ငှကမြသိတော့ ဇရကဂြွိုးထင်
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
🏵️အခန်း (၁)🏵️
အိဝါ မှတမြိနပေါတယလြေ…။ ရမလောခင် မှောင်းပေးမိတဲ့ အိဝါအပြဈရယလြို့ဘဲ ခံယူနားလညထြားပါတယ်…. ။ နှင်းတွကနွေတေဲ့ နေ့တဈနေ့ကို အိဝါ မှတမြိနပေါတယ် ..။ အဘစပခြှနကြှာ ဝယပြေးထားတဲ့ ထရကစြုလေးကိုဝတပြှီး အိဝါ ခွံထဲမှာ အပြေးလေ့ကငွ့န်တေဲ့ နေ့ပေါ့ ..။ မှသဲစံအိမကြှီးဘကကြိုအရောကမြှာ မမွှောလြင့ဘြဲနဲ့ ကိုကို့ကို တွေ့ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ကိုကိုက သိုးမှှေးလောင်းကုတကြှီးကို ဝတထြားတယမြို့လား။
““အမေ့….အိုး…..””
အဲဒါ အိဝါက လွှမ်းတာပါ။ ကိုကိုက ကုန်းစပကြ ရနှေေးငှေ့တွေ တထောင်းထောင်းထနတောကို ငေးနတော။ ထငရြှုးပငကြိုကြေ့ပြီး လမ်းအခွိူးဝငမြှာ သူ့ဖာသာသူရပန်တေဲ့ ကိုကို့ကို အိဝါ ဝငတ်ိုကမြိတာပါ…..။
““ဟိတ်… မင်း ဒီခွံကြီးထဲကို ဘာလာလုပတ်ာလဲ””
““အ…… အပြေးလေ့ကငွ့တ်ာပေါ့””
““မင်းဘှားအေ….ငါ့ကို ဦးဦးလို့ ခေါရြလားဟ””
ကိုကိုက စိတမြဆိုးဘဲ စိတဆြိုးဟနလြုပပြှတာကို အိဝါ အရမ်းသဘောကသွှားမိတယ်…။ ဒါကြောင့လြည်း ခကြခြငွြးဘဲ ရင်းနှီးသှားပြီး …..
““ဒါဖြင့ြ ဘယလြိုခေါရြမလဲ””
လို့ မေးပစ်လိုကတ်ယ်..။
““ကိုကိုလို့ ခေါပြါလား””
““အောငမြာ… ခငဗြွားက အိဝါရည်းစားမို့ အဲ့လို ခေါရြမှာလား””
အိဝါလေ တငစြီးလှန်းတဲ့ ကိုကို့ကို ရနတ်ှေ့တာပေါ့။
““အခုမဟုတလြည်း.. နောကတ်ော့ ဟုတမြှာပေါ့””
““အောငမြာ…. ခငဗြွားလို ဂေါဇြီလာကြီးကို ရည်းစားမလုပပြါဘူးနောြ.””
““အေး…. ဂေါဇြီလာနဲ့ သခငမြလေး ခစွမြှ ကောင်းတာ””
““ခငဗြွား အရမ်းရိုင်းပါလားဗွ””
““ဟားဟားဟား… မန်တလေးသူလည်း မဟုတဘြဲနဲ့ လုပပြှီးမပြောနဲ့ ရယစြရာကြီး ဟား ဟား ဟား ဟားးးးးးး””
ကိုကို့မကြန်ှာက ယောကြြားပီသတယ်..။ အမူအယာတွကေ သိကျခာရှိတယ်..။ ဒါတွကဘေဲ အိဝါနဲ့ ခငမြငဖြို့ ဖြစ်လာတယ်။
““အေးကြာ… နောကကြို မရိုင်းတော့ပါဘူး။ ထားပါတော့ မင်းက ဘယမြှာနလေဲ””
““ဒီ ခွံထဲတွငရြယ်””
““သွောျ …… ””
ကိုကိုက တဈစုံတဈရာကို သဘောပေါကသ်ှားဟနဖြှင့ြ ခေါင်းညိမ့ရြင်း ပိတဝြန်းကငွကြို ဝေ့ဝဲကြည့်သ်ည်။ နှင်းတွကေ ပိုသဲလာနသည်ေ။ မှုံဝါးလာနေ၏။ ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး တိတဆြိတန်သညေကြိုလည်း အိဝါ သတိပြုမိသည်။
““မင်းမကြောကဘြူးလား ခွာတိတ်””
““ဘာကိုကြောကရြမှာလဲ .. မကြောကပြေါင်””
အားကစားအင်ျကြီထဲ လကန်ှိုကရြင်း ကိုယလြုံးလေးကို ခါရမ်းရင်း မကြောကပြါဘူးဟု ဟနရြေးပြနမေိသည့ြ အိဝါ ရငတ်ှခေုနလြာချင်ပြှီ။
““ကိုကို အခုနေ တဈခုခုပေါ့ လုပရြငလြေ…””
““အောငမြာ… လုပကြှည့ပြါလား …. ကရာတေးတတတ်ယန်ောြ…. ဟှန်း””
““ဟုတလြား … ဒါဖြင့ြ စမ်းကြည့်ရြသေးတာပေါ့….. ဟိတ်…””
““အှန့ြ … အိုး.. လှှတပြါ…. အိုး .. ဟင်းး””
တကယဘြဲ ကိုကိုက သိပမြှနတ်ယ်။ လကကြလည်း သှကလြိုကတ်ာ။ အိဝါ နို့လေးနှစ်လုံးကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငကြှီး ကိုငထြားပြီး အိဝါ နှုတခြမ်းလေးတွကေိုလည်း မှဲမှံစွာ စုပန်မ်းရှိုကန်ပြေီ။ အိဝါ ခွထေောကကြလေးတွေ မှမှော ခွဖြေားထောကမြိလာတယ်..။ ထရကစြုအပြာရင့ရြောငအြောကကြ တငပြါးကြီးတွကေိုလည်း တဈလုံးတဈခဲကြီး ဖစွည်ှဈနယဖြတန်တယေလြေ….။ အိုး.. နောကတ်ော့ …. နောကတ်ော့ …။
““လိုးကြရအောင် ခလေးရယ်… ””
ကဲ ကြည့်ပြါဦး။ ဟှန်း …. အိဝါနားထဲကို ဘယလြိုကြီးဝငလြာမှန်း မသိဘူး။ အိဝါ ရုန်းတယ်.. ကနတ်ယ်..။ တွန်းတယ်။ အကြောအခွငတ်ှကေ အားမပြည့ဘြူး။ ကိုကို့လကတ်ဈဘကကြ ခုံးထမောကမြို့နတေဲ့ အိဝါအဖုတလြေးကို အုပကြိုငပြှတသ်ပလြာတယ်။ အိဝါလေ.. ငိုချင်သ်လိုလို ရယခြငွသ်လိုလိုနဲ့ မကြရြညတ်ှေ ဝဲလာနတယ်ေ။ ကိုကို့ပေါငကြှားက မာတောငန်တေဲ့ လိငတ်နကြှီးကလည်း အိဝါ အောကပျိုင်းတဝိုကကြို ထိုးထိုးမိနတယ်ေ။ ရငထြဲက တလှပလြှပ် ခံစားလာရတယ်။
ကိုကို့လကတ်ှကေ အရမ်းကြှမ်းကငွတ်ယ် သိလား ။ နို့လေးနှစ်လုံးလည်း ကြမှနေပြေီးလားလို့ ထငရြလောကအြောငကြို ပယပြယန်ယန်ယကြှီး နယဖြတန်တောလေ။ ဟင့အြင်း လုံးဝမနာဘူး ခံလို့ကောင်းနတယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ သိတယမြဟုတလြား။ အိဝါ အရမ်းရှကန်မေိတယလြေ…။ အဲဒါကြောင့ြ ကိုကို့ ရငဘြတကြှီးကို တအား ဆောင့တ်ှန်းပြီး ပြေးခဲ့မိတယ်။ ကိုကို စိတဆြိုးသှားမလားလို့လည်း စိုးရိမမြိသေးတယ်။ တဈမွိူးဘဲနောြ ရည်းစားလည်း မဟုတသ်ေးဘဲနဲ့ အဟင်း။ ဒါတွဟော ကိုကိုနဲ့ စတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အိဝါရဲ့ ခံစားမှုလေးတွပေါ။
……………………………………………
နောကတ်ော့လည်း ကိုကို့ ထောငခြှောကတ်ှထေဲမှာ အိဝါ ကဆွင်းခဲ့ရတာဘဲလေ။ ညဘကြ မှသဲစံအိမမြှာ ကိုကိုနဲ့ ခွိန်းပြီး လိုးခဲ့ကြတာလေးတွေ အိဝါ ဘယလြိုလုပပြှီး မေ့လို့ရမှာတဲ့လဲ ကိုကိုရယ် …..။ အိဝါ နားထဲမှာတော့
““လိုးကြရအောင် ခလေးရယ်””
ဆိုတာဘဲ ကြားနတယ်ေ။ အဟုတပြှောတာ။ ကိုကို အဲ့လိုပြောရင် အိဝါ အလိုလို ခံချင်လြာတယ် .. သိလား။
““စောကပြတလြေး ဖြဲထားပေးပါလား ဟင်””
လို့ ကိုကိုက နားဝမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ိုင်း လည်း အိဝါ လကကြလေးနှစ်ဘကန်ဲ့ တငပြါးအောကြ လကလြွှိူပြီး အစွမ်းကုန် ဖြဲပေးမိတာဘဲ။ အဲဒါဆို ကိုကို အရမ်းသဘောကတွယလြေ။ အိဝါ ခွချင်ြေးဝတန်ှဈဖကကြို သူ့ဗလကြီးနဲ့ ဆှဲကိုငပြှီး မှောကထြားလိုကတ်ဲ့အခါ အိဝါ ဖငလြေးဟာ အလိုးခံဖို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး မှောကတ်ကလြာတော့တာဘဲလေ။ ကိုကိုက အရှိနတ်ကလြာရင် ကြမ်းချင်တ်ယ်။
““ ပြှတ် ဖတ် ဖတ် စွတ် စွတ် ””
ဆိုတဲ့ အသံတွေ အရမ်းထွကလြာရင် အိဝါရှကတ်ယ်။
““ ကိုကိုကလည်းကြာ.. အသံတွေ အရမ်းထွကတ်ာဘဲ””
လို့ပြောရင်
““လီးနဲ့စောကပြတ် လိုးတဲ့အခါကြရင် ဒီလို အသံမွိူးထွကမြှ အရသာရှိတာ””
လို့ နားဝမှာ ကပပြှောတတသ်ေးတယ်။
““ သှား .. ကိုကို လူဆိုး ။ လူညဈပတကြှီး ””
ဆိုပြီး ကိုကို့ပုခုံးကြီးကို အိဝါ လကသ်ီးဆုပလြေးနဲ့ ထုရင် ကိုကိုက ပိုပြီး ဆောင့တ်တတ်ယ်။
““ဆောင့တ်ာ မကြိုကဘြူးလား””
လို့လည်း မေးတတသ်ေးတယ်။
““ အရမ်းဆောင့ရြင် နို့တွေ ခါရမ်းကုနတ်ာပေါ့ ””
လို့ပြောရင်
““ ဒါဆိုရင် နို့တွကေို ဒီလိုငုံပြီး ဆောင့ပြေးမှာပေါ့ ””
လို့ပြောပြီး အရမ်းဆောင့လြိုးတတတ်ယ်။ ကိုကိုတဈယောကြ မမစောမှသူဇာနဲ့ ပြောရြှှငခြမွြးမှေ့ပါစလေို့ ဆုတောင်းပေးလိုကပြါတယ်..။
နှင်းတို့သည် နခွညေအြလင်း မထွကသ်ေးခင် သဲသဲလှုပလြွှကြ ကဆွင်းနသည်ေ။ အိဝါတဈယောကြ မှသဲစံအိမ် အနောကဘြကမြှ ရကနေဘြေးရှိ ထငရြှုးပငခြှရင်ေး နကရြှိုင်းသော ချောကထြဲသို့ ခုနဆြင်းသှားသည်။ ထာဝစဉြ နှင်းငှေ့များ လှှမ်းခွုံရဈသိုင်းလွှကြ အခစွရြနံ့လေးများဖြင့ြ မှှန်းထုံနခေဲ့သော မှသဲစံအိမကြှီး ဝန်းခွံအတွင်း အသကမြဲ့သော သဈရှကလြေးများ လှုပရြှားမှု ပငွြးရိဖြယ် နာကညွြးဖြယ်၊ အထီးကနွဆြနသ်ော တောငပြေါင်ှကကြလေးများ၏ တိုးညှင်းသော အောမြှညသ်ံလေးများက အိဝါရဲ့ အဖြစ်ကို တိတတ်ိတလြေး သရုပဖြောန်ဟနေရြှိသည်။
………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️
