⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
တကတ်ူးကြောင့ြ
ရေးသားသူ – လမင်းကြီး
ကနွောြ ရဲသှေးသန့်ပါ ၊ အောစာတွေ ဖတရြတာ သိပဝြါသနာကြီးတဲ့သူ တဈယောကပြေါ့။ အခစွတ်ကျကသိုလတ်ို့၊ အတွေးပငလြယတ်ို့၊ တိတတ်ခိုးတို့မှာ နာမညဝြှကန်ဲ့ မနဘြာဝငထြားတယ်။ fb ထဲမှာရော၊ တခွား အောစာအုပ် တငသ်မွှ ဆိုကတ်ှမှော ရောဆာ့ခလြွုပပြှီး ရသမွှ၊ တွေ့သမွှ အပြာစာတွေ အကုနဝြငဖြတတ်ာပဲ။
အကြိုကဆြုံး လိုင်းကတော့ မိသားစုလိုင်း၊ အင်းစကလြိုင်းပဲ၊ အင်းစကြ ဇာတလြမ်းတွေ ဖတလြာတာလည်းကြာပြီ၊ စာရေးတဲ့ ဆရာတွကတေော့ အသိ၊သတိနဲ့ ဆငခြှငကြှည့ကြှပါလို့ ပြောတယ်။ တခွို့ကလည်း စိတကြူးယဉြ ဇာတလြမ်းတွေ သကသ်ကပြါလို့လည်း ပြောတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဖတရြင်း ဖတရြင်း ကနွောကြတော့ တောတ်ောြ စိတပြါနပြေီဗွ။ အင်းစကကြို စမ်းကြည့်ခြငွန်တယ်ေ။
တဈနေ့ တဈနေ့ ဘယသ်ူ့ကို စမ်းရမလဲပဲ စဉြးစားနရင်ေး၊ နောကဆြုံးတော့ တီလေးသိမ့ကြို ကြံမယလြို့ စိတကြူးရသှားတယ်။ ကနွော့အြဒေါြ အငယလြေးပေါ့။ သူက သိပလြှတာ၊ မမေေ့ညီမ အငယဆြုံးလေ။ နာမည် အပြည့အြစုံက သိမ့သ်ိမ့န်ှယ် တဲ့။ အသကကြ ၃၀ သာသာလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူက အိမထြောငန်ဲ့ပါ။ ဒါပမယေ့ြ တဈအိမထြဲနတေော့ အခွင့သ်ာရင် ကြံမယပြေါ့လေ။ စိတကြူးထားတာ ပြောပါတယ်…။
ကနွောကြလား၊ ဒီနှစ် ၁၉ နှစ်ထဲမှာပေါ့။ မမကေေ နပြညေတ်ောမြှာ အလုပသ်ှားလုပန်ရတေော့ ကနွောကြ ရနကြုနမြှာ အဒေါဖြစ်တဲ့ တီလေးသိမ့တ်ို့ လငမြယားနဲ့ပဲ တဈအိမထြဲ နရတောပေါ့။ ကနွော့မြမေေ နာမညကြတော့ ဒေါဝြင့ဝြင့န်ှယ် …။
ကနွောြ အင်းစကတ်ှေ ဖတတ်ာ ကြာပြီဆိုတော့ တီလေးသိမ့ြ ရချိုးခန်းဝငတ်ာ လဈရငလြဈသလို ချောင်းကြည့်ဘြူးတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ယောကြွားနဲ့ လိုးတာကိုလည်း အခွင့ရြရင် ရသလို ခဏခဏ ကြည့်န်ရတေယ်။ တဈအိမထြဲဆိုတော့ လဈတဲ့အခွိနတ်ှလည်ေး ရှိတာပေါ့။
