွစြရာကောင်းဖြယ် အပြုံးလေးနှင့ြ သူ့ကိုကြည့်န်သညေ့ြ သှယသ်ှယကြို ငေးကြည့်န်မေိသည်။ ဒီနေ့မှ သှယသ်ှယသ်ည် တောတ်ောလြှနသည်ေ။ ရငဘြပတတ်ှင် ဖောင်းပြအဖတဖြတရြှိသည့ြ လကပြှတဘြလောကဈြလေးကို ဝတထြားသည်။ အောကတ်ှငတ်ော့ ပေါငခြှဲထမိနစြကပန်ှင့ြ ခါးမရောကတ်ရောကြ ရှညန်သညေ့ြ ဆံနှယလြေးတွကေိုတော့ သိမ်းကာ အရှေ့ဘကတ်ှင် စုကာခထွားသည်။ ဝတထြားသည် အဝတတ်ှကပေဲ သူမ၏ ကိုယတ်ိုင်းနှင့ကြှကတ်ိ ဖြစ်နလေို့လား မသိ။ သူ့နရောနှင့သ်ူ ခပြခြပြရြပရြပဖြစ်ကာ မှငသ်ူတကာ ငေးလောကန်သည်ေ။
သှယသ်ှယန်ှင့ြ စိုးဝင်းသည် အတောပြင် ခငမြငန်ကြလေပြေီ။ တိတိကကြပြှောရရငဖြှင့ြ စိုးဝင်း ပါးအရိုကခြံလိုကရြသည့ြ ညကနစေ၍ဟု ပြောရမည် ဖြစ်သည်။ မနှယ်၏ လကဝြါးခကြကြ အမှနအြတိုင်း ပြောရရငဖြှင့ြ စိုးဝင်းအတွကြ တနဖြိုးရှိလှသည်။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ သူ့ရငထြဲက ငုတကြို ဆှဲနှုတသ်ှားသောကြောင့ပြင်။ စိုးဝင်းသည် ရငထြဲတွင် နာကငွန်သေောလြည်း နောကတ်ဈနေ့မှစ၍ လကဖြကရြညဆြိုငကြို ပြနထြိုငသ်ည်။ ကိုမိုးကြိုးတို့က သူတဈခုခု ထူးခွားနသညေကြိုသိ၍ အတင်းမေးသောလြည်း သူက ဘာမှမပြော။ အမှနဆြိုရင် သူတို့လည်း မနှယန်ှင့ြ သူ၏ အကြောင်းကို သိသည် မဟုတ်။ သူတို့နှစ်ဦးအကြောင်းကို သိသညကြ ဇောရြဲရယ် သှယသ်ှယရြယသ်ာ။ ဒါတောငမြှ သှယသ်ှယကြ ရိပဖြမ်းသံဖမ်းလောကြ သိသူ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနှယကြ စိုးဝင်းအပေါြ ဆကဆြံမှုကို ကြားထဲကနေ စိတဆြိုးသူက သှယသ်ှယပြင်။ သူမသည် နှယန်ှယအြေးကို စိတကြောကကြာ နှစ်ပတလြောကထြိထိ စကားမပြောခွေ။ နှယန်ှယကြ ဘယလြိုချော့ချော့ သူမသည် အဈမဖြစ်သူကို ဘာမှပြနမြပြောခွေ။ တရားစခန်းက ပြနရြောကလြာသည့ြ အဖနှငေ့ြ အမကတေောင် မေးယူရသည်။ နည်းနည်းလေးကြာမှ စိတပြှသှေားကာ ပြန်၍ မေးထူးခေါပြှော ပြနဖြစ်လာသည်။
တဈဖကကြ သှယသ်ှယသ်ည် အဈမဖြစ်သူနှင့ြ စကားမပြောဖြစ်သောလြည်း စိုးဝင်းနှင့တ်ော့ အတောခြငလြာသည်။ ဒါကလည်း အကြောင်းရှိသည်။ ခါတိုင်း မနကဘြကတ်ှင် နှယန်ှယအြေးက မုန့လြာဝယန်ကြေ ဖြစ်သောလြည်း အခုတော့ သူမသည် ပေါမြလာတော့ခွေ။ အဲဒီတော့ သူမအစား သှယသ်ှယကြ လာသည်။ စိုးဝင်းကို နကေောင်းလား ဘာလား အစရှိသဖြင့ြ စိတပြူစွာမေးသည်။ ကိုမိုးကြိုးတို့ပင် သူတို့ညီအဈမကလည်း တဈယောကပြှီး တဈယောကပြါလား ဆိုပြီးတော့တောင် စိုးဝင်းကို စနသေေးသည်။
ပိုပြီး သူတို့နှစ်ယောကြ ခငမြငသ်ှားသညကြ သှယသ်ှယ်၏ အဝေးသင် စာမေးပြဲကြောင့ပြင်။ အမှနဆြိုရင် သှယသ်ှယ် စာမေးပြဲဖြရင်ေ နှယန်ှယကြ လိုကပျို့နကြဖြေဈသည်။ သို့သောြ အဲဒီတုန်းက သှယသ်ှယသ်ည် နှယန်ှယ့ကြို စိတကြောကန်သဖြေင့ြ သူမ၏ စာမေးပြဲကို စိုးဝင်းကို လိုကပျို့ပေးရန် အကူအညီတောင်းသည်။ စိုးဝင်းသည် အစပထမပိုင်းတွငတ်ော့ ငှင်းလိုကရြင် ကောင်းမလားဟု စဉြးစားမိသောလြည်း သူကိုယတ်ိုငကြ သှယသ်ှယန်ှင့ြ စကားပြောနရရေင် ရငထြဲတွင် အေးမှနေ၍ မငှင်းဖြစ်။ ဦးဘအေးတို့ကလည်း သှယသ်ှယ် ဆေးရုံတကကြတည်းက စိုးဝင်းက အစစအရာရာ ကူညီထားသညမြို့ ဘာမှမပြောခခွေ…။
ပြောရငတ်ော့ ယုံကြမလားမသိ။ နဂိုတုန်းက မတည့သ်ည့သ်ူနှစ်ယောကသ်ည် အခုလို ခငမြငသ်ှားသည့အြခါတွငတ်ော့ သူတို့၏ ဆကဆြံရေးသည် ထငထြားတာထကြ ပိုမှနလြှသည်။ စာမေးပြဲပတ် တဈပတလြုံးတွင် စိုးဝင်းက အခွိနမြှနလြာခေါသ်ည်။ သှယသ်ှယစြာဖြရော ကြောင်းရှေ့တွငလြည်း ကားထိုးကာ စောင့သ်ည်။ ဘယမြှမသှား။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ သှယသ်ှယ်၏ စာမေးပြဲက ၁၂ နာရီထိုးတွင် ပြီးသညမြို့ သှယသ်ှယသ်ည် စာဖြပြေီးတိုင်း မုန့တ်ဈခုခုစားပြီးမှ ပြနကြှသည်။ ဒီတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ခငမြငမြှု ဒီဂရီသည် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ပင် မှင့တ်ကလြာခဲ့သည်။
အခုပဲကြည့်လြေ။ စာမေးပြဲပြီးသှားတာ တဈပတလြောကရြှိပြီ ဖြစ်သောလြည်း မနေ့က သှယသ်ှယကြ မုန့လြာဝယရြင်း ရုပရြှငကြှည့ခြငွသ်ညဟြု ပြောလို့ စိုးဝင်းက လိုကပြှခွင်း ဖြစ်သည်။ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် သှယသ်ှယ်၏ မှေးနေ့ကလည်း မနကဖြှနပြင် ရောကတ်ော့မည်။ အဲဒါကြောင့ြ စိုးဝင်းက နောကကြာပြောလိုကခြငွြး ဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းသည် ရုပရြှငကြှည့န်သညေ့ြ အခွိနတ်လွှောကလြုံး… သို့လောသို့လော စဉြးစားနသညေ့ြ မေးခွန်းတဈခုသည် သူ့ကိုအပြုံးဖြင့ြ မေးနသညေ့ြ သှယသ်ှယ်၏ စကားတွင် အဖြရှောတွေ့သှားသည်။ သှယသ်ှယကြို ရှှန်းရှှန်းစားစားပင် ကြည့်ကြာ…
“ရှိသေးတာပေါ့…. သှယသ်ှယရြယ်…. မကြာခင် သိရမယ်…. လာလိုကခြဲ့…“
“အမ်… အဈကို့ဟာကလဲ….တမြိုးပါလား….“
သှယသ်ှယသ်ည် မကြမြှောငလြေး ကုတသ်ှားသည်။ စိုးဝင်းက ဘာမှဆကမြပြော။ သူ့ထုံးစံအတိုင်း သှားလေးဖြီးကာ ရယပြှလိုကပြှီး ရှေ့ကနေ လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယသ်ည် ဆကမြမေးနိုငအြားတော့ဘဲ ရှေ့ရောကသ်ှားသည့ြ စိုးဝင်း၏ ခွလှမြေးကို မှီအောငလြိုကခြဲ့မိသည်။ ကားထဲတွင် ဝငထြိုငမြိသညန်ှင့ြ စိုးဝင်းသည် တခွားဘာစကားမှ ထွထွထေေူးထူး မပြောတော့ခွေ။ ကားကို တွငတ်ှငသ်ာ မောင်းတော့သည်။ သှယသ်ှယကြမူ ခုနက ကြည့်ခြဲ့ရသော ရုပရြှငအြကြောင်းကို ပြနပြှောင်းပြောကာ လိုကပြါလာသည်။ မောင်းလာရင်းနှင့ြ ဥကျကလာဂေါကကြှင်းဘကြ အရောကတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် ကားကို လမ်းဘေးတွင် အသာထိုးရပလြိုကသ်ည်။
“ကား…ဘာဖြစ်လို့လဲ… အဈကို…“
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး.. သှယသ်ှယ်… အဈကို စကားပြောစရာ ရှိလို့ပါ…“
စိုးဝင်းက သူမ၏ မကြဝြန်းတွတွကေေို စိုကကြှည့န်သညေတ်ှငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် အလိုလို ခေါင်းကလေး ငုံ့သှားသည်။ ရငထြဲတွငလြည်း သို့လောသို့လောနှင့ြ တွေးနမေိသည်။
“သှယသ်ှယ်.. အဈကို့ကို တမွိုးမထငစြချင်ေဘြူး….။ သှယသ်ှယ်.. လကခြံမယဆြိုရင် .. အဈကို.. သှယသ်ှယ့်ကို လကထြပပြါရစေ…“
“ရှင်…“
သှယသ်ှယသ်ည် သူ့နားကိုပင် သူမယုံနိုငအြောင် ဖြစ်သှားသည်။ ငုံ့နရောမှ ဆတခြနဲ မော့သှားကာ စိုးဝင်းကို တွတွလေေေး ငေးကြည့်သ်ည်။ စိုးဝင်းသည် အသာပြုံးပြကာ…
“ဟုတပြါတယ်.. သှယသ်ှယ်….။ အဈကိုစဉြးစားနတော ကြာပါပြီ….။ သှယသ်ှယ့ကြို …. အဈကို မှတမြှတန်ိုးနိုး ခစွပြါတယ်…..။ အဈကို့ကို ဘ၀ တဈသကလြုံးစာ လကတ်ှဲခွင့ပြေးပါ…။ ဘယလြိုလဲ .. သှယသ်ှယ်…“
ဒီတဈခါတော့ သှယသ်ှယသ်ည် ခေါင်းကလေး ပြနမြငုံ့သှားတော့ခွေ။ နှုတခြမ်းလေးများ တဆတဆြတဖြစ်ကာ တုနလြာသည်။ စိုးဝင်းကို ငေးကြည့်န်သညေ့ြ မကြဝြန်းတွတွင်ေ မကြရြညစြလေးတွကေ အလိုလိုတွဲကာလာသည်။ မကြတ်ောငလြေး တဈခကြြ အခတတ်ှငတ်ော့ ပါးပြငပြေါသ်ို့ စီးကသွှားသည်။
“ဟင်…. သှယသ်ှယ်… ငိုနတယ်ေ….။ အဈကို …သှယသ်ှယ်.. မကြိုကတ်ာ ပြောမိတယထြငတ်ယ်…..။ အဈကို တောင်း….ပန်…..“
“အို.. မဟုတတ်ာ.. အဈကိုရယ်…။ သှယသ်ှယ်.. ဘာပြောရမှန်း မသိလို့ပါ….“
သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်းက တမွိုးထငသ်ှားမညတ်ှငတ်ော့ မနည်းပင် စကားကိုလုကာ ပြောလိုကရြသည်။ မကြရြညစြကိုလည်း ကမန်းကတမ်း လကကြလေးနှင့ြ သုတလြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယ်၏ စကားကို အကြားတွငတ်ော့ စိုးဝင်း သဘောပေါကသ်ှားသည်။ သူသည် အရငကြလောကတ်ော့ မအတော့ခွေ။ ခကြခြငွြးပင် မကြန်ှာက ပြုံးတကသ်ှားကာ…
“ဒါဆို… သှယသ်ှယကြ.. မငှင်းဘူးပေါ့နောြ…။ ဟေး… ဝမ်းသာလိုကတ်ာ….။ အဈကို… ဒီည အဖနေဲ့ အမကေို ဖြင့ပြှောလိုကမြယ်…။ မနကဖြှန်… လာတောင်းခိုင်းမယ်… နောြ.. သှယသ်ှယ်…။ သှယသ်ှယ့်မှေးနေ့မှာ.. အဈကိုရဲ့… မတ်ေတာစဈကို … လကဆြောငပြေးရင်း.. သကသ်ပြမေယလြေ….“
“အယ်…. အဈကိုကလဲ…. သှယသ်ှယ့ကြို စဉြးစားခွိနလြေး ပေးပါဦး….“
“အဈကို့.. အခစွကြို ယုံရင်.. မစဉြးစားပါနဲ့တော့…သှယသ်ှယ်…..။ အဈကို.. သှယသ်ှယကြို အဆုံးရှုံး မခံနိုငဘြူး….“
“အို… အဈကိုရယ်…“
စိုးဝင်း၏ နှလုံးသားထဲက လာသည့ြ စကားသံတွငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် အလိုလို ကိုယကြလေး ယိမ်းသှားသည်။ စိုးဝင်းသည် အလိုကသ်င့ပြင် သူ့ဘကရြောကလြာသည့ြ သှယသ်ှယကြို ရငခြှငထြဲဆှဲကာ ပြေ့ဖကလြိုကသ်ည်။ ကြငကြှငန်ာနာပင် နဖူးက ဆံစလေးကို သာသာလေး နမ်းလိုကတ်ော့သည်။
————————————-
နှယန်ှယသ်ည် သူမလကထြဲ ရောကလြာသည့ြ Passport လေးကို တွတွလေေေး ငေးကာ ကြည့်န်သည်ေ။ အခုတော့လည်း အရာရာသည် သူမအတွကြ ပြီးဆုံးသှားလပြေီ။ အုံးအုံးကြှကကြှှကန်ှင့ြ ကြကပြွံမကြ စညကြားနသညေ့ြ ရုံးထဲမှနေ ထွကလြာခဲ့သည်။ ရုံးနှင့ြ မလှမ်းမကမ်းတွင် အစီအရီရပန်သညေ့ြ Taxi လေးတွဆေီ လွှောကလြာခဲ့သည်။ လပြလေေေးတဈခုက ဖြတအြတိုကတ်ှင် သူမ၏ ဆံနှယတ်ှသည်ေ လှုပခြါသှားသည်။ အထဲတွင် အသကရြှူကြပသ်လို မောနသမွှေသည် အခုမှ အနည်းငယ် သကသ်ာသှားသည်။
အမှနဆြို သူမသာ ရူးရူးမိုကမြိုကြ ဆုံးဖြတခြကြြ မခမွိလွှင် အခုလိုမွိုး အဖောမြဲ့ကာ တဈယောကတ်ည်း သှားလာနရမေည် မထင်။ မောင့လြကကြိုတွဲကာ မိုးရှာရှာနပေူပူ မောရမှန်းမသိ လွှောကမြိမညသ်ာ။ အခုတော့ ခစွရြသည့မြောငကြ တခွားသူ၏ လကကြို တွဲတော့ပမည်ေ။ တခွားသူလို့ ပြောတာလည်း သိပမြမှနပြေ။ ညီမလေးသှယသ်ှယ်၏ လကကြိုဆိုမှ မှနပြမည်ေ။
တဈနေ့ကပင် စိုးဝင်းအဖနှငေ့ြ အမသည်ေ သှယသ်ှယကြို့ လာရောကြ ကြောင်းလမ်းကြသည်။ သူမသည် မကောင်းတတ်၍ ခဏတော့ ဝငထြိုငန်သေေးသည်။ လူကြီးတွေ စကားပြောနခွေိနတ်ှငတ်ော့ ဧည့ခြံဖို့ဆိုတာကို အကြောင်းပြကာ မီးဖိုဘကကြို မပြေးယုံတမယ် လွှောကသ်ှားမိသည်။ မိမိစိတကြို ထိန်းနိုငမြညထြငသ်ောလြည်း တကယတ်မ်းဖြစ်လာတော့ သူမ မကြရြညကြမွိသညသ်ာ။ မနည်းပင် တညင်ှိမအြောင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ အခစွဆြိုတာ ဘာလဲဟု နှယန်ှယသ်ည် အသအချောပင် စဉြးစားကြည့်သ်ည်။ အခစွန်ှင့ြ စဈမှာ မတရားတာ မရှိဟု လူတွကေ ပြောကြသောလြည်း ကိုယန်ှင့ပြှိုငရြမည့ြ လူက ကိုယ့ည်ီမလေး ဖြစ်နမညေဟြုရော အဆိုပါလူတွကေ တွကမြိကြရဲ့လား။ အခုတော့ သူမအတွကတ်ော့ အခစွဆြိုတာ အခစွဆြုံးသူနှစ်ယောကြ၏ ပြောရြှှငကြှညန်ူးမှုသာလွှင် ဖြစ်တော့သည်…။
ခကန်သညေကြ သူမသည် ရှေ့ဆကြ ဘယလြိုစခန်းသှားရမယမြှန်း မသိ။ သှယသ်ှယန်ှင့ကြ ပြနကြာ စကားပြောဖြစ်နပြေီ ဖြစ်သောလြည်း အရငတ်ုန်းကလောကြ ရင်းနှီးမှုမရှိသညဟြု ခံစားရသည်။ နောကပြှီးတော့ သူမ ဘယလြောကပြင် ဟနဆြောငကြောင်းသညပြှောပြော စိုးဝင်းကို တွေ့ရငတ်ော့ နှလုံးသားက လှိုကမြောနတေုန်းပင် ဖြစ်သည်။ မောင့ြ၏ အယုအယ အပြုအစုတွကေို သူမသည် တဈရကမြှပင် မမေ့နိုငခြဲ့ပါ။ စိတည်ဈညဈနှင့ြ အိမကြပင် ထွကပြှေးချင်စြိတတ်ောင် ပေါကခြဲ့သည်။
နေ့စဉန်ှင့အြမွှ ကြကြေဲနရသေော သူမအတွကြ ထွကပြေါကသ်ည် ကံကောင်းထောကမြစွာ ရောကလြာခဲ့သည်။ လှနခြဲ့သောအပတကြ သူမကြောင်းတကဖြို့ လွှောကထြားခဲ့သည့ြ Tokyo University က ပြနစြာရသည်။ ကြောင်းဝငခြှင့လြကခြံသော သတင်းပင်။ ရိုးရိုးတောင် မဟုတ်။သူမသည် scholarship offer ပါရသည်။ ဒီတော့ နှယန်ှယသ်ည် ဘာမှ စဉြးစားမနတေော့ဘဲ အဖဖြစ်ေသူ ဦးဘအေးကို ဖြင့ပြှောသည်။ သူမကို သှားခွင့ပြေးဖို့လည်း တောင်းဆိုသည်။ ဦးဘအေးသည် ခတ်အေမှငရြှိသညမြို့ အစောပိုင်းတုန်းက အနည်းငယ် တားချင်န်သေေးသောလြည်း scholarship ပါ သမီးဖြစ်သူက ရကြောင်း ပြောသညတ်ှငတ်ော့ ဘာမှမပြောတော့ခွေ။ အဖရေော အမကပေါ ခွင့ပြှုသညတ်ှငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် အခွိနမြဆိုင်းနတေော့ဘဲ ကြောင်းတကဖြို့ လကခြံသည့အြကြောင်း e-mail ပြနသ်ည်။ လိုအပသ်ည့ြ ကိဈစတွကေိုလည်း ဖုတပြူတပြင်း လိုကလြုပသ်ည်။ အခုတော့ သူမဆောငရြှကရြမည့ြ ကိဈစများထဲမှ အရေးကြီးသည့ြ Passport က ရလာပြီဖြစ်သည်။
“ရှေ့နားက လကဖြကရြညဆြိုငကြို ကြောပြှီး ရပပြေးပါ….“
နှယန်ှယအြေးသည် Taxi ကို သူမတို့၏ ဆိုငရြှေ့တွငပြင် ရပခြိုင်းလိုကသ်ည်။ သတိထားနသညေ့ြ ကြားမှမကြစြိက လကဖြကရြညဆြိုငဘြကကြို အလိုလိုကြည့်မြိသည်။ စိုးဝင်း၏ကား ရပထြားသညကြို မတွေ့။ ဆိုငထြဲတွငတ်ော့ ညနဘကြေ မရောကသ်ေး၍ ထငသ်ည်။ လူအနည်းငယသ်ာ ရှိသညကြို တွေ့သည်။
“အဈမလေး…. ဒီမှာ…ငါးရာ….“
နှယန်ှယသ်ည် ကားသမားပြနအြမ်းလိုကသ်ည့ြ ပိုကဆြံကို အိတထြဲသို့ ထည့လြိုကသ်ည်။ သူမဆိုငကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အမဖြစ်ေသူသာ ရှိသညကြိုတွေ့သည်။ မကြမြှောငလြေး အသာကြုံ့မိသည်။
“ဪ… သမီး… ပြနလြာပြီ….။ Passport ရခဲ့လား….“
“ရခဲ့တယ်…မမေေ…။ လယောဉကြလည်း booking လုပပြှီးသှားပြီ….။ အားလုံး အဆငပြှပေါတယ်… မမေေ…“
ဒေါမြာမာအေးသည် ကြိတကြာ သကပြှင်းခလွိုကသ်ည်။ အမဖြစ်ေသူမို့ သမီးတဈခုခုဖြစ်နသည်ေ ဆိုတာကိုသိသည်။ သမီကြီးသည် နဂိုကတည်းက သူမစိတခြံစားခကြကြို ပြောမပြတတသ်ူမို့ ဘာဖြစ်နတောလဲဆိုတာကို ထပပြှီးမမေးချင်တ်ော့။ စိတထြဲတွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နသညေ့ြ အခကြကြိုသာ ထုတဖြောပြှောမိသည်။
“နှယန်ှယ်…. သမီး ကြောင်းက နည်းနည်းလေးတောင် နောကကြလွို့မရဘူးလား.. သမီး…။ သှယသ်ှယ့ြ မင်ျဂလာပြဲပြီးမှ သှားပါလား… သမီးရယ်….“
“မမရေယ်ေ…..“
နှယန်ှယအြေးသည် အမဖြစ်ေသူကို ကြည့်ကြာ ရုတတ်ရကြ ဘာမှမပြောနိုငခြွေ။ ရငထြဲတွငတ်ော့ ကြိတကြာငိုမိသည်။ မမေေ…. သမီးက ဘယလြိုအငအြားမွိုးနဲ့…. ညီမလေးရဲ့ .. မင်ျဂလာပြဲမှာ …နနေိုငမြှာလဲ…။ မမေေ…. သမီးမှာ နှလုံးရောဂါ… မရှိပမယေ့ြ… အသည်းကြဲပြီးတော့ … နရောမှာတင် သသှေားလိမ့မြယ်…။ မမေေ… အခုတောင်.. သမီးလေ… သူတို့ကိုကြည့်ပြှီး… မနည်း မငိုအောင် ထိန်းထားရတာ.. မမရေယ်ေ….။
အထကပြါ စကားများကိုတော့ နှယန်ှယသ်ည် ရငထြဲတွင် ပြောမိချင်ြးသာ။ နှုတကြမူ ယောငယ်ောငလြေးပြုံးကာ
“မမရေယ်ေ… ကြောင်းဆိုတာက မမသေေိတဲ့အတိုင်းပဲလေ… နောကကြလွို့မှ မရသာ….။ သှယသ်ှယတ်ို့ မင်ျဂလာပြဲကလည်း စောလို့မရတော့ အခကသ်ား မဟုတလြား…“
နှယန်ှယအြေး၏ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းမှုသည် ထိရောကသ်ညဟြုပင် ပြောရမည်။ ဒေါမြာမာအေးသည် သူမအကြောင်းကို မဆကတ်ော့ခွေ။ သှယသ်ှယဘြကသ်ို့ လှည့သ်ှားသည်။
“ဟုတတ်ော့လည်း.. ဟုတပြါတယ်…။ အမှနဆြို မမတေေို့လည်း … ဆရာဝနကြှီး ညှှနကြှားထားခကြသ်ာ မရှိရင် .. ဒီကိဈစကို လကခြံမိမှာ.. မဟုတဘြူး …။ သမီးလေးကို ငယသ်ေးတယလြို့ … ထငတ်ာပဲကြယ်….“
