ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး
ရေးသားသူ – Chann Ko (ခမြျးကို)
[ဂမျဘီရအပြာဇာတလြမ်းရှညကြှီး]
🏵️အပိုင်း (၁)🏵️
ဆယတ်န်းကလည်း အောငပြှီးခါစ၊ လတလြွားလတလြွားနဲ့ ကနွောြ ဝလလေလေေုပန်စဉြေ ကာလတွပေေါ့ဗွာ။ အဲ့ဒီရှေးခတ်အေခါက သိတဲ့အတိုင်း ခတ်မှေီအိမသ်ာတွေ မပေါသ်ေးတော့ ခွံကယွကြှီးတွနေဲ့ နလေေ့ရှိတဲ့ ကနွောတ်ို့မှို့ကလေးက ခွံနောကဖြေးထောင့တ်ှမှော အိမသ်ာကို တွင်းအနကကြှီးတူးပြီး ရလေောင်းအိမသ်ာ ဆောကထြားလေ့ရှိတယဗြွ။ နှစ်အတနကြှာလို့ ကငွြးပြည့ပြှီဆိုရင် နောကထြပ် ခွံထောင့တ်ဈခုမှာ တွင်းအသဈတူး အိမသ်ာကို အလုံးလိုကဖြှုတပြှီး ရှှေ့လိုကရြုံပေါ့။
အဲ့ဒီနေ့က ကနွောတ်ို့အိမကြ အိမသ်ာတွင်းက ပြည့ခြါနီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း တွင်းအသဈတူးဖို့ စီစဉရြတယ်။ လူငှါးဖို့ဘာညာဆိုတာကလည်း အဲ့ဒီခတ်အေခါအရ မလိုဘူးဗွ။ ကနွောတ်ို့ ရပကြှကထြဲက ကာလသားခေါင်းကို အကြောင်းကြားလိုကရြုံပဲ။ သူက မောင်းထုလိုကရြင် လူငယခြွာတိတမြှနသ်မွှ အကုနလြုံးရပကြှကထြိပကြ မီးကင်းတဲကို အရောကလြာကြရတာကိုး။ ရောကလြာတော့မှ သူက
ဟိုကောငန်ဲ့ဒီကောင်… ရော့… ဒီမှာ ဘုန်းကြီးကြောင်းက ဇရပ် သော့ ယူသှား၊ ရပကြှကပျိုင် ပစ်စည်းတွထေဲက တူရှင်း၊ ဂေါပြှား၊ ပေါကပြှားတွေ သှားယူခွေ။ မင်းနဲ့မင်းက ခွံထောင့ကြ ခွုံကိုသှားရှင်းထားနှင့ြ။ ငါနဲ့ နောကထြပဘြယန်ှဈယောကကြ လိုကခြဲ့။ ဘုရားငုတတ်ိုနားမှာ ဝါးသှားခုတမြယ်။ ပြီးမှ” ခွင်း”(တွင်းမပျိုအောငကြာတဲ့ ဝါးနဲ့လုပထြားတယ်) ယကရြမယ် ဘာညာအစရှိသဖြင့ြ စီစဉတ်ော့တာပါပဲ။
အခကြေးငှရယေလြို့ အိမရြှငဖြကကြ ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ထမင်းဟင်းလေး တဈနှပလြောကြ ခကြကြွှေး။ တတန်ိုငရြင် နေ့ခင်းပိုင်း လကဖြကရြညအြခွိုနဲ့ ခေါပုတကြငလြေး တိုကကြွှေးလိုကရြင် ပြီးသှားတာပါပဲ။ အဲ! ဆေးပေါ့လိပကြလေး တဈစည်းလောကတ်ော့ ပါရတာပေါ့လေ။ အငမြတန် ခစွစြရာကောင်းတဲ့ ဓလေ့လေးတွပေေါ့ဗွာ။ (အိမဆြောကရြငလြည်း ထိုနည်းအတိုင်းပါပဲ ဝိုင်းကူကြတာဗွ)
………………………………………………
မနကမြိုးလင်း မကြလြုံးပြင့လြာတော့ အသံခပအြောအောနဲ့ လူတဈယောကြ အောဟြဈနသေံကို ကြားရလို့ အိပယ်ာထဲမှာ ဇိမန်ဲ့နှပန်ရင်ေးက ပြုံးနမေိတယ်။ တလောကလုံး ဒင်းအသံကြီးပဲလို့ စိတထြဲက ပြောမိရင်း ဟိုအောဒြီအောြ အောန်တေဲ့ သူ့အသံကြောင့ြ ဆကမြအိပန်ိုငတ်ော့ပဲ ထလာပြီး အိမန်ောကဖြေး ဝရံတာကနေ ခွံထဲကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွောတ်ို့ရပကြှကထြဲက လူငယလြူရှယတ်ှေ အလုပရြှုပန်ကြတောကို တွေ့လိုကရြတယ်။ အေးစိမ့စြိမ့ြ မနကခြင်းမှာ စွပကြယွစြကာပေါကြ ခပကြှပကြှပန်ဲ့ ပုဆိုးတိုတိုစည်းထားရင်း ဟိုကောငဟြိုဟာလုပ် ဒီကောငဒြီဟာလုပ် ဆိုပြီး အမိန့ပြေးနတေဲ့ ဆံပငရြှညရြှည် ဗလတောင့တ်ောင့န်ဲ့ ဆရာသမားက လှမ်းကြည့်ပြှီး “အဘေေးလေး! အခုမှထတယ် ဟတလြား” လို့ ကနွော့ကြို လှမ်းဆဲလာတယ်။
ဘယသ်ူရှိရဦးမလဲဗွာ။ ကနွောတ်ို့ ဖိန့ဖြိန့တ်ုနရြတဲ့ ကာလသားခေါင်း “ကိုရှှဘေ” ပေါ့။ ရှှသှေားတဝင်းဝင်းနဲ့ တရှီးရှီးဆဲရင်း ဟိုကောငတ်ှကေို ခွုံရှင်းခိုင်းနတော။ ခွံထောင့ကြ တောထနတောတွတေောင် အတောပြှောငသ်ှားနပြေီဗွ။
ကနွောလြည်း အိမအြောကထြပကြို ဆင်းလာပြီး မကြန်ှာသဈ သှားတိုကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အမေ ပြငဆြငထြားတဲ့ လကဖြကရြညဒြနခြွိုင့ကြှီးကို မပြီး အလုပမြွားနတေဲ့ လူတွဆေီ သယလြာခဲ့တယ်။
“ဆရာသမားတွေ အုန်းထမင်းနဲ့ လကဖြကရြညဖြနခြွိုတဲ့ဗွို့ ..”
………………………………………………
စားသောကပြှီး ဆေးပေါ့လိပကြလေးတွကေိုယစြီနဲ့ ခဏနှပရြင်း ခွံထောင့မြှာ ထွရောလေးပါး ကနွောတ်ို့ လူငယတ်ဈစု အာလူးဖုတန်ကြသေေးတယ်။ အာလူးဖုတကြှတယ် ဆိုတာကလည်း ခငဗြွားတို့သိတဲ့အတိုင်း ကနွောတ်ို့ပြောတာက နည်းနည်း၊ ကိုရှှဘရေဲ့ လကြေောမှာ အားလုံးမွှောနကြတောခညွြးပဲဗွ။ အခု ကနွောတ်ို့ ခွံကြီးရဲ့ ရာဇဝငကြို သူက ရှေ့မှီနောကမြှီဆိုတော့ လူကြီးသူမတွေ ပြောဖူးတာ အကုနကြှားခဲ့တယ် ဆိုတာကိုး။
“ဖိုးသကတ်ို့ ခွံက ငါတို့ခွာတိတဘြဝကဆို တောရြုံ ဝငမြဆော့ရဲဘူးဆရာ”
“အမ်! ဘာလို့လဲ ကိုရှှဘေ”
“ဟ နေ့ခင်းကြောငတ်ောငကြှီးတောင် ကြောစိမ့စြရာကောင်းတာလေ..။ ဒီနရောကနေ လှမ်းကြည့်လြိုကြ ဟိုကုန်းကမူလေး တွေ့တယမြလား။ အဲ့ဒါ ရာဇဝငထြဲက နာမညကြွောြ “မောငဖြငယ်ေ” ကို ကားစငတ်ငပြှီး သတတ်ဲ့နရောကြ”
“သွောျ!”
“ဒီထကထြူးတာက ဒီနရောတည့တ်ည့ကြ ဒုတိယကမျဘာစဈက မဟာမိတတ်ှေ စခန်းခတွဲ့ ခံတပတ်ဈခုကြ။ ဟိုးအရငကြဆို တင့ကြားအပကြြ ၄-၅ စီးလောကြ ဒီခွံထဲမှာ ကနွခြဲ့လို့ ငါတို့တကဆြော့နကြေ။ ငါတို့အခု အိမသ်ာတွင်းတူးရင် အုတခြဲအပြာရောင် အကြီးကြီးတွေ၊ ကညွဆြံတွေ အများကြီး ထွကလြာလိမ့မြယ် ..။ အရငတ်ဈခါကဆို တောမြီဂန်း ၄ အောကလြမ်းဆရာ “ဦးလူကြီး” ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက ဗုံးကြဲခံထားရလို့ တဈဝကတ်ဈပကြြ ပျိုကနွတေဲ့ ဟော့ဒီနရော တည့တ်ည့မြှာ ရှိလောကတ်ဲ့ မဟာမိတခြံတပအြဟောင်းကြီးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နသှေားဖူးတယဟြ..။ ဒါတွမင်ေးတို့ ဘယသ်ိမှာလဲ..။ မင်းတို့မမှေးခင် နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ခဲ့တာတွကေိုး”
“ကိုရှှဘေ ပြောမှပဲ ကိုယ့ခြှံထဲကိုယ် လမ်းတောငလြွှောကရြမှာ ခပလြန့လြန့ဗြွာ ဟီးဟီး”
“ကဲ! အာလူးဖုတတ်ာများသှားပြီ စမယ် စမယ် ..။ ဒီနေ့ ညနမစေောင်းခင် အားလုံး ကြနပြလိ ဖြစ်အောင် ခလွိုကကြှစို့ ..”
ပေါကပြှား၊ တူရှင်း၊ ဂေါပြှားများကို ယူငငကြာ ရပကြှကထြဲက လူငယမြွား လှုပလြှုပရြှားရှားဖြင့ြ တွင်းစတူးရန် ပြငဆြငကြှလပြေီ။ အကုနလြုံးက ကနွြးမာသနစြှမ်းတဲ့ လူငယတ်ှဆေိုတော့ မိနဈပိုင်းအတွင်းမှာကို တဈယောကန်ှဈယောကပြဲ ဝငတ်ူးရသေးတယ် တွင်းက ရုပလြုံးပေါစြပြုလာတယ်။
ဒါပမယေ့ြ တဈထောင့ထြှာလောကအြနကြ အရောကမြှာ မှလှှောအပြော့ မဟုတတ်ော့ပဲ အုတခြဲတွကေို စတူးမိပြီ။ ပေါကပြှား၊ တူရှင်းပြားတွေ ဘေးခပြှီး သံတိုင်(သံတူရှင်းအခွှန်) ကိုငပြှီး ၆ လကမြပတလြည် အုတအြပြာတွကေို ကလောထြုတပြှီး တူးနရတေယ်။ ဆေးပေါ့လိပကြိုကပြှီး စကားဟောငဖြှာဖြာနဲ့ ကိုရှှဘကေ စီစဉည်ှှနကြှားနတေဲ့အခွိန် ကနွောန်ဲ့ နောကထြပ် ခွာတိတန်ှဈကောငကြ အသင့ခြုတပြှီး ယူလာတဲ့ တင်းဝါးတွကေို ခွဲခွမ်းစိတဖြှာပြီး တွင်းထဲခဖြို့ ခွင်းကြားယကန်ကြတေယ်။
“ခထွား ငါ့ကောငတ်ှေ။ ဒီအုတခြဲကြီးတွရှေိတဲ့အလှှာ ကြောသ်ှားရင် မှပြေော့ပြော့တွေ လာတော့မှာ အေးဆေးဖြစ်သှားပြီ..။ ကံကောင်းရင် ကညွဆြံသတ်ေတာတွေ သနတေတ်ှပေါ ရနိုငတ်ယ်။”
… … …
“အရငတ်ဈခါ တောမြီဂန်း ၄ လကန်ဲ့ ကညွဆြံတွအမွေားကြီးရတုန်းက တပကြိုသှားအပလြိုကတ်ာ ဘဲငန်း ၃ ကောင် လကဆြောငရြလို့ ခကြစြားလိုကရြဖူးတယ်..။ ယမ်းထုပ် တွရလောရငလြည်း မှဈထဲသှားပြီး ငါး မိုင်းခွဲလို့ရတယ်..”
ကိုရှှဘရေဲ့ မစားရဝခမန်း မှှောကပြေးသံကြောင့ြ တွင်းတူးနတေဲ့ လူငယတ်ှေ တဟေးဟေး တဟားဟားနဲ့ တကတ်ကကြှှကြှ ဖြစ်လာကြတယ်။ ဝါးခွမ်းတွကေို အချောသပရြင်း ခွင်းယကန်ရောကနေ ကနွောြ ကိုရှှဘကေို လှမ်းစကားပြောလိုကတ်ယ်။
“ကိုရှှဘေ.. ဟိုးအရငတ်ဈခါက ဦးစိနတ်ို့အိမမြှာ အိမသ်ာတွင်းတူးကြတုန်းက ကြောကတ်ှဘောတွေ ရဖူးတယဆြို”
“ဟ.. ဦးစိနတ်ို့အိမဆြိုတာ စဈကြီးမဖြစ်ခငကြ တရုတကြွောကသ်ူဌေးတွေ နသှေားဖူးတာတဲ့..။ ကြောကခြုံထောငသ်ှားဖူးတာပေါ့..။ အဲ့မှာ ငါနဲ့ခွီးဗူးနှစ်ကောင် တွင်းထဲဆင်းတူးရင်း ရတာပေါ့”
“အင်း..”
“အိမရြှငသ်ိရင် ရှယယ်ာခွဲရမှာစိုးလို့ ခါးပုံစထဲထည့ပြှီး ဖြကြ။ ဘယသ်ူ့မှ အသိမပေးပဲ အသာလေးဝိုကလြာကြတာ..။ သှားရောင်းစားတော့ အဲ့ဒီခတ်ကေ ပိုကဆြံနဲ့ ၄၀၀၀ ကြောလြောကရြတယ်..။ ခွီးဗူးနဲ့ငါ တဈယောကြ ၂၀၀၀ လောကစြီပေါ့”
“ဟာ.. အများကြီးပေါ့ အဲ့ဒီခတ်ကေဆိုတော့”
“မသုံးလိုကရြပါဘူးကြာ.. ကိုယန်ဲ့မှမထိုကတ်ာ ခွီး!”