သူတို့ ၂ ယောကြ ထနလြာရင် တခါတလေ တံခါးပိတဖြို့ မေ့ပြီး ဆောန်ကြတောလေ။ ကနွောကြတော့ ချောင်းပြီး ဂွင်းကိုငရြတာပေါ့ဗွာ။ နောကပြှီးတော့ တီလေးသိမ့ရြဲ့သမီး ကနွော့ည်ီမဝမ်းကြဲ၊ အခုမှ အပျိုဖြစ်ခါစလေးကိုလည်း တခါတလေ အိပပြွောတ်ုန်း ခိုးကိုငကြှည့ဘြူးတယ်။ အသကကြ ၁၃ နှစ်သာဆိုတယ်၊ မုံ့ပေါင်းလေးက အတောကြှီးသား..။
တဈရကမြှာပေါ့၊ တကျကသိုလအြတူတကတ်ဲ့ သူငယခြငွြးတဈယောကကြ သူ့ကြောကုန်းမှာ အရုပလြှလှ တဈရုပ် ထိုးမယဆြိုပြီး တကတ်ူးဆိုငသ်ှားတော့ ကနွော့ကြို အဖောခြေါသ်ှားတယ်။ ဆိုငရြောကတ်ော့ ဒီကောငကြ…
“မင်းလဲထိုးပါလား”
တဲ့…။ ပထမတော့ ကနွောကြ သိပစြိတမြဝငစြားပါဘူး၊ ဒါပမယေ့ြ တကတ်ူးပုံစံတွကေို လွှောကလြှနကြှည့ရြင်း၊ အမယ်… မိုကသ်ားဟ ဆိုပြီး စိတပြါလာတယ်။ ကနွော့ြ သူငယခြငွြးက စိတကြိုလာဆှပြီး စိနခြေါန်တယေလြေ။
“မင်းသတ်တိရှိရင်၊ မင်းလီးအရင်း ဆီးစပမြှာ ထိုးရဲလား”
တဲ့…။ ဒီကောငကြ ကနွော့ကြို အထငသ်ေးတာ။ ဆီးခုံနရောက အသားနုနုဆိုတော့ တခွားနရောတွထကြေ ပိုနာမယလြေ ကနွောြ မထိုးရဲလောကဘြူးထငလြို့ လာစိနခြေါပြှီး ရယန်တော။
ဟားဟား.. ကနွော့ကြို လာစိနခြေါလြို့ ဘယရြမလဲ။ ကနွောြ ခကြခြငွြး အိမသ်ာထဲဝငသ်ှားပြီး လမှှေးတွေ အကုနရြိတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ကင်းမှီးကောကတ်ဈကောင် ပုံကို ရှေးပြီး၊ တကတ်ူးဆရာကို ထိုးခိုင်းလိုကတ်ော့တယ်။ ပြီးတော့ တငပြါးမှာလည်း နောကတ်ဈကောင် ထိုးခိုင်းလိုကသ်ေးတယ်။ စိတထြဲမှာတော့ ကြောမှာထိုးတာထကြ ပိုမိုကတ်ယလြို့တောင် ထငမြိသေး။
အဲ…. ထိုးပြီးတဲ့နောကြ သိပမြကြာပါဘူး။ ပိတရြကြ တဈရကမြှာ မမေေ ရနကြုနပြှနလြာတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ပူလည်းပူတော့၊ ကနွောြ ဘောကဆြာဘောင်းဘီ ပါးပါးလေးတဈထညထြဲ ဝတပြှီး အခန်းထဲမှာ အိပန်တော၊ အပေါြ အင်ျကြီလည်း မဝတဘြူး။ ဘောင်းဘီကလည်း အဟောင်းဆိုတော့ ခါးက သားရကြေိုးကလည်း လွော့နပြေီ။ အိပန်ရင်ေး လွှောကနွတေော့ မမေေ ကနွော့အြခန်းထဲ အမှတတ်မဲ့ ဝငလြာခွိနမြှာ မမကေေ တကတ်ူးထိုးထားတဲ့ လီးအရင်းနားက ကင်းမှီးကောကရြုပကြို မှငသ်ှားတယ်။ ရိတထြားတဲ့ လမှှေးကလည်း အခုမှ ပြနပြေါကကြာစ၊ ပါးပါးပဲ ရှိသေးတာကိုး၊ မှငတ်ော့မှာပေါ့။
“ဟဲ့… အဲဒါ ဘာလုပထြားတာလဲ..၊ နငအြရုပတ်ှေ၊ တကတ်ူးတွေ လွှောကထြိုးလာသလား.. ဟင်!..”
