မာရန်တရြဲ့ မယားပါသမီး
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
ကြှနမြဟာ အတန်းပညာလေး တတလြာသလို ယောကြြားတွကေို ကိုငတ်ှယရြာမှာလည်း ကြှမ်းကငွလြာပါတယ်။ သူတို့အကြောင်း နားမလညခြငကြတော့ အရိုးခံနဲ့ ဆကဆြံခဲ့ပါတယ်…။ အခုတော့… သူတို့ဟာ ဘယလြောကြ ကလိမကြတွယ် ဆိုးသှမ်းယုတမြာတယဆြိုတာ တဖြေးဖြေး သိလာရတော့ ကမွရဲ့ မှေးရာပါ ဉာဏန်ီဉာဏန်ကတ်ှေ သုံးလာရတာပေါ့။ သူတို့ကို ဂွိုတပပြှီး နာဖားကြိုး ထိုးပေးတယ် ..။ ဒါတောင် အပြုံးမပကြကြှပါဘူး ..။ ကမွနောကြ တကောကကြောကပြဲ။ သူတို့ရဲ့ သိကျခာတောင် အားမနာတော့ပါဘူးရှင်။
ကြှနမြကို ပထမဦးဆုံး ပန်းဦးလှှတတ်ဲ့ ကြူရှငဆြရာဟာ ကြှနမ် ၉ တန်းအောငကြှောင်း သိရတာနဲ့ သူနဲ့ တဈညအိပဖြို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ သူကတော့ ယဉယ်ဉကြွေးကြေးနဲ့ လှည့ပြတတ်ောင်းတာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ နောကဆြုံးတော့ အစရှိခဲ့တဲ့ ကမွကို စာမေးပြဲအကြောင်းပြပြီး လိုးတာပါပဲ။ ကမွ မကြိုးစားရင် အောငမြလား စာမေးပြဲက။ ဒါကို သူက အရှကမြရှိ အခွင့အြရေးယူခဲ့တယ်..။ ဒါပမယေ့ြ ပေးလိုကပြါတယ်။
ကမွရဲ့ခစွသ်ူ မှင့မြောင် ဆိုရငလြည်း တဈကြိမမြှာ ပြောပြှဲစားအကြောင်းပြပြီး ကမွကို အရကမြူးအောငတ်ိုကပြှီးတော့ သူ့သူငယခြငွြးတွေ ဝိုင်းလိုးတာ ကြည့်န်တယ်ေ။ ကမွက နောကတ်ှေ့တော့ မေးကြည့်ပြါတယ်…။ ဒီခတမြှာ ဒါတွကေ မဆန်းပါဘူးတဲ့….။ မိန်းမဆိုတာ အပေါကပြါတော့ အချောင်းထည့်ရမှာ နိယာမပဲတဲ့။ နောကကြှယမြှာ သောင်းကနွြးလည်း သိရမှာ မဟုတဘြူးတဲ့။ ဒီတော့ သူ့ရှေ့မှာတင် ခငတ်ဲ့သူတွကေို လကဆြောငပြေးရတာပါတဲ့ ပိတဆြိုစရာ မရှိပါဘူးတဲ့။
ကမွတွေ့တဲ့ ယောကြြားတွထေဲမှာဖြင့ြ ပြတတ်ဲ့လူ မရှိပါဘူး။ ဒါနဲ့ ကမွ သူတို့ကို အပေးအယူသဘောနဲ့ ဆကဆြံဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ဒါကြောင့ြ ကမွ မာယာသုံးလိုကတ်ော့ ဟော ကြူရှငဆြရာအတွကြ လခဟာ အဝတအြစားနဲ့ အလှအပ ပစ်စည်းဖိုး ဖြစ်သှားတယ်။ ကြူရှငလြခလည်း မပေးရတော့ဘူးလေ။ မှင့မြောငခြငမြွာလည်း ကမွရဲ့ ခွုပကြိုငမြှုကြောင့ြ လဘကရြညဆြိုငမြထိုင် မုန့်မစားဘဲ လကဆြောငတ်ှေ ဝယပြေးနရတောပေါ့။ ဒီလိုနဲ့………..
” ကြှီး”
“အမေ့….။ ရှင် ဘယလြိုလူလဲ…။ လူလာနတော မမှငဘြူးလား”
“မှငပြါတယဗြွာ မှငပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ လှလှန်းလို့ပါ”
“ရှငန်ောြ လူကိုဘာမှတန်လေဲ။ အသကမြှအားမနာ သင်းခွိုင်းကုန်း ခွတဈေဖကလြှမ်းကြီး”
“အိုး ယဉကြွေးလိုကတ်ာကြယ်။ တောင်းပနတ်ဲ့အနနေဲ့ အအေးတိုကပြါရစေ။ လကခြံပါနောြ”
“အိုး ရှင့ကြိုမသိဘဲနဲ့ ကမွက ဘာလို့လိုကရြမှာလဲ”
“ဟာ မင်းလေးကလည်း မင်းလေးတို့ လမ်းထဲကဘဲလေ သိရဲ့သားနဲ့။ လာပါကြာ မိတဖြစ်ဆှဖြစ်ေပေါ့ ပြုစုပါရစေ”
ကမွ သိပမြငှင်းချင်ဘြူးလေ။ အခုတလော ပိုကဆြံလိုနတယ်ေ။ ခစွသ်ူသဈလည်း ရှာနတော မဟုတလြား။ ဒီလူကြီး အခစွတ်ောရြငတ်ောမြှာလေ။ နောကပြှီး တဈနကေုန် အားနတောဘဲ။
“ကောင်းပြီလေ သိပတ်ော့ကြာလို့ မရဘူးနောြ”
“ကဲ လာတကျ”
“ဟာ”
“ဘာလို့လဲ စကဘြီးပေါြ မတကခြငွဘြူးလား။ လမ်းလွှောကရြင် နပေူမှာစိုးလို့ပါ”
“လိုကမြယလြေ”
ကမွ သူ့စကဘြီးရဲ့ ဘားတန်းပေါြ တကထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဖငတ်ော့ကြိမ်းသား။ သူ့ရဲ့လကကြှီးတွကလေည်း ကမွကို လိုတာထကပျိုပြီး သိုင်းထားပါတယ်။ ကမွရဲ့နို့တွကေို အခွင့ရြရင် ရသလို ပြတတ်ိုကန်ပေါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကုနဈြေးတန်းထဲဝငလြာပြီး တရှေ့ရှေ့နဲ့ “လအေေးသာ” ဆိုင်းဘုတတ်ပထြားတဲ့ တည်းခိုခန်းရှေ့မှာ ရပလြိုကပြါတယ်။
“ကဲ ဆင်း”
“အအေးသောကဖြို့က တည်းခိုခန်းကို လာရသလား”
“လိုကခြဲ့ပါလေ။ နပေူပူမှာ မင်းရငတ်ှေ အေးသှားစရမေယ်”
ဒါနဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့နောကကြို လိုကသ်ှားတော့။
“ဟ အာစီ အခွိနမြဟုတ် အခါမဟုတ်”
“အေးကြာ တူမလေးတဈယောကကြို ပြုစုမလို့”
“ရော့ ဆရာ”
မနန်ဂွောပေးတဲ့ သော့ကိုယူပြီး အပေါတ်ကခြဲ့ပါတယ်။ ကမွ ဘယလြောကသ်တ်တိရှိတယ် ပြောပြော ပြုံးစိစိ အကောငတ်ှေ ကောငမြတွေ ဝိုင်းကြည့်တ်ော့ ရှကမြိပါတယ်။ ဒါနဲ့ ရှေ့ကသှားတဲ့ ထိပပြှောငန်ောကြ လိုကခြဲ့ပါတယ်။ ထိပပြှောငရြဲ့ မူလနာမညကြ ဘာလဲတော့ မသိဘူး။ မကြာခငကြဘဲ တခမ်းတနားနဲ့ ဧည့ခြံပြဲလုပပြှီး ရဲရင့ဝြင်း ဆိုပြီး နာမညပြှောင်းခဲ့ပါတယ်။
အခန်းထဲရောကတ်ော့ အဆီပြနန်တေဲ့ မကြန်ှာကြီးနဲ့ ထိပပြှောငကြ စားစရာမလာခင် ရချိုးချင်ကြှောင်းပြောပြီ ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားပါတယ်။ အိပခြန်းကတော့ တဈယောကအြိပပြါ။ ဒီအခွအနေကြညေ့ပြှီး ကမွ သဘောပေါကမြိပါတယ်။ ထိပပြှောင် ဘာကြံစညန်တယေဆြိုတာ။
ခဏနတေော့ စားစရာတွေ ရောကလြာပါတယ်။ ဘရနန်ီလည်း ပါတယ်။ ထိပပြှောငအြကြိုကြ သိနတယေထြငတ်ယ်။ ထိပြပြောင် ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကလြာတော့
“မသေူလေး ရချိုးလိုကပြါလား။ ကိုယကြ ဒီလိုမွိုး အေးအေးဆေးဆေး နချင်ေလြို့ သိသန့်ခန်း ဝငလြာရတာ။ စားသောကဆြိုငတ်ှမှောဆို လူကများ အိုကကြအိုကန်ဲ့”
ကမွလည်း ပူအိုကန်တောနဲ့ ရချိုးခန်းထဲ ထွကခြဲ့ပါတယ်။ ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့ အသာတံခါးပိတပြှီး တုံးလုံးဘဲ ရချိုးလိုကပြါတယ်။ ကမွရဲ့ တကိုယလြုံး အတွင်းအပြင် ချောငကြှိုချောငကြှား မကနွြ ဆပပြှာနဲ့တိုကပြှီး ရကေို နာရီဝကန်ီးပါးလောကြ ခွိုးလိုကတ်ော့ တကိုယလြုံး လန်းဆန်းသှားပါတယ်။ ပြီးတော့ သုတသ်ငပြှီး အဝတအြစား ဝတလြိုကတ်ယ်။ အခန်းထဲပြနရြောကတ်ော့ ထိပပြှောငကြ ဘရနန်ီ သောကန်ပေါတယ်။ ကမွအအေးထဲလည်း ရောထားပုံရတယ်။ အရောငကြ မကြညမြလင် ဖြစ်နတယ်ေ။