“ဖဲရှူံးသှားလို့လားဗြ”
“နောကန်ေ့မှာ အစိုးရက ပိုကဆြံတွေ တရားမဝငကြှငှောတော့ အကုနပြါသှားပါလရေော။ တဈပြားမှကို မသုံးလိုကရြတာ တောကြ! တွေးမိတိုင်း အသည်းနာတယကြှာ”
“ဟားဟားဟား.. ပေါကတ်ီးပေါကရြှာဗွာ”
“ဗြိုး.. ကိုရှှဘေ ဒီမယ် လာပြီလာပြီ လာကြည့်ျဦး”
ခါးလညလြောကရြောကန်တေဲ့ တွင်းတူးတဲ့လူတွဆေီက အောသ်ံကြားရလို့ အားလုံး ဝိုင်းအုံကြည့်လြိုကကြှတယ်။ လာပါပြီဗွာ။ အုတခြဲအပြာကြီးတွေ ကုနသ်ှားတာနဲ့ မှကြေီးကိုတူးလိုကတ်ိုင်း ထွကလြာတာတွကေ ပစ်စည်းအစုံတွေ။ သံခွေးကိုကန်တေဲ့ စဈသံခမောကတ်ဈလုံး၊ ဘရင်းဂန်း ကညွဆြံမဂျဂဇင်းသုံးခု၊ ဘကန်ကြ ၂ ချောင်း၊ ဂေါပြှားနဲ့ မှကြေီးကို ဖိဖိပြီး ကလောလြိုကတ်ိုင်း ထွကလြာတဲ့ ကညွဆြံတောင့တ်ှေ ဖြေးဖြေးလှုပလြို့။ လူတွအေားလုံးက တွင်းနှုတခြမ်းဝမှာ စုပြုံပြီး စိတဝြငတ်စား ရပကြှည့န်ကြတေယ်။ မသိရင် ရတနာသိုကတ်ဈခုကို ဖောန်ကြတေဲ့အတိုင်းပဲ။ သူတူးမယ် ငါတူးမယဆြိုပြီး လုနကြသေေးတယ်။
ဒီလိုနဲ့ နေ့လညထြမင်းစားခွိနအြရောကမြှာ ၁၁ ထောငအြနကရြှိတဲ့ တွင်းကို သပသ်ပရြပရြပတ်ူးလို့ ပြီးသှားတယ်။ စဈသုံးရိုငဖြယ် ၂ လကရြယ်၊ တင့ကြားဖကြမြိုင်းလို အဝိုင်းကြီးတဈခု၊ စဈခရာသံခွေးကိုကတ်ဈခု၊ လူရိုးခေါင်းခွံတဈခု၊ ကညွဆြံသတ်ေတာ မဖြင့ရြသေးတာတဈခုနဲ့ စာရင်းပိတသ်ှားတယ်။
နေ့လညစြာကို အမခကြေပြေးတဲ့ ဝကသ်ားနီခကြန်ဲ့ မုနည်င်းခဉွရြည်၊ ခရမ်းသီးမီးဖုတသ်ုပ် စပစြပကြလေးနဲ့ အားလုံးစားသောကကြှပြီး ကနွောတ်ို့ခွံထဲက အရိပကြောင်းတဲ့ ကုကျကိုပငအြုပအြုပကြှီးအောကမြှာ ဖြာလေးတွခင်ေးပြီး အားလုံးလှဲလွောင်းရင်း တွင်းတူးရာက ထွကလြာတဲ့ ပစ်စည်းတွအကြေောင်း အာလူးဖုတရြင်း ထမင်းလုံး စီနကြလေရေဲ့။ ခဏနရင်ေ အိမသ်ာကို တွင်းဟောင်းကနေ အလုံးလိုကဖြှုတပြှီး ရှှေ့တော့မှာမို့လို့ တွင်းအသဈထဲ ခွင်းကြားခဖြို့ တာဝနယ်ူထားတဲ့ ကနွောြ တွင်းပတပြတလြည် မှသေားညီမညီ စဈကြည့်ဖြို့ တူးထားတဲ့ တွင်းဖကကြို တဈယောကထြဲ ထွကလြာခဲ့တယ်။
တွင်းနံရံ တဈဖကတ်ဈခကြမြှာ ခွကနေစြရာ အရာ ကလေးတွေ ပေးထားတော့ ကနွောြ ပေါငကြိုကား ဟိုကနဒြီထောကလြုပရြင်း တွင်းထဲ ဆင်းခလွာခဲ့တယ်။ မှကြေီးအောကြ အနကြ ၁၁ ထောငလြောကဆြိုတော့ နည်းနည်းမှောငကြှောငကြှောင် ဖြစ်နတေဲ့ အပြင် မှနေံ့လေးက သင်းနတယ်ေ။ တွင်းအောကခြှေ ရောကသ်ှားတော့ အပေါကြိုမော့ကြည့်ရြင်း ခွင်းကြားခရွင် လွှောလွှောရှူရှူ ဖြစ်မဖြစ် စူးစမ်းကြည့်န်လေိုကတ်ယ်။ အားလုံး အဆငခြွောနတောမို့ တွင်းနှုတခြမ်းပေါြ ပြနတ်ကဖြို့ပြငတ်ယ်။ အပေါကြို တဈခကြမြော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွောြ တွကနေဲဖြစ်သှားပြီ။
တွင်းအပေါကြ ဘယမြှာလဲဗွ။ ဘာလို့ ရုတတ်ရကြ မှောငအြတိ ပြီးနရတောလဲ။ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း မှောငမြည်းနတောပဲ။ ထိတကြနဲဖြစ်သှားပြီး ကယောငကြတမ်းနဲ့ လကကြ မှသေားနံရံတွကေို လွှောကစြမ်းကြည့်မြိတယ်။ ခုနက ခွကနေပြှီးဆင်းလာတဲ့ ခွကနေန်င်းစရာ အပေါကကြလေးတွကေို စမ်းမိတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ အပေါကြို ကမူးရှူးတိုးတကဖြို့ ကြိုးစားတယ်။ ဘာမှမမှငရြတော့ဘူးဆိုတာ ငါ အောကဆြီဂငွြ ပြတခြငွလြာတာနမယ်ေ။ လူမမှငသ်ူမှငန်ဲ့ အသကရြှူကြပပြှီး သတေော့မယဆြိုတဲ့စိတကြ ကြီးစိုးလာပြီး ရုန်းရင်းဆနခြတန်ဲ့ အတင်း နံရံတွကေို ကုတခြှဈရင်း တွယတ်ကန်မေိပြီ။
ဒါပမယေ့ြ လူက အပေါကြိုသာ တကန်တော တွင်းနှုတခြမ်းကို မရောကန်ိုငဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။ မောလည်းမော၊ ကြောကလြည်းကြောကလြာပြီ။ နံရံနှစ်ဖကကြို ခွကနေထြားရင်း နောကထြပ် ထပတ်ကဖြို့ အပေါတ်ဈဆင့ကြ နံရံအခွကကြလေးကို လကန်ဲ့ ဆှဲကိုငကြုတတ်ှယပြှီး အားယူလိုကရြာကနေ မှသေားက ပဲ့ပါလာပြီး ကနွောြ နောကပြှနပြှုတကြသွှားတယ်။
အင့ျ! ဘုန်း!
တွင်းအောကခြှကေို ကြောပြငန်ဲ့ကသွှားတော့ လူလည်း အီစလံဝသှေားတယ်။ လကထြဲမှာတော့ ကယောငကြတမ်း ကိုငမြိထားတဲ့ မှကြေီးတွကေို ဆုပထြားတုန်း။ တအားကြီး ဆုပကြိုငထြားတာတောင် မှကြေီးတွကေ ကြမသှေားပဲ ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်နသေေးလို့ လကန်ဲ့ အသာအယာပြတခြွပြေီး စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရုပကြလေးလိုလို၊ လူရုပလြိုလိုကလေးပါလား..။ ဘာလေးတုန်းဟ။ လကမြနဲ့ အမှောငထြဲမှာ အသာအယာ ပြတစြမ်းနတေုန်းမှာပဲ..
“ဖိုးသကျ..”
လို့ ခပတ်ိုးတိုး နားရှကန်ားကပပြှီး တဈစုံတဈယောကကြ ခေါလြိုကသ်လို အသံထွကလြာတော့ တဈကိုယလြုံး တုနခြါသှား လန့ဖြနွ့သ်ှားတယ်။ ကြကသ်ီးတွလည်ေး ဖြန်းကနဲ။ လကထြဲက ဆုပကြိုငထြားမိတဲ့ အရုပကြလေးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားမိရင်း အသကရြှူကြပတ်ာကလည်း ပိုဆိုးလာပြီ။ အမှောငထြုကြီးထဲမှ ဘာမှန်းမသိတဲ့ အသံတဈခုက နားရှကန်ားကနေ ဖိုးသကြ.. ဖိုးသကြ.. ဖိုးသကြ.. လို့ ဆကတ်ိုကခြေါန်တောကို ချောကခြှားလှန်းလို့ တဈခုခု ထအောခြငွန်တောကို အောလြို့ကိုမရဘူး။ ကနွောြ သတေော့မယလြို့တောင် ထငန်မေိပြီ။
‘အဘေေးလေး.. ဖိုးသကြ… သနပြေေီလား.. ဟကောင်.. အောငမြာ ခွီးလုပန်တောလား အဲ့ဒါ..”
ဒါ ကိုရှှဘအေသံပဲဆိုတာ သတိရသှားလို့ အားတကသ်ှားတယ်။ မကြလြုံးစုံမှိတန်ရောကနေ ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အိမသ်ာတွင်းနှုတခြမ်းအဝကနေ ကိုရှှဘကေော ကနွတ်ဲ့လူတွပေါ ဝိုင်းအုံကြည့်န်တော တွေ့လိုကရြမှ ဝမ်းသာအားရ ထထိုငလြိုကမြိတယ်။ လကထြဲမှာ ဆုပထြားမိတာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သဈသားရုပထြုလိုလို ဘာလိုလိုလေး။ ဘောင်းဘီအိပကြပထြဲ အသာထိုးထည့ပြီး တွင်းအပေါဖြကဆြီ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး တွယတ်ကလြာခဲ့မိတယ်။
“စားသောကလြို့လည်းပြီးရော တွင်းထဲ ဆင်းအိပန်တယေဟြုတလြား..။ ပြီးတော့ အိပတ်ာကလည်း သနသေလေားမှတရြတယ် မသာကလေး”
“ဟီးဟီး..”
ကနွောြ အိပပြွောန်တောမဟုတမြှန်း ကနွောပြဲ သိတယဗြွ။ တွင်းထဲပြုတကြပြှီး တကလြို့မရ ဖြစ်နခေဲ့မှန်းလည်း အောင့န်တေဲ့ နောကကြွောက သကသ်ခေံနတယ်ေ။ ချောကခြှားနတေဲ့စိတကြ အခုထိ အရှိနမြသသေေးပမယေ့ြ ဘာမှမဖြရှင်ေးချင်တ်ော့လို့ သှားဖြဲပြီး တဟီးဟီးပဲ ရယပြှနလေိုကတ်ယ်။ သူတို့တာ အခွိနမြှီရောကမြလာခဲ့ရင် ကနွောတ်ော့ အသကရြှူရပ် ချောကခြှားပြီး သသှေားနိုငတ်ယဆြိုတာ သချောတယဗြွာ။
“ကဲ! ခွင်းကြားခဖြို့ပြင်..။ ဟိုကောငတ်ှေ ဟိုဖကကြ အိမသ်ာကို ဖြုတပြှီး အလုံးလိုကမြဖို့ ပဉွြးကတိုးယကမြတန်းတွေ သှားယူခဲ့..။ ခပမြှနမြှနလြုပကြှစမ်း..။ ဒါပြီးမှ မှဈထဲ ငါး မိုင်းခွဲဖို့ မှနမြှနလြဈရမှာ..။ လုပကြှလုပကြှ…”
ဒီနေ့ အိမသ်ာအသဈ တညဆြောကရြေး အောပြရေးရှင်း ပြီးဆုံးသှားလို့ ကနွောတ်ို့ အုပစြုလေး အောငပြှဲခံနကြတေယဗြွ။ ထုံးစံအတိုင်း ရပကြှကထြိပကြ မီးကင်းတဲမှာ ညဉ့အြတောန်ကတ်ဲ့အထိ ခကြပြှုတစြားသောကြ ဟေးလားဝါးလားပေါ့လေ။ မီးကင်းတဲဆိုတာကလည်း တဈခါက ကနွောပြှောခဲ့ဖူးသလို ခနောခြနဲ့လေး မဟုတဘြူး။ ကြကခြှပပြငအြုပအြုပကြှီးတွအေောကမြှာ ပဉွထြောငသ်ှပမြိုး အသအချောကြီး ဆောကပြှီး တဈခွမ်းက အခန်းတောင် ဖြဲ့ထားလိုကသ်ေး။ ကနွတ်ဲ့တဈခွမ်းက ကြပပြစွအြကယွကြှီးလို ပဉွခြွောခင်းထားသေးတယ်။ လူငယတ်ှေ ဂဟောပေါ့။
နေ့လညကြ အိမသ်ာတွင်းတူးရင်း ရလာတဲ့ ကညွဆြံတွေ၊သနတေတ်ှကေို မှို့ပြငတ်ပထြဲ သှားပို့လိုကရြာက ဂတဘြဲ ၃ ကောငရြလာတယ်။ အမကေ ကလေးတွေ စားဖို့သောကဖြို့ဆိုပြီး ဘေးခွံက အိမကြှကြ ၂ ကောငဝြယ်၊ “ခတခြွို” ရှမ်းဆနအြရကြ မှှေးမှှေးလေး သံပုံးလေးထောင့ပြုံးနဲ့တဈပုံး လကဆြောငရြထားတာကို စတိုခန်းထဲက ထုတပြေးလိုကရြင်း ကိုရှှဘေ ကို သိပပြှီး ဆူဆူညံညံမလုပကြှနဲ့လို့ မှာလိုကသ်ေးတယ်။ ညနကေ ကနွောတ်ို့အုပစြု အလုပတ်ှအပြေီး မှဈထဲရဆင်ေးခွိုးရင်း မိုင်းခွဲရာကရလာတဲ့ တဈတောင့ထြှာလောကရြှိတဲ့ “ငါးချောင်း” ၃-၄ ကောင် ဆူဖြိုးဖြိုးကြီးတွေ၊ ရခွေိုကြောကပြုဇွနကြှေးကြီးတွေ ပါသေးသဗွ။
ငါးမိုင်းခွဲတာကို အထူးအဆန်းလုပပြှီး ပြောရရင် သိပမြခကပြါဘူး။ မှို့ထဲမှာ အဲ့ဒီခတ်ကေ ဒီတိုနတော(စနကတ်ံ)လုပတ်ဲ့ ယမ်းအချောင်းလေးက တဈခုမှ ငါးမတပြေးရတာ။ အိမသ်ာတွင်းတူးရင်းရထားတဲ့ ကညွဆြံတွကေို အသာလေးခွိုးပြီး ယမ်းမှုန့တ်ှထေုတ်၊ လကတ်ိုဂငွြ နို့မှုန့သ်ံဗူးထဲကို ထုခွထေားတဲ့ ကြောကခြဲတွနေဲ့ရောပြီး သိပထြည့ြ၊ အဖုံးအုပပြှီး စနကတ်ံတပလြိုကရြင် အငမြတနပြှင်းတဲ့ ငါးမိုင်းဖြစ်သှားတာပါပဲ။ မှဈရိုးတဈလွှောကြ ငါးတွခေိုအောင်းနိုငတ်ဲ့ ကမ်းပါးလှိုဏခြေါင်းနရောတွကေို သှား၊ မီးရှို့ပြီး နို့မှုန့ဗြူး မိုင်းကို ကနခြလွိုကရြုံပေါ့။
တဈခုပဲရှိတယ် လကဆြတော့ လိုတယ်။ မီးရှို့ပြီး ခကြခြငွြး ပစ်ခလွိုကလြို့ကလည်း မဖြစ်၊ စနကတ်ံမီးစွဲလို့ အနတေောလြေးဖြစ်မှ ပစ်ခပြှီး လှည့ပြှေးရတာမွိုးဆိုတော့ အတောအြန်တရာယတ်ော့များသားဗွ။ ရိုးရိုး ငါးမိုင်း လကထြဲကြဲရင် လကပြှတခြှပြတေလြောကပြဲ ဖြစ်တယ်..။ အခုလို စပါယရြှယ် နို့မှုန့ဗြူးမွိုး လကထြဲထကြဲလို့ကတော့ အသပေဲဆိုတော့ ကနွောတ်ော့ ဘယတ်ော့မှ အနားမကပဘြူး ဆရာရေ့။ ဇာတလြိုကကြှီး ဆရာရှှဘပေဲ ဆေးပေါ့လိပမြီး တရဲရဲဖြာလို့ သူပဲခွဲနကြပေေါ့။ တခါတလေ စနကတ်ံက တိုဝငသ်ှားပြီး မီးသသှေားတာမွိုးမှာ မိုင်းကြီးကို မကြန်ှာနားကပ် ဆေးလိပမြီးနဲ့ တို့တို့လိုကသ်ေးတာ အသည်းယားစရာဗွာ။
ညမိုးအတောခြွုပမြှ မီးကင်းတဲမှာ ခကြကြှပြုတကြှတယ်။ ငါးချောင်းတွနေဲ့ ပုဇွနကြှေးတွကေို မီးဖုတ်၊ ဘဲ ၃ ကောငကြို မီးခဲရဲရဲထည့ထြားတဲ့ သံစညပျိုင်းပြတန်ဲ့ကင်၊ ကြကြ ၂ ကောငကြိုတော့ သင်ျဘောသီးစိမ်းတွနေဲ့ ကာလသား အရညသ်ောကခြကြြ။ ရှမ်းအရကလြေး တမှမှ၊ စားလိုကသ်ောကလြိုကန်ဲ့ အတောပြွောစြရာကောင်းတဲ့ ညဗွ။ သန်းခေါငကြွောလြောကရြောကမြှ အားလုံး စားသောကသ်ိမ်းဆည်းလို့ ပြီးသှားကြတယ်။ ဗိုကလြည်းကား၊ လူတိုင်းနီးပါးကလည်း ရီဝဝနေေဲ့ ကင်းတဲကြပပြစွကြယွကြှီးပေါြ ဝိုင်းဖြဲ့ထိုငရြင်း လှဲလွောင်းရင်း ဆေးပေါ့လိပကြလေး၊ ဒူးယားစိမ်းလေးတွေ ကိုယစြီနဲ့ နှပရြင်း ရောကတ်တရြာရာလေးတွေ ဟိုပြောဒီပြော လုပန်ကြတေယ်။
နှနှေောင်းပိုင်းရကတ်ှေ ရောကန်ပြေီ ဆိုပမယေ့ြ မိုးက နည်းနည်းလေးမှ မရှာသေးတော့ အတောပြူတယလြို့ ဆိုရမယ်။ ဒါပမယေ့ြ အိမတ်ှမှောထကြ ကင်းတဲကြပပြစွလြေးက လတဖြေူးဖြူးနဲ့ဆိုတော့ ဇိမအြတောတ်ှေ့သား။ ကြကခြှပပြငကြှီးတွရေဲ့ သဈရှကတ်ှကေို လတေိုးသံတရှဲရှဲကြားမှာ ကြပပြစွပြေါဇြိမန်ဲ့ နှပ်၊ ဆေးပေါ့လိပကြလေးတွေ ဖြာနကြရေင်း အားလူးဖုတရြတဲ့ အဲ့ဒီအရသာကို နောငဆြယန်ှဈ ဆယ့င်ါးနှစ်ကြာသှားတဲ့အခွိနထြိ လှမ်းကောင်းတုန်း။ ရီဝဝနေေဲ့ အတောလြေးမူးနတေဲ့ အသံနဲ့ ကိုရှှဘေ အာလူးဖုတန်တောကို လူငယတ်ှေ အကုနလြုံး စိတဝြငစြားနကြတေယ်။
“ငါ နေ့လညကြပြောတဲ့ မောငဖြငယေကြုန်းက တဈခတ်တေဈခါက အတောန်ာမညကြှီး ဆရာရေ့”
“ဘယလြိုနာမညကြှီးတာတုန်း လုပပြါဦးဗွ”
“ဟ.. လပြည့ည်ရောကတ်ိုင်း အဲ့ဒီကုန်းပေါမြှာ ထိုငထြိုငန်တောတဲ့ ဆရာ..။ စဈကြီးဖြစ်ပြီး နှစ်အတောကြှာတဲ့အထိ ရပကြှကထြဲက လူတိုင်းနီးပါး မှငခြဲ့ဖူးတာတဲ့..။ အဲ့ဒီနရောက ခပရြှုပရြှုပပြါကြာ..။ ငါတို့ ခွာတိတဘြဝအထိ ဂပြနစြဈသားသရဲတို့၊ အရပ် ၃ ပေ လောကပြဲရှိတဲ့ မှငစြာပေါကစြလေးတို့ ဘာတို့လည်း ရှိတယဆြိုပြီး နာမညကြှီးဖူးတယ်..”