မမကေေ မေးတော့တာပေါ့၊ သူမေးပုံက အသံမာမာနဲ့ ပြူနာရှာတော့မဲ့ ပုံစံမွိုး။ ကနွောြ ဘာပြနဖြှရမှေန်းမသိ၊ နှုတဆြှံ့နမေိတယ်။ ကနွော့မြမကေေ ရုပကြသာ တောတ်ောခြွောတာ၊ အပေါကကြ ခပဆြိုးဆိုးရယ်၊ ကနွောန်ဲ့က မကြန်ှာကြော သိပမြတည့လြှဘူး၊ အမြဲလို အဆူအဆဲခံနရတော။
အဖနေဲ့ အိမထြောငကြှဲသှားပြီး ကတည်းက၊ မမေေ့မှာလည်း ကြညကြှညလြငလြငကြို မရှိဘူး၊ အမြဲ ဆူအောင့န်တောလေ။ အဲဒါတွကြေောင့ပြေါ့၊ တီလေးသိမ့ကြ ကနွော့ကြို သနားပြီး ကနွောြ ၁၂ နှစ် အရှယကြတည်းက သူ့ဆီခေါပြှီး မှေးစားထားခဲ့တာ။
မမေေ မေးနတောကို ကနွောကြ မဖြဘေူး။ သူမေးတဲ့ လသေံကို မကြိုကတ်ော့ တမငကြို မဖြပေဲနတော။ ကနွောြ မထုံတကတ်ေး လုပန်တေော့ မမလေည်ေး ဒေါကနပြှီး ကနွော့ဘြောကဆြာကို အတင်း ဆှဲခွှတတ်ော့တာပဲ။ တကတ်ူး ထိုးထားတာကိုကြည့်ပြှီး သချောပြီဆိုရင် ဆူတော့ ပြကတ်ော့မယလြေ။ ကနွောကြလည်း အတွင်းခံ ဝတမြထားမိဘူး။
ဘောကဆြာကို တဈခကြထြဲ အားပါပါ ဆှဲခွှတခြလွိုကတ်ာ ကနွောြ့ လီးတံ မပြော့မမာကြီးက မမေေ့ရှေ့မှာ ငေါကတ်ောကကြှီး ပေါလြာတော့တယ်။ ကနွော့ြ ပစ်စည်းက နဲတာမှ မဟုတတ်ာ။ မထသေးတာတောင် ၄ လကမြခွဲ သာသာ ရှိတယ်။ ကြီးလှန်းလို့ မမတေေောင် ရုတတ်ရကြ မှငသ်ကသ်ှားသေးတယ်။ ပြီးတော့မှ ကနွော့မကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ပြကလြောတိုကတ်ော့တာပဲ။
အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ကနွောြ ဖတဘြူးတဲ့ အင်းစကြ ဇာတလြမ်းတွထေဲက ဇာတအြိမတ်ခွို့နဲ့ ခပဆြငဆြင် တူနတောကို သှားစဉြးစားမိတော့ နရင်ေးထိုငရြင်း လီးက အကြောထလာပါလရေောဗွာ။ ကြည့်ရြင်းနဲ့ကို တောငတ်ကလြာတာ။ ၆ လကမြကြောြ ၇ လကမြလောကြ ဖြစ်လာတဲ့ လီးကြီးကို ကြည့်ပြှီး မမလေည်ေး ဆဲနရောကနေ တုနပြှီး နှုတဆြှံ့သှားရတယ်။
ကနွောလြည်း ဘောကဆြာကို ပြနဆြှဲတငပြှီး ဖုံးဖိဖို့ မကြိုးစားပဲ၊ ခပခြွခွပေေဲ လှှတပြေးထားလိုကတ်ယ်။ မမေေ ဆကပြှီး မဆဲဖြစ်တော့ဘူး။ မတတ်ပထြရပလြိုကပြှီးတော့…
“ကဲ…. ဘောင်းဘီ ပြနဝြတစြမ်း၊ သောကရြှကလြဲ မရှိဘူး၊ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့… ဟင်း…၊ နောကကြို ဒါမွိုး ထပမြထိုးနဲ့တော့…. ကြားလား….”