“လာ မသေူ ထိုင်။ မသေူ ကိုယစြကားတဈခွန်း ပြောချင်တ်ယ်။ ကိုယပြှောတာကို မငှင်းဖို့ ကြိုပြောချင်တ်ယ်။ ကိုယ် မသေူ့ကို ခစွခြငွတ်ယ်။ ဒီလောကဆြို သဘောပေါကရြောပေါ့။ မသေူလည်း အစိမ်းမှ မဟုတတ်ော့ဘဲ”
“ရှင် ဘာတွပြေောနတောလဲ ”
“ပူမနပေါနဲ့ မသေူရယ်။ မင်းရဲ့ ကြုရှငဆြရာက ကိုယ့်ရဲ့ ကြောင်းနဖကြေ သူငယခြငွြးကြ။ နောကပြှီး မင်းရည်းစား မှင့မြောငရြဲ့အမကေ ကိုယ့်ညီမလေ။ မင်းကြောင်းတွေ အကုနလြုံး သိပြီးသားပါ။ မင်းရဲ့ လိုအပခြကြတ်ှလည်ေး သိပြီးပြီ။ မင်းလိုအပခြကြတ်ှကေို ဖြည့ပြေးမယ်။ ကိုယ့် တောင်းဆိုခကြကြို လိုကလြွောပါ”
ကမွရဲ့အောကမြဟာပထဝီ မှကြေီးဟာ ငလငွတ်ောင် လှုပသ်ှားပါတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ သူတို့ အသှေးအသားစုတ် မွိုလို့အားရတဲ့ ကမွကို တနာရူး ထိပပြှောငဆြီ လကလြှှဲတယ်။ သဘောကတော့ သူတို့ အသုံးမဝငတ်ော့ဘူးပေါ့ ။
“ဒီဖာသညမြသား ပြောတာကို ရှငကြ အဟုတမြှတပြှီ”
“ဒီဟာ ကလေးကစားစရာ မဟုတဘြူး။ သတင်း အတိကရွထားတာ”
“ကဲ ရှငကြ ဘယလြောကမြွား ပေးနိုငလြို့ စောစြောြ ကားကား ပြောနရတောလဲ”
“တဈလကို ၁၅၀၀၀ ပေးမယ်။ ဒီလောကဆြို မင်းအတွကြ မနည်းပါဘူး။ ဟိုနှစ်ကောငပြေါင်းတောင် ဒီလောကမြရှိဘူး”
“ရှင် ကမွကို ၂၅၀၀၀ မပေးရင် အခုပြနမြယ်။ ရှင့ဟြာရှင် ကမွနာမည် လူတကာကို လိုကပြှောချင်ပြှော”
“အောငမြယ် မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုစမ်းတာလား။ ကဲကဲ ငါကဘဲ လွှော့ပါတယ်”
သူဟာ ပြီးတော့ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ကမွကို ကုတငဆြီ ဆှဲခေါသ်ှားပါတယ် ။
“မသေူလေး အင်ျကြီးခွှတထြားလိုကပြါလား။ ဒီလောကြ ပူတာ ”
ကမွဟာ ဟတခြနဲ တဈခကြရြယပြှီး ကိုယ့ဟြာကို ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတခြလွိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ တဈခကြတ်ည်း ဘရာစီယာပါ ခွှတလြိုကတ်ော့ ငနဲကြီးဟာ အသကတ်ောငရြဲ ရဲမရှူရဲဘဲ ကမွနိုတွေ့ကို ပြူးပြဲကြည့်န်ပေါတယ်။ တုနရြီတဲ့လကတ်ှနေဲ့ နိုတွကေို မရဲတရဲ လာကိုငတ်ော့ ကမွကဘဲ သူ့လကတ်ှကေိုအုပပြှီး နို့နဲ့ ဖိကပပြေးလိုကတ်ယ်။ ငနဲ အတောလြေး သဘောကသွှားပုံရတယ်။ ကမွကို ကုတငပြေါတ်ှန်းလှဲပြီး နှုတခြမ်းတွကေို မှတသ်ိပစြှာ စုပန်လရေေဲ့။ သူ့ရဲ့ ကြမ်းစားလို့ ထူကြမ်းနတေဲ့ လွှာကြီးက ကမွပါးစပထြဲ ဝငလြာပြီး အေးတိအေးစကြ ဖြစ်နတေဲ့ ကမွရဲ့ ရမကမြီးပုံကို မီးတောကအြောင် ဖနတ်ီးနပေါတယ်။။
ကမွကို ဘယလြိုသဘောထားတယတ်ော့ မသိဘူး နို့တွကေို အသာဘဲ ဆုပန်ယပြှတသ်ပန်ပေါတယ်…။ ကောင်းတော့ ကောင်းပါတယ်။ ကမွရဲ့ လကတ်ှကလေည်း သူ့ကိုသိုင်းဖတပြှီး ကြောပြငကြို အသာပြတပြေးနမေိတယ်….။ ပေါငတ်ှနေဲ့လည်း ပြတတ်ိုကမြှူးဆှနမေိတယ်။ သူလကဟြာ ကမွထမီကို ခွှတဖြှနပေေါတယ်။ ပြီးတော့ ခွမနေဲ့ ဆှဲညှပပြှီး ခွှတခြလွိုကပြါတော့တယ်။ အရငကြ ရှကစြိတမြဝငပြမယေ့ြ အလိုးခံရတော့မှာမို့ စိတကြတော့ လုပရြှားလာပါတယ်။ စပစြမိုငဒြါကို ကိုယ့ဖြာသာကိုယဘြဲ လိပခြွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ အခွိနမြရှိဘူး မဟုတလြား။
အဆီတွဝနေတေဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို အသာဆုပကြိုငပြှီး ပြတသ်ပပြေးနပေါတယ်။ ဒီအခွိနမြှာဘဲ ကမွနို့သီးကို မနာအောင် သှားနဲ့ ကိုကဆြှဲလိုကပြါတယ်..။ ရငထြဲမှာ သိမ့ကြနဲ မတောလြို့ ကိုကလြိုကရြင် ပြူနာ….။ ကမွလကကြလည်း သူ့လီးကို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ော့ သဘောကသွှားပြီး ထောငမြတလြာပါတယ်။ ကမွ ခေါင်းမူးနတေဲ့ကြားကဘဲ သူကိုဘေးတွန်းခပြှီး သူ့လီးကို သချောကြည့်လြိုကတ်ော့ အမယလြေး ကြောကစြရာကြီးပါဘဲရှင်။
လီးဟာ လုံးပတ် ၄ လကမြလောကရြှိတယ်။ အရှညကြ ၆ လကမြကြောြ စံခွိနမြှီပါဘဲ။ နောကပြှီး ဒဈတဈဝိုကြ ပတလြညမြှာလည်း ကြာဆူးလို အဆူးလေးတွေ တွေ့ရတယ် …။ သဘာဝရဲ့ လကဆြောငဘြဲ ထငပြါရဲ့။ သူ့မယားလုပတ်ဲ့သူတော့ အတောခြံရမှာဘဲ….။
လီဒဈကို ပါးစပထြဲ အသာငုံလိုကပြါတယ်။ ဆပပြှာနံ့ဟာ လမှှေးတွကြေားမှာ စွဲနသေေးရဲ့။ ဒဈကို အသာဝိုကပြှီး စုပပြေးလိုကတ်ော့ ငနဲသား ဖငကြော့လာပြီး မရိုးမရှနဲ့ ဖြစ်နရှောပါတယ်။ လီးဒဈဟာ သရတွနေေဲ့ရှှဲးပြီး စုပရြတာ အရသာရှိလှပါတယ်။ လီးထိပကြို ရှာဖြားလေးနဲ့ ပြတသ်ပပြေးသလို လချောင်းကိုလည်း ဂွင်းတိုကပြေးလိုကပြါတယ် ။ ငနဲသားဟာ စုတတ်သတသ်တန်ဲ့ ကမွခေါင်းကိုကိုငပြှီး ရှေ့ထိုးနောကင်ငန်ဲ့ ပါးစပကြို လိုးနပေါတယ်။ ကမွကလည်း လုံးဝမခိုကပဘြဲ တာဝနကြွအေောင် ပညာကုနသ်ုံးပြီး လီးကိုစုပပြေးပါတယ်..။ ၂၅၀၀၀ ရဲ့ အငအြားတွပေေါ့…။
ခဏနတေော့ ငနဲဟာ ထောင့ကြနဲ ဖြစ်လာတာနဲ့ လီးကို ကမွပါးစပကြ ခွှတပြေးလိုကပြါတယ်….။ ဂွင်းကိုသာ အဆကမြပြတ် တိုကခြပြေးလိုကတ်ယ်….။ အားကနဲ အသံနဲ့အတူ လရညတ်ှဟော လထေဲ ၆ လကမြလောကြ ပန်းထွကလြာပါတယ်။ ဝါထိနန်တောဘဲ အတောအြားကောင်းပုံရတယ်။ သူနဲ့ ဖုတပြှီးရင် ဆေးထိုးမှ၊ တောကြှာ ဗိုကကြှီးနရင်ေ ဒုကျခ….။
ကမွလည်း မောသှားတာနဲ့ သူ့ဘေးမှာ ဝငလြှဲလိုကတ်ယ်။ သူကတော့ အသတဈေကောငလြို မှိန်းနလရေေဲ့။ စောကဖြုတထြဲ ပူပူနှေးနှးအရာတဈခု ဝငလြာလို့ မကြစြိဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကမွပေါငကြှားထဲ ထိပပြှောငကြှီးကို တွေ့ရပါတယ်။ လွှာဟာ လှံဖြားတဈခုလို စောကဖြုတအြဆုံးထိရောကအြောင် ဝငသ်ှားတယ်။ လွှာရဲ့စောင်းတွဟောလည်း စောကစြိကို ပတတ်ိုကန်ပေါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လွှာကြီးကြောင့ြ ခဏချင်ြးမှာဘဲ ကမွတဈကိုယလြုံး အကြောဆှဲပြီး ကမွလည်း ငှိမကြသွှားပါတော့တယ်။
