မင်းလောင်းမှနရြင် ဖုတသ်ှင်းရထားဆိုကလြိမ့မြယ်
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
🏵️ အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း 🏵️
‘ မောငအြေး ရေ … လာပါဦးကြ … လကဖြကရြညသ်ောကရြအောင် .. ’
ရုံးအောကမြှ လကဖြကရြညဆြိုငတ်ှင် မောငမြောငစြိုး တဈယောကတ်ည်းထိုငန်စဉြေ စာရေးလေး မောငအြေး ဆိုငရြှေ့မှ ဖြတလြွှောကသ်ှားသဖြင့ြ အသာလှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။ ဒီရုံးတွင် မောငမြောငစြိုးအလုပဝြငတ်ာ တဈပတကြွောရြှိပြီမို့ ဒီကောငလြေး သဘောကောင်းမှန်း အူတူတူ အတတလေးမှန်း သိနပြေီ။ .. သူ့အနနှငေ့ြ တငတ်ငစြောအကြောင်းတွေ ဒီ့ထကပျိုပြီး သိဖို့လိုနပေါသေးသည်။ ရုံးတွင် လူလဈလွှငလြဈသလို နို့ကိုငလြိုကြ အဖုတန်ှိုကလြိုကြ လုပန်ရသေောလြည်း ရုံးကလည်း ခပသ်ေးသေး ခပကြဉွြးကဉွြးလေးမို့ အပီအပြင် စားဘို့ဝါးဘို့တော့ ဘယလြိုမှ အခွအနေဖနေတ်ီးလို့ မရဖြစ်နရသေည် မဟုတပြါလား။
‘ ဒါနဲ့ စကားမစပ် .. မေးရဦးမယ် … ငါတို့ရုံးအုပ် မမ တငတ်ငစြော လိပစြာ မင်းများသိသလားလို့ .. ’
လကဖြကရြညတ်ဈခွကန်ှင့ြ စီးကရကြ နှစ်လိပဖြိုးလောကြ ရင်းလိုကပြှီးသညန်ှင့ြ မောငမြောငစြိုး သူသိလိုသည့ကြိဈစကို အသာတောကကြှည့လြိုကသ်ည်။ ရုံးက မိန်းကလေးတွနှငေ့ကြ သိပမြရင်းနှီးသေးသညမြို့ သှားမေးလို့ မဖြစ်သေး ။ တခွား ယောကြွားတွသှေားမေးလွှငလြည်း အထာပေါကကြုနမြှဖြင့ြ မစားရပဲ နာမညပြကြန်ေဦးမည်။ မောငအြေးကတော့ အတတမို့ သူမေးလည်း အရိပအြကဲကို ရိပမြိမည့ပြုံမပေါပြါ။
‘ ဟာ .. သိတာပေါ့ အဈကိုကလည်း၊ .. ကနွောတ်ို့ တခါတလေ ရုံးကိဈစနဲ့ သူ့အိမလြိုကသ်ှားပေးရတာတွေ ရှိဖူးတယ် .. ’
‘ သှောြ .. အေး ။ သိရငလြည်း အဈကို့လည်းပြောထားပါဦး။ အဈကိုလည်း ကိဈစရှိတဲ့အခါ မင်းတို့လို သှားလို့ရတာပေါ့ .. ’
မောငမြောငစြိုးက မှငသ်သနှေငေ့ြ နှိုကသ်ည်။
‘ သိပမြဝေးပါဘူး အဈကိုရ … ။ စမ်းချောင်းထဲက ( xx ) လမ်း .. အိမန်ံပါတကြ ( x ) .. ‘
မောငမြောငစြိုး ကိုယ့န်ားပငကြိုယမြယုံနိုင် ဖြစ်သှားရသည်။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ ထိုလိပစြာသည် သူနှင့ြ အရမ်းရင်းနှီးနပြေီး ဖြစ်သောကြောင့ပြင် … ။ ထိုအိမလြေးသည် လုံးချင်ြးအိမလြေးဖြစ်ပြီး ၂ ကန့ကြန့ထြားတာလည်း သူသိသည်။ တဈဖကတ်ှင် အိမရြှငလြငမြယား နသညေဟြုသာ သိထားသောလြည်း ဒီ့ထကပျိုပြီး ဘာမှမသိခဲ့။ စိတလြည်းမဝငစြားခဲ့ .. ။ သူစိတဝြငစြားခဲ့သညကြ ဒီဘကြ အိမင်ှားအခွမ်း။ .. ထိုအခွမ်းမှ မှစပယ် ဆိုသူ နှာထနလြှသည့ြ ရှမ်းတရုတမြကို သူ့သူငယခြငွြး မိုကကြယန်ှင့အြတူ မှစပယယ်ောကြွားမရှိသည့ြ နေ့လညန်ေ့ခင်းများတွင် မကြာမကြာ သှားပြီး ဝါးနကြဖြေဈသည်။ ဇာတလြမ်းရှာပေးခဲ့သညကြ မိုကကြယမြို့ သူကတော့ ပိုပြီး အသှားအလာများသည်။ မောငမြောငစြိုးကတော့ တခါတလမှသော ။ ဒီအတိုင်းဆိုလွှငတ်ော့ သူ့အတွကြ ဖုတသ်ှင်းရထား ဆိုကလြပြေီ။ တငတ်ငစြောကို ကြုံးသှင်းဖို့ ငှကပြွောသီးအခွံနှှာရသညထြကပြင် လှယတ်ော့မည်။
ပြီးခဲ့သည့ြ စနေ၊ တနင်ျဂနှကပေင် မိုကကြယန်ှင့တ်ှေ့ကြတော့ ဟိုဘကခြန်းမှ အိမရြှင် အမွိုးသမီးသည် မှစပယကြို မိုကကြယ် ပြီးခဲ့သည့အြပတထြဲတုန်းက အပီဖြိုနသညေကြို ထရံဖောကပြှီး ချောင်းကြည့်ြ နသညေကြို သူရိပမြိခဲ့ကြောင်း ..၊ တနေ့နေ့တွင် ထိုမိန်းမကိုလည်း သူတို့ ဝါးနိုငကြောင်း ဝါးနိုငလြိမ့မြညဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သညမြဟုတပြါလား ။
ယခုတော့ တိုကဆြိုငလြစွေ …. ။
ထိုနေ့ နေ့လည် ရုံးပြနတ်ကတ်ော့ တငတ်ငစြော အခန်းအတွင်း လူရှင်းနစဉြေ မောငမြောငစြိုး မယောငမြလညန်ှင့ြ ဖိုငတ်ှဲတခွို့ကောကကြိုငပြှီး အသာ ဝငလြာလိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြောက ရုံးစာတဈစောင် စိတဝြငတ်စား ရေးနသည်ေ။ မောငမြောငစြိုးက လကထြဲတွင် အပြကိုငလြာသော ဖိုငတ်ှကေို စားပြဲပေါြ အသာတငလြိုကပြှီး တငတ်ငစြော ဘေးနား အသာကပသ်ှားလိုကြ၏။ စာထဲတွင် စိတရြောကန်သေော တငတ်ငစြောက ရုတတ်ရကြ မှငပြုံမရသေး ။
‘ အို .. အမေ့ .. ’
စိတကြ အလုပထြဲရောကန်ခေိုကြ ရုတတ်ရကြ ဘေးတွင် လူရိပတ်ဈခု ရောကလြာပြီး တခွိနတ်ည်းမှာပင် နို့ကြီးတွကေို လှမ်းအကိုငခြံလိုကရြသဖြင့ြ တငတ်ငစြော လန့သ်ှားသည်။ နှာထနသ်ူပီပီ ကာမသှေးတွကေ ဝုန်းကနဲ ထကြှသည်။ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မောငမြောငစြိုးက ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ပြုံးပြနေ၏။ .. လကတ်ှကတေော့ အငှိမမြနေ၊ .. သူမနို့တွကေို မနားတမ်း ကိုငည်ှဈဆုပန်ယန်သည်ေ။ တငတ်ငစြော မကြန်ှာတွေ ပူတကလြာ၏။
‘ မမ .. မမအိမလြိပစြာ ကနွောသ်ိပြီ .. ’
မောငမြောငစြိုး၏ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ပြောလိုကသ်ံကြောင့ြ တငတ်ငစြော ခေါင်းနားပမ်းကြီးသှားမိ၏။ ဟနကြိုယ့ဘြို့ ဆိုသည့စြကားအတိုင်း ‘ မဖြစ်နိုငပြါဘူး .. ’ ဟု ခပတ်ိုးတိုး ငှင်းမိသည်။ မောငမြောငစြိုးမကြန်ှာပေါတ်ှင် ပိုငန်ိုငဝြင့ကြှှားသည့ြ အပြုံးတဈခု ပေါလြာ၏။
‘ ဟဲဟဲ .. ဘာလို့မဖြစ်နိုငရြမှာလဲ။ .. မှစပယကြို မိုကကြယတ်ငမြကဘူး ကနွောပြါ တခါတလေ လာဝါးနကြေ မမရဲ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အပါတ် ကနွောရြုံးစဝငတ်ဲ့နေ့က မမ နေ့ဝကခြှင့ယ်ူပြီးပြနသ်ှားတော့ သူတို့လိုးတာကို ချောင်းကြည့်တ်ယဆြို၊ မိုကကြယ် ကနွော့ကြို ပြနပြှောပြတယ် .. ’
တငတ်ငစြော နားထဲတွင် အနုမှူဗုံး ပေါကကြှဲသှားသည်။ တကိုယလြုံး ထူပူပြီး မကြန်ှာတွေ နီမှန်းလာသည်။ အသကရြှူတွမှနေပြှီး ရငတ်ှေ ပေါကထြှကမြတတ် တဒိန်းဒိန်းခုနလြာရလေ၏။ အရှကအြကြောကကြှီးသူ မိန်းကလေးတဈဦးအဖို့ သူများစုံတွဲ ဖောကပြှနပြှီး လိုးနကြသေညကြို ချောင်းကြည့်မြိသညကြို လူမိသည့အြဖြစ်က တငတ်ငစြောကို အနရခေကစြသည်ေ။ ပြောပြသူက မောငမြောငစြိုး ဖြစ်နပြနေလြတေော့ ဆိုဖြယရြာပင် မရှိတော့။ ..
‘ အဲဒါ .. လာမယ့ြ အင်ျဂါနေ့နေ့လည် တဈနာရီခွဲလောကကြှရင် မမ အိမမြှာစောင့န်ပေေးပါ .. ။ ရုံးက ခွင့ယ်ူရငယ်ူ အကြောင်းပြပြီး ထွကရြငထြှကခြဲ့ပေါ့ ။ .. မဟုတရြငတ်ော့ .. ဟဲဟဲ … ’
မောငမြောငစြိုးက ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငခြွိန်းဆိုပြီး တငတ်ငစြောနို့ကြီးတဈဖကကြို ခပန်ာနာညှဈကာ အခန်းပြငပြှနထြှကသ်ှားတော့သည်။ တငတ်ငစြောမှာ ငူငူကြီးထိုငကြာ ကနွခြဲ့ရလတေော့၏။
……………………………………………………..
ခွိန်းဆိုထားသော အင်ျဂါနေ့မရောကမြီကပင် တငတ်ငစြောမှာ စိတတ်ှေ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နရသေည်။ ဒီကြားထဲက စနနေေ့ညတွင် သူ့လငတ်ောမြောင် ကိုကြောအြေးက မစို့မပို့လိုးခဲ့ပြနရြာ တငတ်ငစြောအဖို့ ပို၍ပင် အနရခေကစြရာ ဖြစ်လာရသည်။ မပြည့ဝြသော ရမကဆြန်ဒများအတွကြ မောငမြောငစြိုး၏လီးကို တမ်းတနမေိတာကတော့ အမှနပြါ။ ဒါပမယေ့ြ သူလိုးတာခံဖို့ သူခွိန်းဆိုထားသည့အြတိုင်းတွေ့ဖို့ (လိုးရနခြွိန်းထားသည့ြ နရောကလည်း သူမ၏ အိမခြန်း ဖြစ်နပြနေသ်ည်) ကတော့ အတော့ကြို အရှကန်ည်းစရာဖြစ်သည်။
မိမိ၏အရှကန်ှင့ြ ဂုဏသ်ိကျခာ အစစအရာရာတို့ကို မေ့ပြဈမှသာ ထိုခွိန်းဆိုမှုကို လုပန်ိုငမြည်။ ပြီးတော့ ခွိန်းဆိုသည့အြခွိနကြလည်း တကယ့အြခွိနကြင်ေး။ အင်ျဂါနေ့ဆိုလွှင် မှစပယန်ှင့ြ မိုကကြယတ်ို့သည် ခွိန်းတွေ့ကာ စပယ်ှကပြွောပြါးမှုကို ( ၁၂ ) နာရီမှ ( ၁ ) နာရီလောကအြထိ လုပကြှသညကြို တငတ်ငစြောသိထားသည်။
မောငမြောငစြိုးသည် တနင်ျလာနေ့တဈနေ့လုံး ဣန်ဒွသေိပကြောင်းနသည်ေ။ တငတ်ငစြောကို ဘာမှမလုပ်။ စေ့စေ့ပငမြကြည့်ြ။ ရုံးအလုပမြွားကိုသာ ရိုးရိုးကုပကြုပ် လုပန်သည်ေ။ တငတ်ငစြောသည် ခွိန်းဆိုထားရာသို့ မိမိမလာနိုငကြှောင်း မောငမြောငစြိုးကို ပြောဖို့ အကြိမကြှိမအြဖနအြဖန် ကြံနမေိသည်။
ရုံးတွင်းပြော တယလြီဖုန်းကို မပင့ကြာ ဆကသ်ှယမြညပြှုပြီး ပြနခြရွတာက မနည်းတော့။ စာရေး၍ ပြောဖို့ စိတကြူးမိသညကြလည်း အခါခါ။ သို့သောြ တကယတ်မ်းတွငတ်ော့ မပြောဖြစ်။ သူမ၏ သှေးသားများနှင့ြ ရမကဇြောတို့က ထိုသို့ လုပခြှင့မြပြု။ သိတတသ်ောစိတ်၊ စဉြးစားတတသ်ောစိတ် ဦးဏှောကတ်ို့က မောငမြောငစြိုးနှင့ြ ဆကမြသှားသင့တ်ော့ကြောင်း ဆငခြှပြေောဆိုနသေောလြည်း သူမ၏ သှေးသားများကတော့ မောငမြောငစြိုးနှင့ြ အရမ်းကို တွေ့ချင်န်သည်ေ။ မောငမြောငစြိုး ခွိန်းဆိုထားသည့အြတိုင်း သှားဖို့ တိုကတ်ှန်းနသည်ေ။ မောငမြောငစြိုးနှင့ြ လိုးရန် စေ့စောန်သည်ေ။ ထိုသို့ဖြင့ြ အင်ျဂါနေ့သို့ ရောကလြာလတေော့သည်။
သူမအနဖြငေ့ြ ရုံးမှ ဒီမွှလောကြ အခွိနကြှာကြာ အပြငထြှကန်လွှင်ေ အခွားသော ရုံးသူရုံးသားများ သံသယဝငလြာနိုငသ်ည်။ ထိုသံသယများကြောင့ြ စပစြပစြုစုနှင့ြ လိုကလြံစုံစမ်းကြည့်ကြှလွှင် သူမနှင့ြ မောငမြောငစြိုးတို့ ‘‘ဖြစ်’’ နကြမှေုတွကေို သိကုနကြှပါက တငတ်ငစြော မတွေးဝံ့။
ဒီနေ့ နံနကပျိုင်းတဈခွိနလြုံးပင် တငတ်ငစြောတဈယောကြ အလုပကြိုပင် ဖြောင့ဖြှောင့ြ မလုပန်ိုင်။ လုပစြရာအလုပတ်ှကေ သိမမြများသောကြောင့သ်ာ တောပြတေော့သည်။ ထိုသို့ဖြင့ြ ၁၂ နာရီထိုးသှားသည်။ အခုခွိနဆြိုလွှင် မှစပယန်ှင့ြ မိုကကြယတ်ို့ ကာမစပယ်ှကကြှရန် အိပခြန်းသို့ ရောကန်ကြေ လောကပြှီ။ အလုပပြင် စဖြစ်ချင်ြ စဖြစ်နတေော့မည်။