မမေေ ပြနလြှည့ထြှကတ်ော့မယအြလုပမြှာ ကနွောြ အရဲစွန့လြိုကပြှီး မမေေ့ကို လကကြ ဖမ်းဆှဲထားလိုကပြှီးတော့ ဖကထြားလိုကတ်ယ်။
“မမရေယ်ေ.. သားတောင်းပနပြါတယ်..”
မမေေ ထငလြိုကတ်ာက ကနွောြ နောငတ်ရသှားပြီပေါ့..။ တကယကြ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ကနွောအြမေ့ကို အရမ်းလိုချင်န်ပြေီဆိုတာ သှေးသားထဲက ပြောနတယ်ေ။ မမေေ့ကို ပုံမှန် သားအမိ ဖကန်ကထွေကြ ပိုပြီး တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားခွိနမြှာ၊ အောကကြလီးက တအားတောငန်ပြေီ။ မမေေ့ကိုယလြေးတွေ တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ။
သူအခွအနေကေို ရိပစြားမိလိုကပြှီ။ ဖကလြာတဲ့ အထိအတွေ့က ရာဂစိတန်ဲ့ ပူလောငတ်ဲ့အဖကြ။ ဖိုဓာတန်ဲ့ မဓာတ် အထိအတွေ့တွကေ အလိုလို သတိပေးနှိုးဆောပြှီး သိနကြပြေီ။ တဆတဆြတ် တုနပြှီး ကြကသ်ီးတွထလောတဲ့ မမေ့ကိုယလြေးက သူဒီလို ဘယသ်ူ့အဖကမြှ မခံခဲ့ရတာ ကြာပြီဆိုတာ ပြောပြနတယ်ေ။
ကနွောြ မမေေ့ရငအြုံကြီးထဲ မကြန်ှာအပပြှီး နှစ်လိုကတ်ယ်။ မမကေေ လညအြတောဟြိုကဟြိုကြ ဘလောကဈြအင်ျကြီ ဝတထြားတော့ ဆိုကကြှီးဖြစ်တဲ့ နို့အုံအထကပျိုင်း အသားဝင်းဝင်းကြီးတွကြေား နှာခေါင်းနှစ်လိုကတ်ော့…. မမေေ့ အသကရြှူသံတွကေ သိသိသာသာကြီး ပြင်းလာပြီး ကနွော့ကြို ကြိုးစားပြီး တွန်းထုတတ်ယ်။
အခုကနွောြ ဘာမှဂရုမစိုကြ၊ နောကမြတွန့တ်ော့ဘူး။ ကနွော့ဘြောင်းဘီက အခု ခွကငွြေးဝတမြှာ။ ကနွောြ့ ခွဖြေားတွနေဲ့ နင်းခွှတခြလွိုကပြှီး၊ ဖြတဈေဘကန်ဲ့ခတလြို့ အခန်းထောင့ပျို့လိုကတ်ယ်။
“သားဖငမြှာ နောကထြပတ်ဈပုံ ရှိသေးတယ် မမေေ….”