သူဟာ အားရပါးရ အရညတ်ှကေိုမွိုခပြှီး စောကဖြုတထြဲ ခေါင်းမခွာဘဲ ဆကယ်ကန်ပြနေတ်ယ်။ ထွကသ်မွှအရည် တဈစကမြကနွြ စိတကြှိုကယ်ကပြှီးတာနဲ့ အစေ့ကို နှုတခြမ်းနဲ့ တေ့စုတန်တေော့ နာလာတဲ့အထိကို ဖြစ်လာပါတော့တယ်။
“ကဲ မသေူလေး ခါးအောကမြှာ ခေါင်းအုံးခုလိုကြ”
ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးခုထားလို့ ကမွရဲ့စောကဖြုတဟြာ လိပတ်ဈကောငရြဲ့ ကြောကုန်းလို ခုန်းခုန်းလေး ဖြစ်နပေါတယ်…။ အမှှေးလေးများကလည်း ကြိုးတို့ကြဲတဲ တံဆာဆငထြားပါတယ်။ ခဏနတေော့ သူ့ရဲ့လီကြီးဟာ ကမွရဲ့ စောကခြေါင်းဖြားမှာတေ့ပြီး မထည့်သေးဘဲ မှှနေောကလြုပရြှားပေးနပေါတယ်။ လီးထဲ အဆူးတွကေ စောကစြေ့ကို လာလာထိတော့ ငရဲပြညရြောကသ်ှားသလိုဘဲ ပြောမပြတတတ်ဲ့ ခံစားမှုကို အသဲတုန် အူတုန် ခံစားလိုကရြပါတယ် ။ ဒါကြောင့ြ သူဌေးမဖကတ်ီးက သူ့ကို တမ်းတမ်းစွဲ ဖြစ်နတောပေါ့။
သူ့လီးကြီးဟာ ကမွစောကဖြုတထြဲမှာ ခေါင်းထည့်ပြီး မဆံမပြဲ ထိုးမှှလွှေောကလြုပရြင်း သူ့လကတ်ှကေ နို့တွကေို လှမ်းကိုငပြှီး ဆုပခြွပေေးနပေါတယ်…။ ကမွရဲ့စိတတ်ှကေို မထိန်းနိုငဘြဲ ကိုယထြဲမှာ ရှိသမွှအရညတ်ှကေို ဝေါဝေါနဲ့ သှနထြုတလြိုကမြိပါတယ်။ လီးဟာ အဝကို တင်းတင်းကြီး ဆို့ထားလို့ အရညတ်ှဟော အထဲမှာဘဲ ပြည့ကြှပန်ပေါတယ်။ ကမွရဲ့ခါးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညဈကိုငလြိုကပြှီး ဒဈမှုတန်တေဲ့လီးကို အထဲဆောင့သ်ှင်းခလွိုကပြါတယ်။ ပစ်စတငတ်ဈခုလို ဝငလြာတဲ့ လီးကြောင့ြ ပြည့လြွှံနတေဲ့ ကမွရဲ့အရညတ်ှဟော ရပန်ေးလို လီးပတလြညကြနေ သူ့ဆီ ပန်းထွကကြုနပြါတယ်။ ကမွလည်း တရှိနထြိုးဝငလြာတဲ့ လီးကြောင့ြ မသကသ်ာလှပါဘူး။…
“ဗွဈ…ပြှတ်….ပြှတ်…ပြှတ်…ဒုတ်..ဖတ်..အမေ့”
သူဟာ ကမွရဲ့ကြေးကို တနအြောငလြားတော့ မသိဘူး။ ကမွရဲ့ အောသ်ံကို မညှာဘဲ အားရပါးရ ဆကဆြောင့န်ပေါတယ်။…….
“ဖြတ်..ပြှတ်..ပြှတ်…ဒုတ်..ဖတ်…အင့ျ…အား…ဒုတ်…ဒုတ်…ဟား…အင်း….ဟင်း…”
ကောင်းလှပါတယ် ရှင်။ လီးကြီးသလောကြ ဆောင့အြားကောင်းသလောကြ လီးဘေးက ကြာဆူးလေးတွကြေောင့ြ ကမွရဲ့စိတတ်ှဟော ဆောကတ်ညရြာမရအောင် ခံချင်န်တောပါဘဲ…။ အားရပါးရ ဖြဲပေးနမေိတယ်။ ခါးကိုကိုငထြားတဲ့ သူ့လကတ်ှကေိုလည်း ဆုပကြိုငအြားယူထားမိတယ်။ သားအိမထြဲကို ဒုတကြနဲ ဒုတကြနဲ လာဆောင့တ်ော့ ကောင်းလှန်းလို့ တအင်းအင်းနဲ့ စည်းခကြလြိုကပြေးနမေိတယ် ။ သူရဲ့ဥဟာဆိုရငလြည်း ကမွပေါငကြှားကို နာရီခွိနသ်ီးလို လာလာရိုကန်လရေေဲ့။
သူ့ရဲ့ သံဒုတလြိုမာနတေဲ့ လီးဟာ ကမွရဲ့ စောကဖြုတလြေးကို မညှာဘဲ ဆောင့ပြါတယ်။ သူနဲ့သာ ကြာကြာနရင်ေ အသကတ်ိုရလိမ့်မယ်။ စောကခြေါင်းနံရံတဈလွှောကကြို အဆူးတွကေ ထိုးခွဈသှားလို့ ရငထြဲအသဲထဲက လှိုကလြှိုကပြှီး ယားနမေိတယ်။ ယားလေ အရညတ်ှကေ တစိမ့စြိမ့ကြလွေ၊ အရညကြလွေ ခံလို့ကောင်းလေ ဖြစ်နတယ်ေ။ ကမွခံစားရတဲ့ အရသာတွထေဲမှာ လောလောဆယ် ဒီအရသာ အကောင်းဆုံးဘဲ….။
မကြာပါဘူး ကမွလည်း ဆားပကခြံရတဲ့ တီကောငလြို ဖကြဖြကြခြါလူးရင်း အရညတ်ှေ စောကရြမ်းထွကကြုနပြါတယ်။ သူလည်း နောကြ ၁၀ ခကြလြောကြ ဆောင့ပြှီးတာနဲ့ အတင်းကော့ပြီး သားအိမပြေါကမြတကြ လီးကိုဆောင့သ်ှင်းပြီး အရညတ်ှေ ပန်းခလွိုကပြါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကမွတို့ ရမျမကန်ှံထဲ မှုပန်လေိုကကြှတာ ကမွဒုကျခမရောကခြင် အထိပါဘဲ။ သူဟာ ကမွကို ယဉယ်ဉကြွေးတော့ ဆကဆြံပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ လေးလေးစားစားရှိပုံတော့ မရဘူး။ သဘောကတော့ ဖာသညလြိုဘဲ သတမြှတထြားပုံရတယ်။ ပိုကဆြံပေးရင် ရတယဆြိုပြီး မညှာမတာ တွယပြါတယ်။ ကမွလည်း စိတန်ာလာပမယေ့ြ မပြောသာလို့ မပြောခဲ့ဘူး။ သူဟာ ပိုကဆြံတော့ မှနမြှနပြေးပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကမွကိုခေါရြင် စာတဈတန် ပတဈေတနန်ဲ့ ပစွပြစွန်ှဈနှစ်ရေးပြီး ခေါပြါတယ်။ ကမွလည်း အမှတတ်ရအနနေဲ့ အဲ့ဒီစာတွကေို သိမ်းထားမိပါတယ်….။
တဈနေ့တော့ ကမွ ကြောင်းကပြဲကို ရှှလကေပြတ် ဝတသ်ှားမိတယ်။ ကြောင်းမှာ ပြောကြှ ရှှငကြှနဲ့ အိမရြောကတ်ော့ လကပြတကြ မပါတော့ဘူး။ ဘယသ်ူမှလည်း မပြောရဲဘူး။ လကပြတကြ ကာလပေါကဈြေးနဲ့ ၁ သိန်းခွဲလောကြ တနတ်ယ်။ ကမွတို့အိမကြ စီးပြားရေး အချောငလြညကြှီး မဟုတပြမယေ့ြ တဖြည်းဖြည်းစုပြီး သမီးကြီးကမွကို ဆငပြေးထားတာပါ။ ဘယလြောကခြစွတ်ဲ့ သမီးဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကတ်နဖြိုးကြီးတဲ့ ပစ်စည်းပြောကရြင် မိဘတွကေ ခွင့လြှှတမြှာ မဟုတဘြူး။ ကမွ အဆိပဘြဲ သောကသ်ရတေော့မယ် ထငတ်ယ်။
ဒါပမယေ့ြ နည်းနည်းတော့ ကြိုးစားဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်….။ ကမွရဲ့ အပျိုသှေးကို သောကခြဲ့တဲ့ ဆရာဆီသှားတော့ ဆရာက ဒီလောကခြမွြးသာရင် မင်းကို လကထြကယ်ူမှာပေါ့တဲ့၊ အလကား အရူးတဲ့။ မှင့မြောငဆြီသှားတော့ ရူးနလေားဘဲ ပြောတယ်။ နောကဆြုံးတော့ ကမွရဲ့အလုပရြှင် ရဲရင့ဝြင်းခေါြ ထိပပြှောငဆြီသှားတော့ ကမွ ဒီလောကလြောဘကြီးမှန်း မသိလို့ သူလိုးတဲ့အကြောင်း၊ သူလိုချင်ရြင် ကမွထကသ်ာတဲ့ ကောငမြတွကေို လကဖြှင့် တီးခေါန်ိုငကြှောင်းတွေ ပြောပါတယ်။ ကမွလည်း ငိုရင်း အိမပြှနခြဲ့ရတယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ထိပပြှောငခြေါတ်ဲ့ စာတွတွေေ့တော့ အကြံတဈခုရတယ်။ စာတွယေူပြီး ထိပပြှောငဆြီ ပြနလြာခဲ့တယ်။