သူတို့နှစ်ယောကြ စပယ်ှကခြဲ့ပုံများကို မိမိချောင်းကြည့်တ်ှေ့မှငခြဲ့ရမှုတွေ တငတ်ငစြော၏ စိတအြာရုံတွင် ထငမြှငလြာသည်။ ဒါတငမြက နဂိုကမှ နိုးထနသေော ရမကဇြောအဟုနမြှာ ဒီလိုအတွေး စိတကြူးပုံရိပတ်ှပေေါလြာတော့ ပို၍ ပြင်းထနလြာသည်။ မှစပယန်ှင့ြ မိုကကြယတ်ို့ လိုးကြတာတွကေို သှားချောင်းကြည့်လြိုစိတမြွား တဖြားဖြားပေါလြာသည်။ မနည်းကြီး မွိူသိပထြိန်းသိမ်းထားရသည်။ ၁၂ နာရီခွဲလောကတ်ှငတ်ော့ ချောင်းကြည့်လြိုစိတတ်ှကေို ဘယလြိုမှ ထိန်းသိမ်း၍ မရနိုငတ်ော့။ ဒီကိဈစမွိူးဆိုသညကြလည်း လဘကရြညစြှဲသလို၊ စီးကရကစြှဲသလိုမွိူးနှင့ြ ဆငတ်ူသည်။ ချောင်းကြည့်န်ကြေ အခွိနတ်ှင် မကြည့်ရြလွှင် နလေို့မရတော့။
တငတ်ငစြောသည် အကြောင်းတဈခုခုပြကာ ရုံးမှ အသာလဈထွကလြာခဲ့သည်။ ဟိုဟာလုပ် ဒီဟာပြောနှင့ြ ရုံးမှထွကရြာတွင် အနည်းငယ် အခွိနကြှာသှားသည်။ ထို့ကြောင့ြ သူမရုံးမှ ထွကလြာသော အခွိနမြှာ ၁၂ နာရီနှင့ြ ၄၀ မိနဈပင် ရှိနလပြေေီ။ အငှားကားတဈစီးဖြင့ြ အိပခြန်းသို့ အမှနသ်ှားသည်။ လမ်းတွင် မီးပျိုင့မြိမှု၊ ကားလမ်းရှုပန်မှေုတို့ကြောင့ြ အိမသ်ို့ရောကတ်ော့ ၁၂ နာရီမိနဈ ၅၀ ပငရြှိနပြေီ။ မှစပယတ်ို့စုံတွဲ လိုးလို့များ ပြီးကုနကြှပြီလား။ စပယ်ှကမြှု စခန်းသိမ်းကြလွှင် အပြေးအလှှားပြနလြာရတာ မောကြောဘဲဟု တွေးပူနမေိသေးသည်။ တောသ်ေးသည်။ တဈဘကအြိမခြန်း၏ အဝငအြထွကြ တံခါးသည် အပြငမြှ သော့ခလောကြ ဖြင့ြ ခပမြထား။ အထဲမှသာ ပိတထြားသည်။ အိမထြဲတွင် လူရှိနသေေးသည်။
တငတ်ငစြောသည် မိမိတို့ဘကခြှမ်းမှ အဝငအြထွကတ်ံခါးမှ သော့ခလောကကြို အသံမထွကအြောင် သတိထားဖြင့ကြာ အိမထြဲသို့ လှဈကနဲဝငသ်ည်။ အိမထြဲသို့ဝငမြိသညန်ှင့ြ တဈဘကခြန်းမှ အသံပလံများကို နားအစွမ်းကုနဖြှင့ြ၍ နားထောငကြှည့သ်ည်။ သူမမွှောလြင့ထြားသလို ကာမ စပယ်ှကရြာမှ ပေါထြှကလြာသော စကားသံများ မကြားရပါ။ တဈဘကခြန်းတွင် ငှိမသ်ကအြားကောင်းနသည်ေ။ တငတ်ငစြောလည်း သူမဖောကထြားသည့ြ အပေါကရြှိရာသို့ အမှနသ်ှားကာ တဈဘကအြိပခြန်းထဲသို့ ချောင်း၍ကြည့်လြိုကသ်ည်။
တဈဘကအြိပခြန်းထဲမှ နှစ်ယောကအြိပကြုတငကြှီးထကတ်ှင် မှစပယရြှိနသည်ေ။ ကုလားဒိန် မိုကကြယကြမူ မရှိတော့ပါ။ မှစပယသ်ည် အဝတအြစားများ မဝတသ်ေးဘဲ ဗလာကိုယလြုံးတီးနှင့ြ ကုတငပြေါြ လဲလွောင်းနခွင်ေးဖြစ်သည်။ မှစပယ်၏ မကြန်ှာပန်းနုရောငသ်န်းနသည်ေ။ ဆူဖြိုးသော ရငသ်ားကြီးများနှင့ြ ကားအိသော တငပြဆုံကြီးများပေါတ်ှင် လကဝြါးရာများ၊ လကခြွောင်းရာများ မထငမြရှား ကနွန်သေေးသည်။ ပေါငဂြှကြားမှ စောကဖြုတကြှီးက အပြတကြို မို့ဖောင်းကာ စူကြှလို့နသည်ေ။ မိုကကြယန်ှင့ြ ပယပြယန်ယန်ယလြိုးပြီးသှားကြောင်း သိသာထငရြှားစသေော အမှတအြသားများပငတ်ည်း။ မိုကကြယန်ှင့ြ လိုးပြီးသှားသောလြည်း အဝတအြစားတွေ မဝတသ်ေးဘဲ၊ ကိုယလြုံးတီးနှင့ြ ကုတငထြကတ်ှင် ဆကြ၍ရှိနခွင်ေးမှာ ဘာကြောင့လြဲဟု တငတ်ငစြောတဈယောကြ တွေးနမေိသည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် ….
‘‘ဒေါကျ…ဒေါကျ…’’
ဟော အိမရြှေ့ဘကမြှ တံခါးခေါကသ်ံသဲ့သဲ့ ကြားရသည်။ မိမိတို့အခန်းကို မောငမြောငစြိုးတဈယောကြ လာခေါကတ်ာများလားဟု တငတ်ငစြော ထငမြိသေးသည်။ ပြီးမှ မိမိကို ခွိန်းဆိုထားသညကြ တဈနာရီခွဲ၊ အခုမှ တဈနာရီထိုးလုလုသာ ရှိသေးသောကြောင့ြ မိမိတို့အခန်းမှ မဖြစ်နိုငဟြု တွေးလွှကြ ဆကြ၍ကြည့်န်သည်ေ။ ဒီတံခါးခေါကသ်ံကို စောင့လြင့န်ဟနေရြှိသော မှစပယသ်ည် ဇိုးဇကဆြိုထကာ အိပခြန်းထဲမှ သုတခြနဲ ပြေးထွကသ်ည်။အဝတအြစားပင် မဝတ်။ ထမီလေးတောင် ကောကယ်ူ ရငလြွားမသှား။ ကိုယလြုံးတီးကြီး ထွကသ်ှားသည်။
‘‘တောတ်ောထြတဲ့ ကောငမ်။ သူ့မို့ အရှကမြရှိ ဧည့ခြန်းဘကကြို ကိုယလြုံးတီးကြီး သှားရဲတယ်’’
ဟု တငတ်ငစြော တဈယောကြ ရရှတေမြိသည်။ ထို့နောကြ ဝငလြာမည့သ်ူကို ရငခြုနစြှာ စောင့ကြှည့သ်ည်။ တံခါးဖြင့သ်ံခပသ်ဲ့သဲ့ ကြားရသည်။ ထို့နောကြ မှစပယ်၏ ညုတုတု ခရာတာတာ ရယမြောပြောဆိုသံ ဆကပြေါလြာသည်။
‘‘အိုး…ကြည့်ပြါလား… ကဲချင်ပြှီ.. ခစ်ခစ်ခစ်.. အိုး … ဟင့ြ’’
မှစပယ်၏ အသံသည် ရုတတ်ရကပြှတကြာ ရပတ်န့သ်ည်။ ဘာဖြစ်သှားတာလဲဟု တငတ်ငစြော ခေါင်းပငထြောငထြသှားသည်။ ပြီးမှ တံခါးဖြင့ပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ အိမထြဲသို့ ရောကလြာသူကို တငတ်ငစြောတဈယောကြ တွေ့မှငလြိုကရြတော့သည်။ ထိုသူကား မောငမြောငစြိုးပင် တည်း။
‘‘ဒီကောငလြေးက တကယဘြဲ။ ဒီဟာမကြီးကို အရငလြိုးပြီးမှ ငါ့ဘကကြို လာမှာကိုး။ တခွားမိန်းမတဈယောကကြို လိုးပြီးခါစ လီးကြီးနဲ့ ငါဆကပြှီး အလိုးခံ ရမှာပါလား။ ဒီလိုလုပတ်ာတော့ မကောင်းပါဘူး။ သူခွိန်းထားတာကို ငါစောင့မြနဘေဲ ပြနသ်ှားရရငကြောင်းမလား’’
ဟု မိန်းမသားတို့သဘာ၀ မခံချင်ြ၍သာ ထိုသို့တွေးမိခွင်းပင် ဖြစ်သည်။ တကယတ်မ်း လကတ်ှေ့မှာတော့ တငတ်ငစြောမှာ အိမခြန်းထဲမှ ထွကသ်ှားလိုစိတ် စိုးစဉြးမွှမရှိ။ မောငမြောငစြိုးနှင့ြ မှစပယတ်ို့ ဘယလြိုတွေ လုပကြှမှာလဲဟု ချောင်းကြည့်ခြငွသ်ည်။ ပြီးတော့ မောငမြောင်းစိုး မိမိကို လာလိုးတာကိုလည်း အရမ်းကို ခံချင်န်ပေါသည်။ ကိုယလြုံးတီးရှိနသေော မှစပယကြို ပြေ့ဖကကြာ ပါးစပခြငွြးတေ့စုပပြှီး နမ်းလိုကသ်ညကြို တငတ်ငစြော မှငလြိုကရြသည်။ သူမ၏ရငကြတော့ တဒိန်းဒိန်းခုနလြို့နပေါသည်။ ခဏအကြာတွင်
‘‘ပြှတ် ပပြျ’’
ဟူသော ပါစပခြငွြး ကြာဟသှားသံ ..
‘‘ဖန်ျး’’
ကနဲ ဖငပြုတလြိုကသ်ံနှင့ြ မှစပယ်၏
‘‘အိုး အား ..အား’’
ဟု မှညတ်မ်းသံကို ဆကကြှားရပြနရြာ တငတ်ငစြော၏ ရငထြဲ ကလွိကလွိနှင့ြ ဖြစ်လာရသည်။ ခဏအကြာတွင် မှစပယန်ှင့ြ မောငမြောငစြိုးတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကခြါး တဈယောကဖြကကြာ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငလြာကြသညကြို တငတ်ငစြော တွေ့ရလတေော့သည်။ မောငမြောငစြိုးသည် ကြောပိုးအိတအြငယစြား တဈခုကို ဘယဘြကပြခုန်းတွင် သိုင်းလှယထြားသညကြိုလည်း တငတ်ငစြော သတိထားမိသည်။
ဒီနေ့ မောငမြောငစြိုးက မှစပယကြို ကာမမှု အသဈအဆန်းတဈခုနှင့ြ မိတဆြကပြေးမညဟြု ကြိုတငပြှောပြထားခဲ့သည်။ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ မေးလို့မရ။ ယခငကြ သူမ မကြုံဖူးသော ဖီလငတ်ဈမွိူး ခံစားစရမေညဟြုသာ ဆိုထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့ြ မှစပယမြှာ မောငမြောငစြိုးနှင့ြ သိပကြို တွေ့ချင်န်သည်ေ။ မောငမြောငစြိုးက ဘယလြိုများ အဆန်းထွငလြာမညဆြိုခွင်းကို သိပသ်ိလိုနသည်ေ။ ထို့ကြောင့လြည်း မိုကကြယန်ှင့ြ မှနမြှနပြှီးအောင် လုပကြာ မောငမြောငစြိုး ရောကအြလာကို ကြိုလင့စြောင့စြားနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ ဘယလြိုမွိူးလုပမြညကြို မခန့မြှန်းနိုငသ်ောလြည်း မောငမြောငစြိုး လုပမြည့အြရာမှာ ကာမစည်းစိမ် အရသာ ရှိမှာကိုတော့မှစပယ် သချောပေါကသ်ိထားသည်။
‘‘အဆန်းလုပမြယဆြို။ ကိုင်း ဘာလုပမြှာလဲ။ တို့က ဘယလြိုမွိူး နပေေးရမှာလဲ… လုပတ်ော့လေ…’’
အိပခြန်းထဲသို့ ရောကသ်ညန်ှင့ြ မှစပယကြ ခရာတာတာ အသံလေးနှင့ပြှောသည်။ ချောင်းကြည့်န်သေူ တငတ်ငစြောမှာလည်း ထိုစကားများကို ကြားရလရော ဘယလြို အဆန်းအပြားတွမွေား လုပကြှဦးမှာလဲဟု စိတဝြငစြားမှုဖြင့ြ ရငလြှိုကဖြိုလာရတော့သည်။
‘‘လုပမြှာပေါ့ မမရ။ အဝတတ်ှေ အရငခြွှတပြါရစေဦး’’
မောငမြောငစြိုးက လှယထြားသော ကြောပိုးအိတကြို ကုတငခြှရင်ေးတွင် အသာတငပြှီး ပြောသည်။ ထို့နောကြ သူ့ကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားများကို ခပမြှနမြှန် ခွှတသ်ည်။ မှစပယရြော တငတ်ငစြောတို့ပါ မောငမြောငစြိုး အဝတခြွှတန်သညေကြို စူးစိုကကြှည့န်မေိသည်။ ခကြခြငွြးလိုလိုပင် မောငမြောငစြိုးကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသည်။ လီးကြီးက မတတ်ောင်၍ နသည်ေ။ အမွိူးသမီး နှစ်ယောကလြုံး၏ အကြည့်မြွားသည် မတတ်ောငန်လသေေော လီး ကြီးထံသို့ စူးစိုကရြောကရြှိကာ ရငတ်ှခေုန်၊ အသည်းတွယေားလာကြ၏။
‘‘မမ.. ဗိုငဘြရတော..သုံးဖူးသလား’’
သူ့အဝတတ်ှေ ခွှတပြှီးနောကြ မောငမြောငစြိုးသည် ကိုယလြုံးတီး လီးတနကြှီး အတောငသ်ားနှင့ြ ကုတငပြေါြ လှမ်းတကလြာရင်း မေး၏။
‘‘ဟင့အြင်း…မသုံးဖူးဘူး’’
‘‘မှငရြော မှငဖြူးလား’’
‘‘မမှငဖြူးဘူး’’
‘‘ဗိုငဘြရတောအကြောင်း ကြားဖူးထားတာကော ရှိလား’’
‘‘အင်း… နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကြားဖူးတယ်…။ မိန်းမတွေ ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် အရသာယူတဲ့ ပစ်စည်းဆိုလားဘဲ’’
တငတ်ငစြောမှာတော့ ‘ဗိုငဘြရတော’’ ဆိုသညမြှာ တကယ့ကြို အသဈအဆန်း ဖြစ်နပေါသည်။ ကြားပငမြကြားဖူးပါ။ ဘယလြိုပစ်စည်းပါလိမ့ဟြု သိလိုစိတ် ပေါလြာသည်။
‘‘ဒီနေ့.. ဗိုငဘြရတောနဲ့ မမကို ဖီလငရြအောင် လိုးပေးမလို့ဗွ’’
‘‘ဟာကြာ…မင်းကတော့ လုပပြှနပြှီ…’’
‘‘ဗိုငဘြရတောနဲ့ စောကပြတထြိုးပြတတ်ာ နို့တွအပေေါြ ကပပြှတပြေးတာ ဖငထြဲထည့တ်ာ ဘယလြိုဖီလငရြတယဆြိုတာ ခံစားကြည့်မြှ သိမှာနောြ။ သိပကြိုကောင်းတယဆြိုဘဲ…’’
‘‘တောပြါ..’’