ကနွောြ ဟိုဘကကြို လှည့ပြှပြီး မမေေ့ကို ဖငကြပုံကို ကြည့်ခြိုင်းတယ်။ မမကေေ မကြလြုံးလေးဝိုင်းပြီး ကြည့်န်ရေုံသာ တတန်ိုငတ်ော့တယ်။ သူ့မှာ အခုအခွိန် ဆူဖို့ဆဲဖို့ထကြ၊ ကြကသ်ီးထတဲ့ စိတတ်ှကေ ပိုများနပြေီလေ။
ကနွောြ မမေေ့ကိုယလြေးကို ဆှဲလို့ ကုတငပြေါြ အသာတွန်းလှဲလိုကတ်ော့ ပကလြကလြေး ကသွှားတယ်။ အဲဒီမှာပဲ မမေေ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးကို လှမ်းပြီး ကဈဆငဆြှဲပစ်လိုကတ်ယ်။
“အု….ခွိ….ခွိ….ဖူးးး”
မမေေ ကနွော့ကြို တားချင်ြ၊ ပြောချင်ပြမယေ့ြ ပါးစပကြို ဖိပိတစြုပထြားပြီး လွှာကို အတင်းထိုးထည့ထြားတော့ စကားသံထွကမြလာပဲ တခွိခွိ…. တဖူးဖူး အသံတွပေဲ ထွကလြာတော့တယ်။ လကတ်ှကတေော့ ကနွော့လြကမြောင်းနဲ့ ရငဘြတတ်ှကေို ထုနပမေယေ့ြ အားမပါလှဘူး။
ကနွောကြ မမေေ့ဘလောကဈြအင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွကေို လကတ်ဈဘကန်ဲ့ လိုကဖြှုတပြှီး ရငဘြတဟြသှားတာနဲ့ နို့အုံကြီးပေါြ ပါးစပရြှှေ့လိုကတ်ယ်။ နို့အုံကြီးကို ထိန်းထားတဲ့ ဘရာစီယာက အနကလြေးဆိုတော့ မမကေေ အသားဖြူဖြူနဲ့ နို့လုံးကြီးတွကေ ဝင်းနတောပဲလေ။
ကနွောြ ဘရာစီယာ ခွိတလြေးတွကေို စမ်းပြီး ဖြုတခြလွိုကတ်ော့ နို့ကြီးတွေ လှတလြပသ်ှားပြီး ပျိုကလွာပြီ။ ကနွောလြည်း အားရပါးရ ကုန်းစို့ပစ်လိုကတ်ယ်။
“သားးးး ရဲသှေး.. ဘာတွလေုပန်တောလဲ! မလုပကြောင်းဘူး။ မမေေ့ကို အဲ့လိုမလုပန်ဲ့၊ တောြ… ရပတ်ော့”
မမကေေ ပါးစပကြအောပြှီး တားနတောပဲ ရှိတယ်။ တဈကိုယလြုံးက ပြော့ကနွပြေီ။ ဟုတတ်ိပတတ်ိ တွန်းလဲမတွန်း၊ ရုန်းလဲမရုန်းတော့ဘူး။ ကနွောြ မမေေ့ထမီကို အလှယပြဲ ခွှတပြဈလိုကန်ိုငတ်ယ်။ မမလေည်ေး အတွင်းခံပငတ်ီ ဝတမြထားဘူး။ အိမရြောကလြို့ အိမန်ေ အဝတအြစားလဲပြီးမှ ကနွော့အြခန်းလာတာ ဖြစ်ရမယ်။
ထမီလည်း ခွှတလြိုကရြော ပေါင် ၂ လုံးကြားက စောကပြတကြှီးက နဲနဲနောနောဟာကြီးမှ မဟုတတ်ာ။ ဖောင်းဖောင်းအိအိနဲ့ ဖားခုံညှင်းကြီးလိုပဲ။ စောကစြိကြီးက ခွှနပြှီး ပြူးလို့၊ နှုတခြမ်းသားတွကလေည်း ခပပြိပိရယ်၊ ပြဲပြဲလနလြနကြှီး မဟုတဘြူး။ အေးလေ၊ အဖနေဲ့ ကြဲတာလည်း နှစ်ပေါင်း ဆယခြွီနပြေီပဲ။ နောကလြငကြလည်း မယူဘူးဆိုတော့လေ။