“ဒီမှာ ရှငကြမွကို ငှေ ၁ သိန်းခွဲပေးမလား။ ဒီစာတွကေို ရှင့မြိန်းမဆီ ပို့လိုကရြမလား”
မိနမြလုပစြာနဲ့ ကြီးပြားနတေဲ့ ထိပပြှောငဟြာ လူသလေို သှေးစုပသ်ှားပါတယ်။
“ဟင် မင်းငယင်ယလြေးနဲ ငှညဈေတယပြေါ့။ ငါရဲတိုငလြိုကမြှာ”
ကမွကို ခွိမ်းချောကလြာတော့……
“ကဲ ရှင် ရဲကို ဖုန်းဆကလြိုကတ်ော့။ ရဲမလာခင် ကမွ ရှင့မြိနမြဆီ စာသှားပေးလိုကမြယ်”
“ဟေ့ဟေ့… နေဦးဟာ….။ ငါ ဒီဖာသညမြနဲ့ တွေ့တာ ကံဆိုးတာဘဲ။ ငါပေးမယ် ပေးမယ် စာတွပြနေပြေး”
အဆငပြှသှေားပါတယ်။ ကမွလည်း ငှရတောနဲ့ ပန်းတိမသ်ှားပြီ ပုံစံတူတဈခု လုပလြိုကရြပါတယ်။ ကမွတာဝနကြ မပြီးသေးဘူး။ စာထုပကြိုယူ ထိပပြှောငမြိနမြကို သှားပေးလိုကပြါတယ်။ မကြရြညတ်ှကပြှေီး မုဒိန်းကငွ့ကြှောင်း လွှောကပြှောလိုကတ်ယ်။ ကမွတိုငရြင် အရှကကြှဲမယ့အြကြောင်း၊ ကမွကို ခွတေောတ်ငတ်ဲ့အကြောင်း၊ အပျိုစငဘြဝ ညဈနှမ်းရကြောင်း၊ အမှနပြှောဖို့ လာခဲ့ကြောင်း ပြောပြီး စာထုပကြို ပေးခဲ့လိုကတ်ယ်။ မကြာပါဘူး နောကန်ေ့ ထိပပြှောငန်ဲ့ အဖြားကြီး ကြာရှင်းကြောင်း သတင်းစာမှာပါလာတယ်။ သနားညှာတာမှုကင်းတဲ့ ထိပပြှောငလြည်း နဂိုမူလဘဝ ကားဘောဒြီရုံမှာဘဲ ပြနပြှီးဘောဒြီထုနရပေါတော့တယ်…..။ ကမွလည်း ဒီအတွေ့ကြုံတွကြေောင့ြ ယောကြြားတွကေို စိတန်ာပြီး သူတို့ကို နဖားကြိုးတပဖြို့သာ ကြိုးစားနရတေယ်….။
တဈနေ့ ကမွတိုအိမကြို ဖဖရေေဲ့ သူငယခြငွြးဆိုသူနဲ့ သူ့မိသားစု ရောကလြာပါတယ်။ အိမမြှာ တဈလလောကတ်ည်းမှာမို့ စိတည်ဈသှားမိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ လာမှတော့ ဧည့ခြံရမှာပေါ့။ အဲဒီလူကြီးနာမညကြ ဦးမှင့စြိုး တဲ့။ ဌာနတဈခုက အရာရှိကြီးဘဲ။ သူ့သမီးနဲ့ မိန်းမလည်းပါတယ်။ မိန်းမက ကြူကြူတဲ့။ သမီးကတော့ အသကြ ၁၅ နှစ်အရှယဘြဲ ရှိသေးတယ်။ နာမညကြ ရိုစီ တဲ့လေ။
ကမွ အားတဲ့ခွိနဆြို လညစြရာပတစြရာ လွှောကပျို့ရတယ်။ သူ့သမီးလေးက ကမွကို အတောခြငပြါတယ်။ သူ့မိန်းမကတော့ မာနခပကြှီးကြီး၊ ကမွတို့နဲ့ မရောဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ငနဲကြီးက အခွင့အြရေးရတိုင်း အခွိုးအစားလှပတဲ့ ကမွဘောဒြီကို တစိုကစြိုကြ ငေးကြည့်န်တတေတ်ယ်။ ကမွလည်း စိတထြငတ်ာပါလို့ဘဲ ဖြသေိမ့လြိုကတ်ယ်။
တဈနေ့တော့ သူ့ရုံးကိဈစနဲ့ လှည်းကူးဖကသ်ှားဖို့ ကမွကို အဖောခြေါပြါတယ်။ သူ့သမီးလည်း ပါတာပေါ့။ အိမကြထွကပြှီး ဝငဒြါမီယာ သူ့အမွိုးအိမမြှာ ကောငမြလေးကို ခထွားခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူနဲ့ကမွ နှစ်ယောကထြဲ ခရီးဆကရြတော့မယ် ။ ကမွစိတထြငန်ပမေယေ့ြ ပစ်မှားရာရောကမြှာဆိုးလို့ ဆကမြတွေးတော့ဘူး ။ ကားလေးက တရိပရြိပန်ဲ့ သှားရင်း လှည်းကူးမှို့ထဲ ဝငလြာပါတယ်။ ခွံကကယွလြှန်းတော့ တခွားအိမတ်ှနေဲ့ သီးခွားဖြစ်နတောပေါ့။
“ကဲ သမီး ဒီမှာခဏစောင့န်နေောြ။ ဦး မှို့ထဲသှား စားစရာဝယလြိုကြဦးမယ်။ ကိုယ့အြိမလြို သဘောထား။ ဟို့ရှိုးကဈထဲမှာ ကကစြကရြှိတယ်။ အောကကြအံဆှဲထဲမှာ စာအုပတ်ှရှေိတယ်”
သူလည်း ထွကသ်ှားရော ကမွ ကတစြကဖြှင့ဖြို့ ခွေ လိုကရြှာတော့ တဈခွထေဲတွေ့တယ်။ ဒီလောကကြောင်းတဲ့ ကတစြကမြှာ ဖြင့စြရာ တဈခွထေဲရှိတာ ရယစြရာတော့ကောင်းသား။ ဒါပမယေ့ြ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်ဆိုပြီး ထည့ဖြှင့လြိုကတ်ော့ ငှိမ့ည်ောင်းလှမ်းမောဖို့ကောင်းတဲ့ တီလုံးတွေ ထွကလြာတယ်။ ကမွလည်း အံဆှဲထဲက စာအုပတ်ှယေူပြီး ဆကတ်ီရှိရာ ပြနလြာခဲ့တယ် ။ ပထမတော့ ရိုးရိုးစာအုပပြါဘဲ။ နောကတ်ော့ ကာမစပယ်ှကန်ည်း စာအုပတ်ှေ ဖြစ်နတယ်ေ။ အဟောင်းတွရေော အသဈတွရေော စုံနတောဘဲ။
အဲ့လိုငေးမောနတေုနမြှာ ကတစြကတ်ီးလုံးက ပြောကပြှီး ရမျမကသ်ံလှှမ်းနတေဲ့ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အောည်ီးသံ ထွကပြေါလြာပါတယ် ။ ကမွတကိုယလြုံး ကြကသ်ီးဖနွြးဖနွြး ထသှားတယ်။ အောတ်ဲ့မိန်းမက အရမ်းသရုပပြါတော့ ကမွကိုယတ်ိုင် ခံစားနရသေလိုပါဘဲ။ ကမွကြည့်တ်ဲ့ ပုံတွကလေည်း ကြမ်းသထကြ ကြမ်းလာပါတယ်။ နောကဆြုံးပေါြ စာအုပဆြိုတော့ ကြမ်းနိုငသ်မွှ ကြမ်းထားပါတယ် ….။ ဦးမှင့စြိုးဟာ ဒါတွကေို ကြိုတငစြီစဉထြားပုံရတယ်။ ကတစြကထြဲက အသံက ကမွကို ဓါးနဲ့မှှမ်းနသလေိုပါဘဲ။ မှငရြတဲ့ပုံတွကလေည်း အသဲတစကစြကြ တုနစြပေါတယ်။ ကမွ ခန်ဒာကိုယထြဲက အမွိုးအမညမြဖောန်ိုငတ်ဲ့ ယားယံမှုခံစားရပြီး စောကခြေါင်းထဲကနေ သေးပေါကသ်လို အရညတ်ှေ တစိမ့စြိမ့ြ ဆင်းလာပါတော့တယ်။
တဈနာရီလောကကြှာတော့ ဦးမှင့စြိုး ပြနရြောကလြာပါတယ်။ စားစရာတွလည်ေး ပါတာပေါ့။ ကမွ မူဘယလြောကပြကြန်တယေမြသိဘူး လာတာနဲ့ စားစရာတွခပြှေီး။
“သမီး နမကေောင်းဘူးလား”
မေးရင်း နဖူးပေါြ လကလြာတငပြါတယ်။ ကမွ ရမျမကပြှင်းထနခြွိနမြှာ ယောကြြားတဈဦးရဲ့ အထိ အတွေ့ကြောင့ြ ဆကကြနဲ တုနသ်ှားမိတယ်။ ကမွ ခေါင်းအသာခါပြမိတယ် ။ အဲဒီခွိနမြှာ သူက ကမွခါးကို ဆကကြနဲပြေ့ရင်း ကမွနှုတခြမ်းတွကေို ဖြင့ခြလွိုကတ်ဲ့ ရမျမကန်ဲ့ အားရပါးရ စုပယ်ူပါတော့တယ် …။ ကမွကတော့ ရုန်းတာပေါ့ …။ သူ့ရငဘြတကြို သူ့မကြန်ှာကို ဘယည်ာရမ်းတာပေါ့ …။ ဒါပမယေ့ြ ကမွရဲ့တောကလြောငန်တေဲ့ ရမျမကမြီးတွဟော ကြာရှညင်ှင်းဆနခြှင့ြ မပြုပါဘူး …။ သူ့လကထြဲမှာ ပြော့ခွသှေားရပါတယ် ….။။။
