လှင့ထြှကသ်ှားသော နှင်းဆီပန်း
ဇာတလြမ်း – နောငရြဲ
ညနခင်ေးတဈခုဝယ် ဆူညံပြကလြောထနသေော ညကလပတ်ဈခုတွင် နောငရြဲတဈယောကြ အေးဆေးစွာ ဝီစကီ အှနရြော့ခကြို တဈငုံချင်ြး စုပန်သည်ေ။ ညနေ ခပစြောစောအခွိန် ဖြစ်သောကြောင့လြည်း လူသိပ် မစညလြှသေး။ ဒုံးခပြခြပြတ်ီးလုံးနှင့အြတူ နောငရြဲဘေးနားတွင် ကနသေော ညပျိုဖြူများကိုလည်း စိတမြဝငစြား၊ အရှေ့တွင် စကားပြောနသေော သူငယခြငွြးများရဲ့ စကားဝိုင်းထဲလည်း ဝငမြပြောမိ။ နှုတဆြိတစြှာ ဝီစကီကို အရသာခံ သောကန်သည်ေ။ ခေါင်းထဲတွငမြှာတော့ ရီဝဝေေ အတွေးများအောကမြှာ သူခစွရြတဲ့ ကောငမြလေး အကြောင်းသာ။
ဘာ့ကြောင့ြ နောငရြဲ အရကသ်ောကန်ရသေနည်း။ အဖြမှော မနကဖြနည်နခင်ေးတွင် သူခစွရြသော ကောငမြလေးနှင့ြ ညီအဈကိုပမာ ခစွရြသော သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ရဲရင့သ်ှေး တို့ မင်ျဂလာဆောငရြမည် ဖြစ်သောကြောင့ပြင်။
အတွေးတွကေ အတိတသ်ို့ နောကပြှနလြညသ်ှားသည်။ ဇာတလြမ်းတွထေဲကလို အဖြူ၊ အမည်းလည်း မဟုတ်၊ ကာလာနဲ့လည်း မဟုတပြေ။ သူတို့ သုံးယောကမြှာ ငယင်ယလြေးထဲက အတူသှား၊ အတူလာ၊ အတူစား၊ အတူကစားခဲ့ကြသည့ြ ငယပြေါင်းတွေ ဖြစ်သည်။ ကြီးလာတော့လည်း တကျကသိုလအြသီးသီး ကြဲသှားပမယေ့ြ အဆကအြသှယမြပြတ်။
နောငရြဲက ဆေးတကျကသိုလ်၊ ကောငမြလေးက ကြနပြှူတာတကျကသိုလ်၊ ရဲရင့သ်ှေးက နာမညန်ှင့လြိုကအြောငပြင် သတ်တိကောင်းလှစွာ စဈတကျကသိုလသ်ို့ ဝငသ်ှားသည်။ သို့သောြ မှေးနေ့တိုင်းတွငတ်ော့ မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဆုံတတကြှသည်။ ရဲရင့သ်ှေးကတော့ နယဘြကတ်ှေ တာဝနကြနွလွှင်ေ တယလြီဖုန်းနှင့ြ မှေးနေ့ဆုတောင်းတတသ်ည်။ ကောငမြလေးနှင့ြ ရဲရင့သ်ှေးက ကြောင်းအရငပြှီးသောကြောင့ြ ဆိုငရြာဆိုငရြာ အလုပတ်ှနှငေ့ပြေါ့။ နောငရြဲ တဈယောကသ်ာ ကြောင်းမပြီးသေးသော ကြောင်းသားကြီး အဖြစ်နှင့ြ။ အားလုံးပေါင်း စာသငန်ှဈ ၆ နှစ် ရှိသော ဆေးကြောင်းသားဘဝကို တခါတလေ မုန်းတီးတတလြာသည်။ ဒါတွထေားပါလေ။