“ကိုရှှဘပြေောမှပဲ ကနွောတ်ို့ရပကြှကကြ သရဲတဈဆတွေေ များလိုကတ်ာလို့ ယူဆရတော့မလို ဖြစ်နတယ်ေ”
“ဟီဟိ.. ငါတော့မကြောကပြေါင်..။ ငါ့ဆောကြှီးနဲ့ ငါ ကြိုကတ်ုန်းကဆို ညဖကတ်ှမှော အဲ့ဒီကုန်းလွှောလေးက ခွုံပုတတ်ှထေဲ သှားသှားခွိန်းတာပဲ..။ အနှောကအြယှကကြို ကင်းရော..။ သရဲချောကတ်ယဆြိုပြီး လူမှ မလာရဲတာကိုးဟ”
“ဘယဆြောကြှီးလဲ ကိုရှှဘေ”
“အခု ကြောင်းအုပလြုပန်တေဲ့ ဟိုဖကရြပကြှကကြ အပျိုကြီးပါကြာ..။ သူ့ခတ်သေူ့အခါက စူပါစတားပေါ့..။ ငါက ဆယကြွောသ်ကြ ခွာတိတအြရှယမြှာ ဆယတ်န်းကပြှီး ညကြောင်းတကရြင်း ငှှိကြတာ..။ မရဲ့မောငလြေးဇာတလြမ်း ဟီးဟီး”
“နည်းနည်းပါးပါး အညှီအဟောကလြေးတွေ လုပလြဗွော..။ ခွိန်းတွေ့တဲ့ ခွုံထဲက ကိဈစလေးတွေ နားထောငခြငွတ်ယ်..”
“ဟဲဟဲ..”
ကိုရှှဘကေ ရှှသှေားတွေ တဝင်းဝင်းပေါတ်ဲ့အထိ တဟဲဟဲ ရယလြိုကရြင်း ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်လြာတယ်။ အဲ့ဒီဇာတလြမ်းက ဖနတ်ဈရာတအေောင် ကနွောြ ကြားဖူးပြီးသား မဟုတလြား။ သူက မူးမူးနဲ့ ခွေးချောကရြနေူးချင်န်ပြေီ။ မရမတွေကန်ိုငအြောင် အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ နားထောငဖြူးတဲ့ ကနွော့ြ အရှေ့မှာဆိုတော့ ကနွတ်ဲ့လူတွကေို အာလူးဖုတဖြို့ ခကန်ဟနေတ်ူပါရဲ့။ အလိုကတ်သိနဲ့ မီးသနတေေဲ့ ဆေးပေါ့လိပကြို မီးငှှိဖြာရှိုကရြင်း ထိုငရြာက ကနွောြ ထလိုကတ်ယ်။
“ကဲ.. ပြနမြယကြှာ.. ဗိုကတ်င်းပြီး အိပင်ိုကလြာတယ်..။ ကိုရှှဘရေဲ့ ရငသ်ိမ့တ်ုန် အခစွဇြာတလြမ်းလေးကို ဆကပြှီးနားထောငကြှပတေော့..။ ငါတော့ ပြနပြှီဟေ့”
“နပေါဦး ဖိုးသကရြ”
“အမလေး.. ခငဗြွားဖာသာ ဆကပြှောပါ ငါ့ဆရာ..။ ကနွောြ အိပခြငွန်ပြေီ။ နကဖြနမြနကြ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငဖြို့ လာနှိုးဖို့ မမေ့နဲ့…။ ပြနပြှီ ဒါပဲ..”
အိမပြှနရြောကတ်ော့ ခွံဝင်းတံခါး စေ့ထားတာကို အသာတွန်းဖြင့ပြှီး ဝငလြိုကတ်ယ်။ ကနွောတ်ို့ခွံထဲမှာ အိမကြ ၂ ဆောင် ဆောကထြားပြီး ကနွောအြိပတ်ာက မှောကဖြကကြ အိမတ်ဈလုံးမှာ သပသ်ပဗြွ။ အမတေို့က တောငဖြကကြ အိမမြကြီးမှာ အားလုံးနကြပြေီး ကနွောကြ အထကတ်န်းအောငပြှီးကတည်းက ဒီဖကမြှာ လှတလြှတလြပလြပ် နမယေဆြိုပြီး ရှှေ့အိပလြာတာ ၄-၅ လလောကရြှိနပြေီ။
ဘောင်းဘီအိပထြဲက သော့ကို အသာစမ်းပြီး အိမတ်ံခါးသော့ကို ဖြင့လြိုကတ်ယ်။ အိမထြဲရောကသ်ှားမှ နံရံက မီးခလုတကြို အသာစမ်းပြီး ဖြောကကြနဲ ဖြင့လြိုကတ်ော့ လေးပမေီးချောင်းအရောငကြှောင့ြ ဖြေးကနဲ လင်းထိနသ်ှားတယ်။ အိမအြတွင်းဖကြ လှခေါးရင်းနားက ကနွော့ကြုတငန်ားကို ရောကတ်ော့ လူက အတောလြေး မူးချင်သ်လို ဖြစ်လာလို့ ခွငထြောငမြှနမြှန် ထောငလြိုကတ်ယ်။ ပူသလိုလို ဖြစ်နလေို့ ပြူတင်းပေါကတ်ှေ အကုနလြွှောကဖြှင့လြိုကမြှ လလေေး တဖြူးဖြူးတိုကလြာလို့ နသောထိုငသ်ာ ရှိသှားတယ်။ မီးချောင်းကိုပိတ် ခွရင်ေးက မီးလုံးဝါကငွ့ကြငွ့လြေးကိုဖြင့ြ ကုတငပြေါတ်ကဖြို့ ပြငတ်ယ်။
ဘောင်းဘီအိပကြပထြဲကို မတောတ်ဆ နှိုကလြိုကမြိတော့ ခိုးလို့ခုလုကလေး စမ်းမိတာနဲ့ အသာဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ နေ့လညကြ အိမသ်ာတွင်းတူးရင်း ရထားတဲ့ သဈသားရုပထြုကလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ဘာရယမြဟုတပြဲ ခွငထြောငအြမိုးပေါြ ပစ်တငလြိုကပြှီး ခွငထြောငကြို အသာမလို့ အိပယ်ာထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်။ တနကေုန် ပငပြန်းထားတာရယ်၊ ဗိုကကြားပြီး အရကမြူးနတောရယကြှောင့ြ တဈမိနဈလောကတ်ောင် မကြာလိုကဘြူး တုံးကနဲပဲ ကနွောြ အိပပြွောသ်ှားခဲ့ပြီ။
ကနွော့ကြုတငကြို ဆှဲခါသလို လှုပရြှားနသလေို ခံစားနရတေယ်။ လူကလည်း အတောအြိပခြငွန်တေော့ မကြလြုံးဖြင့မြရဘူး ဖြစ်နတယေဗြွ။ ကြှတကြနဲမှညအြောင် ငှူစူသံပေးရင်း တဈဖကကြိုလှည့ပြှီး ဆကအြိပဖြို့ ကြိုးစားတယ်။ မရဘူး ကုတငတ်ဈခုလုံး ခါရမ်းနတယ်ေ။
“ဖိုးသကျ.. ဖိုးသကျ..ဖိုးသကျ.. ထစမ်း..ဟေ့ကောင်”
အိပရြေးပကြအြောင် အလုပခြံရတာကို အလှနမြုန်းတီးတဲ့ ကနွောြ သည်းမခံနိုငတ်ော့ပဲ ဆတကြနဲ ထထိုငလြိုကတ်ယ်။
ဘုရားဘုရား! ဘာကြီးလဲဗွ။ ဝါကငွ့ကြငွ့မြီးရောငန်ဲ့ ကုတငအြောကကြ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ငုတတ်ုတထြိုငန်တေဲ့ လူနီကြီးကို မှငလြိုကရြတော့ ငါများ အရကအြမူးလှနန်ပြေီလားလို့ တွေးရင်း မကြလြုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပြတကြှည့မြိသေးတယ်။ ကနွောြ အမှငမြှားတာ မဟုတဘြူး။ လူနီနီကြီး၊ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်တယ်ေ။ ဆံပငတ်ှတေောင် ထောငထြလာမတတ် ကနွောြ ချောကခြှားသှားတယ်။ သတိမလှှတသ်ှားအောင် ထိန်းရင်း အဲ့ဒီပုဂျဂိုလကြို စူးစိုကကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။ ကနွော့လြကတ်ဈဖကကြ အသာလေး ခေါင်းအုံးအောကကြို စမ်းနတယ်ေ။ မာကြောကြော အရိုးတဈခုစမ်းမိမှ အသာအယာလေး ဆှဲယူလိုကပြှီး ကြောမှာ ကပထြားလိုကတ်ယ်။
ဒါဟာ ဘယန်ည်းနဲ့မှ လူမဟုတန်ိုငဘြူးဆိုတာ ကနွောြ ရိပမြိလို့ စိတကြို တညင်ှိမအြောငထြိန်းရင်း ကြောမှာကပထြားတဲ့ ၉ လကမ် အသှားရှညတ်ဲ့ ဓားမှှောငကြို ဓားအိမကြနေ အသာလေး ဆှဲခွှတလြိုကပြှီ။ ဘယဖြကလြကကြ ခွငထြောငကြို အသာအယာ ဆှဲမလိုကပြှီး ကုတငအြောကကြိုအဆင်း ညာဖကလြကန်ဲ့ ခပတ်င်းတင်း ဆုပထြားတဲ့ ဓားမှှောငကြို အခွှနဖြကန်ဲ့ခွိနထြားရင်း လူနီကြီးဆီ ခုနအြုပလြိုကတ်ယ်။
အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ တိုးဝငလြာတဲ့ ကနွော့ဓြားမှှောင် ကိုငလြကကြို အဲ့ဒီလူနီကြီးက အသာအယာပဲ လကကြောကဝြတကြနေ ဖမ်းကိုငမြိသှားတယဗြွ။ ဘယလြိုမှ ဖိပြီးထိုးထိုး ဆကထြိုးလို့ကို မရတော့တာ။ ခကြခြငွြးဆိုသလိုပဲ ကနွတ်ဲ့ ကနွော့ဘြယဖြကလြကသ်ီးနဲ့ သူ့မကြခြှကကြို လှမ်းပြီး အရှိနပြှင်းပြင်း ထိုးခလွိုကတ်ယ်။ ကြိုပြီး တွကဆြထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကနွော့လြကသ်ီးကို သူ့လကဖြဝါးကြီးနဲ့ ဖမ်းဆုပဖြို့လှမ်းအကိုငမြှာ သိုင်းပြောင်းပြန် အတိုကအြကြကအြတိုင်း လကသ်ီးကို စိုကခြလွိုကပြှီး တံတောငဆြဈနဲ့ မကြန်ှာကို ဆကပြှီးရိုကခြလွိုကတ်ယ်။
ဖတကြနဲ မှညသ်ံနဲ့အတူ ကနွော့တ်ံတောငကြို သူ့လကဖြွံနဲ့ အသာအယာလေး ပုတထြုတသ်ှားတယ်။ ကနွောြ ဒေါသ ထောင်းကနဲ ထွကသ်ှားပြီ။ ဒီလူနီကြီးက နာနာဘာဝ၊ ဝိနာဘာဝ ဘာညာတွေ ကနွောြ မသိတော့ဘူး။ စိတထြဲမှာ ခငဗြွားကြီးက အလာကြီးပေါ့..။ ကြုပကြလည်း တဈနယလြုံးသိတဲ့ သိုင်းပြောင်းပြန် ဦးကြောကတ်ိုငရြဲ့တပည့ဆြိုတော့ အကြောင်းပြရသေးတာပေါ့။
ညာဖကလြကကြ ကိုငထြားတဲ့ ဓားမှှောငကြို လှှတခြလွိုကပြှီး လကကြိုလိမပြှီးလွှိုရင်း သူ့လကကြောကဝြတကြို ဖမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။ ကိုငမြိပြီဆိုတာနဲ့ အားယူပြီး မကြခြှကတ်ည့တ်ည့ကြိုမှန်းပြီး ညာဒူးပြံတဈလုံး ပစ်သှင်းလိုကတ်ယ်။
ဖန်းကနဲမှညအြောင် လကဖြွံနဲ့ ကာထားရင်း ကနွော့ဒြူးကို ဖိခလွာပြနပြှီ။ ဒေါသ အတောထြှကန်ပြေီဖြစ်လို့ ကနွောြ ကြားကနဲ မာနသ်ှင်းပြီး အောရြင်း ဒူးနဲ့ သူ့ရငဘြတကြိုဖိရင်း ဝငလြုံးတယ်။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ သူနဲ့ကနွောြ လုံးထွေးရဈပတကြုနပြှီဗွ။ ပျိုရှယန်ုပျိုပြီး သနမြာစအရှယ် ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး ခွှေးတွသော ရှှဲရှှဲစိုလာတယ် သူ့ကိုအခုထိ ထိထိရောကရြောကြ မထိုးနှကန်ိုငဘြူး။ တဖြေးဖြေး အားကုနသ်လိုတောင် ဖြစ်စပြုလာပြီ။ နပန်းသတရြင်း ဆကတ်ိုကပြဈသှင်းနတေဲ့ တံတောငရြိုကခြကြတ်ှေ၊ လကသ်ီးတွဟော တဈခကြကြလေးမှတောင် အရာမရောကမြှန်း သတိထားမိတဲ့အခွိနမြှာ ကနွောြ ဆကပြှီးမခတွော့ပဲ စိတလြွှော့သလိုလုပရြင်း ရပလြိုကတ်ာနဲ့ ကနွော့ကြို ခွုပထြားတဲ့ သူ့လကတ်ှကလေည်း အလိုလို ပြလွှေော့သှားရောဗွ။
ဖားဖိုကြီးလို နိမ့တ်ုနမြှင့တ်ုနန်ဲ့ ဟောဟဲလိုကန်တေဲ့ ရငအြစုံကြောင့ြ မောမောနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ခဏ ပကလြကလြှနန်မေိသေးတယ်။ အမောပြသှေားတော့မှ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ လူနီကြီးက ကနွော့ဘြေးမှာ ထိုငန်တေုန်းပဲ။ အသကအြရှယ် ခန့မြှန်းလို့မရနိုငတ်ဲ့ ရောငထြုံးကြီးနဲ့ ရှေးခတ်အေဘိုးကြီးဗွ။ ဒင်းကို ကနွောြ ဘယလြိုမှ ထိခိုကအြောင် မလုပန်ိုငတ်ော့ဘူးဆိုတာ သချောသှားလို့ ကုတငခြှရင်ေးမှာခထွားတဲ့ ဖနခြွိုင့ထြဲက ရအေေးအေးလေး တဈခွကလြောကြ ထပြီး ခပသ်ောကန်လေိုကတ်ယ်။ ဂလုဂလုမှညအြောင် သောကခြလွိုကပြှီးမှ သူ့ဖကကြိုလှည့ရြင်း..
“ဦးလေး.. ခငဗြွား ကနွော့ကြို ဘာလုပခြငွတ်ာလဲ”
… … ….
“ခငဗြွား လူမဟုတမြှန်း ကနွောရြိပမြိပါတယ်..။ ဝိဉာဉန်ှုတမြလို့ဆိုလည်း လာလေ..။ ကနွောြ မကြောကတ်တပြါဘူး..”
ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ သူ့ကို မိုကကြှည့ကြှည့ရြင်း မေးလိုကတ်ာကို ခေါင်းခါပြတယ်။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ထိုငန်ရောကနေ အသာအယာထရင်း ကနွော့လြကတ်ဈကမ်းအကြာမှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လာရပတ်ယ်။ အရပ် ငါးပဆယေလြကမ် နီးနီးရှိတဲ့ ကနွောန်ဲ့ လုံးတူရှယတ်ူ ကိုယလြုံးလောကြ ရှိတာကို သတိထားမိတယ်။ ထူးခွားတာက မကြန်ှာက လေးထောင့ကြကြ၊ လကဖြွံပေါမြှာနဲ့ အင်ျကြီမဝတထြားတဲ့ ကိုယလြုံးပေါမြှာ အင်းကြကတ်ှအပြေည့ြ ထိုးထားတာကိုဗွ။ အောကပျိုင်းက ပေါငပြေါမြှာလည်း အင်းတွခညွြေးပဲ။ ပုဆိုးကို ခတတ်ိုတို စည်းနှောငထြားတဲ့ ခါးနရောတဈဝိုကကြလှှဲပြီး တဈကိုယလြုံးမှာ အင်းတွေ၊ ဘာတွမှန်ေးမသိတဲ့ စာလုံးတွနေဲ့ ပြည့န်ှကန်တော။
ကနွော့ကြို နီရဲတောကပြှောငန်တေဲ့ မကြလြုံးစူးစူးတွနေဲ့ စိုကကြှည့ရြင်း လကဖြဝါးကို မကြန်ှာတည့တ်ည့ြ ဆန့တ်န်းထားရင်း အနားကပလြာတယ်။ ဘာမှ မတတန်ိုငတ်ော့ဘူး။ ခရွနှကရြအောငလြည်း စမ်းကြည့်ပြှီးသလောကြ မယှဉန်ိုငတ်ော့မဲ့အတူတူ ဘုရားတရင်း ကနွောမြကြလြုံး စုံမှိတလြို့ ငှိမင်ှိမလြေး ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ ရပထြားနမေိတယ်။
စကျကန့ြ ၂၀ လောကြ ကြာသှားမလားမသိဘူး။ တဈကိုယလြုံး ရှိန်းကနဲဖြစ်သှားသလို ခံစားရပြီး လူလည်း ပေါ့ရှှတရြှှတကြလေး ဖြစ်လာသလို ခံစားရလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အဲ့ဒီလူနီကြီးကို မမှငရြတော့ဘူးဗွ။ ဟာ! ဘယရြောကသ်ှားတာလဲ..။ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုကကြှည့မြိတော့ ဘာဆိုဘာမှ မတွေ့ရဘူး။ ငါများ အိပမြကမြကန်တောလားလို့ စိတကြ တွကနေဲ ဖြစ်သှားမိသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောြ အိပမြကမြကန်တော မဟုတမြှန်း ခန်ဓာကိုယကြ ဖောပြှလာတယ်။
“အပြငကြို ထွကလြိုကပြါ..”
နားရှကန်ားကပပြှီး တဈစုံတဈယောကကြ တီးတိုးရရှတေလြိုကသ်လို အသံကို ကြားလိုကရြတာနဲ့အတူ ကနွော့ဖြာသာ ဘာဖြစ်မှန်းမသိပဲ ပြင့န်တေဲ့ ပြူတင်းပေါကကြနေ အိမအြပြငဖြကကြို ဝုန်းကနဲ ခုနထြှကသ်ှားမိပြီ။ ဘုရား ဘုရား! ကနွော့ကြိုယလြုံးက သဈရှကကြလေးအလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုနထြှကသ်ှားပါရောလားဗွာ။ ကနွောြ သိလိုကပြှီ။ ခုနက လူနီကြီး ကနွော့ကြိုယထြဲ ဝငန်ပြေီ။ ဒါဆို ကနွောကြ ဘာလို့ အကုနသ်ိနရတောလဲ။ ဘာလို့ ကနွောဟြာ သူခိုင်းတဲ့အတိုင်းတွေ လိုကလြုပန်မေိတာလဲ။
“ခွံအပြငကြိုထွကြ..”
သူ့စကားသံမှ မဆုံးသေးဘူး ခွလှမြေး ၃-၄ လှမ်း အားယူပြီး ကနွော့တ်ို့ အိမအြနောကဖြကကြ ခွံကာထားတဲ့ ၆ ပလေောကမြှင့တ်ဲ့ အုတတ်ံတိုင်းပေါကြို ကနွောြ လှှားကနဲ ခုနတ်ကလြိုကမြိနတော သတိထားလိုကမြိတယ်။ အုတတ်ံတိုင်းပေါမြှာ မတတ်ပရြပရြင်း အပြငဖြကကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ မောငဖြငယ်ေ ကုန်းတဝိုကြ ကြယရြောငစြုံ အလင်းအောကမြှာ လူတွအမွေားကြီးပါလားဗွ။
ဟာ.. တခစ်ခစ်ရယမြောပြီး ပြေးလှှားနကြတေဲ့ ကလေးအရှယ် မှငစြာလေးတွေ၊ သံခမောကဆြောင်းထားတဲ့ မဟာမိတစြဈသားတွေ၊ ဘကန်ကအြရှညကြှီး တပထြားတဲ့ စဈသုံးရိုငဖြယကြို လှယထြားတဲ့ ဂပြနစြဈသား၊ ရှှဝေါရောငဆြံပငရြှညကြှီးနဲ့ ဘိုမ ထော့ကြိုးတဈယောကြ ဆတတ်ောကဆြတတ်ောကန်ဲ့ လမ်းလွှောကန်တောတွေ လှမ်းမှငန်ရတေယ်။ တဈဆတွေေ၊ သရဲတွေ ကနွောြ မှငန်ရပြေီ။
ကြောကလြန့သ်ှားဖို့ထကြ အံ့သှတကြီးဖြစ်လှန်းလို့ ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ ကနွောြ ငေးနမေိတယ်။ ငါ လူမဟုတတ်ော့ပဲ သမွေားသသှေားတာလားလို့တောင် တွေးနမေိသေးတယ်။ သိပကြှာကြာ မကြည့်လြိုကရြဘူး
“ဆင်းလိုကျ!”
ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကနွောြ အုတတ်ံတိုင်းပေါကြနေ ခုနခြလွိုကရြတယ်။ လူနီကြီးဟာ ကနွော့ကြို မှင်းတဈကောငလြို စီးနှင်းနပြေီဆိုတာ ကနွောြ သိနပမေယေ့ြ ဘာမှမတတန်ိုငတ်ော့တဲ့ဘဝ မဟုတလြားဗွာ။ နားရှကန်ားကပပြှီး တီးတိုးသံနဲ့ အမိန့ပြေးတာ နာခံရင်း အခုဆို ကနွောဟြာ လတေိုးသံ တရှှီးရှှီးမှညတ်ာ ကြားနရတေဲ့အထိ တရိပရြိပ် လမ်းမကြီးအတိုင်း ပြေးနရပြေီ။ ထူးခွားတာက ကနွောြ လုံးဝမမောသလို၊ ခွသေံကလေးမှမထွကြ၊ လအတေိုကမြှာ လှှင့န်တေဲ့ သဈရှကခြှောကတ်ဈခုလို အငမြတန် ပေါ့ပါးသှကလြကန်တောပါပဲ။ ကိုယ့ကြိုယကြို သိုင်းဝတ်ထုတွထေဲက ကိုယဖြော့ပညာရှငလြို ဖြစ်လာသလား၊ ဟိုလူနီကြီးကြောင့ပြဲလားဆိုတာ ဝခွေဲလို့မရနိုငဘြူး ဖြစ်လာတယ်။
“ရပ်!”
ဆိုတဲ့ အသံကြားလို့ ကနွောြ တုန့်ကနဲ ရပခြလွိုကမြိပြီး ဘေးဘီဝဲယာကို အကဲခတလြိုကမြိတော့ မှို့အစွန် ရပကြှကတ်ဈခုကို ရောကန်မှန်ေး သတိထားလိုကမြိတယ်။ သသခွေောခွာ အကဲခတလြိုကတ်ော့မှ ကနွောတ်ို့မှို့က နာမညကြွောြ ရူပဗဒေ ကြူရှငပြှတဲ့ အပျိုကြီးဆရာမတဈယောကရြဲ့အိမဖြစ်နမှန်ေး သိလိုကရြတယဗြွ။ ခွေးသမငကြှီးတွေ ၄ ကောငလြောကြ မှေးထားတဲ့ အဲ့ဒီဆရာမ အပျိုကြီးပေါကစြရဲ့ အိမပြေါကဝြမှာ ကနွောြ ကြာကြာမရပလြိုကရြဘူး။ နားထဲမှာ ကြားရတဲ့အမိန့အြတိုင်း အိမရြှေ့ခွံစည်းရိုးနား ကပပြေါကန်တေဲ့ သရကပြင် ပငစြညကြို တဈခကြလြောကြ ခွကနေပြှီး အားယူရင်း ခွံထဲခုနဝြငလြိုကတ်ယ်။ ခွခမွေိတယဆြိုတာနဲ့ ဝုန်းကနဲ ပြေးကပလြာတဲ့ ခွေးအုပကြှီးနဲ့ ရငဆြိုငမြိပြီ။ မဟောငပြဲ ပြေးကိုကတ်တတ်ဲ့ ခွေးတွကေ ကနွော့ကြို အနားရောကတ်ာနဲ့ တအီအီမှညပြှီး မှကြေီးပေါြ ဝပကြသွှားရောဗွ။
ထူးဆန်းပမယေ့ြ မထူးဆန်းတော့ဘူး။ ကနွော့ကြိုယထြဲဝငန်တေဲ့ လူနီကြီးရဲ့ အစွမ်းပဲဆိုတာ ကနွောသ်ိလိုကပြှီ။ လူနီကြီးရဲ့ တီးတိုးအမိန့ပြေးသံကို ဆကတ်ိုကန်ားထောငရြင်း ဆရာမရဲ့ နှစ်ထပအြိမဘြေးနားမှာ ကပပြေါကန်တေဲ့ မနကြညွြးပငကြှီးကနတဆေင့ြ ဖြင့ထြားတဲ့ အိပခြန်းပြူတင်းပေါကြ ဘောငပြေါကြို ကနွောြ တွယတ်ကရြင်း ရောကသ်ှားပြီ။
ပြူတင်းပေါကဘြောငပြေါကြနေ ကြောငတ်ဈကောငလြို အသာအယာ ခုနဆြင်းလိုကတ်ယ်။ အငမြတန် မကြန်ှာကြောတင်းတဲ့ ဆရာမအပျိုကြီးပေါကစြရဲ့ အခန်းထဲကို ကနွောြ ရောကန်ပြေီ။ အောကထြပမြှာ တောနယကြလာတဲ့ ကြောင်းသူတွေ ဘောဒြါဆောငဖြှင့ပြှီး အိမအြပေါထြပမြှာ တဈကိုယတ်ည်းနတေဲ့ ဆရာမခငမြွာ ကြေးကြေးလေး အိပမြောကနွရှောတယ်။
ဆယတ်န်းတုန်းက ရူပဗဒကြေူရှငပြှတဲ့ အဲ့ဒီဆရာမဆီမှာ အတန်းတကရြင်း ပုဈဆာတဈပုဒကြို အငှင်းပြားမိပြီးနောကပျိုင်း ကနွောြ သှားမတကဖြစ်တော့ဘူး။ အံ့သှစရာကောင်းတာက အိမကြွောန်င်းမှု ဖြစ်နတေဲ့ အခွအနေနေဲ့ သူ့အခန်းထဲ ကနွောြ ရောကန်တောကို ကြောကန်ရမေယ့အြစား ရဲစိတဝြငပြှီး စိတလြုံးဝမလှုပရြှားဘူးဗွ။ အသိစိတပြွောကန်တောမွိုးလည်း မဟုတပြှနဘြူး။ အကုနလြုံးကို သိနပမေယေ့ြ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာလုပလြို့လုပန်မေိမှန်း နားမလညဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။
နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငအြကြီးကြီးပေါမြှာ ကြေးကြေးလေး အိပန်တေဲ့ အသကြ ၃၀ ပတခြွာလည် အပျိုကြီးမလေးကို မတတ်ပရြပပြှီး သချောငုံ့ကြည့်န်မေိတယ်။ ကြူရှငမြှာတုန်းက စာအသငအြပြကောင်းသလောကြ မရယမြပြုံး ခပတ်ညတ်ညလြုပလြှန်းလို့ သံစကရြုပဆြရာမလေးလို့ နာမညကြှီးတဲ့ ဒေါခြငခြွိုမေ ဆိုတာ ကနွောန်ဲ့ အခု လကတ်ဈကမ်းအကြာမှာ ရောကန်ပေါလား။ ထမီကို တိုတိုတင်းတင်း စည်းနှောငပြှီး ဗမာရငဖြုံးအင်ျကြီ ခါးတိုလေးတွပေဲဝတ်၊ ဆံထုံးခပကြှီးကြီး ထုံးထားတတတ်ဲ့ ဆရာမကို မမှငတ်ာတောင် ၂ နှစ်လောကြ ရှိရော့မယ်။ ကြူရှငမြှာ စာပြရင် ကြောင်းသားမှနသ်မွှက ကြောခိုင်းပြီး ဘလကဘြုတမြှာ စာရှင်းပြနတေဲ့ ဆရာမရဲ့ ထမီအောကကြ ကောကကြှောင်းတုနတ်ုနကြှီးကို ငေးပြီး ဝိုင်းသှားရညကြွ၊ စာရေးခုံမှာ ထိုငန်တောကို စာရှင်းပြခိုင်းသလိုလုပ်၊ အပေါစြီးကနမေိုးပြီး ဆရာမရဲ့ ရငဖြုံးအင်ျကြီအောကကြ ဆူဖြိုးလှတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကြောင်းသားတိုင်းဉာဏမြွားပြီး ဂလုကြတယလြို့ နာမညကြှီးခဲ့ဖူးတယလြေ။
ရုတတ်ရကြ ဘာလုပလြိုကမြှန်းမသိပဲ ကုတငတ်ိုငမြှာ တွဲလွောင်းကနွတေဲ့ ကြိုးခလုတလြေးကို ဖြောကကြနဲ ဆှဲလိုကတ်ော့ ခေါင်းရင်းက ၂ ပမေီးချောင်းလေးက ထိနကြနဲ လင်းသှားတယ်။ ဇာခွငထြောငထြဲမှာ အခါတိုင်း ဆံထုံးအကအြကန်ဲ့ မှငဖြူးနကြဆေရာမကို ပြကနွေတေဲ့ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကြေားထဲမှာ မကြတ်ောငလြေးမှေးစင်းပြီး နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပမြောကနွရှောတာကို တွေ့လိုကရြတယ်။ ပူလို့အိုကလြို့လားမသိဘူး အပေါပျိုင်းက အင်ျကြီလုံးဝ မဝတထြားပဲ ဘောလြီပန်းရောင်၊ အောကပျိုင်းက ထမီက ဒခေါကကြှေးရောကတ်ဲ့အထိ လွှောကနွပြေီ။ အောကခြံဘောင်းဘီ မဝတထြားတော့ ဖြူဖြေးနတေဲ့ ဖငပြှောငကြှီးက မီးရောငအြောကမြှာ ဝင်းလကန်တောပဲဗွာ။
ကိုယ့ကြိုယကြို စိတမြထိန်းနိုငလြိုကခြင် ဇာခွငထြောင် အနားစကို အသာယာ မပြီး ကုတငပြေါြ ကို လှမ်းတကလြိုကမြိတယ်။
ငါ.. ငါ ဘာတွလေုပန်မေိပါလိမ့ြ
အဲ့လို အသိစိတတ်ဈခကြလြောကြ ဝငလြာတဲ့အခွိနမြှာ ကနွောြ့လကခြွောင်းတွကေ တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ဘောလြီပန်းရောငရြဲ့ခွိပတ်ှကေို ဖြုတခြနွမေိပြီ။ ဇိုးဇိုးဇတဇြတန်ဲ့ ဘောလြီကိုခွှတ်၊ ခွဒခေေါကကြှေးရောကန်တေဲ့ ထမီကိုပါ ခွသလေုံးတွကေို အသာမပြီး ဂွင်းလုံးခွှတပြှီး ယူလိုကတ်ယ်။ ဘောလြီနဲ့ ထမီကို ကုတငပြေါကြနေ ကြမ်းပြငပြေါြ ဖတကြနဲ ပစ်ခလွိုကပြှီးတဲ့နောကမြှာ မှှေးတေးတေးရနံ့လေးသင်းနတေဲ့ ဆရာမရဲ့ ပါးပြငမြို့မို့လေးကို ကနွောြ နမ်းရှိုကကြှည့န်မေိတယ်။ အင်း.. ကနဲ ငှီးသံတဈခကြြ ထွကလြာပမယေ့ြ ပြနင်ှိမကြသွှားတယ်။
အပျိုနံ့ခေါမြလား ယဉယ်ဉကြလေးနဲ့မှှေးတဲ့ ကိုယန်ံ့တဈခုကြောင့ြ ကနွောြ့စိတဆြငရြိုင်းက ထောင်းကနဲထလာခဲ့တယဗြွာ။ ဆရာမ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးက ရှညလြွားနကမြှောငတ်ဲ့ ဆံနှယထြူထူလေးတွကြေားထဲမှာ ဖူးဖူးကလေး။ နီထွေးထွေးလေးဖြစ်နတေဲ့ နှုတခြမ်းအိအိကလေးကို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနှစ်လှှာနဲ့ အသာဖိကပပြှီး စုပယ်ူလိုကတ်ော့ ခွိုမှမှအရသာလေး။ ၃-၄ ခကြလြောကြ ခပကြှမ်းကြမ်း စုပလြိုကရြငပြဲ တအူးအူးတအားအားနဲ့ ဆရာမအိပပြွောရြာက နိုးထသလို ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောြ ဂရုမစိုကတ်ော့ပဲ ဆကတ်ိုကြ အတင်းစုပန်မ်းနမေိပြီ။
“အူးး အှန်းး .. ဘယ်.. ဘယသ်ူလဲ.. ဘာလုပတ်ာလဲ”