နှယန်ှယအြေးသည် အမဖြစ်ေသူ၏ စကားအကြားတွငတ်ော့ ခေါင်းကလေးကို ငှိမ့ကြာ ထောကခြံလိုကသ်ည်။ ရငထြဲကလည်း “အတူတူပါပဲ ..မမရေယ်ေ“ ဟု ပြောမိသည်။
“ဒါနဲ့… အခု ..သှယသ်ှယကြ.. . အပြငသ်ှားတာလား… “
“ဟုတတ်ယ်… သမီး…. ဖိတစြာကိဈစ.. သှားလုပကြှတာ… မောငစြိုးနဲ့ပဲ…..။ အင်း.. မမတေေို့လည်း…. မောငစြိုးကိုတော့…. သဘောကပြါတယ်….။ သှယသ်ှယ့အြပေါြ.. တောတ်ောြ.. အနှံတာခံတာပဲ…..“
နှယန်ှယအြေးသည် ဒီစကားကိုတော့ ဘာမှမှတခြကြမြပြုတော့ခွေ။ အမဖြစ်ေသူကို နှုတတ်ောငမြဆကတ်ော့ဘဲ အိမဘြကသ်ို့သာ လှမ်းသှားမိသည်။ ဒေါမြာမာအေးသည် ရုတတ်ရကြ ထွကသ်ှားသည့ြ သမီးကြီးဖြစ်သူ၏ နောကကြွောကို လိုကကြှည့ကြာ စိတမြသကသ်ာစွာနှင့သ်ာ ကနွခြဲ့တော့သည်။
“ကိုကိုရယ်…. သှယသ်ှယမြောတယ်..လှှတ်ဦး…“
“မလှှတဘြူးကြာ…ဒီအတိုင်းနေ….“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယကြို ဖကထြားရာကနေ လုံးလုံးတော့ မလှှတပြေးခွေ။ လကအြားကို အသာလွှော့ကာတော့ ဖြလေိုကသ်ည်။
“တကယတ်ဲ.. လကထြပဖြို့ကဖြင့ြ… မလိုတော့တဲ့…ဟာကို…“
“ကိုကိုကလေ.. ဆိုးကိုဆိုးတယ်…. လူဆိုး…“
“သှယသ်ှယကြလည်း…. လကထြပဖြို့က … နရောမရတာနှင့တ်င်…. နောကလြထဲရောကသ်ှားတာ.. မဟုတလြား…..။ တဈလကြောကြွောကြှီးတော့… မစောင့န်ိုငပြေါင်…။ ဒီလောကလြှတဲ့ ကောငမြလေးကို တဈလ စောင့စြရာလား…“
“ဟှန့ျ….ကိုကိုနောျ…“
စိုးဝင်း၏ နှာခေါင်းသည် သူ့ကို ရှှန်းလဲ့လဲ့ကြည့်န်သညေ့ြ သှယသ်ှယ်၏ ပါးပြငပြေါကြို ရောကသ်ှားသည်။ အစောပိုင်းတုန်းကတော့ ဆံနှယလြေးတွနှငေ့ြ နဖူးပြငလြေးကို နမ်းပြီသှားပြီ။ အခုတော့ မှေးမှနသညေ့ြ ပါးပြငလြေးတွင် သူ့နှာခေါင်းက လမ်းသလားသှားသည်။ ဒီနေ့တော့ စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယကြို အရခစွဖြို့ စဉြးစားထားသည်။ တွေ့တိုင်း … ဆံပငလြေးတွနမြေးလိုကြ… နှုတခြမ်းလေးတွေ နမ်းလိုကြ လုပန်ရတောကို မရောင့ရြဲတော့။ သှယသ်ှယဆြိုသည့ြ ကောငမြလေး၏ ကိုယတ်ှင် သူက အခစွမြှတတ်ိုင် စိုကထြူဖို့ စိတဆြုံးဖြတခြထွားသည်။ ဒါကြောင့လြည်း ဖိတစြာကိဈစပြီးသညန်ှင့ြ ဇောရြဲညှှနလြိုကသ်ည့ြ ဆိတင်ှိမရြာတဈခုသို့ ခေါလြာခွင်းဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းသည် ပါးပြငလြေးကို နမ်းနရောမှ သှယသ်ှယ်၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးပေါသ်ို့ နရောရှှေ့သှားသည်။ ဟတတဖြစ်နသေော သှယသ်ှယ်၏ ပါးစပထြဲကို စိုးဝင်း၏လွှာက ရောကသ်ှားကာ လှည့ပြတကြလိပေးသည်။ သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်းနှင့ြ ဒီလိုအနမ်းတွငတ်ော့ အတောကြွှမ်းကငွန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ အပြငမြှာတွေ့ကြတာက တောတ်ောမြွားနပြေီမို့ အနမ်းအစုပကြတော့ သူမလေးသည် တောတ်ောတ်တန်လပြေေီ။
ပါးစပထြဲကို ဝငရြောကလြာသည့ြ လွှာကို မွှင်း၍ အသာစုပန်မ်းသည်။ ဒါ့အပြင် စိုးဝင်းက သူ့လွှာကိုပြနရြုတလြိုကသ်ညတ်ှင် သှယသ်ှယကြ တိုး၍ လိုကလြာသည်။ စိုးဝင်းက လွှာဖြင့ြ အသာသိမ်းယူလိုကရြာတွငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် သူမ၏လွှာလေးဖြင့ြ ထိုးကာ ကလိပေးသည်။ ယုယုယယ နမ်းနကြသေော French Kiss တွင် နှစ်ဦးသား မေ့မွောနကြသေည်။
စိုးဝင်း၏လကတ်ဈဖကသ်ည် သှယသ်ှယ်၏ လကမြောင်းသားလေးတွကေို ပြတပြေးနရောမှ ခါးက ဂါဝနကြှိုးကို ဖြလေိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယသ်ည် ဒီနေ့တော့ အပေါအြောကြ တဈဆကတ်ည်း ဖြစ်သည့ြ ဂါဝနအြင်ျကြီလေးကို stocking အနကရြောငန်ှင့ြ တွဲကာ ဝတထြားသည်။ ဂါဝနလြေးက ပေါငလြညလြောကသ်ာရှည်၍ ခါးနရောတွငတ်ော့ ကြိုးကလေးနှင့သ်ိုင်းကာ ခညွထြားခွင်းဖြစ်သည်။
စိုးဝင်းသည် အိမကြနထွကေကြတည်း ဒါကိုကြည့်ကြာ တင်းနသေူဖြစ်သည်။ မတင်းပဲ ခံနိုငမြလား။ ဂါဝနလြေးက အပြော့စားဖြစ်၍ ကိုယတ်ှငကြပန်သလေို stocking ကလည်း သူမ၏ ဖြင့ကြားနသေော တငသ်ားတွကေို အရှိအတိုင်း ပုံဖောန်သညေသ်ာ။ လမ်းတလွှောကြ ခေါင်းထောငခြငွန်သေော ညီတောမြောငကြို မနည်းပင် ထိန်းခွုပထြားရသည်။ အခုတော့ ဒါတွေ မလိုတော့။ စိတထြငတ်ိုင်းကြဲလို့ရခွပြေီ…။ စိုးဝင်းသည် ကြိုးပြသှေားသညန်ှင့ြ ဂါဝနလြေးကို အောကခြှကေ မလိုကသ်ည်။
“ကိုကိုနောျ….“
သှယသ်ှယသ်ည် မကြစြောင်းလေးတော့ ထိုးသည်။ သို့သောြ မှေ့ယာပေါကြနေ တငပြါးလေးကိုတော့ ကြှပေးလိုကသ်ည်။ လကကြိုလည်း မှှောကကြာပေး၏။ ဂါဝနလြေးက ခေါင်းပေါကြနေ ကြှတသ်ှားသည်။
“အံမယ်…ဘရာက ပုံဆန်းနဲ့ပါလား…. “
“ကိုကိုကလည်း….ခစ်…ခစ်…. မလှလို့လား….“
သှယသ်ှယသ်ည် မရမ်းရောငတ်ောကတ်ောကြ ဘရာလေးကို ဝတထြားသည်။ သူမ၏ ဘရာသည် ဇာအဖတဖြတလြေးတွနှငေ့ြ ဝိုင်းကာရှိသည်။ သူမကပဲ တမငတ်ကာ ရှာဝယထြားလား မသိ။ အခွကန်ရောက အပြည့မြရှိခွေ။ မို့မို့ဝန်းဝန်း ရှှရငေအြစုံ၏ အထကပျိုင်းသည် မို့မောကကြာ ပြူထွကန်သည်ေ။
“ကြိုကတ်ယကြှာ… ရှှီ….“
စိုးဝင်းသည် ပြောသ်ှားကာ လတေောငခြွှနမြိသည်။ ကုတငအြောကသ်ို့ ခဏဆင်းသည်။ သူ၏ အင်ျကြီနှင့ဘြောင်းဘီကို အမှနခြွှတသ်ည်။ တီရှပကြတော့ မှနသ်ည်။ ခနလေး ပြီးသှားသည်။ ဘောင်းဘီကတော့ ဂငွြးဘောငဘြီမို့ ကြယသ်ီးဖြုတ် ဘာဖြုတန်ှင့ြ အနည်းငယ် ကြာသှားသည်။ အောကခြံဘောင်းဘီလေးသာ ကနွတ်ော့သည်။ ညီတောမြောငသ်ည် စိတဆြာနလေို့လား မသိ။ အောကခြံဘောင်းဘီအောကတ်ှင် အမှောင်းလိုကကြှီး ကြှနသည်ေ။
သှယသ်ှယသ်ည် ဒါကြီးကို မှငတ်ော့ ရငတ်ှေ တလှပလြှပဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒီအခွအနေရေောကမြှတော့ စိုးဝင်းက သူမကိုလုပတ်ော့မည် ဆိုတာကို သိသည်။ သူမကိုယတ်ိုငကြလည်း စိတတ်ူကိုယတ်ူမို့ စိုးဝင်း ရှေ့တကလြာမည့ြ အခွိနကြို ရငတ်ဒိန်းဒိန်းခုနကြာ စောင့မြွှောန်မေိသည်။ အခစွစြိတန်ှင့တ်ှဲသည့ြ ရမကစြိတသ်ည် သူမ၏ ကိုယကြလေးကို လှှမ်းမိုးထားသည်။ ရငကြ တသိမ့သ်ိမ့ခြုနန်ကော ကိုယကြလေးသည် တဖိန်းဖိန်းနှင့ြ ပူလာသလို ခံစားနရသေည်။
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ်၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို အသာဆှဲလိုကသ်ည်။ ကနွန်သညေ့ြ အသားကပ် stocking ကို ခါးကနလေိပကြာ ခလွိုကသ်ည်။ အစောပိုင်းက အနကရြောင် elastic စဖြင့ြ ဖုံးကာထားသည့န်ရောတွင် သှယလြတွောင့တ်င်းသော ပေါငတ်နဖြှူဖြူလေးတွေ ပေါထြှကလြာသည်။ ပေါငရြင်းခွကြားတွငတ်ော့ အပေါကြ ဘရာနှင့ြ ဝမ်းဆကြ … မရမ်းရောင် ဇာပငတ်ီလေး ရှိနသည်ေ။
“သှယသ်ှယ်…လှတယကြှာ… ကိုကို ကြိုကတ်ယ်…“
“မိုကတ်ယမြှတလြား….ကိုကို…။ ဟိုတဈနေ့ကမှ… ဝယထြားတာ…. ကိုကိုဖို့ဆိုပြီ….။ ဒါ… Victoria Secret လေ…. ခစ်… ခစ်…“
“ပိုခစွသ်ှားပြီကြာ…သှယသ်ှယရြာ….“
စိုးဝင်းသည် ခွထေောကလြေးတွဆင်ေးကာ တခစ်ခစ်နှင့ြ ရယန်သေော သှယသ်ှယကြို ဖကလြှဲသည်။ခေါင်းအုံးတဈလုံးကို ဆှဲယူကာ သူမ၏ ခေါင်းနှင့န်ရောကအွောင် ခပြေးပြီး အသာလှဲတငလြိုကသ်ည်။ သူက ဘေးနားကနေ ဝငအြိပကြာ ကောငမြလေး၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို တခါပြနန်မ်းသည်။
အင့ျ…. အင့ျ…. ပြှတ်….