အဓိက အကြောင်းအရာကတော့ ရနကြုနတ်ှင် ကနွန်ရဈေသော နောငရြဲနှင့ြ ကောငမြလေးက အနပေိုနီးသညဟြု ဆိုရမည်။ သူငယခြငွြးအခစွကြနေ ရငခြုနသ်ံ ပေါင်းဖကကြာ အရောငဆြိုးဘို့ လှနခြဲ့သောလ ကမှ နောငရြဲ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဘှဲ့ရပြီးသောကြောင့လြည်း အားလပန်သေော နောငရြဲအတွကြ ကောငမြလေးကို အခွိနပျိုပေးဖြစ်သည်။ သံယောဇဉကြို အခွခေံသောကြောင့လြည်း ကောငမြလေးဆီက အဖြကေို တဈပတအြတွင်းပြနရြခဲ့သည်။ နောငရြဲတို့ ခစွသ်ူတွဖြစ်ေသှားတာ ဘယသ်ူမှ မသိလိုကြ။ ရဲရင့သ်ှေးကိုလည်း သူ ခွင့ရြလို့ ရနကြုနပြှနလြာမှ ပြောရမညပြေါ့။
ပြောလြို့မှ အားမရသေးခင် သတင်းဆိုးကြီးကြောင့ြ ၂ ယောကသ်ား တုနလြှုပစြှာ ချောကခြှားခဲ့ကြသည်။ လောလောလတလြတကြှီး ဖြစ်သောကြောင့ြ အဲ့ဒီနေ့ကို မှတမြိသေးသည်။ နောငရြဲအိမသ်ို့ ရဲရင့သ်ှေး လာလညသ်ော အခိုကဖြစ်သည်။
“ဟေ့ရောင်… နောငရြဲ…. ငါ… မင်းကို ပြောစရာရှိတယကြှ”
“ဟာ….. ငါလည်း ပြောမလို့ကြ… မင်းသတင်းက ဘာသတင်းလဲ…. သတင်းထူးလား”
“ငါ့အတွကတ်ော့ ထူးတာပေါ့ကြ….. ငါ အရငပြှောမယကြှာ… မင်းနောကမြှ ပြော”
“အေးပါကြာ…. မင်းက အခုမှ အားလပတ်ာဆိုတော့ မင်းကို ဦးစားပေးပါတယ်”
“ဒီလိုကြ… ငါ့အဖနေဲ့ အမကေ ငါ့ကို ကြယစြငခြနဲ့ အိမထြောငခြပြေးမယဆြိုပြီး စီစဉန်တယေကြှ”
ဟင်….. ဒါ ကောငမြလေး နာမညပြဲ……. သူများတွေ ခေါန်သေော နာမည်၊ အဖေ အမေ ပေးထားသော နာမညကြို မခေါပြဲ “ကောငမြလေး” ဟုသာ အကြိမကြှိမခြေါခြဲ့သော ကြယစြငခြ ဆိုသော ကောငမြလေး။ ထိတလြန့မြှု၊ စိုးရိမမြှုကို မကြန်ှာတွင် မပေါအြောငသ်ာ ထိန်းထားလိုကသ်ည်။
“ဟ…. မင်းကို အခုမှ ပြောတာလားကြ… ဒီလောကြ အရေးကြီးတာကို မင်းကို ကြိုပြောထားသင့တ်ာပေါ့”
“အေးကြာ… ငါလည်း တာဝနကြရွာ နယဘြကမြှာဆိုတော့ အိမကြ ငါ့ကို အသိမပေးပဲ စီစဥကြှတာတဲ့…. ငယင်ယလြေးထဲက သူငယခြငွြးတွေ ဆိုတော့လည်း ငှင်းမှာ မဟုတဘြူးဆိုပြီးတော့ပေါ့”
“မင်းဘကကြကော ဘယလြိုလဲကြ….. ကောင်…. အဲ…. ကြယစြငခြကို ဘယလြိုသဘောထားလဲ”
“ဟဲဟဲ… ငါက အရငထြဲက သူ့ကို ခစွန်တောကြ…. အခု အိမကြစီစဉပြေးမယ် ဆိုတော့လည်း ငါဘာမှ လုပစြရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ကြာ..”