ကြောကြွောြ ရငထြဲတွင် တောတ်ောလြေးကို ခံစားခဲ့ရသည်။ အခစွရြမှတမြွားစွာကို ဘဝပုဒစြာတိုင်း၌ ခွနပျိုငတ်ဈယောကြ အမှတပြှည့ရြနခွေိနတ်ှင် ကြောကြွောမြှာ ခွှေးသီးခွှေးပေါကကြလွာအောင် သူဇာ့ အခစွစြာမေးပြဲကို ပျိုငပြှဲဝငခြဲ့သောလြည်း သုည ၊ ဘဲဥ နှင့ြ “ ဝ” လုံး ကိုသာ ဘဝစာမကြန်ှာပေါြ၌ သူဇာ ရကစြကစြှာ ခွဈပေးခဲ့သည်။ စိတန်ာသည်.. သူဇာ့ကို မဟုတ်။ မကြန်ှာလိုကတ်တလြှန်းသော ကံတရားကို နာတာ။ ဒါပမယေ့ြ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ မဟုတဘြူးလား။
ခံစားရတာတွကေိုတော့ အတွင်းကကြ ဖြင့ပြှောချင်တ်ယ်။ သူဇာ့ နို့သီးတွေ၊ ပတ်တမှားသီးလေးလို နီမှန်းနတေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ၊ ဒီအလှလေးတွကေို ခွနပျိုင် ခွမှဆေုပန်ယန်မှော။ လှပရှှမ်းစိုတဲ့ သူဇာ့ နှုတခြမ်းလေးတွေ ဆိုရငလြည်း ခွနပျိုင် စုပန်မ်းလို့ ရောငကြိုင်းဖူးပြည့န်ရေော့မယလြေ။ အိုဗွာ… ခငဗြွားတို့ဘဲ စဉြးစားကြည့်ြ။ မကြစြိထဲမှာ ဘယလြိုမှ ဖကြလြို့မရတဲ့ မှငကြှင်းမွိူးတွခညွြေးဘဲ ဝငန်တော။ ကြောကြွောရြယ် မေ့ပစ်လိုကပြါလားလို့ ခငဗြွားတို့ မပြောကြနဲ့ သိလား။
ကြောကြွောဆြိုတဲ့ ကြူပ်၊ ကြူပဟြာ ဟိုး ကလေးဘဝကတည်းက သူဇာ့စောကဖြုတရြဲ့ ရနံ့နှေးနှေးလေးတွကေို ခံစားရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ သူဇာ့ရဲ့ အခစွကြွေးကြှနလြေးပါဗွာ။ အခစွင်တသ်မားလို့ ကဗွာဆနဆြန် မပြောချင်ဘြူး။ နာကငွန်တေဲ့ နှလုံးသား အပိုင်းအစတွကေို တဈစစီ ကောကယ်ူ စုစည်းရင်း ပေါင်းတွင်းကြောတွေ လိုကလြာတဲ့အထိ လိုးချင်န်တေဲ့ ဆန်ဒကို ကြှနတ်ောြ ဘယလြို ဖြဖြေောကရြမှန်းမသိတဲ့ ကာမဆန်ဒရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ တောင့တ်မှုတွသော တကိုယလြုံးကို လှှမ်းမိုးနခေဲ့တယလြေ။
ကဲ …. မှသဲစံအိမကြှီးအတွင်းမှာ ခစွတ်လင်းကို စဈခင်းနကြတေဲ့ သူဇာနဲ့ ခွနပျိုငတ်ို့ ပစွပြစွန်ှဈနှစ် ကြိုကသ်လို ပုံစံတွနေဲ့ လိုးနတေဲ့အခွိနမြှာ ကြှနတ်ော့လြီးထိပကြ ဆန်ဒအရညကြှညလြေးများဟာ ထာဝစဉလြို အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအတွင်းထဲမှာဘဲ စိုရှှဲနဈမွောနခေဲ့ရပြီလေ။ အခါခပသ်ိမ်း မှနကြနတ်ဲ့ အကြငန်ာတွနေဲ့ အခစွဆြိုတာကို မရနိုငဘြူးဆိုတာတော့ ကြှနတ်ော့မြှာ ကိုယတ်ှေ့ကြုံနရပြေီလေ။ ဒီတော့ စဈမှနတ်ဲ့ တနပြှနထြိုးစဈနဲ့ ပြနတ်ိုကရြမှာဘဲလေ။
ကြောကြွော့ြ မကြဝြန်းများ တလကလြကြ တဖပြဖြပြတ်ောကပြလာသည်။ ထိုးစဈ၊ ထိုးစဈ ဟုတပြှီ။ တဈစုံတဈခုကို လှုပရြှားရဖို့ ကြောကြွောဉြာဏမြွား ပြင့သ်ှားပြီ။ ကြည့်စြမ်းပါဦး ။ ငါ မေ့ထားလိုကတ်ာ။ ဟင်းဟင်းဟင်း။ ခွနပျိုင့ည်ီမ နန်းဥမျမာကိုမှ မေ့ရသလားလို့။ ခစွစြရာ စိတတ်ကကြှှဖြယ် နန်းဥမျမာရဲ့ တငပြါးကြီးတွေ ဖုလုံးမို့မောကန်တေဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးရဲ့ ခါရမ်းသိမ့တ်ုနမြှုတွေ၊ စိတကြူးနဲ့မှန်းပြီး စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို အမှတတ်နိုး လကဝြါးကလေးနဲ့ အုပပြှီး တဖြဖြပြတသ်ပရြင်း လကည်ှိုးနဲ့ ထိုး လကမြအကူအညီနဲ့ အသာကလေးဖြဲလို့ ထွကလြာတဲ့ စောကပြတရြနံ့ သင်းသင်းလေးတွေ …. ဟူး … အဲလိုတွေးရင်းနဲ့တောင် ကြောကြွောတ်ဈယောကြ လီးကြီးတောငလြာသည်။ ဟုတပြှီ။ ကြောကြွောြ နန်းဥမျမာထံသှားရန် ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကသ်ည်။
………………………………………..
““သှောြ ကြောကြွောြ ””
““ ဟုတတ်ယ် ဥမျမာ.. နငန်ဲ့ တိုငပြငစြရာရှိလို့ လာတာ ””
““ ဘာကိဈစလဲ ကြောကြွောြ ””
““ သူဇာ့ကိဈစ … ဥမျမာ နငသ်ဘောပေါကပြါတယ်””
““ ငါမှမသိတာ ””
နန်းဥမျမာ ဟနဆြောငအြပြုံးလေးကို အတတန်ိုငဆြုံး သဘာဝကအွောင် ပြုံးပမေဲ့ သူ့အပြုံးထဲမှာ ဟနဆြောငမြှုတွကေ ပေါလြှငန်သည်ေ။ ကြောကြွောကြ စီးကရကကြို အဝေးသို့ပစ်ရင်း
““ အေးလေ မသိဘူးဆိုတော့လည်း ရပါတယ်။ အခု မှသဲစံအိမကြှီးက အိဝါရဲ့အလောင်းက အတိအကြ သကသ်ခေံပါလိမ့မြယ်။ အိဝါနဲ့ နင့အြဈကို ခွနပျိုငတ်ို့ ဘယလြိုဆကဆြံခဲ့ကြတယ် ဆိုတာကိုလည်း နင် သိသားနဲ့ ။ မသိဘူးဆိုလည်း ရတယ်..။ ကဲ သှားမယ်””
ကြောကြွောကြ အပိုငကြိုငန်ိုငသ်ော လအေေးလေးဖြင့ြ ပြောပြီး ဝေါ့ကင်းရှုးဖိနိပြဦးဖြင့ြ ခဲတဈလုံးကို ထောကကြနဲ ကနလြိုကပြှီး လှည့ထြှကခြဲ့လသည်ေ။ ကြောကြွောြ တွကဆြထားသည့အြတိုင်း ပစ်မှတကြို တိုကရြိုကထြိမှနခြဲ့လသည်ေ။
““ ကြောကြွောြ နပေါဦး ။ နငကြလည်း အဟင်း။ ””
နန်းဥမျမာ၏ လခွေိူလသှေေးအသံလေးက ကြောနောကပြါလာသည်။ ကြောကြွောကြ ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကြ၏။
““နင် ဘာကိုသိချင်တ်ာလဲ။ မမမှသူဇာအကြောင်းလား။ အခု မမမှသူဇာ ဘယမြှာရှိတယ်””
““ မှသူဇာ ဘယမြှာရှိတယဆြိုတာကို ငါသိပြီးပြီ။ မှသဲစံအိမမြှာ ငါတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ ””
နန်းဥမျမာ မကြလြုံးလေးအပြူးသားဖြင့ြ ကြောကြွော့ကြို ကြည့်လြိုကသ်ည်။
““ ဟုတတ်ယ် .. ငါသိတယ် ။ ဒါပြူနာ မဟုတပြါဘူး ဥမျမာရယ်..။ ငါသိချင်တ်ာ တဈခုပါ ””
နန်းဥမျမာ နှာခေါင်းလေးရှုံ့ရင်း ခေါင်းကုတလြိုကသ်ည်။
““ နင် ဘာသိချင်လြဲလို့ ကြောကြွောြ .. ””
““ နင့မြှာ ရည်းစား ရှိမရှိ ””
““ အိုး.. ဘာဆိုငလြို့လဲ ””
အပြိူမလေးက အငေါတ်ူးသည်။ ကြောကြွောကြ အေးအေးသကသ်ာ ပြုံးနသည်ေ။
““ ငါမေးတာ နငမြဖြဘေူး ဆိုပါတော့ ””
နှုတခြမ်းစူထားသော ဥမျမာ့မကြန်ှာလေးက ကလေးလေး စိတကြောကန်ပေုံနှင့ြ တဈထပတ်ည်း။ ကြောကြွောကြ ဂွာကငအြင်ျကြီအိတထြဲမှ ပီကတဈေခုကို ထုတယ်ူလိုကပြှီး စကျကူစလေးများခွာလွှကြ ပီကတဈေခုကို နန်းဥမျမာထံသို့ လှမ်းပေး၏။
““ မစားချင်ဘြူး ””
ဥမျမာက မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး ပြောလိုကရြင်း အနီးရှိ စကျကူပန်းခွုံကို အဓိပျပါယမြဲ့စွာ ငေးနလေိုကမြိသည်။
““ ပါးစပမြှှေးတယဟြ ””
ကြောကြွောကြ သူ့ဖာသာ သဘောကသွလို ဟကကြနဲ တဈခကြရြယပြှီး ပီကနှစ်ေခပြကြို ပါးစပထြဲ ပစ်သှင်းကာ ဂငွြးဘောင်းဘီအိတကြပထြဲ လကကြို စုံနှိုကထြားရင်း
““ ရပါတယလြေ .. မဖြပေါနဲ့ ။ နင် ရည်းစားရှိတာ မရှိတာ ငါနဲ့မဆိုငဘြူး။ ဒါပမယေ့ြ ရဲစခန်းမှာ နင့ကြို ဦးစပခြှနကြှာ ခေါတ်ှေ့တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့မေးတဲ့အထဲမှာ အဲဒီမေးခွန်း ကြိန်းသေ ပါလာလိမ့မြယ် ””
ယုတ်တိရှိစွာ ပြောနသေော ကြောကြွော့စြကားများထဲမှ ရဲစခန်းဟူသော အသံက ဥမျမာ့တကိုယလြုံးကို တောင့တ်င်းသှားစခေဲ့တာတော့ အမှနပြင်။
““ ငါတို့က ဘာလို့ ရဲစခန်းရောကရြမှာလဲ ””
““ ဖြားယောင်းသှေးဆောငမြှု၊ မုဒိန်းမှု ””
““ မုဒိန်းမှု ဟုတလြား””
““ နင် စိတဝြငစြားသှားပြီမို့လား ဥမျမာ ””
““ နငဘြာတွလောပြောနတောလဲ ကြောကြွောြ ””
““ မနေ့ညက မှသဲစံအိမကြို ညဘကကြှီး ငါရောကသ်ှားတယ် နန်းဥမျမာ။ အဲဒီမှာ နင့အြဈကို စပခြှနပျိုငကြ စောမှသူဇာ့ကို စားပြဲလေးပေါမြှာ အရုပကြလေးတဈရုပ် ထောငသ်လို ဆောင့ကြှောင့လြေးတငပြှီး ပြူးထွကန်တေဲ့ သူဇာ့စောကဖြုတလြေးကို အားရပါးရကြီး လိုးနတော ငါတွေ့ခဲ့တယ် ဥမျမာ ””
““ ဟင် .. ဟင်.. နင် နင် ””