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ်၏ နှုတခြမ်းတွကေို တအားကုနပြင် စုပကြာနမ်းနသည်ေ။ ဒါတွငပြဲလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေ။ သူ၏ ညာဘကလြကသ်ည် သှယသ်ှယ်၏ နို့အုံလေးကို ဘရာပေါကြနေ စုကာ ကိုငသ်ည်။ ဘရာအောကခြှကနေပငေ့ကြာ နယပြေးသည်။ ကြှမ်းကငွသ်ော စိုးဝင်း၏ အဆုပအြနယတ်ှငတ်ော့ သှယသ်ှယ်၏ ရငသ်ားတွသည်ေ တင်းကာမာလာသည်။
“အင်း…ခွှတလြေ…ကိုကို….“
သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ တောင်းဆိုခကြကြို ခွင့ပြှုလိုကယ်ုံသာမက သူမကပင် ကိုယကြလေးကို အသာကြှကာ ခွိတကြို ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။ စိုးဝင်းက ပုခုံးကနေ ဆှဲခလွိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ မို့ဝန်းနသညေ့ြ နို့အုံလေးသည် ခစွစြဖြယ် ပေါထြှကလြာသည်။ အပြိူစငလြေးမို့ ရငသ်ားတွကေ နုထွတလြှသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွငပြင် မှုတကြာ ဝငလြကြရြှိနသည်ေ။
စိုးဝင်းသည် အောကကြို အနည်းငယ် လွှောဆင်းသည်။ သူ၏မကြန်ှာသည် သှယသ်ှယ်၏ ရှှရငေအြစုံနှင့ြ တဈထပတ်ည်း ဖြစ်သှားသည်။ ညာဘကလြကကြိုတော့ သူမ၏ ဘယဘြကန်ို့အုံလေးပေါြ တငလြိုကပြှီး သူ၏ပါးစပကြတော့ ကောငမြလေး၏ ညာဘကကြနို့ကို ကုန်းစို့ပေးသည်။
“အင့ျ…အ ..ဟင့ျ…..ကိုကို….တမြိုးကြီးကြာ….“
သှယသ်ှယသ်ည် ထွန့ထြှန့လြူးသှားသည်။ အထူးသဖြင့ြ စိုဝင်းက နီညိုညိုဖြစ်နသညေ့ြ နို့သီးခေါင်းလေးကို လွှာကလေးနှင့ထြိုးကာ စုပဆြှဲသညတ်ှငတ်ော့ သူမသည် တဟင်းဟင်းနှင့ြ ဖြစ်သည်။ တဈဖကကြို လွှာနှင့အြယကခြံရပြီး နောကတ်ဈဖကကြ လကန်ှင့ြ အညှဈခံရတော့မှ သူမ စိတကြှှမိသညမြှာ အဆန်းမဟုတခြွေ။ ဘယလြို အကြောတွကေ ဆကန်သည်ေ မသိ။ စောကပြတလြေးတွငပြင် စိုစိစိုစိ ဖြစ်လာ၏။
“အင့ြ…ဟင့ြ..ဟင့ြ….ယားတယကြှာ….“
စိုးဝင်း၏ လွှာသည် ရှှရငေအြစုံကို အားရပါးရ သောင်းကနွြးပြီးနောကြ အောကကြိုဆင်းလာရင်း ခကြန်ကန်ကကြလေးတွင် တထောကန်ားသှားသည်။ သှယသ်ှယသ်ည် အမြဲတမ်း သန့သ်န့ရြှင်းရှင်းနေ၍ သူမခကြကြလေးသည် ဖြူနုကာနသည်ေ။ စိုးဝင်းက လွှာနဲ့ပြတအြထိုးတွင် ယားတယကြှာ ဆိုကာကိုယကြလေးက တွန့လြိမသ်ှားသည်။ စိုးဝင်းက ခကြကြလေးတွင် အခွိနဖြှုန်းမနခွေေ။ သူ့ပစ်မှတကြ ဒါမဟုတ်။ သူ၏လွှာက ဆီးစပကြိုကြောကြာရောကသ်ှားခွိနတ်ှငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် အလန့တ်ကြား ဖြစ်သှားသည်။
“အို…ကိုကို.. မလုပန်ဲ့…ငရဲကြီးမယ်…“
“ငှိမင်ှိမန်ေ…. ကိုကို့ကို ဆရာမလုပန်ဲ့..“
စိုးဝင်းသည် သူ၏ခေါင်းကို လှမ်းဆှဲသည့ြ သှယသ်ှယ်၏ လကန်ှဈဖကကြို ဆှဲကာဖယလြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယသ်ည် ဘာမှမပြောနိုငတ်ော့… ကိုယကြလေးမတကြာ စိုးဝင်းလုပသ်မွှကိုသာ ရီဝဝေေ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ ဪ..ကိုကိုရယ်.. ဒီလောကတ်ောင် ခစွတ်ာလားကြယ်…။
“ခွထေောကြ ကြှလိုကြ.. သှယသ်ှယ်…။ ပငတ်ီလေး ခွှတလြိုကတ်ော့မယ်…“
စိုးဝင်းသည် ဒီအတိုင်း ဆှဲခွှတလြိုကလြည်း ရသောလြည်း သှယသ်ှယ် စိတမြထထအောင် တမငတ်ကာပင် ပြောလိုကသ်ည်။ လကကြလေးနှင့လြည်း အပေါကြနေ အုပကြာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။
“အင့ျ…အင့ျ….အာ…“
သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်းခိုင်းသည့အြတိုင်း တငပြါးကြီးကို ကြှပေးသည်။ ခတ်ပေညာတတ် မိန်းကလေးမို့ စိုးဝင်းက ဘာလုပတ်ော့မယ် ဆိုတာကို သိသည်။ တောသ်ေးသည် ခုနကလေးတင် ရချိုးခန်းထဲ ဝငကြာ သန့စြငထြားလို့..။
စိုးဝင်းသည် ပငတ်ီလေးကို အသာပငလြွှောကာ လိပခြသွည်။ အခုတော့ သှယသ်ှယ်၏ကိုယသ်ည် မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားရှာပြီ။ အပျိုစငလြေး၏ ခစွစြရာ ပန်းငုံကလေးသည် အကာအကြယမြဲ့ကာ ပြူထွကလြာသည်။ စိုးဝင်းဆိုသည့ြ ပြားပိတုန်းကို လာရောကသ်ုံးဆောငပြါလှည့ဟြု ဖိတခြေါန်သည်ေ။ သှယသ်ှယသ်ည် မနှယလြောကတ်ော့ အမှှေးမများပါ။ သူတို့ညီအဈမသည် ဆံပငသ်နလြှသဖြင့ြ စိုးဝင်းက သှယသ်ှယ့ကြိုလည်း အမှှေးထူလိမ့မြညဟြု ထငထြားသောလြည်း အခုတော့ သူထငသ်လို မဟုတခြွေ။ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွင် အမှှေးလေးတွကေ ရေးရေးသာရှိသည်။ အပေါဘြကတ်ှငလြည်း အများကြီးမဟုတခြွေ။ အနည်းငယစြု၍သာ ပေါကန်သည်ေ။
စိုးဝင်းသည် နရောရှှေ့ကာ ဝမ်းလွားမှောကလြိုကသ်ည်။ သူ့ကောငကြှီးသည် မို့ယာကို ထောကမြိကာ တင်းတင်းကြီးတောင် ဖြစ်သှားသည်။ ခနနေဦး…. ပြီးရင် မင်းအလှည့ရြောကမြယ်…။ စိုးဝင်းသည် ညီတောမြောငကြို ကြိတကြာပြောလိုကရြင်း သှယသ်ှယ်၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ပိုကားသှားအောင် လကန်ှင့တ်ှန်းလိုကသ်ည်။ သူ၏ ပုခုံးနှင့ခြံကာ အသာပင့တ်င်၏။ ပြီးလွှငတ်ော့ သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတဝြလေးကို အသာဆှဲဟကာ လွှာကလေးနှင့ြ ထိုးလိုကသ်ည်။
“အို..အမေ့….ရှီး…ရှီး…“
သှယသ်ှယသ်ည် တကိုယလြုံးပင် ကဉွကြာတကသ်ှားသည်။ ငရုပသ်ီးမစားမိဘဲနှင့ြ သူမသည် တရှီးရှီးနှင့ြ ညည်းမိသည်။ စိုးဝင်းလုပသ်မွှကို အသာကိုယကြလေးမတကြာ ကြည့်န်သညေ့ြ သူမသည် နောကကြိုပစ်ကသွည်။ ဘေးနားကို အသာခထွားသော လကသ်ည် အလိုအလွောကြ စိုးဝင်း၏ ခေါင်းကိုဆုပကြိုငမြိသည်။ စိုးဝင်းသည် စောကပြတဝြလေးကို လွှာကလေးနှင့ြ နှစ်ခကြြ သုံးခကြလြောကြ ထိုးဆှပြီး လွှာပြားဖြင့ြ အမှောင်းလိုကြ ယကတ်ငလြိုကသ်ည်။ အပေါဘြကတ်ှင် ထောငထြောငလြေးဖြစ်နသညေ့ြ အစိလေးကိုထိကာ ပြတမြိသှားသည်။ သှယသ်ှယဘြယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ခွေ …။
“အို…ကိုကိုရယ်…..ယကြ… ယကပြေးကြယ်….“
စိုးဝင်းသည် ယကန်ရင်ေးနှင့ြ သဘောကစွှာ ပြုံးလိုကသ်ည်။ သချောပါပြီ။ သှယသ်ှယသ်ည် ထိန်းမရအောင် စိတထြနပြေီ ဆိုတာကို။ ပဲကြီးစေ့သာသာလောကရြှိသည့ြ အစေ့လေးကို ခပကြှမ်းကြမ်း စုပယ်ူလိုကပြှီး လွှာဖြားနှင့ြ စိတရြှိတိုင်း ကလိနတေော့သည်။ တဈခကြတ်ဈခကြလြည်း အောကဘြကကြိုဆင်းကာ လွှာကိုစု၍ အပေါကဝြလေးကို ထိုးသည်။ သှယသ်ှယ်၏ တကိုယလြုံးသည် ဂီယာနိုးပြီး ကလပမြလှှတထြားသည့ြ ကားလေးလို တသိမ့သ်ိမ့ြ တုနခြါနသည်ေ။ စောကရြညတ်ှကတေော့ ဘယလြိုမှ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့ခွေ။ စိုးဝင်းလွှာထဲကို အလိုလိုစီးကသွည်။ သူမသည် အသားဖြူသူမို့ အရညတ်ှကေ ကြဲတဲတဲလေးသာ။ ဒါကတော့ အဈမဖြစ်သူနှင့ြ တူသညဟြု စိုးဝင်းစိတထြဲမှ တွေးလိုကသ်ေးသည်။ ပြီးတော့မှ ငါ ဘာဖြစ်နတောလဲ ဆိုကာ စိတကြို မနည်းဖြောကပြဈလိုကရြသည်။
“ကိုကို… လုပခြငွလြုပတ်ော့ကြာ… သှယသ်ှယ် .. မခံနိုငတ်ော့ဘူး… အင့ြ.. အ.. ဟင့ြ…“
စိုးဝင်း၏ အတွေးကို သှယသ်ှယ်၏ ရမကသ်ံလေးနှင့ြ ပြောသံက ဖြတတ်ောကလြိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးသည် စိုးဝင်း တဈခကြယ်ကလြိုကတ်ိုင်း စောကပြတထြဲက ကဉွစြိမ့ကြာ တကလြာသညမြို့ မနနေိုငတ်ော့ခွေ။ စိုးဝင်း၏ ခေါင်းကိုလည်း ဆှဲကာမလိုကသ်ည်။ စောကရြညတ်ှကေ ဘယလြောကတ်ောင် ထွကန်သညေမြသိ။ စိုးဝင်း၏ ပါးစပတ်ဝိုကြ ပပြနေသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် သူ၏ လကဖြမိုးဖြင့ြ ပါးစပကြို အသာသုတလြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယသ်ည် ဒါကိုမှငသ်ှားတွငတ်ော့ စိုးဝင်းကို ပိုလို့ပင် ခစွသ်ှားသည်။