‘‘ဘယလြိုလဲ ဗိုငဘြရတော သုံးပြီး ဖီလငခြံကြည့်မြလား’’
‘‘မင်းမှာ ပါလာလို့လား’’
‘‘ပါလာတာပေါ့’’
‘‘ပြစမ်းပါဦး’’
‘‘ပြမှာပေါ့ မမရဲ့။ ကဲ ပြောလေ.. ဗိုငဘြရတော သုံးကြည့်မြလား’’
‘‘ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်’’
‘‘ပြောစမ်းပါဦး မမရ။ သုံးကြည့်ခြငွလြား’’
‘‘အင်း…စမ်းထည့မြယ်…လုပလြိုကလြေ..’’
‘‘နေဦး။ မမကို ပိုစိတထြလာအောင် အရငလြုပြဦးမယလြကြော’’
‘‘အိုကြာ…မင်းကလဲ’’
ထို့နောကမြောငမြောငစြိုးသည် မှစပယကြို ပြေ့ဖကြ ပြတသ်ပ် ကိုငတ်ှယလြသည်ေ။ ဒီတဈခါ အပြတအြသပမြွားသညလြည်း တမူထူးဆန်းသည်။ သိပကြှမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အငမ်းမရ မလုပ်။ ညငည်ငသ်ာသာမှ တကယ့ကြို ညငည်ငသ်ာသာလေး၊ ဖြဖြလေးကိုငကြာ ရှရှလေး ပြတသ်ည်။ အကိုငအြတွယ် ညငသ်ာသောလြည်း နှိုးဆှမှုအားကတော့ ပြင်းလှသည်။ မှစပယမြှာ တွန့တ်ှန့ကြိုလူးလာရသည်။ ရမကလြှိုင်းတွထနေပြှီးရင်း ထနလြာရပြီး တအင်းအင်း အသံလေးများ မှညန်သည်ေ။ မောငမြောငစြိုးက သိပအြခွိနကြှာကြာတော့ နှိုးဆှမနပေါ။ (တငတ်ငစြောရှိရာဘကသ်ို့ ဆောငတ်ောကြူးရဖို့ကလည်း ရှိသေးသည်။)
နှစ်မိနဈခန့သ်ာ ပြတသ်ပန်ှိုးဆှပေးပြီးနောကြ သူ၏ကြောပိုးအိတထြဲမှ ဗိုငဘြရတောကို ထုတယ်ူလိုကလြတေော့သည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် မှစပယမြှာ ရမကဇြောအဟုန် ပြင်းထနန်လပြေေီ။ ချောင်းကြည့်ြ နသေော တငတ်ငစြောသည် မောငမြောငစြိုး ထုတယ်ူလိုကသ်ော ဗိုငဘြရတောကို သသခွေောခွာ ကြည့်သ်ည်။ မှစပယကြလည်း ရမကခြိုးပြည့လြွှံနသေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ဗိုငဘြရတောကို ကြည့်သ်ည်။ ဗိုငဘြရတောက အနကရြောငဖြစ်သည်။ လုံးလုံးရှညရြှညန်ှင့ြ ခရမ်းသီးလိုလို၊ လီးတနပြုံလိုလို ကပြလြုံးလောကတ်ော့ တုတမြည်။ အဖြားပိုင်း ခပသ်ှယသ်ှယ် ဖြစ်နသည်ေ။ အရင်းပိုင်း တွင် လကကြိုငလြိုလို အပိတလြိုကြ အရဈများပါရှိသော နရောလေးရှိသည်။
မောငမြောငစြိုးက ဓါတခြဲထည့ထြားပြီး အသင့ရြှိနသေော ဗိုငဘြရတော၏ ခလုတကြို ဖြင့လြိုကရြာ တဒီဒီ အသံသဲ့သဲ့လေးနှင့အြတူ ဗိုငဘြရတောက သိမ့သ်ိမ့လြေး လှုပတ်ုနလြို့လာသည်။
‘‘ဒါက လှုပအြားအနိမ့ဆြုံး လုပထြားတာ။ ဗိုငဘြရတောကို ပိုတုနခြါစချင်ေရြင် အရှီနမြှှင့ပြေးလို့ရတယ်။ ရော့… စမ်းသုံးကြည့်ြ’’
ခလုတဖြှင့ထြား၍ သိမ့သ်ိမ့င်ှိမ့င်ှိမ့လြေး တုနခြါနသေော ဗိုငဘြရတောကို မောငမြောငစြိုးက မှစပယ်၏ လကသ်ို့ထည့လြိုကသ်ည်။ ညိမ့ည်ိမ့လြေး တုနန်သေော ဗိုငဘြရတောမှာ အသကဝြငန်သလေိုလို မှစပယ် ထငခြဲ့သည်။
‘‘ဒါ……ဒါကို ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ…..ဟင်’’
မှစပယကြ မောငမြောငစြိုးကို မေးသည်။
‘‘နို့သီးတွကေို အသာပြတပြေး။ အဲဒီလိုလုပန်တေုန်း မမစောကပြတကြို ကြှနတ်ောယ်ကမြယ်….။ ပြီးမှ စောကပြတထြဲဖြစ်ဖြစ် ဖငပြေါကထြဲဖြစ်ဖြစ် ဗိုငဘြရတောကို ထိုးထည့ပြှီး လိုးပေးမယ်…’’
မောငမြောငစြိုးက နည်းပေးလမ်းပြ လုပသ်ည်။ မှစပယလြည်း ဗိုငဘြရတောကို ညာလကဖြှင့ြ အသာကိုငကြာ၊ ထပဖြူးပိုင်းနှင့ြ မိမိ၏ ဘယဘြကန်ို့အုံပေါမြှ နို့သီးခေါင်းကို လှမ်းတို့ ပြတကြှည့လြိုကသ်ည်။ ရမကဇြောပြင်းထနခြွိနမြို့ မှစပယ်၏ နို့သီးခေါင်းတွေ ကော့ထောငန်သည်ေ။ တငတ်ငစြောမှာ မှစပယ်၏ အပြုအမူကို အသကရြှူပငမြေ့ကာ သသခွေောခွာကြီး ကြည့်န်မေိသည်။ နို့သီးထပန်ှင့ြ ဗိုငဘြရတော စတငထြိမိသညန်ှင့ြ မှစပယတ်ကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနရြငသ်ှားသည်။ ပါးစပမြှလည်း အသံထွကလြာသည်။
‘‘အိုး..မားမား…ဟင့ဟြင့ြ… ယားကြိကြိနဲ့ကြာ။ တဈမွိူးကြီးပါလား’’
‘‘ဖီလငကြောင်းတယမြဟုတလြား..’’
‘‘အင်း.. ကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်… စောကပြတယ်ကပြေးမယဆြို… ယကလြကြော’’
မှစပယသ်ည် ဘယည်ာနို့သီးများကို ဗိုငဘြရတောဖြင့ြ တလှည့စြီ ပြတသ်ည်။ သူမသည် နို့သီးဆှဲ၊ နို့စို့ အမွိူးစုံခံဖူးသည်။ ယခု ဗိုငဘြရတောနှင့ြ ထိုးကပ်၍ ခံစားရသော ဖီလငကြတော့ တဈမူထူးခွားပါသည်။ မောငမြောငစြိုးကလည်း မှစပယ်၏စောကပြတကြို ကုန်း၍ ယကပြေးသည်။ လွှာနှင့ြ ထိုးကလိသလို စောကစြေ့ကိုလည်း မွှင်း၍စုပပြေးလိုကသ်ေးသည်။
မှစပယအြဖို့ စောကပြတအြယကခြံရတာ၊ စောကစြေ့အစုပခြံရတာ၊ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လွှာထိုးမှှပေေးတာတွကလေည်း ခံလို့ကောင်း၊ နို့သီးများကို ဗိုငဘြရတောနှင့ြ ထိကပပြှတန်ရတောကလည်း အရသာတွေ့၊ အရမ်းကို ဟော့နကော လူးလှန့လြှုပရြှားနသည်ေ။
‘‘အိုး.. ဟင့ြ.. ဟင့ြ… ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… အပီပါဘဲလား.. မောငစြိုးရာ…. အို.. အို… ယကပြေး….. အထဲကို ထိုးစမ်းပါ… အား… ယား… ယား… အင့ြ.. ဟင့ြ … ဟင့ြ..’’
စောကပြတကြို ပို၍ ထိထိမိမိ ယကပြေး စုပပြေးနိုငစြရန်ေ မှစပယကြ ဖငကြှီးကို ကော့ပင့ြ၍ ပေါငလြုံးကြီးများကို အစွမ်းကုန် ကားပေးသည်။
‘‘မမစောကဖြုတကြ တယမြှှေးတာပဲကိုး…. ကြည့်စြမ်း.. စောကစြေ့ကလည်း ကော့ထောငန်လေိုကတ်ာ… မှန်း… အပီစုပပြဈလိုကမြယ်.. .’’
‘‘အားပါးပါး…. ရှီး… ရှီး…. အိုအို…. ဘယလြိုလုပန်တောလဲ.. .. မောငစြိုးရာ…. ကောင်းလှခညွလြားကြာ……. အိုအို.. အို…’’
တငတ်ငစြောပငလြွှင် ချောင်းကြည့်ရြင်း ရငတ်ှေ ပန်းတွေ တုနလြာသည်။ စိတအြရမ်း လှုပရြှားလာသည်။ အဖုတဖြောင်းကြှကာ အရညရြှှမ်းလာသည်။ နို့အုံတွေ တင်းမာကာ နို့သီးခေါင်းများ တင်းမာကော့ထောငတ်ကလြာ၏။
မှစပယကြလည်း ဖီလငအြရမ်းတကန်ရော၊ ဒီမွှလောကန်ှင့ြ မကြနပေန်ိုငတ်ော့။ ဗိုငဘြရတောကြီးကို စောကပြတထြဲ ထိုးထည့ကြာ လုပကြှည့ခြငွစြိတမြွား ထိန်းမရတော့။
‘‘ဟင့အြင့ြ… ဗိုငဘြရတောနဲ့ တို့ကို လိုးပေးတော့ကြာ။ တို့စိတတ်ှေ အရမ်းထနပြေီ။ စောကပြတလြည်း သိပယ်ားနပြေီ။ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ လုပပြါကြ..’’
‘‘ကောင်းပြီ။ ဖီလငအြပြတယ်ူဖို့သာ ပြငပြတေော့’’
မောငမြောငစြိုးက မှစပယ်၏ပေါငကြှား မကြန်ှာခွပြီး ပြော၏။ ပြီးတော့ မှစပယ်၏ လကထြဲမှ ဗိုငဘြရတောကို လှမ်းယူလိုကသ်ည်။ မှစပယသ်ည် ပေါငကြှီးနှစ်ချောင်းကို ကားနိုငသ်မွှ ဖြဲကားပေးလိုကသ်ည်။ အဖုတကြှီးမှာ မို့မို့ဖေါင်းဖေါင်း ပြူးပြူးကြီး ပေါန်သည်ေ။ စောကမြှှေးများ ရိတထြား၍ ပြောငရြှင်းနသညေမြို့ အဖုတကြပို၍ ပြူးနပေါသည်။ မောငမြောငစြိုးက ဗိုငဘြရတောဖြင့ြ စောကပြတကြို အသာထိုးကာ ပြကကြလိ ပေးပြနရြာ မှစပယ် တဟင်းဟင်း ဖြစ်လာသည်။
‘‘အိုအို…ဟင့ဟြင့ြ…. လုပကြှာ…. ထိုးထည့လြိုကစြမ်းပါ….. ပြတမြနပေါနဲ့တော့။ အဖုတထြဲ အရမ်းယားနပေါတယဆြိုမှ
..ထိုးပါ… တို့အဖုတထြဲကို ဗိုငဘြရတောကြီး ထိုးသှင်းလိုကစြမ်းပါ…. အဟင့ဟြင့ြ’’
မောငမြောငစြိုးက စောကပြတကြို ဘယလြကဖြှင့ြ အသာဆှဲဖြဲသည်။ စပယ်ှကရြာ စောကခြေါင်း ပြဲအာလာမှ ညာလကတ်ှင် ကိုငထြားသော ဗိုငဘြရတောကို အသာတေ့ကာ တအိအိ ထိုးသှင်းသည်။ အရညတ်ှစေိုနသေော စောကပြတထြဲ ဗိုငဘြရတောက တိုးဝငသ်ည်။ အဝငခြွောသောလြည်း တင်းကြပသ်ော ထိတွေ့မှုရှိပြီး မာကြောကြော တုတရြှညရြှညကြှီးလည်း ဖြစ်သညမြို့ မှစပယ် အံကြိတကြာ စုတသ်ပည်ည်းရသည်။
‘‘အိုး…ကြှတ်..ကြှတ်…ကြှတ်….ဟင်း’’
‘‘နာလို့လား…မမ…’’
‘‘နည်းနည်းအောင့သ်ှားလို့.. ရတယ်… ဖိသာထိုးထည့ကြှာ….. အားပါးပါး… အား …. အမလေးနောြ…….. ဟင့ြ.. ဟင့ြ….’’
ဗိုငဘြရတောက အဆုံးနီးနီးကို စောကပြတထြဲဝငသ်ည်။ မှစပယမြှာ ကာမဆိပ် ငယထြိပရြောကကြာရှုးသှပလြုမတတကြို ဖြစ်နသည်ေ။ စောကပြတထြဲ တိုးဝငလြာသော ဗိုငဘြရတောသည် သိမ့သ်ိမ့လြေး တုနခြါနရော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများကို ကိုငတ်ှယ်၍ ဖြဖြလေး လှုပပြေးနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ ဒါက လီးတိုးဝငမြှုနှင့ြ မတူသော ထူးခွားလှသည့ြ ဖီလငအြရသာ ဖြစ်နသည်ေ။
‘‘ဆောင့လြေ….. ဆောင့စြမ်းပါ…. ဒီအတိုင်းဘဲ ထိုးသှင်းမထားနဲ့။ ဟင့ြ ဟင့ြ…. လုပ်… လေ…….. ထိုးဆောင့ပြေးပါရှင့ြ’’
ဖီလငသ်ိပကြောင်းလှသညမြို့ မှစပယသ်ည် အာသာငမ်းငမ်း ပြောမိသည်။ ဖငကြှီးကိုလည်း ရှေ့တိုးနောကင်င် ဝေ့ဝိုကကြာ လှုပရြှားပေးသည်။ မောငမြောငစြိုးကလည်း ဗိုငဘြရတောကို လကဖြှင့ြ စုံကိုငကြာ စောကပြတထြဲ ထိုးသှင်းပြနထြုတ် ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပမြှနမြှန် လုပပြေးသည်။
‘‘မမ..ဘယလြိုလဲ….။ ဗိုငဘြရတောနဲ့ ထိုးပေးတာ ဖီလငတ်ဈမွိူးဆန်းတယ် မဟုတလြားဗွာ….’’
‘‘အေးကြာ….. ဘယလြိုကြီးလဲမသိဘူး။ သိပကြောင်းတာဘဲ… လုပလြကြော….. ခပမြှနမြှန် ထိုးသှင်းပြီး လုပပြေးစမ်းပါကြာ…’’
‘‘မမခညွြးဘဲ ဖီလငယ်ူမနနေဲ့။ ကြှနတ်ောဖြီလငရြအောငလြည်း လုပပြေးဦးလေ…….’’
‘‘ဘာလုပပြေးရမလဲ…ပြောလေ…ပြော..’’
‘‘လီးစုပပြေးပေါ့’’
‘‘ရတယ်……စုပပြေးမယလြေ…လာလေ..’’