““ အေး ဟုတတ်ယ်။ ငါ့ကို သိပရြိုင်းတာဘဲလို့ နငထြငတ်ယ် မဟုတလြား။ ဟင်း ဟင်း ရိုင်းမှ လူတွကေ နားလညလြှယတ်တကြှတယ် ဥမျမာ။ ဒီတော့ စောမှသူဇာဆိုတာ ငါ့အသကြ၊ ငါ့အသဲ။ နင့အြဈကိုက ပစွပြစွန်ှဈနှစ်ကြီး လိုးနတော တွေ့ရတော့ ငါဘယလြိုနမလေဲ နငစြဉြးစားကြည့်စြမ်း။ သူဇာ့ကို ငါဆုံးရှုံးလိုကရြပြီ ဥမျမာ။ ဒီတော့ ခွနပျိုင့ည်ီမကို ငါရဖို့ လိုလာပြီလေ။ ရှင်းရဲ့လား ဥမျမာ ””
““ အင် .. နင်…. နင် … ””
ဥမျမာ့ မကြလြုံးလေး ဝိုင်းသှား၏။
““ မကြောကပြါနဲ့ အဈမရဲ့။ ဟဲ ဟဲ မသတပြါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ကြူပ် လူသတရြဲတယ် ဆိုတာကိုတော့ ခငဗြွားသိထား။ ငါ လူတဈယောကကြို မသတခြင် နင့ကြိုလိုးရမှ ငါကြနပေမြယ် ဥမျမာ ””
ပြောပြောဆိုဆို ကြောကြွောကြ ဘောင်းဘီအိတထြဲမှ မောင်းပြနဓြါးကို ဖြောင်းကနဲမှညအြောင် ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ဓါးဦးက ဥမျမာ့လညတ်ိုငလြေးထဲ စပါးလုံးတထောင့စြာခန့ြ နဈဝငသ်ှားသည်။ ကြောကြွော့ြ မကြလြုံးများက ဝင်းဝင်းတောကန်သည်ေ။ ကြောကြွောကြ ဥမျမာ့ လကမြောင်းလေးကို တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငထြားလိုကသ်ည်။ ကြောကြွောသ်ည် သနမြာသော လူငယတ်ဈဦးဖြစ်၏။
““ မအောန်ဲ့၊ မရုန်းနဲ့ ငါ့စိတတ်ိုင်းကြ ကုန်း ””
ပြောပြောဆိုဆို စကျကူပန်းခွုံအကြယ် မှကခြင်းလေးထဲသို့ ဆှဲခေါသ်ှားလတေော့လသည်ေ။ နန်းဥမျမာ သှေးပကြမြတကြ ကြောကရြှံ့နပြေီ။ သူ့အဈကို ခွနပျိုင့ကြိုလည်း ဒေါသဖြစ်နမေိသေးသည်။
““ ထမီခွှတလြေ .. ငါ …. တယ်…. ””
““ နာ .. နာတယ် ကြောကြွောရြယ် … ငါ ခွှတပြါ့မယ်။ နင့ြ ဓါးကြီးကို အရမ်းမထောကထြားပါနဲ့နောြ ””
““ အေး .. နင် ကြညကြှညဖြှူဖြူခံရင် ငါဘာမှမလုပဘြူး ..။ ရုန်းလား ကနလြား လုပရြငတ်ော့ ငါ အသသတေမြှာနောြ ””
““ အေးပါ.. ငါ ပြေးလည်းမပြေးပါဘူး။ ရုန်းလည်း မရုန်းပါဘူး ””
ဥမျမာ မကြရြညလြေးများ လိမ့ဆြင်းလာပြီး မှမှော ရှကရြှံ့စွာ ထိုငခြပြှီး ထမီလေးကို လေးကနစြှာ ခွှတပြှီး ဒူးနှစ်လုံးပူးကာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ တရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်း ခေါင်းလေးကိုငုံ့ကာ မကြန်ှာကို လကဝြါးဖြင့ြ အုပထြားလိုကလြသည်ေ။
““ ဟိတ် .. ဘာလုပန်တောလဲ ထမီခွှတဆြို ””
““ ခွှတပြှီးပြီလဟော .. အဟင့ြ . ဟင့ြ .. ဟင့ြ ””
““ အောငမြာ… ဓါးနဲ့ဝေးလို့ လသေံပြောင်းလာတယ် ဟုတလြား ””
ပြောပြောဆိုဆို ကြောကြွောကြ ဓါးဦးကို ဆတကြနဲ ထိုးလိုကရြာ ဥမျမာ့မကြန်ှာလေး ဖြူလွောသ်ှားသည်။
““ မ မလုပပြါနဲ့ ကြောကြွောရြယ်။ ခွှတပြါ့မယ် … ””
ထမီလေးကို တုနရြီစွာ ကြင်းလုံးခွှတပြှီးမှ ယခငပြုံစံအတိုင်း ပေါငန်ှဈလုံးကပပြှီး ထိုငန်ပြနေသ်ည်။
““ ကြာတယ် ဥမျမာ …. လေးဘကထြောကလြိုကစြမ်း.. တောကြ ””
ကြောကြွောကြ ဘောင်းဘီဇဈကိုဖြုတပြှီး ကြိမ်းဝါးလွှကြ အဖုအထဈများဖြင့ြ ပြည့န်သေော သူ့လိငတ်နကြှီးကို ထုတလြိုကလြသည်ေ။ ဥမျမာက မော့အကြည့်ြ လီးကြီးနှင့ြ ဥမျမာ့မကြန်ှာလေး ရဲကနဲဖြစ်သှားပြီး ဆတကြနဲ ခေါင်းကို ပြနင်ုံ့ပစ်လိုကကြာ ငိုခလွိုကပြှနသ်ည်။
““ ကဲ ဥမျမာ …. နင့အြသား နာချင်လြား ဟင် ””
ကြောကြွောကြ အံကြိတပြှီးပြောရင်း ဓါးဦးကို လကမြောင်းသားလေးထဲ ဖိသှင်းလိုကပြှနသ်ည်။
““ အားး … နာတယ် ဟ ။ ””
““ နာရင် ကုန်း ။ ကုန်းစမ်း ။ အေး .. ဒီလိုမှပေါ့ ””
နန်းဥမျမာတဈယောကြ မှကခြင်းပေါြ လေးဘကလြေးထောကပြှီး တရှုံ့ရှုံ့ ထိုငင်ိုနရှောလတေော့သည်။ တင်းကားနသေော တငပြါးကြီးများက ကြောကြွော့ရြှေ့တွင် အလိုးခံရန် အသင့အြနအထေားသို့ ရောကရြှိခဲ့လပြေီ။ ဝိုင်းဝန်းသော တငပြါးနှစ်ဖကကြှားမှ စောကပြတလြေးမှာ တင်းကစွပြှီး ပြူးထွကန်ေ၏။ ကြောကြွောကြ သူ့လီးကြီးအား စောကဖြုတအြကြဲအကြောင်းလေးအတိုင်း အလွားလိုကလြေး ပြတ် သပလြိုကသ်ည်။
အပြိူစင် နန်းဥမျမာ အံကြိတပြှီး မကြစြိမှတလြွှကြ ထောကထြားသော လကကြလေးများက ဆတဆြတခြါနလသေည်ေ။ ပေါငအြတွင်းသားလေးများမှာလည်း မှှားဆိပမြိသော သမငမြလေးအလား ဖတွဖြတွလြူး တုနရြီနကြသေည်။ ကြောကြွောကြ လကတ်ဈဖကမြှ ဓါးကိုကိုငထြားရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဥမျမာ့ဖငကြှီးကို ဆှဲယူပြတသ်ပလြိုကလြရော ဥမျမာ့ကိုယလြုံးလေး တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားလတေော့သည်။
““ အဟင့ြ .. မှနမြှနလြုပဟြာ ။ ငါ ရှကတ်ယ်။ အဟင့ြ ””
အမှနတ်ကယ် ဥမျမာခငမြွာ ရှကလြှနလြှန်း၍ ငိုနမေိခွင်းဖြစ်သည်။ သူစိမ်းယောကြြားလေးတဈယောကရြှေ့မှာ မိမိစောကဖြုတလြေးကို အစွမ်းကုန် ပြူးပြဲကာ အလိုးခံရန် ကုန်းပေးရသော အပြိူစငမြလေး တဈယောကအြဖို့ အဘယမြွှ ရှကခြှင်းကို ခံစားရမညန်ည်း။ ကြောကြွောကြ တရှိနရြှိန် လိမ့တ်ကလြာသော ကာမဆန်ဒများကြောင့ြ သူ့လီးကြီးအား သေးငယကြဉွြးကြပသ်ော စောကဖြုတလြေးထဲသို့ ဝငစြရန်ေ ကိုငသ်ှင်းရနသ်ာ ကြိုးစားနလတေေော့သည်။
““ ဗွဈ .. တဈ….. ပြှတ် ””
ဒဈထိပကြှီးက စေ့ကပန်သေော စောကဖြုတသ်ေးသေးလေးကို တဈခကြခြွောထြိုးပြီးမှ အကြဲကြောင်းလေးသို့ တေ့မိပြီး စောကပြတန်ှုတခြမ်းလေးကို မပြင့မြအာဘဲ အတင်းထိုးသှင်းလိုကလြရော စောကဖြုတလြေးမှာ တွန့ကြနဲ ရှုံ့ဝငသ်ှားပြီးမှ ခွိူင့ဝြငသ်ှားသည်။ ထိုအနအထေားအတိုင်း သုံးစကျကန့မြွှ လကလြွှော့လိုကဟြနဖြှင့ြ ငှိမန်လေိုကပြှီးမှ အတင်းထိုးသှင်းလိုကလြရော လီးကြီးက ဗှှတကြနဲ ဝငရြောကသ်ှားလတေော့သည်။ နှေးကနဲ နူးညံ့နှေးထွေးသော လီးကြီးအထိအတွေ့က စောကခြေါင်းလေးကို ကငွစြိမ့သ်ှားစသည်ေ။
မှကြေီးပေါမြှာ ထောကထြားသော လကန်ှဈဖကမြှာ ရှေ့သို့ ရုတတ်ရကြ ကြေးညှတသ်ှားလသည်ေ။ ပေါငန်ှဈလုံးက လီးကြီးဝငခြွိနတ်ှင် စုဝငသ်ှားသောလြည်း စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ လီးဒဈကြီး မှုပသ်ှားခွိနတ်ှငမြှာမူ အလိုလို ဆတကြနဲ နရောရှှေ့ပြီး အစွမ်းကုန် ကားပစ်မိသည်။ လီးဝငသ်ှားမှ ဥမျမာကုန်းထားသော “ပိုဇရှင်ေ ” က ပိုမှနသ်ှားသည်။ ဖငလြေးက ပိုမိုကော့တကသ်ှား၏။ စောကဖြုတလြေးလည်း ပိုမိုဖောင်းလာ၏။ စောကဖြုတလြေးက လီးအရင်းအထိ ကပန်ိုငရြန် ပိုမို ပြူးထွကလြာလသည်ေ။
ကြောကြွောကြ မဆန့မြပြဲ ဖြစ်နသေော သူ့လီးအခွအနေကေို သတိထားမိသည်။ ထို့ကြောင့ြ အရမ်းကာရော ဆောင့မြသှင်းရဲ။ ဖြေးဖြေးချင်ြးသာ မွှင်းထည့န်ေ၏။
““ ဗွှတ် .. တဈ တဈ… ပြှတ် … ””
““ အင့ျ … ဟင်း .. ဟင်း ””
နှုတခြမ်းလေးကို အပေါသ်ှားလေးနှင့ြ ပြတလြုမတတ် ကိုကထြားရင်း ဥမျမာက မတိုးမကယွလြေး ငှီးတွားရှာလသည်ေ။ မကြစြေ့လေးများလည်း မှေးစင်းသှားကြ၏။ နထငရြင်းကို အပူရှိနတ်ှေ တကလြာသလိုလို၊ ပေါငအြတွင်းသားတွင်းသို့ပင် တဈစုံတဈရာ သပလြွှိူခံရသလိုလို မလှုပခြငွြ၊ မရှားချင်ြ … ။ စောကဖြုတလြေးကိုသာ အားနှစ်ပြီး တဈခကြန်ှဈခကြမြွှ ညှဈကြည့်လြိုကမြိသည်။ ဥမျမာက အားနှင့ည်ှဈထားစဉြ လီးကြီးက ရှေ့မတိုးနိုငဘြဲ တန့သ်ှားပြီး စောကဖြုတလြေး အားပြော့သှားခွိနမြှာ ထဈကနဲ နဈဝငသ်ှားနပတေေော့သည်။
““ ဗွှတ် … ပြှတ် .. ပြှတ် .. ””