“မင်းကလည်း ဖြစ်ရလေ…”
ရဲရင့သ်ှေး လကမြောင်းကို ခပပြါးပါးလေး ထိုးလိုကသ်ည်။
“အဲ့ဒါကို ကြယစြငခြကော သိပြီလား…”
“မပြောတတဘြူးကြ… ငါလည်း သတင်းကြားကြားချင်ြး မင်းဆီကို ထွကလြာတာ… အခု သူ့အိမသ်ှားဘို့ မင်းလိုကခြဲ့ကြာ…”
“ဒါဆို ခဏစောင့ကြှာ… ငါ အင်ျကြီလဲလိုကြဦးမယ်….”
“နေဦး…. မင်းခုဏက ငါ့ပြောမယဆြိုတာ ဘာလဲကြ….”
“သှောြ… အေး… ငါလည်း မေ့တော့မလို့… ငါ ကြောင်းပြီးပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆကြ ဘာလုပရြမလဲဆိုတာ မင်းအဒေါန်ဲ့ တိုငပြငမြလို့ကြ..”
တဈခါမှ မစဉြးစားဖူးသော အတွေးများပင်။ ရဲရင့သ်ှေးရဲ့ အဒေါကြ ဆေးပညာပါရဂူကြီး တဈယောကြ ဖြစ်သောကြောင့ြ၊ နောငရြဲကိုလည်း စာသငပြေးဖူးသောကြောင့ပြင်။
“ဘာများလဲလို့ကြာ… မင်းအားတဲ့အခွိနပြှော…. ငါ့အဒါအြားတာနဲ့ မင်းကို သူ့ဆီခေါသ်ှားမယ်…. ဘာမှ စိတမြပူနဲ့… မင်းနဲ့ ခငန်တောပဲကို…”
“အေးပါကြာ…. သူ့တူ ပါလာတော့ ငါပြောအား ပိုရှိသှားတာပေါ့ကြ….”
“အေးပါ… မှနမြှန်… ကြယစြငခြ စောင့န်တေော့မယ်…. ငါ မင်းဆီကို မလာခင် ဖုန်းကြိုဆကထြားတာကြ… မင်းကိုပါ ခေါလြာမယ့အြကြောင်း”
“မင်းကလည်း မယူရသေးဘူး…. ကြောကန်ပြေီ… ဟားဟား…”
“မကြောကပြါဘူးကြာ… ခစွတ်ာ… ဟားဟားဟား…”
ကောငမြလေးအိမကြို ရောကတ်ော့ ခွံထဲက ဒန်းလေးပေါတ်ှင် ထိုငကြာ သူတို့ကို စောငန်သေော အဖြူရောငဝြမ်းဆကြ ဂါဝနကြားကားကြီးကို ဝတထြားသော ဆံပငရြှညရြှည် ကောငမြလေးကို တွေ့လိုကရြသည်။ ရငထြဲ နင့န်တောပဲ ကောငမြလေးရယ်။ ကောငမြလေး မကြဝြန်းတွကလေည်း မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နသည်ေ။ ခုဏကမှ တရေးအိပပြှီးကာစမို့လို့ ဆိုသော စကားမှာလည်း ရဲရင့သ်ှေးကို ပြောသလိုနှင့ြ နောငရြဲကို ပြောမှန်းသိသည်။
“ကဲ… မင်းတို့ ၂ ယောကြ လှတလြှတလြပလြပ် ပြောကြ… ငါ ကြီးကြီးကို သှားနှုတဆြကလြိုကြဦးမယ်”
ဟုဆိုကာ ကောငမြလေး အမကေို နှုတဆြကရြန် အိမထြဲသို့ ဝငသ်ှားလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေး အမနှငေ့ကြလည်း အတွင်းအစင်း အကုနသ်ိသောကြောင့ြ ဆှမွေိုးသားချင်ြးလိုပင်။ ဘာ့ကြောင့ြ သူ့ကိုမှ သားမကအြဖြစ် မရှေးတာလဲ နောငရြဲ သိချင်သ်ည်။ သို့သောလြည်း မမေးဖြစ်ပေ။ ဟိုအကြောင်း၊ ဒီအကြောင်း၊ မိသားစုရေးရာ အကြောင်းတို့နှင့ပြင် စကားဝိုင်းကို အဆုံးသတလြိုကသ်ည်။
