အောစာအုပ်

မွန်ဆန် မှန်ကန် ဆရာထန် (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

မှနဆြန် မှနကြန် ဆရာထန်
ရေးသူ – Naw Naw

🏵️အပိုင်း ( ၂ ) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ဆရာထနဆြိုတဲ့ အကြားအမှငပြေါကပြှီး ယတွာကောင်းသညဆြိုတဲ့ ဆရာတဈယောကဆြီကို သှားပြီး အစီအမံတွေ လုပန်သည်ေ ဆိုတာကို ကြောကြွောဘြို သိသှားသည် ။ ရဲမှူးကို မသချောဘဲ သူ သတင်းမပို့သေး ။ ရဲမှူးက ဘာထူးလဲ ခဏခဏ မေးနသည်ေ ။ သူက ကနွောြ စုံစမ်းဆဲပါ ဆရာ လို့ဘဲ ပြောထားသည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယု နဲ့ ဆရာထနတ်ို့ ညနဖကေကြှီး ခွိန်းကြတဲ့အခါ ကြောကြွောဘြိုလည်း သချောအောင် စုံစမ်းဖို့ သူတို့ ခွိန်းတဲ့ အိမကြလေးဆီကို တိတတ်ဆိတ် ခဉွြးကပသ်ှားခဲ့သည် ။

ဆရာထနရြဲ့ တပည့ကြှီးဆိုတဲ့ ဦးကင်းသည် လူရှေ့မှာတော့ ပုတီးကြီးနဲ့ တရားသမားကြီး ပုံဖမ်းနပမေယေ့ြ လူသူမရှိတဲ့ ဒီခွံ ဒီအိမထြဲမှာတော့ ဂွောန်ီဝါကားနဲ့ ဘဲကင် အမှည်းနဲ့ ငှိမ့န်တောကို တွေ့လိုကရြသည် ။ ကြောကြွောဘြိုသည် ဆရာထနန်ဲ့ ရဲမှူးကတောြ သှယသ်ှယမြိုးယုတို့ တရားခန်းထဲမှာ ဓါတကြူးနကြတောကို မကြမြှငတ်ှေ့ချင်တ်ဲ့အတွကြ ခကခြကခြဲခဲ စွန့စြှန့စြားစား ချောင်းမှောင်းသည် ။ ဆရာထနရြဲ့ တရားခန်းလေးသည် မီးလုံး ဝါတာတာလေး တလုံးဘဲ ထွန်းထားသည် ။

ဟင်…..

ကြောကြွောဘြို အရမ်း အံ့သှသှားသည် ။ သူ မှငလြိုကရြတာက တရားသမားကြီး ဆရာထနန်ဲ့ သူ့ရဲမှူးကတောြ သှယသ်ှယမြိုးယုတို့ နှစ်ယောကစြလုံးသည် ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးတီးတွနေဲ့ ဖြစ်နကြလေို့ ။ သူတို့ လေးစားရတဲ့ ရဲမှူးကတောရြဲ့ ဆူဖြိုးလုံးဝန်းတဲ့ ရငသ်ားကြီးတွနေဲ့ စွင့ကြားတောင့တ်င်းတဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို တွေ့မှငလြိုကရြလို့ ပေါငကြှားက လိငခြွောင်း မတမြတ် ထောငသ်ှားရတဲ့အထိဘဲ ။ အထူးသဖြင့ြ ပေါငတ်နဖြှူဖြူကြီးတွရေဲ့ ခလယကြ မို့ဖောင်းတဲ့ မိန်းမအင်ျဂါစပကြှီးက တအား ကြည့်ကြောင်းလှသည် ။ အမှှေးရေးရေးနဲ့ နီညိုညို အကြဲကြောင်းကြီးက အင်ျဂါစပ် နှုတခြမ်းသားထူထူကြီးတွကေ ထင်းနသည်ေ ။ ဆရာထနသ်ည် မတတ်ပထြရပလြိုကပြှီး သူ့ခါးက အညိုရောင် ပုဆိုးကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။

အိုး…..

ဆရာထနရြဲ့ ညိုမဲမဲ လိငတ်နခြွောင်းကြီးက လုံးပတကြ တုတပြှီး ရှညလြှန်းသညလြို့ ကြောကြွောဘြို ထငမြိသည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုသည်

“ အို..အောငမြှငလြိုကတ်ဲ့ ဟာကြီး.. ဆရာရယ်…”

လို့ ပါးစပကြ ပြောလိုကရြင်း လေးဖကထြောကရြကန်ဲ့ ဆရာထန့ဆြီကို တိုးကပသ်ှားတာကိုလည်း မှငလြိုကရြသည် ။ ကြောကြွောဘြိုလည်း ရဲမှူးကတောသ်ည် ဒီလိုလုပရြပမြွိုးကို လုပလြိမ့မြညလြို့ ဘယတ်ုန်းကမှ မထငခြဲ့မိဘူး ။ ဆရာထနရြဲ့ လိငတ်နထြိပ် ဒဈလုံးကြီးကို လွှာနဲ့ ကကြနွန ယကပြေးနသည်ေ ။ ဆရာထနလြည်း ခါးကို ကော့ပေးထားရင်း မကြလြုံးတွကေို မှိတခြါ ဇိမခြံနသည်ေ ။

ဒီလို တရားခန်းထဲမှာ ဆရာထနန်ဲ့ သှယသ်ှယမြိုးယုတို့ လုပန်ကြတောကို အပြငခြန်းက တပည့ကြှီး ဦးကင်းက ထရံပေါကကြနေ ချောင်းကြည့်ရြင်း ကြင်းတိုကန်တောကိုလည်း ကြောကြွောဘြို တွေ့မှငလြိုကရြသည် ။ တောကြ.. ဒီလူတွဟော တကယ့ြ ဆရာ အစဈတွမှေ မဟုတဘြဲ … လူလိမလြူညာတွဘေဲ….။

ကြောကြွောဘြိုလည်း ဆရာထနရြဲ့ လိငခြွောင်းကြီးကို အားရပါးရ စုပန်တေဲ့ သှယသ်ှယမြိုးယုကို ကြည့်ရြင်း တအားတင်းလာတဲ့ သူ့လိငတ်နကြို လကန်ဲ့ ဆုပကြိုငထြားမိနသည်ေ ။ သှယသ်ှယမြိုးယုသည် လေးဖကထြောကရြကန်ဲ့ စုပပြေးနတောမို့ ဖငဖြှူဖြူကြီးတွနေဲ့ ပြူးထွကန်တေဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငတ်ှေ့နရသေည် မဟုတလြား ။ သှယသ်ှယမြိုးယုနဲ့ ဆရာထနတ်ို့ ဆကဆြံနပေုံက အခုမှစပြီး လိငဆြကဆြံတာ မဟုတဘြဲ အရငကြ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်မညလြို့ ကြောကြွောဘြိုက ခန့မြှန်းလိုကသ်ည် ။

သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ဆရာထနရြဲ့ လိငတ်နကြို စုပပြေးနရေုံမကဘဲ ဆရာထနရြဲ့ စအိုပေါကကြိုပါ လွှာနဲ့ ထိုးဆှကလိပေးနတောကို တွေ့ရသည် ။ ဆရာထနကြလည်း သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ အစုပအြယကတ်ှကေို တောတ်ော့ကြိုသဘောကပြုံရသည် ။ ဆရာထနရြဲ့ ညည်းသံတွကေ ကယွလြောငလြှသည် ။

ကြောကြွောဘြိုသည် သူ့စုံစမ်းတွေ့ရှိခကြကြို သူ့ရဲမှူး ဦးဝင်းမောငသ်န်းကို ပြနသ်တင်းပို့ရမှာကို ဝနလြေးနသည်ေ ။ သှယသ်ှယမြိုးယု ကိဈစကို သူက ရဲမှူးကို သတင်းပို့ပေးလို့လည်း သူ့ကို ရဲမှူးက “ ကြေးဇူးဘဲကြ..” လို့ ပြောတာထကြ ဘာမှ ပိုမယ် မထငဘြူး ။ ရဲမှူးကို မပြောဘဲ ရဲမှူးကတောကြို သူသိနတေဲ့အကြောင်း ခွိမ်းချောကပြှီး လိုတာတောင်းတာက ပိုပြီး အကြိုးအမှတ် ရှိလိမ့မြညလြို့ ကြောကြွောဘြိုက စဉြးစားမိသည် ။

သူ့ကို မနကကြ ရဲမှူးက

“ ဘယလြိုလဲကြ.. ကြောကြွောဘြို….။ ငါ့မိန်းမ အကြောင်း စုံစမ်းတာ ဘာထူးလဲ…။ အားမနာနဲ့ကြာ.. မင်း ဘာမှငသ်လဲ.. ဘာသိခဲ့ရသလဲ.. ဘှင်းဘှင်းသာ ပြောကြာ…..”

လို့ မေးခဲ့ပမယေ့ြ ကြောကြွောဘြိုက ရဲမှူးကတောသ်ည် ရဲမှူး ရာထူးတိုးတကဖြို့အတွကြ ဗဒင်ေ အကြားအမှငဆြရာ တဈယောကဆြီကို သှားပြီး ယတွာခွတောတွေ လုပန်တော တွေ့သညလြို့ ပြောပြလိုကပြါသည် ။ ရဲမှူးက

“ ဒါဘဲလား…. ရိုးရိုးသားသား ဟုတရြဲ့လားကြ….။ မှငရြငမြှငတ်ာ ပြောနောြ..”

လို့ ထပမြေးပြနသ်ည် ။ ကြောကြွောဘြိုလည်း

“ ဆရာကတောကြ အေးအေးဆေးဆေးပါဘဲ …။ ဘာမှ ထူးခွားတာ မမှငခြဲ့ရပါဘူး…”

လို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။ ရဲမှူးဦးဝင်းမောငသ်န်းလည်း ကြောကြွောဘြို ဖြတောကို သိပအြားမရလှ ။ လှနခြဲ့တဲ့ အပတကြ သူသည် ဇနီး သှယသ်ှယမြိုးယုကို လိင် မဆကဆြံတာ လနဲ့ခွီပြီး ကြာခဲ့ရာက ပထမဆုံးအကြိမ် ပြနဆြကဆြံခဲ့သည် ။ ဒီအခါမှာ သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ အင်ျဂါစပသ်ည် လောလောလတလြတ် လိငဆြကဆြံထားခဲ့တဲ့ အနအထေား ဖြစ်နတောကို သိလိုကရြသည် ။ လိပဆြကဆြံတာ မရှိဘဲ လနဲ့ခွီပြီး ကြာတဲ့အခါ အင်ျဂါစပသ်ည် စစချင်ြး ဆကဆြံတဲ့အခါမှာ သိသိသာသာကြီး တင်းကြပန်တတေတ်ာကို အိမထြောငသ်ကကြှာပြီး အတွေ့အကြုံတွေ များခဲ့ပြီးသား ဦးဝင်းမောငသ်န်းက သိထားသည် ။ အခု ဆကဆြံလိုကတ်ဲ့အခါ သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ အင်ျဂါစပသ်ည် ပြင့အြာပြီး တင်းကြပတ်ဲ့အရသာလည်း မရတော့တဲ့အတွကြ ကိုယ့ထြကကြှီးတုတတ်ဲ့ လီးချောင်းနဲ့ လိုးဆောင့တ်ာတွကေို ခံခဲ့သညလြို့တောင် သူ့စိတထြဲမှာ မသင်ျကာဖြစ်ခဲ့သည် ။ ပြင့လြင်းသူပီပီ လိငဆြကဆြံတာ အပြီး သှယသ်ှယမြိုးယုကို

“စောကဖြုတကြ အနအထေား ပကြန်ပေါလား.. တဈယောကယ်ောကန်ဲ့ လိုးထားခါစပုံကြီး….”

လို့ မေးလိုကတ်ဲ့အခါ သှယသ်ှယမိုးယုက

“ ဟင့ြ မလိုးပါဘူး…. ဘယသ်ူနဲ့မှ..။ ကိုကြီးနဲ့ မလုပဖြစ်တော့ သှယလြည်း လိုချင်တ်ဲ့စိတတ်ှေ ဖြစ်မိတာနဲ့ ခရမ်းသီးနဲ့ ကစားမိလို့နမှောပါ ကိုကြီးရဲ့…”

လို့ ဖြခေဲ့သည် ။ ဒါကို ဦးဝင်းမောငသ်န်းက မကြနပြေ ။ သူ့စိတထြဲမှာ သှယသ်ှယမြိုးယုက ညာနသည်ေ….။ သူ မလှဲမသှေ တဈယောကယ်ောကန်ဲ့ ဘှတန်မညေလြို့ တွကဆြနသည်ေ ။

“ ကြောကြွောဘြို…..”