တစိမ့စြိမ့ြ ယိုစိမ့ကြလွာသော စောကရြညကြှညလြေးများကြောင့ြ လီးကြီးကိုယထြညမြှာ စောကြ ခေါင်းထဲသို့ ချောဆီလိမ်းထည့သ်လို အနည်းငယ် ပြပြဈေလာသည်။ လိုးစကဲ့သို့ ချောကကြပကြပကြှီး မဟုတတ်ော့ဘဲ အရညလြေးရှှဲရှှဲဖြင့ြ ချောမောပြပြဈေစွာ ဝငရြောကသ်ှားလတေော့သည်။ ကြောကြွောလြကမြှ ဓါးလည်း မှပြငေသ်ို့ ရောကန်ပြေီဖြစ်၏။ သို့သောြ ဓါးကို သတိမထားနိုငကြှတော့။ ကြောကြွော့အြာရုံကလည်း ဥမျမာစောကဖြုတလြေးပေါမြှာသာ စူးစိုကန်ပြေီး ဥမျမာကလည်း နာကငွခြှင်း၊ အီဆိမ့ခြှင်း၊ ယားယံနှေးထွေးအိစကခြှင်း၊ ကာမအရသာဆိုသော အရသာထူးကို ပထမဆုံးတစိမ့စြိမ့ြ မှည်းစမ်းရင်း တသိမ့သ်ိမ့ခြံစားနခွေိန် ဖြစ်လရော ဘာကိုမွှ သတိမရတော့ခွေ။
““ ဥမ်မာ နာသေးလားဟင် ””
““ နည်းနည်း နာသေးတယဟြ .. နင့ဟြာကြီးကလည်း မဆုံးတော့ဘူးလား .. အခုထိ ဝငန်တေုန်းဘဲ””
““ ဆုံးတော့မယ်.. နင် နာမှာစိုးလို့ ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းနတော .. နင့စြောကပြတလြေး ကြဲသှားလိမ့မြယ် ””
““ အောငမြာ. … အခုမှ ကြငန်ာမနပေါနဲ့နောြ။ ဟင်း .. စောကဖြုတထြဲဘဲ လီးတဈချောင်းလုံးဝငန်မှေ ””
““ နင် အရမ်းနာပြီး အရသာမရှိမှာစိုးလို့ ဟ ””
““ ဟုတတ်ယ်.. ငါက အရသာရှိချင်လြို့ ခံနတောကိုး ””
““ မဟုတဘြူးလားဟ။ လိုးမှတော့ နှစ်ယောကစြလုံး ကောင်းအောင် လိုးချင်တ်ာပေါ့ ””
““ ကဲပါ …. လုပပြါ .. မှနမြှနပြှီးရင် အေးတာဘဲ ””
““ အေးလေ.. နင့သ်ဘောနောြ.. ””
ကြောကြွောကြ သေးကဉွြးသော ဥမျမာ့ခါးလေးကို စုံကိုငဆြှဲပြီး လီးကြီးကို တဝကမြွှ ဆှဲထုတကြာ ဖိဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။
““ ဗွဈ .. ဗွဈ .. ဗွှတ် … ””
““ အီး ဟီး … ””
ဥမျမာ ရှေ့သို့ ဆတကြနဲ ယိုငသ်ှားပြီး ပြနမြတလြိုကရြှာသည်။ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ တင်းကနဲ ပီပြငစြှာ အလုံးအရင်းနှင့ြ ဆောင့ဝြငလြာသော လီးကြီးအငအြားမှာ မသေးလှ။ စောကခြေါင်းတဈခုလုံး ရှိန်းကနဲ ၊ ဖငွြးကနဲ၊ သိမ့ကြနဲ တုနလြှုပသ်ှားစေ၏။ ထိုနည်းအတိုင်း သုံးလေးခကြမြွှ ခပန်ာနာလေး ဆကဆြောင့လြိုကသ်ောအခါ ဥမျမာစောကဖြုတ် အောကဖြကန်ှုတခြမ်းစွန်းလေးမှာ နှစ်လကမြခန့ြ ဖြတကြနဲ ကြဲသှားပြီး သှေးစလေးများ စီးကလွာလတေော့သည်။
““ ကြဲသှားပြီ ထငတ်ယ် .. ကြှတ် . .. ကြှတ် ””
ဥမျမာ ငှီးတွားသံလေးက သနားစဖြယ် တိုးတိတလြှ၏။
““ ဆောရီးကြာ ။ ဥမျမာ နင့စြောကဖြုတလြေးက ကဉွြးတာကိုး ””
““ အပြိူဘဲ ကဉွြးမှာပေါ့ ။ ဟှန်း မပြောချင်ဘြူး ။ ကယွတ်ာကြိုကရြင် ကလေးအမတွကေေို သှားခပြါလားလို့ ””
““ နငကြလည်းဟာ ဘယယ်ောကြြားက ကယွတ်ာကြိုကမြှာလဲ။ နင့စြောကဖြုတလြေးက စီးစီးပိုငပျိုငန်ဲ့ ””
““ နင် ပါးစပအြရသာ မယူနဲ့နောြ ကြောကြွောြ ။ ပြီးအောငသ်ာ မှနမြှနလြုပ် ””
ပါးစပကြ စကားများက တတွတတ်ှတ် ပြောနကြသေောလြည်း ကြောကြွောကြ စည်းဝါးမှနမြှနလြေး ဆောင့လြိုးနလရေော တပြှတပြှှတအြသံများ ညံနလေေ၏။
““ ဗွှတ် .. ဗွဈ … ဖတ် ဖတ်…. ဗွှတ် .. ဗလှတ် .. ဗွဈ ””
““ ဟိတ် . .. အသံတွေ အရမ်းမှညအြောင် မလုပန်ဲ့ဟာ ””
““ သူ့ဖာသာ ထွကတ်ာဘဲ ။ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲဟ ””
““ ဗွှတ် .. ဖတ် .. ဗွှတ် .. ဖတ် .. ဖတ် ””
““ အား … အား….. နာတယ် .. ဖြေး ..ဖြေး ဟ ””
တဖြေးဖြေး တထဈခွင်း လှမ်းလာသော ကာမ ပန်းတိုငဆြီသို့ နှစ်ဦးသား ခဉွြးကပမြိကြပြီမို့ ဥမျမာကလည်း ဖငလြေးကို နောကသ်ို့ ပြနလြည် ဆောင့ဆြောင့ပြေးလာရာ ကြောကြွောြ၏ လိငတ်နကြှီးက အဆုံးအထိ နဈဝငသ်ှားပြီး ဂွေးဥကြီးက ဥမျမာ့ ဖငဖြှူဖြူလေးကို “ ဖတကြနဲ ” မှညအြောင် ရိုကမြိနလတေေော့သည်။ ဥမျမာမှာ အားအငမြွားဝငလြာသလို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး နောကပြှန် ပစ်ဆောင့လြိုကပြှီး
““ အင်း ””
ခနဲ ငှီးရင်း သုတရြညဖြှူဖြူလေးများကို ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်။ ထိုအခါမှ ကြောကြွောကြ ဥမျမာ့ကိုယလြုံးလေးကို ပကလြကအြနအထေားသို့ ပြနထြားပြီး ဒူးနှစ်လုံးကို မေးစေ့အောကအြထိ ဆှဲတငမြလိုကပြှီး ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတလြေးအား ကန့လြန့ဖြှတ် ပေါငန်ှဈချောင်းဆန့ထြားပြီး လွှာမထိ အာမထိ လီးခညွြးသကသ်ကြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့လြိုးလိုကလြရော တဖိန်းဖိန်း ၊ တရှိန်းရှိန်း ခံစားလိုကရြပြီး ကြောကြွော့လြီးထိပမြှ သုတရြညမြွား ဥမျမာ့စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ဗှင်းကနဲ ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်။
…………………………………………..
““ တောကျ ….. အမြိူးမြိူး ဒုက်ခပေးတယ်””
ပြင်းထနသ်ော တောကခြေါကသ်ံနှင့အြတူ ကြောကြွောသ်ည် ဂငွြးဘောင်းဘီအိတထြဲသို့ လကန်ှိုကကြာ မှသဲစံအိမကြှီးထဲ ဝငလြိုကသ်ည်။ ဧည့ခြန်းထဲတွင် လူသူကင်းရှင်းနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ အပေါထြပသ်ို့ ဆကပြှီး တကခြဲ့လသည်ေ။ ဦးစပခြှနကြှာက သူ့သမီး မင်ျဂလာဆောငကြိဈစအတွကြ အကူအညီတောင်းနေ၍ အစီအစဉမြွား မေးမှန်းခိုင်းလိုကခြှင်း ဖြစ်လသည်ေ။ ကြောကြွောြ ဒေါပြနသည်ေ။ ဒေါသကြောင့ြ ခမွြးအေးရမှန်းပင် မသိတော့ ။ အိမအြပေါထြပသ်ို့သာ လှခေါးအတိုင်း ဆကတ်ကလြာခဲ့လသည်ေ။
““ ဟာကြာ … အဲ့လို အရမ်းဆောင့တ်ော့ နာတာပေါ့ ””
““ ဆောရီးအခစွရြယ်…. ဖြည်းဖြည်းလေးဘဲ လုပပြေးမယန်ောြ ””
စောစောစီးစီး မအလေိုးနှယဗြွာ … ကြောကြွောြ ကြိမဆြဲလိုကရြင်း တံခါးဝတွင် ရပလြိုကြ၏။
““ ကြည့်ပြါလား … နို့ကို အရမ်းကိုငတ်ာဘဲ .. နာတယ် မောင် ….””
စောမှသူဇာ အသံလေးက ကြောကြွောြ့ရငထြဲကို ပိုပြီး နာကငွပြူလောငစြေ၏။
““ အဲလိုကြီးက မကောင်းဘူးကြာ .. . ညောင်းတယ်။ ရိုးရိုးပဲ လိုးပါလား .. နောြ.. မောင် … မောငကြ လိမျမာပါတယန်ောြ…””
အခုကတည်းက ခွနပျိုင့ကြို နင် အရှုံးပေးနရပြေီလား သူဇာရယ် … တောကြ။ အေးလေ … လငမြယားဆိုတာ ဒီလောကတ်ော့ ရှိရမှာပေါ့ ..။ ကြောကြွောြ အခန်းတံခါးကို ခေါကရြန် လကကြိုမှှောကလြိုကရြာ အထဲက အသံလေးများက ထွကလြာပြနပြါသည်။
““ ဟင့အြင်းကြာ … လီးတော့ မစုပခြငွဘြူး ။ မောငရြယ် ””
စောမှသူဇာ အသံက တိုးတိတည်ငသ်ာစွာ ပေါလြာပြနသ်ည်။
““ မောင့ကြို မခစွဘြူးလား ကဲ ပြော … ””
““ ခစွတ်ာပေါ့လို့ ””
““ ခစွရြငရြော့ …… တဈခါဘဲ … တဈခါဘဲ … ””
““ ဟာကြာ .. … မောငကြလည်း …. အု အု ပြှတ် ပြှတ် ””
ကြောကြွောြ မေးကြောကြီးများ ထောငသ်ှား၏။ ဘောင်းဘီအိတထြဲမှ မောင်းပြနဓြါးကို စမ်းလိုကသ်ည်။
တောကြ ငါ့ ခစွြဦးသူကို ကိုယမြကေိုယလြိုး လီးစုပခြိုင်းရတယလြို့ ….။ ခွနပျိုင် .. ခွနပျိုင် .. အေးလေ… သူဇာက မင်းမယားဖြစ်နပြေီဘဲ .. မင်းလုပပြေါ့ကြာ ။ ဟင်း ဟင်း …။ ကြောကြွောြ အောကထြပသ်ို့ ပြနဆြင်းပြီး ဧည့ခြန်းတွင် ခွပစ်ေလကပြဈထိုငရြင်း သူတို့အပြီးကို စောင့န်လေိုကြ၏။
““ ခွနပျိုင် ဓါးထိုးခံရလို့တဲ့ ””
““ ဘာ …. ဘာပြောတယ် … ””
ကြောကြွောြ ပြူးပြူးပြာပြာ ဖြစ်သှားသညကြို ဒုရဲအုပ် ဦးတငထြှန်းအောငကြ မကြလြုံးမှေး၍ ကြည့်လြိုကသ်ည်။
““ ဟုတတ်ယ်… ခွနပျိုင် သပြေီကြ။ သူ့ညီမ နန်းဥမျမာက မင်းဖြစ်ရမယလြို့ တိုငခြကြဖြှင့တ်ယ်။ သူ့ကိုလည်း အဓမျမကငွ့မြှုနဲ့ တရားစွဲတယ် ကိုယ့လြူ။ အခု မင်းကို တို့ လာဖမ်းကြတာပါ ””
““ ဟာ ဆရာ ….. ကနွောြ လူမသတဖြူးဗွ……… မသတဖြူး ””
““ သူခိုးက ခိုးတယ် ဘယပြှောမလဲကြ … ””