အတင်းစုပန်မ်းနတေဲ့ကြားထဲက ဗလုံးဗထွေးနဲ့ အိပယ်ာကနိုးလာတဲ့ ဒေါခြငခြွိုမကေ လှမ်းမေးရင်း ရုန်းချင်သ်လို ကနခြငွသ်လို ဖြစ်စပြုလာတယ်။ ကနွောကြ နမ်းစုပန်ရောက ခွာလိုကပြှီး မကြန်ှာကိုမိုးရင်း အပေါစြီးက တကဖြိထားလိုကတ်ယ်။ အောကကြနမွေား ပါးလှမ်းရိုကလြိုကမြလားလို့ တွေးထားပမယေ့ြ ကြောကစြိတတ်ော့ တဈခကြမြှမရှိဘူး။ အိပခြငွမြူးတူး မကြလြုံးတွကနေေ ပြူးကယွစြပြုလာတဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ပကလြကကြလေး ကနွော့ကြို မော့ကြည့်န်ရောက တဈကိုယလြုံး တုံးလုံးဖြစ်ပြီး တကခြှခံနရတောကို သိသှားဟနန်ဲ့ မကြန်ှာက ရှကသ်ှေးတွေ ဖြန်းကနဲ ထသှားရှာတယ်။ ဟင်! ဆိုတဲ့ အာမဍေိတကြလေး မှညလြာပြီး သူ့ရငအြုံ ၂ ဖကကြို လကခြုပကြလေးနဲ့ အတင်းကာထားတယ်။
ဒါပမယေ့ြ ထွားကြိုင်းလှန်းတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အပြည့အြဝတော့ မဖုံးကြယန်ိုငရြှာဘူး။ ကနွောလြည်း မာနဖြီနတေဲ့စိတကြို လှှတပြေးလိုကတ်ယ်။ လညတ်ိုငဖြော့ဖော့ကလေးကို ရှရှကလေး ငုံ့ပြီးနမ်းလိုကတ်ယ်။ အို! ဆိုတဲ့အသံလေးနဲ့ တီကောငဆြားထိသလို တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမပြှီး ခေါင်းကို ဘယည်ာခါရမ်းရင်း ရှောငတ်ယ်။ ကနွောြ ဂရုမစိုကပြဲ ဘယပြှနည်ာပြန် လညတ်ိုငတ်ဈလွှောကြ နမ်းစုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ခွှေးစေးလေးတွနေဲ့ စံပယပြန်းအနံ့ကလေး ရောထားတဲ့ အပျိုကြီးကိုယန်ံ့ကြောင့ြ ကနွောြ စိတတ်အားထလာပြီဗွာ။ လညတ်ိုငကြို စုပန်မ်းနရင်ေး ဆရာမလကန်ဲ့ ကာထားလို့မရတဲ့ ပေါငလြုံးတုတတ်ုတကြလေးတွကေို လကန်ဲ့ ပြတသ်ပဆြှရင်း အမှှေးရေးရေးကလေးထနတေဲ့ ပါကငပြိတ် စောကဖြုတဆြီကို လကကြ အလိုလိုရောကသ်ှားပြီ။
အာ..အာ.. လို့ မှညသ်ံလေး ထွကလြာသလို နို့နှစ်လုံးကို ဖုံးထားတဲ့ လကကြို လှှတခြလွိုကရြင်း အဖုတကြို လှမ်းဆော့နတေဲ့ ကနွော့လြကကြို လကကြောကဝြတကြနေ အတင်းလာဆုပကြိုငထြားတယ်။ အခွိနကြိုကပြဲ အကာအကြယမြဲ့သှားတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးရဲ့ ပန်းသှေးရောငထြနတေဲ့ နို့သီးခေါင်းတွကေို ဘယကြောညာပါ ဆကတ်ိုကြ တပြှတပြှှတမြှညအြောင် ကနွောြ စို့ပစ်လိုကမြိပြီ။
ယောကြြားတွနေဲ့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နတတေတ်ယလြို့ နာမညကြှီးတဲ့ အသားဖြူဆှတဆြှတ် ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့န်ဲ့ ရူပဗဒသေငတ်ဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဒုကျခတွေ့နရှောပြီ။ ယငဖြိုတောင် မသမ်းဖူးဘူးဆိုတာလည်းမှနကြှောင်း အရညတ်ှေ ဒလဟောထွကကြလွာတဲ့ အဖုတကြ သကသ်ခေံနရှောတယ်။ အခုဆို သူ့ခငမြွာ အိပစြုံမှုနမြှှားမဟုတတ်ော့ပဲ ကောင်းကောင်းကြီး အသိစိတဝြငန်သလေို ကနွောြ အတင်းဆှပြီး သမနတောကို အံကလေးတင်းတင်းကြိတရြင်း ခံနရှောတယ်။ မတောမြတရား အလုပခြံနရတောကို ဘာလို့မအောဟြဈတာလဲဆိုတာ စဉြးစားစရာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြလည်း တသကလြုံး စိတကြူးထဲမထည့ဖြူးတဲ့ အခုလို သိကျခာရှိ ကိုယ့ဆြရာမ ခတ်ေတဖြစ်ဖူးသူလို အတင်းအိပယ်ာပေါတ်ကပြှီး ဒီလိုလုပန်မေိတာ ဘာကြောင့ြ မှန်းကို မသိတော့ဘူးဗွာ။
ဖြန့ခြထွားလိုကရြင် တင်းပါးအောကအြထိရောကတ်ဲ့ ဆံပငရြှညန်ကန်ကြ တဈထွေးကြီးတွကြေားထဲမှာ အောကန်ှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကရြင်း ရှကသ်ှေးဖြာ၊ နို့စို့ခံရင်း အဖုတကြို လကခြွောင်းနဲ့ အမှှခေံနရှောတဲ့ ဒေါခြငခြွိုမကေ အသိစိတဝြငလြာတာနဲ့အမွှ ကနွောြ ဘယသ်ူလဲဆိုတာကိုကော သသခွေောခွာ သိသှားပြီဆိုတာ သူ့မကြဝြန်းတွကေ ဖောပြှနတယ်ေ။ လောလောဆယ် ကြောကလြန့ရြမယ့အြစား နာမညကြှီးတဲ့ အပျိုကြီးဆရာမကို အားရပါးရ အသားကုန် တွယပြဈလိုကဖြို့ပဲ ကနွော့ရြဲ့ သှေးပြကပြှကဆြူနတေဲ့ ခန်ဓာကိုယကြ တွန်းအားပေးနတယေဗြွာ။
ကနွော့ဘြောင်းဘီတိုကို ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး လွှောခလွိုကတ်ော့ အရမ်းကြီးကို နီရဲမာတင်းနတေဲ့ တနဆြာက ဖြောင်းကနဲ ထွကကြလွာတယ်။ ခါတိုင်းနဲ့ မတူတာက သံပိုကလြုံးလို ကစွလြဈမာကြောနတေဲ့အပြင် တဆတဆြတတ်ုနခြါပြီး ဟိုရမ်းဒီရမ်းနဲ့ ဒေါသထွကန်တေဲ့ မှှတဈေကောငလြို ဖြစ်နတောပါပဲ။ ကိုယ့ကြိုယကြိုတောင် လန့သ်လို ဖြစ်သှားတယ်။ ခေါင်းထောငပြှီး လှမ်းကြည့်န်တေဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမခငေမြွာ.. မကြလြုံးလေးအပြူးသား ထိတလြန့တ်ကြား လှမ်းကြည့်န်တေဲ့အပြင် အို! လို့တောင် အသံထွကပြှီး သှေးပကြန်ရှောပြီဗွာ။
“အိ!”
ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမရေဲ့ နှုတဖြွားကနေ ကယောငကြတမ်း ကြိတအြောလြိုကသ်ံလေး ထွကကြလွာသလို အသာဖိပြီး ထိုးထည့လြိုကရြာက အရညစြိုရှှဲနတေဲ့ အဖုတအြမှောင်းလိုကအြတိုင်း ဇွိကနဲ လွှောတိုကပြှီး အပေါကြို ချောထြှကသ်ှားတဲ့ ကနွော့ရြဲ့ မာတင်းနတေဲ့ အချောင်းရဲ့ ထိပဖြူးဆီက ကဉွကြနဲဖြစ်သှားသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ သန့စြငတ်ဲ့ ဝင်းမှှတမြှှတ် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အသားကုန် အစို့ခံထားရတာရယ်၊ အဖုတကြို အဆှခံထားရတာရယကြှောင့ြ ပြော့ခွနရှေောတဲ့ သူမခငမြွာ အောကန်ှုတခြမ်းကို ပြတထြှကသ်ှားမတတ် ကိုကထြားရင်း မကြရြညတ်ှေ ရဈဝိုင်းနတေဲ့ မကြဝြန်းလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို အသနားခံသလို မော့ကြည့်န်ရှောတယ်။ ရာဂဘီလူးစီးနတေဲ့ ကနွောကြတော့ လိငတ်ံကို အရင်းကနေ သချောကိုငပြှီး ဖောင်းကားမို့မောကပြှီး အရညတ်ှစေိုအိနတေဲ့ အပျိုကြီးမမရဲ့ အဖုတဝြမှာ သချောပြနတ်ေ့လိုကပြှီ။
ဒဈမှုပအြောင် အသာအယာ ဖိသှင်းလိုကတ်ော့ ဟင်းးး ဆိုတဲ့ သံရှညဆြှဲပြီး ညည်းသံကလေးနဲ့ ပေါငလြုံးနှစ်ဖကကြို အသားကုနကြားထားပေးလာတယ်။ ခါးအားကိုသုံးပြီး ကနွောြ ရှေ့ကိုဆကတ်ိုးလိုကတ်ော့ တဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်သှားသလိုပဲ။ ခွှေးတွေ အတောရြှှဲလာတာကို သတိထားမိလိုကလြို့ အဖုတန်ဲ့လိငတ်ံ တပထြားလွှကကြို ပြနမြခွှတပြဲ ကနွော့ရြှပအြင်ျကြီလကတ်ိုကို ကြယသ်ီးဖြုတပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကသ်ေးတယ်။
အကုနလြုံး လှတလြပပြေါ့ပါးသှားတော့မှ ခွင်ျသေ့ထိုင် ထိုငရြင်း နို့နှစ်လုံးဆီကို လကလြှမ်း၊ နို့သီးခေါင်းစူစူကြီးတွကေို လကည်ှိုးလကမြနဲ့ညှပပြှီး ခွပေေးလိုကတ်ယ်။ အဲ့လိုပြနဆြှနရင်ေးမှာပဲ အောကကြခါးကို ခပဆြဆ ကစားရင်း ရှေ့ဆကတ်ိုးကြည့်တ်ယ်။ ဘယလြိုမှမရဘူးဗွာ။ တင်းကြပပြှီး စီးပိုငလြှန်းနတယ်ေ။ တအားဖိပြီး ထိုးသှင်းပြနတ်ော့လည်း ဒီလောကမြာတောင့န်တေဲ့ အချောင်းကြီးတောင် ကြေးကောကသ်ှားမတတဖြစ်ပြီး မဝငန်ိုငပြှနဘြူး။ ကဲ.. ဒီလောကတ်ောငဖြစ်တာဆိုတဲ့ စိတန်ဲ့ လိငတ်ံကို အရညတ်ှစေိုပြီး နူးအိနတေဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းအဝနားအထိ ဆှဲထုတပြှီး ဇိကနဲ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ခြလွိုကတ်ော့ ပူကနဲဖြစ်သှားပြီး မကြလြုံးထဲမှာ မီးတောငပြှင့သ်ှားသလား မှတရြတယ်။
“အမရေေ!!”
ကယောငကြတမ်းနဲ့ ဆရာမလေးအောသ်ံ ထွကလြာတာကို မွှောလြင့ပြှီးသားမို့ အခွိနမြှီ လကဖြဝါးနဲ့ ပါးစပကြို လှမ်းအုပလြိုကရြတယ်။ အခုဆိုရင် ကနွော့လြိငတ်ံ မာတောင့တ်ောင့ကြှီးဟာ သူမ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ အဆုံးထိနဈမှုပသ်ှားပြီး ဆီးခုံချင်ြး ဂဟဆကေထြားလိုကန်ိုငပြှီပေါ့။ အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ အသာအယာ ပြနဆြှဲထုတ်၊ ပြနထြိုးသှင်းနဲ့ ကနွောပြုံမှန် နရီလေးနဲ့ ဆောင့ပြေးနလေိုကတ်ယ်။ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ဖငတ်ှနေို့တွကြေီးသလောကြ သှယလြလွဖြှဈနတေဲ့ ကိုယလြုံးလေးခငမြွာ တွန့လြိမပြှီး တုနခြါနရှောတယ်။
တခွိနကြ အငမြတန် သှားရညယ်ိုချင်စြရာကောင်းလှန်းခဲ့တဲ့ အပျိုကြီးမမဆရာမလေးကို အုပန်ရပြေီဆိုတဲ့ အသိစိတကြှောင့ြ ကနွောြ အငမြတန် စိတကြှှတကလြာတဲ့အပြင် လိငတ်ံကို အသားကုန် ညှဈထားသလိုဖြစ်နတေဲ့ အပျိုစငအြဖုတကြှီးကြောင့ြ ကနွော့စြိတဆြငရြိုင်းကို ခွှန်းအုပဖြို့ မတတန်ိုငတ်ော့ပဲ ခပကြှမ်းကြမ်းတောင် ဆောင့န်မေိပြီဗွ။ ခုနက မာတင်းလှန်းတဲ့ လိငတ်ံကြောင့ြ မခွိမဆံ့ခံရရှာတဲ့ ဒေါခြငခြွိုမခငေမြွာ သတိလကလြှှတ် အောမြိခဲ့ပမယေ့ြ အခုလို ဆကတ်ိုကကြှမ်းပြီး အသားကုန် အဆောင့ခြံနရတောကို လုံး၀ ဂရုမစိုကသ်လို လုပန်ပြနေတ်ယဗြွ။
ဖြောင့စြင်းတဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှကြေားထဲက မကြန်ှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ိုင်း အံလေးတကြိတကြှိတန်ဲ့ လုံးဝအသံမထွကပြဲ ကြိတခြံနတယ်ေ။ ယောကြြားဆိုတာနဲ့ ကင်းရှင်းလှန်းကြောင်း နာမညကြွောခြဲ့တဲ့သူမခငမြွာ ဘာမှတောင် အပျိုးလေးမပါပဲ သူ့တပည့ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောငလြေးတဈယောကကြ တကပြှီး အုပန်တောခံရရှာတယ် ဆိုတဲ့ အခွအနေကြေီးကို နားမလညသ်လို ဖြစ်နမယေမြှန်း ကနွောြ ရိပမြိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ ကနွောြ လုပစြရာရှိတာကို ဆကလြုပန်လေိုကတ်ယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ တဖြေးဖြေး ကြမ်းလာတော့ သဈသားကုတငကြှီးဆီက တကြှီကြှီမှညသ်ံ ဆီးခုံချင်ြး တဖြောကဖြွောကြ ရိုကခြတသ်ံတွသော အခန်းလေးထဲ ဆူညံနတေော့တယ်။
“အာ.. အာ…အာ.. အာ”
အားရပါးရ ဆကတ်ိုကပြဲ ဆောင့န်ရင်ေး ဘာရယမြှန်းမသိတဲ့ ညည်းသံလေးတွေ ဆရာမလေးဆီက ထွကလြာပြီး သူ့နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကကြို အတင်းဖမ်းကိုငရြင်း အောကကြနေ ကော့ပြနတ်ကလြာတယ်။ ကနွောသ်ိလိုကပြှီ သူမ တအားကောင်းသှားရှာပြီ။ ဒါပမယေ့ြ တဈခါထဲ မဟုတဘြူးဗွ။ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်းမှာကို နောကတ်ဈခါ.. နောကတ်ဈခါ.. နောကတ်ဈခါ ကော့ကော့တကလြာပြနတ်ယ်။ အောကန်ှုတခြမ်းကိုလည်း ပြတထြှကမြတတ် ကိုကထြားရင်း ခါးကငွကြငွလြေးကို လိမရြင်း ဆကတ်ိုကဆြကတ်ိုကြ ပြီးဆုံးခွင်းတွေ ရနတယေဆြိုတာကို အဖုတအြတွင်းသားတွရေဲ့ လိငတ်ံကို အတင်းဆှဲညှဈတာ ဆကတ်ိုကခြံနရတေဲ့ ကနွောြ သိနတယ်ေ။
“ရငဘြတထြဲမှာ… ရငဘြတထြဲမှာ တလှပလြှပန်ဲ့ သတေော့မယ်.. ရပပြေးပါတော့.. အမရေေ.. အမေ”