စောကမြှှေးကလည်း သိပအြထူကြီးမဟုတ်၊ ခပပြါးပါး မှှငမြှှငပြဲယှကန်တော။ ကနွောင်ုံ့ပြီး စောကပြတကြှီးကို ကုန်းဟပလြိုကတ်ော့တယ်။ အနံ့ကတော့ နဲနဲပြင်းတယ်၊ စူးရှရှ ညှီတီတီနဲ့။ အေးလေ၊ မမလေည်ေး ခရီးကရောကခြိုကြ ရမချိုးရသေးဆိုတော့ ဟိုကြားဒီကြား ခွှေးနံ့ သေးနံ့လေးတော့ ရှိမှာပေါ့။ ကနွောကြ ထနန်ပြေီဆိုတော့ မရတော့ဘူး၊ အဲ့ဒီ စူးရှရှ အနံ့ကပဲ စိတတ်ှေ ပိုထအောင် ဆှဲဆောငန်တော။
စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွကေို လကန်ဲ့ ဖြဲဟကြည့်တ်ော့ စောကခြေါင်းအတွင်းသား နီရဲရဲကို တွေ့လိုကရြတယ်။ ဘယလြိုပဲပြောပြော မမေေ့ စောကခြေါင်းထဲမှာ အရညကြှညတ်ှေ လဲ့နပြေီ။ ကနွောြ ကုန်းပြီးတော့ အသအကြေေ ဘာဂွာကိုငတ်ော့တာပါပဲဗွာ။
ကိုယ့ကြိုညှဈပြီး မှေးထုတလြာခဲ့တဲ့ စောကပြေါကကြှီးကို ပြနပြှီး အရသာရှိရှိ လကြန်ရတေယဆြိုတဲ့ အသိကလည်း ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငတ်ဲ့ ဖီလငပြဲ၊ တဈကိုယလြုံးကို ဖိန်းရှိန်းနတောပဲ။
“အီး ဟီးဟီး.. အင့ျ… ဟင့ျ… စူး.. ရှီး… အားးးး”
မမေေ့ အသကရြှူသံကြီးကလည်း ပြင်းသထကြ ပြင်းလာတယ်။
“အားးး သားရယ် အဟင့ျ… အင့ျ… အဈ…ရှူး…”
မမေေ ဝငဝြင့န်ှယတ်ဈယောကြ၊ သူ့သားအရင်းဖြစ်တဲ့ ကနွောရြဲသှေး ပေးတဲ့ ဘာဂွာအရသာကို အပြတခြံစားနရတေယ်။ ပကလြကကြှီး ပေါငကြှီး အစင်းသား ဖြဲပေးပြီး နို့အစို့ခံ၊ စောကဖြုတ် အလကြခြံနပြေီ။ ခန်ဓာကိုယကြလဘယတ်ှန့လြိုကြ၊ ညာလိမလြိုကန်ဲ့ပေါ့။
ကဲ… မထူးတော့ဘူး.. ကနွောတ်ော့ ကိုငပြှီ။ မမေေ ဖငအြောကထြဲ ခေါင်းအုံးဆှဲခုထည့လြိုကပြှီး ဖငကြှီးကြှ စောကဖြုတကြှီး ကော့တကသ်ှားအောင် လုပပြေးလိုကပြှီး ပေါငကြှားမှ ဒူးထောကန်ရော ယူလိုကတ်ယ်။ ၇ လကမြလောကထြိအောင် ဖောင်းကား ထွားတကလြာတဲ့ လီးကြီးကို မှေးမမရေေဲ့ စောကပြတအြဝမှာတေ့ပြီး ၂ ခကြြ ၃ ခကြြ အရငပြှတဆြှဲလိုကတ်ော့ မမဆေတေခြနဲ ဆတခြနဲ တွန့သ်ှားတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ နောကဆြုံး သတိတဈခကြြ ပြနဝြငလြာပြီး
“မလုပန်ဲ့… သား… အဲ့ဒါမလုပန်ဲ့၊ မဟုတသ်ေးဘူး…၊ ဒါ သားအမအရေင်း… လုပလြို့မရဘူး… နောြ… နောြ..”
ကနွောြ စိတမြဝငစြားတော့ဘူး၊ အံတဈခကြကြှိတပြှီး ဒဈကြီးကို မမေေ့စောကခြေါင်းထဲ ဖိခလွိုကတ်ော့တယ်။
“ဗွိ…ဖစြျ..ဖစြျ..”
“အားးး အမလေး… နာတယ်… ထုတ်… ထုတ်… ပြနထြုတလြိုကြ”
ကနွောြ စကျကန့ပျိုင်းလောကပြဲ တဈခကြတ်ည် နားလိုကပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ လေးငါးခကြြ ဆောင့လြိုးပစ်လိုကတ်ယ်။
“ဖောကျ… ဇွိ… ဖတ်… ဖတ်… ဖတ်…”
“အားး အမလေး အိ အိ အိ..”