“ဒီလောကတ်ောင် ..ခစွရြလား.. ကိုကိုရယ်….“
စိုးဝင်းသည် ဘာမှမပြော။ ကိုယပြေါတ်ှင် နောကဆြုံးကနွန်သညေ့ြ ဘောင်းဘီကိုသာ ခွှတလြိုကသ်ည်။ ညီတောမြောငခြငမြွာ အခုမှ လှတလြပစြှာ ခေါင်းထောငခြှင့ရြသှားသည်။ မတမြတကြှီး ထောငကြာနသည်ေ။
“ဖြစ်ပါ့မလား..ကိုကို..“
“ဖြစ်ပါတယ်… သှယသ်ှယရြဲ့…။ ကိုကို ဖြေးဖြေးလုပပြေးပါ့မယ်…. စိတမြပူနဲ့..“
စိုးဝင်းသည် ကိုယကြို နရောကအွောငပြှငသ်ည်။ လီးဒဈနှင့ြ စောကခြေါင်းဝလေးကိုဖိကာ ထောကလြိုကသ်ည်။ ပြော့ပြောင်းသည့ြ အသားစနှစ်ခု အထိတွငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် တွန့ခြနဲဖြစ်ကာသှားသလို စိုးဝင်းလည်း အသကရြှူပြင်းလာသည်။
“စိတကြို တင်းမထားနဲ့….လွှော့ထား…“
စိုးဝင်းသည် သူ့ကို မရတရဲကြည့်န်သညေ့ြ သှယသ်ှယကြို အသာပြူံးကာပြသည်။ ကောငမြလေးသည် အောကကြို မကြည့်ရြဲခွေ။ သူမကြလြုံးကို စိုကကြာကြည့်န်သညေကြိုသာ တွေ့သည်။ စိုးဝင်းသည် ခစွရြသူ၏ မကြဝြန်းနကတ်ှကေို သချောပင် ကြည့်သ်ည်။ ပြီးရငတ်ော့ ခါးအားကိုသုံးကာ ဖိခလွိုကသ်ည်။
“ဗွဈ….အင့ျ….ကိုကို…“
သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတဝြတွင် တဈဆို့ဆို့ဖြစ်သှားသည်။ အပေါကလြေးသည် အစွမ်းကုန် ပြဲထွကြ၏။ စိုးဝင်းက သချောတေ့ကာ ဖိသှင်းသညမြို့ ထိပဖြူးကတော့ မှုပဝြငသ်ှားသည်။ နှစ်ဦးသား စိုကကြှည့န်ကြသေညမြို့ ကောငမြလေး၏မကြန်ှာ ရှုံ့မဲ့သှားသညကြို တွေ့လိုကသ်ည်။
“ရလား..သှယသ်ှယ်…“
“နည်းနည်းတော့ ..နာတယ်.. ကိုကို….။ ဒါပမယေ့ြ.. တမွိုးကြီးပဲ… ဆကသ်ှင်းကြာ…“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယကြ ဒီလိုအပြောတွငတ်ော့ မညှာတော့ခွေ။ အကုနလြုံးဝငသ်ှားမှ ကိဈစကပြီးမှာမို့ ဖငပြှောငကြှီးကို ကြှကာ ထပမြံထိုးသှင်းသည်။
“ဗွဈ….ဘု…ဘု…“
“အင့ျ….ကိုကို..ဖြေး..ဖြေး…“
သှယသ်ှယသ်ည် ဒီတဈခါတော့ အိပယ်ာခင်းကို ကစွကြစွပြါအောငပြင် ဆုတထြားမိသည်။ လီးကြီးက တဈဝကမြရှိတရှိလောကြ ဝငန်ပြေီမို့ သူမ၏ စောကပြတတ်ဈခုလုံး ကြိန်းစပကြာနသည်ေ။
“ဒီလောကန်ဲ့.. အရငည်ှောင့ပြေးမယန်ောြ….“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ့ကြို ကြငန်ာစွာပငပြှောသည်။ ကိုယကြိုကိုင်းကာလည်း သူမ၏ ပါးပြငလြေးကို အနမ်းတဈပြင့ြ ခွှလေိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယသ်ည် စောကပြတကြ အောင့န်သေေးသောလြည်း စိုးဝင်း၏အကြငန်ာတွငတ်ော့ နာတာတွကေို မေ့သှားသည်။ ခေါင်းကလေးကို အသာညိမ့ပြှမိသည်။
“အင်း…လုပလြေ..ကိုကို…“
စိုးဝင်းသည် အသာပင် လီးတနကြို ပြနဆြှဲထုတသ်ည်။ တဈလကမြလောကြ ကြှတအြထွကတ်ှင် ပြနထြည့သ်ည်။
“အီး. .ဗွဈ..အင့ျ…အင့ျ…“
အခုလိုမွိုး လီးကို ပြနအြညှောင့တ်ှငတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် အစောကလောကြ နာကငွမြှုကို မခံစားရတော့ခွေ။ ထူးခွားသည့ြ ကာမအရသာက အစားထိုးကာ ဖြစ်တညလြာသည်။ သူမ၏ကိုယကြလေးသည် တိမလြှှာကလေးတွတွင်ေ လှင့မြွောနသလေို စိတထြဲတွင် ခံစားနရသေည်။
“အင့ျ…နာတယ်…ကိုကို…“
စိုးဝင်းသည် ပြနထြုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပန်ရောမှ သူ၏ဒဈသည် တင်းကနဲနကော အမှှေးပါးလေးကို ထောကမြိသည်။ ခစွသ်ူအပျိုစငလြေး၏ သင်ျကတလေေးမို့ ရုတတ်ရကြ ရှေ့ဆကမြတိုးဖြစ်။ အသာရပထြားလိုကသ်ည်။
“ကိုကို.. အဆုံးသှင်းလိုကရြမလား..ဟင်….“
“အရမ်းနားမှာလား..ကိုကို….အင့ျ….“
“ခနလေးပဲ….ပြီးသှားရင်… ပြီးသှားပါပြီ…“
“အင်း…ဒါဖြင့လြည်း..သှင်းလိုကတ်ော့..ကိုကိုရယ်…“
စိုးဝင်းသည် ခကြခြငွြးကြီးတော့ ထိုးမဖောကပြဈ။ အရှိနယ်ူသညန်ှင့ြ လေးငါးခကြလြောကြ ညှောင့န်သေေးသည်။ သှယသ်ှယကြ မကြတ်ောငလြေးမှေးကာ တအင့အြင့ဖြစ်နသည်ေ့အခွိနကြှမှ ပေါငအြားကိုပါ သုံးကာ ဆတခြနဲဖိခသွည်။ တိုကဆြိုငခြငွတ်ော့ သှယသ်ှယသ်ည် ကာမအရသာကြောင့ြ ဖငလြေးကိုကော့ကာ လှုပတ်ငပြေးခွိနဖြစ်သည်။ အမှနကြ စိုးဝင်းသည် အပျိုမှှေးကို ထိုးဖာကရြနသ်ာ ရညရြှယကြာ ဖိခခွှင်းဖြစ်သည်။ သှယသ်ှယကြ စိတထြကာ ကော့တငအြပေးတွငတ်ော့ သူသည် မရညရြှယဘြဲ လီးချောင်းကြီးကို အဆုံးထိသှင်းမိသှားသည်။
လီးထိပသ်ည် ပူခနဲဖြစ်သည်။ ဗှိခနဲဖြစ်ကာ အတွင်းဘကသ်ို့ ကြှံဝငသ်ှားသည်။ ကောငမြလေး၏ စောကခြေါင်းတလွှောကတ်ှင် သူ့လီးတနကြှီးက အကြားအလပမြရှိ ပြည့သ်ိပကြာ နရောယူသှားသည်။
“အီ…နာတယ်…ကိုကိုရဲ့….အင့ျ…အင့ျ..“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ်၏ ကိုယပြေါသ်ို့ အသာမှောကခြလွိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယ်၏ ခွှေးကလေးတွစေို့နသေော နဖူးပြငလြေးကို မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းသည်။ သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ အနမ်းကြောင့ြ မှိတထြားသော မကြလြုံးလေးကို ဖြင့ကြှည့သ်ည်။ သူ့ကိုပြုံးကာ ကြငကြှငန်ာနာ စိုကကြှည့န်သညေ့ြ စိုးဝင်းကို တွေ့သည်။ ရငထြဲတွင် နှေးကနဲ ဖြစ်ကာသှားသည်။
“အရမ်းနာသှားလား….သှယသ်ှယ်….“
“ခုနတုန်းကတော့…နာတယ်…။ အခုတော့.. ဒီလောကမြဟုတတ်ော့ဘူး.. အကုန် ဝငသ်ှားတာလား..“
“ဟုတတ်ယ်….သှယသ်ှယ်… အကုနပြဲ…“
“ပြည့ကြှပန်တောပဲ…ကိုကိုရယ်…။ သှယသ်ှယ် မနတတေဘြူး… ဆောင့ရြငလြည်း ဆောင့ကြှည့ပြါလား….“
သှယသ်ှယသ်ည် ရှကသ်ံလေးနှယကြာ စိုးဝင်းကို မပြင့တ်ပြင့ပြှောသည်။ စိုးဝင်းသည် သူမပြောသည့အြတိုင်းပင် လီးတနကြို တဈလကမြသာသာလောကြ ပြနန်ှုတကြာ ဖငတ်လှုပလြှုပဖြှင့ြ ဖိ၍ကြိတလြိုးပေးသည်။ ဆောင့လြိုးခွင်းမဟုတပြမယေ့ြ တင်းပြည့ကြှပပြှည့ဝြငန်သေော လီတနလြုံးပတန်ှင့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများကတော့ မိမိရရ ပြတတ်ိုကမြိကြသည်။ သှယသ်ှယခြငမြွာ အစောပိုင်းက အနည်းငယ် ငုံ့ရှိုးသှားသော ကာမစိတတ်ှသည်ေ ပြနလြညန်ိုးကြှလာသည်။ ရငဖြိုလှိုကမြောကာ လီးတနကြှီးကပေးသည့ြ ကာမအရသာကို စွဲမကစြပြုလာသည်။ ဖငလြေးတွကေို အနည်းငယ် လှုပရြှားပေးမိ၏။
“သှယသ်ှယ်…မနာတော့ဘူး ..မှတလြား…“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ်၏ အခွအနေကေို ကြည့်ကြာ မေးသည်။ ကိုယကြိုလည်း ဒိုကထြိုးသလိုအနည်းငယမြတကြာ နရောပြငလြိုကသ်ည်။
“အင်း…ရပြီ…ကိုကို…ဆောင့တ်ော့ကြာ…“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယကြ မီးစိမ်းပြလိုကသ်ညန်ှင့ြ စည်းခကြမြှနမြှနန်ှင့ြ စတင် ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့တ်ော့သည်။ လီးကို တဈဝကကြွောကြွောြ ပြနထြုတ် ပြနသ်ှင်းဖြင့ြ ခပသ်ှပသ်ှပလြေး လုပပြေးလိုကသ်ည်။
“ဟင့ျ…အား….ရှီ…အင့ျ….အင့ျ….“
စိုးဝင်း၏ ပိုစရှငကြ လီးတနကြို ခပစြိုကစြိုကြ လိုးပေးနသညေမြို့ အဝငအြထွကတ်ိုင်းတွင် စောကစြေ့ကိုကကြနွနဖိ၍ ထိုးပြတမြိသည်။ သှယသ်ှယခြငမြွာ ကြကသ်ီးဖနွြးဖနွြးထကာ ကာမအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနရသေည်။ အရသာက ကောင်းလှန်းလှသဖြင့ြ ကိုကိုပြောတာ မှနသ်ညဟြု တွေးမိသည်။ ဒီလောကကြောင်းမှန်းသိရင် သူမလည်း ကိုကို့လိုပင် လကထြပဖြို့အထိ ဆောင့မြိမည် မထငပြါ။
“ဗှဈ… ဘှတ်……အင့ြ…ကိုကို…မှနမြှနလြေး….“