အပျိုကြီးမမခငမြွာ တဈခါမှ မခံစားဖူးရှာတဲ့ ဆကတ်ိုကြ ကာမပန်းတိုငရြောကန်တောကို အလူးအလှိမ့ခြံစားနရင်ေး သတိလကလြှှတ် အောမြှညလြာပြီမို့ ကနွောြ သူ့နို့နှစ်လုံးကို ဆုပကြိုငထြားတဲ့ လကတ်ှကေိုလှှတ်၊ သူ့ကိုယလြုံးလေးပေါြ မှောကအြိပရြင်း မအောန်ိုငအြောင် နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ငုံစုပထြားရင်း တဈကိုယလြုံး အားနဲ့ ဆောင့လြိုးခလွိုကတ်ယ်။ တဈကိုယလြုံး ပူရှိန်းနတေဲ့ ကောင်းလှန်းတဲ့ ကာမအဆိပတ်ှေ တဖငွြးဖငွြး တကလြာရင်း လိငတ်ံထိပဖြွားက ကငွဆြိမ့ဆြိမ့အြရသာနဲ့ အတူ ပူနှေးတဲ့ အခစွရြညတ်ှကေို ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမရေဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ အားရပါးရပန်းထုတလြိုကမြိတယဗြွာ။
………………………………………
၁၅ မိနဈလောကြ တိတဆြိတမြှုတွကြေီးစိုးသှားတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ရူပဗဒသေငတ်ဲ့ ဆရာမလေးကို ကနွောြ ကာယကံမှောကြ ကြူးလှနမြိကြောင်း အသိဝငလြာမိပမယေ့ြ ဘာဆကလြုပရြမှန်းတောငမြသိ ဖြစ်နလေို့ တောင်းပနတ်ဲ့ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လဲလွောင်းနရင်ေး ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ ဆံပငအြရှညကြှီးတွေ ကပိုကရို ဖုံးအုပန်တေဲ့ မကြန်ှာလေးကို သချောမမှငရြလို့ လကန်ဲ့ အသာလေးသပပြေးရင်း ကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြရြညစြကကြလေးတွေ မကြလြုံးထောင့ကြနေ တွဲလဲခိုနရှောပြီကော။ ကနွော့ကြို ခပတ်င်းတင်းပဲ ကြည့်န်တေဲ့ သူ့မကြဝြန်းတွကေို တဈစုံတဈခုကို မှငလြိုကရြသလို ပြူးကယွသ်ှားပြနတ်ော့မှ သူကြည့်န်တေဲ့ နရောကို သတိထားလိုကမြိတယ်။
ဟုတပြါ့.. ကနွော့လြိငတ်ံက အောကမြှာ နီရဲမာတောင့န်ဆေဲပဲပါလား။ ဒီလောကအြကြာကြီး အားရပါးရဆောင့ပြှီး ခပပြှင်းပြင်း ပြီးသှားတာတောင် မလွော့သေးဘူး။ မတပြှီး မာတောင့န်တေုန်းပဲ။ ငါ့ကို ဒီကောငလြေး ထပအြုပပြှန်ဦးမယဆြိုတဲ့ ဆရာမရဲ့အကြည့်မြှာ ကြောကစြိတတ်ှေ ရှကသ်ှေးဖြာမှုတွေ ရောယှကန်မှန်ေး ကနွောသ်ိပါတယ်။ ရုတတ်ရကြ ဆတကြနဲ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခွအေိပန်ရောကနေ တဈဖကကြိုလှည့ပြှီး ကြောပေးသှားတယ်။ ဆံပငအြရှညန်ကန်ကကြှီးရယ် ဖြူဝင်းတင်းကား အိစကတ်ဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးက မီးချောင်းအောကမြှာ ထင်းနတောပဲ။
အားရပါးရ ထပပြှီး လုပခြငွန်တေဲ့ စိတကြ ထောင်းကနဲ ကနွော့ကြို ဆူဝလောစပြနေပြှီမို့ အသာအယာပဲ တိုးကပသ်ှားရင်း တဈဖကကြိုလှည့ထြားတဲ့ ဆရာမဂုတသ်ား မှှတမြှှတကြလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ခပရြှရှလေးနမ်းရင်းက နို့တွကေို လှမ်းပြီး လကဖြဝါးနဲ့အုပကြိုငရြင်း ဘေးတဈစောင်းကားထွကန်တေဲ့ ဖငပြှောငကြှီးနှစ်ခွမ်း အလယကြ အရညတ်ှေ စိုအိနဆေဲ အဖုတဝြမှာ ကနွော့လြိငတ်ံကို တေ့ထားရင်း ပုဇွနတ်ုပကြှေး ပိုဇရှင်ေးနဲ့ ကနွောြ နရောယူလိုကတ်ယ်။ ဒီညတော့ ဆရာမလေးခငမြွာ အလူးအလဲ အခစွဒြဏသ်င့ရြှာတော့မယဆြိုတာ သချောသှားပြီလေ။
…………………………………………
မနကမြိုးလင်းတော့ ကနွောြ အိပယ်ာကနေ ကြညကြှညလြငလြငပြဲ နိုးလာတယ်။ မနေ့ညက ကိဈစဟာ အိပမြကမြကတ်ာနမှောပါလို့ တွေးရင်း ပငွြးရိလေးတွဲ့စွာနဲ့ အိပယ်ာကထပြီး အိမသ်ာဆီ ပြေးလာခဲ့တယ်။ လူတဈကိုယလြုံး ကိုငရြိုကထြားသလို နာနတောကတော့ မနေ့က ပြူတင်းပေါကဖြှင့ပြှီး အိပလြိုကမြိလို့ အအေးမိသှားတာလား မသိဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သေးပေါကမြယလြုပရြင်း ကနွော့ပြဈစည်းကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ထိပဖြူးက တအားကြီး ကြိန်းစပန်တော သတိထားမိတယ်။ ညက လိငဆြကဆြံတဲ့ အိပမြကမြကပြှီး အိပယ်ာကို မှောကလြွှကအြိပရြင်း ဖိပြီးဆောင့န်မေိလသလေားလို့ အတွေးပေါကမြိသှားပြီး ကိုယ့ဖြာကိုယ် ပြုံးနမေိသေးတယ်။
ပြူနာက မနကစြောစော တိုဟူးနှေး စားတတတ်ဲ့ ကနွော့အြမကေ ဈေးမှာ တိုဟူးနှေး သှားဝယခြိုင်းရာက စတာဗွာ။ မကြန်ှာသဈ အဝတအြစားလဲ စကဘြီးလေးထုတပြှီး ခွံထဲကထွကလြာတော့ အိမမြကြစြောင်းထိုးက အဟနရြှုပ် တရုတလြကဖြကရြညဆြိုငဆြိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတအြောကမြှာ ကိုရှှဘကေ အင်ျကြီခွှတကြှီးနဲ့ ဗလပြပြီး တဖုံးဖုံးနဲ့ နံပြားရိုကန်တယ်ေ။
“အရကသ်မားလေး.. ထပြီလား ဘယတ်ုန်း”
“ဇိုးသမားကြီး.. မှနမြှနရြိုကထြားနှင့ြ။ ဈေးသှားပြီး အမေ့အတွကြ မုန့သ်ှားဝယလြိုကြဦးမယ်..။ ပြနလြာရင် လကဖြကရြည် ဆိုငထြိုငသ်ှားရအောင်..”
လကဖြကရြညဆြိုငဖြှင့ထြားပမယေ့ြ တခွားလကဖြကရြညဆြိုငတ်ကာ တဈမနကလြုံး လိုကပြတပြှီး ထိုငန်ကြေ ကိုရှှဘနေဲ့ ကနွောကြ မနကတ်ိုင်း ဒီလိုပဲ။ သူ နံပြားရိုကပြှီးအောင် စောင့ရြင်း လဈနကြေ။ သူ့ကိုနှုတဆြကရြင်း နံပြားဝယန်တေဲ့ ခွာတိတတ်ဈကောငကြိုမှငမြိတော့ ပြုံးပြရင်း..
“ဖိုးထွေးလေး.. နင် ဘယန်ှဈတန်း ရောကပြှီလဲဟ”
“ဒီနှစ်ဆယတ်န်းဖြမယ်ေ အဈကိုဖိုးသကြ..”
“ပိုငပြှီလား..စာတွေ”
“ရူပဗဒေ မရဘူးဗွာ..။ အဈကိုဖိုးသကကြ ရူပဗဒမှော ဆရာကြီးဆို။ ကနွောတ်ို့ ဆရာမနဲ့တောင် ပုဈဆာတွကရြင်း ရနဖြစ်သေးတယဆြိုလား..။ ကနွော့ကြို သငပြေးမလားဗွ”
“နင့ဆြရာမက ဘယသ်ူလဲဟ”
“ဒေါခြငခြွိုမလေေ.. ဆရာမလေးကို ပြောတာဗွ”
“အဲ.. အင်း.. နင် သူ့ကြူရှငကြို တကန်တောပေါ့ဟုတလြား။ ဒီမနကကြော မသှားရဘူးလား”
“ပိတတ်ယအြဈကို.. ဆရာမ နမကေောင်းလို့ အိပယ်ာထဲက မထနိုငဘြူးဆိုလား”
“ဟင်!”
ဘာမှဆကမြပြောတော့ပဲ မကြန်ှာခပပြကြပြကြန်ဲ့ စကဘြီးကိုနင်းရင်း ဈေးဖကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ ဒါဆို မနေ့ညက တကယဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ကနွောြ သှားသောင်းကနွြးခဲ့တဲ့ဒဏကြှောင့ြ ထတောငမြထနိုငတ်ော့ဘူးပေါ့။ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတခြုနလြာသလို ငါတော့ မုဒိန်းမှု၊ အိမကြွောန်င်းမှု ဘာညာတွနေဲ့ ရဲက ဘယအြခွိနလြာခေါမြလဲဆိုတာတွပေဲ တွေးရင်း ငိုငတ်ှတွေေ ဖြစ်သှားမိတယ်။ အို.. တိုကဆြိုငတ်ာလည်း ဖြစ်နိုငပြါတယလြေ။ သူ့ဖာသူ နမကေောင်းတာနမှောပေါ့။ စိတကြ ကတုနကြယငဖြစ်လာလို့ လမ်းဘေးကြမ်းယာဆိုငမြှာ မှနထြရီစီးကရကတ်ဈလိပလြောကြ ဝယပြှီး ကောကဖြှာလိုကမြိသေးတယ်။
မှပေဲထောင်းနဲ့ အီကြာကြေး ညှပထြည့ထြားတဲ့ တိုဟူးနှေး ပါဆယထြုပကြလေးကို လှမ်းယူ၊ မုန့ဖြိုးပိုကဆြံပေးလိုကရြင်း လူတွကြေိတကြှိတတ်ိုးနတေဲ့ ဈေးအလယခြေါငကြ မုန့တ်န်းကနေ အတင်းတိုးအထွကမြှာ လူတဈယောကန်ဲ့ တိုကမြိသှားပြီး ခွတေုနလြကတ်ုန် ဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့လြကထြဲက တိုဟူးနှေးထုပကြလေး ခွပကြနဲ လှှတကြသွှားတယ်။ စိတကြ ထောင်းကနဲထသှားလို့ ဝငတ်ိုကသ်ူကို ဒေါသ တကြီး မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့.. ဘုရားဘုရား.. ရူပဗဒကြေူရှငပြှတဲ့ ဒေါခြငခြွိုမေ။
မနကစြောစောထပြီး အလုပလြုပထြားတဲ့ ကိုရှှဘတေဈယောကြ ယူကလဈပငတ်ှအေောကမြှာ ဖြင့ထြားတဲ့ ရှမ်းခေါကဆြှဲနဲ့ လကဖြကရြည် တွဲရောင်းတဲ့ ဆိုငရြှေ့ကြကလြပ် စားပြဲခုံပုလေးမှာ အမဲလုံးနဲ့ဘဲသှေး နှိုင်းချင်ြးထည့ထြားတဲ့ ဆနပြှားခေါကဆြှဲကို အားရပါးရ ရှလူးရှလူးနဲ့ တွယန်တော ၂ ပြဲရှိနပြေီ။ ကနွောကြတော့ ဘာမှစားချင်စြိတမြရှိတော့ပဲ ကာဖီခါးခါး တဈခွကကြို တကြိုကခြငွြးသောကရြင်း စီးကရကတ်ှေ တဈလိပပြှီးတဈလိပ် ထိုငဖြှာနမေိတယ်။ ခုနက ဈေးထဲမှာ ပကပြင်းတိုးခဲ့တဲ့ ဆရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမကေိုပဲ မကြလြုံးထဲ ပြနမြှငယ်ောငန်မေိတယ်။ စကျကန့အြနည်းငယလြောကြ ကနွောသ်ူ့ကို ကြောငင်ေးမိခဲ့တာဗွ။ တောတ်ောလြည်း လန့ဖြှန့သ်ှားတယ်။ ငါ့ကိုများ ဈေးလယကြောင် ပါးဆှဲခတွော့မလားပေါ့။
ခါတိုင်း လမ်းမှာတွေ့လိုကရြင် ကြော့ကြော့ကလေး မှငန်ကြဆေရာမလေးခငမြွာ နလေောငထြားတဲ့ မမှေို့ပန်းကလေးအတိုင်းပဲ နှမ်းယဲ့ယဲ့ကလေး။ မကြတ်ှင်းတွခွေောငကြလွို့ (မနေ့ညက ကနွောြ အဆကမြပြတ် လုပပြေးလိုကတ်ာ မိုးလင်းခါနီး လင်းကြကတ်ှနသ်ံကြားတဲ့ အခွိနမြှာ အသံတောင် ကယွကြယွထြှကပြှီး မညည်းညူနိုငတ်ော့တာကို ဝိုးတဝါး မှတမြိသလိုလို) ကနွော့ကြို တဈခကြြ စူးကနဲကြည့်ပြှီး အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားဖြူဖြူလေးတွနေဲ့ တဈခကြကြိုကရြင်း ခွာကနဲ လှည့ထြှကသ်ှားတော့မှ ကနွောြ သတိဝငလြာတယ်။ လှည့အြထွကမြှာ ဝဲကနဲဖြစ်သှားတဲ့ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို ကြည့်ပြှီး လှလိုကတ်ာလို့ စိတထြဲမှာ တွေးဖြစ်အောင် တွေးလိုကသ်ေးတယ်။
အဝါရောငထြမီအောကကြ ခါးကငွကြငွလြေးနဲ့ တင်းရင်းလှပလှန်းတဲ့ တငသ်ားဆိုငတ်ှကေို ကနွောြ တမေ့တမောငေးကြည့်ရြင်း လူတွကြေားထဲ သူမ ပြောကကြှယသ်ှားမှ သကပြှင်းမောတဈခကြခြရွင်း လူတွအေုံနတေဲ့ မုန့ဆြိုငတ်န်းထဲ ခုနက လှှတကြသွှားတဲ့ အမေ့အတွကြ တိုဟူးနှေး နောကထြပတ်ဈပြဲ ထပဝြယဖြို့ ခွေဦးပြနလြှည့လြိုကခြဲ့တယ်။
“ဟကောင်”
“ဗြာ”
ဘာဖြစ်တာလဲ .. ဒီမနကြ မင်းပုံကြည့်ရြတာ ပုံမှနမြဟုတဘြူး.. အရကန်ာကတွာလား”
“ဟုတပြါဘူး ကိုရှှဘရော..။ လူက အိပယ်ာထကတည်းက မလန်းတာ..။ နရထေိုငရြတာ တဈမွိုးကြီးဗွာ”
“ဒါဆိုလည်း မထူးပါဘူးကြာ။ မှို့ပြငထြှကပြှီး ခလောကအြင်းထဲ ငါးမွှားရင်း ခေါငရြညသ်ှားသောကရြအောင်.. ဘယလြိုလဲ”
“ဘယမြှာလဲ ငါးမွှားတံတွေ ဘာတွကေ”
“အိမပြှနပြှီး သှားယူရမှာပေါ့ဟ..။ ထထ လဈမယ်..။ ဟေ့… ပိုကဆြံရှင်းမယ် ဒီဝိုင်းက ဘယလြောကကြသွလဲ…”
………………………………………
ခလောကအြင်းထဲမှာ ကိုရှှဘနေဲ့ ကနွောြ ငါးမွှားတံကိုယစြီနဲ့ ခေါငရြည် ဝါးဆဈတဈဖကပြိတ် ကိုယစြီလှယလြို့ ရစပြေ သဈပငအြရိပကြောင်းကောင်းမှာ သောကလြိုကြ ငါးထိုငမြွှားလိုကန်ဲ့ နေ့လညလြောကြ ရောကသ်ှားတယ်။ အင်းကြီးပတပြတလြညကြ အရိပကြောင်းကောင်း အပငကြှီးတွေ ဝိုင်းထားတော့ အခုလို နှဖကေမြှာ အတောဇြိမကြတွဲ့ နရောကြီးဗွ။ အပြောတ်မ်း ငါးလာမွှားတဲ့ ကနွောတ်ို့ အင်းသူကြီးကို တဈယောကြ ၁၅ ကပြစြီ ပေးရတယ်။ ငါးကတော့ မွှားလို့ရသလောကြ အိမပြှနယ်ူခွင့ပြေးထားတယ်။
တဈယောကကြို ပလိုင်းတဈလုံးလောကစြီ ငါးတွလည်ေး အပြည့ရြ၊ လူတွလည်ေး ခေါငရြညအြရှိန် အတောတ်ကလြာတော့မှ ဗိုကဆြာရမှန်း သိတော့တယ်။ မှန်းကလည်း တိမ်းစပြုနပြေီဆိုတော့ ငါးမွှားတံလေးတွေ ကိုယစြီသိမ်းပီး ပြနဖြို့ပြငတ်ယ်။ စကဘြီးထားခဲ့တဲ့ ရစပေန်ားက အင်းသူကြီးရဲ့ ခွတေံရှညအြိမကြှီးဆီ ပြနလြွှောကလြာရင်း အမူးသမားတို့ ထုံးစံအတိုင်း စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့လာခဲ့တာ မနကကြ စိတည်ဈနတောတွတေောင် ဘယရြောကသ်ှားမှန်း မသိတော့ဘူး။ အိမန်ားရောကမြှ အင်းသူကြီး ဘိုးတောကြှီးက လတဖြေူးဖြူးမှာ အိမအြောကထြပ် လဟာပြငကြှပပြစွပြေါြ ပုလင်းထောငန်တော တွေ့လိုကရြတယ်။
“ပြနတ်ော့မလို့လား.. ဆရာရှှဘတေို့..။ ဒီမှာ ငါးအုံးနဲ့ ပုဇွနအြစိမ်းသုပကြလေး မှည်းသှားပါဦးလား ဟဲဟဲ..။ တဈခွကတ်ဈလလည်ေး မော့လို့ရပါတယ်။ အာမီရမလြေး လကဆြောငရြထားလို့ ခနွတော… တဈယောကထြဲ..။ လာကြပါဟ….”