မောငမြောငစြိုးက မိမိ၏လီးကို မှစပယစြုပန်ိုငရြန် ကိုယကြို အနအထေား ပြုပြငပြေးသည်။ မှစပယကြလည်း ခေါင်းရှေ့တိုး၍ အငမ်းမရပင် ကြိုလင့သ်ည်။ လီးကို ပါးစပန်ှင့ြ ငုံခဲကာ အားရပါးရ စုပပြေးသည်။ မောငမြောငစြိုးက မှစပယ်၏ အဖုတကြို ဗိုငဘြရတောဖြင့ြ လိုးဆောင့ပြေးသည်။ ဗိုငဘြရတော တုနခြါအား ပိုမှင့လြာအောင် တဈထဈတငပြေးသည်။
‘‘ထိုး….ထိုး….ပြင်းပြင်း ထိုးပေးစမ်းပါ’’
လီးစုပပြေးရင်း မှစပယကြ ပြောသည်။ ပါးစပထြဲတွင် လီးကြီးပြည့ကြှပန်သညေမြို့ သူမ၏ စကားသံက ပီပီသသမထွကြ။ ဒါပမယေ့ြ မောငမြောငစြိုးကတော့ အမွိူးသမီးဘာလိုချင်မြှန်း ဒကထြိသိသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဗိုငဘြရတောကို ခပမြှနမြှန် ခပသ်ှကသ်ှကြ ထိုးသှင်းပြနထြုတ် ဆောင့လြုပပြေးသည်။ စောကစြေ့ကို တုနခြါနသေော ဗိုငဘြရတောနှင့ြ ကကြနွန ထိမိအောင် ဖိကပပြှတဆြှဲပေးသည်။ မှစပယ် မနနေိုငတ်ော့။ တအီးအီး တအားအား နှင့ြ ဆကတ်ိုကကြို သုံးကြိမပြှီးသှားသည်။ မှစပယ် ထိုသို့ပြီးသှားခွိနတ်ှင် မောငမြောငစြိုးကလည်း သုတရြညမြွား လှှတထြုတပြေးလိုကလြတေော့သည်။
‘‘လာလေ.. မမကော… စောကပြတတ်ှေ ဘာတွေ မဆေးတော့ဘူးလား’’
ကုတငအြောကရြောကတ်ော့ မှစပယကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး ပြော၏။
‘‘မင်းအရငသ်ှားပါ။ တို့ကနောကမြှ……’’
‘‘လာစမ်းပါ မမရာ။ အတူတူဆေးကြတာပေါ့.. လာပါ…’’
မောငမြောငစြိုးခေါြ၍ မှစပယလြည်း ရခွေိူးခန်းဆီ အတူလိုကသ်ှားရလသည်ေ။ တဈဘကခြန်းမှ တငတ်ငစြောမှာတော့ စိတမြရိုးမရှနှင့ြ ဖြစ်ကာ ကနွန်ခေဲ့လသည်ေ။ မိမိထံမလာခင် မှစပယကြို အရငတ်ှေ့ခဲ့မှုကိုလည်း မခံချင်သ်လိုလို ဖြစ်နသည်ေ။ သိပမြကြာပါ။ မောငမြောငစြိုးနှင့ြ မှစပယတ်ို့ ရခွေိူးခန်းမှထွကကြာ အိမခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာခဲ့သည်။ မောငမြောငစြိုးက ဗိုငဘြရတောကို သိမ်းသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အဝတအြစားများကို ဝတသ်ည်။ ထို့နောကြ မောငမြောငစြိုးက မှစပယကြို နှုတဆြကအြနမ်း တဈခကြစြုပန်မ်းပြီး ထွကသ်ှားသည်။ မိမိအခန်းဘကြ ခကြခြငွြးကူးလာမညလြား၊ ဒါဆို မှစပယ် ရိပမြိသှားလွှင် အခကဘြဲဟု တငတ်ငစြော တွေးနမေိသေးသည်။
ဒါပမယေ့ြ မောငမြောငစြိုးက ဒီလိုတော့ မလုပပြါ။ လမ်းထိပကြ လကဘြကရြညဆြိုငတ်ှင် ခပလြွှိူလွှိူလေး ဝငထြိုငကြာ လကဘြကရြညသ်ောကြ၍ မှစပယ် ထွကသ်ှားသညအြထိ စောင့သ်ည်။ မှစပယထြှကသ်ှားတော့မှ လမ်းထဲပြနဝြငကြာ တငတ်ငစြောထံသို့ လာလသည်ေ။
……………………………………………………………..
တငတ်ငစြောအဖို့ သူမဘ၀ တဈသကတ်ာတွင် စိတအြလှုပရြှားဆုံး စောင့ဆြိုင်းရသည့ြ အခွိနကြာလဟု ဆိုရပလေိမ့မြည်။ ရငလြည်းမောရသည်။ နှလုံးလည်း ပိုခုနသ်ည်။ သှေးခုနန်ှုန်းလည်း ပိုမှနလြာသည်။ တကိုယလြုံးလည်း ပူသလိုလို အေးသလိုလို ဖြစ်လိုကန်ှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ မောငမြောငစြိုးနှင့ြ မတွေ့ရသေးမှီကပင် တငတ်ငစြောတဈယောကြ စိတလြှုပရြှား ရငဖြိုမှုကို ခံစားနရသေည်။ မောငမြောငစြိုးရောကလြာ၍ ကြှမ်းကငွပျိုငန်ိုငစြှာ စပယ်ှကလြွှငတ်ော့ တွေးကြည့်ရြုံနှင့ပြင် တငတ်ငစြော စောကပြတထြဲက အရညကြှညလြေးများ စိုလာတော့သည်။ ဟော ……
‘‘ဒေါကျ…..ဒေါကျ…..ဒေါကျ……’’
တံခါးခေါကသ်ံက ခပသ်ဲ့သဲ့။ သူမကို လိုးမည့ယ်ောကြွား ရောကရြှိလို့လာပါပြီ။ ဒီတဈခါတွငတ်ော့ ဟိုဖကအြိပခြန်းကို လာခေါကခြှင်းနှင့ြ မရောထွေးနိုငတ်ော့။ သူမထံသို့ ဆိုကဆြိုကမြှိုကမြှိုကြ လာရောကတ်ာ သိပကြိုသချောနသည်ေ။ ဒီတံခါးခေါကသ်ံကို ရငဖြိုစိတဖြှင့ြ စောင့လြင့န်သေော တငတ်ငစြော အိပခြန်းထဲရှိ ကုတငပြေါတ်ှင် ထိုငန်ရောမှ ငေါကကြနဲထကာ အိမရြှေ့ခန်းဘကဆြီသို့ ခပသ်ုတသ်ုတ် မပြေးရုံတမယ် ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။
စောစောတဈခေါကတ်ုန်းက တဈဘကခြန်းမှ မှစပယ် ဒီလိုလွှောကလြှမ်းထွကသ်ှားမှုကို ကိုယခြငွြးစာကာ နားလညမြိသည်။ မှစပယလြည်း ယခု မိမိလို ခံစားလှုပရြှားမှုမွိူး ထပတ်ူရှိပလေိမ့မြည်။ တငတ်ငစြောသည် အိမခြန်းတံခါးကို အမှနပြင် ဖြင့လြိုကသ်ည်။ တံခါးဝတွင် မားမားကြီးရပန်သေူက မောငမြောငစြိုး။
‘‘မမက အစောကြီးကတည်းက ရောကန်တောကိုး။ အခုမှ တဈနာရီနဲ့ မိနဈနှစ်ဆယဘြဲ ရှိသေးတယ်….’’
မောငမြောငစြိုးက လကပြတန်ာရီကို ကြည့်ပြှီးပြောရင်း အိမထြဲသို့ လှမ်းဝငသ်ည်။ တငတ်ငစြောလည်း တံခါးကို အမှနပြငပြိတကြာ ခကြထြိုးခလွိုကသ်ည်။ မောငမြောငစြိုးကို မကြည့်ရြဲ။ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ တကိုယလြုံးလည်း ဆတဆြတတ်ုန်၍ နသည်ေ။ ရည်းစားနှင့ြ ပထမဆုံး ခွိန်းတွေ့သည့ြ ကောငမြလေးလို စိတလြှုပရြှားခံစားမှုမွိူး ဖြစ်ပေါြ၍ နသည်ေ။
မောငမြောငစြိုးက ရှကကြှောကြ၊ စိတလြှုပရြှားရငဖြိုကာ၊ မကြန်ှာကြီးနီရဲ၊ တကိုယလြုံး ဆတဆြတတ်ုန် လွှကရြှိနသေော တငတ်ငစြောကို အားရကြနပေစြှာ ကြည့်သ်ည်။ သူသည် မိန်းမတွေ အများကြီး ခခွဲ့ဖူးပေါင်းများလှပြီ။ သို့သောြ ဒီလို စိတလြှုပရြှား အရှကပျိုကာ ရမကလြည်းထနန်သေော အမူအယာအသှငအြပြငန်ှင့ြ မိန်းမကိုတော့ ပထမဆုံး မှငရြခွင်းဖြစ်သည်။
ခဏမွှ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်ကြသေည်။ နှစ်ယောကလြုံး မညသ်ူမွှ မလှုပရြှား။ ငှိမသ်ကန်ကြသေည်။ လူတွကေ ငှိမန်သေောလြည်း စိတတ်ှကတေော့ နိုးကြှလှုပရြှားနကြသေည်။ တဈ ယောကြ၏ ရငခြုနသ်ံကို တဈယောကကြ ကြားနရသေည်။ တဈယောကြ၏ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းကိုလည်း ကနွတ်ဈယောကကြ သိရှိနသည်ေ။ တငတ်ငစြောက ခေါင်းကြီးငုံ့ထားသည်။ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော တကိုယလြုံးကို သိမ်းကြူံးကာ စူးရဲပိုငန်ိုငစြှာ ကြည့်န်သည်ေ။
ရုတတ်ရကြ မောငမြောငစြိုးက စတငလြှုပရြှားသည်။ ပခုံးတွငလြှယထြားသော ကြောပိုးအိတကြို အနီးရှိ ထိုငခြုံတဈခုပေါြ ပစ်တငသ်ည်။ ပြီးတော့ တငတ်ငစြောကို ဆတကြနဲ သိုင်းဖကသ်ည်။ ညာလကကြ ခါးကိုဖကကြာ ဘယလြကကြ လကပြှငတ်ဈဝိုကြ ဖိဆှဲလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ရငခြငွြးအပမြိသည်။ တငတ်ငစြော၏ ရငသ်ားဆိုငကြှီးများက မောငမြောငစြိုး၏ ရငဘြတန်ှင့ြ အိကနဲနအေောင် ထိကပမြိသည်။ ဆှဲပြေ့ပြီးသညန်ှင့ြ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏ နှုတခြမ်းကို ငုံခဲသည်။ တငတ်ငစြောမှာ မကြန်ှာလေး ခပမြော့မော့ ဖြစ်နရော စုပန်မ်းဖို့ အလှန့ကြို လှယကြူ အဆငပြှသှေားသည်။ စုပန်မ်းမှုသည် ရမကပြှင်းသည်။ ကြမ်းတမ်းသည်။ တပြှတပြှှတ် အသံများပင် မှညသ်ည်။
တငတ်ငစြော မကြလြုံးတွေ အလိုလို မှေးစင်းသှားသည်။ သူမ၏ကိုယသ်ညလြည်း မောငမြောငစြိုး၏ ရငခြှငထြဲတွင် ခွခွပြေေော့ပြော့ ဖြစ်နသည်ေ။ နှုတခြမ်းသားများကို အားရပါးရ ငုံခဲပြီးနောကြ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏ နှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကြားသို့ လွှာထိုးသှင်းသည်။ လွှာသည် စေ့နသေော တငတ်ငစြော၏ ရှေ့သှားများကို အရငထြိမိသည်။ တဈစုံတဈရာသော စေ့စောမြှုတဈခုက စခေိုင်းသည့အြလား တငတ်ငစြော၏ စေ့နသေောသှားများ အလိုလိုပင် ဟလာသည်။ ထိုအခါ လွှာက သူမပါးစပထြဲသို့ တိုးဝငသ်ှားသည်။
မောငမြောငစြိုးမှာ ဒီလို စုပန်မ်းမှုမွိူးတွင် ကြှမ်းကငွန်ရော တငတ်ငစြောတဈယောကြ ရငလြှိုကဖြိုမောသှားအောငပြင် ဖနတ်ီးလိုကန်ိုငသ်ည်။ မောငမြောငစြိုးသည် လွှာကိုလှည့ပြတကြာ တငတ်ငစြော၏ သှားဖုံးများ အာခေါင် စသညတ်ို့ကို တို့ယကပြေးသည်။ ထို့နောကြ လွှာကို တောင့တ်ောင့ဖြစ်နအေောငလြုပကြာ တငတ်ငစြော၏ ပါးစပထြဲ ထိုးသှင်းပြနထြုတ် လှုပရြှားပေးနသည်ေ။
တငတ်ငစြောက နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စူတူတူလေးလုပထြားရာ လွှာက ထိုနှုတခြမ်းသားများကို အပြနအြလှန် ထိတွေ့ပြတတ်ိုကကြာ တိုးဝငပြှနထြှကန်သည်ေ။ တငတ်ငစြော၏ ပါးစပကြို လွှာနှင့ထြိုးကာ လိုးပေးနသညေ့ြ လှုပရြှားလုပဆြောငမြှုမွိူးဖြစ်သည်။
‘‘အင်..ဟငဟြင်း … အင်းး…’’
တငတ်ငစြော၏ ပါးစပမြှ ညည်းသံလေးများ မပီမသ ထွကသ်ည်။ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးထသည်။ စိတလြှုပရြှားမှုကြောင့ြ သူမ၏ ပါးစပလြည်း လှုပရြှားသှားရာ မရညရြှယပြါဘဲနှင့ြ မောငမြောငစြိုး၏ လွှာကို သှားနှင့ြ ကိုကမြိသလို ဖြစ်သှားသည်။
‘‘အား’’
ကိုကမြိမှုကြောင့ြ အတောန်ာနာကငွကြငွြ ဖြစ်သှားသညမြို့ မောငမြောငစြိုး တဈခကြအြောကြာ ပါးစပခြငွြး စုပန်မ်းနရောမှ ခွာ၍ နောကဆြီသို့ ရို့သှားသည်။ သို့သောြ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏ ခေါင်းနောကဘြကကြို ညာလကဖြှင့ြ မိမိရရ ကိုငကြာ ဆှဲထိန်းပြီး ပါးစပခြငွြး ဖိကပကြာ ခပကြှမ်းကြမ်း အာသာပြင်းပြင်း စုပန်မ်းလိုကပြှနသ်ည်။ တငတ်ငစြော၏ လွှာသညလြည်း အလိုလိုပင် တုန့်ပြနလြှုပရြှားလသည်ေ။ ထိုအခါ လွှာချင်ြး ထိမိပြတမြိကြသည်။ ထိုထိတွေ့မှုသည် တငတ်ငစြောကို အသည်းတအေးအေး ဖြစ်စသည်ေ။
တငတ်ငစြောက မိမိလွှာကို မောငမြောငစြိုးပါးစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏လွှာကို ဆီး၍ ခပပြှင်းပြင်း စုပပြေးသည်။ စုပအြားပြင်းလှရာ တငတ်ငစြော၏လွှာမှာ အစွမ်းကုန် ဆန့တ်ကသ်ည်။ တကိုယလြုံးလည်း ဆတဆြတခြါ တုနသ်ှားသည်။ တငတ်ငစြော တအင်းအင်း ညည်းရသည်။ မောငမြောငစြိုးက ဆံပငတ်အားဆှဲကာ အပြတလြှနထြား၍ သူမ၏ခေါင်းက အစွမ်းကုန် နောကလြှနကြာ မော့နသည်ေ။ လညပြင်းပင် နာသလိုလို ဖြစ်လာသည်။ သို့သောြ တငတ်ငစြောသည် မောငမြောငစြိုး၏ ကြမ်းတမ်းသော ထိုအပြုအမူကို ငှင်းဆနကြန့ကြှကခြှင်း မလုပမြိ။
မောငမြောငစြိုး၏ ဘယလြကကြ တငတ်ငစြော ဝတထြားသော ထမီအထကဆြငစြကို ဆုတကြနဲပင် ဆှဲဖြုတသ်ည်။ ဒီအလုပမြွိူး လုပန်ကြမေို့ လှုပရြှားမှုမှနဆြနသ်သပေသ်ည်။ တငတ်ငစြော ဘာဖြစ်သှားမှန်း မသိမီမှာပင် ထမီအထကဆြငစြ ပြုတသ်ည်။ ထို့ပြင် ထမီသညလြည်း ပြလွှေော့ကာ အောကသ်ို့ကြှတသ်ည်။ အစုပအြနမ်းလုပန်ရသေောကြောင့ြ တငတ်ငစြောမှာ ပြလွေော့သှားသော ထမီကို လိုကဆြှဲဖို့ ပငမြလုပန်ိုင်။
‘‘တောကြ… မမဖငကြှီးက တင်းရင်းနတောဘဲ။ ဆုံကလည်း တောတ်ောထြှားတယန်ောြ။ ဒီလို ဆုံကောင်းကောင်းမွိူးမှ ဆောလြို့ကောင်းတာဗွ’’
မောငမြောငစြိုး ပါးစပခြငွြး တေ့ကပထြားသညကြို အသာခွာရင်း အံကြိတကြာပြောသည်။ ရင့သ်ီးသော ထိုစကားအသုံးအနှုန်းများသည် တငတ်ငစြောကို ပိုစိတလြှုပရြှားစသည်ေ။ ပြောရင်း နှင့ြ ဖငသ်ားကြီးကိုလည်း ပို၍ တင်းတင်းဖစွည်ှဈပြီး ဆိတ်၍ပငဆြှဲလိုကရြာ တငတ်ငစြော ပါးစပမြှ
‘‘အိုး…….’’