“ ဗြာ..ရဲမှူး…”

“ စုံစမ်းတာကို မရပပြဈလိုကန်ဲ့ကြာ..။ မင်း ငါ့ကားကို မောင်းစရာ မလိုဘူး..။ ငါ တခွားရဲသားတဈယောကကြို ခေါခြိုငမြယ်…။ ဒီကိဈစကို မင်း ဖိဖိစီးစီး လိုကစြမ်းပါကြာ.. အားကိုးပါရစေ…..”

လို့ ပြောလိုကလြသည်ေ ။ ကြောကြွောဘြိုလည်း

“ စိတခြပြါ ရဲမှူး….။ ကနွောြ ထပစြုံစမ်း ထောကလြှမ်းပေးပါမယ်…”

လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ ကြောကြွောဘြိုသည် ရဲမှူးရဲ့အိမမြှာ နရသေည် ။ မနကပျိုင်းမှာ ရဲမှူး အလုပကြို ထွကသ်ှားတာနဲ့ ကားကို သုတသ်ငပြေးနသယေောငန်ဲ့ အိမရြှေ့မှာ ရပထြားတဲ့ ကားအနားမှာ မယောငမြလညန်ဲ့ သူ ရှိနသည်ေ ။ သှယသ်ှယမြိုးယု ခဏကြာတော့ အလှအပတွေ ပြငဆြငပြှီး ထွကလြာသည် ။

“ မမ…. ကနွောြ လိုကပျို့မယလြေ…”

လို့ ကြောကြွောဘြိုက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ သှယသ်ှယမြိုးယုက

“ မမက တက္ကစီနဲ့ သှားမလို့ကြ…”

“ မမရယ်… ကား ရှိနတောဘဲ..။ ကနွောလြည်း အားနတောဘဲ..။ ကနွောြ လိုကပျို့ပေးပါမယ်…”

လို့ ပြောပြီး ကားတံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည် ။

“ မင်းကားကို စီးတော့ စီးချင်တ်ယ်…။ ဒါပမယေ့ြ မမ ဘယသ်ှားတယ် ဆိုတာကို မင်းဆရာကို ပြနမြပြောစချင်ေဘြူး.”

လို့ သှယသ်ှယမြိုးယုက ပြောလိုကသ်ည် ။ ကြောကြွောဘြိုက

“ မမ သဘောပါ..။ မမက မပြောနဲ့ဆိုရင် ကနွောကြ မပြောပါဘူး…. မမ …”

လို့ ပြောရင်း ကားကို အိမရြှေ့က မောင်းထွကလြိုကသ်ည် ။

“ အိုကလေေ.. မင်းကို မမ ယုံလိုကမြယန်ောြ…”

“ စိတခြပြါ မမ…. အခု ကနွောြ ဘယကြို မောင်းရမလဲဟင်…..”

“ ဘောကထြောကြ ရှှမှနေကြင်း ဟိုတယကြို…”

ကြောကြွောဘြို ရငထြဲ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားသည် ။ ရှှမှနေကြင်းဆိုတဲ့ ဟိုတယကြ နာမညကြှီး ။ သမီးရည်းစားတွေ ခွိန်းဆောကြှတဲ့ ဘိတဈခု ဖြစ်သည် ။

“ မမ ခွိန်းထားတာ တဈခု ရှိလို့ကြ..။ မမ အဲ့ကို သှားတာ မင်းဆရာကို မသိစချင်ေဘြူး…”

“ စိတခြပြါ..မမ…ကနွောြ ပြနမြပြောပါဘူး….”

“ အင်း..မမ…မင်းကို မုန့ဖြိုးပေးမယ်…။ မင်း မမကို သုံးနာရီလောကကြှာရင် ပြနလြာခေါမြလား…”

“ ဟုတကြဲ့ပါ မမ..”

ရှှမှနေကြင်းဟိုတယကြို ရောကတ်ဲ့အခါ သှယသ်ှယမြိုးယု ကားပေါကြ ဆင်းပြီးတဲ့နောကြ ကြောကြွောဘြိုသည် ကားကို မောင်းထွကခြဲ့လိုကသ်ည် ။ ၁၅ မိနဈလောကြ လွှောကမြောင်းနပြေီးတဲ့နောကြ ရှှမှနေကြင်းဟိုတယကြို ပြနလြှည့သ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဟိုတယကြ ဝနထြမ်းလေးကို အသာခေါယ်ူပြီး စောာစောက ဆောမြိုကမြိုကကြ ဘယအြခန်းကို ဝငသ်ှားသလဲလို့ မေးလိုကသ်ည်။ ဝနထြမ်းကောငလြေးက ပြုံးစိစိနဲ့ အခန်း ( ၃၃ ) မှာ အဈကို …. လို့ ပြောပြသည် ။

ကြောကြွောဘြိုလည်း အခန်း ၃၃ နဲ့ ကပရြကကြ အခန်း ၃၄ ကို ခဏသုံးမညဆြိုပြီး ကောငလြေးကို ပိုကဆြံထုတပြေးပြီး ညှိလိုကသ်ည် ။ အခန်း ၃၄ ထဲကနပြေီး အခန်း ၃၃ ဖကကြို ချောင်းကြည့်ဖြို့ အပေါကြ ရှာလိုကသ်ည် ။ ဟိုတယတ်ှရေဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အခန်းတွကေို ချောင်းကြည့်ဖြို့ အပေါကလြေးတွေ ဖောကထြားတာမို့ တဖကခြန်းကို ကြောကြွောဘြို ချောင်းကြည့်လြို့ ရသည် ။

ဟင်….။

ကြောကြွောဘြို အံ့သှခွင်းကြီးစွာ ဖြစ်သှားရသည် ။တဖကအြခန်းမှာ တွေ့လိုကရြတာက ဆရာထနရြဲ့ လကထြောကြ ဦးကင်းကြီးနဲ့ ရဲမှူးကတောကြို တွေ့လိုကရြလို့ပါဘဲ ။ သူတို့ နှစ်ယောကစြလုံးသည် ကိုယတ်ုံးလုံးတွနေဲ့ ဖြစ်နသည်ေ ။ သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ကုတငပြေါမြှာထိုငန်တေဲ့ ဦးကင်းရဲ့ တုတဖြီးတဲ့ လီးကြီးကို ကကြနွန စုပပြေးနသည်ေ ။ အင်း.. မိန်းမတွမွေား ဖောကပြှနတ်တလြိုကကြှတာ..။ ဆရာထနန်ဲ့ လိုးရတာ အားမရလို့ သူ့လကထြောကြ အဖိုးကြီးကိုတောင် ဟိုတယ် လာကုန်းနရတေဲ့ သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ လငအြပေါမြှာ ဖောကပြှားတဲ့ လုပရြပကြို အံ့သှခွင်းနဲ့ ချောင်းနမေိသည် ။

ကြည့်န်ဆေဲ ဦးကင်းက

“ ကလေးမ…လိုးကြရအောငကြှာ…။ ငါ တအား ထနန်ပြေီ…”

လို့ ပြောလိုကတ်ာကို တွေ့ရကြားရသည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုလည်း… လီးစုပတ်ာကို ရပလြိုကပြှီး

“ သမီးလည်း တအား ထနန်တောဘဲ ဦးရယ်….”

လို့ ပြနပြှောရင်း မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည် ။ ဦးကင်းလည်း သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ ကော့တင်းဖြိုးလုံးတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို သူ့လကကြှီးတွနေဲ့ ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပန်ယန်လေိုကရြင်း

“ ဖငကြုန်းပေးစမ်း ကလေးမ….”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ သှယသ်ှယမြိုးယုလည်း

“ ဟုတ် ကဲ့ ဦး….”

ဆိုပြီး ကုတငစြောင်းမှာ ဖငထြောငကြုန်း ပေးလိုကလြသည်ေ ။ ဦးကင်းသည် သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ ဖငကြှီးတွရေဲ့ အနောကတ်ည့တ်ည့မြှာ နရော ဝငယ်ူလိုကသ်ည် ။ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေ ဝိုင်းစကစြှင့ကြားနတော ချောင်းနတေဲ့ ကြောကြွောဘြိုတဈယောကြ သှားရညတ်မှားမှားနဲ့ တပမြကသ်ဘောကနွရပြေီး လီးလည်း မတမြတထြောငလြာရသည် ။ ဦးကင်းသည် သူ့လကဖြဝါးထဲကို တံတွေးတွေ တထွပထြှပန်ဲ့ ထွေးထည့ပြှီး သူ့လီးကို လကန်ဲ့ နယလြိုကသ်ည် ။သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ဖငကြုန်းပေးထားရင်း…

“ ဦး…..ဘာကြာနတောလဲ…. လုပမြှာဖြင့ြ လုပတ်ော့လေ….”

လို့ မချင့်မြရဲနဲ့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ ဦးကင်းက တဟဲဟဲ ရယလြိုကပြှီး

“ ချောဆီထည့ပြေးနတောပါ ကလေးမရယ်..”

လို့ ပြောပြီး ဖငကြှားက ပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြှီးထဲကို လီးကြီး ဖိသှင်းလိုကလြသည်ေ ။

“ အိုး….”

ပြတ်…..။

လီးထိပ် ဒဈကားကြီး စောကဖြုတထြဲကို စွပရြကကြှီး ဝငသ်ှားသည် ။ ဦးကင်းသည် မကြစြိကို မှေးပြီး ဖငကြို ကော့ကော့ပြီး တဈခကြခြငွြး အရသာခံပြီး လိုးထည့န်ရင်ေး သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို ဘယည်ာ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ တဖန်းဖန်း ရိုကထြည့သ်ည် ။ ဦးကင်းသည် တစွိစွိနဲ့ လိုးထည့န်ရင်ေး သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ ဖငပြေါကည်ိုညိုလေးကို လကမြနဲ့ ဖိခွေ ကစားနသည်ေ ။ ကြည့်ရြတာ ဦးကင်းသည် ဖငပြေါကကြို လိုးဖို့ စိတကြူးနပေုံရသညလြို့ ကြောကြွောဘြိုက မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေသ်ည် ဆိုသလို အထာပေါကသ်ည် ။

သှယသ်ှယမြိုးယုကလည်း ဦးကင်း ဒီယုနမြှငလြို့ ဒီခွုံထွငန်သညေကြို သိသည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ဖငလြိုးခံဖူးတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ ဦးကင်း လိုးရငလြည်း ပေးမယ့ြ မိန်းမတဈယောကပြါ ။ဦးကင်းကတော့ စောကဖြုတကြို စိတကြှိုကလြိုးဆောင့ရြင်း ကငွ့သ်ားရလာတဲ့ လကမြကို ဖငပြေါကထြဲမှာ အသှင်းအထုတ် လုပပြေးနသည်ေ ။ သှယသ်ှယမြိုးယုမှာလည်း လီးကြီးတဲ့ ဦးကင်းကို ကုန်းချင်န်လေို့ ဆရာထန် မသိအောင် ဒီဟိုတယမြှာ ခွိန်းပြီး ကုန်းတာ ဖြစ်သည် ။

ချောင်းနတေဲ့ ကြောကြွောဘြိုသည် ဆရာကတောြ သှယသ်ှယမြိုးယုကို လိုးချင်စြိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပေါပြေါကန်ပြေီး တင်းမာထောငထြနတေဲ့ သူ့လီးကြီးကို ကြင်းတိုကန်သည်ေ ။ တဖကခြန်းက ဦးကင်းကတော့ တဖန်းဖန်းနဲ့ ဆောင့ကြာလိုးနသည်ေ ။ လှိုင်းထန် (သို့မဟုတ် )ဆရာထနသ်ည် လုပလြာတာ ကြာလာတော့ အကြောကတ်ရား သိပမြရှိတော့ ။ရဲရဲတင်းတင်းဘဲ သူ့ကို အကြောင်းအမွိုးမွိုးကြောင့ြ ခဉွြးကပ် အကူအညီ တောင်းခံလာတဲ့ မိန်းမတွကေို ဆှဲဆှဲစားသည် ။ ဦးကင်း ( သို့မဟုတ် ) ဦးပီကင်းကြီးက

“ လှိုင်းထန် .. လူလေး…. ဒို့ လဈကြရင် မကောင်းဘူးလား…။ တခွားနယတ်နယကြို သှားပြီး လုပစြားကြရင် ကောင်းမယ်…။ မင်းက အခု ရဲကတောကြိုပါ တကကြှံနတယ်ေ…။ တနည်းနည်းနဲ့ ပေါပြေါကခြဲ့ရင် ဒို့ မစားသာဘူး.. မချောငဘြူးကြ.. ဝိုင်းသမကြမှာကြ….”