ဒါမွိုးဆို လကမြနှေးတဲ့ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား တဟီးဟီးနဲ့ ကြပပြစွပြေါြ ခကြခြငွြးတကသ်ှားပြီး ဝငအြုပတ်ော့တာပေါ့ဗွာ။ အင်းသူကြီးအိမဆြိုတော့ သိတဲ့အတိုင်း အမှည်းပိုင်းဆိုငရြာက အလွှံပယဆြိုတော့ ဗိုကဆြာဆာနဲ့ အမှည်းကို ကောင်းကောင်းစား အသောကကြလေးကလည်း ခွကကြိုဆကအြောငသ်ောကြ၊ ထုံးစံအတိုင်း အာလူးကောင်းတဲ့ ကိုရှှဘရေဲ့ လလေုံးလေးတွကြေားထဲ အဘိုးကြီးက မွှောသှားတဲ့နောကြ၊ အိမအြပေါထြပကြ အဘိုးကြီးရဲ့ ဘာတောမြှန်းမသိတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကခြငမြွာလည်း ခဏခဏ ငါးကြောပြေးရ၊ ပုဇွနထြပသ်ုပပြေးရ၊ မှပေဲလေးလှောပြေးရနဲ့ တကလြိုကဆြင်းလိုကြ ဖြစ်နရှောတယ်။
အာမီရမပြုလင်းကြီးလည်း ပြောင်၊ ကနွောတ်ို့လည်း ဗိုကကြားသှားတော့မှ အဘိုးကြီးကို ကြေးဇူးတငကြှောင်း ဘာညာတွေ တောကြီပစ်ပြီး နှစ်ကောငသ်ား ပြနဖြို့ပြငတ်ယ်။ ပငွြးရင် နောကလြည်း ငါးလာမွှားကြဖို့ အဘိုးကြီးက အထပထြပမြှာလိုကသ်ေးတယ်။ ငါးတွထညေ့ထြားတဲ့ ပလိုင်း ၂ လုံးရယ်၊ ငါးမွှားတံ ၂ ချောင်းရယ်၊ စကဘြီးတဈစီးရယ်၊ လူနှစ်ယောကရြယ် ရီဝဝေေ ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ဲ့ မှို့ထဲဖကကြို ပြနခြွီတကလြာရင်း ကိုယ့ရြပကြှကဖြကြ ကိုယမြနည်းရောကအြောင် ပြနလြာခဲ့ရတယ်။
ရပကြှကထြဲရောကလြာတော့ အိမကြို တန်းမပြနရြဲဘူး။ နှစ်ယောကစြလုံးက အတောမြူးနကြတော သိသာနပြေီ။ ရပကြှကထြိပကြ ဘုန်းကြီးကြောင်းဝန်းထဲ တိတတ်ိတလြေးဝငပြှီး မရမ်းပငကြှီးတွအေောကကြ စတေီလေးရဲ့ ရငပြှငပြေါမြှာ လကလေေး တဖြူးဖြူးနဲ့ အမူးပြအေောင် ဝငအြိပန်ကြတော.. ညနစေောင်းမှပဲ နိုးတော့တယ်။ နှစ်ကောငသ်ား လူးလဲထပြီး အိမပြှနကြှတယ်။ တနကေုန် ပြောကန်လေို့ အဆူခံထိတော့မှာ သချောနပြေီ။
………………………………………………..
ရငတ်အားပူလာလို့ ညသန်းခေါငမြှာ ကနွောြ လန့န်ိုးလာတယ်။
အားးး ရဆောလိုကတ်ာဗွာ..
တနကေုန် သောကထြားတာတွေ များသှားတယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ာနဲ့ အဆူခံမထိအောင် အိမအြလုပတ်ှလေုပကြူ၊ ကုနကြားတွပေေါြ ကုနအြတငအြခလွုပန်တော ဝငပြှီး စာရင်းမှတပြေး ဟိုလုပဒြီလုပ်၊ မိုးခွုပတ်ော့မှ ရမေိုးခွိုး ထမင်း၀၀စားပြီး အိပ် ယာတန်းဝငလြိုကတ်ာ တုံးကနဲ အိပပြွောသ်ှားတယ်။ အခုမှနိုးလာပြီး အိပယ်ာကထ ရငတ်အားပူလာလို့ ရကေို ၂ ခွကဆြင့ြ သောကခြလွိုကရြတယ်။ ရဖနေခြွိုင့ကြို စားပြဲပေါပြှနတ်ငပြှီး အိပယ်ာဖကကြို မကြန်ှာလှည့လြိုကတ်ော့ လူက ဒိန်းကနဲ လန့သ်ှားတယ်။
လူနီကြီး! ဘုရားဘုရား လာပြနပြီဗွာ။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ငုတတ်ုတကြှီးထိုငပြှီး ကနွော့ကြို စိုကကြှည့န်ပြနေပြှီ။ ဒုကျခပါပဲ။ ဒီရှေးခတ်အေဘိုးကြီးက အခုလိုပဲ ညတိုင်း ရောကရြောကလြာတော့မှာလား မသိဘူး။ ကနွောလြည်း လူမသိသူမသိ မုဒိန်းကောငဘြဝ ရောကမြှန်းမသိ ရောကရြတော့မယ်။ ဆရာမလေးဒေါခြငခြွိုမဆေီကို သှားပြီး လုပခြိုင်းပြန်ဦးမလားပဲ။
မနကကြ တွေ့လိုကရြတဲ့ ဂုဏသ်ရရှေိ ဆရာမလေးရဲ့ နှမ်းဖတန်တေဲ့ ပုံစံကလေးကိုမှငပြှီး သနားစိတ် ဖြစ်သှားခဲ့တာဗွာ။ ရငထြဲကို မကောင်းဘူး။ မလုပခြငွပြါဘူးဗွာ။
“ဦးလေး.. ခငဗြွား ကနွော့ကြို ဒုကျခမပေးပါနဲ့တော့ဗွာ..။ ကနွော့ကြို သတခြငွလြည်း သတသ်ှားလိုကြ..။ အဲ့လိုမွိုး ယုတယ်ုတမြာမာတွေ ထပမြလုပခြငွတ်ော့ဘူး။ နောကထြပခြိုင်းမယ့အြစား ခငဗြွား စွမ်းတယဆြို ဝိဉာဉသ်ာနှုတသ်ှားလိုကြ..”
စူးရှတောကပြှောငန်တေဲ့ မကြလြုံးစိမ်းကြီးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို စူးစိုကကြှည့ရြင်း မတတ်ပထြရပလြာပြီဗွာ။ လကဖြဝါးထောင် ကနွော့ဖြကကြို ခွိနရြှယရြင်း တိုးကပလြာတဲ့ လူနီကြီးကို တွန်းထုတဖြို့ ကနွောြ ဟနပြှငလြိုကတ်ုန်းမှာပဲ ရိပကြနဲဖြစ်ပြီး လူက မိုကကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ မနေ့ညကလိုပဲ လူက ပေါ့ပါးသှကလြကသ်ှားပြီး အိမပြှူတင်းပေါကကြနေ ခုနထြှကသ်ှားမိပြနပြှီ။ ကနွော့ကြိုကနွောြ သိနပမေယေ့ြ ခုနကလို စိတသ်ောကရောကန်တောတွေ ဘာတွေ မဖြစ်တော့ဘူး။
လှဈကနဲ လှဈကနဲနအေောင် လမ်းမကြီးအတိုင်း ကနွောြ အားသှနပြှီး ပြေးနမေိပြီ။ ခွသေံတဖြောကဖြွောငတ်ောင် မထွကတ်ဲ့အပြင် လမ်းဆုံလမ်းခွမှာ အုပလြိုကသ်င်းလိုကြ ရှိနတတေတ်ဲ့ ခွေးလခွေေးလှှင့ြ အုပလြိုကကြှီးတွကေ ပြေးလာတဲ့ကနွော့ကြို မှငတ်ိုင်း တအီအီမှညပြှီး ကတ်တရာလမ်းမပေါြ ဝပဆြင်းသှားကြတယ်။ ကနွောြ အတောဝြေးဝေး ရောကသ်ှားမှ အု..ဝု..ဝု..ဝူ ဆိုပြီး အူသံပေးရင်း ကနွရြဈခဲ့ကြတယ်။
ကနွောဟြာ နေ့ဖကမြှာ သာမနလြူတဈယောကဖြစ်ပြီး သန်းခေါငကြွောအြခွိနတ်ှမှော လူနီကြီးခိုင်းစတေဲ့အတိုင်း လုပန်ရတေဲ့ လိငသ်ရဲတဈကောင် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်နရပြေီဆိုတာ မယုံတဈဝကြ ယုံတဈဝကန်ဲ့ လကခြံလိုကရြပြီဗွာ။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ နှနှေောင်းမိုးက လွှပစြီးတွလကေရြင်း ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြီး ရှာခလွာတယ်။ မိုးရထေဲမှာ ပြေးလှှားနတေဲ့ ကနွော့ပြုံရိပဟြာ လွှပစြီးတွလကေလြိုကတ်ိုင်း ချောကခြှားစရာ ကောင်းနမယေဆြိုတာ သချောတယ်။
……………………………………………
တံခါးပိတထြားတဲ့ ပြူတင်းပေါကကြို ကနွောြ လကဖြဝါးနဲ့ အသာပုတလြိုကရြုံနဲ့ ကလန့ပြှုတပြှီး ပြင့သ်ှားတယ်။ အင်းလေ.. မထူးဆန်းပါဘူး။ ကနွောကြ လူမှမဟုတတ်ော့တာ။ အခန်းထဲကို ရောကသ်ှားတာနဲ့ ပြူတင်းပေါကကြို ပြနပြိတ်၊ စိုရှှဲနတေဲ့ အဝတတ်ှကေို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ လူက တဈကိုယလြုံး အဝတမြပါ တုံးလုံးကြီးဖြစ်သှားသလို.. ဘာမှမဖြစ်ရသေးပါပဲနဲ့ အောကကြ လိငတ်ံကြီးကလည်း တောငမြတပြှီး တရမ်းရမ်းဖြစ်နတောကို အံ့သှတကြီး တွေ့လိုကရြတယ်။ အသိစိတ် ဝငတ်ဈခကြြ မဝငတ်ဈခကြန်ဲ့ မိုးသံလသေံတွကြေားထဲမှာ အခန်းထောင့ကြ ကုတငဆြီကို တဈလှမ်းချင်ြး လွှောကသ်ှားမိပြီ။
ဟာ! ကနွောြ မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ လူက အံ့သှသှားသလို လန့ဖြနွ့သ်ှားတယ်။ မိုးတွလတွေကြေေားထဲ လူနီကြီးခိုင်းတဲ့အတိုင်း မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ပြေးလှှားလာခဲ့ရတာရယ်၊ အသိစိတန်ဲ့ လူနဲ့ မကပတ်ဈခကြြ ကပတ်ဈခကြြ ဖြစ်ခဲ့တာရယကြှောင့ြ ကနွောြ ဘယကြိုရောကလြာမှန်း သချောမသိခဲ့ဘူးဗွ။ အခန်းထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ ၄၀ အားမီးလုံး ဝါကငွ့ကြငွ့အြောကမြှာ မှငန်ရတောက နေ့လညကြ ငါးသှားမွှားတဲ့ ခလောကအြင်းထဲက အင်းသူကြီးရဲ့ သမီး အလတမြဗွ။ ကုတငပြေါမြှာ ခညွစြောငလြေးခွုံပြီး ကြေးကြေးလေး အိပန်ရှောတယ်။ နေ့လညကြ ကနွောတ်ို့ သောကကြှစားကြတာကို အမှည်းလာလာခပြေးတဲ့ အမွိုးသမီးလေ။ အရပကြ ခပပြှတပြှတ်၊ လုံးကြီးပေါကလြှ၊ မကြန်ှာက ခပသ်ှယသ်ှယဆြိုတာ နေ့လညကြ မူးမူးနဲ့ သတိတော့အထားမိသား။ အပြနမြှာ ကိုရှှဘေ ပြောပြခကြအြရ မန်းလေးကနေ အီးမဂွောနဲ့ဘှဲ့ရလို့ အိမပြှနလြာတာ မကြာသေးဘူးဆိုပဲ။ အရကဝြိုင်းမှာ အမှည်းလာခပြေးရင်း ကနွော့ကြိုတောင်
“မောငလြေး.. နင် ကိုရှှဘကြေီးနဲ့ ကြပကြှပပြေါင်း ပကြစြီးမယ် သိလား”
ဆိုပြီး မကြစြောင်းထိုးမူနှဲ့ပြီး ဟောကသ်ှားသေးသဗွ။ ငါတော့ သောကပြှူနာ တကပြှနတ်ော့မယလြို့ တွေးနတေုန်းပဲရှိသေးတယ် ကနွော့လြကတ်ှကေ အဲ့ဒီအမွိုးသမီးရဲ့ စောငကြို ဆှဲဖယမြိနပြေီ။ ငါမလုပခြငွဘြူး.. ငါမလုပသ်င့ဘြူးလို့ စိတကြ ငှင်းဆနန်ပမေယေ့ြ ကနွော့ခြန်ဓာကိုယကြ ကုတငပြေါကြို ရောကသ်ှားပြီဗွာ။ ရတွစေေိုရှှဲနတေဲ့ ကနွောြ သူ့အပေါမြှာ မာနဖြီနတေဲ့ လိငတ်ံကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ အုပမြိုးနမေိပြီ။
ဂြိမ်း.. ဒလိန်း..