သို့သောြ နောငရြဲကို အားနာနဟန်ေ၊ သနားလဟနေန်ှင့ြ စကားပြောနသညေဟြု ထငသ်ည်။ ၁၀ မိနဈလောကြ အကြာမှာပင် ကောငမြလေးတို့ အိမထြဲဝငလြာကြသည်။ ရဲရင့သ်ှေး မကြန်ှာကတော့ ပြုံးဖြီးဖြီးပေါ့။ သူများတွေ မမှငန်ိုငအြောင် လကမြထောငပြှသည်။ သှားပြီပေါ့ကြာ… ဒါဆို ကောငမြလေးက သူ့ကို လကခြံလိုကသ်ည့ြ သဘောပင်။ အပြောင်းအလဲမှနလြိုကတ်ာ ကောငမြလေးရယ်။
ညစာကို ကောငမြလေးတို့နှင့ြ အတူစားကာ အိမပြှနလြာကြသည်။ အပြနန်ှုတဆြကတ်ော့ ရဲရင့သ်ှေး မမှငအြောင် ဖုန်းဆကမြညဟြု လကန်ှင့ြ ပြသှားသည်။ ဘယလြိုငှင်းခကြြ ထုတခြငွတ်ာလဲ…. ဘယလြို ဖြရှင်ေးဦးမှာလဲ…. လုပပြေါ့ကြာ…. မင်းကို ခစွတ်ော့လည်း မင်းလုပသ်မွှ ကြနပေန်ရမှောပေါ့။
……………………………………
“ဟယလြို… နောငရြဲ…. မအိပသ်ေးဘူးလား…”
“နင် ဖုန်းဆကမြယဆြိုလို့ စောင့န်တောလေ….”
“ငါ နင့ကြို ဘယလြိုပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးဟာ…”
“အင်း… ပြောကြည့်လြေ…”
“နောငရြဲရယ်… နင် ငါ့ကို မရှဲ့ပါနဲ့…. ငါ နင့ကြို တကယခြစွတ်ာပါ…”
“ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ရဲရင့သ်ှေးနဲ့ ယူဘို့ သဘောတူရတာလဲ…. ရှင်းပါဦး… မမရယ်”
“နင်.. ငါတို့ အိမအြကြောင်းလည်း သိသားနဲ့… သမီးတဈယောကန်ဲ့ ဘာမှ မလုပတ်တတ်ဲ့ အမမေုဆိုးမကြီးကို ရဲရင့သ်ှေးတို့ မိသားစုက စောင့ရြှောကလြာတာလဟော…. အခု သူ့ အမကေ ငါနဲ့ သူ့သားကို အိမထြောငခြပြေးချင်တ်ယဆြိုပြီး လာပြောတော့ ငါ့အမကေ ဘာပြနပြှောရမှာလဲ… နငန်ဲ့ ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်နတယေဆြိုတာ ငါ့အမေ သိပါတယဟြာ… ဒီနေ့ နငတ်ို့ ပြနသ်ှားတော့လည်း နင့အြကြောင်း ပြောရှာတယ်…. သူလည်း နင့ကြို သနားပမယေ့ြ… တဈဘကကြို မလှနဆြနရြဲလို့ပါတဲ့…. ငါလည်း ပထမတုန်းက ငါ့အမကေို ငှင်းပါသေးတယ်…. ဒါပမယေ့ြ အမေ့မကြဝြန်းကကတွဲ့ မကြရြညကြို ငါမလှနဆြနရြဲဘူးဟာ…. အဲ့ဒါကြောင့ြ ငါ လကခြံလိုကရြတာပါ…”
“နင် ငါ့ကို ဘာ့ကြောင့ြ ကြိုမပြောတာလဲ ကောငမြလေးရယ်….”