“ဒုတ်… ဒုတ်…”
လီးကလည်း အဆုံးထိ ဒုတဒြုတထြိသှားပြီ၊ ကနွောြ မရပပြဲ ဆကဆြောင့ပြဈတယ်။ မမေေ တအီးအီးညည်းရင်း ကနွော့လြကမြောင်းတွကေို တအားညှဈကိုငထြားတယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ှနေဲ့အတူ မမေေ့ဖငကြှီးကလည်း၊ ကြှကြှပြီး ကော့ကော့ခံလာပြီ။
“အူးးး ရှီးးးး…. လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အဖုတကြှီးး…. ဖာ့ကြ..”
“အားးး သားးး အမလေး… ဆောင့ျ… ဆောင့ျ… ကောင်းနပြေီ… ရှူး… စဈ”
“အောငမြလေးး အခစွကြှီးရယ်… မိန်းမ… စောကဖြုတကြ စီးနတောပဲ…”
“အောငမြလေး… လေး… ပြီးတော့မယ်၊ ဆောင့ြ… ယောကြွား…. ဆောင့ြ….”
မမဘေယေလြောကြ ထနလြာပြီလဲဆိုရင် ကနွော့ကြိုတောင် လှှတခြနဲ ယောကြွားခေါလြာပြီ။ ကနွောြ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့၊ ကိုယ့လြီးကြီးက တဈသကလြုံး မမခေေေါလြာတဲ့ အမွိုးသမီးကြီး ၊ ကိုယ့အြမအရေင်းရဲ့ စောကပြတကြှီးထဲမှာ ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့၊ ကြည့်လြို့ကောင်းလိုကြ၊ စိတလြှုပရြှားဖို့ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ မှငကြှင်းပဲ။
လီးကြီး တဈခကြြ ကြှကြှပြီး ဆှဲလိုကတ်ိုင်း ဖငကြှီးက မှောကမြှောကပြှီး လိုကလြာတယ်။ လီးနဲ့ စောကပြတကြ ထွကတ်ဲ့ ချောဆီတွနေဲ့ စောကရြတွပေေေါင်းပြီး၊ စောကဖြုတန်ဲ့ လီးအဝငအြထွကမြှာ ဖြူဖြူပစွပြစွြ၊ လိုးရှင်းလိုလို၊ ဆပပြှာမှှုပလြိုလို၊ ခရငမြလြိုလို၊ အမှှုပတ်ှကေ တပြိပြိနဲ့ ထွကလြာတယ်။ စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းမှာရော၊ လီးနံရံမှာပါ ကပပြှီး ပပြနေတော။
ဆောင့သ်ှင်းလို့ လီးတဆုံး ဝငသ်ှားတဲ့ အခါတိုင်းမှာလည်း ကနွော့ဂြှေးဥကြီးက မမေေ့ ဖငဖြှူဖြူကြီးကို စည်းခကြကြကြ ဖတခြနဲ၊ ဖတခြနဲ ဖိရိုကန်တယ်ေ။ အခု ဖငကြှီးမှာပါ အရညဖြှူဖြူပစွပြစွတ်ှေ ပပြနေပြေီ….။
“အားးးး သားး အမလေးးး ယောကြွား ဆောင့ြ… သအေောင် ဆောင့စြမ်း…. အားးး ပြီး… ပြီ…. ထွကကြုနပြှီ”
“အား… ဟား… ဟား… စောကကြောငမြကြီ… လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ… ညှဈထား… ညှဈထားစမ်း… အားးး ငါလည်းထွကပြှီ… မိန်းမရေ… အူးးးး ရှဈဈဈ…”