တောတ်ောလြေးကြာလာတော့ သှယသ်ှယ်၏ ကိုယကြလေးသည် ကုန်းပေါပြကအြတငခြံရသော ငါးရံ့မလေးပမာ ဖြတဖြှတလြူးလာသည်။ အစာပိုင်းတုန်းက မို့ယာစတွကေို ဆှဲထားသည့ြ လကတ်ှကလေည်း စိုးဝင်း၏ ဖငပြှောငကြှီးကို သူ့ဆောင့ခြကြန်ှင့ြ အညီ ဆှဲကာဖိခသွည်။ ပေါငကြှီးကိုလည်း ကားနိုငသ်မွှကားယုံမက စိုးဝင်းဆောင့ခြကြတ်ိုင်းကို အောကကြနေ ကော့ပငကြာ ပေး၏။ စိုးဝင်း သိသည်။ ခစွသ်ူလေးပြီးတော့မည် ဆိုတာကို…။ စိုးဝင်းသည် လီးတနကြို ဒဈဖြားသာခနွြ၍ ဆှဲထုတသ်ည်။ အားကုနသ်ုံးကာ စိုကခြသွည်။
“အင့ျ….အမလေး…..ကိုကို…..အင့ျ….“
သှယသ်ှယ်၏ ညည်းသံသည် တောတ်ောကြယွကြယွလြေးပင် ထွကလြာသည်။ ခေါင်းကလေးသညလြည်း ဘယည်ာခါရမ်းသှားသည်။ စိုးဝင်းသည် ပြီးချင်စြိတကြို ခနထိန်းကာ .. နောကထြပ် လေးငါးခကြကြို စကသ်နတေပြဈသလို ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။
“အား….အား…အားးးးးးးးးးးးးးးးးး……. ကိုကို……“
“အီး…..အီး…..သှယသ်ှယ်… ရယ်………………“
သှယသ်ှယခြငမြွာ လဟေုနထြဲတွင် တဝေ့ဝေ့လညကြာ ဖြစ်နရောမှ ရုတတ်ရကြ အောကကြို အရှိနန်ှင့ကြသွှားသလို ခံစားရသည်။ ရငဖြိုလှိုကမြောကာ မူးမော့မတတ် ဖြစ်သည်။ လုပမြိလုပရြာအနနေဲ့ စောကရြညမြွားကိုသာ ပန်းထုတမြိတော့သည်။ သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတလြေးထဲတွင် သူမ၏ အရညမြွားနှင့ြ အိုငထြှန်းသှားခွိနတ်ှငတ်ော့ စိုးဝင်းလည်း ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ကာလရှညစြှာ အောင့ထြားသမွှ သုတရြညမြွားကို ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။
စိုးဝင်း၏ကိုယသ်ည် သှယသ်ှယအြပေါတ်ှင် မှောကကြာမှိန်းနရောမှ ခနအကြာတွငတ်ော့ အသာဘေးကို လိမ့ခြလွိုကသ်ည်။ ဗှှတခြနဲနကော ကြှတထြှားသှားသည့ြ လီးတနကြှီးတွင် သှေးစသှေးနလေးတွကေ အနည်းငယပြကြေံနသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် ရငခြှငထြဲကို တိုးကာဝငလြာသည့ြ သှယသ်ှယ်၏ နဖူးလေးကို ညငသ်ာမှတန်ိုးစွာပင် နမ်းရှိုကလြိုကမြိသည်။
“သိပခြစွတ်ာပဲ…သှယသ်ှယရြယ်….. ကိုယ့ကြိုခစွလြား…“
“ခစွတ်ာပေါ့…ကိုကိုရယ်…။ သှယသ်ှယကြ… အရငခြစွရြသူပါ….“
သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ လကမြောင်းပေါမြှီထားရာမှ ခေါင်းကိုအသာကြှကာ သူ၏ ပါးပြငလြေးကို အနမ်းတဈပြင့ခြွှလေိုကသ်ည်။ ပြီးရငတ်ော့ မကြလြုံးလေး အသာမှိတကြာ အမောဖြနသေည်ေ။ စိုးဝင်းသည် ကလေးလေးတဈယောကလြို အပြဈကင်းစွာနှင့ြ နုနယလြှပနသညေ့ြ ခစွသ်ူလေး၏ မကြန်ှာကိုမှတန်ိုးစွာနှင့သ်ာ စိုကကြှည့န်မေိတော့သည်။
——————————-
ရနကြုန် အပြညပြှညဆြိုငရြာ လဆေိပသ်ည် အရောငအြသှေးစုံလငလြှသော လူတန်းစားမွိုးစုံနှင့ြ ပြားပန်းခတမြွှ လှုပရြှားနသည်ေ။ Aircon က တစိမ့စြိမ့လြှှတထြား၍ Depature Hall တွင် အေးမှနသေောလြည်း နှယန်ှယအြေးအတွကတ်ော့ သူမ၏ ရငထြဲက နှမ်းနယန်မှေုကို လွော့သှားအောင် မဖနတ်ီးနိုငပြါ…..။
“သမီး.. ဟိုရောကရြောကခြငွြး ဖုန်းဆကန်ောြ… ။ မမတေေို့ စောင့န်မယ်ေ…“
“မမရယ်….. သှယသ်ှယတ်ော့… လှမ်းနတေော့မှာပဲ….“
နှယန်ှယသ်ည် မကြရြညလြေးတွေ ဝဲနသေော အမဖြစ်ေသူနှင့ြ ညီမကို ကြည့်ကြာ အားတင်းထားသည့ကြှားမှ အလိုလိုမကြရြညစြို့လာသည်။ တကယတ်မ်းခွဲခွာရတော့မည် ဆိုတော့ သူမသညလြည်း ဝမ်းနည်းမိသညသ်ာ။ ဒါပမယေ့ြ…. သူမ မမှား… ဟုတော့ ထငသ်ည်။ သူမ၏ စိတဝြဒနောကို အကောင်းဆုံး ကုစားနိုငမြည့ြ ထွကပြေါကသ်ည် သူမ စိတဝြငစြားခဲ့သည့ြ ပညာရေးကို တစိုကမြတမြတ် လေ့လာရနသ်ာ ဖြစ်တော့သည်။
“စိတမြပူပါနဲ့…. မမေေ…. ဟိုရောကရြောကခြငွြး သမီး ဆကပြါ့မယ်….“
နှယန်ှယသ်ည် အမဖြစ်ေသူကို အသာလှမ်းဖကကြာ ပြောသည်။ ဒေါမြာမာအေးသည် သမီးဖြစ်သူကိုကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားရင်း ပါးခွင်းအပကြာထားမိသည်။ ဦးဘအေးကတော့ သမီးနှင့ြ အမဖြစ်ေသူကိုကြည့်ကြာ ခေါင်းတညိတည်ိတ် လုပန်သည်ေ။ ဘာစကားတဈခွန်းမှ မပြောသညကြိုက သူသည် စိတတ်င်းကာထားရမှန်း သိသာသည်။
“သှယသ်ှယ်… ညီမလေးတို့ မင်ျဂလာဆောငပြုံတွေ… facebook မှာတငထြားနောြ….။ မမ ဟိုကနေ လှမ်းကြည့်ရြအောင်…“
“ဟုတ်…မမ….“
“မမ…. သှယသ်ှယလြေ.. မမစိတဆြိုးအောင် လုပမြိတာတွရှေိရင် ခွင့လြှှတန်ောြ….“
နှယန်ှယအြေးသည် မကြရြညလြေးတွေ ဝဲနသညေ့ြ ညီမငယကြို ကြည့်ကြာ စိတထြဲတွင် နင့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ဪ..ညီမလေးရယ်… မမက ညီမလေးကို … ခွင့လြှှတလြို့ပဲ… ဒီအခွအနေရေောကအြောင် ဖနတ်ီးခဲ့ရတာပေါ့….။ မမကိုသာ… ညီမလေးနဲ့ မောငကြ ခွင့လြှှတန်ိုငကြှပါစလေို့…. မမ ဆုတောင်းပါတယ်….။ နှယန်ှယသ်ည် ရငထြဲက ဆို့နင့လြာသည့ြ ခံစားခကြကြို ကြိတကြာ မှိုသိပရြင်း ညီမငယကြို အားတင်းကာ ပြုံးပြလိုကသ်ည်။
“ညီမလေးကလည်း… မဟုတတ်ာ… တို့ညီအဈမ အချင်ြးချင်ြးကို….။ ဖဖနေေဲ့ မမကေေိုသာ ဂရုစိုကြ ကြားလား….. “
“ဟုတကြဲ့….မမ“
ဆန့တ်န်းထားသည့ြ လကထြဲသို့ ဝငရြောကလြာသည့ြ ညီမငယကြို သူမသည် ပြေ့ဖကမြိသည်။ သှယသ်ှယ်၏ဆံနှယလြေးတွကေို နမ်းနရောမှ မရညရြှယဘြဲနှင့ြ မိန်းတံခါးပေါကကြှီးဆီသို့ ကြည့်မြိသည်။ ဪ…မောငရြယ်… မနှယကြို.. လိုကတ်ောငမြပို့တော့ဘူးတဲ့လား…။ အင်းလေ.. မပို့တာဘဲ ကောင်းပါတယ်….။ မောင့မြကြန်ှာကိုသာ… မှငမြိရင်.. မနှယ်.. သချောပေါကြ ငိုမိမှာပဲ…..။ အခုတော့လည်း … တဈခုတော့ ကောင်းတာပေါ့လေ……။
“ကြေးဇူးးပြု၍…. နားဆငပြါရှင်….။ ရနကြုနမြှို့မှ ဘနကြောကမြှို့သို့ လယောဉအြမှတ် 8M331 နှင့လြိုကပြါမည့ြ ခရီးသညမြွားရှင်… လယောဉထြှကခြှာခွိန် နီးနသဖြေင့ြ … ကြေးဇူးပြု၍ Boading Gate သို့ လာရောကပြေးကြပါရန်.. ပနကြှားအပပြါသည်.. ရှင်….“
စပီကာခွကထြဲကနေ ကြညလြငခြွိုမှစွာ ထွကလြာသည့ြ မိန်းမပျိုလေး၏ အသံတွငတ်ော့ နှယန်ှယအြေးသည် ညီမငယကြို ဖကထြားရာမှ လှှတလြိုကသ်ည်။ တခွိနလြုံးဘေးနားမှ ထိုငကြာ ကြည့်န်သညေ့ြ အဖဖြစ်ေသူဘကသ်ို့ လှည့သ်ည်။
“ဖဖေေ…. သမီးသှားတော့မယ်…. ကနွြးမာရေး ဂရုစိုကန်ောြ…“
“အေး..အေး…သမီး…. သမီးလည်း ကန်ျးမာရေးကို ဂရုစိုကျဦး…..“
“ဟုတကြဲ့…ဖဖေေ….“
နှယန်ှယအြေးသည် အဖဖြစ်ေသူကို အသာပြုံးပြကာ အနားတွငခြထွားသော handcarry အိတကြလေးရဲ့ ကိုင်းကလေးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ မတတ်ပရြပကြာ ရှိနကြသေည့ြ မိသားစုကို နောကဆြုံးကြည့်ကြာ လှည့ထြှကလြိုကသ်ည်။ ဦးတညရြာကတော့ ……
နှယန်ှယအြေးသည် သူမရှေ့က လကခြငွြးခွိတကြာ သှားနကြသေည့ြ လူရှယစြုံတွဲကိုကြည့်ကြာ အလှမ်းစိတတ်ှကေ ကြီးစိုးလာပြနသ်ည်။ သူမလည်း ခစွခြဲ့ဖူးသူနှင့ြ ဒီလိုမွိုး လကခြငွြးခွိတကြာ လွှောကသ်ှားခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခုတော့ အရာရာကို ဟနဆြောငပြှုံးပြရင်း မညသ်ူမှ မသိအောင် ရငထြဲက သောကကို မေ့ဖြောကရြဦးမညသ်ာ..။
နောကြ… ရကအြနည်းငယအြကြာတွင် သူမ၏ ခစွသ်ူမောငသ်ည် လည်းကောင်း.. ညီမငယသ်ညလြည်းကောင်း ပြောရြှှငခြမွြးမှေ့ဖြယ် ဘဝမှာ လကခြငွြးမှဲမှဲဆုပကြာ ထားကြပေးလိမတ်ော့မည်။ သူမသည် ဒီအတွကြ ကြညန်ူးရမညသ်ာ။ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ဘဝအတွကြ သူမ၏ နှလုံးသားကို အကောင်းဆုံးလကဖြှဲ့နိုငခြဲ့သညသ်ာ။
တာဝနကြွ လယောဉမြယလြေးကို Boarding Pass ထုတပြေးပြီးနောကြ… နှယန်ှယသ်ည် မှနသ်ားပြငကြိုကြောကြာ ပြငပြကို ကြည့်လြိုကမြိသည်…။ ကောင်းကငပြှာတွင် … ဖြူဖြေးနသေော တိမတ်ဈဆုပ် လှင့မြွောသှားသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ သူမ၏ရငထြဲတွငတ်ော့…….