လို့ သတိပေးလသည်ေ ။ ဆရာထနကြ

“ ဦးကြီးက စိတပြူတတလြှန်းတယဗြွာ..။ ကနွောြ လုပလြာတာ ဘယလြောကြ ကြာပြီလဲ…။ လှိုင်းထနတ်ို့က အရှောငအြတိမ်း ဂကြစြီဂွိန်း ပါ…။ မပူပါနဲ့.. ကြုပ် ခညွတ်ဲ့ကြိုး ကြုပ် ပြနဖြှညတ်တပြါတယလြေ…. အေးဆေးပါ”

လို့ ပြောလိုကလြသည်ေ ။ နှယသ်ာကီသည် ယောကြြားဖြစ်သူ ဗိုလမြှူးသကမြင်း ရာထူးတိုးဖို့ တိုးတကကြှီးပြားဖို့အတွကြ ဆရာထနဆြီကို ရောကလြာတာ ဖြစ်သည် ။ နှယသ်ာကီသည် ခွမှေေးမီးမလောင် လကမြှေးမီးမလောင် အဲကြန်းလှှတထြားတဲ့ တိုကထြဲ အပူအပင် မရှိနေ.. အိမအြကူတွေ ခကြပြေးတာစား.. လွှောပြေးတာဝတန်ရတေဲ့ အရာရှိကတောြ တဈယောကမြို့ နုဖတစြိုပြနသေည်ေ ။ စားနိုငသ်ည် ဆိုပြီး သှားဖြဲနဖြဲစားတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ မဟုတဘြဲ အစစ သတိရှိ ဆငခြှငတ်ဲ့ မိန်းမတဈယောကမြို့ နှယသ်ာကီသည် ပိနပြါး ခပြရြပဆြဲ ဖြစ်သည် ။ ပစ်စည်းကောင်းတဲ့ မိန်းမတဈယောကဆြိုတာ မှငတ်ာနဲ့ သိနိုငသ်ည် ။ ကိုယလြုံး ကောကကြှောင်းက အကြေ့အကောကြ အမို့အမောကတ်ှနေဲ့ မိုကသ်ည် ။

ဆရာထနသ်ည် နှယသ်ာကီကို မှငတ်ာနဲ့ သဘောကသွှားသည် ။ နှယသ်ာကီသည် လတတ်လော ညိနတေဲ့ ရဲမှူးကတောြ သှယသ်ှယမြိုးယုထကြ သုံးပြနမြက ပိုမိုကသ်ည် ။ မှငတ်ာနဲ့ ဆရာထန် ကြှသှေားသည် ။ နှယသ်ာကီသည် ခတ်ပေညာတတ် ငှကြေေးခမွြးသာကြတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းက ပေါကဖြှားလာတဲ့ မိန်းမတဈယောကဖြစ်သလို လတတ်လောလည်း လငဖြစ်သူက အရာရှိကြီးတဈယောကမြို့ သူမကို လိမလြညဖြို့ လှည့ဖြွားဖို့က ပိရိဖို့ လိုမညကြို ဆရာထနကြ သိသည် ။ ပိပိရိရိနဲ့ ဖနွြးနိုငရြင် ပတန်ိုငရြင် နှယသ်ာကီကို ကောင်းကောင်း ခီးရမည် ဆိုတာကို သိသည် ။ ဦးကင်းကတော့

“ လှိုင်းထန်.. မင်း ချောကကြမ်းပါးကြီးပေါမြှာ ကြိုးတန်းလွှောကန်ပြေီ…။ တခွိနထြဲမှာလည်း ကြားမှီးကို ဆှဲနတယ်ေ….။ ကြည့်လြုပကြှာ….။ ငါလည်း အသကကြှီးမှ ဂွေးထဲ မအောင်းချင်တ်ော့ဘူး…”

လို့ သတိပေး ပြောပမယေ့ြ လှိုင်းထနသ်ည် အကြောကတ်ရား လုံး၀ မရှိပေ ။ နှယသ်ာကီကို လူမသိတဲ့ သူတို့ လုပန်ကြေ “ ဘိ ” ခွံလေးထဲကို နေ့လည် ၁ နာရီတိတိ လာဖို့ ခွိန်းဆိုလိုကပြါသည် ။ ခကတ်ာက နှယသ်ာကီသည် ကားကို ကိုယတ်ိုင် မမောင်း ။ လငဖြစ်သူရဲ့ ရုံးကားနဲ့ဘဲ အပြငထြှကြ သှားလာတတသ်ူ ဖြစ်သည် ။ ဆရာထန် ခွိန်းတဲ့ဆီကို လငယ်ောကြြား ဗိုလမြှူးထကမြင်းရဲ့ ကားဒရိုငဘြာကြီးကိုဘဲ လိုကပျို့ခိုင်းလသည်ေ ။

နှယသ်ာကီသည် ဆရာထနကြ သူသည် ကငွ့ကြှံထားသူဖြစ်လို့ သူ့အသားနဲ့ ထိပြီး ဓါတကြူးလိုကရြင် လငဖြစ်သူရဲ့ ကြီးပြားတိုးတကလြာ လမ်းတွကေို ကြကကြှကကြှင်းကြင်း မှငလြာလိမ့မြညလြို့ ပြောတဲ့အတွကြ ဆရာထနန်ဲ့ အဝတ် ကြားခံမပါဘဲ အသားချင်ြး ထိကြဖို့ သဘောတူလိုကလြသည်ေ ။ ကြုံဖူးတဲ့ မိန်းမတွေ ပြောပြတာကတော့ အသားချင်ြး ထိရုံ မဟုတဘြဲ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထပရြကြ လှဲအိပပြှီး ကိုယခြငွြး ပြတကြှရတာတဲ့ ။ နှယသ်ာကီလည်း..

“ ဒါဆို ..လိငဆြကဆြံတဲ့သဘောပေါ့နောြ..”

လို့ မေးကြည့်မြိတဲ့အခါ ကြုံဖူးတဲ့ မိန်းမက

“ လိငအြင်ျဂါချင်ြးတော့ မသှတသ်ှင်းပါဘူး ညီမရယ်..။ အဲ…. ထိမ် တိုးမိ ပြတမြိတာတော့ ရှိမှာပေါ့လေ….”

လို့ ဖြလသေည်ေ ။

“ အမလေး..အမရယ်…..ရငတ်ုနစြရာကြီးပါလား…”

လို့ နှယသ်ာကီက ပြောလိုကမြိခဲ့သည် ။ ဒီမိန်းမကတော့ ပြုံးစိစိနဲ့..

“ ပြောမယုံ ကြုံဖူးမှ သိလိမ့မြယ်….ညီမရေ…။ ဆရာထနကြ စူပါကြီး….”

လို့ ပြောခဲ့သည် ။ နှယသ်ာကီလည်း ..“ ဘာ စူပါ လဲဟင်..”

လို့ အထပထြပ် မေးခဲ့ပမယေ့ြ သူကမပြောပြဘူး ။ ဆရာထနရြဲ့ လကထြောကြ ဦးကင်းက အခန်းလှတတ်ဈခုထဲမှာ ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှေ အကုနလြုံးကို ခွှတပြဈပြီး အိပရြာခင်း ဖြူဖြူကြီး တဈထညကြိုဘဲ ကိုယမြှာ ရဈပတထြားရင်း ဆရာထနကြို စောင့ဖြို့ ပြောလသည်ေ ။ နှယသ်ာကီသည် ဆရာထနန်ဲ့ ဓါတကြူးရမှာကို ရငတ်ှေ တလှပလြှပန်ဲ့ စိတတ်ှေ အရမ်းကို လှုပရြှားနသည်ေ ။ ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို အကုနခြွှတလြိုကပြှီး ဦးကင်းပေးတဲ့ အိပရြာခင်းဖြူဖြူကြီးကို ကိုယမြှာ ရဈပတဖြို့ လုပန်တေဲ့အခွိန် နှယသ်ာကီရဲ့ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံး အလှကို တဈဖကခြန်းက ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းတို့ကချောင်းကြည့်န်ကြသေည် ။

နှယသ်ာကီသည် နို့လုံးကြီးတွေ တင်းတင်းလုံးလုံးနဲ့ ခါးကသေးသေး တငပြါးတွကေ စွင့ကြား ထယဝြါနတောကို ဆရာထနလြည်း အမှည်းသဘောနဲ့ ကြည့်န်တော ဖြစ်သည် ။ နှယသ်ာကီမှာတော့ အိပရြာခင်းကြီး ကိုယမြှာ ပတရြဈပြီး ဆရာထန် အလာကို ကုတငလြေးပေါမြှာ စောင့န်သည်ေ ။ ငါးမိနဈလောကြ ကြာပြီးတဲ့အခါ ဆရာထနသ်ည် နှယသ်ာကီ ရှိနတေဲ့ အခန်းလေးထဲကို ဝငလြာသည် ။ နှယသ်ာကီသည် ကိုယလြုံးတီးကြီး ဝငလြာတဲ့ ဆရာထနကြို မကြလြုံး အပြူးသားလေးနဲ့ ကြည့်ပြှီး တအား အံ့သှနသည်ေ ။ ပေါငကြှားက လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးသည် ရှညလြည်း တောတ်ောြ ရှညတ်ဲ့အတွကပြါ ။ ဟိုမိန်းမတဈယောကြ ပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ စူပါကြီးဆိုတာ ဒါကြီးကြောင့ဘြဲ ဖြစ်မညလြို့ သဘောပေါကလြိုကသ်လိုဘဲ…။

“ ကဲ မိန်းကလေး.. ဓါတကြူးကြဖို့ အခွိနတ်နပြှီ ထငတ်ယ်….”

“ ဟုတပြါတယ်..ဆရာ….အဆငသ်င့ပြါဘဲရှင် ….”

နှယသ်ာကီရဲ့ ကိုယမြှာ ပတရြဈထားတဲ့ အိပရြာခင်းကြီးကို ဆရာထနကြ ဆှဲဖယပြဈလိုကပြါသည် ။

“ အိုး…ဆရာ…..”

နှယသ်ာကီလည်း မိမှေးတိုင်း ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး ဖြစ်သှားတာမို့ ရှကပြှီး ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားစိုငတ်ှကေို လကတ်ဖကန်ဲ့ ကာ… ပေါငကြှားက ဖေါင်းမို့မို့ကြီးကို လကဖြဝါးတဖကန်ဲ့ကာလိုကသ်ည် ။ ဆရာထနကြ ခပတ်ညတ်ည် မကြန်ှာထားနဲ့

“ ဒီလို ရှကန်လေို့ အလုပမြဖြစ်ဘူး.. မိန်းကလေး….။ လကကြာခွကော မလုပန်နေဲ့..။ ကိုယခြငွြးအပ် လူချင်ြးထပကြှရအောင်…”

လို့ ပြောလိုကပြှီး နှယသ်ာကီကို ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြှဲအိပခြိုင်းပြီး သူက အပေါကြနေ တကမြှောကလြိုကသ်ည် ။ ဒီလိုတကမြှောကတ်ဲ့အခွိန် ဆရာထနရြဲ့ လကဖြဝါးနှစ်ဖကကြ နှယသ်ာကီရဲ့ ရငသ်ားကြီး နှစ်ခိုငအြပေါြ ဆုပကြိုငရြကသ်ား ဖြစ်နသလေို ဆရာထနရြဲ့ တုတလြုံးတဲ့ လိငခြွောင်းရှညရြှညကြှီးကလည်း နှယသ်ာကီရဲ့ ပေါငကြှားကို ထိုးထောကမြိနသည်ေ ။

“ မိန်းကလေး… နှုတခြမ်းတွကေို ဟထားပြီး လွှာကို ထုတထြား…။ ကြုပလြွှာနဲ့ မိန်းကလေးရဲ့လွှာတို့ ပြတကြှရမယ်”

ဆရာထနရြဲ့ ဓါတကြူးတဲ့ပုံက နှယသ်ာကီ့ ကာမစိတတ်ှကေို တရှိနရြှိန် နိုးကြှလာစပြေီ ။ လွှာချင်ြး ပြတကြှသလို နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငဆြုပတ်ာ ခံနရပြေီး ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြိုလည်း လီးဒဈကြီးက ပြတထြိနတေော့ စိတတ်ှေ တအားကို ထကြှလာရလသည်ေ ။ ဆရာထန့ြ လကတ်ဖကကြ နှယသ်ာကီရဲ့ ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြို ဖမ်းစမ်းလိုကသ်ည် ။ အရညတ်ှေ ရှှဲရှှဲစိုနတောကို ဆရာထန် သိလိုကရြသည် ။