သူဟာ ကမွနှုတခြမ်းသားတွကေို လကြန်သလေို သူ့လကတ်ှကလေည်း ကမွထဘီကို အသာခွှတခြလွိုကပြါတယ် ။ လပြနေေုရဲ့အတွေ့ကို ပေါငတ်ံတွကတေဈဆင့ြ ခံစားလိုကရြပါတယ်။ ကမွရဲ့ ပစ်စည်းမို့မို့လေးကို အသာလကဝြါးနဲ့အုပပြှီး စပစြမိုငတ်ာအပေါကြနေ ပြတပြေးနရေဲ့။ စပစြမိုငတ်ာကလည်း ခုနက မှငရြကြားရတာတွကြေောင့ြ စိုရှှဲနပေါတယ်။ ဒါကိုတွေ့ရတော့ သူဟာ အားတကလြာပြီး စပစြမိုငဒြါကို ခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ စပစြမိုငဒြါ ကြှတသ်ှားတာနဲ့ ကမွပစ်စည်းထဲ လကခြလယ် အသာသှင်းပြီး မှှနေောကြ ထိုးဆှပေးနတယ်ေ။ ကမွရဲ့ရမျမကတ်ှေ အဟုနပြှင်းပြင်းနဲ့ ထကြှနခွေိနမြို့ လကခြွောင်းဝငလြာတာကို အရမ်းအရသာတွေ့နမေိတယ်။ ကမွရငထြဲမှာ ခံစားမှုနှစ်မွိုး တဈပျိုငထြဲ ဖြစ်နတယ်ေ။ ရမျမကမြီး တောကလြောငန်ခွေိနမြှာ ယောင်ျကြားတဈယောကြ (ဘယသ်ူဖြစ်ဖြစ်) အလိုရှိနပမေယေ့ြ အဖေ့သူငယခြငွြး အဖေ့အရှယ် ဂုဏသ်ိကျခာရှိ လူကြီး လူကောင်း ကြောငသ်ူတောဟြာ သမီးအရှယ် ကမွကို အကြကဆြငပြှီး ဆှဲတော့မှာမို့ အော့နှလုံးနာမိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကမွ မငှင်းပါဘူး။ ယောကြြားတွကေို ကစားချင်စြိတကြှောင့ြ သူပြုသမွှ နုနမေိပါတယ် ….။
ကမွရဲ့ ရငစြေ့အင်ျကြီလေးကို ဆောင့ဆြှဲလိုကတ်ာနဲ့ နှိပကြှယသ်ီးတွဟော ပြုတထြှကသ်ှားလို့ ကမွရဲ့ ဝါဝင်းပြီး အရှယန်ဲ့မလိုကအြောင် ကြီးမားတဲ့ နို့အုံကြီးတွဟော မနိုငမြနင်း ထိန်းထားရတဲ့ ဘရာစီယာကို အတင်းရုန်းကနန်ပေါတယ် ။ ဘရာစီယာ ခွိတတ်ှကေို ကုလားထိုငဆြကတ်ီပေါြ ပြနခြလွိုကပြါတယ်။ အခုတော့ ကမွတဈကိုယလြုံး မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်းပါဘဲ။ သူရှေ့မှာ ကိုယဟြနပြှမယ် တဈယောကလြို မကြစြိမှိတပြှီး ရပန်မေိတယ် ။ သူဟာ ကမွကို ခဏထားပြီး သူ့အဝတစြားတွကေို အမှနခြွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွနို့တွကေို လွှာနဲ့လကြလြိုကြ လကန်ဲ့ခွလေိုကြ ပစ်စည်းထဲနိုကလြိုကြ ဖငကြိုဆှလိုကြ လှုပရြှားနပေါတော့တယ် ။ ဆိုဖာပေါထြိုငခြိုင်းပြီး ကမွခွထေောကတ်ှကေို လကတ်န်းတွပေေါမြှာ ခွိတတ်ငလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ခေါင်းမှုတပြှီး ကမွပစ်စည်းကို လွှာနဲ့ထိုးပြီး ကလိပါတော့တယ် ။
“အိုး.. အင့ဟြင်း ကြှတကြွှတကြွှတ် ….. အမလေး….. အား… အား….. ရှီး……”
ကမွရဲ့ပါးစပကြ ထုံးစံအတိုင်း အာမဋေိတသ်ံတွေ မရှကမြကြောကဘြဲ ထွကလြာရပါတယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာရှင်… ကမွရဲ့ပစ်စည်းကို လွှာနဲ့ ကလိပေးတိုင်း ကောင်းတာပဲပေါ့……။ မိန်းကလေးတွေ မလှနဆြနန်ိုငတ်ဲ့ အရသာပါပဲ….။ ကမွရဲ့ ပစ်စည်းခေါင်းထဲက အရညတ်ှလည်ေး ကလွာရော ငနဲ့ကြီးက မတတ်ပရြပပြှီး သူ့လီးကြီးကို ကမွ ပစ်စည်းခေါင်းမှာ တေ့လိုကပြါတယ်…။ ပြီးတော့ ချောနတေဲ့ လမ်းအတိုင်း အသာထိုးသှင်းလိုကပြါတယရြှင်….။ နည်းနည်းတော့ ကြပကြှပလြေး ဝငသ်ှားလို့ နာသှားပမယေ့ြ နောကပျိုင်းမှာ ဆောင့အြားကောင်းလာတော့ အကငွ့ရြပြီး ကောင်းလာပါတယ်…….။
“ပြှတ်…… ပြှတ်…… ပြှတ်…… ဒုတ်… အင့ျ…. ဒုတ်…. အမေ့”
“ပြှတ်…… ပြှတ်…… စွတဒြုတ်…. အား… အင်း… ဒုတ်…. အီး ပြှတ်…… ပြှတ်…… ဦး….”
ကမွတော့ ကောင်းလှန်းသောကြောင့ြ သူ့ခါးကို လှမ်းဖကပြှီး ညောင့တ်ိုင်း ဆှဲဆှဲဆောင့န်မေိပါသတယ်။ ပစ်စည်းက သားအိမကြို မညှာမတာ ဆောင့န်တေော့ သားအိမတ်ဈခုလုံး နာကငွလြာပါတယ်။ အစေ့ကလေးလည်း ပြတတ်ိုကဖြနမြွားလို့ နီရဲယောငရြမ်းလာပါတော့တယ်။ ၁၅ မိနဈလောကကြှာတော့ ကမွ ဒုတိယအကြိမ် ပြီးသှားပါတယ်…..။ ကမွလည်း အရညတ်ှထွကေရြော သူလည်း ဆကမြဆောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ ကမွနို့တွကေို အားရပါးရ ဆုပကြိုငပြှီး ပစ်စည်းထဲ သုတတ်ှေ ပန်းခလွိုကပြါတယ်။ အိုး… ကောင်းလိုကတ်ဲ့အရသာ..။ ကမွက သူ့ခါးကို ခွနှစ်ေဖကန်ဲ့ ခွိတပြှီး ငါးမိနဈလောကြ ဖကထြားလိုကတ်ယ်။
”ကဲ…. သမီး ပြနကြှစို့….။ သိပကြှာရင်… အိမကြ စိတပြူနလေိမ့မြယ်..”
ကမွ ဘာမှမပြောပါဘူး…။ ကမွရဲ့ရမျမကြ ပြငှေိမ်းတော့မှ ဒီလူကြီးကို သတပြဈချင်လြောကအြောင် မုန်းနမေိတယ်။ ဒါနဲ့ ရချိုးခန်းမှာ သာမနကြိုယလြကဆြေးကြောပြီး အဝတလြဲလိုကပြါတယ်။ သူလည်း အဆငသ်င့ဖြစ်နပေါပြီ။
”သမီး ဒီနေ့ မုန့ဖြိုး ဘယလြောကရြလဲ”
ကမွတို့ လမ်းတဈဝကြ အိမအြပြနမြှာ သူက စပစြုလိုကပြါတယ်။
”တဈထောငပြဲ ရပါတယ်”
”အိုး…. မနည်းပါလား”
ကမွ မုန်းလကစြရှိတဲ့ ဒီလူကြီးကို မကြစြောင်းထိုးပစ်လိုကပြါတယ်….။ ကမွ သူငယခြငွြးတခွို့ တဈနေ့ ငါးထောငခြှောကထြောင် ရတာသိရင် ဘယလြိုနမလေဲ။
”ရော့… ဦး… သမီးကို မုန့ဖြိုးပေးတာ”
သူပေးတဲ့ ပိုကဆြံကို အသာစောင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ တဈထောငတ်န် ငါးရှကပြါ။ အဲ့ဒါကိုပဲ အငမြတန် စွန့လြှှတမြှုကြီး လုပတ်ဲ့ပုံနဲ့ ပေးနရှောပါတယ်။
”အိုး….. ကမွ မယူပါရစနေဲ့။ ကမွ သူစိမ်းတွဆေီက ပိုကဆြံ မယူတတလြို့ပါ”
ကမွက ကြိတမြှိတပြှီး စကားလှအောင် ပြောလိုကပြမယေ့ြ…..
” အိုး…… ဦးက သူစိမ်းမှမဟုတတ်ာ…။ ယူပါ သမီးရယ်…. လိမျမာပါတယ်…. ရော့….. ရော့……”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကမွရဲ့ ရငန်ှဈမှှာကြားထဲကို ထိုးသှင်းပေးလိုကပြါတယ်။ ကမွစိတထြဲမှာ ဒီငနဲကို ဘယလြိုပညာပေးရမလဲလို့ စဉြးစားနမေိတယ်….။ ယုံယုံကြညကြှညန်ဲ့ လှှတလြိုကတ်ဲ့ ဖဖေေ့မကြန်ှာတောင် မထောကဘြဲ ကမွကို မုဒိန်းသမားဆနဆြန် လုပခြဲ့တဲ့ ဒီအရာရှိမင်းကို ဘယလြို ပညာပေးရမလဲ။ ကမွ မေ့ကနဲဖြစ်သှားခွိနမြှာ ကားရပသ်ှားပါတယ်။ ဟှန်းသံ တဈခကြပြေးလိုကတ်ော့ ရိုစီလေး ပြေးထွကလြာပါတယ်….။ ကလေးလည်းမဟုတ် လူကြီးလည်းမကသွေးပဲ ရိုစီဟာ ကမွဘေးမှာ ဝငထြိုငရြင်း
“မမတို့ကလည်း ကြာလိုကတ်ာ…..”