“ငါလည်း တနေ့ကမှ သိတာ…. ငါ့စိတတ်ှလည်ေး ရှုပထြှေးနလေို့ မပြောဖြစ်တာပါဟာ…. ငါ့ကို ခွင့လြှှတပြါဟာ…”
“ငါ… နင့ကြို ခွင့လြှှတပြှီးသား…. ကောငမြလေး…. ဒါပမယေ့ြ ဆကခြစွခြှင့တ်ော့ပေး… ငါ… နင့ကြို တအားခစွတ်ာ…”
သို့နှင့ြ တဈပတအြတွင်း မင်ျဂလာဆောငရြန် စီစဉရြတော့လည်း ငယသ်ူငယခြငွြးဖြစ်သော နောငရြဲကပင် အစစအရာရာ စီစဉဆြောငရြှကရြသည်။ အခွိနမြလင့စြရနေအြတွကလြည်း ရဲရင့သ်ှေး အိမမြှာပင် အိပလြိုကသ်ည်။ အားလုံး ပြီးစီးသလောကြ ဖြစ်တော့မှ မနကဖြန် မင်ျဂလာပြဲ အစီအစဉမြွားကို ပြဲစီစဉသ်ူက ကြိုပြောနသညေကြို နားထောငန်သေော ကောငမြလေးနှင့ြ ရဲရင့သ်ှေးကို နှုတဆြကကြာ သူသှားနကြဖြေဈသော ညကလပသ်ို့ ထွကလြာခွင်းဖြစ်သည်။ ဟနဆြောငစြှာ နနေိုငခြဲ့သော ကိုယ့ကြိုယကြို ဂုဏပြှုဘို့ပေါ့။
ထိုစဉြ ပုခုံးကို အားပါပါ ဆှဲလှုပလြိုကသ်ော လကတ်ဈစုံကြောင့ြ အတွေးကမျဘာထဲကနေ လကရြှိ အရကဝြိုင်းလေးထဲသို့ ပြနရြောကလြာသည်။ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ သူအရမ်းခစွရြသော ကောငမြလေးပင် ဖြစ်သည်။
“နောငရြဲ… နငဘြာလို့ အရကတ်ှေ သောကန်တောလဲ…”
“နငကြကော ဘယလြိုဖြစ်ပြီး ဒီကိုလိုကလြာတာလဲ…”
“ငါ နင့ကြို စိတမြခလွို့ပေါ့ဟ…. ရဲရင့သ်ှေး အိမကြနေ ငါပြနလြာတော့ နင့အြိမဖြုန်းဆကတ်ာ ပြနမြလာသေးဘူးတဲ့… အဲ့ဒါနဲ့ နငရြှိတတမြယ့ြ နရောတွေ ငါလိုကရြှာတာ.. နောငရြဲ… ငါ အခု ရဲရင့သ်ှေးကို ရှေးခယွလြိုကပြမယေ့ြ …. ငါ နင့ကြိုခစွတ်ယ်… ဒီစကားက မပြောသင့ပြမယေ့ြ နင့ကြို ငါ တအားခစွတ်ယ်… ငယင်ယလြေးထဲက အားငယတ်တတ်ဲ့ ငါ့ကို၊ ငယင်ယလြေးထဲက တဈယောကထြဲ ဖြစ်နတေဲ့ ငါ့ကို၊ သူငယခြငွြးလို တဈမွိုး၊ အဈကိုလို တဈဖုံ၊ ပြုစုခဲ့တဲ့ ယုယခဲ့တဲ့ နင့ကြို အခစွဆြုံး.. ငါ စိတခြမွြးသာအောငတ်ော့ နငန်ပေါဟာ… ငါစိတခြရွအောငတ်ော့ နငန်ပေါ….”