ကြောကြွောြ နုံးခွိသှားသည်။ အားအငတ်ှလည်ေး ဆုတယ်ုတသ်ှားသည်။ နရောမှ ဖြေးလေးစွာ ထရပပြှီး လကန်ှဈဖကကြို ရဲအရာရှိရှေ့သို့ ပူးကပ် ဆန့တ်န်းပေးလိုကသ်ည်။ ဦးတငထြှန်းမကြန်ှာတွင် ကြနပေန်ှဈသိမ့ခြှင်းများ ဝဖြောနလသေည်ေ။ သူသိချင်သ်ည့ြ မေးခွန်းများကို ထပမြေး၏။
……………………………………………………
စောမှသူဇာနှင့ြ နန်းဥမျမာတို့ နှစ်ယောကသ်ား ခွံထဲတွင် ယှဉပြှီး လမ်းလွှောကရြင်း စကားပြောလာကြသည်။
““ ကိုကို သရတော ငါ့ကြောင့ြ ””
““ ဘာဆိုငလြို့လဲ ဥမျမာရယ် .. မဆိုငတ်ာတွေ … ””
““ ဟုတတ်ယ်…. မှသဲစံအိမကြို ကိုကိုရောကလြာခဲ့တာကိုက ကြမျမာငငတ်ာပဲလေ.. သူဇာရယ် ””
သူဇာက အဝေးသို့ငေးရင်း သကပြှင်းခသွည်။
““ ငါမှားတယ် … သူဇာရယ် …။ ကိုကိုသလေို့ ကြောကြွောကြို တိုငတ်ာ မဟုတဘြူး သိလား …။ ကိုကိုမရှိရင် ကြောကြွောြ သူဇာ့ကို လကထြပမြှာဘဲဆိုပြီး မစားရတဲ့အမဲ သဲနဲ့ပကလြိုကတ်ာဘဲ သူဇာ …။ ဟုတတ်ယ် သူဇာ ကြောကြွော့ကြို ဥမျမာ တကယခြစွမြိနပြေီ သူဇာ ””
““ ဟာ… ဒါဆို ကြောကြွောြ လူသတသ်မားဆိုတာ မသချောဘဲနဲ့ တိုငလြိုကတ်ာပေါ့ ””
““ ဟုတတ်ယ်… သူဇာရယ်…. ဥမျမာ ဘာလုပရြမလဲဟင်””
““ ဟင်.. ဥမ်မာရယ်.. ဒုက်ခပါဘဲ ””
နန်းဥမျမာ အသဲနုနုဝယ် အကိုငအြတွယ် အပြတအြသပတ်ို့နှင့ြ ရင်းနှီးခဲ့သော ကြောကြွော့ကြို စွဲလန်းခဲ့ရသညကြို သူဇာ လကခြံမိပါသည်။ ယောကြွားလေးများကဲ့သို့ နရောတကာ နှလုံးသားကို ပြဲထုတ်၍ မရသော မိန်းမသားဘဝကို သူဇာ နာကညွြးမိ၏။
““ တို့နှစ်ယောကြ ကြောကြွော့ကြို ထောငဝြငစြာ သှားတွေ့ရအောင် ””
““ အင်း .. ကောင်းသားဘဲ … အခု သှားရအောငလြေ ””
ရဲစခန်းအပြငဖြကတ်ှင် ကားလေးတဈစင်း ငှိမ့ကြနဲ ရပလြိုကသ်ည်။ ကားထဲမှ ရှမ်းမ ချောချောလေးနှစ်ယောကြ ထွကလြာ၏။ နှစ်ယောကလြုံး၏ အလှက တဈမွိူးစီ စာဖြဲ့နိုငလြသည်ေ။ လုံးကြီးပေါကလြှ ထွားထွားဖြံ့ဖြံ့ကြီး လှပနသေော မှသဲစံအိမ် အရှငသ်ခငမြလေး စောမှသူဇာ ….၊ ပြင့သ်ဈစ နှင်းဆီငုံလေးကဲ့သို့ အဖုအထဈ အနိမ့အြမှင့အြမောကမြွားဖြင့ြ ပန်းပုရုပလြေးလို လှနသေော နန်းဥမျမာ .. ။ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ အနောကမြှ ထာဝရငှိမ်းခမွြးသော မကြန်ှာဖြင့ြ ခွံစောင့ကြှီး ဦးစိုင်းလုံက ဒရိုငဘြာခန်းမှ ယိုးဒယားလကဆြှဲချင်ြးကို ဆှဲပြီး လိုကလြာ၏။
““ သုံးရာ့နှစ် ကြောကြွောြ ။ ဧည့သ်ည် ””
တန်းစီအခန်းစောင့ကြ ကယွလြောငစြှာ အောပြှောလိုကသ်ည်။ ကြောကြွောြ ပြော့စိစိမကြန်ှာဖြင့ြ သံတိုငမြွားနား ကပလြာလသည်ေ။
““ ကြောကြွောြ နကေောင်းရဲ့လားဟင် ””
ဂရုဏာပြည့လြွှံစွာ မေးလိုကသ်ောလြည်း ကြောကြွောကြ မကြရြညဝြိုင်းသော မကြလြုံးများဖြင့ြ သူဇာ့ကို ကြည့်န်ရင်ေး ငိုမဲ့မဲ့ပြုံးပြရှာသည်။ ဥမျမာက ငိုသည်။ သူဇာကလည်း ကြိတရြှိုကသ်ည်။ ကြောကြွောြ မကြစြေ့မှတပြှီး တင်းကနဲ အံကြိတလြိုကသ်ည်။
““ မနေ့က ရှေ့နကေ ပြောတယ်..””
““ ဘာတဲ့လဲ ကြောကြွောြ ””
““ သဒဏေန်ဲ့ တဈသကတ်ဈကြှန်း .. တဈခုခု ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ် .. မဖြစ်ရင် နှစ်ခုလုံး ကခွံရမှာဘဲတဲ့ ””
““ အိုး …. ဟင် .. ဟာ .. ””
ဦးစိုင်းလုံကပါ စိတမြကောင်းစွာ ရရှတေလြိုကရြှာသည်။
““ ဒါပမယေ့ြ ငါပြောပြါတယ် သူဇာ ””
““ ပြောတ်ယ် ဟုတလြား ကြောကြွောရြယ် ””
““ ဟုတတ်ယ်… ငါ့လို မုဒိမ်းသမား ၊ လူသတကြောငတ်ဈယောကြ ဟောဒီလောကကြီးက ထထွကသ်ှားရမှာ ဝမ်းနည်းစရာလား ””
ဝမ်းနည်းစရာလားဟု မေးရင်း ကြောကြွောြ ငိုသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ဦးကလည်း သံတိုငကြို ကိုငထြားသော ကြောကြွောလြကဖြွားကို ဆုပကြိုငပြှီး ငိုခလွိုကကြှသည်။
““ အခွိနစြေ့ပြီ ။ ဧည့သ်ညပြှနခြွိန် ””
ကြကြေဲသော မကြလြုံးများဖြင့ြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ စိုကကြှည့န်ကြသေည်။ ကြောကြွောအြား ရဲသားတဈဦးက ပုခုံးကို ဆှဲကိုငပြှီး သတိပေးရင်း ဆှဲခေါသ်ှားသည်။
““ ကြောကြွောြ ………. ကြောကြွောရြယ်..””
““ မောငရြယ် …….. မောငရြယ်..””
ကြောကြွောြ နန်းဥမျမာကို တအံ့တသှ လှည့ကြှည့သ်ည်။
““ မောင် .. ဥမျမာ့ကို ခွင့လြှှတတ်ယလြို့ ပြောသှားဦးလေ ””
ဥမျမာက သှေးရှုးသှေးတန်းလေး လှမ်းအောသ်ည်။ သူဇာက ဥမျမာ့ပုခုံးလေးကို သတိပေးသလို ကိုငရြင်း လှုပရြင်း
““ သူငယခြငွြးရယ်… ပြနကြှစို့နောြ ””
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ လူငယမြွားအဖြစ်ကို ကြည့်ရြင်း ဦးစိုင်းလုံတဈယောကြ မကြရြညတ်ှေ တထွထွေေ ကဆွင်းလာသည်။ ထို့နောကြ ခွာကနဲ လှည့ထြှကသ်ှားပြီး
““ စခန်းမှူးကြီးခငဗြွာ …… ခွနပျိုင့ကြို သတတ်ာ ကြူပပြါ ….. ””
““ ဗြာ ………… ဗြာ ………………… ””
““ ဟုတတ်ယ်……. ကြူပသ်တတ်ာ ။ ဒီကောင် ကြုပသ်မီးလေး နန်းအိဝါကို ဖကြဆြီးပြီး မယူလို့ ကြုပသ်မီးလေး သူ့ကိုယသ်ူ သတသ်ရတော …။ ဒါကြောင့ြ ကြုပ် .. ကြုပ် ဓါးမှှောငန်ဲ့ ချောကခြကြတ်ိတိ မသမခေငွြး ထိုးသတခြဲ့တာပေါ့ ။ ကြုပအြပြဈကို ကြုပဘြဲ ခံသင့တ်ယလြို့ မှငလြာခဲ့ပါပြီ ””
““ သွောျ… ဦးလေးရယ်…””
စောမှသူဇာနှင့ြ နန်းဥမျမာတို့ ပျိုငတ်ူရရှတေမြိကြ၏။
………………………………………………………
““ သှားပါနောျ ဟှန့ျ .. ဟိုမှာ သူ့မိန်းမက ””
စောမှသူဇာက ကြောကြွော့ကြို တွန်းလှှတရြင်း နန်းဥမျမာကို မကြစြောင်းထိုးပြသည်။
““ အားလုံးကိုယစြား ကြေးဇူးတငစြကား ပြောမလို့ လာခဲ့တာပါ ””
““ ဒါဆို အခု ဘယကြိုများ ခွစကြော ဖြန့တ်ောမြူဦးမှာလဲ ””
““ အားလုံးနဲ့ဝေးရာကိုပေါ့ သူဇာရယ် ””
ကြောကြွော့အြသံက အားငယဝြမ်းနည်းသံ ပါနလသေည်ေ။
““ ဥမျမာ့ကို နငမြသနားတော့ဘူးလား ကြောကြွောရြယ် ””
““ ဥမျမာ့ကို သနားပါတယ်…. ဒါပမယေ့ြ အနိုငကြငွ့ခြဲ့မိလို့ နောငတ်ရမဆုံး ဖြစ်နမေိတယ်… ငါ့ကိုလည်း သူ မုန်းနမှောပါဟာ ””
ကြောကြွော့မြကြလြုံးက ဥမျမာ့ထံသို့ ရောကလြာ၏။
““ ကြည့်ပြါလား ဟှန်း ””
ဥမျမာက ရကေူးကနထြဲမှ ရနှငေ့ြ လှမ်းပကသ်ည်။
““ အခု နင့ကြို ဥမျမာက မမုန်းတော့ဘူးဟ ။ သိပြီလား ။ ””
““ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟင် ””
““ လေးဘကထြောကမြိတိုင်း နင့ကြို သတိရတယလြို့ ငါ့ကို ခဏခဏ ပြောနတယ်ေ ””
““ ဟာ သူဇာနောြ……… ညဈတီးညတပြတတ်ှေ … သှား ””
နန်းဥမျမာက ရှကကြိုးရှကကြန်းလေးပြောရင်း ၊ တဖကသ်ို့ လှည့ထြှကသ်ှား၏။ စောမှသူဇာက ကြောကြွော့ကြို တွန်းလှှတသ်ည်။
““ သှားပါဟ။ ငါရှောငပြေးမှာပါ။ ဟင်း ဟင်း””
စောမှသူဇာက ပြောပြောဆိုဆို နရေောငခြံ ကုလားထိုငပြေါမြှ စွေ့ကနဲ ထသှားလသည်ေ။ ကြောကြွောကြ ရကေူးကနစြပသ်ို့ သှားထိုငလြိုကလြသသေည်။
““ ဟိတ်…. သူဇာပြောတာ ဟုတလြား … ဥမျမာ။ လေးဘကထြောကတ်ိုင်း မောင့ကြို သတိရတယ် ဆိုတာလေ ””
““ လာပြနပြှီ ။ မောငန်ောြ…. မစနဲ့ ဟှန်း ””
အခွအနေအရေပရြပသ်ည် ဇာတကြောင်းခန်းသို့ ပို့ဆောငန်ပြေီဖြစ်သောလြည်း ဦးစပခြှနကြှာက တရေးမှောင့ြ၍ စောမှသူဇာခငမြွာ အပူများထူရပြနပြါလသည်ေ။
………………………………………………
🏵️အပိုင်း (၃)🏵️
““ သူက သမီးနဲ့ လကထြပပြါ့မယတ်ဲ့ကြယ် ””
““ ဟာ သမီးမှ မမှငဖြူးတာ ဖဖကေလေည်း .. ””
““ အေးလေ … ဒါကြောင့ြ ဖဖေေ ခေါလြာပါတယ်။ ””
““ ဟှန်း .. သူငယခြငွြးတွကပေါ .. ဖဖနေေဲ့ရောပြီး လကထြပဖြို့ခညွြးဘဲ ပြောနတော။ သူ့သမကလြောင်းကဖြင့ြ ဖြူသလား မဲသလားတောင် မမှငဖြူးဘဲနဲ့ ””
““ ဟောဗွာ ….ဒီမောင် … အသကရြှည်ဦးမယ်..””