”အလုပမြွားနလေို့ပါ သမီးလေးရယ်”
”ဒယဒြီကတော့ ဒီလိုပဲ အလုပမြွားတယ် များတယန်ဲ့ ရိုစီနားကို ကပတ်ယကြိုမရှိဘူး”
”နောကဆြို သမီးလေးက ဒယဒြီကို ခစွတ်ော့မှာ မဟုတပြါဘူးကြယ်……။ အခွိနတ်နရြင် ဒယဒြီတို့နဲ့ ခွဲသှားမှာပါ…”
”ဟင်…. ဒယဒြီ ဒီလိုမပြောပါနဲ့….. သမီးငိုလိုကမြယ်…”
”ငိုတော့ မငိုပါနဲ့ဗြာ”
သူတို့သားအဖက ကမွကိုတောင် ဂရုမစိုကတ်ော့ဘဲ အခစွန်လံထနကြပေါတယ်….။ ဒါကိုကြည့်ပြှီး ဦးမှင့စြိုးတဈယောကြ သူ့သမီးကိုတော့ အတောခြစွသ်ားပဲလို့ မှတခြကြခြလွိုကမြိတယ်..။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ ကမွတို့ အိပခြငွလြိုကပြမယေ့ြ ရိုစီကလေးက ကမွကို အပြငလြိုကပျို့ဖို့ ပူဆာတာနဲ့ လမ်းထိပဖြကြ ထွကရြပါသေးတယ်….။ ဟိုလွှောကြ ဒီလွှောကန်ဲ့ ည (၇) နာရီ ထိုးသှားလို့ အိမပြှန် ထမင်းစားပြီး အိပယ်ာဝငခြဲ့ပါတယ်။ ရိုစီဟာ ကမွကို ခငန်ပြေီမို့ ကမွဘေးမှာ အတင်းလာအိပပြါတယ်..။ ကမွတို့ မိန်းကလေးခညွြးပဲဆိုတော့ အိုကကြလည်း အိုကတ်ာနဲ့ ထဘီရငလြွားတွနေဲ့ အိပယ်ာဝငခြဲ့ပါတယ်။ ကမွ အခန်းမီးကို ပိတလြိုကတ်ာနဲ့ လပြည့ည်ရဲ့ လရောငဟြာ တဈခန်းလုံး အေးခမွြးစွာနဲ့ ထိနလြင်းနစပေေါတယ်။
ဟိုလူးဒီလှိမ့န်ဲ့ ကမွရဲ့ ပေါငတ်ှဟော ရိုစီပေါငပြေါြ သှားတငမြိတာနဲ့ ရိုစီဟာ ကမွဖကလြှည့လြာပါတယ်။ လရောငအြောကမြှာ ရိုစီဟာ နတသ်မီးလေးလို လှနပေါတယ်။ ကမွလည်း မနနေိုငတ်ော့ပဲ သူ့ရဲ့နှုတခြမ်း ထူထူလေးတွကေို ယုယုယယ စုပလြိုကမြိတယ်…..။ ရိုစီဟာ တဆတဆြတ် တုနလြာသလို ကမွကို သှယပြှောင်းတဲ့ လကကြလေးတွနေဲ့ ပြတသ်တလြာပါတယ် ။ ကမွရဲ့ ရမျမကစြိတလြည်း ထလာပြီမို့ သူ့ရဲ့ ထဘီရငရြှားကလေးကို အသာဖြခလွေိုကပြါတယ် …။ ရှောကခြွိုသီးခွမ်းကြီး တငထြားသလို မို့မို့လေးကြှနတေဲ့ ရငသ်ားအစုံဟာ ကမွရဲ့ရငကြို ပူလောငစြပေါတယ်။ အသာလေး လကဝြါးတငပြှီး တဖြစ်ဖြစ် ညဈပေးလိုကမြိတယ် ။ ကမွရဲ့လွှာဟာ သူရဲ့လွှာနုနုလေးကို စုပလြိုကြ အာခေါငတ်လွှောကြ လွှောတိုကလြိုကန်ဲ့ ရိုစီ အသကရြှူနှုန်းကို ပြင်းထနစြပေါတယ်။ ကမွကိုလည်း တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး ဖကထြားတယ်။ ကောငမြလေးက အသကြ၁၅ နှစ်ကြောဘြဲ ရှိသေးတော့ ဒီစိတတ်ှေ လုံးဝမရှိသေးပါဘူး …။ ဒါပမယေ့ြ မိန်းမတို့ရဲ့ မူလဗီဇစိတဟြာ အခုတော့ နိုးကြားစပြုနပြေီမို့ သူ့တဈကိုယလြုံး လှုပရြှားနပေါတယ်။ ကမွရဲ့လကတ်ှဟော သူ့နို့သီးတွထေဲက သာကူစေ့လို အစေ့လေးတွကေို တထုတထြုတမြှညအြောင် ခွပေေးနပေါတယ်။….
“အမမ …မမ .. နာတယ်… ဖြည်းဖြည်းလုပ်”
“ကောင်းလား….ရိုစီ”
“အင်း….ကောင်းတယ်”
“ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးရမလား”
“အင်း…လုပပြေးပေါ့”
သူ့နှုတခြမ်းကနချောထားတဲ့ ကမွဟာ သူ့နို့တွကေို အသာငုံ့စို့ပေးလိုကပြါတယ်။ လကတ်ဖကကြလည်း ထမီကို တဈဖြည်းဖြည်းခွာခရွင်း ဆီးခုံလေးကို ပြတသ်ပပြေးနမေိတယ်။ ဆီးခုံလေးဟာ လရောငအြောကမြှာ အမှှေးမရှိဘဲ ပြောငခြွောချောလေး ပေါလြာပါတယ်။….
“ရိုစီ တဈခါတဈလေ စောကခြေါင်းထဲမှာ မယားဘူးလား”
“တဈခါတဈလမှပေါ မမကလည်း ဘာတွလွှေောကမြေးနတောလဲ”
“ညီမချင်ြးဘဲကြာ။ အပျိုမဖြစ်ချင်ဘြူးလား။ အငဂြကြရြှင်း ထိုးပေးမယလြေ”
“ဟင်း…ကြောကစြရာကြီး”
“ကြောကစြရာမဟုတဘြူးကြဲ့ စွဲမကစြရာပါ။ မိန်းမတိုင်း အငဂြကြရြှင်း မထိုးခံရင် လူလို့မခေါထြိုကဘြူး”
“ဒါဆို ရိုစီလည်း အထိုးခံရမှာပေါ့နောျ..”
“အင်း.. အခု အဈမ အငဂြကြရြှင်းထိုးတဲ့ပုံစံ လုပပြှမယ်”
ကမွဟာ ကောငမြလေးကို စကားနဲ့ အာရုံလှဲရင်း စောကဖြုတလြေးကို အသာပြတပြေးနလေိုကတ်ယ်….။ အငမြတန် နုညံတဲ့အမှှေးတွကြေောင့ြ ကတ်တီဘာကို ပြတရြသလိုပါဘဲ။ သူ့နို့တွဟော အထိုကအြလွောကြ မာတောငလြာပါတယ်..။ ကမွ နှုတခြမ်းကို ခွာလိုကပြါတယ်။ နဂိုထကပျိုပြီး ဖောင်းကားလာတဲ့ နို့တွကေို ရိုစီဟာ တအံတသှ ငုံ့ကြည့်န်ပေါတယ်။
“မမ…. ရိုစီ့နို့တွေ”
“အေး… ဒါမှ ရိုစီ ကြောင်းမှာ အလှဆုံးဖြစ်မှာ”
“တကယ်…..”
“မယုံရင် စောင့ကြှည့ပြေါ့…။ ကဲ ရိုစီ ပေါငကြားထားပေး….။ မမ အငဂြကြရြှင်းထိုးတဲ့ ပုံစံပြမယ်”
အသာဖြဲခလွိုကတ်ဲ့ ရိုစီပေါငခြှကြားဟာ ကမွတို့ရဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာ ခပဟြဟ ထားသလောကဘြဲ ရှိပါတယ်။ လရောငအြောကမြှာ ပန်းနုရောင် နှုတခြမ်းသားတွကေ မရမ်းစေ့ရောင် အစေ့လေးကို ဝိုင်းပတထြားပါတယ်…။ အစေ့လေးဟာ အတောကြှီးပါတယ်။ လကသ်န်းနှစ်ဆဈ နီးပါးပါဘဲ။ ကမွ စောကဖြုတထြဲ နှာခေါင်းငုံ့လိုကတ်ော့….။
“အိုး….မမ….ဘာလုပမြလို့လဲ”
“ညီမ စောကခြေါင်းထဲ အငဂြကြရြှင်း ဝငလြှယအြောင် လုပမြလို့”
ဒီတော့မှ ငှိမသ်ှားတဲ့ ကောငမြလေးစောကခြေါင်းထဲ ကမွရဲ့လွှာကို ထိုးထည့်လိုကတ်ယဆြိုရငဘြဲ…
“အိုး….မမ….မ… အမလေး… ရိုစီ မနတကေတ်ော့ဘူး … အား… အား… အား… မမ ..အ… အမလေး.. ရိုစီ သတေော့မယ်…”
ကမွရဲ့လွှာဟာ ရိုစီပစ်စည်းထဲမှာ မှှချင်ေတ်ိုင်း မှှနမေေိတယ် ….။ အဓိကအားဖြင့တ်ော့ အစေ့လေးကို မညှာမတာ လကြလြိုကြ စုပလြိုကန်ဲ့ လုပပြေးပါတယ်။ ရိုစီဟာ ကုတငပြေါမြှာ ဆောကတ်ညရြာမရဘဲ တွန့်လိမကြောငကြှေးနပေါတယ်။ ဖငလြေးဟာ ကော့တကလြာသလို ပေါငတ်ှလည်ေး ကားလိုကစြေ့လိုကန်ဲ့ သူကိုယတ်ိုင် မသိဘဲနဲ့ ရမျမကတ်ှေ ထလာပါပြီ….။ စောကစြေ့ကလေးဟာ တဖြည်းဖြည်း မာလာပြီး လွှာနဲ့ပြတလြိုကတ်ိုင်း ရောဘြာချောင်းလေးလို ဘယည်ာယိမ်းနပေါတယ် ။ ရိုစီစောကခြေါင်းထဲက ကမွမှငဖြူးသမွှထဲမှ အရညတ်ှထေဲမှာ အပစွဆြုံးအရညတ်ှေ တလိမ့လြိမ့န်ဲ့ စီးကလွာပါတယ်….။ ကမွခေါင်းကို သူ့စောကဖြုတထြဲ ဖိတွန်းထားပြီး ငှိမကြသွှားပါတော့တယ်။ သူ့ရဲ့အရညတ်ှကတေော့ ကမွဝမ်းထဲ ရောကကြုနတ်ာပါဘဲရှင်။……
ရိုစီကိုထိုးဖို့ ပစ်စည်းကောင်းကောင်း လိုကရြှာတော့ အခန်းထဲမှာ ဘာမှမတွေ.ပါဘူး ။ အခန်းအပြငထြှကရြှာတော့ နောကဆြုံး နောကဖြေးစကောထဲမှာ ထည့ထြားတဲ့ ရုံးပတသေီးတွေ တွေ့လိုကရြပါတယ် ….။ ကြံရာမရတာနဲ့ အဲဒီထဲက အကြီးဆုံးရှေးယူပြီး သချောရဆေေးလိုကပြါတယ် ..။ အသီးက အတောရြင့န်ပြေီမို့ အစိမ်းရင့ရြောင် သန်းနပေါတယ်….။ အသီးတဈခုလုံး နရောလှတမြရှိအောင် အမှှေးနုတွနေဲ့ ပြည့န်ပေါတယ်…….။ ရုံးပတသေီးကိုကြည့်ပြှီး ကမွ အတောကြွနပေသ်ှားတယ်။ ခရမ်းသီးသာသုံးကြတာ ရုံးပတသေီးသုံးတဲ့ ကမွဟာ လိငပြညာကို တဈခတသ်ဈစသေူ မဟုတပြါလား။
“ညီမလေး… ဒီမှာကြည့်ြ အငဂြကြရြှငဆြိုတာ ဒီလိုပုံစံဘဲ…”
“ဟင်… ဒါ ရုံးပတသေီးဘဲ..”