“အခု ဘယန်ှဈနာရီလဲ…”
“၇ နာရီ ထိုးပြီဟ….”
ဒေါငခြွာဆိုင်းနသေော ခေါင်းက မစဉြးစားပဲ စကားတဈခွန်း လှှတကြနဲ ထွကသ်ှားသည်။
“နင် ငါ့ကို အဲ့လောကခြစွရြင် ငါနဲ့ အခုဟိုတယ် လိုကမြလား…”
မမွှောလြင့ထြားသော စကားဖြစ်သောကြောင့ြ ကောငမြလေး မှငသ်ကန်သည်ေ။ အတနကြှာတော့မှ နောငရြဲလကကြို ကောကဆြှဲကာ အပြငသ်ို့ ခေါထြုတသ်ှားသည်။ ဘောဒြါတွကေိုလည်း မနှုတဆြကဖြစ်တော့။ ကောငမြလေးက တကျကစီဖြင့ြ သူ့ဆီ လိုကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။
ကလပထြဲက ထွကတ်ော့ ကားသော့ကို နောငရြဲ ဘောင်းဘီအိတကြပထြဲက နှိုကယ်ူပြီး ကိုယတ်ိုင် မောင်းတော့သည်။ ပြောလိုကသ်ော စကားအတွကြ မှနလြား မှားလား ပတခြွာရိုကန်ကော ကောငမြလေး ခေါရြာနောကသ်ို့ လိုကပြါသှားသည်။
သတိထားမိခွိနမြှာ ဟိုတယအြခန်းထဲသို့ပင် ရောကန်ပြေီ။ ကောငမြလေးကပင် စကာ နောငရြဲ နှုတခြမ်းကို ရငတေန်သေူပမာ အငမ်းမရ နမ်းစုပ် တော့သည်။ နူးညံ့လိုကတ်ာဗွာ….. ဖူးငုံငုံ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကနေ ခွိုမှမှ အရသာက တသကမြမေ့စရာပင်။ နှုတခြမ်း စုပန်မ်းနရင်ေးမှပင် နောငရြဲရဲ့ အင်ျကြီကို ခွှတန်တေော့သည်။
နောငရြဲရဲ့ လကန်ှဈဘကကြလည်း အလိုကသ်င့ပြင် ကောငမြလေးရဲ့ တငပြါးကို ပြတရြာမှတဆင့ြ စကပကြို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အပြနအြလှန် နမ်းနရင်ေးပင် အဝတတ်ှေ အကုနခြွှတခြလွိုကကြှသည်။ အကုနကြွှတကြသွှားတော့မှ ကောငမြလေးက ကုတငပြေါြ အပြေးခုနတ်ကကြာ စောငခြှုံနသည်ေ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲကြ…”
“ရှကလြို့ပေါ့ဟာ….. ငါတို့ ဘယတ်ုန်းက အခုလို နဖေူးလို့လဲ….”