ဟု အသံလေးပင် ထွကသ်ှားရလသည်ေ။ ထို့နောကြ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော ဝတထြားသော အပေါအြင်ျကြီ၏ ရငဘြတကြှယသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတသ်ည်။
‘‘အိုကြာ….မလုပန်ဲ့…ဟင့အြင်း…ကြည့်ပြါလား’’
တငတ်ငစြောမှာ အနရခေကြ မကြန်ှာပူသောကြောင့ြ နှုတမြှ ကန့ကြှကစြကားတွေ တတွကြ တွတ် ပြောနသည်ေ။ သူစိမ်းယောကြွားတဈယောကကြ မိမိ၏အဝတအြစားများကို ခွှတန်သေောကြောင့ြ အလိုလို ငှင်းဆနစြကားများကို ဆိုခွင်းဖြစ်သည်။ ရမကမြွား လှှမ်းမိုးအုပဆြိုင်းထား သော သူမ၏စိတကြတော့ ထိုသို့ အခွှတအြခွာခံရသညကြို ကြနပေသ်ဘောကနွသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ပါးစပကြသာ ငှင်းပယစြကားများ ပြောနသည်ေ။ လူကတော့ အကြောကအြကန် ငှင်းဆနခြှင်းမပြု။ ငှိမ်၍ပငန်မေိသည်။ နောကဆြုံးတော့ ကြယသ်ီးအားလုံးပြုတသ်ှားကာ ရငဘြတဖြှင့ဟြသှားသည်။ ဘရာစီယာသာ စည်းနှောငထြားသညမြို့ ရငည်ှနှ့န်ှင့ြ ဝမ်းဗိုကသ်ား ခါးသားတွေ အဖြေးသားပေါလြာသည်။ မို့ဝန်းသော ရငန်ှဈမှှာကတော့ ဘရာစီယာ ရငပြုံ နှစ်ခုကာဖုံးထားသောကြောင့ြ ပေါမြလာသေးပါ။ ရငသ်ားနှစ်ခုအကြား အညှာနရောလေးက တော့ ဘရာစီယာရငပြုံနှစ်ခုအလယတ်ှင် မပြူတပြူဖြစ်နလေေ၏။
မောငမြောငစြိုးက တဆကတ်ည်းဆိုသလိုပင် တငတ်ငစြော စည်းနှောငထြားသော ရငစြီးဘရာစီယာ၏ နောကကြွောခွိတကြို လှမ်းဖြုတသ်ည်။ ဘရာစီယာ နောကကြွောခွိတ် အလှယတ်ကူ ဖြုတန်ိုငစြရန်ေ တငတ်ငစြောက ရငကြိုပင် ခပကြော့ကော့ လုပပြေးလိုကသ်ေးသည်။ ဘရာစီယာ နောကကြွောခွိတ် ပြုတသ်ှားသည်။ ခပတ်င်းတင်း စည်းနှောငထြားသော ဘရာစီယာ လွော့ရဲသှားသည်။ မောငမြောငစြိုးက ဘရာစီယာ ရငပြုံများကို တငတ်ငစြော၏ လည့ပြင်းနားသို့ ရောကသ်ှားအောင် ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။
‘‘အို.. ကြည့်ပြါလား… တကယကြဲတယ်။ ဒီမှာ ရငဘြတ် အကုနပြေါကြုနပြှီ’’
တငတ်ငစြောက အသံတုနတ်ုနလြေးနှင့ြ ခပသ်ဲ့သဲ့ပြောသည်။ မောငမြောငစြိုးကိုလည်း ရှကမြကြလြုံးလေးဖြင့ြ တဈခကြဝြင့ကြာ ကြည့်သ်ည်။ မောငမြောငစြိုးက ဘရာစီယာရငပြုံများ လှနတ်ငဖြယရြှားပစ်လိုကြ၍ အထင်းသားပေါလြာသော ထွားကြိုင်းမို့ဝန်း ဆူဖြိုးသော နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရပင် စူးစိုကကြှည့န်သည်ေ။
‘‘မမ နို့ကြီးတွကလေည်း ရှယဘြဲဗွာ။ တောတ်ောထြှားတယ်။ စူပြီးမို့တကန်တောဘဲ။ ကိုငကြှည့မြယန်ောြ’’
ပါးစပကြလည်းပြော လကန်ှဈဘကကြိုလည်း ဆန့ထြုတကြာ တငတ်ငစြော နို့အုံနှစ်လုံးကို အုပကြိုငဆြုပန်ယသ်ည်။
‘‘အိုး…..ဟင့ျ……ဟင့ျ’’
သူမ၏နို့တွသည်ေ မောငမြောငစြိုးအတွကြ အစိမ်းမဟုတပြါ။ မောငမြောငစြိုး ကိုငတ်ှယဖြူးသော နို့တွဖြစ်ေသည်။ သို့သောြ ယခုလိုတော့ နို့အုံကြီးနှစ်ခုလုံး အဖြေးသားပေါအြောင် ကိုငတ်ှယခြှင်းတော့ မဟုတခြဲ့ပါ။ မောငမြောငစြိုးအဖို့ ကိုငတ်ှယဆြုပန်ယရြတာ ပို၍ပင် စီးပိုငအြရသာတွေ့သလို နို့အကိုငခြံရသော တငတ်ငစြောအဖို့လည်း ယခငကြထကြ ပို၍ ဖီလငတ်ကြ သာယာမိသည်။
မောငမြောငစြိုးကတော့ တကယ့လြူပင်။ တငတ်ငစြော၏ နို့အုံနှစ်လုံးကို အားမနာတမ်းပင် စိတကြှိုကကြိုငတ်ှယန်သည်ေ။ နိုအုံသားကြီးများကို အုပကြိုင် ဆုပန်ယယ်ုံသာမက နို့အုံသားအောကဘြကမြှ လကန်ှင့မ်၍ အအိအတင်း အပြော့အတွဲတို့ကို အလေးခွိနဆြသလို ကိုင်၍ကြည့်သ်ေးသည်။ နို့သီးများကိုလည်း လကည်ိုးထိပဖြှင့ြ ဖိထောကကြုတပြှတလြိုကသ်ေးသည်။ တငတ်ငစြော၏နို့ကြီးသည် ကြီးထွား၍ လုံးဝန်းသည်။ သိပတ်ှဲအိမနေ။ နည်းနည်းတော့ ပြော့၍နသည်ေ။ မှစပယလြောကတ်ော့ တင်းတင်းရင်းရင်း မရှိ။ ဒီမိန်းမနို့တွကေို သူ့လငကြ အပီဆှဲထားလို့ နည်းနည်းတောင် ပြော့ကနွပြေီဟု မောငမြောငစြိုး၏ စိတထြဲတွင် တွေးမိလိုကသ်ည်။
ခပပြွော့ပြော့ ဖြစ်နသေောလြည်း နို့အုံသားများက ကြီးကာ မို့ဝန်းနသေောကြောင့ြ ဆုပကြိုငရြ၊ ဆှဲရတာတော့ ကောင်းပါသည်။ နို့သီးခေါင်းကလည်း သိပလြည်းမရှည် တိုစိစိ စူတူတူမွိူးလည်း မဟုတ်။ အနတေောြ မတိုမရှညဖြစ်ကာ တင်းမာကော့ကောကကြာ ခွှနန်သည်ေ။ မောငမြောငစြိုးက ဘယဘြကန်ို့သီးခေါင်းကို အသာပါးစပဖြှင့ြ ကုန်း၍စို့ပေးသည်။ ဘယဘြကန်ို့သီးကို စုပပြေးခွိနတ်ှင် ညာဘကန်ို့သီးကိုလည်း ခပန်ာနာလေး ညှဈပေးသည်။ လငတ်ောမြောငကြ မကြာခဏ နို့ကိုငန်ို့ဆှဲ လုပတ်တသ်ောကြောင့ြ တငတ်ငစြောမှာ နို့ဆှဲခံရတာကို အလှနပြငသ်ဘောကြ ဖီလငယ်ူတတန်ေ သည်။ ယခု မောငမြောငစြိုးက ကြှမ်းကငွစြှာ စို့ပေး ဖစွည်ှဈပေးလာတော့ တငတ်ငစြောတဈယောကြ အထူးပင် သဘောကသွှားသည်။ အကြိုကတ်ှေ့သှားသည်။
‘‘စို့ပေးစမ်းပါကြာ.. တို့နို့သီးတွကေို အပီစို့ပေးစမ်းပါ။ ခပကြှမ်းကြမ်းလေးလည်း ဆှဲညှဈပေး… လုပလြေ…. စို့စမ်းပါ။ ဆှဲညှဈစမ်းပါ.. ဟင့ဟြင့ြ’’
နို့စို့၊ နို့သီးညှဈခံရတာ ဖီလငရြှိလှန်းသောကြောင့ြ တငတ်ငစြောက ပါးစပမြှ ဖြင့ဟြကာ ထုတပြှောလိုကမြိလသည်ေ။ လူသူကင်းရှင်းသော နရောတွင် နှစ်ယောကတ်ည်း လှတလြှတလြပလြပရြှိ နသေောကြောင့ြ တငတ်ငစြောမှာ အတောလြေး ရဲတင်းနသည်ေ။ထိုသို့ ပြင့အြံပြောဆိုလာခွင်းသည် တငတ်ငစြောတဈယောကြ မညမြွှရမကထြနကြာ တဏှာဇောတွေ ပြင်းပြနကြေောင်း ပြသခွင်းမို့ မောငမြောငစြိုးလည်း အားရကြနပေသ်ှားသည်။
အမွိူးသမီး၏ နို့သီးများကို ခပကြှမ်းကြမ်းစို့သည်။ ဘယန်ို့သီးတဈလှည့ြ ၊ ညာဘကတ်ဈလှည့ြ ပြောင်း၍စို့ပေးသည်။ နို့သီးတဈခုကို စို့ပေးနခွေိနတ်ှင် ကနွန်ို့သီးများကို ခပန်ာနာ ဖစွည်ှဈဆှဲသည်။ နို့သီးများကို စို့ရုံသာမက နို့အုံသားကြီးကိုပါ ပါးစပဟြ၍ အားရပါးရ ငုံခဲလိုကလြသေေးသည်။ နို့အုံသားများက ခပပြွော့ပြော့ဖြစ်ရာ ငုံခဲရသညမြှာ အမှည့ြ လှနစြပြုသော ပန်းသီးကို ကိုကရြသည့န်ှယ် အိတွဲတွဲနှင့ြ အရသာတဈမွိူး ခံစားရသည်။ တငတ်ငစြောမှာ ခေါင်းတရမ်းရမ်း၊ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းနှင့ြ လူးကာ ကော့ကာ ဖြစ်နသည်ေ။ တဈခွိနတ်ှင် မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏ ညာဘကန်ို့သီးကို သှားဖြင့ြ ကိုကခြလွိုကသ်ည်။
‘‘အား…နာတယကြှ…မကိုကန်ဲ့လေ’’
ဖီလငယ်ူကာ အရသာခံနသေော တငတ်ငစြော ဆကကြနဲ တွန့သ်ှား၍ အောဟြဈသံကလည်း ပေါလြာသည်။ နို့စို့ပေးနသေော မောငမြောငစြိုး၏ ခေါင်းကိုလည်း ဆကကြနဲ တွန်းဖယပြဈသည်။ မောငမြောငစြိုး၏ခေါင်း နောကလြှနကြာ ပါးစပထြဲမှ နို့သီးခေါင်း ကြှတထြှကသ်ည်။ သူကိုကလြိုကသ်ော နို့သီးခေါင်းလေးမှာ နီရဲကာ ဆတဆြတပြင် တုနခြါ၍ ကော့ထောငခြွှနတ်ကန်သည်ေ။
‘‘ဆောရီးဗွာ.. နို့စို့ပေးရင်း မရိုးမရှဖြစ်လာလို့ ကိုကလြိုကမြိတာပါ… နာသှားလား’’
‘‘အိုး… နို့သီးကို သှားနဲ့ကိုကတ်ဲ့ဟာဘဲ…. နာတာပေါ့ကြ’’
မောငမြောငစြိုးက ကြယသ်ီးများ ပြုတန်ပြေီဖြစ်သော တငတ်ငစြော၏ အင်ျကြီကို အသာ ဖယခြှာပစ်လိုကသ်ည်။ ခွိတပြှုတန်သေော ဘရာစီယာကိုလည်း အသာဖယရြှားသည်။ တငတ်ငစြောသည် ထိုသို့ပြုမူမှုများကို ဟနဆြောငပြနဆြောင် ငှင်းဆနခြှင်းမပြုဘဲ လိုးလား သဘောကစွှာ ခံနသည်ေ။ ယောကြြားတဈယောကကြ အဝတအြစားများ ဆှဲဖယခြှာပေးမှုသည် တဈမွိူးတဈဖုံ စိတလြှုပရြှားစရာကောင်းသညကြိုလည်း လကတ်ှေ့ပင် သိရှိခံစားရ လသည်ေ။
မောငမြောငစြိုးက အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ ခနွမြထား။ ပေါငလြုံးကြီးများ တလွှောကြ ဆှဲခကြာ ခွှတပြဈသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတသ်ောအခါ မောငမြောငစြိုးသည် တငတ်ငစြော၏ ခွရင်ေးတွင် ဒူးထောကထြိုငကြာ လကမြွားကို ဆန့တ်န်း၍ ဘောင်းဘီခါးစည်းမွှော့ကြိုးကို တဈဘကတ်ဈခကြကြိုင်၍ အောကသ်ို့ဆှဲခခွှင်း ဖြစ်သည်။ သိပမြှနမြှနကြှီးလည်း ဆှဲမခွ။ အသာအယာ ဆှဲခခွှင်းဖြစ်ရာ အောကခြံဘောင်းဘီလေးသည် လိပ်၍ တုတဖြှိုးသော ပေါငလြုံးကြီးများအတိုင်း အောကဘြကဆြီ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး လွှောကသွည်။ ခွကငွြေးဝတမြွားသို့ ရောကသ်ောအခါ တငတ်ငစြောက ခွထေောကတ်ဈခုချင်ြးစီ အသာမှောကကြှှကာ အောကခြံဘောင်းဘီ ကြှတထြှကသ်ှားစရန်ေ ကူညီ၍ပင် ပေးလိုကလြသေေးသည်။ ယခုအခါတွင် တငတ်ငစြော ရမကအြဟုနပြှင်းထနကြာ သူမ၏ တကိုယလြုံး ကာမအဆိပတ်ှတကေန်ရော အရှကအြကြောကတ်ှေ ကင်းမဲ့လွှကြ အထူးပင် ရဲတင်းနသည်ေ။ ခါတိုင်း ထိန်းသိမ်းခဲ့သော သိကျခာတွလည်ေး ဘယရြောကမြှန်း မသိနိုငတ်ော့ပါ။
အောကခြံဘောင်းဘီလေး ခွှတပြဈပြီးနောကြ မောငမြောငစြိုးသည် ဒူးထောကန်ရောမှ ခေါင်းမော့ကာ တငတ်ငစြောကို ကြည့်သ်ည်။ ပေါငခြှကြားမှ စောကဖြုတကြှီးကို မှငရြသည်။ စောကမြှှေးများ အုပသ်လိုဖြစ်နသညေမြို့ အကုနအြစင် မမှငရြ။ နှုတခြမ်းသား ထူထူများ၏ အပြငဖြကခြှမ်းသာ ထငရြှားစွာ မှငန်ိုငသ်ည်။ အဖုတအြထကပျိုင်းနှင့ြ အလညခြေါင် အကြဲကြောင်းမှာမူ စောကမြှှေးတို့ ယှကဖြှာ ဖုံးကာထားသောကြောင့ြ မပေါြ့တပေါြ ဖြစ်နသည်ေ။ ပေါငကြှီးနှစ်ချောင်းကို စေ့၍ ရပန်သေောကြောင့လြည်း အဖုတသ်ည် ပေါငကြှားတွင် ညပသ်လိုဖြစ်လွှကြ ပေါသ်င့သ်လောကြ မပေါပြေ။ ရှပဟြိုကသ်ော ဝမ်းပဉွြးသား အိအိထွေးထွေးများ၊ မို့ဝန်းလသေော နို့အုံသားကြီးနှစ်ခုတို့ကို ဆကမြှငရြသည်။ အောကမြှ အပေါသ်ို့ ပင့ကြှည့သ်ောကြောင့ြ နို့အုံသား အောကဘြကပျိုင်းကို ပိုပီပြငစြှာ မှငရြပရော တငတ်ငစြော၏ ရငဘြတပြေါတ်ှင် ကြှဲကောသီးအလတစြားတဈလုံး ထကပျိုင်းဝကကြာ ကပခြွိတထြားသည့အြသှငမြွိူး တွေ့နရသေည်။
‘‘ဘယလြိုလဲကြ.. လူကို ကြည့်ရြုံဘဲ ကြည့်န်မှောလား’’
မိမိကို မော့၍ကြည့်န်သေော မောငမြောငစြိုးကို တငတ်ငစြောက စိတမြရှညသ်လို ပြောသည်။
‘‘မမက တောတ်ောတ်ောင့တ်ာကိုးဗွ။ တုံးလုံးခွှတကြှည့မြှ ပိုပီပြငလြာတယ်။ ဒါကြောင့ြ အားရအောင် ကြည့်န်မေိတာပါ’’
‘‘အိုး..တောပြါ…’’
‘‘ဒါပမယေ့ြ မမစောကမြှှေးတွကေ တောတ်ောရြှညတ်ယ်။ စောကပြတကြို ကောင်းကောင်း မမှငန်ိုငဘြူး။ စောကမြှှေးတွေ ရိတလြိုကရြရင် ကောင်းမယထြငတ်ယ်… ရိတမြလား….’’