ကနွောြ မရတော့ဘူး၊ လီးကို ဆှဲထုတဖြို့တောင် သတိမရတော့ဘူး၊ အတင်းစောကဖြုတန်ဲ့ ဖိကပထြားလိုကမြိတယ်။ ကနွော့လြရညတ်ှေ အမေ့သားအိမခြေါင်းထဲ တဖြောဖြောနဲ့၊ အကုနဝြငကြုနပြှီ၊၊ မထငမြှတပြဲ လိုးမိကြလို့ ဘာအစွပ် ဦးထုပမြှလည်း မပါဘူး၊ သုကပျိုးတွကတေော့ သားအိမခြေါင်းထဲ ကူးဝငသ်ှားလောကပြှီ။ ဘာမှမတတန်ိုငဘြူး၊ ဗိုကကြှီးကာမှ ကြီးရောပဲ…။ ကနွောြ လီးမခွှတသ်ေးပဲ မမေေ့ စောကပြတထြဲ စိမထြားပြီး ထပရြကကြှီး ငှိမန်လေိုကတ်ော့တယ်။
အဲ့ဒီညက ကနွောန်ဲ့ မမေေ တဈညလုံး အိပဖြစ်သှားကြပြီး ဘယန်ှဈခွီ ဆောဖြစ်သှားသလဲဆိုတာတောင် ရမထေားမိဘူး။ မှတမြိသလောကကြတော့ အဲ့ဒီညက အရညတ်ှေ ခမ်းမတတပြဲ။ နောကအြခွီတွမှောတော့ မမကေေ ဦးဆောငသ်ူလေ။ အဲ့ဒီတော့မှ ကိုယ့အြမေ တောတ်ောထြနမြှန်း သိရတယ်။ သူ့မှာလည်း ပြတလြပန်တော ကြာနပြေီလေ..။
တဈခုပဲ မမေေ့ကို အံ့သှမိတာက၊ သူက ထနပြမယေ့ြ နောကလြငမြယူပဲ ထိန်းနနေိုငခြဲ့တာကိုပဲ။ အခုလို ကနွောသ်ာ အတင်းမလုပရြင် နောကလြငရြမှာ မဟုတဘြူး။ အခုတော့ ကနွောကြ အမေ့ရဲ့ နောကလြင် ဖြစ်ခဲ့ပြီပေါ့။
အခု မမကေေ နပြညေတ်ောပြှနပြှီး အလုပပြှနဝြငန်ပြေီ၊ ဒါပမယေ့ြ ခကြတ်ငလြုပရြင်း ကနွောန်ဲ့ ဆကဈြဖုန်းပလေးနတော ညတိုင်းပဲ။ ခကြတ်ငလြုပတ်ိုင်းလည်း ခေါတ်ာက ယောကြွား၊ ယောကြွားနဲ့ ပါးစပဖြွားက မခတွော့ဘူး။
အခုဆို မမကေေ၊ စနေ တနင်ျဂနှတေိုင်း၊ ရနကြုန် တကလြာနတတေပြှီ။ စိတဓြာတကြလည်း ကြညလြငလြာလိုကတ်ာ၊ စူပုပဆြောင့အြောင့န်တော မရှိတော့ဘူး။ တီလေးသိမ့ကြတောင် အံ့သှယူရတယ်။
မှတခြကြပြေးလိုကပြုံက…. သူ့အဈမက အခုစိတတ်ှေ ကြညလြငလြာပြီတဲ့၊ သားကိုလည်း အရငလြို မဆူမဆဲတော့ပဲ ပိုခစွလြာတယတ်ဲ့။ ရနကြုနလြာရင် သားအနားက မခွာတော့ဘူး၊ သားနဲ့ပဲ အိပတ်ယတ်ဲ့၊ သူမ ဒါကိုကြည့်ပြှီး ကြညန်ူးဝမ်းသာရပါတယပြေါ့။
အဟိ…. တီလေးသိမ့မြှ မသိတာ၊ မမကေေ သူ့သားနားက ဘယခြှာမလဲ၊ သူ့သားကောင်းကြောင်း သိသှားပြီလေ၊ အဲဒါကလည်း မထငမြှတတ်ဲ့ တကတ်ူးရုပလြေး တဈခုကြောင့ပြေါ့။
အခု မမကေေ ရန်ုကုနလြာတဲ့ ညတိုင်း၊ အခန်းထဲမှာ တကတ်ူးကိုပဲ လှနလြှန် ကြည့်န်တေော့တာ။ ကင်းမှီးကောကလြေးလည်း နားနရတေယကြို မရှိတော့ဘူး….။
ပြီးပါပြီ။