နောငရြဲလည်း ကုတငပြေါသ်ို့ လိုကသ်ှားကာ ကောငမြလေး ခွုံနသေော စောငကြို အသာမကာ ကောငမြလေးရဲ့ ညာဘကဘြေးနား ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ကောငမြလေးကို ဖကလြိုကသ်ည်။ ဖကလြိုကတ်ာနှင့ြ တပျိုငထြဲ ကောငမြလေးက ခေါင်းအုံပေါသ်ို့ လှဲခလွိုကသ်ည်။
ဖကရြကသ်ားလေး အလိုကသ်င့ြ လှဲခပြှီးတော့မှ ခုဏက စတငန်မ်းစုပထြားသော နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပတ်ော့သည်။ ညာဘကလြကကြလည်း အလိုလို ကောငမြလေးရဲ့ ညီမလေးကို ပြတပြေးနလေိုကသ်ည်။ အမှှေးတွကေ နူးညံ့စွာဖြင့ြ ကိုငလြို့ကောင်းသည်။ အပေါကဝြနရောကို ရောကတ်ော့ စိုစိစိုစိ ဖြစ်နတောကို နောငရြဲ သတိထားမိလိုကသ်ည်။ နမ်းနရောကနေ လှိုကမြောနသေော အသံနှင့ြ။
“နောငရြဲ… ငါ့ကို မှနမြှနလြုပတ်ော့ဟာ…”
နောငရြဲလည်း အသာထကာ လှဲနသေော ကောငမြလေးကို ပေါငကြားခိုင်းပြီး ဒူးထောငခြိုင်းလိုကကြာ ညီလေးကို အပေါကဝြဆီသို့ ထိုးထည့တ်ော့သည်။ အပေါကကြ တအားကဉွြးနသေောကြောင့ြ လှယလြှယန်ှင့ြ မဝငပြေ။
အတင်းထိုးထည့သ်ော အခါမှာတော့ အပေါကခြွောကြာ အပေါသ်ို့ ချောထြှကလြသည်ေ။ ကောငမြလေးကို ကြည့်တ်ော့ သူလုပတ်ာကို စိတဝြငတ်စားကြည့်န်တောကို တွေ့ရသည်။ သို့နှင့ြ အားပြနသ်ှင်းကာ ညီတောမြောငကြို လကန်ှင့ထြိန်းပြီး အားနှင့ဖြိခလွိုကသ်ည်။ ဝငသ်ှားလပြေီ။ အဆုံးထိတော့ မဟုတ်။ ကောငမြလေးဆီက အံကြိတကြာ
“အ”
ဟု အောသ်ံ ကြားလိုကရြသည်။ ခဏလေး အသာငှိမကြာ အသာလေး နည်းနည်းပြနထြုတပြှီး ပြနသ်ှင်းလိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားလပြေီ။
အတွင်းထဲမှာ ခဏလေးစိမန်စဉေအြတွင်း ညီမလေးက ဆှဲဆှဲညှဈလတေော့သည်။ မထိန်းနိုငတ်ော့။ ဘယလြိုမှပင် ထိန်းခွုပလြို့မရအောင် ဖြူပစွပြစွြ အရညတ်ှကေ ညီမလေးထဲကို ပန်းထွကတ်ော့သည်။
“နောငရြဲ… နငတ်ဈခါမှ မလုပဖြူးဘူးလား…”
“အင်း… နငကြ ပထမဆုံးပဲ……”
“ကြည့်တ်ာနဲ့ သိပါတယအြေ….. နငလြည်း ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးပါ…”
“ငါလည်း ကြည့်တ်ာနဲ့ သိပါတယဟြ….”
“ဟင်…. ဘယလြိုသိ…”
“ဒီမှာလေ…”
ညီမလေးထဲမှ ထုတလြိုကသ်ော ညီတောမြောငမြှာ သှေးအပြည့ြ ပနသေညေကြို ပြလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေး မကြန်ှာတဈခကြြ ပကြသ်ှားပမယေ့ြ ခကြခြငွြး မကြန်ှာပြငကြာ ပြုံးရယရြင်း…
“နငကြွနပေတ်ော့နောြ…. နင့ကြို ငါ ခစွတ်ယဆြိုတာလည်း ယုံနောြ…. နောကြ ငါနဲ့ မယူရလို့ဆိုပြီးလည်း အရကတ်ှေ မသောကန်ဲ့… မမိုကန်ဲ့ဟာ.. နောြ….”
“အင်းပါ…. နငန်ဲ့ တသကမြပေါင်းရပမယေ့ြ နင့အြနားမှာ တသကလြုံး ရှိနခွငေ့တ်ော့ပေးဟာ…. နောြ…”
“အင်း… နောငရြဲ…… ငါ အိမပြှနတ်ော့မယ် ၈ နာရီတောင် ထိုးတော့မယဆြိုတော့….”