‘‘ဟာ…မရိတဘြူး။ … မလုပန်ဲ့’’
တငတ်ငစြောသည် ယခုပင် စောကမြှှေးအရိတခြံရတော့မည့အြလား စောကဖြုတကြို လကဝြါးနှင့ြ ဖုံးကာပစ်လိုကရြင်း ပြောသည်။ တငတ်ငစြောသည် စောကမြှှေးတဈခါမှ မရိတဖြူးပါ။ ယခု စောကမြှှေးရိတလြွှင် လငတ်ောမြောငတ်ှေ့မှငပြါက၊ ဖြရှင်ေးရခကန်ပလေေိမ့မြည်။
‘‘ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရာ။ စောကမြှှေးရိတလြိုကရြင် စောကပြတလြေး ပြောငရြှင်းသှားပြီး ပိုလှလာမှာပေါ့..’’
‘‘ဟာကြာ…မရိတခြငွဘြူး’’
ဒါကိုတော့ တငတ်ငစြော အပြတင်ှင်းသည်။
‘‘ဒါဆို ပေါငကြှီးတွေ ကားလိုကလြေ…။ ပေါငစြေ့ထားတော့ အဖုတကြ ပေါငကြှားညှပန်တယ်ေ..’’
‘‘မင်းကလည်း … တကယဘြဲ…’’
ထိုသို့ပြောသောလြည်း ပေါငကြှီးတွကေိုတော့ ကား၍ပေးလိုကသ်ည်။ ပေါငကြားသှားတော့ အဖုတကြ အနည်းငယ် ပေါပြေါလြှငလြှင် ဖြစ်လာသည်။ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏ ပေါငကြှီးများကို ဘယည်ာလကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ခွသလေုံးမှ ပေါငရြင်းအထိ အသာပြတသ်ပသ်ည်။ ပေါငရြင်းနားကို ဖစွည်ှဈကာ ဟိုပြတသ်ညပြှတ် လုပသ်ည်။ ပေါငခြနွကြို ပြတရြင်း မသိမသာလေး ဘေးသို့ဆှဲဆှဲခပြေးရာ စောကပြတသ်ည် မပြဲတပြဲအာ၍ သှားသည်။
‘‘ဟိတ်… ဘာတွလေုပန်တောလဲကြ… မင်း ဘာလုပြဦးမလို့လဲ….’’
ပေါငရြင်းတဝိုကြ ပြတန်ရောမှ စောကပြတကြို ကကြနွန ဆှဲဖြဲလာသောအခါ တငတ်ငစြောက အောကသ်ို့ ငုံ့ကြည့်ပြှီးမေး၏။
‘‘မမ ဖီလငတ်ှေ အပြတတ်ကလြာအောင် လုပပြေးမလို့ပါ… မမ ဇိမတ်ှေ့စရမေယ်….. စိတခြွ….’’
မောငမြောငစြိုးက ထိုသို့ပြောပြီးနောကြ သူ့မကြန်ှာကို တငတ်ငစြော၏ ပေါငရြင်းခွဆုံမှ စောကပြတသ်ို့ ထိကပအြပခြသွည်။ စောကပြတပြေါြ ပါးစပ် ထိကပရြောကရြှိသည်။ ရုတတ်ရကြ မထငမြှတသ်ော ထိုအတွေ့အကြုံသည် တငတ်ငစြောကို တုနရြငသ်ှားစသည်ေ။
‘‘အိုး….ဟေ့….’’
ပါးစပမြှ ယောငရြမ်းရရှတေသ်ံ ပေါလြာသည်။ နောကသ်ို့ဆုတရြနလြည်း ကြိုးစားသည်။ သို့သောြ မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏ တငပြါးကြီးကို မိမိရရသိုင်းဖကကြာ ဆှဲထားရာ တငတ်ငစြောမှာ နောကမြဆုတန်ိုငပြေ။ ပခုံးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ကြားမှ ကလန့ကြာ ဖိတွန်းထားသလိုမွိူး လုပထြားသညမြို့လည်း တငတ်ငစြောအနဖြငေ့ြ ကားပေးထားသော ပေါငကြှီးနှစ်ခုကိုလည်း ပြနစြေ့ကပခြှင်း မပြုနိုင်။ မောငမြောငစြိုး၏ ပါးစပသ်ည် စောကပြတပြေါြ ကကြနွနထိမိသည်။ စောကမြှှေးများက မောငမြောငစြိုး၏ နှာခေါင်း၊ ပါးများနှင့ြ နှုတခြမ်းတို့ကို ယားကြိကြိနှင့ြ ထိမိနကြသေည်။ မောငမြောငစြိုးသည် အဖုတအြလညခြေါင် အကြဲကြောင်း ဟတတ နရောလေးကို လွှာနှင့ထြိုးကာ အသာယကပြေးလိုကသ်ည်။ တငတ်ငစြော ဆကကြနဲ တုနသ်ှားရပြနသ်ည်။
‘‘ဟိတ် ….မောငစြိုး….မလုပန်ဲ့ကြာ… ဒါတော့ မလုပန်ဲ့’’
ပါးစပမြှလည်း ကမန်းကတမ်းပင် ပြောဆို ကန့ကြှကသ်ည်။ စောကပြတ် အယကခြံလိုကရြမှုကြောင့ြ စိတတ်ှေ အရမ်းတုနခြါလှုပရြှားသှားသလို၊ ထိတလြန့ရြှကကြှောကခြှင်းလည်း ပြင်းစွာဖြစ်သည်။ တငတ်ငစြောလို သသဝေပေဝြပ် နထေိုငလြာခဲ့သော မိန်းမတဈယောကအြတွကြ စောကပြတအြယကခြံရမှုသည် အတော့ကြို လှနကြဲလှသော ကာမမှုဖြစ်သည်။ ဖီလငတ်ှေ အပြတတ်ကန်သညေ့တ်ိုင် ထိုအပြုအမူကို ရုတတ်ရကြ လကသ်င့မြခံနိုငပြါ။ မောငမြောငစြိုးကတော့ တငတ်ငစြော ကန့ကြှကပြှောဆိုနမှေုကို လုံးဝအရေးမထား။ စောကပြတကြို ယကသ်ညသ်ာမက စောကစြေ့ကိုပါ လွှာဖြားလေးနှင့ြ လှမ်းထိုးကလိလိုကပြှနသ်ည်။
တငတ်ငစြော ထိုးထိုးတွန့တ်ှန့ြ ဖြစ်သှားရသည်။ သူမ၏ တကိုယလြုံး ထူပူဖိန်းရှိန်းသှားသည်။ ကငွစြကန်ှင့ြ အတို့ခံလိုကရြသလိုမွိူး ဖြစ်သှားသည်။မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြော၏ စောကစြေ့ကို ပါးစပဖြှင့ကြပကြာ စုပပြေးပြနသ်ည်။ ထိုထိတွေ့မှုကတော့ စောစောပိုင်းက ခံစားရတာတွထကြေ ပိုပြင်းထနသ်ည်။ တငတ်ငစြော တကိုယလြုံးရှိ သှေးသားတို့ ဆူပြကကြုနပြှနသ်ည်။
‘‘ဟေ့… မလုပပြါနဲ့.. အိုးအိုး….. မလုပန်ဲ့လို့ဆိုနမှေ.. ဟာ….. ဟ…. ဒုကျခဘဲ ရှံလည်းမရှံဘူး…’’
တငတ်ငစြောမှာ မိမိကိုယမြိမိ ဘာဖြစ်မှန်းပင် မသိတော့ပါ။ မကြုံဖူးသော ဖီလငကြို ခံစားရလွှကြ ကာမယမ်းအိုး ပေါကကြှဲကာ အလှနကြို ရမကထြနလြာသည်။ ယခုမောငမြောငစြိုး လုပန်သေော အပြုအမူသည် ရှံရှာစကဆြုတဖြှယကြောင်းမှန်း သိသောလြည်း ထိုအပြုအမူ၏ ဖီလငအြရသာကိုတော့ မိန်းမိန်းမူးမူးကြီးကို ခံစားနရပြေီ။ ငှင်းပယကြန့ကြှကစြကားတွေ ပြောနခွေိနမြှာပင် သူမသည် စောကပြတကြို ပို၍ ကော့ကော့ပေးမိသည်။ မောင် မောငစြိုး အပီအပြငကြို ယကန်ိုငရြန် အလိုအလွောကြ လှုပရြှားဆောငရြှကပြေးမိသည်။ ပေါငကြှီးများလည်း ပိုကားထွကသ်ည်။ တငတ်ငစြော၏ စောကပြတထြဲမှ စောကရြညကြှညတ်ှေ ကတော့ တသောသောကို ထွကန်သည်ေ။ များလည်း များသည်။ စောကပြတ် ယကပြေး စုပပြေးနသေော မောငမြောငစြိုး၏ ပါးစပတ်ဝိုကြ ပကနွေကြုနရြုံမက၊ မေးစေ့ဆီသို့ပင် စောကရြညကြှညအြခွိူ့ စီးကကြာ အောကသ်ို့ တောကကြနဲ တောကကြနဲပင် ပေါကပြေါကကြနွသည်ေ။
မေးစေ့မှ တောကတ်ောကယ်ိုကလွာသော စောကရြညကြှညတ်ို့ မှာ မောငမြောငစြိုး၏ ပုဆိုးပေါကြွ၏။ ထိုသို့ ကသွည့န်ရောသည် ပုဆိုးအောကတ်ှင် မတ် တောငန်သေော လီးချောင်းကြီး၏ အပေါသ်ို့ တည့တ်ည့တ်န်း၍နပြနေရြာ မောငမြောငစြိုး၏ လီးသည် ငေါ့ကနဲ ငေါကကြနဲ ပိုလှုပလြာသည်။ လီးနှင့ထြိနသေော ပုဆိုးအသားတဝိုကြ စိုစိစိဖြစ်လာသည်။ မကြာပါ။ တငတ်ငစြော၏ ကန့ကြှကင်ှင်းဆနသ်ံတို့ ပပြောကကြုနသ်ည်။ တငတ်ငစြော၏ ပါးစပမြှ တအိုအို တအင်းအင်း ညည်းတွားသံလေးများ မတိုးမကယွြ ပေါလြာနသည်ေ။ သူမ၏ လကမြွားကလည်း ပေါငကြှားရှိ မောငမြောငစြိုး၏ ခေါင်းနောကဘြကပျိုင်းကို လှမ်းကိုငကြာ ရှေ့သို့ ဖိ၍ဖိ၍ဆှဲကာ ထူမသည်။ စောကပြတပြေါပျို၍ ပါးစပထြိမိအောင် လုပပြေးသည်။
မောငမြောငစြိုး၏ ဘယည်ာလကခြွောင်းများသည် တငတ်ငစြော၏ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခုကို ခပတ်င်းတင်းကိုငကြာ ဆှဲဖြဲပေးသည်။ ဖငဖြှဲခံရမှုကြောင့ြ ဖငအြကြဲကြောင်းကြားထဲမှ စအိုပေါကလြေးသည် ပြဲ၍ပြဲ၍လာသည်။ ဖငဝြ ယားကြိကြိဖြစ်လာ၏။ မောငမြောငစြိုးသည် ဖငပြေါကကြို ဆှဲဖြဲရုံသာမက၊ စူထွကလြာသော စအိုပေါကကြို ညာလကမြဖြင့ြ မထိတထိထိုး၍ ပြတပြှတန်ပြနေရြာ စောကပြတယ်ကပြေးခံရမှုကြောင့ြ ရငတ်ုနကြာ အပြတဟြော့နအေောင် တငတ်ငစြော ဖငပြေါကမြှလည်း ဖီလငတ်ကြ အရသာတွေ့လာပြနကြာ တဟင်းဟင်းပင် ရမကဇြော တကန်လတေေော့သည်။
‘‘အား ဟင့ဟြင့ြ .. ဘယလြိုကြီးလဲကြာ… အိုးအိုး…. ယားတယ် သိလား….. ဟင့ြ ဟင့ြ….. အမေ့…….. အိုး အိုး……….. အိုး…….’’
တငတ်ငစြော၏ခေါင်း ဘယည်ာ ရမ်းခါနသည်ေ။ စည်းထားသော ဆံပငမြွားပင် ပြလွှေောကလွာသည်။ တငတ်ငစြော ဆံပငတ်ှကေ အတောရြှညသ်ည်။ တငပြါးကြောကြွောလြောကကြို ရောကသ်ည်။ ပြကလွောသော ဆံပငမြွားသည် ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုတကြိုငဆြှဲဖြဲနသေော မောငမြောငစြိုး၏ လကခြုံများပေါကြနွသည်ေ။ တငတ်ငစြောမှာ ခေါင်းဘယည်ာ ရမ်းခါလှုပရြှားနရော မောငမြောငစြိုး၏ လကကြို ထိမိသော ဆံပငတ်ို့ကလည်း ဟိုဒီ လှုပရြှား ဆော့ကစား၍ မောငမြောငစြိုး၏ လကမြွား ဆံပငန်ှင့ြ ထိပြတပြေးသလိုမွိူး ဖြစ်နလတေေော့သည်။
‘‘အားပါး….. တကယယ်ကလြို့ကောင်းတဲ့ စောကပြတပြါလား… မို့ဖောင်းပြီး အရညကြလည်း အရမ်းရှှမ်းတယ်….’’