ခွံဝမှာ ညငသ်ာစွာ လှိမ့ဝြငလြာသော တိုယိုတာ ကောရြိုလာ အဖြူလေးတဈစင်းက ဆငဝြငအြောကတ်ှင် ရပလြိုကသ်ည်။ ကားတံခါးဖြင့ပြှီး ဆင်းလာသညကြ ဗိုကရြှှဲရှှဲ အသားမည်းမည်း ကုလားကြီး။
““ ဟင် ဒါလား …. ဖဖေေ….. ဒေါကတ်ာမင်းထိုကြ ဆိုတာ ””
စောမှသူဇာက စိတပြကြစြှာ မကြန်ှာလေးအိုပြီး ပြောလိုကရြာ ဦးစပခြှနကြှာက တဟားဟား ရယလြိုကြ၏။
““ ဟုတပ် .. ဟုတပြဗွာ။ အဲ့ဒါ ဒေါကတ်ာမင်းထိုကပြါဘဲ ။ ဟား ဟား ..။ ကြံကြံဖနဖြန် သမီးကလည်း အဲ့ဒါက သူ့ဒရိုငဘြာ ကုလားပါဟ။ ဟိုမှာလေ သူက အခုမှ ဆင်းလာတာ တွေ့တယမြှတလြား ””
““ အိုး … ””
အာမဋေိတသ်ံလေးပင် ထွကသ်ှားမိသည်။ သပရြပမြှနရြညသ်ော လူရှယတ်ဈဦးပါလား။ ချောမောခန့ည်ားသော မကြန်ှာက လူတိုင်းကို သနားတတဟြနဖြှင့ြ ကြညလြငသ်န့စြငန်သည်ေ။
““ လာဟေ့ မောငမြင်းထိုကြ ..။ မင်းဒရိုငဘြာကို အဲ့ဒါ ဒေါကတ်ာမင်းထိုကလြားလို့ သမီးက မေးနတယေကြှ ””
““ အင်း … သူဘယမြှတမြိပါ့မလဲ အနကြယ်။ ကြှနတ်ောြ ဆေးတကျကသိုလတ်ကန်တေော့ သူက (၅) တန်းဘဲ ရှိသေးတာကိုး။ ””
““ သမီးမှတမြိလားကြဲ့ ””
““ ဟင့အြင်း မမှတမြိဘူး ဖဖေေ ””
““ ညောငရြှှသှေားတိုင်း ဖဖေေ အမြဲဝငတ်ဲ့ ဆေးခန်းက သူ့ဆေးခန်းပေါ့ကြဲ့ ..။ လာ.. အိမထြဲဝငကြှရအောင် ””
စောမှသူဇာအား သူက ဖောရြှှနှစ်ေလိုဖြယကြောင်းသော အပြုံးဖြင့ြ ပြုံးပြရင်း အိမထြဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ သူဇာ သူ့အပြုံးကြောင့ြ ရငထြဲတွငလြှိုင်းထကနွခြဲ့သည်။
————————————-
““ မောင် အိပတ်ော့မလားဟင် ””
““ မောင် စာနည်းနည်း ဖတလြိုကြဦးမယ်။ ခွာတိတ် အိပန်ှင့လြေ ””
ဘယလြို ဘယလြို မင်ျဂလာဦးညမှန်းလဲ မသိ .. ။ သတိုးသားက စာဖတန်သညေမြှာ ည (၁) နာရီ ကြောန်ပြေီ။ သူဇာ အိပခြငွလြာသည်။ မယားဝတ်တရား မကြမှော စိုးသည်။ ပထမဦးဆုံးညမို့ သူဘယလြို လိုးမညဆြိုတာကိုတွေးလွှကြ ရငတ်ုနမြောပမ်းနမေိသည်။ တဈနကေုန် မင်ျဂလာအခမ်းအနားကြားမှာ လှုပရြှားခဲ့ရ၍လည်း ခွကေုနလြကပြမ်းကဆွင်းနသည်ေ။ သို့သောလြည်း ကိုယကြ အိပယ်ာ အစောကြီးဝငလြို့ သိပမြကောင်း။ ယခုတော့ အိပခြငွန်ပြေီ။ ကြည့်ြ .. ည (၁) နာရီ ထိုးနပြေီဟာကို။
လူပြိူကြီးတွကေ ဒီအတိုင်းဘဲလေ …. ဘယကြစရမှန်းမသိတာနဲ့ ခွငထြောငထြဲ မဝငဖြစ်ဘူးထငတ်ယ်။ သူဇာ တရှုးရှုး အိပမြောကသွှားတော့မှ ဟနဆြောငကြှည့န်တေဲ့ စာအုပကြို စားပြဲပေါခြခွဲ့ပြီး ခွငထြောငထြဲ ဝငမြိသည်။ ညဝတအြင်ျကြီပါးပါးလေးအောကမြှ ရုန်းကနလြှိုင်းထနတေဲ့ သူဇာ့နို့ကြီးနှစ်လုံးက မီးချောင်းအလင်းရောငအြောကမြှာ တင်းပြောငလြို့နသည်ေ။ ဆရာဝနပြမယေ့ြ မိန်းမတွနေဲ့ ကိုယကြ မပတသ်တအြောင် နခေဲ့သူဖြစ်သည်။ လငမြယားဖြစ်လာလွှငတ်ော့ လိုးကြရမည်။ လိုးဖို့လည်း ယူကြခွင်းဖြစ်သည်။
ဘဝအဖောမြှနတ်ှေ ဘာတွေ တငစြားပြီး ပေါကတ်တကြရလေးဆယ် ပြောနကြသေည်။ ညာပြီးလွှငတ်ော့လိုး ၊ လိုးပြီးလွှင် ကလေးထွကြ ။ အဲ့ဒါကြောင့ြ မင်ျဂလာဆောငတ်ာ လိုးဖို့ဘဲ ။ အခုတော့ ကိုယ့ဟြာက ည (၂) ကြောပြှီ။ မင်ျဂလာဦးည အဓိပျပါယကြို မဖောန်ိုငသ်ေး။ လှပနုထွေးသော သူဇာ့မကြန်ှာလေးကို မှတန်ိုးစွာ ငုံ့ကြည့်ရြင်း လီးကြီးက ဇာတိပြလာသည်။ တောငလြာသည်။ သူဇာ့ပေါငကြှားကိုလည်း မကြစြိကရောကသ်ည်။ ဖူးဖူးစိုစို နှုတခြမ်းလေးအစုံကို မရဲတရဲ နှုတခြမ်းချင်ြးထိကပရြင်း နမ်းသည်။ သူဇာ မနိုးသေး။
သူ ရဲတင်းလာပြီး နှုတခြမ်းလေးကို တဖြဖြလေး စုပယ်ူပြီး နို့ကြီးများကို ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။ သူဇာ အသကမြှနမြှနရြှူပြီး အိပမြောကနွဆေဲ။ ညဝတအြင်ျကြီ ခါးစည်းကြိုးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖြခလွေိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ရငဘြတမြှ အင်ျကြီကိုလည်း ခွာခွ လှနဟြလိုကသ်ည်။ ခါး၊ ရင် ၊ တင် ပန်းပုရုပတ်ဈရုပကြို အသကသ်ှင်းထားသလား ထငမြှတမြှားလောကအြောငကြို စောမှသူဇာက လှပနသည်ေ။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖိကပစြုပန်မ်းလိုကပြှီးမှ ခါးမှ ပုဆိုးကို ခွှတကြာ ကုတငခြှရင်ေးတန်းပေါြ တငလြိုကလြသည်ေ။
““ ဟင် ……… သွောျ ……… မောင် ””
သူဇာ လန့န်ိုးလာသည်။ နောကမြှ သတိရသှားပြီး ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မကြစြိလေး မှတထြားလိုကရြှာသည်။ မောင့သ်ဘောဆိုသည့သ်ဘော။ မင်းထိုကကြ အခုမှ လိုးခန်းစနိုငလြတေော့သည်။ နို့နှစ်လုံးကို အလကားနေ တရှုံ့ရှုံ့နမ်းနသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းကို စုပသ်ညလြည်းမဟုတ် အတောခြကသ်ည့ြ လူပြိူကြီး။ သူဇာက နှုတခြမ်းဒေါင့လြေးများ ကြေးပြီး ပြုံးချင်န်သည်ေ။ လီးကတော့ မာတောငန်ပေါသည်။
ပူနှေးသော လီးကြီးက စောကဖြုတထြဲမဝင်၊ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ ရှိနလရေော သူဇာက အသည်း ယားပြီး သူမပေါငကြှားနှစ်ဖကကြို အစွမ်းကုန် လေးဘကလြေးတန် ကားပေးလိုကလြတေော့သည်။ ထိုအခါမှ ပူနှေးသော သူ့လီးကြီးက တဆတဆြတတ်ုနကြာ သူဇာ့စောကဖြုတလြေးထဲ တလကြမ်းကြီး ဝငသ်ှား၏။
““ အား .. အား …. ””
သူဇာ လှှတကြနဲ အောလြိုကြ၏။
““ ဗွှတ် ””
သူက လီးကြီးခကြခြငွြး ပြနခြွှတရြင်း
““ အရမ်းနာလို့လားဟင်””
ဟုမေးသည်။ သူဇာ သကပြှင်းမသိမသာ မှုတထြုတရြင်း မကြလြုံးဖြင့ကြာ ခငပြှန်းဖြစ်သူကို ပြုံးပြီး ကြည့်သ်ည်။
““ မနာပါဘူး မောင် ၊ လန့ပြှီး အောမြိတာပါ ””
““ ဒါဖြင့ြ အဲ ဟိုလိုလုပမြယန်ောြ””
““ အင်း အင်း ””
နှုတခြမ်းကို လွှာလေးဖြင့ြ ရကရြင်း သူ ခေါင်းငှိမ့ပြှ၏။ အထောကအြကူများဖြင့ြ လူပြိူစဈစဈနှင့ြ တဈခုလပမြလေးတို့၏ မင်ျဂလာဦးညကို စတငဆြငန်ှှဲကြပါလတေော့သည်။ လှကြေီးထိုး ရိုးရိုးဆောင့လြိုးနသဖြေင့ြ သူဇာ ပူအိုကလြာသည်။ သူကတော့ ညောင့လြိုးကောင်းဆဲ။
““ မောင် ””
““ ဟင် .. ဘာလဲ .. သူဇာ ””
““ သူဇာ လေးဘကကြုန်းပေးမယလြေ ””
““ အင်း … ဟုတ် .. ””
ခငပြှန်းဖြစ်သူ လူရိုးကြီးအား သူဇာက လေးဘကလြေးကုန်းပြီး လိုးပုံလိုးနည်းပါ ပြရပြနပြါသည်။
““ ဒူးထောကပြှီးမှ ထည့လြေ မောင် … ဒူးကြေးပြီးရပန်တေော့ ညောင်းနမှောပေါ့ မောငရြဲ့ ””
ဒေါကတ်ာမင်းထိုကလြုပန်ပေုံက ရှုးချင်ယ်ောငဆြောငန်သညေမြွားလားဟုပင် သူဇာ ထငမြိပြန် သည်။ အမှနကြ ဒေါကတ်ာမင်းထိုကမြှာ မိန်းမနှင့ြ လုံးဝကင်းသူပင်။
““ နာနာလေးဆောင့ြ .. ဆောင့ြ ..အဲ .. ဟုတပြှီ .. အဲဒါမှ ထိတာ ””
““ ဗွဈ .. ပြှတ် .. ပြှတ် … ဖတ် ““
““ အားးးး …. အားးးး .. ကောင်းလိုကတ်ာ မောငရြယ် ကြှတ် ““
အမှနကြ ဒီလောကြ အောရြလောကအြောင် မကောင်းသောလြည်း ဒီအသံလေးကြားမှ ယောကြွားတွကေ ဖီလငတ်ကတ်တကြှမှန်း တဈခုလပမြလေး သူဇာက နောကြနပြေေီမို့ ထိုသို့ တဟင်းဟင်း ငှီးပြလိုကခြှင်း ဖြစ်၏။ ( ကြူးပစ်များလည်း သတိထားကြပါ .. စကားခပြြ ) ကြုံးနသေော လူပြိူကြီးက ဖီလငတ်ှအပြေည့ြ ….။
““ ကဲ .. မောင် .. အောကကြအိပ် .. သူဇာ လိုးပေးမယ် ””
““ အင်းပါ .. အှန်.. သူဇာက လိုးပေးမယ် ဟုတလြား ””
““ အာ .. မောငကြလည်းကြာ … ဒါလောကတ်ောင် ဗဟုသုတ နည်းရတယလြို့ မဟုတသ်ေးပါဘူး ””
သူဇာက ပြုံးစစနှင့ြ ပြောလိုကရြာ သူက ရယ်၏။
““ ခွာတိတပြှောလည်း ခံရတော့မှာဘဲ .. ကိုယကြ မ ဘကမြှာ အားနည်းတာလည်းပါတယ် ..။ ဆေးပညာမှာတော့ လေ့လာဖူးတာပေါ့ ..။ ဒါပမယေ့ြ ကိုယကြ ခန်ဓာဗဒသေဘောနဲ့ဘဲ လေ့လာရတာ ””
““ ကဲပါ .. ဆရာဝနကြှီးရယ်… ကြှနမြကဘဲ ပြီးအောင် လိုးပေးပါ့မယရြှင် ””
သူဇာက ပြုံးစိစိနဲ့ အိပရြာပေါမြှ လူးလဲထလိုကခြါ မင်းထိုကကြို အိပစြလေိုကသ်ည်။ သူဇာက ပါးစပကြပြောရင်း ခငပြှန်းသညန်ှင့ြ ရင်းနှီးမှုရစရန်ေ လီးကြီးကို ကိုင်၍ ဖြဲခလွိုကသ်ည်။ ကိုမင်းထိုကြ မေးကြောကြီးများက တင်းကနဲ ထောငသ်ှားပြီး .. အံကြိတလြိုကရြင်း ..