“ငါပြနလြိုကပျို့ပေးမယ်…”
“ကြေးဇူးပါ.. မောင်… ငါ့တသကမြှာ တဈယောကထြဲကိုပဲ ခေါမြယဆြိုတဲ့ ငါ့စိတကြူးထဲက နာမစြားအသုံးအနှုန်းပါ… နင့တ်ဈယောကထြဲကိုပဲ ခေါခြဲ့မယ်…. ပြီးတော့ ဒီအကြောင်းတွကေို ဘယသ်ူမှ မပြောရဘူးနောြ… ကတိပေးဟာ”
“အင်းပါ… စိတခြွ…”
ထို့နောကြ ကောငမြလေးကို အိမပြှနလြိုကပျို့ကာ ရဲရင့သ်ှေး အိမသ်ို့ပြနလြာသည်။
“မင်းကြာ… ကြာလိုကတ်ာ… ဘယသ်ှားနတောလဲ….”
“ဟဲဟဲ… မသောကရြတာ ကြာလို့ သှားသောကတ်ာကြ…. မင်းကိုတော့ မနကဖြနမြှ နှိပစြကတ်ော့မယ်….”
“ဟားဟား…. မင်းကတော့ နည်းနည်းလေးတောင် မစောင့န်ိုငဘြူး… အေးပါ… အေးပါ… မနကဖြန် မင်းသဘောရှိ စားသောကပြေါ့…. ညဘကြ တခွားသူတွေ မပါပဲ ငါတို့ သုံးယောကထြဲ ဝိုင်းဖြဲ့ကြတာပေါ့…”
“အေးပါ… နောကတ်ော့မှ ငါ့ကို အစောကြီး ပြနလြှှတမြနနေဲ့ဦး….”
“ဟားဟားဟားဟား”
နောကတ်ဈနေ့ မင်ျဂလာဆောငမြှာ ကောငမြလေးက တောတ်ောလြေး လှပါသည်။ ရဲရင့သ်ှေးနှင့လြည်း လိုကဖြကသ်ညဟြု ထငသ်ည်။ မနေ့က ကိဈစအတွကြ ကောငမြလေးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြမှာ ဖိန်းတိန့တ်ိန့ဖြစ်နပမေယေ့ြ ကြာတော့လည်း အဆငပြှသှေားပါသည်။ ကောငမြလေး လမ်းလွှောကတ်ာ မသိမသာလေး ကြတတဖြစ်နသလေို။ ရဲရင့သ်ှေးကတော့ ပြောသှားသည်။
“ကြယစြငခြတဈယောကတ်ော့ကြာ…. အခုတလော ဝလာလို့တဲ့… ပြီးတော့ မနေ့က တဈညလုံး လမ်းလွှောကကြငွ့န်ရင်ေးနဲ့ ပေါငရြှလာတယတ်ဲ့ဟေ”
“ဟားဟား… ဖြစ်ရလေ…. ညကတွော့မှ ပေါငရြှတာကို ဥုံဖြ လုပပြေးလိုကပြေါ့ကြာ…”
“ဟားဟားဟား”
နောငရြဲကို ထိုးလိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေး မကြစြောင်းတွကေ မသိမသာဖြစ်ပမယေ့ြ စူးရှသည်။ ရငဘြတကြို နင့ကြနဲပဲ။
အခွိနကြှာသောအခါ ယောကြြားလေး မှေးသည်။ တိုကဆြိုငတ်ာပဲလား။ တမင် ရညရြှယတ်ာပဲလားတော့ မသိ။ ကလေး နာမညကြ မေးကြည့်တ်ော့ ကောငမြလေးကိုယတ်ိုင် မှည့ထြားတာ “ရဲရင့န်ောင်” တဲ့။ အခစွဆြုံး သူငယခြငွြး နာမညလြည်း ပါစချင်ေသ်ောကြောင့ဟြု သိရသည်။
အခု နောငရြဲလား။ ကလေးထိန်းနသည်ေ။ သှေးနီးလား ဝေးလား မသိသော ဒူးမနာသားလေးကိုပေါ့။
အဟကဟြကြ။
ပြီးပါပြီ ။ ။
ခစွခြှင်းများစွာဖြင့ြ