မိုးကြိုးပစ်သံက ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောင် ဆူညံသှားတယ်။ အနီးအနားက သဈပငတ်ဈပငကြိုများ ပစ်ခလွိုကသ်လား မသိဘူး။ အိမတ်ဈခုလုံးတောင် သိမ့သ်ိမ့တ်ုနသ်ှားသလိုပဲ။ မိုးတွကလေည်း တဝေါဝေါတဟဲဟဲနဲ့ ဆူညံပြကလြောရိုကအြောင် ရှာခနွသလေို လွှပစြီးလကတ်ာတွကေ တဖတွဖြတွန်ဲ့ ချောကခြှားဖြယ် ပြကလြောရိုကန်တေဲ့ည။ စောငကြို ဆှဲဖယလြိုကတ်ာခံလိုကရြတော့ အေးလာတာရယ်၊ ကနွော့ကြိုယပြေါကြ ရစကေတ်ှေ တတောကတ်ောကြ သူ့မကြန်ှာပေါြ ကနွတောရယကြှောင့လြား မသိဘူး အဲ့ဒီအဈမကြီး မကြတ်ောငလြေး ပုတခြတပြုတခြတလြုပရြင်း နိုးလာတယ်။
သူ့ကိုမိုးထားတဲ့ ကနွော့ကြို မော့ကြည့်ပြှီး အငမြတန် ထိတလြန့သ်ှားဟနန်ဲ့ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ကြောကလြန့တ်ကြား အောဟြဈဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကနွော့လြကဖြဝါးက အလိုလိုနရင်ေး သူမပါးစပကြို ဆတကြနဲ လှမ်းပိတလြိုကမြိတော့ အသံက ထွကမြလာပဲ တအုအုနဲ့ မတိုးမကယွြ အသံလောကပြဲ ထွကလြာနိုငပြှီး မိုးသံလသေံတွကြေားထဲ ပြောကသ်ှားတယ်။ ပထမတော့ ၁ မိနဈလောကကြှာအောင် သူ့ကိုယသ်ူ ဘာလုပမြိမှန်းမသိတဲ့ အနအထေားနဲ့ ကိုယကြိုတွန့လြိမရြင်း ရုန်းထဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့အပေါမြှာခွစီးပြီး ဖိထားတဲ့ ကနွော့အြားကို မယှဉန်ိုငတ်ော့ ငှိမကြသွှားရော။ ရုန်းလည်းမရုန်းတော့ပဲ ပြူးကယွတ်ဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ကနွော့ကြို အံ့သှတကြီး ပကလြကကြလေး မော့ပြီးကြည့်ရြင်း ကနွောြ ဘယသ်ူလည်းဆိုတာ မှတမြိတဲ့ပုံစံ ပေါလြာတယ်။ သူ့အခန်းထဲကို ရောကန်ပြေီး မီးလုံးဝါကငွ့ကြငွ့အြောကမြှာ အင်ျကြီခွှတကြှီးနဲ့ ခွစီးထားတာ ခံနရတောကိုတော့ နားမလညန်ိုငဟြနပြေါကန်တယ်ေ။
ရုတတ်ရကြ ကနွော့သ်ှေးတွေ ဖငွြးကနဲ ဖြစ်လာပြီး သူ့ပါးစပကြို ဖိကပထြားတဲ့ လကဖြဝါးကို ရုတလြိုကတ်ယ်။ ဆကတ်ိုကဆြိုသလိုပဲ သူ့ရငကြှဲအင်ျကြီ နှိပစြိလေးတွကေို တဖောကဖြောကမြှညအြောင် ဆှဲဖြုတပြဈလိုကမြိပြီ။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သှားပြီး အောကမြှာ ဘာမှမဝတထြားတော့ ဆူဖြိုးလှန်းတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက မီးရောငအြောကမြှာ ဝင်းလကန်တောပဲ။ သာမနထြကြ အတနင်ယ် ပိုကြီးနတေဲ့ နို့ကြီးတွကေ ဝိုင်းစကန်ပြေီး နို့သီးခေါင်းညိုညိုကြီးတွကေ အပြငကြို အတောထြှကန်တော သတိထားလိုကမြိတယ်။ ခါးက ပြလွေော့နတေဲ့ ထမီလေးကိုလည်း ဆတကြနဲ ဆှဲခွှတလြိုကတ်ာ မှနလြှန်းတော့ သူ့ခငမြွာ ရုန်းကနဖြို့တောင် မရလိုကရြှာဘူး။
နေ့လညကြ အရကဝြိုင်းမှာ အမှည်းတွေ လာလာခပြေးတုန်းက အရပခြပပြှတပြှတပြမယေ့ြ နို့ကြီးကြီး၊ ခါးသိမသ်ိမ်၊ ဖငကြားကားကြီးနဲ့ လုံးကြီးပေါကလြှ အဈမကြီးပဲဆိုတာတော့ သတိထားမိတယ်။ အခုလောကကြှီး ထွားလိမ့မြယလြို့တော့ မထငထြားမိဘူး။ သူ့ခငမြွာ ရငတ်ုနရြလှန်းလို့လားမသိဘူး ရငဘြတကြလေးက နိမ့ကြာမှင့ကြာနဲ့ အသကရြှူပြင်းနရှောတယ်။ ကနွော့လြကတ်ှကေ ဇိုးကနဲဇတကြနဲပဲ ထမီတွေ၊ အင်ျကြီတွကေို အတင်းဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ာကိုး။ ဝမ်းဗိုကရြှပရြှပကြလေးမှာ မှဲ့နီနီကလေးတွေ ၃-၄ လုံးလောကြ ရှိနတောကို သတိထားမိတယ်။ အောကမြှာတော့ မဲနကန်တေဲ့ အမှှေးကြမ်းကြမ်းတွကေ စမူဆာလို သုံးဖကခြွှနပြုံစံနဲ့။ အဲ့ဒီအောကမြှာမှ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက ပြူစစကြီး မီးရောငအြောကမြှာ ထင်းနတယ်ေ။
သူ့တဈကိုယလြုံးကို ကနွောြ သသခွေောခွာ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပန်တောကို တောင့တ်ောင့ကြလေးပဲ ခံနရှောပြီး မရုန်းမကနရြဲရှာဘူး။ လကတ်ဈဖကကြ လကဖြဝါးနဲ့ အုပကြိုငလြို့မှ မအုပမြိလောကအြောင် ထွားကြိုင်းလှန်းလှတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈလှည့ဆြီ ဆုပကြိုငခြွမှနေသလေို နောကလြကတ်ဈဖကကြ ရှညလြွားပြီး မာတောင့လြှန်းနတေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကို အရင်းကနကေိုငပြှီး အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို ဒဈထိပဖြူးနဲ့ ပြတဆြှဲရင်း ကစားနတောကို ခံနရရှောတာကိုး။ နေ့လညကြ အဈမကြီးပုံစံနဲ့ ကနွော့ကြို မူနှဲ့နှဲ့လုပပြှပြီး အရကသ်ောကန်တောကို ဆုံးမခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအသကအြစိတလြောကရြှိတဲ့ အဈမကြီးခငမြွာ အခု ကနွောြ့လို ခွာတိတတ်ဈကောငကြ သူ့ကိုတကပြှီး အုပဖြို့ပြငန်တောကို အလူးအလှိမ့ခြံနရရှောပြီ။ အစိနဲ့ ထိပဖြူးကို ဖြဖြလေးဖိကပထြားပြီး ခွပေေးလိုကြ၊ အဖုတအြမှောင်းလိုကြ ပြတပြေးလိုကြ၊ အဝတည့တ်ည့ကြိုတေ့ပြီး ထိုးထည့တ်ော့မလို ဟနပြှငရြင်း မှှနှေောကလြိုကြ လုပပြေးလိုကတ်ာ နည်းနည်းကြာလာတော့ အရညတ်ှေ တတောကတ်ောကြ ယိုကလွာပြီဗွ။
“ဟင်း… အာ့.. အာ့.. အာ့”
ကယောငကြတမ်း ညည်းသံလေးတွေ သူမနှုတဖြွားက ထွကကြလွာပြီး ကနွော့ကြို ရှကဟြနမြတူတော့ပဲ ရမျမကလြှှမ်းတဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့တောင် ကြည့်လြာစပြုလာတယ်။ ကနွောလြည်း အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ သူ့ပေါင် ၂ ချောင်းကို ဒူးနဲ့ရငဘြတ် ကပမြိအောင် အတင်းတွန်းတငလြိုကရြင်း ဒူးထောကလြိုကတ်ယ်။ သူ့ဒခေါကကြှေးနှစ်ခုကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ တွန်းကိုငထြားရင်း အောကကြ အရညတ်ှစေိုအိနတေဲ့ သူ့အဖုတဝြတည့တ်ည့ကြို ကနွော့လြိငတ်ံနဲ့ သချောတေ့ရင်း ရှေ့ကို အသာဖိခလွိုကတ်ယ်။
“ရှီးးးး”
စီးကနဲပဲဗွာ။ ကောင်းလိုကတ်ာ။ တဈခကြထြဲနဲ့ အဆုံးထိရောကအြောကြ ထိုးထည့ပြဈလိုကတ်ာ နင့ကြနဲနအေောင် အရသာရှိသှားတယ်။
ဒီအဈမကြီးက အပျိုစငတ်ော့ မဟုတလြောကဘြူးထငတ်ယ်။ ဒီလောကြ ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောင် မာတင်းပြီး ထွားကြိုင်းလှန်းနတေဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကြီးနဲ့ ထည့လြိုကတ်ာ တဈခကြထြဲနဲ့ အဆုံးထိ ရောကသ်ှားတာကိုး။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ပါးစပကြလည်း အာ့ကနဲတော့ တဈခကြြ အသံထွကလြာတယ်။ အရညတ်ှေ တအားရှှဲလှန်းလို့ပဲ ဝငသ်ှားတာလားတော့ မသိဘူး။ သူ့ကိုယလြုံးကလည်း သာမနမြိန်းကလေးတွလေို ခပသ်ှယသ်ှယမြဟုတပြဲ တောင့တ်ောင့ထြှားထွား ဖြစ်နတောကြောင့ပြဲလား မသိဘူး။ ၂ ခကြြ ၃ ခကြလြောကြ ဆှဲထုတဆြှဲသှင်း လုပပြှီးတာနဲ့ ကနွောြ ကြမ်းလို့ရသှားပြီ။
အပြငကြ မိုးသံလသေံတွနေဲ့အတူ ကနွော့ြ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကလေည်း ကြောကခြမန်းလိလိပဲဗွ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကနွောြ အားနဲ့ဆောင့ဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း ဖောင်းကားနတေဲ့ အဖုတကြှီးတောင် ပြားကနဲပြားကနဲ ဖြစ်သှားတာကို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ိုင်း မှငန်ရတေယ်။ လူက ခပထြှားထွားဆိုတော့ အဖုတကြလည်း အတောစြီးပိုငလြှန်းနတယ်ေ။ အိကနဲအိကနဲ ဆောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း ခံစားနရတေဲ့ အရသာက ကနွော့ကြို အဆကမြပြတ် ကြမ်းပစ်ဖို့ အားပေးနသလေိုပဲ။
၁၀ မိနဈလောကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးနရင်ေးက သူ့မကြန်ာကို အသအချော ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အငမြတနကြွနပေပြှီး ဖီးလတ်ကလြာနတောကို အလိုလို ရိပမြိလိုကတ်ယ်။ ဆောင့န်တောကို ခဏရပလြိုကပြှီး လိငတ်ံကို ပလှတကြနဲနအေောင် ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ဟာကနဲဖြစ်သှားတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွော့ကြို နားမလညတ်ဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ မော့ကြည့်လြာတယ်။ ပကလြကလြှန် အတင်းကော့ပြီးခံနတေဲ့ သူမကို ကနွောြ ဆှဲထူလိုကပြှီး စကားတဈခွန်းမှမဆိုပဲ လေးဖကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းတဲ့ ပိုဇရှငေရြအောင် ကိုယ့ဖြာသာကို ပြငယ်ူလိုကတ်ယ်။ ကုတငခြေါင်းရင်း နံရံမှာကပထြားတဲ့ သဈသားတန်းကလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အားပြုကိုငထြားရင်း ခါးသိမသ်ိမလြေးကို ကြေးကောကပြှီး တငပြါးကို ပြူထွကန်အေောင် ကုန်းပေးထားတော့မှ အနောကဖြကမြှာ ကနွောြ ဒူးမဒေါကပြဲ၊ ဒူးကြေးပြီး ခပကြုန်းကုန်း မတတ်ပရြပလြိုကတ်ယ်။ စွင့ကြားလှန်းတဲ့ တငပြါးဖြူဖြေးဖြေးကြီးနှစ်ခွမ်းကို ဖြဲရင်း အဖုတထြဲကို လိငတ်ံထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ ကုန်းထားတဲ့ သူမရဲ့ခါးလေးက ပိုကြေးသှားပြီး အိကနဲ ညည်းသံလေး ထွကလြာတယ်။
ကနွောကြ ပုခုံးကြောရြုံလေး ဝဲကနွတေဲ့ သူမ ဆံပငဖြှောင့ဖြှောင့လြေးတွကေို ခပတ်င်းတင်း လှမ်းဆုပပြှီး မှင်းဇကကြှိုးကိုငသ်လို အနောကဖြကကြို ဆှဲတင်းထားလိုကတ်ယ်။ အားနတေဲ့ လကတ်ဈဖကကြ တွဲလဲဖြစ်နတေဲ့ သူမနို့တွအပေေါမြှာ တဈလှည့စြီ အုပကြိုငရြင်း ခပဆြဆလေး အရှိနတ်ငပြှီး ဆောင့လြိုးစပြုတယ်။ ဘောဒြီခပတ်ောင့တ်ောင့ြ ခါးသိမသ်ိမ် နို့ကြီးကြီး ဖငကြှီးကြီး အဈမကြီးတဈယောကကြို တကပြှီး စိတရြှိလိုကရြှိ လေးဖကထြောကြ လိုးနရတော ဘယလြောကအြရသာရှိသလဲဆိုတာ အခု ကနွောသ်ိလိုကရြပြီ။ မိုးသံလသေံ ဆူညံညံတွေ ကြားထဲမှာ သူ့ခငမြွာလည်း အံကြိတပြှီး မခံနိုငရြှာတော့ဘူးထငပြါရဲ့။
“အားးး.. ရှီး.. အင့ျ..အင့ျ”
ဆိုတဲ့ အသံလေးတွကေို စိတလြှှတကြိုယလြှှတ် အောမြှညစြပြုလာပြီ။ ကနွောလြည်း အငမြတနဇြိမရြှိလှတဲ့ တငပြဆုံကြီးကို ခွစီးပြီး တကလြိုးနရတောမို့ ကြာကြာ မခံနိုငလြာတော့ဘူး။ အရမ်းကငွဆြိမ့ပြှီး ကောင်းလာပြီမို့ ဆံပငတ်ှကေို တအားဆှဲ၊ နို့ကြီးတွကေို တအားဆုပခြွရင်ေး မီးပြင့ထြှကမြတတ် တဖန်းဖန်း ဆောင့လြိုးရင်း ဖငဖြှူဖြူကြီးထဲ သုတရြညတ်ှကေို တဖငွြးဖငွြးနဲ့ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။
…………………………………………
မိုးတွလတွေကေေ နည်းနည်းစဲသှားပမယေ့ြ မိုးပေါကကြသွံတွကေ တဖြောကဖြွောကတ်ော့ မှညန်တေုန်းပဲ။ ကုတငပြေါမြှာ ကနွောကြ ပကလြကလြှနပြှီး အမောဖြနတေယ်ေ။ ရာသီဥတုက အေးစကန်ပမေယေ့ြ အားရပါးရ လိငဆြကဆြံပစ်လိုကရြလို့ ကနွောြ မခမွြးနိုငဘြူး။ နာရီဝကန်ီးပါး ဆကတ်ိုကကြှမ်းလိုကရြလို့ လူလည်း နည်းနည်းဟိုကသ်ှားတယ်။ ကနွော့လြကခြကြမြိသှားတဲ့ အဈမကြီးခငမြွာလည်း ကနွောလြည်း သုတရြညပြန်းထုတပြှီး လိငတ်ံအရင်းထိ ထိုးထည့ထြားရင်း ဖိခလွိုကရြော ဒူးထောကပြှီး လေးဖကကြုန်းထားရာက ကုတငပြေါကြို မှောကလြကြကြလေး ဝုန်းကနဲ ခွကသွှေားရှာတယ်။ နာရီဝကလြောကြ မာတင်းနတေဲ့ လိငတ်ံနဲ့ အဆကမြပြတ် အဆောင့လြိုးခံလိုကရြရှာတော့ ဘယန်ှဈခွီလောကြ ပြီးသှားမှန်းမသိပဲ မွှော့နရှောပြီလို့ ထငတ်ာပါပဲ။
ကနွောြ ခဏနားနလေိုကတ်ာ ၁၅ မိနဈလောကြ ကြာသှားတော့မှ အမောပြသလေိုလို ဖြစ်သှားတယ်။ လူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အာသာမပြသေေးသလိုပဲ။ ပကလြကလြှနပြှီး မှိန်းနရောကနေ ဟိုအဈမကြီးကို သတိရလို့ ဘေးကို စောင်းငဲ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခွခွကေလေေး ကနွော့ဘြေးမှာ အိပရြင်း သနားစရာမကြလြုံးလေးနဲ့ ရီဝဝေေ ငေးနရှောတယ်။ အသိစိတတ်ဈခကြလြောကြ ဝငသ်ှားမိတော့ သနားစရာကောင်းရှာတယလြို့ တွကနေဲ ဖြစ်သှားသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောလြုပသ်မွှကို ဒေါခြငခြွိုမကေော ဒီအဈမကော ဘာဖြစ်လို့ သသခွေောခွာ မငှင်းဆန် မရုန်းကနကြှတာကတော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းနသလေားလို့။
နဖူးပေါြ ဝဲကနွတေဲ့ သူမရဲ့ ဆံနှယမြွှငလြေးတွကေို သပတ်ငပြေးရင်း စောငအြပါးလေးလှှမ်းထားတဲ့ သူ့ကိုယလြုံးကို အတင်းဆှဲဖကလြိုကတ်ော့ ကနွော့ြ ရငခြှငထြဲ ခေါင်းကလေး တိုးခွေ့လာပြီး ငှိမကြသွှားရှာတယ်။ မှှေးတေးတေး အနံ့ယဉယ်ဉကြလေးရနတေဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို တဈခကြန်မ်းရှိုကလြိုကရြင်း စောငပြါးလေးအောကကြ နို့ကြီးတွကေို လွှိုပြီး နှိုကလြိုကမြိတယ်။ ဆတကြနဲ တုနတ်ကသ်ှားပြီး အသနားခံနတေဲ့ မကြလြုံးလေးနဲ့ ကနွော့ကြို ရငခြှငထြဲကနေ မော့ကြည့်လြာပမယေ့ြ စောငကြို ဆတကြနဲခွာခလွိုကရြင်း မာတင်းတောငမြတန်တေဲ့ ကနွော့ြ လိငတ်ံအပေါြ သူ့လကကြလေး တငပြေးလိုကတ်ယ်။
ခွင့လြှှတပြါ အဈမကြီးရယ်..။ ကနွောဟြာ လူစိတပြွောကန်တေဲ့ လိငသ်ရဲတဈကောငပြါ..။ ကနွောြ မလုပခြငွပြမယေ့ြ ဒီညတော့ အဈမကို မွှော့သှားအောင် မထနိုငအြောင် အားရပါးရ လိုးပစ်လိုကဖြို့ ဘာမှန်းမသိတဲ့ လူနီကြီးရဲ့ စခေိုင်းမှုအရ ကနွောြ အနိုငအြထကပြှုရပါတော့မယ်… လို့ စိတထြဲက တောင်းပနရြင်း သူမနို့တဈလုံးကို ငုံခဲပြီး စို့လိုကတ်ော့ သူမလကတ်ှကေ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို ဆုပကြိုငထြားရင်း ဟင်းကနဲ သကပြှင်းမောလေးခလွိုကတ်ာကို ကြားဖြစ်အောင် ကြားလိုကရြသေးတယ်။ မိုးတွကေ တဝေါဝေါနဲ့ နောကတ်ဈကြိမ် ပြနသ်ည်းလာပြနပြှီ။ မိုးတွလတွေနေေဲ့အတူ ဟော့ဒီအခန်းလေးထဲမှာ အခစွလြွှပစြီးတွပြကြေ၊ အခစွမြိုးကြိုးတွေ တခွိမ်းခွိမ်း ပစ်တော့မယဆြိုတာ သချောတယဗြွာ။
🏵️ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ထူးဆန်းသော သဈသားရုပထြုလေး (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️