“ အင်း..သဘာ၀ ဟာ သဘာ၀ ပါဘဲ……” ( စာရေးသူ )

ဖိုနဲ့မ ထိတွေ့ကြရင် ဘယလြိုမှ မနနေိုငကြှ.. စိတတ်ှေ ထကြှ လာရမှဲ မဟုတလြား…။ ဆရာထနကြ

“ မိန်းကလေး…. ငါတို့ ပြောင်းပြန် ဓါတကြူးကြမယ်…”

လို့ ရုတတ်ရကြ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ နှယသ်ာကီလည်း နားမလညလြို့

“ ဘယလြို ပြောင်းပြနလြဲ ဆရာ…”

လို့ ပြနမြေးလိုကပြါသည် ။ ဆရာထနကြ

“အခုအတိုင်း ကိုယခြငွြးအပ် လူချင်ြးထပကြှရမှာ…။ ပြောင်းပြန် ထပကြှအပကြှရမှာ…”

လို့ ရှင်းပြလိုကပြှီး နှယသ်ာကီရဲ့ ကိုယအြပေါကြနေ ခွာလိုကသ်ည် ။ ဒီတခါ ထပရြအပရြတာက ပြောင်းပြန် ။ ဆရာထနရြဲ့ ကိုယအြောကပျိုင်းက နှယသ်ာကီရဲ့ မကြန်ှာနဲ့ အပန်ေ ထပန်သလေို နှယသ်ာကီရဲ့ အောကပျိုင်းတွကေ ဆရာထနရြဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ကပန်အပေန်သည်ေ ။ ဆရာထနရြဲ့ ထွကသ်ကန်ှေးနှေးကို နှယသ်ာကီရဲ့ စောကဖြုတ် အနားမှာ ရလိုကသ်ည် ။ နှယသ်ာကီရဲ့ မကြန်ှာကို လာကပတ်ဲ့ ဆရာထနရြဲ့ လိငတ်နခြွောင်းကြီးက ပူနှေးနှေးကြီး ။ အရညတ်ှထေဲ ထိပကြအပေါကလြေးကနေ စိမ့ထြှကြ ယိုစီးကနွသည်ေ ။

“ မိန်းကလေး… ဆရာ့တနဆြာကို မင်း ပါးစပထြဲ ထည့လြိုကြ….”

“ အို…..”

“ အခွိနမြရှိဘူးကြယ်.. လုပစြရာရှိ လုပလြိုကြ..။ ဆရာလည်း မင်း တနဆြာထဲကို ဆရာ့လွှာ ထည့လြိုကမြယ်….”

“ ဟုတ်…..ဆရာ…”

တကယတ်ော့ နှယသ်ာကီသည် အိမကြ ယောကြြားကို ပုလှကေိုငပြေးနကြပေါ ။ အခုလို သူစိမ်းယောကြြား ဆရာ့တနဆြာကို စုပပြေးရမယဆြိုတော့ စိတတ်ှေ တအား ဖောကပြှန် လှုပရြှားမိရသည် ။ ဆရာ့တနဆြာထိပဒြဈလုံးကြီးကို ပါးစပထြဲသှင်းပြီး စုပပြေးလိုကသ်ည် ။ ဆရာကလည်း နှယသ်ာကီ့အဖုတကြို သူ့နှာခေါင်းနဲ့ ထိုးကောန်သည်ေ ။ အဖုတကြို နမ်းလိုကြ ရှူလိုကြ လုပန်သည်ေ ။ ဒီ ယားကြိကြိ ဖီလငကြ နှယသ်ာကီကို ဖီလငတ်ှေ ဇွတတ်ကစြသည်ေ ။

ဆရာ့လီးတနကြှီးကို အပြတ် စုပပြဈလိုကမြိခွိန် ဆရာကလည်း နှယသ်ာကီ့အဖုတကြို သူ့လွှာကြီးနဲ့ ဖိဖိ ယကပြေးသည် ။ သူကောင်းကိုယကြောင်း အပြနအြလှန် စုပယ်ကပြေးလိုကကြှတာ မရပမြနားပါဘဲ ။ ဆရာထနသ်ည် စောကဖြုတ် အယကြ ကြှမ်းလှသည် ။ စောကစြိကို လှာထိပန်ဲ့ ကလိလိုကြ ထိုးဆှလိုကြ စုပပြေးလိုကန်ဲ့ အမွိုးမွိုး ဘာဂွာပညာစွမ်းတွေ ပြသနသည်ေ ။ နှယသ်ာကီကလည်း လီးကို အပြတစြုပပြေးလိုကသ်ည် ။

“ မိန်းကလေး…”

“ ရှင် ဆရာ….”

ဆရာထနကြ အဖုတကြနေ မကြန်ှာခွာလိုကပြှီး ခေါလြိုကလြို့ နှယသ်ာကီကလည်း လီးကြီးကို ပါးစပကြ ခွှတလြိုကပြှီး ထူးလိုကသ်ည် ။

“ ဓါတကြူးလို့တော့ ပြီးပြီ။ ဓါတလြုံးကို မင်းကိုယထြဲကို ဆရာ ပို့ပေးရတော့မယ်….။ အဝငကြောင်းအောင် မင်းက ဖငပြူးတောင်း ထောငပြေးထားရမယ်…။ ဆရာက ဓါတလြုံးကို မှစေိုကန်ည်းနဲ့ ထည့ပြေးရမယ်….။ ဟုတပြှီလား…”

“ ဟုတ် ဆရာ.. ကမွ ဖငထြောငကြုန်းလိုကရြမလားဟင်…”

“ အေး..အေး..မင်း ပေါကသ်ားဘဲ…မဆိုးဘူး..။ မင်း ပေါကလြှယတ်ယ်.. ကဲ.. ကဲ.. ကုန်းလိုကစြမ်း..”

“ဟုတ် ဆရာ….”

နှယသ်ာကီက ဖငကြုန်းပေးလိုကသ်ည် ။

“ ထောငလြိုကြ..ဖငတ်ှကေို…အပေါကြနေ မှစေိုကန်ည်းနဲ့ ထည့မြှာ…..”

“ ဘာ..ဘာကို ထည့မြှာလဲ ဆရာ…”

“ ဓါတလြုံး….ဓါတလြုံး……”

ဆရာထန် ထည့ပြှီ ။ အပေါစြီးက မှစေိုကန်ည်းနဲ့ ထည့တ်ာ ။ ဓါတလြုံးတော့ မဟုတ် ။ သူ့တနဆြာကြီး ။

“ အိုး..အူးအူးအူး……”

တဇွတဖြှတန်ဲ့ ထည့န်တေဲ့ ဆရာထန့ြ လီးတုတတ်ုတကြှီးရဲ့ အဝငအြထွကတ်ှကြေောင့ြ နှယသ်ာကီရဲ့ပါးစပကြ အောသ်ံလေး ထွကလြာသည် ။

“ ဝငပြှီ..ဝငပြှီ… အထဲထိရောကအြောင် တွန်းပို့ပေးလိုကကြှရအောင်… မိန်းကလေး………..”

ဆရာထနကြ နှယသ်ာကီ့ ဖငကြှီးတွအပေေါမြှာ ခွပြီး သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတပြေါကထြဲကို ဒလစပ် လိုးဆောင့န်ပေါသည် ။

“ အား…..အားရှီး…အား… အမလေး….. အိုး….. ရှီး.. ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ်….”

“ ဓါတလြုံးကို အထဲမှာ တွယည်ိအောင် ဖိဖိလေး ဆောင့ပြေးရမယ်….။ ခံလို့ ကောင်းတယ် မဟုတလြား…”

“ ဟင့ျ..ကောင်းတယ် ဆရာ….”

“ ကဲ ဆောင့ပြှီ..ခပပြှင်းပြင်းလေး….”

ဖြပဖြပ် အသံတွေ ညံသှားသည် ။

“ အား…အူး…… အမလေး…… ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ်…. အား…. အားရှီး…..”

ဆရာထနသ်ည် လီးကြီးသလို လိုးအားကလည်း သနသ်ည် ။ တအားဆောင့ပြေးလို့ နှယသ်ာကီ အသခေိုကသ်ှားရသည် ။ ဆရာထနသ်ည် နှယသ်ာကီရဲ့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို မှှောကမြပြီး လိုးပေးပြနသ်ည် ။ ကြှကသ်ားတွနေဲ့ ဖြဲ့စည်းထားတဲ့ ဆရာထနရြဲ့ ကိုယလြုံးသည် တအား ကြည့်လြို့ကောင်းသညလြို့ နှယသ်ာကီထငသ်ည် ။ ကိုယလြုံး ပိနသ်ှယသ်ှယ် ကစွကြစွမြှာ ပေါငတ်နတ်ှေ ကြားက လီးတနကြှီးကလည်း တကယ့ကြို ယောကြြားပီသ စံခွိနမြှီသည် ။

“ အိုး…….အား……အား…… အား….. ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ်….။ ဆရာ့ကိုတော့ ကမွ စွဲသှားရပါပြီ…. စိတတ်ိုင်းကလွိုး ဆရာ….. အမလေး……. ကောင်းလိုကတ်ာ…”

နှယသ်ာကီသည် ဆရာထနရြဲ့ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ပြေးတာတွကြေောင့ြ အထွဋအြထိပကြို တကလြှမ်းသှားရပြီ ။

“ အိုး…ဆရာရယ်… အရမ်းကြိုကတ်ာဘဲ … ဆရာ့လီးကြီးကို ဆှဲမနုတလြိုကပြါနဲ့ဦး……”

ယောကြြား ရာထူးတိုးတာ မတိုးတာ မသိတော့။ ဆရာထနသ်ည် ယောကြြားထကတ်ော့ အလိုးကောင်းသည် ။ စိတဆြန်ဒပြပြေောကသ်ှားရအောင် စွမ်းဆောငပြေးနိုငလြို့ သူ့ဆီကို ထပခြါထပခြါ သှားသှားပြီး အလိုးခံရတော့သည် ။

သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ဦးကင်းနဲ့ ဟိုတယမြှာ လိုးအပြီး ဟိုတယရြှေ့မှာ ကားထိုးပြီး စောင့န်တေဲ့ ကြောကြွောဘြိုကို တွေ့လိုကရြသည် ။ ဦးကင်းသည် အသကကြှီးပမယေ့ြ မပကြစြီးသေးဘူး ။ သူ့လီးကြီးက ကြီးတုတရြှညလြွားလို့ ယောကြြားဖြစ်တဲ့ ရဲမှူးဦးဝင်းမောငသ်န်းရဲ့ လီးထကြ သုံးဆလောကြ ပိုကြီးသည် ။ လိုးတာကလည်း ဦးဝင်းမောငသ်န်းထကြ ပိုပြီးကောင်းသည် ။ ဆရာထနန်ဲ့ လိုးရတာလောကတ်ော့ ဆောင့အြားက မကောင်းလှပမယေ့ြ ဦးကင်းကိုလည်း ကြိုကသ်ည် ။

“ ဟေး.. ကြောကြွောဘြို.. မင်း မမကို လာစောင့ပြေးတာ ကြေးဇူးဘဲကြာ..။ မမလည်း မိတဆြှတဈေယောကန်ဲ့ အလုပန်ဲ့ ပတသ်ကပြှီး ဆှေးနှေးတာ တောတ်ောြ ပငပြန်းသှားတယ်..။ မင်း ဗိုကဆြာနပြေီလား… မင်းကို မမ ထမင်းကြှေးမယလြေ….”

“ ရပါတယ်… မမ….။ ရဲမှူးက မမ သှားချင်တ်ဲ့နရောတွကေို လိုကပျို့ဖို့ ကနွော့ကြို မှာထားပါတယ်…..”

ကြောကြွောဘြိုကပြောရင်း ကားကို ဟိုတယရြှေ့ကနေ မောင်းထွကလြိုကသ်ည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ ပုံစံက ခုနက တအားလိုးလာလို့ ပငပြန်းနတေဲ့ပုံ ။ ကြောကြွောဘြိုလည်း သှယသ်ှယမြိုးယုကို ဖငပြူးတောင်းထောင် ကုန်းခိုင်းပြီး ဦးကင်း တအားလိုးခဲ့တာတွကေို ပြနမြှငယ်ောငပြှီး လီးတောငလြာသည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုကို လိုးချင်စြိတတ်ှကေ တားမရဆီးမရ ဖြစ်ပေါန်သည်ေ ။

“ ထမင်းဆိုင် ကောင်းကောင်းကို မောင်းကြာ…။ မမနဲ့ မင်းနဲ့ ထမင်း စားကြရအောင်….”