“အေး ဒါနဲ့ ပထမ စမ်းမယ်…။ နောကြ သဘောကရွင် အငဂြကြရြှင်းအစဈနဲ့ လုပမြယ်”
ကမွဟာ ပြောပြာဆိုဆို သူမရဲ့ဒူနှစ်ဖကကြို ထောငပြှီး ဒကောကကြှေးကနေ ဆှဲထားခိုင်းလိုကပြါတယ်။ ဒီတော့မှ အရညတ်ှနေဲ့ တင်းပြောငန်တေဲ့ ပန်းနုရောငအြသားနုလေးတွဟော ထငထြငရြှားရှား ပေါလြာပါတယ် ။ စောကခြေါင်းတဈလွှောကြ ရုံးပတသေီးနဲ့ အလွားလိုကြ ပတပြေးလိုကတ်ယဆြိုရငဘြဲ …..
“အိုး…မမ..မမ…. အငဂြကြရြှင်းကို အပေါကထြဲ ထည့လြိုကပြါ …။ ကမွ အထဲမှာယားနပြေီ…”
“အိုး… ညီမလေးကလည်း ခဏစောင့ြဦး ….။ သချော အပြငမြှာစမ်းပြီးမှ အထဲထည့ရြတာ”
“ဟင့အြင်း…. ဟင့အြင်း….. အခုထည့ြ။ မထည့်ရင် ရိုစီ အောလြိုကမြှာနောြ….။ ဒီမှာသတေော့မယ်…”
ဒါနဲ့ ရုံးပတသေီးကို စောကခြေါင်းကဉွြးလေးထဲ အသာနှစ်သှင်းလိုကပြါတယ်။….
“ဗှှတ်…. အမေ့… အား… မမ… အခုမှ ပိုဆိုးလာပြီ…..။ ကမွဗိုကထြဲမှာ ယားနတယ်ေ….။ အား….. အလေး… မမ.. အင့ြ… အား… အား… အ.. အ… အ… အိုး….. အမလေး… အား… အား….”
ကမွ လှည့ပြတမြှှနေောကပြှီး ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပပြေးမှုကြောင့ြ ရိုစီ့အတွင်းသားတွဟော ရုံးပတေးသီးကို ဖမ်းညဈနကြပေါတယ်။ ညဈလေ အသီးအမှှေးတွကေ ရိုစီကို ရူးမတတ် ယားယံစပေါတယ် ။ သူမရဲ့ပေါငဟြာ အစွမ်းကုန် ဖြဲထားပြီး အထဲကို အသီးမရောကရြောကအြောင် ကော့ကော့ပေးနပေါတယ်။ အသီးကို အရင်းမှုတတ်ဲ့အထိ ဆောင့ခြလွိုကတ်ာနဲ့ အားကနဲ အောရြင်း ဖြူပစွပြစွြ အရညတ်ှကေို ပန်းခလွိုကပြါတယ် ။ စောကခြေါင်းထဲမှာ ညှပန်တေဲ့ အသီးကိုလည်း ပေါငန်ဲ့ညှပပြှီး ဘယည်ာလူးလိမ့န်ပေါသေးတယ် ..။ မတောတ်ဆ အသီးသာ စောကခြေါင်းထဲ ကြိုးကနွခြဲ့ရင် ဒုကျခ။ ခဏနတေော့ ရိုစီ မကြလြုံးလေးဖြင့ပြှီး ကမွကို ရှကပြှုံးလေး ပြုံးပြပါတယ်။……
“ကောင်းလား ရိုစီ..”
“အင်း..”
“အငဂြကြရြှင်းအစဈဆို ဒီထကပျိုကောင်းတယ်..”
“မမ ဘယန်ှဈခါခံဖူးလဲ…”
“ခဏခဏဘဲ.. သိပကြောင်းတာကိုး…။ ရိုစီ တဈခါခံဖူးရင် နောကတ်ဈခါ ခံချင်လြာတယ်”
“ဟုတတ်ယန်ောြ”
“ကဲ… မမကို တဈလှည့လြုပပြေးဦး….”
“ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ…မမရဲ့”
“ပထမ မမနို့တွကေို စို့ပေးရမယ်..”
ပြောပြောဆိုဆို ကမွ ထဘီကို ခွှတလြိုကတ်ော့
“မမက..လှတယန်ောြ..”
“အေး… အဲဒါကြောင့ြ ပြောတာပေါ့။ အငဂြကြရြှင်းထိုးရင် လှတယလြို့….”
ရိုစီဟာ ကမွနိုတွကေို မစို့တတ် စို့တတန်ဲ့ စို့ပေးနပမေယေ့ြ ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ်။
“အေး… ဟုတပြှီ.. လွှာလေးနဲ့ယကြ…။ အင်း… သှားနဲ့ မနာအောငကြိုကြဦး…။ ဟုတတ်ယ်…. အိုး…. ကောင်းတယ် ရိုစီလေးရယ်…”
ကမွ သူရဲ့နို့စို့ပုံကို တောတ်ောကြှိုကသ်ှားပါတယ်….။ ကလေးတဈယောကြ စို့ပုံမွိုးပမယေ့ြ ကမွရမျမကကြို နိုးဆှနိုငပြါတယ်…။
“ကဲ… အခုနက ရိုစီပစ်စည်းကို မမ လုပပြေးသလို လုပပြေးဦး”
“အေး… ဟုတပြှီ… နနေေ… ပေါငဖြှဲပေးမယ်..။ ဟုတပြှီ….။ ပထမ အစေ့လေးကို တွေ့လား။ လွှာလေးနဲ့ အသာကလိပေး။ ရိုစီ ရခေဲချောင်းယကရြင် ယကသ်လိုလေး…။ အေး.. အေး… ကောင်းတယ်… အေး ဟုတတ်ယ်… အ… အ….”
“ကောင်းလိုကတ်ာ ရိုစီရယ် …. အား…. ကြှတ်…… ကြှတ်…. ကြှတ်…. အမလေး ကောင်းတယကြှယ်…။ အခေါင်းလေးထဲ လွှာထည့ြဦး…. အေး… မှှပေေး.. ဟုတပြှီ… အဲဒီနားမှာ နာနာမှှေ။ ဟုတပြှီ ဟုတပြှီ…..”
ကမွ အရညတ်ှဆင်ေးလာတော့ ရိုစီခေါင်းကို ဖိထားမိတယ် …..။ မတောလြို့ အရညတ်ှကေို ထွေးထုတရြင် အလဟသတ် ဖြစ်သှားမှာစိုးလို့ပါ..။ နောကန်ှဈမိနဈလောကလြည်း ကြာရော …
“ကောင်းလား ရိုစီ..”
“မကောင်းဘူး .. ငနကြွိကြိနဲ. ..”
“ကဲ ကဲ …. ဟိုအငဂြကြရြှင်းအတု ယူလိုကြဦး..”
“ဟဲ့…. အို… ဖြေးဖြေးထည့်ရတယ် ဟဲ့…. အား….. မှှပေေး… ဟုတပြှီ စောကစြေ့ကိုလည်း အဲဒါနဲ့ စောင်းပြီး ပြတပြေး…။ အ.. အ.. လားလား… ကောင်းလိုကတ်ာ…. ရိုစီရယ် လုပလြုပ်… ဆောင့ပြေး…. အေး… အတင်းဆောင့လြေ… အ.. အ.. အင်း… အား… အမလေး.. ကြှတကြွှတ်… အိုး.. ဟုတတ်ယ် … အိုး… ကောင်းတယ်… ပြီးပြီ…. ပြီးပြီ…. အားးးးးး….”
ကမွကတော့ ကောင်းလှန်းလို့ တကိုယလြုံး ရိုကထြားသလိုဖြစ်ပြီး ပြီးပြိဆိုတာနဲ့ အိပခြလွိုကပြါတယ်……..။
————————————-
“အင်း… ညက ရိုစီ အိပရြရဲ့လား…”
“သတောကြနတောဘဲ မမကိုလည်း လုပပြေးပြီးရော မမဘေးမှာ ဒီအတိုင်း ဝငအြိပလြိုကတ်ာဘဲ..”