““ အင့ျ .. အား .. နာတယ် .. သူဇာရဲ့ .. ””
ဟုဆိုသည်။ သူဇာက လီးကြီးထိပကြို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ဦးစွာထိုးပြီး ကလိပေးသည်။ ကငွခြွောင်းကြီး တဈခုလုံး ဆန့င်ငဆြန့င်င် နှုတခြမ်းလေးနှစ်လှှာဖြင့ြ ငုံခဲပြီး ပြှတကြနဲ စုပလြိုကသ်ည်။
““ ဟိုး .. အိုး .. ကောင်းလိုကတ်ာ မိန်းမရယ် ””
ကိုမင်းထိုကြ လှှတကြနဲ ပြောလိုကမြိသညအြထိလည်း အရသာရှိလှပါသည်။ အပြုအစုကောင်းသော မယားလေးကို ပိုမိုပြီး ခစွမြှတန်ိုးစိတမြွားလည်း ဝငလြာလသည်ေ။ သူဇာက တဈထဈပြီး တဈထဈ တိုကစြဈဆငန်သည်ေ။ ပြှတကြနဲ အပေါသ်ို့ ဆှဲပြီး ဆှဲပြီး စုပပြေးနရောမှ ပါးစပထြဲတွင် ငုံလွှကြ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ဒဈတဝိုကကြို ကြေ့ပတပြှီး ထိုးလိုကသ်ောအခါ ကိုမင်းထိုကဖြငကြှီးမှာ ကော့ကော့ပြီး မှောကတ်ကကြာ မှေ့ယာပေါသ်ို့ ဘုံးကနဲ ပြနကြသွှားသည်။ နှုတခြမ်းကို လွှာဖြင့ရြကရြင်း တဟင်းဟင်း ငှီးတွားနပေါတော့သည်။
““ သူဇာရယ် မောင့လြီးကြီးထဲမှာ စိမ့စြိမ့သ်ှားအောင် ကောင်းလှခွီလား အခစွရြယ်””
ကိုမင်းထိုကြ အရှိအတိုင်း သူဇာ့ကို ပြောနပြနေသ်ည်။ ထိုသို့ အပေါသ်ို့ ဆှဲပြီးစုပလြိုကြ ဒဈတ ဝိုကကြို လုပန်ရောမှ ခေါင်းကို လိမစြောင်းပြီ လီးကို ပါးစပဖြှင့လြိမကြာ လိမကြာ ပြတသ်ပရြင်း လဖြငေ့မြှုတကြာ အရင်းအထိ စုပခြလွိုကပြှနသ်ောအခါ ကိုမင်းထိုကလြီးကြီးမှာ ဆတကြနဲ တင်းသှားပြီး သုတရြညမြွား သူဇာ့ပါးစပထြဲသို့ စွတကြနဲ စွတကြနဲ ပြင်းထနစြှာ ပန်းသှင်းလိုကသ်ည်။
သုတရြညမြွားက သူဇာ့အာခေါငထြဲအထိ ရောကသ်ှားပြီး သူဇာက တံတွေးများ သုတရြညမြွားကို ကုတငဘြေးသို့ ထွေးခလွိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ပြောငတ်င်းပြီး တဆတဆြနတ်ုနန်သေော လီးကြီးကို သူမမကြန်ှာလေးဖြင့ြ ပြတသ်ပရြင်း လညတ်ိုင်၊ နဖူး ၊ နှာခေါင်းမကနွြ ပြတသ်ပခြွော့မှူပေးလိုကရြာ လူပြိူကြီး ကိုမင်းထိုကမြှာ အလှနအြမင်း အရသာ တွေ့နလတေေော့သည်။
““ ကဲ …. မောင့ျ အလှည့ျ ””
““ မောင့ြ အလှည့ြ .. ဟုတလြား … ဘာလုပပြေးရမှာလဲဟင် ””
““ ကြည့်ြ … သူများကတော့ စုပပြေးရတယ်.. ဟှန်း ””
““ အောြ ……. အင်း …. မောငလြည်း ရကပြေးပါ့မယ်.. အခစွရြယ်… ””
သူဇာ့ စောကပြတလြေးမှာ အရညကြှညမြွားဖြင့ြ ဝင်းလကန်သည်ေ။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုမှာ ပြည့ဖြောင်းနပြေီး ခပအြာအာလေး ဖြစ်နပေါသည်။ မိန်းမစောကပြတ် အတောမြွားများကို ကိုငတ်ှယခြဲ့ဖူးသောလြည်း ယခုကဲ့သို့ ကာမစပယ်ှကရြသော ကိုယ့မြိန်းမစောကဖြုတကြို ပထမဆုံး ရကပြေးရမညဆြိုသော အသိက ကိုမင်းထိုကကြို ရငခြုနစြသည်ေ။
ကိုမင်းထိုကြ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးများကို ဆှဲပြီး ဖြဲလိုကသ်ည်။ နီရဲ သော စောကခြေါင်းလေးအတွင်း အရညကြှညမြွားက ပြည့လြွှံကာ မီးချောင်း အလင်းရောငအြောကတ်ှင် တရှရှ လှုပရြှားနလရေော ငှမှငေရြောင် သုတထြားသော ပိုးကောငကြလေးများ ရှစိရှစိ လှုပရြှားနသညေန်ှင့ြ တူလှပသည်ေ။ ကိုမင်းထိုကြ မကြလြုံးများက စောကပြတအြထကန်ားမှ ဆီးပြှနလြေးကို ဖုံးအုပထြားသော စောကစြိလေးဆီသို့ ရောကသ်ှားလသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ပထမဆုံး စောကစြိလေးကို လွှာနှေးနှေးကြီးဖြင့ြ ထိုးပေးလိုကြ၏။
““ အင်း ….. ကြှတ် .. ကြှတ် …. ကောင်းလိုကတ်ာ မောငရြယ် ””
သူဇာက ခေါင်းအုံးအစွန်းလေးကို လကပြှနလြေးဆှဲကိုငပြှီး ခေါင်းလေးစောင်း မကြစြေ့လေး မှိတကြာ ညည်းငှူလိုကရြှာလသည်ေ။ ကိုမင်းထိုကြ လွှာကြီးက အတင့ရြဲလာပြီး စောကဖြုတတ်ဈအုံလုံးကို သုံးလေးခကြမြွှ ရကလြိုကရြာ သူဇာမှာ ဖငလြေးရှုံ့ဝငသ်ှားပြီး ဆတကြနဲ အထဲသို့ တွန့ဝြငသ်ှားလေ၏။ ကိုမင်းထိုကြ လွှာစောင်းကြီးများက စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကို တဖန် ရကပြေးပြီး စောကခြေါင်းထဲသို့ လွှာဖြင့ြ စုခွှနထြိုးထည့ကြာ မှှပစ်ေလိုကပြှနသ်ည်။
““ အ …. အ …. မောငကြ တတသ်ားဘဲ …. ဟင်း …. ဟင်း ””
သူဇာက ကြနပေန်ှဈသိမ့စြှာ ရရှတေရြင်း ခါးလေးကို ဘယည်ာ လူးလှန့ပြေးလိုကမြိသည်။
““ မောင် ……… မောင် … ””
““ ဟင် … ဘာလဲ .. သူဇာ ””
““ လိုးတော့ မောငရြယ် …. သူများ မနနေိုငတ်ော့ဘူး .. အရမ်းထလာပြီ … ဟင်း .. ဟင်း ””
မင်းထိုကကြ သူဇာ့ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဆှဲယူကိုငမြှှောကကြာ ကြှတကလြာသော ဖငကြှားလေးထဲသို့ ဒူးထောကပြှီး ဝငထြိုငလြိုကရြာ တဆတဆြတတ်ုနန်သေော လီးကြီးက စောကဖြုတကြလေးတွင် တေ့လွှကသ်ားလေး ဖြစ်သှားလတေော့သည်။ မင်းထိုကကြ တေ့မိနသေော ဒဈကြီးကို သူဇာ့ စောကဖြုတလြေးထဲသို့ ထိုးသှင်းခလွိုကသ်ည်။
““ ပြှတ် .. အိ .. အီး … ကြှတ် .. ကြှတ် ””
မခွိမဆန့ြ ဝငသ်ှားသော လီးကို မညှာမတာ သှင်း၍ အားရှိပါးရှိ လိုးလိုကသ်ောကြောင့ြ သူဇာ ငှီးဆောင့သ်ှားသည်။ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ပြီး မကြစြေ့လေးမှိတကြာ တဖကသ်ို့ စောင်းသှားပြီး အံကြိတထြားလိုကမြိရှာသည်။
““ မောင့ဟြာကြီးကလည်းကြာ …. ကြည့်တ်ော့ ပြော့စိစိနဲ့ .. လိုးတော့လည်း မသကသ်ာဘူး .. ကြီးပြီး ရှညန်တောဘဲ …။ ””
““ သူဇာ .. ဘယလြောကမြှကြီးတာ မဟုတဘြူး .. တခွိူ့ဆို လုံးပတတ်ောင် ငါးလကမြလောကရြှိကြတယ် ””
““ အမလေးလေး မောငရြယ်… အဲဒါ မိန်းမတွကေ ဘယလြို ခံကြတာလဲ ဟင် ””
““ မိန်းမ စောကပြတဟြာ ရှှံ့နဲ့ပုံသှင်းထားသလိုဘဲ သူဇာ။ ကြိုကသ်လောကကြှီးပါစေ ဝငသ်ှားတာဘဲ ..။ ခံစားရတာခွင်းကတော့ အကြီးအသေးအလိုကြ မတူကြဘူးပေါ့ ..။ သူဇာကရော ကြီးတာကြိုကလြား .. သေးတာကြိုကလြား ဟင် ””
““ ဟာကြာ … မောငကြလည်း ဘာတွေ လွှောကမြေးနမှန်ေး မသိဘူး။ ကိုယ့လြငလြီးဘဲ .. သေးသေး ကြီးကြီး ကြိုကတ်ယ် ””
ခပဆြောင့ဆြောင့လြေး ပြောလိုကသ်ော သူဇာ့အဖြကေို ကိုမင်းထိုကြ သှားကြီးဖြဲကာ အကြီးအကယွြ သဘောကလွှကြ ဆတခြါဆတခြါ ဆောင့လြိုးပစ်လိုကလြသည်ေ။
““ ဗွှတ် .. ဗွဈ … ပတဈ .. ဖတ် .. ဖတ် ””
““ ဟင့ြ … ဟင့ြ ..ဟင်း … မောငကြ အဆောင့သ်နတ်ယ် … အဲ့ဒါ အရသာမရှိဘူး မောငရြဲ့။ ””
““ ဟုတလြား .. ဘယလြိုလုပရြင် အရသာရှိလဲဟင် ””
““ သူဇာ့အကြိုကကြတော့ လီးကို စောကပြတထြဲမှာ ခပတ်င်းတင်းလေး ဖိသှင်းပြီး ကပကြပပြှီး ကြိတဆြောတ်ာမွိူးလေးက အရသာရှိတယ် မောင် ””
သူဇာ အရသာရှိတယဆြိုသော ပုံစံကို မင်းထိုကကြ လုပပြေးရင်း တကယပြင် နှစ်ဦးနှစ်ဖကြ အရသာ ရှိလှန်းကြသည်။ စောကပြတန်ှင့လြီး ကုတန်ဲ့ကောပြှီး ခွာခရွမတတ် ဖိကပလြွှကြ အမှှေးချင်ြး တဗှိဗှိ ကပပြှတသ်ံလေးများပါ ထွကလြာကာ သုတရြညမြွား အသီးသီး ပန်းထုတလြိုကကြှပြီး မင်ျဂလာဦး ကုတငကြှီးပေါတ်ှင် လိုးပြဲလေးတဈပြဲ ပြီးဆုံးငှိမသ်ကသ်ှားလတေော့သည်။
——————————————-
မောဟိုကန်ုံးခွိစွာ ရငခြုနလြှုပရြှားခဲ့ရသော မင်ျဂလာဦးညကို ပြနတ်ှေးရင်း တဖကတ်ှင် ပကလြကကြှီး ခွပစ်ေလကပြဈ အဝတကြင်းမဲ့စွာ အိပမြောကနွရှောသည့ြ မောင့ကြို သူဇာ အပေါမြှ မိုး၍ ကြည့်န်မေိသည်။ မောငကြ ခန့ခြန့ခြွောချော ဆရာဝနမြို့ သူဇာ မောင့ကြို ကြနပေစြှာ အလိုးခံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တဈခွိနကြ လိုးပုံအမွိူးမွိူးကို သငကြှားပေးခဲ့သော ခွနပျိုင့ကြိုလည်း လှဈကနဲတော့ သတိရမိလိုကသ်ေးသည်။