“ ဟုတကြဲ့ မမ…”

ကြောကြွောဘြိုလည်း သူတို့ ရောကန်တေဲ့နရောနဲ့ နီးတဲ့ စားသောကဆြိုငကြို မောင်းသှားလိုကသ်ည် ။ ဒီဆိုငကြ အပေါထြပ် ထပခြိုးလေးမှာ သီးသန့အြခန်းတွေ ရှိတာကို ကြောကြွောဘြို သိသည် ။ နှစ်ယောကထြဲ သီးသန့ြ စားသောကန်ိုငလြို့ လှတလြပသ်ည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုကို ထမင်းစားရင်း ဆှေးနှေးလိုကသ်ည် ။

“ မမနဲ့ ဆရာထနတ်ို့ ဆရာတပည့န်ှဈယောကြ ဖြစ်ကြတဲ့ဟာကို ရဲမှူးကို ကနွောြ မတငပြှဘဲ နလေိုကမြယ်….။ မမ ဘာတွေ လုပန်တယ်ေ ဆိုတာကို မပြောဘဲ နလေိုကမြယ်…။ အဲဒီအတွကတ်ော့ ကနွော့ကြို မမ ပေးလိုးရမယ်…..။ မမ သဘောတူတယ် မဟုတလြားဟင်….”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သှယသ်ှယမြိုးယုလည်း မခိုးမခန့န်ဲ့ ရယလြိုကရြင်း..

“ ကြောကြွောဘြို.. ကြောကြွောဘြို.. မင်းက တကယ့ြ လူလညလြေးဘဲ ….။ မင်းက အပြာစာအုပထြဲကလို ကိုယ့ဘြော့ဈရဲ့ မိန်းမကို လုပဖြို့ ကြံတာပေါ့လေ…… ဟင်းဟင်း…..။ မင်းက မမကို လုပခြငွရြအောင် မင်းရဲ့ ကိုယပျိုင် အရညအြချင်ြးက ဘယလြောကြ ရှိလို့လဲကြ…..။ မမက ပဲမှဈလောကြ ဟာလေးတွကေိုဆို စိတဝြငစြားတာ မဟုတဘြူးကြ….”

လို့ ပြောလိုကလြသည်ေ ။ ကြောကြွောဘြိုလည်း ခကြခြငွြးဘဲ သူ့ဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကပြှီး သူ့လီးကို ပြလိုကသ်ည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယု အံ့အားသင့သ်ှားသည် ။ တကယ့ကြို စံခွိနမြှီတဲ့ အကြီးစား အရှညစြား ဆိုကြ ဖြစ်နလေို့ ။

အိုး … မင်းလေးလည်း ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းလိုပါဘဲလားကြယ်…… လို့ ပါးစပကြ တိုးတိုးလေး ထုတပြှောလိုကလြသည်ေ ။ ပြီးတဲ့နောကြ ..

“ အင်း.. ဒါပမယေ့ြ အခု မမ.. ဟိုဘဲကြီးနဲ့ လုပလြာလို့ ပရေောညဈပတန်တယေကြှယ်..။ နည်းနည်းလည်း ပငပြန်းနတယ်ေ….။ မမ ရမေိုးခွိုးပြီး ခဏ နားချင်သ်ေးတယ်….။ မင်းနဲ့ တွေ့ချင်စြိတတ်ော့ ရှိပါတယ်…..။ မမကို အခွိနတ်ော့ နည်းနည်းပေးကြာ…”

လို့ ကြောကြွောဘြိုကို ပြောသည် ။ ကြောကြွောဘြိုလည်း

“ ရပါတယ်….မမ……။ မမ.. ကနွော့ကြို ပေးလိုးရင် ပြီးတာဘဲ …။ မမ ကြနပေအြောင် ကနွောြ ကောင်းကောင်း လိုးပေးမှာပါ မမ..”

လို့ ပြနပြှောလိုကပြှီးနောကြ သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ လကကြလေး တဈဖကကြို ဖတွကြနဲ ကောကကြိုငဆြုပလြိုကပြှီး ထောငမြာနတေဲ့ သူ့လိငတ်နခြွောင်း အပေါကြို တငပြေးလိုကလြသည်ေ ။

“ ဟဲ့..ဒါက ဘာလဲ….”

“ နမူနာ စရံသတတ်ဲ့ အနနေဲ့ ကနွော့လြီးကို မမ စုပပြေးမလားလို့…”

“ ဟာကြာ.. မင်းကလည်း အလညလြေးဘဲ…”

လို့ သှယသ်ှယမြိုးယုက ပြောလိုကပြမယေ့ြ ကြောကြွောဘြိုရဲ့ လီးတနကြို စုပပြေးလသည်ေ ။ ရဲမှူးဦးဝင်းမောငသ်န်းသည် ကြောကြွောဘြိုကို မသင်ျကာဘူး ။ သူ့မိန်းမ သှယသ်ှယမြိုးယုရဲ့ ခွလှမြေးတွေ ပကြန်တောကို သိနလေို့ ကြောကြွောဘြိုကို စုံစမ်းခိုင်းတာ ဒီကောငကြ သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ပုံမှန် အခွအနေပေါဘဲ.. ဘာမှ မကောင်းတာ မလုပပြါဘူးလို့ သတင်းပို့သည် ။ ဒါကြောင့ြ သူ့တပည့ဟြောင်း တဈယောကဖြစ်တဲ့ ပြကြီးကို လှမ်းခေါပြှီး သှယသ်ှယမြိုးယုကို လိုကခြွောင်းခိုင်းလိုကသ်ည် ။ ကြောကြွောဘြိုသည် ပြကြီးကို မသိဘူး ။ ပြကြီးသည် ဦးဝင်းမောငသ်န်း ငယင်ယကြ ခငခြဲ့တဲ့ တပည့ပြါ ။ပြကြီးသည် ခိုင်းတာကို အကုန် မညည်းမငှူ လုပပြေးတဲ့ တပည့တ်ယောကမြို့ စိတခြသွည် ။

“ပြကြီး… ငါ့မိန်းမ ဘာတွလေုပန်တယ်ေ.. ရှုပန်တယ်ေ ဆိုတာတွကေို မင်း လိုကစြမ်းကြာ….။ ဟိုကောင် ကြောကြွောဘြိုကိုလည်း လိုကြ..။ ဒီကောင် ငါ့ကို ညာနတောတော့ သချောတယကြှ..။ ငါလည်း ရဲလုပစြားလာတာ ကြာပြီ.. အံတိုနပြေီ ….။ ညာနပြေီ ဆိုရင် အလိုလို သိနတယ်ေ…..။ ကြောကြွောဘြို ငါ့ကို ညာနတယေကြှ…။ တဈခုခုတော့ တဈခုခုဘဲ…..”

လို့ ရဲကြပပြှကြီးကို ပြောလိုကသ်ည် ။ ရဲကြပပြှကြီးလည်း ခပဝြေးဝေးကနေ သှယသ်ှယမြိုးယု နဲ့ ကြောကြွောဘြိုတို့ကို စောင့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။ မကြာခငမြှာဘဲ ဆရာထနရြဲ့ တရားစခန်းကို သှားနတေဲ့ သှယသ်ှယမြိုးယုကို တွေ့သလို ကြောကြွောဘြိုနဲ့ ဟိုတယတ်ဈခုပေါကြို တကသ်ှားတဲ့ သှယသ်ှယမြိုးယုကိုလည်း တွေ့ရသည် ။

ရဲကြပပြှကြီးက ရဲမှူးဦးဝင်းမောငသ်န်းကို သူတွေ့တာတွကေို သတင်းပို့လိုကသ်ည် ။ ဒီ ဆရာဆိုတဲ့ ကောငကြ ငါ့မိန်းမကို ခေါအြိပန်တယ်ေ ဆိုတာကို အတိအကြ အသအချော သိချင်တ်ယ်.. အထောကအြထား လိုတယ်…. သချောရင် ငါ့မိန်းမကို ကြာရှင်းလိုကမြယ်.. ဟို ဆရာတု နှစ်ကောငကြိုလည်း ဂွေးထဲ ပို့ပစ်လိုကမြယကြှာ….. လို့ ဦးဝင်းမောငသ်န်းက ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ သူ့လကထြောကြ တဈယောကဖြစ်တဲ့ ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့ကြ

“ ကမွ သချောအောင် သှားထောကလြှမ်းပေးမယ် ရဲမှူး…”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ

“ အေး..ကောင်းသားဘဲ…။ မိန်းမသား တဈယောကြ ဆိုရင် ဟို ဆရာထနဆြိုတဲ့ ငတိက မှှနပြှီး မကောင်းတာကြံမှာ သချောတယ်….။ ညည်းက သူ့ကို ဖမ်းခွုပလြို့ ရပြီ ဆိုတာနဲ့ လကထြိပသ်ာ ခတပြဈလိုကြ…။ ငါ့ဆီကိုလည်း ခကြခြငွြး ဖုန်းဆကြ…”

လို့ ခိုင်းလသည်ေ ။ ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့သ်ည် ဖြူဖြေးသန့ပြှန့ပြှီး ကိုယလြုံးကလည်း ယောကြြားသားတို့ တပမြကစြရာ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းမို့ ဆရာထန် သဘောကလွောကသ်ညလြို့ ရဲမှူးဦးဝင်းမောငသ်န်း ထငသ်ည် ။

မနေ့ညက လှိုင်းထနန်ဲ့ ဦးကင်း အကြအလေည် ဆှေးနှေး တိုငပြငကြှသည် ။ ဦးကင်းက

“ လှိုင်းထန်… ဒို့ ငှလည်ေး တောတ်ောကြှီးကို စုမိပြီ….။ တခွားနယကြို ရှှေ့ကြပါစို့…”

လို့ အကြံပေး တိုကတ်ှန်းသည် ။ ဒီတခါတော့ လှိုင်းထနသ်ည် ဦးကင်း ပြောတာကို သသခွေောခွာ နားထောငသ်ည် ။

“ ဟုတတ်ယ်…ဦးကင်း….။ ကနွောတ်ို့ လဈကြရင် ကောင်းမယ်….။ စားသင့တ်ာထကတ်ောင် ပိုစားခဲ့ပြီးပြီလေ…။ နယပြှောင်း စားလိုကကြှဦးစို့..”

လို့ ပြနပြှောသည် ။ ရဲမှူးကတောြ သှယသ်ှယမြိုးယုနဲ့ စဈဗိုလကြတောြ နှယသ်ာကီကို စိတကြှိုကြ ဗငွြးခဲ့အပြီး လှိုင်းထနရြဲ့ စိတတ်ှေ လေးလံသည် ။ မကြာခင် သူ တဈခုခု အခကအြခဲ ဖြစ်တော့မညလြို့ သူ့ဆဌမအာရုံက သိနသလေိုဘဲ ။

“ ဦးကင်း… စပြီး သိမ်းဆည်းတော့ဗွာ..။ ကြုပတ်ို့ မကြာခင် ရှှေ့မယ်….။ တိတတ်ဆိတ် ပြောကကြှယသ်ှားတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့… ခိခိ….. ခါတိုင်းလိုပေါ့……”

လို့ ဦးကင်းကို ပြောလိုကသ်ည် ။ ဦးကင်းလည်း ဝမ်းသာသှားသည် ။ ခွရောဖြောကဖြို့ အခွိနတ်နန်ပြေီ မဟုတလြား..။ ဒီအခွိနမြှာ သူတို့ ရှိနတေဲ့ တရားစခန်း လုပထြားတဲ့ အိမလြေးရဲ့ အရှေ့ကို မိန်းမတဈယောကြ ရောကလြာသည်။

“ ဟင်…… ဧည့သ်ညတ်ဈယောကြ လာနတယ်ေ…. လှိုင်းထနရြေ…..”

“ အင်း…. ကနွောတ်ို့ ရှှေ့တော့မယဆြိုမှ ရောကလြာပြနပြှီ….။ အာပါးပါး.. နည်းတဲ့ ဆုံကြီး မဟုတဘြူး…..။ တကယ့ြ စဈကိုင်းအိုးကြီး….။ ကဲ ဦးကင်းရယ်.. နောကဆြုံးအနနေဲ့ လကခြံလိုကပြါဗွာ…..”

လှိုင်းထနသ်ည် ရောကလြာတဲ့ မိန်းမက ဖြူဖြူချောချော ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့ြ ဖြစ်နလေို့ တဏှာစိတကြ ယိုဖိတသ်ှားရပြနသ်ည် ။ ဦးကင်းလည်း..