စိုးဝင်းသည် သူ့မကြလြုံးကို သူမယုံနိုငအြောင် ဖြစ်သှားသည်။ ကမန်းကတမ်းပင် မကြလြုံးကိုပြတကြာသချောပြနကြှည့မြိသည်။ ဟုတပြါသည်။ ဒီလူမှ ဒီလူရယပြင်..။ စိုးဝင်းသည် JDonut ဆိုငထြဲကနေ အမှနထြှကသ်ည်။ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် လကခြငွြးခွိတကြာ သှားနသညေ့ြ အတွဲနောကသ်ို့ အမှနလြိုကသ်ည်။ မှီသညန်ှင့ြ ရှေ့ကနေ ကြောကြာ ပိတရြပလြိုကသ်ည်။
“ဆောရီးဗွာ…. ဒီကအဈကိုကို စိတမြရှိရင်… ကနွောြ မေးစရာ ရှိလို့ပါ…“
လူရှယသ်ည် သူ့ရှေ့က ကမူးတူးရှိုး ပိတရြပလြိုကသ်ည့ြ စိုးဝင်းကို သချောကြည့်သ်ည်။ ဘေးနားက လကခြငွြးတွဲကာ ပါလာသည့ြ အမွိုးသမီးကိုလည်း အသာလကဖြှုတ်၏။ ကြည့်ရြတာ စိုးဝင်းကို သပသ်ပလြိုကန်ှောင့ယ်ှကသ်ည့ြ ငနဲဟု ထငသ်ှားသည့ပြုံပင်။
“အဈကို.. အထငမြှားမယ်… စိတမြဆိုးပါနဲ့…. ကနွော့ြ အပြုအမူကို….။ အဈကိုက… မနှယန်ှယအြေး ဆိုတာကိုများ သိသလားလို့….“
စိုးဝင်း၏ ခွကောကာ လကကြာကာနှင့ြ အမောတကော ရှင်းပြလိုကမြှုတွငတ်ော့ အဆိုပါ လူရှယသ်ည် စိုးဝင်းကို သချောစိုကကြှည့သ်ည်။ ဘေးနားကနေ အံအားသင့သ်လို ဖြစ်ကာ ပါးစပကြို လကဝြါးကလေးနှင့ြ အုပလြိုကသ်ည့ြ အမွိုးသမီးဘကကြို လှည့လြိုကပြှီး…
“ကဲ…ကဲ…. စိမ့ရြေ… ကြည့်ရြတာ… မင်းအခစွဆြုံး သူငယခြငွြး နှယန်ှယအြေးရဲ့ ဇာတရြှုပထြငတ်ာကြာ….။ မောငတ်ော့… ဒီကိဈစကို .. လိပပြှာမလုံတော့ဘူး….။ ဒီက… ညီလေးက ကာယံကံရှင် မှနရြင်… ရှင်းပြလိုကရြအောငကြှာ….“
ထိုအဈကို၏စကား အဆုံးတွငတ်ော့ အမွိုးသမီးချောသည် … ဟင်း.. ခနဲနအေောင် သကပြှင်းခသွည်။
“ကောင်းပြီလေ… ကိုကိုရယ်….။ စိမ့လြဲ သူအတင်းပြောလို့တာ.. လုပပြေးရတာလေ…။ နောကပြှီးတော့ စိမ့တ်ို့လငမြယားကို အစစအရာရာ ကူညီယုံသာမက အောငသ်ှယပြေးထားတဲ့ ကြေးဇူးကြောင့သ်ာ …။ စိတထြဲကတော့ ..သိပကြှညတ်ာ.. မဟုတဘြူး….“
“ဒီက..မောငလြေးက…. စိုးဝင်းဆိုတာများလား…“
စိုးဝင်းသည် အမွိုးသမီးချော၏ လငမြယားဆိုသည့ြ စကားနှင့ြ သူ့နာမညကြိုပါ မှနအြောင် ခေါလြိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့ တဈခုခုတော့ လှဲနသညေဟြု သိလိုကသ်ည်။
“အဈမ…က.. ကနွော့န်ာမညကြို …သိနတယ်ေ…“
“ကဲ… ညီလေး….. ညီလေးက စိုးဝင်းဆိုရငတ်ော့… အဈကိုတို့ အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြပါ့မယ်….။ JDonut ထဲပဲ ခနဝငထြိုငရြအောငကြှာ…။ အဈကို့ နာမညကြ နထွန်ေးပါ…..“
စိုးဝင်းသည် လကကြမ်းပေးလိုကသ်ည့ြ နထွန်ေးဆိုသည့ြ အဈကို၏လကကြို ဘုမသိဘမသိနှင့ပြင် ဆှဲနှုတဆြကမြိသည်။ ရငထြဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာနှင့ြ သို့လောသို့လော ဖြစ်နသည်ေ။ အမှနဆြိုရင် သူ့စိတသ်ည် တစုံတခုကြောင့ြ ဆို့နင့န်သလေိုဖြစ်၍ လကဖြကရြညဆြိုငမြထိုငဘြဲ ရှဈမိုင် Junction 8 ဘကသ်ို့ စိတပြှလကေပြွောကြ ထွကလြာခွင်းဖြစ်သည်။ သူသိသည်။ ဒီနေ့တွင် မနှယကြ ဂပြနကြို သှားတော့မည် ဆိုတာကို။ စိတထြဲတွင် ဝမ်းနည်းသလိုလို နာကငွသ်လိုလို ခံစားနရသေည်။ အခုတော့ မရညရြှယဘြဲ သူနှင့ြ မနှယတ်ို့၏ အခစွအြိမမြကကြို ပကြပြှယသ်ှားအောင် ဖနတ်ီးခဲ့သည့ဓြါတပြုံထဲက လူနှင့မြှ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် တွေ့မိသည်။ ထူးဆန်းသညကြ ကိုနထွန်ေးဆိုသည့ြ အဈကိုက စိမ့ဆြိုသည့ြ အမွိုးသမီးချောနှင့ြ လငမြယားဆိုတာကိုပင်။ ဘာတွဘယေလြို ဖြစ်ကုနမြှန်း သူမသိတော့…။
“ဒီလိုကြ…. ငါ့ညီ…။ အဈကိုက နှယန်ှယအြေးကို… စိမ့န်ဲ့ ပတသ်ကပြှီးတော့မှ သိတာပါ…။ စိမ့န်ဲ့ သူနဲ့ကတော့.. အခငဆြုံး သူငယခြငွြးတွပေေါ့ကြာ။ ကဲ.. ကဲ.. စိမ့ြ… မင်းသူငယခြငွြး ဇာတရြှုပကြို ရှင်းပြလိုကတ်ော့…“
အမွိုးသမီးချောသည် မကြန်ှာလေးပကြန်သညေ့ြ စိုးဝင်းကို ကြည့်ကြာ..
“စိမန်ဲ့..မနှယကြ…တောတ်ောခြငပြါတယ်….။ ခငလြှန်းလို့…. သူ တောင်းဆိုတာကို မဟုတမြှန်းသိပမယေ့ြ.. ကူညီပေးခဲ့တာပါ…။ အကြောင်းတွကေ … ဒီလိုပါ… “
“လှနခြဲ့တဲ့.. သုံးလကြောလြောကကြ… မနှယကြ .. ငိုကြီးခကြမြနဲ့… အိမကြိုရောကလြာတယ်….။ အဲဒီအခွိနတ်ုန်းက ..ကိုကိုက… အလုပကြိဈစနဲ့ ခရီးသှားနတယ်ေ…။ အတိုခွုပပြှောရရငတ်ော့…. အိမမြှာ ဘယသ်ူမှမရှိတာနဲ့… စိမ့ကြ မနှယကြို အတင်းမေးတယ်…။ အမှနဆြိုရင်… မနှယကြ.. သူ့ခံစားခကြကြို … ဘယသ်ူမှ ဖြင့ပြှောလေ့ ရှိတာမဟုတဘြူး….“
“ဒါပမယေ့ြ… အဲဒီနေ့ကတော့…. သူဘာဖြစ်လာတာလဲဆိုတာကို… ရငဖြှင့တ်ော့တာပဲ….။ သူ့ညီမလေးက… မောငလြေးကို ကြိုကန်တေဲ့အကြောင်းနဲ့…. သူက နောကဆြုတပြေးချင်ြးကြောင်း ပြောတယ်….။ နောကပြှီးတော့.. အဲဒီအတွကြ .. ကူညီပေးဖို့လည်း… တောင်းဆိုတယကြှာ….။ သူ စဉြးစားထားတဲ့ အကြံကိုပြောပြတယ်….“
“ပထမတော့..စိမ့ကြ.. လကမြခံပါဘူး…။ သူက … အတင်းအကြပပြှောတော့မှ… မတတသ်ာလို့ …လကခြံလိုကတ်ာပါ….။ စိတထြဲကတော့ … မလုပပြေးချင်ဘြူး….“
“ဟုတတ်ယ်..ညီ.. ပြောရရင်…. အဈကိုက ..သဘောတောင် မတူဘူးကြာ..။ ဘယန်ှယ့ြ… ကိုယ့မြိန်းမမဟုတတ်ဲ့သူနဲ့ အင်ျကြီအဝတအြစားမပါဘဲ နရပြေီး…. မိနမြဖြစ်သူက… ဓါတပြုံ ရိုကယ်ူတယတ်ဲ့ကြ…။ သူများကြားရငဖြှင့ြ.. ငါ့ကို ဘာထငမြလဲ…. စဉြးသာ စဉြးစားတာကြည့်ြ….“
“ခစ်….ခစ်… ကိုကိုကလည်း….သူက..တမှောင့ျ…“
စိုးဝင်းသည် သူ့ရှေ့က တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ကြီစယန်ကြသေည့ြ ကိုနထွန်ေးတို့ အတွဲကိုကြည့်ကြာ စိတထြဲတွင် ဟာခနဲ ဖြစ်သှားသည်။
“ဒါဆို…. အဈကိုနဲ့…မနှယန်ဲ့က.. ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေါ့နောြ…။ ဒါ.. ဒါ…. ဆို…“
“ဘာမှမဖြစ်ရပါဘူး.. ငါ့ညီရာ…။ ဘုရားပေးပေး… ကမွြးပေးပေးပါ….။ ငါ့အခစွဆြုံးကတော့ ဟောဒီကထိုငန်တေဲ့ ဉာဏကြှီးရှငမြနဲ့ … အလိုတူအလိုပါလေးဟေ့…..“
စိုးဝင်းသည် ထိုငန်ရောမှ ဝုန်းခနဲထသည်။ ဆိုငတ်ှင် ခွိတထြားသော နာရီကို ကြည့်တ်ော့ ၄း၁၅ ကိုပြနသည်ေ။
“ကြေးဇူးပါဗြာ…သှားပြီ….“
“အမ်…တမြိုးပါလား…“
ကိုနထွန်ေးတို့ လငမြယားသည် ရုတခြညွြးဆိုသလို သူတို့ရှေ့ကနေ ပြေးကာထွကသ်ှားသည့ြ စိုးဝင်းကိုကြည့်ကြာ ပါးစပအြဟောင်းသားနှင့ြ ကနွခြဲ့တော့သည်။ အဖြူရောငပြါပလဈကာ ကားကလေးသည် လေးညှို့ကလှှတသ်ည့ြ မှားတဈစင်းပမာ တရိပရြိပပြှေးနသည်ေ။ စိုးဝင်းသည် လီဗာကို အဆုံးထိ ဖိကာနင်းခသွည်။ ဒိုငခြှကကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ speed က ကီလို 120 တောငပြှနသည်ေ။ ရှေ့က တရိပရြိပသ်ှားနသေော ကုနတ်ငကြားကို ဖြတကြာ ကြောသ်ည်။ လှတသ်ညန်ှင့ြ လဆေိပဘြကဝြငသ်ည့ြ လမ်းကို ခွိုးကြေ့လိုကသ်ည်။ ကားကလေးသည် တရိပရြိပန်ှင့ြ ပြေးနသေောလြည်း သူကတော့ နှေးနသညေဟြုပင် ထငသ်ည်။ ဖြစ်နိုငရြင် သူသည် အတောငပြေါကကြာပင် ပြံသှားချင်သ်ည်။
မနှယရြယ်.. ဘာဖြစ်လို့ မောင့ကြို ညာရကတ်ာလဲကြယ်….။
စိုးဝင်းသည် ကားကို အရှိနအြနည်းငယလြွော့ကာ လဆေိပဝြင်းတံခါးဝသို့ ခွိုးကြေ့လိုကသ်ည်။
“ပြနအြမ်းမနနေဲ့….“
အပေါကစြောင့ကြောငလြေးသည် လကထြဲရောကလြာသည့ြ ငါးရာတနကြို ကြည့်ကြာ စိုးဝင်းကို တဈခုခုပြောမည် ကြံသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူမမှီလိုကခြွေ။ စိုးဝင်းသည် ကားကို ဝူးခနဲမောင်းကာ ထွကသ်ှားခွသည်ေ။
“ဟေ့…. ဒီမှာ ကားထားခဲ့လို့ မရဘူး…“
“ခဏလေး….“
စိုးဝင်းသည် တာဝနကြလွုံခွုံရေးထငသ်ည့ြ ယူနီဖောင်းနှင့ြ လူက အောပြှောသညကြို ဂရုမစိုကတ်ော့ဘဲ လဆေိပထြဲ ပြေးဝငသ်ည်။ အထဲမရောကခြငပြင် အပြငထြှကလြာသည့ြ လူတဈစုနှင့ြ ထိပတ်ိုကတ်ိုးမိသည်။
“ဟင်…. ကိုကို…. ကိုကို လိုကလြာတယ်….“
“အာ…သှယသ်ှယ်….မနှယရြော…“
သှယသ်ှယသ်ည် အမောတကာနှင့ြ မေးနသေော စိုးဝင်းကို စူးစူးစမ်းစမ်းနှင့ြ ကြည့်သ်ည်။
“မမ..သှားပြီလေ..ကိုကို…။ သှယသ်ှယတ်ို့တောင် အခုလေးတင် အပေါကြနေ .. လကပြှပြီး ပြနဆြင်းလာတာ….“
စိုးဝင်းသည် သှယသ်ှယ်၏ စကားကို အကြားတွင် ကမျဘာမှကြေီး ခွာခွာလညသ်ှားသလို ခံစားရသည်။ ရငထြဲတွင် ဟာခနဲဖြစ်သှားကာ သူ့စိတသ်ည် အနကရြှိုင်းဆုံး ချောကထြဲသို့ ထိုးကသွှားသည်။ သှယသ်ှယကြို ကြည့်န်သညေ့ြ သူမကြဝြန်းတွသည်ေ ဘာကိုမှ မမှငတ်ော့…။
“ကိုကို..ဖြေဦးလေ…ဘာဖြစ်လာတာလဲလို့….“
စိုးဝင်းသည် သူ့လကမြောင်းကို လှုပကြာခါရင်း မေးနသညေ့ြ သှယသ်ှယ့စြကားတွငတ်ော့ အသိပြနဝြငလြာသည်။ အားယူကာ ပြုံးပြလိုကရြင်း…
“ဪ… မနှယကြို နှုတမြဆကလြိုကရြလို့ … စိတမြကောင်းတာပါ…. သှယသ်ှယရြယ်….“
“ဒီမှာ…ညီလေး..ကားကို နရောရှှေ့ပါ….“
“ဪ..ဟုတကြဲ့… အခုပဲ ရှှေ့ပေးပါ့မယ်….“
စိုးဝင်းသည် သူ့အနားကို ရောကလြာသည့ြ လုံခွုံရေးဝနထြမ်းကို ကြည့်ကြာ လသေံပြော့လေးနှင့ြ ပြောသည်။ တောသ်ေးသည် လုံခွုံရေးဝနထြမ်းကြောင့ြ သှယသ်ှယသ်ည် သူ့ကိုအာရုံစိုကန်ရောမှ စိုးဝင်းကားရပထြားရာသို့ အကြည့်လြှှဲသှားသည်။
“လာ..သှယသ်ှယ်… အဈကို ကားပါတယ်… သှားကြရအောင်…“
စိုးဝင်းသည် သူ့လကမြောင်းကို တွယကြာ ပါလာသည့ြ သှယသ်ှယကြို အသာငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဆံနှယလြေးတွေ ယိမ်းခါနကော ကလေးငယလြေးလို အပြဈကင်းသည့ြ မကြန်ှာလှလှလေးက သူ့ကိုမောကြှည့န်တောကို တွေ့သည်။ စိုးဝင်းသည် ခေါင်းကိုကုတလြိုကပြှီး သှားလေးအဖြဲသားနှင့ြ အဟီး ဆို၍ ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယသ်ည် စိုးဝင်း၏ အမူအယာတွင် မကြစြောင်းလေးထိုးကာ နှုတခြမ်းစူသှားသည်။ စိုးဝင်းသည် ခစွစြဖြယ် နှုတခြမ်းလေးစူနသညေ့ြ သှယသ်ှယကြို မှတမြှတန်ိုးနိုးပင် ကြည့်မြိသည်။
နပြေောကမြတိုးအောင် မှောငမြည်းနသညေ့ြ သူ၏ အတွေး တောနကထြဲတွင် သှယသ်ှယဆြိုသည့ြ အလင်းတန်းလေးက စူးရှစွာပင် ထိုးဖောကန်ရောယူသှားသည်။ မနှယန်ှင့ြ သူ၏ အတိတတ်ှသည်ေ သူ့နှလုံးသား၏ အနကရြှိုင်းဆုံး တဈနရောတွင် အေးခဲကာပင် ရှိနတေော့သည်။
…………………………………………………..