ဘာဘဲပြောပြော ယခုကဲ့သို့ အကြငလြငမြယားဘဝမှာ မောင့အြပေါမြှာ သူဇာက တာဝနကြွခွင်ေးဖြစ်သည်။ မောင့ြ ရငအြုပအြပေါမြှာ နူးညံ့အိစကသ်ော သူဇာ့ ပါးမို့မို့လေးများဖြင့ြ တယုတယ ပြတသ်ပပြေးမိသည်။ မောင့ထြံမှ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းရှညကြှီးခလွိုကသ်ံကို ကြားရပြီး တရှုးရှုး ပြနလြည် အိပမြောကနွပြနေသ်ည်။ မောငရြယ် .. တကယ့ြ ကလေးဆိုးကြီးလိုပါဘဲလား .. အခစွရြယ်။
မောင့လြီးကြီးက တဒိတဒြိတ် သှေးတိုးနသညေကြို သူဇာ လကကြလေးက ခံစားသိရှိနမေိသည်။ သူဇာ မောင့န်ှုတခြမ်းကို စိတမြထိန်းနိုငဘြဲ ခပဖြိဖိလေး စုပလြိုကသ်ည်။ မောင့မြကြလြုံးများ လေးကနစြှာ ပြင့လြာသည်။ တပျိုငတ်ည်းတွင် မောင့လြိငတ်နကြှီးမှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ လူးလှန့န်ိုးထလာလရော သူဇာ့ လကဖြဝါးလေးအတွင်း နှေးထွေးမာကြောစွာ ကြီးထွားလာလရော သူဇာက ဝမ်းသာအားရလေး ဆုပကြိုငထြားရင်း မသိမသာလေး ညငသ်ာစွာ ဂွင်းတိုကပြေးလိုကမြိသည်။
““ လိမမြာလိုကတ်ဲ့ အခစွရြယ် ””
မောငကြ သူဇာ့နှုတခြမ်းလေးကို ပြနလြှနစြုပယ်ူကာ သူဇာ့ကိုယလြေးကို သူ့ကိုယပြေါသ်ို့ ဆှဲတငလြိုကသ်ည်။ အဝတမြဲ့ ကိုယခြန်ဓာနှစ်ခု အထိအတွေ့က ငှိမသ်ကစြှာ မှိန်း၍ အရသာခံရလောကအြောင် နူးညံ့အိစကြ နှေးထွေးနကြလေတေော့သည်။
““ သူဇာ အခစွရြယ် … ””
မောငကြ လှိုကမြောတုနရြီစွာ ကတုနကြရီကြီး ခေါလြိုကသ်ည်။ သူဇာ မောင့မြကြန်ှာကို မကြည့်ရြဲ။ မရဲတရဲလေးသာ ပြနထြူးလိုကသ်ည်။
““ မောငလြေ… သူဇာ့ကို လိုးရတာ အရသာရှိလိုကတ်ာကြာ ””
““ လူပြိူကြီးနောြ .. ဟှန်း …. နောကတ်ော့ သူဇာ့ဟာလေးက ရိုးသှားပြီး အသဈကလေးတွေ ရှာဦးမှာမို့လား .. သှားပါ .. ””
““ ဒါက သူဇာတို့ မိန်းမတွေ အပေါမြှာ မူတညပြါတယကြှာ။ ကိုယ့လြင် ကိုယ့ယ်ောကြြားအတွကြ အမြဲအဆငသ်င့ြ ဖြစ်နမယ်ေ .. စိတလြှုပရြှားစရာ အခွအနေလေေးတွေ ဖနတ်ီးပေးရမယလြေ။ ပြီးတော့ ပို့ဈလေးတွလည်ေး လေ့လာထားတတရြမယ်။ ဒါဆို ယောကြြားက ဘယစြိတကြုနမြလဲ””
““ ကြည့်ြ လူလညကြှီး ””
ပြောပြောဆိုဆို မောင့ကြိုယပြေါမြှာ ကားယားခွလွှကြ မှေ့ယာပေါတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကရြာ ငုတတ်ိုကြီးတဈချောင်းလို မတတ်ောငန်သေော မောင့လြီးတနကြှီးမှာ သူဇာ့ စအိုဝလေးကို တေ့သှားမိသည်။
““ သူဇာ .. ထိုငခြလွိုကလြေ… တေ့မိနပြေီ””
““ ဟာ … ဒါက ဖငလြေ .. မောငကြလဲ ”” “
“ အဲဒီ နှစ်ပေါကလြုံးကို အလိုးခံတတအြောင် ကငွ့ရြမှာ ဒါမှ အမွိူးမွိူး လိုးလို့ရမှာပေါ့နောြ .. သူဇာ ””
““ ဟာကြာ ဖငထြဲတော့ မလုပန်ဲ့ မောငရြယ်””
““ ခံကြည့်ပြါဦး။ မကောင်းတော့လည်း နောကမြလုပန်ဲ့ပေါ့ … နောြ … ””
မောင့ကြို သူဇာ အရှုံးပေးလိုကသ်ည်။ မောင့အြလိုကြ မောင့လြိငတ်နကြှီးကို ကိုငပြှီး ဖငဝြတွင် တေ့ပြီး အံလေးကြိတကြာ ထိုငခြပြဈမိလိုကသ်ည်။
““ ဟ အား .. အား … ကြှတ် .. ကြှတ် .. နာတယ် အီး ””
သူဇာ အောပြှီး ပြနထြမညအြပြု မောင့လြကန်ှဈဖကကြ သူဇာ့ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ဖိခခွုပကြိုငထြားကာ အားနှင့ြ ဖိခခွှင်းခံလိုကရြသည်။
““ ဗွဈ .. ဗွဈ .. ဗွဈ .. ””
““ အား .. အား … နာတယ် .. နာတယ် မရဘူး .. မလုပပြါနဲ့ မောငရြယ် ..။ စောကပြတကြိုဘဲ လုပပြါကြာ ..””
သူဇာ မကြရြညဝြဲဝဲလေးဖြင့ြ တောင်းပနရြှာသည်။ သို့သောြ မောငမြှာ ဘာအရသာ ပိုထူးနသလေဲ မသိပါ။ သဲကြီးမဲကြီး ဖိခရွင်း အောကမြှ ကော့ကော့ပြီး အားရပါးရကြီး ဆောင့လြိုးနပြနေပြါသည်။ စအိုလေးထဲသို့ တင်းကြပန်ှေးထွေးသော မောင့လြိငတ်နကြှီး ခပကြှမ်းကြမ်း ဝငထြှကလြွှကရြှိနရော သူဇာ့စောကပြတလြေးမှာ စအိုလေးဘကသ်ို့ အပြုံလိုကလြေး ရှေ့သှားလိုကြ ပုံမှနန်ရော ပြနရြောကလြိုကြ ဖြစ်နလတေေော့သည်။ ထိုသို့ လှုပရြှားဆောင့လြိုးနရောမှ သူဇာကိုယတ်ိုင် အားလေးနှင့ြ ဖိခွ ဆောင့ထြိုငကြာ လိုးနမေိပြနသ်ည်။ ထိုအခါ စောကပြတလြေးက တရဲရဲလေး ပြဲပြဲသှားပြီး မောင့လြမှှေးကြမ်းကြမ်းကြီးများကို ပြတသ်ပမြိပြီး စောကစြိလေးမှာလည်း လမှှေးများ၏ ပြတသ်ပမြှုဖြင့ြ ခံချင်စြိတမြွား ပြင်းထနစြှာ ပေါထြှကလြာသည်။
““ စိတ် .. စိတတ်ှထလောပြီ မောငရြယ်.. ””
နို့ကြီးများကို စုံကိုငန်ယဖြတန်သေော မောငကြ အောငမြှငသ်ှားသော သူ့သငခြန်းစာကို အပြီးတိုင် သငကြှားပို့ခနွေ၏။
““ တောပြါကြယ် .. စောကပြတကြို လိုးတော့ကြယန်ောြ။ ””
သူဇာ မရှကန်ိုငတ်ော့ဘဲ မောင့လြီးကြီးကို ပြှတကြနဲ စအိုလေးထဲမှ ခွှတပြှီး စောကပြတဝြလေးသို့ တေ့ပေးကာ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဖငလြေးမှှောကကြာ အားရပါးရကြီး ဆောင့လြိုးနမေိပါတော့သည်။ မောငကြ မကြလြုံးလေးမှိတကြာ ဇိမခြံနပေါလသည်ေ။
““ ပြှတ် .. စွတ်.. . စွတ် … ဗွှတ် .. ဗွှတ် ””
““ အင်း .. ဟင်း … အ ဟင်း … ဟင်း ””
သူဇာ မကြန်ှာလေး အဆီပြနလြာပြီး နီရဲတွတလြာသည်။ စောကပြတလြေးထဲသို့ အရညမြွား အရှဲသားနှင့ြ ပိုငန်ိုငစြှာ လိုးနသေော မောင့လြီးကြီးမှာလည်း ပို၍ပို၍ မာကြောတင်းမာလာပြီး မောင့တ်ကိုယလြုံးမှာ ဓါတလြိုကခြံရသော မှှကြေီးအလား ဘယည်ာ အထကအြောကြ တုနခြါလာလတေော့သည်။
““ သူဇာ မောင် မောင် ထွကတ်ော့မယ်””
““ အား .. အား ””
သေးကငွသ်ော သူဇာ့ခါးလေးကို မောငကြ ဆှဲကိုငပြှီး ဖိခရွင်း အောကမြှ တအားကော့ ဆောင့လြိုကရြာ သူဇာ့ခငမြွာ အပေါသ်ို့ လှင့ကြနဲ လှင့ကြနဲ မှောကတ်ကသ်ှားရပြီး စောကခြေါင်းလေးထဲမှ စိမ့ကြနဲ ခံစားလိုကရြပြီး လီးကြီး၏ ဒဏကြို အရသာရှိရှိလေး ခံစားလိုကရြလတေော့သည်။ မောင့လြီးကြီးထိပမြှ သုတရြညမြွား ဗှင်းကနဲ အရှိနပြှင်းပြင်းလေး စောကခြေါင်းလေးအတွင်း ဝငရြောကသ်ှားသညကြို သားအိမထြဲမှ ပူကနဲ ခံစားလိုကရြမိသညန်ှင့ြ သိလိုကမြိလရော သူဇာ ကြညန်ူးကြနပေသ်ှားမိလသည်ေ။ စိတထြဲမှ ကြညန်ူးကြနပေမြိသညန်ှင့လြည်း သူဇာသည် မောင့ပြါးကို ဘယပြှနည်ာပြန် ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဖိနမ်းရင်း သုတရြညမြွား ပန်းထုတမြိလသည်ေ။
““ ကောင်းရဲ့လား သူဇာ ””
““ ကောင်းတယ် . မောငရြယ် .. စောကခြေါင်းလေးထဲမှာ ကငွပြှီး အီဆိမ့သ်ှားအောင် ကောင်းတယ် သိလား …””
““ အဲဒါ လငမြယား ခိုငမြှဲနည်းဘဲ သူဇာ ””
““ သူဇာ သဘောပေါကပြါတယ်.. မောင်””
““အခုလို ပြီးသှားရင် မခွှတန်ဲ့ဦး ။ မှေးနရသေေးတယ်””
““ အင်း .. သူဇာလည်း မလှုပခြငွတ်ော့ဘူး .. ဟင်း ဟင်း ””
““ သူဇာက အလိုးကောင်းတယ် .. နောကဆြို မောငကြ အောကကြဘဲ ခံတော့မယန်ောြ ””
““ အမယ် … အမယ် … ဟင်း .. လူပါး … ဘယရြမလဲ .. သူဇာလည်း တခါတလေ အောကကြ ခံဦးမှာပေါ့လို့ ””
““ ကဲ .. ဒါဖြင့ြ နောကတ်ဈခါလိုးဦးမယ် .. ပကလြကလြှနလြိုကြ””
““ အာ .. အခုပြောတာ မဟုတဘြူး မောငကြလဲ .. နောကမြှ .. မောင် အလုပန်ောကကြနွေဦးမယ်””
သူဇာက အလောသုံးဆယလြေး မောင့ကြိုယပြေါမြှ ဖယဆြင်းလိုကရြာ လီးကြီးက ပြော့ခွပြေီး ဗလှတကြနဲ ထွကသ်ှားလတေော့သည်။ သုတရြညမြွားကလည်း စူးစူးဝါးဝါး အပျိုငအြဆိုင် အနံ့လေးများ ထွကလြာပါတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။