မောငမြောငစြိုးသည် အဖုတယ်ကန်ရောမှ အသာခွာပြီး ပြောသည်။ မိမိယကပြေးထားမှုကြောင့ြ ဖီလငအြပြတတ်ကန်ပြေီး လထေိုးထားသည့န်ှယ် မို့မို့ကြီးဖောင်းကားပြီး ဆီပုလင်း မှောကကြထွားသလို အရညကြှညတ်ှေ ရှှမ်းရှှမ်းစိုနသေော စောကပြတကြှီးကို အားရစွာ ကြည့်သ်ည်။ တငတ်ငစြောမှာ ကမွြးမာသနစြှမ်းပြီး သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့လြည်း နတတေသ်ော မိန်းမမို့ စောကပြတန်ံ့က သင်းသည်။ စောကန်ံ့စူးစူးလေးကပင် မှှေးသလိုမွိူး ဖြစ်နသည်ေ။
ခပဝြိုင်းဝိုင်းရှိသော စောကအြုံသည် မို့ဖောင်းနရော လပေူဖေါင်းကြီးအသှငမြွိူး ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ ပြီးတော့ စောကပြတကြို လွှာနှင့ြ ကြှမ်းကငွထြိမိစွာ ထိုးကလိပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါတွင် ယကပြေးစုပပြေးခွင်း မဟုတတ်ော့။ လွှာကိုဆန့တ်န်းကာ တောင့တ်ောင့လြုပန်ိုငသ်မွှ လုပကြာ စောကခြေါင်းထိုးသှင်းကလိခွင်း ဖြစ်သည်။ လွှာကိုသှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ လုပသ်ည်။ လွှာကို စောကခြေါင်းထဲ ဝငန်ိုငသ်မွှဝငအြောင် ထိုးသှင်းကာ ဘယည်ာလှည့ပြတ် ထိုးကလိပေးသည်။ စောကပြတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ အထကအြောကြ ထိုးပြတပြေးသည်။ စောကစြေ့ကို လွှာဖြားနှင့ြ ထိုးထိလိုကသ်ေးသည်။ ဘယလြိုဘဲ လုပလြုပ် ပြုလုပခြကြတ်ိုင်းသည် တငတ်ငစြောကို အသည်းတအေးအေး ဖြစ်စသညေသ်ာ။ အမွိူးသမီးမှာ တီကောင် ဆားတွန့သ်ည့ပြုံ တကိုယလြုံး တုနခြါလှုပရြှားနသည်ေ။ ရမကဇြော ထနန်သညေကြလည်း ဘယလြိုပြင်းထနသ်လဲ မမေးနှင့ြ။ အဆင့ကြုနသ်ို့ပငရြောကန်သည်ေ။
ပြင်းထနလြှန်းသော ရမကစြိတကြှောင့ြ ဘယလြိုမှ အောင့မြနနေိုငတ်ော့။ ဟနခြကြပြင် မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ယိုငလြဲကသွည်။ ပေါငကြှားတွင် ဒူးထောကကြာ စောကပြတကြို အပီထိုးကလိယကန်သေော မောငမြောငစြိုး၏ အပေါသ်ို့ တငတ်ငစြော၏ ကိုယလြုံးတီး ခန်ဓာကြီး အိကသွည်။ ဒီလိုမွိူး လဲကမွညဟြု ထငမြထားသော မောငမြောငစြိုးမှာလည်း တောင့ခြံထိန်းမထားနိုငဘြဲ ပကလြကလြှန် လဲကသွည်။ တငတ်ငစြောမှာလည်း ပကလြကလြှန် လဲကသွော မောငမြောငစြိုး၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ထပရြကသ်ား ဆကြ၍ ပါသှားသည်။
ရမကဇြော ပြင်းထနန်သေော တငတ်ငစြောသည် မောငမြောငစြိုး၏လီးကို လှမ်းဆှဲသည်။ စိတဇြောထကသ်နန်မှေုကြောင့ြ ပုဆိုးကိုပင် ဆှဲခွှတဖြို့ သတိမရ။ မတတ်ောငန်သေော လီးကြီးကို ပုဆိုးပေါမြှ လှမ်းဆုပကြိုငဆြှဲခွင်း ဖြစ်သည်။ မောငမြောငစြိုး၏ပုဆိုးသည် လွှော့တိလွှော့ရဲ ဖြစ်နရော အလှယတ်ကူပင် ဆှဲခဖြယရြှားပစ်နိုငပြါသည်။
တငတ်ငစြောကတော့ လီးကိုသာ မဲနသည်ေ။ ဆုပကြိုငတ်ာကလည်း တအားပင် ညှဈဆှဲသလိုမွိူးဖြစ်နသည်ေ။ တငတ်ငစြောသည် လီးကို တအားဆုပကြိုငရြင်း မောငမြောငစြိုး၏ ပါးစပ်၊ ပါးပြင်၊ လညမြွိူတို့ကိုလည်း အငမ်းမရပင် တပြှတပြှှတ် တပပြပြပြြ မှညအြောင် စုပန်မ်းနသေေးသည်။ ရမကဇြော အပြည့ပြါသော ထိုအနမ်းအစုပတ်ို့က ကြမ်းတမ်းသည်။
‘‘မမ.. သိပမြထနန်ဲ့လေ… ဘယလြိုများဖြစ်နတောလဲ။ အရမ်းထနပြေီလား’’
မောငမြောငစြိုးကပင် ပြောယူရသည်။ တငတ်ငစြောအဖို့ အောင့အြီးမွိူသိပထြားခဲ့ရသမွှ ကာမစိတအြဟုနတ်ို့သည် ကြိူးပေါကသ်ော ရကောတာကဲ့သို့ အရှိနအြဟုန် အထူးကို ပြင်း ထနန်လပြေေီ။
‘‘ဟာ… လုပလြကြော…. ငါ့ကိုတကလြုပတ်ော့ ခစွမ်းပါကြ…. တကလြိုးပါတော့ …. ငါ့ကိုလိုးပါတော့ …. ဟင်းး…. ဟင်းး’’
တငတ်ငစြောသည် အငမ်းမရပင် ပြောဆိုသည်။ လီးကိုလည်း အပြတကြို ကိုငည်ှဈဆှဲသည်။
‘‘လုပမြယ်… လိုးမယ်….. မမကိုလိုးမှာပေါ့။ လီးကို ဒီလိုကြီး ညှဈထားတော့ ဘယလြိုလုပပြှီး လိုးလို့ရမှာလဲ။ ဖယပြေးပါဦး’’
တအားညှဈကိုငထြားသောကြောင့ြ ကြာလွှင် ဂွေးတကလြာနိုငသ်ညမြို့ မောငမြောငစြိုးက ထိုသို့ပြောရင်း သူ့လီးကို ကိုငည်ှဈထားသော တငတ်ငစြော၏လကကြို ဆှဲဖယပြဈလိုကရြသည်။ ဒီမိန်းမ ထနတ်ော့လည်း ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရတော့အောငပြါဘဲလားဟုလည်း စိတထြဲမှပြောမိသည်။
‘‘ငါ့ကိုလိုးပါတော့ မောငစြိုးရာ …. ငါ့အဖုတ် အရမ်းယားနပြေီ.. မနနေိုငတ်ော့ဘူး….. လိုးစမ်းပါ….. လိုးစမ်းပါ……’’
တငတ်ငစြောကတော့ မရှကန်ိုင် မကြောကန်ိုငပြင် တရစပပြှောနသည်ေ။ လီးက လကမြှ လှတသ်ှားသောလြည်း မောငမြောငစြိုးကို အတင်းပင် ဖကတ်ှယထြားသေးသည်။ ကိုငဆြောင့သ်လိုပင် လုပလြိုကသ်ည်။
‘‘လိုးမှာပေါ့….. လာ.. လာ….. အိပခြန်းထဲမှာ သှားလိုးကြမယလြေ… ကြာ…’’
မောငမြောငစြိုးက တငတ်ငစြောကို အတင်းပင် ခါးဖကကြာ ထိန်းခွူပပြှီး အိပခြန်းထဲ ဆှဲခေါသ်ှားသည်။ ပြပြလွှေေော့လွှော့ ဖြစ်နသေော သူ့ပုဆိုးလည်း ကြှတကြကြနွခြဲ့သည်။ အောကခြံဘောင်းဘီကလည်း မပါတော့သညမြို့ သူ့ပုဆိုးကြှတကြသွှားသညန်ှင့ြ မောငမြောငစြိုးမှာ ဖငကြှီးအပြောငသ်ား၊ လီးကြီးအတောငသ်ားဖြင့ြ အောကပျိုင်း ဗလာကငွြးနတေော့သည်။ ကာမစိတ် အရမ်းဟော့နသေော တငတ်ငစြောကို မနည်းကြီးပငဖြကကြာ အိပခြန်းထဲအရောကြ ခေါြ သှင်းရသည်။ အိပခြန်းထဲရောကသ်ောအခါ ဖကရြကသ်ား ကသွှားသည်။ တငတ်ငစြောက မောငမြောငစြိုး၏ လီးကိုလှမ်း၍ ဆုပကြိုငလြိုကပြှနသ်ည်။
‘‘ကြှနတ်ော့လြီးကို စုပပြေးတော့…’’
မောငမြောငစြိုးက ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကစြင်းစင်းဖြစ်အောင် အိပလြိုကပြှီး ပြောသည်။ စိတလြှုပရြှားကာ တဏှာအရမ်းထနန်သေော တငတ်ငစြောမှာ မောငမြောငစြိုး၏စကားကို ခကြခြငွြးမကြား။ လီးကိုသာ ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငကြာ ပြတသ်ပန်သည်ေ။
‘‘လီးစုပပြေးလေ’’
နောကတ်ဈခါထပပြှောမှ တငတ်ငစြော ကြားလတေော့သည်။
‘‘မလုပတ်ော့ဘူးလားး’’
တငတ်ငစြောက ကမန်းကတန်း မေးသည်။
‘‘လုပမြှာပေါ့။ မလုပခြင် လီးအရငစြုပပြေးဦးလေ..’’
‘‘အို့… အရမ်းအလုပခြံချင်န်တယေကြှာ…. အရငလြုပပြေး .. ဟုတပြှီလား’’
ကာမမီးတောကြ ဟုန်းဟုန်းတောကလြောငန်သေော တငတ်ငစြောက မရှကမြကြောကပြင် ပြောသည်။
‘‘မမ တဈခါပြီးအောင် အရငလြိုးပေးမယ်…. လိုးပေးပြီးရင် မမက လီးစုပပြေး ’’
တငတ်ငစြော နှုတတ်ှန့န်သည်ေ။ စောကပြတကြို ယကပြေးမှု၊ လီးကိုပါးစပန်ှင့ြ ငုံစုပပြေးမှုတို့ကို ယခငကြ တငတ်ငစြော ကြားပငမြကြားဖူးခဲ့ပါ။ မှစပယန်ှင့ြ မိုကကြယ်၊ မှစပယန်ှင့ြ မောငမြောငစြိုးတို့လိုကာမစပယ်ှကြ အပြောကြှူးကြတာကို ချောင်းကြည့်တ်ော့မှပင် မှစပယကြ လီးစုပပြေးမှု၊ မိုကကြယန်ှင့ြ မောငမြောငစြိုးတို့က မှစပယ်၏ စောကပြတကြို ယကပြေးမှုများကို မကြဝြါးထငထြင် တွေ့မှငခြဲ့ရသည်။ ချောင်းကြည့်ခြဲ့ရတာကလည်း အသည်းယား ရငဖြိုခဲ့သောလြည်း ထိုကိဈစများကို မိမိကိုယတ်ိုင် ပြုလုပကြှည့ဖြို့တော့ စိတပြငမြကူးခဲ့ပါ။ စကဆြုပရြှံရှာဖြယကြောင်းသော အလုပအြဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့သည်။ ထို့နောကြ မောငမြောငစြိုးက သူမစောကပြတကြို ယကပြေး စုပပြေး ကလိပေးတာကို အပီအပြငခြံခဲ့ရကာ ၊ ရမကဇြောလည်း အထူးပြင်းထနလြာ၍ အလိုးမခံရမနနေိုငတ်ော့အောင် ကြှရှလာရသည်။
စောကပြတရြကပြေးတာခံမှုကို အရသာ တွေ့ခဲ့သောလြည်း စကဆြုပဖြှယရြာ အဖြစ်သာ ထငမြှငထြားမှုကတော့ မပြောကသ်ေးပါ။ လီးစုပပြေးဖို့ကတော့ အထူးကို ဝနလြေးနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ မောငမြောငစြိုး၏ စကားကို တုန့်ပြနခြှင်း မပြုနိုငဘြဲ နှုတဆြိတ်၍သာနသည်ေ။ သို့သောြ မောငမြောငစြိုးက တကလြိုးနိုငရြနတ်ော့ အလိုကသ်င့ြ ပကလြကြ လှနကြာ ဒူးထောငပြေါငကြားပေးလိုကသ်ည်။
‘‘မမ တောတ်ောခြံချင်န်တောကိုး.. ဒါဆို ကြှနတ်ောြ အရငတ်ကလြိုးပေးမယ်… ပြီးတော့ လီးစုပပြေးပေါ့’’
မောငမြောငစြိုးက ထိုသို့ပြောရင်း လှဲအိပန်ရောမှ ထကာ တငတ်ငစြော၏ ပေါငခြှကြားကို တကခြှလိုကသ်ည်။
‘‘ဘယလြိုလဲ သိပအြလိုးခံချင်န်တောလား’’
တကခြှလိုကသ်ောလြည်း စောကပြတထြဲ လီးကို ထိုးမသှင်းသေးဘဲ လီးကို စောကပြတမြှ ချောကလြကမြသာသာခန့တ်ှင် ထားကာ မောငမြောငစြိုးက မေးသည်။ အလိုးခံချင်စြိတမြွားဖြင့ြ ကြှရှထနသေော တငတ်ငစြောကလည်း အရှကအြကြောကတ်ှေ ဘေးခွိတပြဈကာ အာသာငမ်းငမ်းဖြင့ြ ပြနပြှောသည်။
‘‘အင်းလေ…… ဟင့ဟြင့ြ…. မင်းသိနသေားနဲ့ကြာ။ လုပလြေ… မင်းလီးကြီးကို ထိုးသှင်းလိုကပြေါတော့လား…. ဘာစောင့န်တောလဲ….. ထိုးလိုကစြမ်းပါ..’’
‘‘ဖငကြိုကြှတငပြေးလေ..’’
‘‘အင်း…အင်း..’’
တငတ်ငစြောသည် မိမိ၏ခွထေောကကြိုကြေးကာ ဒူးထောကကြှေးနရောမှ လကဖြှင့ြ ဖမ်းဆှဲတင်၍ ပေးလိုကရြာ တငပြါးဆုံကြီးသည် ကြေးညှတကြာ ကော့ကြှတကလြာသည်။ မောငမြောငစြိုးက ဒီမွှလောကြ ဖငကြှှလာမှုကို အားမရသေး။
‘‘ဖငကြ သိပမြကြှသေးဘူး။ ဖငကြှီးကြှနအေောင် လုပပြှီးမှ လိုးချင်တ်ာ။ နည်းနည်းပင့ပြေးဦး’’
‘‘ကြှတ်….. ကြာ…. ဒီမှာ အသားကုန် ကြှပေးထားပြီးပြီ။ ဒီလောကြ ကော့ပငတ်ငပြေးထားတာတောင် မရသေးဘူးလားကြာ…’’
‘‘နည်းနည်းလေး ထပကြှှစချင်ေလြို့ပါ။ ကဲ .. ခေါင်းအုံးလှမ်းလိုကြ။ ဖငအြောကမြှာ ခုရအောင်….’’