“ လကမြခံချင်တ်ော့ဘူးကြာ…. အခွိန် သိပမြရတော့ဘူး…. လဈဖို့ တနန်ပြေီ…..”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခွိန် ဧည့သ်ည် မိန်းမသည် သူတို့အိမတ်ံခါးကို ခေါကလြိုကပြါသည် ။ လှိုင်းထနကြ

“ ဦးကင်း.. လကခြံလိုကဗြွာ….။ နောကဆြုံး တဈယောကြ… နောကဆြုံးပိတပြေါ့…”

“ အင်း…လှိုင်းထန်….ခကတ်ယကြှာ..ခကတ်ယ်…”

လို့ ဦးကင်း ညည်းရင်း တံခါးကို ဖြင့လြိုကသ်ည် ။

“ ဘာကိစ်စများလဲကြဲ့…..”

ဦးကင်းက စိပပြုတီးကြီးကိုငလြကြြ မော့ကာ မေးလိုကသ်ည် ။

“ ကမွ ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ချင်လြို့ပါ….”

“ ဘာအတွကလြဲဟင်….”

“ ကမွရဲ့ ရှေ့ရေးကို ဆရာ့ကို မေးချင်လြို့..။ နောကပြှီး… ကမွ ဆေးကုချင်တ်ာတွလည်ေး ရှိလို့…”

“ အင်း… အမှနကြ ဆရာနဲ့ ကြုပကြ ဟိမဝန်တာတောငပြေါကြို တရားကငွ့ဖြို့အတွကြ ခရီးထွကတ်ော့မလို့ကြယ့ြ…။ ကုသိုလဖြစ် ကုသဟောပြောပေးတာတွကေို ရပဆြိုင်း ပိတလြိုကတ်ော့မလို့ ပြငန်တော……”

“ ဟာ… ဒီလို မလုပလြိုကပြါနဲ့ဦး ဘကြီးရယ်…။ ကမွကိုတော့ လကခြံလိုကပြါ..။ နောကဆြုံးပိတ် အနနေဲ့ ဖြစ်ဖြစ်…”

“ ခကတ်ယ်…ကလေးမ…..”

“ လကခြံလိုကပြါရှင်.. ကမွလည်း ဆရာကြီးတို့ ခရီးထွကဖြို့ကို အလှူငှေ ထည့ပြါမယ်…..”

“ ငှကေ အရေးမကြီးပါဘူး.. ကလေးမရယ်…..။ ငှအကြေောင်း ထည့မြပြောပါနဲ့..”

“ ဆောရီးပါ ဘကြီးရယ်…။ ကမွပြောတာ လောသှားလို့ အမှားပါရင် ခွင့လြှှတပြါ…”

“ ကဲ..ကဲ… နောကဆြုံး တဈယောကြ အနနေဲ့ လကခြံလိုကမြယ်……။ ကလေးမ နာမညကြ ဘာတုန်း…”

“ ကမွနာမညကြ မာလာပါ ဘကြီး…..။ ကမွ ဆရာထနန်ဲ့ ဘယတ်ော့ တွေ့ခွင့ရြမလဲဟင်….”

“ အင်း.. ဆရာက အလုပမြွားနတယေကြှဲ့…။ သူ တရားကငွ့ဖြို့ အခုထဲက သူ့စိတတ်ှကေို ပြငဆြငန်တယ်ေ…”

“ ဪ….. ဟုတလြား..။ ဆရာက သိပ် တနခြိုး ရှိတာဘဲနောြ… တရားကငွ့လြှန်းလို့ ထငတ်ယန်ောြ….”

“ ဟုတတ်ယ်.. ကလေးမ…..။ သူ တရားထိုငန်ရင်ေ ကိုယကြ အပေါကြို ကြှတကလြာတတတ်ယ်…..”

“ ဟယ်….ဟုတလြား….. ကမွ တွေ့ဖူးချင်လြိုကတ်ာ…..”

“ ကုသိုလထြူးတဲ့လူမှ ကြုံကြိုကတ်ာကြဲ့…။ ကဲ.. ကဲ…. ဆရာနဲ့တွေ့ဖို့ ရကခြွိန်း လုပရြအောင်..။ မနကဖြှန် အားလား… လာနိုငလြား…..”

“ ဟုတ်..ဘကြီး…လာနိုငပြါတယ်…..”

လှိုင်းထန် သို့မဟုတ် ဆရာထနသ်ည် အိမအြတွင်းခန်းကနပြေီး ရကခြွိန်းယူနတေဲ့ မာလာဆိုတဲ့ မိန်းမကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတန်သည်ေ ။ တောတ်ောြ လန်းတဲ့ ဆောဘြဲ..ဟီး…..။ နောကဆြုံးပိတ် အိတန်ဲ့လှယတ်ဲ့အနနေဲ့ ကောင်းကောင်း ဖြုတပြဈလိုကမြှဘဲ။ ဆရာထနရြဲ့ ပေါငကြှားက ပစ်စည်းကြီး မှူးထလာသည် ။ ကြှလာသည် ။ ထွားလာသည် ။ မာလာသည် ။

ကြောကြွောဘြိုသည် ရဲမှူးကတောြ သှယသ်ှယမြိုးယု ကို သူမလုပန်တောတွကေို ရဲမှူးကို ပြနမြပြောစချင်ေရြင် သူနဲ့ဟိုတယခြန်းမှာ တွေ့ရမယလြို့ ခွိမ်းချောကလြိုကတ်ဲ့အခါ သှယသ်ှယမြိုးယုကလည်း အခကအြခဲ မရှိဘဲ

“ ရတယလြေ… မမက မင်းလို ကောငလြေးနဲ့ တွေ့ဖို့ကို မငှင်းပါဘူး..”

ဆိုပြီး သူ့ကို ဦးကင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲက ဟိုတယမြှာဘဲ ခွိန်းခဲ့သည် ။ ကြောကြွောဘြိုသည် လူနံပိန် ကြှဲခွိုလိန် ဆိုတဲ့စကားလိုဘဲ ပိနကြပကြပလြေးပမယေ့ြ ဒငကြ မသေးဘူး ။ သှယသ်ှယမြိုးယုကို အပီထောင်းပေးလိုကတ်ာ သှယသ်ှယမြိုးယုလည်း သဘောကြ ကြနပေသ်ှားရသည် ။ သူမအနနေဲ့ တဏှာစိတကြ အရမ်းပြင်းပြနတေဲ့ မိန်းမတဈယောကမြို့ လငန်ဲ့ အားမရဘဲ ကုန်းချင်န်တောကြောင့ြ ကြောကြွောဘြိုကို လိုလိုလားလားနဲ့ ကုန်းလိုကသ်ည် ။

ရဲကြပကြှီး ပြကြီးက အစအဆုံး လိုကခြွောင်းလိုကပြှီး အဖြစ်အပကြတ်ှကေို ရဲမှူး ဦးဝင်းမောငသ်န်းကို သတင်းပို့လိုကသ်ည် ။ ရဲမှူးဦးဝင်းမောငသ်န်းလည်း သဈစာမရှိတဲ့ ကြောကြွောဘြိုကို အမကြခြှောင်းချောင်း ထွကပြှီး တွေ့တာနဲ့ ထိုးကြိတကြနကြွောကတ်ော့တာဘဲ ။ ကြောကြွောဘြိုကိုလည်း သူ့အနားကို မလာတော့ဖို့ မောင်းထုတပြဈလိုကသ်ည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုကိုလည်း အိမပြှင် ထွကခြှင့ြ မပေးတော့ဘူး ။

ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့ကြိုလည်း ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းတို့ဆီကို စုံစမ်း ထောကလြှမ်းဖို့ လှှတလြိုကသ်ည် ။ ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့သ်ည် ငယရြှယတ်ဲ့ ရဲကြောင်း ဆင်းခါစ အရာရှိပေါကစြမို့ တကကြှှတဲ့ ခွပဒြေါင်းမလေး တဈကောငလြိုဘဲ ထဈကနဲဆို ဖမ်းပစ်လိုကခြငွတ်ဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ အသှငယ်ူပြီး ထောကလြှမ်းဖို့ကိုလည်း ဝါသနာ ပါသည် ။ တဏှာစိတ် ပြင်းထနတ်ဲ့ ဆရာထနဆြိုတဲ့ လူလိမကြိုလည်း လကရြ ဖမ်းပြလိုကခြငွသ်ည် ။ ဒါကြောင့လြည်း ရဲမှူးကို သူမက ဒီကေ့ဈကို သူမ လုပခြငွကြှောင်း စပြီး တောင်းဆို တောင်းခံခဲ့တာပါ ။

ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့သ်ည် ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ဖို့ ရကခြွိန်းယူလိုကသ်ည် ။ ဆရာထနန်ဲ့ နောကလြိုကကြှီး ဦးကင်းတို့သည် အိန်ဒိယပြညကြ တောငကြှီးပေါမြှာ တရားသှားထိုငတ်ော့မှာမို့ လူတွနေဲ့ အတွေ့မခံတော့ဘူး ပြောနလေို့ မနည်း တောင်းတောင်းပနပြနန်ဲ့ တွေ့ပါရစလေို့ ခွင့တ်ောင်းခဲ့ရသည် ။ စန်းစန်းတင့ရြဲ့ ရုပရြညန်ဲ့ တောင့တ်င်းတဲ့ ကိုယလြုံး အနအထေားကြောင့ြ ဆရာထနန်ဲ့ ဆုံခွင့ြ ရကခြွိန်းကို ရလိုကသ်ည် ။

စန်းစန်းတင့သ်ည် ဆရာထနကြ သူမအပေါကြို လကရြောကတ်ာနဲ့ ဖမ်းပစ်လိုကမြည် လို့ ကြုံးဝါးနပြေီး လကထြိပတ်ဈစုံကိုလည်း လကကြိုငအြိတထြဲမှာ အသင့ဆြောငသ်ှားသည် ။ လကကြိုငအြိတသ်ညလြည်း စပိုငသ်ူလွှိုတွေ သုံးစွဲတဲ့ လှို့ဝှကကြငမြရာလေး တပဆြငထြားသည် ။ လကပြူးလကကြှပ် မငှင်းနိုငအြောင် ရုပသ်ံ ရိုကထြားမည် ဖြစ်သည် ။ ဒါတင် မကသေး ။ သူ့အတွကြ လိုအပလြာရင် အသုံးပြုဖို့ “ ဖမ်းဆီးရေး အဖြဲ့ ” တဈဖြဲ့ကို ရဲမှူးဆီက တောင်းသည် ။ ဆရာထနတ်ို့ကို သူမက အခကြပြှလိုကတ်ာနဲ့ ဝငဖြမ်းဖို့ ရဲကြပပြှကြီးနဲ့ အဖြဲ့ကို ဆရာထနရြဲ့ တရားစခန်းနဲ့ မနီးမဝေးမှာ ခထွားခိုင်းလိုကသ်ည် ။

ဆရာထနသ်ည် “ မာလာ ” နဲ့ ခွိန်းထားတဲ့အတွကြ အားရှိအောင် ကြကြဥအစိမ်းတွနေဲ့ နှားနို့စဈစဈပစွပြစွကြို ကြိုသောကထြားသည် ။ ရကေို စိမပြှနပြေေ သသခွေောခွာ ခွိုးလိုကသ်ည် ။ အထဲက ဘာမှမခံဘဲ အဖြူရောငခြါးစည်းကြိုးနဲ့ ဝတရြုံရှညကြို ဝတလြိုကသ်ည် ။ မိန်းမတွသည်ေ “ အရညဝြငရြင် အသခငေသ်ည် ” ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း တဈခါဖြင့ပြေးလိုကရြင် စွဲသှား ခိုကသ်ှားတတကြှသည် ။ သူ့ကို တန်းတန်းစွဲ ဖြစ်ကုနကြှတာ အများကြီးဘဲ ။ ဗဒင်ေ မှနတ်ာ မမှနတ်ာ ဂရုမစိုကကြှတော့ ။ လီးကြီးကြီးနဲ့ ကောင်းကောင်း ဆောင့လြိုးပေးတာကိုဘဲ သိတော့သည် ။ ဒီလိုနဲ့ စားရတာ များခဲ့ပြီ ။

ဆရာထနရြဲ့ စိတထြဲမှာ မိန်းမဆိုတာ သူဖနရြင် ရသှားတာခညွြးဘဲ လို့တောင် ထငလြာသည် ။ မိန်းမတွကေို အထငသ်ေးလာသည် ။ ဘယမြိန်းမကိုမဆို သူလိုးလို့ရသညလြို့လည်း ထငလြာသည် ။ အခု နောကဆြုံးအဖြစ် တွေ့မယ့ြ မာလာ ဆိုတဲ့ လုံးကြီးပေါကလြှလေးသည် တကယ့ကြို တောင့သ်ည် ။ ဒါလေးကို စိတကြှိုကြ ဖြုတလြိုကပြှီးမှ ဒီနယကြ ဒီမှို့ ရှောငသ်ှားမညလြို့ ဆုံးဖြတထြားသည် ။

ခွိန်းတဲ့နေ့ကို ရောကပြှီ ။ ဆရာထနသ်ည် တငပြလငခြှထေိုငရြင်း အခန်းတံခါးပေါကကြို ကြောပေး ထိုငထြားသည် ။ လကထြဲမှာက စိပပြုတီးကို စိပန်သည်ေ ။ မာလာ ( သို့မဟုတ် ) ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့ြ အခန်းထဲကို ဝငလြာတဲ့အခါ ဆရာထနသ်ည် ကြောပေးထားတာကို လှည့မြကြည့်ဘြဲ ….