နှယန်ှယသ်ည် လယောဉြ ပြတင်းပေါကမြှနမြှ တဆင့ြ မှပြငေကြို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ တဖြေးဖြေးနှင့အြိမတ်ှေ… အပငတ်ှသည်ေ သူမ၏ မှငကြှင်းကနေ ပြောကကြှယကြာ ဖြူလှလှ ငှရေောငတ်ိမတ်ိုကမြွားက အစားထိုးကာ ဝငရြောကလြာသည်။ အကြည့်ကြိုလှှဲကာ ထိုငခြုံအရှေ့က ခေါကစြားပြဲလေးကိုဖြန့ကြာ ခင်းခသွည်။ လကထြဲတွင် ခုနကတုန်းက ထုတထြားသည့ြ စာအုပလြေးကို ဖြန့ကြာဖြင့လြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယသ်ာ မှငရြငတ်ော့ မမက မရေးစဖူး ဒိုငယ်ာရီ ရေးနတယေဟြု ပြောမှာ အသာအခွာပင်…။
ဖြန့ကြာထားသည့ြ စာအုပလြေး၏ ပထမ စာမကြန်ှာတွငတ်ော့……
ONCE…..
Our relation has never ….
followed the rules..
We’ve never been the kind
of fairy-tale couple
you see in the movies ….
But you know what?
it’s ours. All ours —
the little jokes that
only we understand,
the way our hands
naturally find each other’s,
and the memories
that seem so wonderful
now that I look back ….
Our relationship
has come to an end,
but it will always be
deep inside my heart
though it may be frozen ….
I dont know what’s in store for me.
But I know I want you to be happy.
I know I love you.
AND I know that I’d rather
cry alone than
my fairy-tale to become true ….
I just pray that
I wish to be a part of your heart
Coz my whole heart has been occupied with you….
(မိန်းမပျိုလေးတဈဦး၏ အဖြောလြကရြာကို ထပဆြင့ကြူးယူဖောပြှပါသည်… )
ပြီးပါပြီ။
……………………………………………………………….
အထကပြါ အဖြစ်အပကြမြွား ဖြစ်ပြားပြီး နှစ်နှစ်ခန့ကြှာသောြ…
“သှယသ်ှယ်.. ဖြေးဖြေးလွှောကန်ောြ…“
“အင်းပါ…. ကိုကိုရယ်…။ ဗိုကကြဖြင့ြ .. အခုမှ လေးလရှိသေးတယ်… ကိုကိုကလည်း စိတပြူနတယ်ေ…“
စိုးဝင်းသည် မိန်းမဖြစ်သူ၏ အပြောကို သဘောကစွှာဖြင့ြ ပြုံးလိုကသ်ည်။ တဈခုခု ပြနပြှောမည် အပြုတွင် သူပုခုံးကို တဈယောကယ်ောကကြ ရိုကလြိုကသ်ညကြို ခံလိုကရြသည်။ ကိုယကြို ခွာခနဲ လှည့လြိုကရြာ….
“ဟေ့ကောင်…. ငစိုး…..“
“ဟာ… ကိုနတ်……“
စိုးဝင်းသည် သူ့နောကကြ ကပကြာ ရပန်သညေ့ြ လူရှယကြို အားရဝမ်းသာစွာပင် နှုတဆြကမြိသည်။ လကကြမ်းပေးလိုကသ်ည့ြ ကိုနတဆြိုသူ၏လကကြို လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ဆုပကြိုငကြာ…
“ကိုနတ်… ဘယတ်ုန်းက ပြနရြောကန်တောလဲ…..။ ပြနတ်ှေ့ရတာ ဝမ်းသာတယဗြွာ…။ ဒါ..ကနွော့ြ…မိန်းမလေ…. သှယသ်ှယတ်ဲ့….။ အဟဲ…. ဗိုကလြာပြတာ….။”
“သှယသ်ှယ်… ဒါ ကိုကိုတို့ ကြောင်းတုန်းက Senior လေ… ကိုနတတ်ဲ့…. “
ကိုနတသ်ည် စိုးဝင်းကို ကြည့်ကြာ ပြုံးနရောမှ သှယသ်ှယ့ဘြကလြှည့ကြာ…
“တွေ့ရတာ..ဝမ်းသာပါတယ်… သှယသ်ှယ်….။ အဈကိုနဲ့ စိုးဝင်းနဲ့ကတော့ ကြောင်းတုန်းက တောတ်ောခြငပြါတယ်….“
သှယသ်ှယသ်ည် ပါးခွိုင့လြေးနှင့ြ ရယကြာ နှုတဆြကန်သညေ့ြ ကိုနတကြို ကြည့်ကြာ ဒီလူက စကားပြောတာ တောတ်ောဆြှဲဆောငမြှုရှိတာပဲဟု တွေးမိသည်။ ဝတထြားစားထားသညပြုံက ဒီကလူတွနှငေ့ြ မတူ။ အသာခေါင်းကလေးကို ငှိမ့ပြှရင်း..
“ဟုတကြဲ့… သှယသ်ှယလြည်း တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်….“
“ငစိုး… အခွိနရြတယမြလား….။ ဒီရှေ့က ဆိုငကြလေးမှာ ခဏထိုငရြအောငလြေ….။ အခွိနရြရငပြေါ့…“
စိုးဝင်းသည် ကိုနတ်၏ ဖိတခြေါမြှုတွငတ်ော့ သှယသ်ှယ့ဘြကကြို တခကြလြှည့ကြှည့သ်ည်။ သှယသ်ှယကြ သူ့ကိုပြုံးပြလိုကသ်ညတ်ှငတ်ော့….
“ထိုငလြေ… ကိုနတ်… အခွိနရြပါတယ်…“
ကိုနတသ်ည် သူကပင် ရှေ့ကဦးဆောငကြာ ဆေးခန်းနှင့ြ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖြင့ထြားသော အအေးဆိုငလြေးဆီသို့ လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ သုံးယောကသ်ား လူရှင်းသော ဆိုငထြောင့တ်ှင် ဝငထြိုငမြိကြသည်။
“ကိုနတ်.. .ဘယတ်ုန်းက… ပြနရြောကတ်ာလဲ…..။ ကိုနတကြ ကနွော့ကြို မှတမြိသေးတယန်ောြ….“
“ကိုယ်…မနေ့ကမှ ရောကတ်ာကြ…..။ အမှနအြတိုင်းပြောရရင် စိတမြဆိုးနဲ့နောြ….ငစိုး….။ မင်းကို မှတမြိတာ မဟုတဘြူး…။ မင်းမိန်းမရဲ့ ဆံပငရြှညလြေးတွကေို ငေးပြီးမှ .. မင်းကိုတွေ့တာ….“
“ဪ…ဒီလိုလား…… ကိုနတကြတော့လေ…. ဟား….. ဟား…။ အဈကိုက ရယရြတယန်ောြ… ခစ်… ခစ်…“
စိုးဝင်းတို့ လငမြယားသည် ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ထုတဖြောပြှောသည့ြ ကိုနတ်၏ စကားကို သဘောကကြာ ရယမြိကြသည်။
“မရယန်ဲ့ကြ…. တိုကဆြိုငခြငွတ်ော့.. ငါ့ကောငမြလေးက .. ဒီကညီမလို ဆံပငရြှညလြေးတွနေဲ့ .. မို့လို့ကြ…။ အဲဒါကြောင့ြ လိုကကြှည့မြိတာ…“
“ပြောရရင်… အခု..ဒီပြနလြာတာလည်း… သူ့မိဘတွအေိမကြို သှားတောင်းဖို့က… ငါ.. propose လုပထြားတာကို ငှင်းလည်းမငှင်း.. အဖြမပေေးဘဲနဲ့ပဲ နနလေေို့…. စိတမြရှညလြို့ သင်ျဘော compamy ကို ခွင့တ်ငပြှီးတော့တောင် ပြနလြာတာ….။ ခစွမြိတော့လည်း… အခကသ်ားလားကြာ….“
ကိုနတ်၏ ခပည်ည်းညည်းစကားတွငတ်ော့ စိုးဝင်းသည် စပစြုသလို ကြည့်သ်ည်။
“နပေါဦး… ကိုနတရြ…..။ ကိုနတကြ .. ကနွော့ြ မိန်းမလို ..ဆံပငရြှညရြှညလြေးတွေ ရှိတဲ့သူနဲ့…ဘယမြှာတွေ့လာလို့လဲ….။ ပြောလို့ပြောတာ မဟုတဘြူးနောြ…။ သှယသ်ှယလြောကြ တငပြါးဖုံးတဲ့အထိ ဆံပငရြှညတ်ဲ့ .. မိန်းကလေးက ဒီမှာတောင်…. ခပရြှားရှားရယ်…။ မှနမြာပြည် ပြငပြဆိုရငတ်ော့… ပိုဆိုးမယထြငတ်ယန်ောြ….“
စိုးဝင်း၏ အပေါဖြဲကိုငထြားသလို ခပကြှှားကြှားစကားတွငတ်ော့ ကိုနတသ်ည် သူ့လကထြဲတွင် ကိုငကြာထားသည် ပိုကဆြံအိတရြှညလြေးကို ဖြင့သ်ည်။ အထဲကနေ ဓါတပြုံလေး တဈပုံကိုထုတယ်ူလိုကသ်ည်။
“ယုံမလားတော့ မသိဘူး ငါ့ညီ…။ သူ့ကို ကိုယ် ဂပြနမြှာတွေ့တာ….။ နာမညကြ နှယန်ှယအြေးတဲ့…။ မင်း မိန်းမနဲ့တောင် နည်းနည်း ဆငသ်ေးတယ်…..“
စိုးဝင်းနှင့ြ သှယသ်ှယသ်ည် စားပြဲပေါကြို ကလွာသည့ြ ဓါတပြုံလေးကို အံ့သှစိတန်ှင့ြ ငုံ့ကြည့်မြိသည်။
“ဟင်…ဒါ…ဒါ…“
စိုးဝင်းတို့ ဘာမှ ဆကမြပြောနိုငခြငပြင် ကိုနတ်၏ စကားသံက ဦးကာ ထွကလြာသည်။
“သူကတောင် ပြောလိုကသ်ေးတယ်…။ သူ့အိမကြ ..မှောကြဥကျကလာ ……….. လမ်းမှာတဲ့….။ ရှှမှနေမြာလကဖြကရြညဆြိုငလြေးရဲ့… ဘေးဆို… အဲဒီနားက.. လူတိုင်းသိတယ်.. ပြောတာပဲ…..“
“ကိုယတ်ောငမြှ…. သူက… စကားပြောရင်… ဘာဖြစ်လို့…. ဒီလကဖြကရြညဆြိုငအြကြောင်း ခနခနပါနလေဲဆိုတာ… တခါတခါ… စဉြးစားလို့တောင် မရဘူး….။ အ…ဟင်း…..ဟင်း…“
ကိုနတ်၏ ကြညန်ူးဝင့ကြှှားစွာ ပြောနသညေ့ြ စကားအဆုံးတွငတ်ော့ စိုးဝင်း၏ နှလုံးသားတဈနရောသည် ရုတတ်ရကြ အေးခဲသှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။ စားပြဲပေါတ်ှငတ်ော့ အဖြူရောငဂြါဝနလြှလှလေးနှင့ြ ပြဈမွိုးမှဲ့မထင် လှပသည့ြ ကောငမြလေးတဈယောကသ်ည် မခို့တရို့နှင့သ်ာ ရပန်ရှောတော့သည်….။
တကယပြှီးပါပြီ … ခငဗြွာ..။