‘‘ရော့…..ရော့……တကတည်းမှဘဲ’’
တငတ်ငစြောက လကလြှမ်းမှီရာတွငရြှိနသေော ခေါင်းအုံးတဈခုကို လှမ်းဆှဲကာ မောငမြောငစြိုးကို ပေးလိုကသ်ည်။ မောငမြောငစြိုးက ခေါင်းအုံးကို တငတ်ငစြော ဖငအြောကသ်ို့ ထိုးခုသည်။ တငတ်ငစြောကလည်း ခေါင်းအုံးခုနိုငရြန် ဖငကြိုကြှ၍ ကူပေးသည်။ ဆှဲထောငထြားသော ခွထေောကကြို အောကခြကြာ ဒူးကြေးခွထေောကပြှီး တငကြှှပေးခွင်း ဖြစ်သည်။ တငတ်ငစြော၏ ဖငအြောကသ်ို့ ထိုးခုသော ခေါင်းအုံးမှာ လိုးရာတွင် အသုံးခဖြို့ သီးသန့လြုပထြားသော တငအြုံးမဟုတ်။ တကယ့ခြေါင်းအုံးအစဈ ဖြစ်သည်။ မှို့အပြည့အြသိပရြှိရာ ထုကအတောမြှင့သ်ည်။
ထိုခေါင်းအုံးကြီး ဖငအြောကထြိုးခုသောအခါ တငတ်ငစြော၏ တငပြါးကြီးသည် မှေ့ရာအထကြ ချောကလြကမြကြောကြွောလြောကကြို မှင့တ်ကန်သည်ေ။ တငတ်ငစြောသည် မှေ့ရာပေါြ ခွခထွေောကထြားသော ခွထေောကမြွားကို အလိုကသ်င့ြ ပြနထြောငလြိုကရြာ ဒူးခေါကကြှေးမှ ကိုငဆြှဲစရာပငမြလိုဘဲ ခွထေောကန်ှဈချောင်း ခပကြားကားနှင့ြ အလိုကသ်င့ဖြစ်သှားသည်။ မောငမြောငစြိုးက သူ့လီးကို စောကပြတဝြတည့တ်ည့ြ တေ့မိအောင် လကဖြှင့ပြင် ကိုငထြိန်းစရာမလိုဘဲ လီးထိပသ်ည် စပယ်ှကရြာ စောကခြေါင်းအပေါကဝြတွင် ကကြနွန တေ့ထောကမြိသည်။
တငတ်ငစြောသည် လူနည်းစု မိန်းမများ၏ စောကပြတထြဲတွငသ်ာ ထူးခွားစွာပါရှိတတသ်ည့ြ စောကစြေ့ထိပ် တဈထွကန်သေော အတကသ်ေးသေးလေးနှင့ြ လီးဒဈထပဖြူးဖြားပိုင်းတို့ ကကြနွနထိမိရာ တငတ်ငစြောရော မောငမြောငစြိုးပါ ထူးခွားသော ပူနှေးဖိန်းရှိန်းသည့ြ အတွေ့အရသာကို ခံစားရလသည်ေ။ မောငမြောငစြိုး အံတဈခကြကြှိတမြိသလို တငတ်ငစြောမှာလည်း
‘‘အိုး’’
ဟု ညည်းသံသဲ့သဲ့ လေးပြုမိရှာသည်။ ကြကသ်ီးလေးများလည်း ရှိန်းကနဲထသည်။ မောငမြောငစြိုးသည် လီးကို စပယ်ှကရြာ စောကခြေါင်းပေါကထြဲသို့ တည့တ်ည့ဝြငအြောင် ထိုးစိုကသ်ှင်းမခဘွဲ တမင် ပင် ချောထြှကအြောင် အပေါသ်ို့လှနကြာ ကော့ထိုးလိုကသ်ည်။ ဒဈဖူးသည် စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းကိုကပထြိုးသလို ထိုးပြတကြာ ခကြအြောကန်ားကို လာ၍ ထိထောကမြိသည်။ စောကစြေ့အတကလြေးကိုသာမက စောကစြေ့တဈခုလုံးကိုပါ ကကြနွန ထိတွေ့ပြတတ်ိုကမြိသှားရာ တငတ်ငစြောမှာ စောကပြတထြဲ လီးထိုးသှင်းခွင်းမရှိသေးမှီမှာပင် ရငတ်ုနမြောဟိုကကြာ ‘‘ပြီး’’ လုလု ဖြစ်သှားကာ ရငတ်ဒိန်းဒိန်း ခုနလြာသည်။
‘‘ဟာ.. ချောထြှကသ်ှားပြီ။ ဝငအြောငခြွိနပြှီး သှင်းမှပေါ့.. တကယပြါဘဲ ဟင့ြ……… ဟင့ြ ဟင့ြ………’’
ပါးစပမြှလည်း အားမလို အားမရ ရရှတေမြိသည်။
‘‘ဘေးချောသ်ှားတာမဟုတဘြူး မမရ။ တမငခြွောထြိုးပေးလိုကတ်ာပါ။ စောကစြေ့ကို လီးနဲ့ ထိုးပြတလြိုကမြိတာ ခံလို့မကောင်းဘူးလား’’
‘‘သိပဆြှမနပေါနဲ့တော့ မောငစြိုးရာ။ တို့အရမ်း ယားနပြေီကြာ။ သှင်းမှာသာ သှင်းလိုကစြမ်းပါကြယ်။ လုပခြငွလြှန်းလို့ပါနောြ……’’
‘‘အိုကေ အခုသှင်းပြီ….’’
မောငမြောငစြိုးသည် ဖငပြှောငကြှီးကို ခပကြှကြပြုကာ လီးနှင့စြောကပြတ် တည့မြတအြောင် ခွိနကြာ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ အနည်းငယအြားစိုကကြာ ခပဖြိဖိ ထိုးခလွိုကသ်ညမြို့ စသှင်းလိုကသ်ည့ြ သှင်းခကြတ်ှငပြင် လီးချောင်းကြီး၏ တဈဝကသ်ာသာခန့ြ စောကပြတထြဲ မှုပဝြငသ်ည်။ တဏှာအရမ်းထနကြာ စောကရြညကြှညမြွား ရှှန်းရှှန်းစိုနလွှကြေ ပေါငကြှီးများကိုလည်း အလိုကသ်င့ကြား၍ လီးဝငလြမ်းကြောင်းဖြောင့အြောင် အဖုတဖြှဲပေးထားကာ မကဈြအခွိူရညပြုလင်း ဖငပျိုင်းလောကအြလုံးတုတသ်ော လီးချောင်းကြီးသည် တင်းတင်း ကြပကြှပကြှီးနှင့ြ ထိုးနင့န်ေ၏။
‘‘အား ကြှတ် .. ကြှတ်… ဝငသ်ှားပြီ … ဟင့ြ’’
လီးအသှင်းခံလိုကရြသော မိန်းမများ မှညတ်မ်းလေ့ရှိသည့ြ စကားစုတဈခု တငတ်ငစြော ပါးစပမြှ ပြင့ထြှကလြာသည်။ နောကထြပ် ဆကြ၍ထိုးသှင်းနိုငရြန် စောကခြေါင်းထဲမှ အရညခြွူသည့အြနဖြငေ့ြ တဈပြူတဈပြူ လုပပြေးရန် မောငမြောငစြိုးက ဝငသ်ှားသော လီးအပိုင်းကို အသာအယာ ပြနဆြှဲ ထုတသ်ည်။ လီးကို အပြတတ်မ်းတ လိုလားနသေော တငတ်ငစြော၏ စောကပြတကြတော့ ဝငန်သေောလီး ပြနကြွှတသ်ှားမှာ မလိုလားသည့အြနဖြငေ့ြ လီးကြီးကို တင်းကြပစြှာ ညှဈဆှဲယူထားသည်။ သူမ၏ဖငကြှီးသညလြည်း အထကသ်ို့ အလိုလို ကော့ကြှတကလြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ မောငမြောငစြိုး ဆှဲထုတလြိုကသ်လောကြ လီးက အဖုတထြဲမှ ကြှတမြလာ။ အဖုတည်ှဈအားကြောင့ြ လီးမှာ စဈကနဲ စဈကနဲပင် ဖြစ်လာသည်။ ဒီလို အညှဈခံရမှုမွိူးမှာ ကြုံရခဲပြီး ဖီလငလြည်း အပြည့ရြှိသညမြို့ မောငမြောငစြိုး ခေါင်းမော့ဖငရြမ်းပင် ဖြစ်သှားသည်။
‘‘အား ပါး ပါး…….. မမစောကပြတန်ဲ့လီးကို စုပပြှီးညှဈပေးတာ ကောင်းလှခညွလြားဗွာ…. ထပည်ှဈပေးပါဦး ….. … ….’’
မောငမြောငစြိုးက အံကြိတကြာပြောသည်။ ဝငန်သေော လီးကို ပြနဆြှဲထုတဖြို့ မကြိုးစားတော့။ စောကပြတကြို စသည့အြနဖြငေ့သ်ာ တဈခကြြ ငေါ့ကနဲ ကော့လိုကသ်ည်။ ထိုကော့လိုကမြှုသည် တငတ်ငစြောကို ဖီလငရြသှားစကော သူမ၏ စောကပြတကြလည်း လီးကြီးကို စောစောကလို ညှဈ၍ စုပယ်ူလိုကပြှနသ်ည်။
‘‘အို…ဟင့ျ….ဟင့ျ….အားပါးရှီး….’’
‘‘အား….အိ…အိ….ဟင့ျ…အဟင့ျ…’’
နှစ်ယောကစြလုံး တုနခြိုကခြိုကဖြစ်လွှကြ ပါးစပတ်ှကလေည်း အသံများပြင့ထြှကသ်ည်။ မောငမြောငစြိုးက လီးကို ဖိ၍ ထိုးသှင်းသည်။ တဈခကြဖြိခလွိုကတ်ိုင်း လီးတဈလကမြခန့ြ စောကပြတထြဲ ပိုဝငသ်ည်။ တငတ်ငစြောအဖို့ လီးပိုဝငလြာလလေေ ဖီလငပျိုရလလဖြေဈေကာ စောကပြတကြလည်း ညှဈအား စုပအြား ပိုပြင်းလာသည်။ မောငမြောငစြိုးမှာ တငတ်င် စော စောကပြတည်ှဈအားကို အကြိုကတ်ှေ့နမေိသည်။ ထို့ကြောင့ြ လီးကို ပို၍ဝငအြောင် ဖိသှင်းခသွည်။ သို့နှင့ြ လီးတဈချောင်းလုံး စောကပြတထြဲ မှုပဝြငကြာ မောငမြောငစြိုး၏ ဆီးစပန်ှင့ြ တငတ်ငစြော၏ ဆီးစပတ်ို့လည်း တဈသားတည်း ကလွုမတတ် အပကြမွတကြွ ထိကပသ်ည်။ လီးက ရှညလြှပရော ဒီပြဲလနကြှီးသည် သားအိမကြို စိုကမြိနသည်ေ။ ထိုစိုကမြိမှုကို နှစ်ယောကလြုံးပင် ရငဖြိုမောဟိုကအြောင် သိရှိခံစားနရသေည်။ နာသလိုလို၊ အောင့သ်လိုလိုနှင့ြ ကောင်းလှသည်။
‘‘ ဟင့ြ အင့ြ … မင်းလီးကြီး အကုနလြုံး ထည့သ်ှင်းလိုကပြှီလားဟင်’’
ဖီလငတ်ကလြှန်းလှသောကြောင့ြ မကြလြုံးပင် မဖြင့န်ိုငတ်ော့။ မှေးမှေးစင်းစင်းဖြစ်နသေော တငတ်ငစြောက မေးလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။
‘‘ အင်း… လီးအဆုံးဝငသ်ှားပြီ။ ကြှနတ်ော့လြီးကို မမစောကပြတန်ဲ့ ကောင်းကောင်းညှပပြှီး ညှဈဆှဲပေးပါဦး ….’’
မောငမြောငစြိုးက စောကပြတထြဲ အဆုံးမှုပဝြငန်သေော လီးချောင်းကြီးကို အဆုံးတိုငအြောင် ခပန်ာနာလေး ဖိကပထြိုးသိပထြားရင်း ပြောသည်။
‘‘အို..ကြာ….လုပတ်တဘြူးကြ’’
တကယလြည်း တငတ်ငစြောမှာ လီးကို စောကပြတန်ဲ့ ညှပကြာ ညှဈယူဆှဲယူသည့ြ အပြုအမူမွိူးကို နားမလညပြါ။ မလုပတ်တပြါ။ သူမ၏ စောကပြတကြ အလိုအလွောကြ လှုပရြှားကာ ညှဈယူစုပယ်ူခွင်းသာဖြစ်သည်။ ဒါကလည်း အကြောင်းမဲ့မဟုတ်။ သူမ၏ လငတ်ောမြောငမြှာ လီးသေးကာ သနလြည်း သိပမြသန်၍ တကခြပြှီး ခဏလေးမှာပင် သုတရြညပြန်းထုတပြှီး လီးပြော့ကသွှားလေ့ရှိရာ ဖီလငတ်ကအြရသာတွေ့စ အခွိနတ်ှင် ဆန့တ်ငံ့ငံ့ကြီး ဖြစ်ကနွခြဲ့ရသော တငတ်ငစြော၏ စောကပြတကြ ရနိုငသ်မွှ ဖီလငအြထိအတွေ့လေးများကို ဖစွည်ှဈရယူခံစားသည့အြနဖြငေ့ြ ပြော့ကသွှားသော လီးကိုညှဈ.. စုပဆြှဲယူရာမှ အလေ့အကငွ့သ်ဘောမွိူး ဖြစ်သှားခွင်းပင်။
ယခုလည်း တငတ်ငစြောမှာ ပါးစပကြ တကယပြင် မလုပတ်တဟြု ပြောလိုကခြွိနတ်ှင် သူမ၏ စောကပြတကြတော့ အဆုံးတိုင် ဖိကပထြိုးထည့ထြားသော မောငမြောငစြိုး၏ လီးကြီးကို ညှပ်၍ညှဈ၍ စုပယ်ူဆှဲနကြလေပြေီ။ ခါတိုင်း လိုးနသညေ့ြ လီးလို ပြော့လပတကြှီးမဟုတဘြဲ အားပြည့သ်နမြာ၍ ထောငမြတန်လသေေော တုတတ်ုတခြဲခဲ လီးတနထြှားထွားကြီး ဖြစ်နသေောကြောင့ြ တငတ်ငစြော၏ စောကပြတအြ တွင်းသားများအနဖြငေ့ြ ထူးကဲလှသော ထိတွေ့မှု အရသာကို ခံစားကြရကာ၊ ပို၍ရှစိတကကြာ အားပြင်းပြင်းဖြင့ြ ညှဈယူနကြသေည်။ မောငမြောငစြိုးအဖို့လည်း အရသာထူးကို တနင့တ်ပိုးကြီး ခံစားရလွှကြ လီးချောင်းကြီးသည် ငေါ့ကနဲ ငေါကကြနဲပင် လှုပခြါနသည်ေ။
မောငမြောငစြိုး၏ ဖငပြှောငကြှီးသညလြည်း ဘယည်ာဝိုကခြါ လှုပ်၍နရော လီးကိုစောကပြတထြဲ ထိုးထည့ကြှိတဖြိ ပြတသ်လိုမွိူးဖြစ်လွှကြ တငတ်ငစြောအဖို့ ပို၍ ထိတွေ့မှုအားကောင်းကာ ဖီလငပျိုရနသည်ေ။ ထိုအရသာမွိူးမှာ ထူးခွားလှန်းကဲလှန်းလှပရော ပယပြယန်ယန်ယ် ဆောင့လြိုးကာ မခံရစကောမူ တငတ်ငစြော၏ သှေးသားတွေ ဆူဝလှေုပရြှားကာ နှစ်ခွီပင် ဆကတ်ိုကြ ‘‘ပြီး’’ သှားရလသည်ေ။
‘‘အား ပါး ပါး…. ဟင့ြ .. ဟင့ြ … အမလေးလေး …. အီးအီး…. ထွကကြုနပြှီ… အားပါး…. အထဲမှာ အရညတ်ှေ အရမ်းထွကကြုနပြှီ … ကောင်းလိုကတ်ာ….. ကောင်းလိုကတ်ာ….. အမလေးလေး… .’’
တငတ်ငစြော၏ပါးစပမြှ အောဟြဈမှညတ်မ်းသံ အမွိူးမွိူး ပေါထြှကန်သည်ေ။ မောငမြောငစြိုးကိုလည်း တင်းကြပစြှာ ဖကထြားသည်။ သူမစောကပြတကြလည်း ပို၍ အားပြင်းပြင်းနှင့ြ လီးချောင်းကြီးကို တအားပင် ညှပ်၍ ညှဈ၍ စုပယ်ူနရော မောငမြောငစြိုးလည်း အံတကြိတကြှိတန်ှင့ြ ထိုးထိုးတွန့တ်ှန့ြ ဖြစ်သှားရသည်။
‘‘ပြီး’’ သှားသော အမွိူးသမီး ပို၍ အရသာတွေ့အောင် အားဖြည့ဖြနပြေးသည့အြနဖြငေ့ြ မောငမြောငစြိုးက လီးကို သုံးခကြမြွှ ခပပြှင်းပြင်း ဖိဆောင့ကြှိတပြေးလိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့မှ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပန်ာနာ ဆှဲကိုငည်ှဈပေးကာ လရညမြွားကို ပန်းထုတပြေးလိုကလြတေော့သတည်း။
ပြီးပါပြီ။