“ ထိုငပြါ….မာလာ…..”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

“ မင်း ဘာအတွကြ ငါ့ဆီကို ရောကလြာတာလဲ…”

ဆရာထနရြဲ့ အသံက တိုးသည် ။

“ ကမွ ရှေ့ကို ဘာတွဖြစ်ေမလဲဆိုတာ သိချင်လြို့ လာတာပါ…..”

“ စီးပြားရေး သိချင်တ်ာလား… ဒါမှမဟုတ် အိမထြောငရြေး.. အခစွရြေးလား…..”

“ အဲ.. အဲဒါ… အိမထြောငရြေး….. ကမွ.. ကမွ…. ပညာရေးဖကကြိုဘဲ ဦးစားပေးနခေဲ့လို့ အဲဒီ အိမထြောငရြေးမှာ လဈဟာနပေါတယ်… ဆရာ..။ ကမွ….. ဘယတ်ော့ အိမထြောငကြမွလဲ.. သိချင်ပြါတယ်….”

ဆရာထနသ်ည် ခဏလောကြ ငှိမသ်ှားသည် ။ ပါးစပကြ ဂါထာလိုဟာတွေ တတွတတ်ှတန်ဲ့ ရှတန်သည်ေ ။ ပြီးတော့…

“ ကြုပ် မှငတ်ာကတော့ မကြာခင် အိမထြောငကြကြိန်းမှငတ်ယ်…..။ ဆန့ကြငွဖြကလြိငန်ဲ့ ထိတွေ့ပတသ်ကမြှုတွေ ရတော့မယ်….”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ မာလာလည်း

“ အို.. ဟုတလြား….. ဘယလြို လူမွိုးနဲ့လဲဟင်…”

လို့ မေးလိုကလြသည်ေ ။ ဆရာထနလြည်း

“ ယောကြြားပီသတဲ့ အိမထြောငရြေးသုခကို ပြည့ပြှည့ဝြဝ ဖြည့ဆြည်းပေးမယ့ြ လူမွိုး…”

လို့ပြောလိုကပြါသည် ။ မာလာလည်း

“ သူနဲ့ မွဲမှာလား ဆရာ…”

လို့ မေးပြနသ်ည် ။

“ အိန်း…. မှဲတယ် မမှဲတယတ်ော့ ဆရာ မပြောလိုဘူး…။ ပြောချင်တ်ာကတော့ သူနဲ့ လငမြယား အရာမှောကတ်ဲ့အခါတော့ မင်း တအားကြနပေမြှု ရလိမ့မြယ်….။ မင်းကို ကာမဆန်ဒ ဖြည့ဆြည်းပေးမယ့ြ ယောကြြားကောင်း တဈယောကပြေါ့ ”

လို့ ဆရာထနကြ ပြောလိုကရြင်း သူ့ရှေ့မှာ ပုလင်းကြီးနဲ့ ထည့ထြားတဲ့ ရတွကေေို ဖနခြှကတ်ဈခွကထြဲကို လောင်းထည့လြိုကပြှီး မာလာကို

“ သောကလြိုကြ…။ ဒီရကေ မင်းရဲ့ အညဈအကြေးတွကေို ဆေးကြောပစ်ပေးမယ့ြ နတရြစင်ေ”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ မာလာလည်း သူပေးတဲ့ ရခွကေကြို မော့သောကလြိုကသ်ည် ။ ဒီအခွိနမြှာ မာလာရဲ့ လကကြိုငအြိတမြှာ တပဆြငထြားတဲ့ လှို့ဝှကကြငမြရာလေးက ဆရာထနကြို တိတတ်ဆိတ် ရိုကန်ပြေီ ။ ဆရာထနသ်ည် မာလာဖကကြို လှည့ကြာ ထိုငလြိုကသ်ည် ။

“ လကကြလေး ကြည့်ခြငွတ်ယ်…”

“ ကြည့်ပြါ ဆရာ….”

ဖြူဖြေးနူးညံ့တဲ့ မာလာရဲ့ လကကြလေးကို သသခွေောခွာ ကိုငကြှည့န်တေဲ့ ဆရာထနရြဲ့ ပေါငကြှားက ယောကြြားတနဆြာသည် တစစ ကြီးထွားလို့လာသည် ။

“ အင်း… မင်းစိုးရာဇာဖြစ်မယ့ြ လကဘြဲ..။ ခမွြးသာမယ်… လာဘလြာဘတွေ ဝငမြယ်……။ လူတွကေို စိုးမိုး နိုငမြယ်…..။ လူမုန်းတော့ ခံရမယ်……”

ဆရာထနသ်ည် သူ့အာရုံမှာ မှငတ်ာတွကေို တတွတတ်ှတန်ဲ့ ပြောဆိုနသည်ေ ။ မာလာသည် ဆရာထနကြ လကဖြဝါးနဲ့ လကဖြမိုးကို ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယန်လေို့ စိတထြဲမှာ လှုပရြှားလာသည် ။ ရငတ်ှေ ခုနလြာသည် ။ မကြစြိတွေ လေးလံလာသည် ။ ရီဝဝေေ ဖြစ်လာသည် ။ အိပခြငွသ်လိုလို…။

“ ဆရာ…ကမ်…ကမ်….. မူးသလိုလိုကြီး…..”

“ အင်း…. ဒီခွံထဲက မှစေောင့ဘြီလူးတွေ.. လုပပြှီ ထငတ်ယ်……။ ဟေ့ မင်းတို့ လာ မနှောကယ်ှကန်ဲ့ကြာ…။ ငါ့ အစွမ်း.. ငါ့အာဏာနဲ့ မင်းတို့ကို နှငတ်ယ်… သှားကြ အဝေးကို…..”

“ ဟင်…ဆရာ..ဘီလူး ..ဟုတလြား…..”

“ မပူပါနဲ့..ကြုပ် နှငလြိုကပြါပြီ…”

မာလာသည် ရီဝဝဖြေဈေလာလို့ ဆရာထန့ြ ပုခုံးထကမြှာ ခေါင်းလေးမှီလိုကမြိသည် ။ ဆရာထနကြ ကြောပြငကြို ဖြဖြလေး ပြတပြေးနသည်ေ ။ မာလာ့စိတတ်ှေ ပြောင်းလဲလာသည် ။ ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို အကုန် ခွှတပြဈချင်လြာသည် ။ ရငသ်ီးတွေ မာကြောလာသည် ။ တင်းထောငလြာသည် ။ ပေါငကြှားမှာ ယားလာသည် ။ မိန်းမအင်ျဂါသည် အရညတ်ှေ စိုလာသည် ။ ကာမစိတတ်ှေ ထကြှလာသညလြို့ သိလိုကသ်ည် ။ ဆရာထနရြဲ့ လကတ်ဈဖကကြ မာလာရဲ့ လကကြို ဆှဲယူပြီး တဈနရောကို ပို့လိုကသ်ည် ။ အို.. ဘာကြီးလဲ….။ ပူနှေးနှေး မာမာ အချောင်းကြီးကို မာလာ သို့မဟုတ် စန်းစန်းတင့ြ စမ်းမိနသည်ေ ။ စိတတ်ှေ တအား ထကြှလာသည် ။ ဒါ.. ဒါ….. ဒါ…. ယောကြြား လီးကြီးဘဲ….. အို……။

ဘယလြိုဘယလြို လီးကြီးကို ကိုငမြိနပေါလိမ့ြ ။ ခကတ်ာက ကိုငဆြုပ် ပြတသ်ပန်မေိတဲ့ လကကြို လီးကြီးကနေ မခွာနိုငတ်ာ ။ သံလိုကဓြါတလြိုဘဲ ဒီအတံကြီးက ဆကပြှီး ကိုငပြှတ် ဆုပန်ယဖြို့ ဆှဲခေါထြားသည် ။ ငှင်းပယန်ိုငစြှမ်း မရှိ ။ ခွနအြားမဲ့သှားသည် ။

ဆရာထနရြဲ့ လကခြွောင်းတွကေ စန်းစန်းတင့ရြဲ့ ကိုယအြနှံ့ မှာ တရှေ့ရှေ့နဲ့ ရောကန်သည်ေ ။ စန်းစန်းတင့ရြဲ့ ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို တဈခုချင်ြး ဖယခြွှတန်သည်ေ ။ သူ့ကို စန်းစန်းတင့ြ မတားမိ ။ မတားနိုင် ။ သူ တိုကလြိုကလြို့ သောကလြိုကမြိတဲ့ နတရြစင်ေ ဆိုတဲ့ ရတဈေခွကကြှောင့လြား ။ အို.. ငါ….. ငါ….. ဆေးမိသှားပြီ…..။

အိပပြွောသ်ှားသည် ။ တခဏလေး ။ ပြနသ်တိရလိုကတ်ဲ့အခါ ကုတငတ်ဈလုံးပေါမြှာ ပကလြကလြေး ရောကန်သည်ေ ။ ကိုယပြေါမြှာ အဝတမြရှိတာကို ခကြခြငွြး သတိမထားမိဘူး ။ နောကတ်ော့ ဆရာထနရြဲ့ နှုတခြမ်းထူထူကြီးက နို့သီးဖုလုံးလေးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပယ်ူနတေော့ ဒီ ခံစားခကြကြှောင့ြ ကိုယ့ကြိုယကြို ငုံ့ကြည့်မြိသည် ။ ကိုယလြုံးတီးကြီး ။ ဆရာထန့လြကကြ စန်းစန်းတင့ရြဲ့ ပေါငတ်နန်ှဈဖကရြဲ့ ကြားထဲကို ဖိဖိပြတန်သည်ေ။

အို…..။

အင်ျဂါစပ် နှုတခြမ်းသားထူထူ နှစ်ခပြကြို ပြတပြေးနသည်ေ ။ မှေးကနဲ အိပပြွောသ်လို ဖြစ်သှားပြနသ်ည် ။ အင်….. သိလိုကပြှနတ်ာက သူ့တနဆြာချောင်းကြီး ပါးစပထြဲ ရောကန်တော။ စုပ်.. စုပ်.. စုပ်…. ဆိုတဲ့ သူ့အသံကို ကြားလိုကမြိပြီး သူ့အမိန့တ်ှကေို နာခံမိနသည်ေ ။ သူ့အတံချောင်းကို တအား စုပပြဈမိနသည်ေ ။ ပြှတပြှှတ် ပြတပြှတ် အသံတွေ နားထဲမှာ ကြားနသည်ေ ။

“အား.. ကောင်းတယ်…. ကောင်းတယ်… စုပ်.. စုပ်…. လွှာနဲ့ ဝိုကကြလိပေး…..”

ဆိုတဲ့ သူ့အသံကို ကြားတခကြြ မကြားတခကြြ…။ စန်းစန်းတင့သ်ည် သူခိုင်းတာတွကေို လိုလိုချင်ခြငွြ လုပပြေးနမေိသည် ။ သူက စန်းစန်းတင့ရြဲ့ ပါးစပထြဲကို သူ့တနဆြာကြီး ဖိဖိထိုးနတောကို လွှာနဲ့ ပတခြလွည် လှည့ကြလိပေးနမေိသည် ။ ဖတွကြနဲ သူ့တနဆြာကြီး ပါးစပထြဲက ထွကသ်ှားသည် ။

ဟင်…။

“စုပတ်ာ တောပြှီ….ဖငပြူးတောင်းထောငပြေး….။”

သူ့အမိန့ကြို မလှနဆြနန်ိုင် ။ ဖငပြူးတောင်းထောင် ကုန်းပေးလိုကမြိသည် ။ သူ့တနဆြာကြီး တထဈထဈနဲ့ အင်ျဂါစပထြဲကို ခဉွြးနင်း ဝငရြောကလြာသည် ။

အို….. အတွင်းသားတွကေို ထိုးပြတန်တေဲ့ ထိတွေ့မှုက ထူးကဲလှန်းသည် ။ အား…….အူး……အင်း လိုးတယဆြိုတာ သူလည်းကောင်း ကိုယလြည်းကောင်း ပါလားဆိုတဲ့ အသိရယ်.. လီးဆိုတဲ့အရာရဲ့ အရသာကိုရယ် စန်းစန်းတင့ြ သိလိုကရြပြီ ။ တနဆြာကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဝငထြှကန်သည်ေ ။

“အိုး……အိုး……. အမလေး…….. ဆရာရယ်….. ကြှတကြွှတ်… ကောင်းလိုကတ်ာ….”

ဆရာထနရြဲ့ ထိုးသှင်းခကြတ်ှေ တဖြည်းဖြည်း သှကလြာသည် ။ စန်းစန်းတင့ရြဲ့ စောကဖြုတသ်ည် အရညတ်ှေ စိုရှှဲနသညေ့တ်ိုင်း သူ့လီးကို တအားညှဈထားသလို တင်းကြပလြှန်းလှတာကြောင့ြ လိုးရတာ အရသာကောင်းလှန်းနသည်ေ ။ ဆရာထနသ်ည် ဖြံ့ထွားတင်းမာတဲ့ နို့လုံးထွားထွားကြီးတွကေို ဆုပည်ှဈ ဆော့ကစားရင်း ဖိဖိလိုးသှင်းနသည်ေ ။ စန်းစန်းတင့သ်ည် မကြလြုံးစုံမှိတခြါ ခံနသည်ေ ။ ဖငပြူးတောင်း ထောငပြေးထားတဲ့ စန်းစန်းတင့ကြို လိုးထည့န်ရင်ေး ဖငပြေါကန်ီညိုညိုလေးကို စိတဝြငစြားသှားတဲ့ ဆရာထနသ်ည် ဖငပြေါကလြေးကို သူ့လကမြနဲ့ ဖိခွကစေားပေးနသည်ေ ။

“ အို……အို…..အင်း…….အား…..အား……အား……”

“ဖပဖြပဖြပ်…ဖပ်..ဖပ်..ဖပ်…… ဖပဖြပဖြပ်… ဖြတ်………….”

မှနမြှနသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ထြည့ပြေးတာတွကြေောင့ြ စန်းစန်းတင့ြ အထွဋအြထိပကြို မှနမြှန် တကလြှမ်းသှားရသည် ။ ဆရာထနလြည်း ဖိဆောင့ရြင်း တအားကောင်းလာလို့ သူ့တနဆြာချောင်းကြီးကို စောကဖြုတထြဲကနေ ဆှဲနုတလြိုကတ်ဲ့အခါ သူ့လီးထိပပြေါကကြ သုတရြညပြစွပြစွတ်ှေ တဟုနထြိုး ပန်းထွကလြာပြီး စန်းစန်းတင့ရြဲ့ ဖငဖြှူဖြူကြီးတွေ အပေါမြှာ ထိမှနပြရကေေုနသ်ည် ။ စန်းစန်းတင့ြ မကြလြုံးလေးပိတ် ခွခွလေေေး လှဲလွောင်းနခေိုကြ ဆရာထနသ်ည် သေးပေါကဖြို့ အတွင်းက ရချိုးခန်းဆီကို လွှောကအြသှား ဦးကင်းက လှမ်းခေါပြှီး…

“ လှိုင်းထနရြေ.. ဒို့ အမှနဆြုံး လဈကြမှ ဖြစ်မယ်…။ ငါ စောစောထဲက ရှှေ့စရာတွေ ရှှေ့ပြီးပြီမို့ ဒို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လဈထွကသ်ှားရုံပါဘဲ…။ ငါ လမ်းထိပကြို ခေါကဆြှဲထွကပြှီး ဝယတ်ယကြှ..။ ငါ ရဲနဲ့တူတဲ့ လူတဈစုကို လမ်းထိပန်ားမှာ တွေ့ခဲ့ရတယ်..။ သူတို့ဟာ ငါတို့ကိုဖမ်းဖို့ ချောင်းနတေဲ့ ရဲတွဘေဲ ဖြစ်မယလြို့ ငါထငမြိတယ်….။ မဟုတမြှလှဲရော မာလာဆိုတဲ့ အခုလေးတင် မင်းလိုးလိုကတ်ဲ့ ကောငမြက ရဲစုံထောကမြဘဲ ဖြစ်လိမ့မြယ်…..”

လို့ ပြောလိုကလြသည်ေ ။ ဆရာထနလြည်း သေးတောင် မပေါကတ်ော့ဘဲ အိပခြန်းထဲကို ပြေးဝငလြိုကပြှီး မာလာဆိုတဲ့ ဆောရြဲ့ လကကြိုငအြိတကြို စဈကြည့်လြိုကသ်ည် ။ အတွင်းမှာ လကထြိပတ်ှနေဲ့ပျိုင့ြ ၃၂ ဆုံလညန်ဲ့ ချောကလြုံးပြူးလေး တဈလကကြို တွေ့လိုကရြသည် ။ အင်း… ရဲစုံထောကြ ဆိုတာတော့ သချောသှားပြီ …။

“ ကဲ ဒို့ အိမန်ောကဖြေး ပေါကကြနေ လဈစို့..။ လကကြိုငအြိတကြှီးကို ယူခဲ့လိုကကြှာ……”

လို့ ဦကင်း လာပြောတဲ့အခါ ဆရာထနသ်ည် စန်းစန်းတင့ြ တခေါခေါနဲ့ ဟောကခြါ အိပပြွောန်တေုန်း။ ဦးကင်းနဲ့အတူ အိမရြဲ့ အနောကဖြကြ အပေါကကြနေ လဈပြေးလပြေီ ။ တပကြှပမြောငပြှတို့ အဖြဲ့သည် အိမထြဲက ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့ကြ အခကြပြှ ခေါမြည့ြ အခွိနကြို စောင့ဆြိုင်းနကြပေသည်ေ ။ စန်းစန်းတင့ြ သူတို့ကို ဖုန်း မခေါလြို့ စိတဆြင်းရဲနကြသေည် ။ စန်းစန်းတင့ြ ဘာများ ဖြစ်နသလေဲ…..။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောကြ တပကြှပမြောငပြှသည် စန်းစန်းတင့ြ ဖုန်းမခေါပြမယေ့ြ တဈခုခု ဖြစ်နပြေီလို့ စိုးရိမမြှုကြောင့ြ ဆရာထနရြဲ့ တရားစခန်းထဲကို သူ့လူတွနေဲ့ ဝငသ်ှားလိုကကြှသည် ။ ဆရာထနရြော သူ့တပည့လြူယုံကြီး ဦးကင်းတို့ကိုရော လုံးဝမတွေ့ရတော့ ။ အတွင်း အိပခြန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာ မိမှေးတိုင်းကိုယတ်ှနေဲ့ ပကလြကြ အိပပြွောန်တေဲ့ စန်းစန်းတင့ကြို တွေ့လိုကရြသည် ။

“ ဟာ…. ဒုရဲအုပစြန်းစန်းတင့ြ … ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး…..”

ရဲကြပပြှကြီးနဲ့ အဖြဲ့သည် ပါးစပအြဟောင်းသား မကြလြုံးကြီးတွေ ပြူးလို့ စန်းစန်းတင့ရြဲ့ သုတရြညတ်ှေ ပလေူးနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ဝိုင်းအုံကြည့်န်ကြသေည် ။ အိမန်ောကဖြကပြေါကကြနေ ထွကသ်ှားကြတဲ့ ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းတို့သည် လမ်းမကြီးကို ရောကတ်ဲ့အထိ ခပသ်ုတသ်ုတ် လွှောကခြဲ့ကြသည် ။

“ လှိုင်းထနရြေ…. ဒီ တခွီတော့ လကမြတငကြလေးဘဲ ….။ မင်း ဘယကြို ပြေးမယလြို့ စိတကြူးလဲ….”

“ ကနွောြ စဉြးစားထားတာတော့ ကနွောတ်ို့ လူတွကေို ပြောထားသလိုဘဲ ကုလားပြညကြို သှားကြမလားလို့….”

ဦးကင်းက ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့..

“ မင်းက မှနမြာမလေးတွကေို ဗငွြးလို့ ဝသှားလို့ ကုလားမလေးတွကေို သှားဗငွြးဦးမလို့လား… လှိုင်းထန်…”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ လှိုင်းထနကြ

“ အဟီး.. အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့….။ ကနွောတ်ို့ ရှေ့လွှောကြ လိမစြားဖို့ အဲဒီက ဆရာသမားတွဆေီက ပညာလေးဘာလေး ဆည်းပူးချင်တ်ာလည်း ပါတာပေါ့…”

လို့ ပြောသည် ။ တကျကစီကားက ပေါမြလာလို့ ဦးကင်း စိတပြူလာသည် ။ ရဲတွေ လိုကလြာပြီး အဖမ်းခံရလိုကရြမှာကို ကြောကန်လေို့ ။ လှိုင်းထနကြတော့ သှေးအေးသည် ။ ခပအြေးအေး ဘဲ ။ နကောမကြမြှန် အနကကြို တပထြားရင်း တကျကစီကားကို မွှောန်သည်ေ ။ ကားနကကြှီးတဈစီး သူတို့နှစ်ယောကြ အရှေ့မှာ ထိုးဆိုကလြာသည် ။

“ ဆရာထန် . . .”

သူတို့ကို ပြုံးပြုံးလေး ခေါလြိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေးကို သသခွေောခွာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ မောဒြယမြလေး သကတ်န့ြ ဖြစ်နသည်ေ ။

“ သကတ်န့ပြါလား….. မင်းက ကိုယတ်ို့ကို မှတမြိသားဘဲ….”

“ မှတမြိတာပေါ့ ဆရာထနရြယ်……။ ဆရာတို့ ဘယကြို သှားကြမလို့လဲ…..”

“ ဆရာတို့ အိန်ဒိယက တောငပြေါမြှာ တရားသှားကငွ့မြလို့လေ….”

“ ဟယ်…. ဆရာရယ်.. သကတ်န့လြည်း လိုကခြငွလြိုကတ်ာ….. ခေါမြလားဟင်…..”

“ သကတ်န့ြ လိုကခြငွရြင် လိုကခြဲ့ပေါ့….”

“ အလကား စတာပါ ဆရာရယ်.. မလိုကတ်ော့ပါဘူး..။ တောကြှာ ဆရာထန် တရားကငွ့လြို့ မရဘဲ ဘာဂွာဘဲ စွတမြှုတန်လေိမ့မြယ်….. ခိခိ….”

“ ကဲ သကတ်န့ရြေ.. ဆရာတို့ကို ကားဂိတ် တဈခုခုကို လိုကပျို့ပေးနိုငမြလား…..”

“ ဟား..ရတာပေါ့ ဆရာရယ်…..။ လာ.. တကျ… တကျ…..”

သကတ်န့သ်ည် ကားကြီးကို ကြှမ်းကငွစြှာနဲ့ ဝေါကနဲ မောင်းထွကလြိုကသ်ည် ။

“ ဒါနဲ့ သကတ်န့ရြဲ့ အခစွရြေးကော ဘယလြိုနလေဲ….”

“ အင်း.. သကတ်န့ြ.. ကိုစိုးစံဆကန်ဲ့ အဆငမြပြပေါဘူး.. ဆရာ….။ သူက အရမ်းခမွြးသာတော့ အောကခြှလှတေန်တောလေ..။ မိန်းမတိုင်းက သူ့ကို ကြိုကမြယဆြိုပြီး မိန်းမတွကေို အထငအြမှငသ်ေးနတေဲ့ လူပါ…..။ သကတ်န့လြည်း သကတ်န့ြ အပေါကြို အစစအရာရာကောင်းတဲ့ သင်ျဘောသား ကြီး ဦးတလုပကြှီးကိုဘဲ ရှေးခယွလြိုကပြါတယ်….”

“ ဪ.. အေးအေး.. ကောင်းတာပေါ့ သကတ်န့ရြယ်…..”

သကတ်န့သ်ည် သူတို့နှစ်ယောကကြို ကားဂိတမြှာ ခထွားခဲ့သည် ။

“ ကံမကုနသ်ေးရင် ပြနဆြုံကြသေးတာပေါ့.. သကတ်န့ရြေ……..”

ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းတို့သည် ကားဂိတထြဲက လူအုပကြှားထဲမှာ ပြောကကြှယသ်ှားပါတော့သည် ။

ပြီးပါပြီ ။