ဟုတပြါတယ် ကမွတို့နှစ်ယောကလြုံး ကိုယတ်ုံးလုံးဘဲ အိပခြဲ့ကြတယ်….။ ရိုစီလေးက ခစွစြရာလေး အလင်းရောငအြောကမြှာ လှချင်တ်ိုင်းလှနပေါတယ်……….။။။။
“အငဂြကြရြှင်း.. အထိုးခံချင်သ်ေးလား”
“ခံချင်တ်ာပေါ့…”
“ဒါဆို မနကစြာစားပြီး သှားထိုးမယ်… အဆငသ်င့လြုပထြား….”
ကမွလည်း သူ့ကိုပြောပြီး အဝတဝြတပြှီး ရချိုးခန်းဘကြ ထွကခြဲ့ပါတယ်……။ လုပစြရာရှိတာတွေ မှနမြှနလြုပပြှီး မှင့မြောငဆြီ ကမွတို့လာမယ့အြကြောင်းနဲ့ ကမွရဲ့ကိဈစကို ပြောလိုကပြါတယ်….။ သူက သူ့သူငယခြငွြးအိမကြို ခွိန်းတယ်…။ နေ့လညစြာ စားပြီးတာနဲ့ လဈထွကလြာခဲ့ပါတယ်။ အိမကြိုတော့ ရုပရြှငကြှည့မြယ် ပြောခဲ့တယ်။ မှင့မြောငပြှောတဲ့ အိမကြို တောတ်ောရြှာယူရတယ်…..။ ရောကရြောကခြှင်းဘဲ….
“မောငမြောင် ဘောဒြါရော..”
“အထဲဝငစြို့ ကိဈစလေးတွေ ရှိသေးတယ် ..”
“အံမာ… သူက ကြီးကြီးကယွကြယွြ..”
အခန်းထဲရောကတ်ယဆြိုရငဘြဲ မှင့မြောငဟြာ အဝတအြစားတွေ ခွှတပြါတယ်။
“ရိုစီ …အဝတတ်ှခွှတေလြိုကြ ..”
“ဟင် .. ရိုစီရှကတ်ယ်..”
“ဟဲ့ အငဂြကြရြှင်းထိုးချင်တ်ယဆြို… အခုကြတော့ တဈမွိုး…”
“ယောကြြားရှေ့မှာ ဘယလြိုထိုးမလဲ..”
“ယောကြြားမှ အငဂြကြရြှင်း ထိုးတတတ်ာဟဲ့..”
ဒါနဲ့ သူအဝတတ်ှကေို တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ခွှတန်ပေါတယ်။ စပစြမိုငဒြါတော့ မခွှတန်ိုငတ်ော့လို့ ကမွဘဲ ခွှတပြေးလိုကရြတယ်..။
“ကဲ ကိုယ့ကြုတငပြေါသ်ှားအိပ်…”
ကမွကိုယတ်ိုင် အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကပြါတယ်…။ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး အိပန်တေဲ့ ရိုစီကို ကမွနဲ မှင့မြောင် လကတ်ှဲလွှောကသ်ှားပြီး ခိုးကြည့်မြိတယ် …..။
“ခွာတိတမြကရညဘြဲ..”
“အမှနအြကန် ပါကငပြိတလြေး။ တဈခုပြောထားမယ်။ သူ့ကို လေးငါးခေါကြ လုပပြေးရမယ်။”
“ဘာလို့လဲ ..”
“ကိစ်စရှိလို့”
“ကောင်းပြီလေ..”
သူဟာ ပြောပြောဆိုဆို သူပစ်စည်းကို ရိုစီ့နှုတခြမ်းမှာ တေ့လိုကတ်ော့။
“မမ…မမ…ဒီမှာကြည့်ပြါဦး..”
“ရိုစီ.. စကားမပြောနဲ့ သူခိုင်းတာလုပ်”
ဟောကလြိုကမြှ ငှိမသ်ှားတယ်..။
“ရိုစီ မင်းပါးစပကြ ကိုယ့်ပစ်စည်းကို အုံးမှေးလုံကို စုပသ်လိုစုပစြမ်း ”
“အေးအေး …အ..အ.. အင်း အားမနာနဲ့ စုပပြေး .. နာနာစုပ်… ထိပဖြွားက အသားနုကို လွှာနဲ့ပြတဆြှဲပေး”
“ဟုတပြှီ အင်းးး ကောင်းလိုကတ်ာ… အင်း အင်း စုပ် လကတ်ဈဖကကြ လချောင်းကို ကိုငလြိုကြဦး”
“အေး… ဟုတပြှီ… ရော့ ဒီလို ရှေ့တိုး နောကဆြုတလြုပ်.. ဟား.. သိပကြောင်းတယကြှာ…”
မှင့မြောငဟြာ လီးစုပန်ည်း လကတ်ှေ့ပြနလရေေဲ့။ ရိုစီကလည်း တဈထွာပြရင် တဈတောငမြှငတ်ယ် ….။ မှင့မြောင် ရိုစီကို လီးစုပခြိုင်းနခွေိနမြှာ ကမွလည်း အားနတောနဲ့ ရိုစီပေါငဖြှူဖြူဖြေးဖြေးလေးကို ဖြဲခလွိုကတ်ယ်။ နေ့လညအြလင်းရောငအြောကမြှာ ရိုစီဟာ နေ့လညကြထကြ ပိုလှနပေါတယ်။ ကမွလည်း ကြည့်ကြောင်းကောင်းနဲ့ စောကဖြုတလြေးကို စေ့စေ့စပစြပ် ကြည့်လြိုကမြိတယ် ။ စောကဖြုတ် အတွင်းသားက မချောကတ်ဈချောကမြို့ ပလပစြတဈနှစ်လှှာလို စေ့ကပန်ပေါတယ်။ စောကစြေ့လေးက အကြဲကြောင်းလေးထဲကနေ တိုးထွကန်တယ်ေ။ လကမြနှစ်ချောင်းနဲ့ အသာခွဲလိုကတ်ော့ ဟသှားပြီး နှင်းဆီဖူးလေးလိုဘဲ ကမွလည်း တဖငွြးဖငွြးနဲ့ စုပယ်ူနမေိပါတယ် …..။
ကမွလွှာဟာ အထဲမှာ ရှာဖြရေေး ခရီးထွကတ်ော့တာဘဲ။ စောကစြေ့ကို ဘောဒြီတိုကလြိုကတ်ိုင်း ရိုစီ ကော့တကတ်ကလြာပါတယ်…။ ပါးစပထြဲ ငုံထားတဲ့ မှင့မြောငလြီးကို ပိုပြီးရမျမကပြှင်းပြင်း စုပယ်ူနပေါတယ်။ မှင့မြောငကြလည်း နှုတကြ အသံမွိုးစုံ ထွကလြို့နတယ်ေ…… ကောငမြလေးနို့ကိုလည်း ဆုပခြွပေေးနလရေေဲ့။
ကမွ ယကန်လေို့ ၁၅ မိနဈတောင် မရှိသေးတဲ့အခွိနမြှာ ရိုစီ ၃ ခါတောင် ပြီးသှားပြီ…..။ သုတရြညတ်ှကေ နည်းနည်းတော့ ညှီပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မွိုခလွိုကတ်ယ် ကြိုကတ်ာကိုး…။ မောငမြောငကြတော့ နို့နှစ်လုံးကို ကိုငဆြှဲရင်း ကောငမြလေးပါစပကြို အတင်းထုတလြိုကြ သှင်းလိုကြ တွယန်ပေါတယ်။ ကောငမြလေး ဘယလြိုနမယ်ေ မသိဘူး။ ဘေးက ကမွတောင် နာချင်လြာတယ်…။
မှင့မြောင် ရိုစီ့နို့တွကေို ပိပြားသှားအောင် ဖိတွန်းညဈပြီး ခါးက ကော့တကလြာသလို ပါးစပကြလည်း ဗလုံးဗထွေးနဲ့ အောလြိုကပြါတယ်။ မှင့မြောင် ပြီးသှားပြီပေါ့။ သုတရြညတ်ှေ ဘယလြောကထြှကတ်ယ် မသိဘူး၊ ရိုစီ့ ပါးစပထြောင့တ်ှကနေေ စီးကလွာပါတယ်….။ လီးကိုဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ပြှတကြနဲ ကြှတလြာပြီး ရမ်းတမ်းရမ်းတမ်း ဖြစ်နပြေီး သုတရြညတ်ှရေော တံတွေးတွရေော ရိုစီ့မကြန်ှာပေါအြနှံ့ ကသွှားပါတော့တယ် …။
ရိုစီဟာ မောမောနဲ့ အိပန်တောမို့ ကမွကဘဲ တတသ်လောကြ မှတသ်လောကြ မှင့မြောငလြီးကို ပြနဆြှပေးနရတေယ်။ ခဏကြာတော့ လီးဟာ ခေါင်းတစန့်စန့် ထောငလြာပါတယ်။ ရိုစီဖငအြောကမြှာ ခေါင်းအုံးတဈလုံးခံပြီး မှင့မြောငကြို နရောယူဖို့ မကြရြိပပြှလိုကတ်ယ်…။ ကမွကိုယတ်ိုင် ရိုစီ့မကြန်ှာတည့တ်ည့မြှာ မှင့မြောငဘြကြ မကြန်ှာလှည့ထြိုငလြိုကတ်ယ် …။ မှင့မြောငရြဲ့ ဒဈတုတတ်ုတကြှီးဝငရြင် ရိုစီ အသအေောမြှာဘဲလေ။ အဲ့တော့ ကမွစောကဖြုတန်ဲ့ ပါးစပပြိတထြားရမယလြေ။
“ကဲ မှင့မြောင် စကြစို.”
“ရယဒြီဘဲ အသဲလေး..”
မှင့မြောငဟြာ ရိုစီခွထေောကတ်ှကေို ခွချင်ြေးဘကကြနေ ကိုငပြှီး မှောကဖြှဲလိုကပြါတယ်….။ ရိုစီရဲ့ အဝကဉွြးတဲ့နရောမှာ ခကန်တောမို့ ကမွ ရိုစီ့မကြန်ှာပေါကြနေ ကုန်းပြီး မှင့မြောငလြီးကို ရိုစီ့အဝနဲ့ တေ့ပေးလိုကတ်ယ်….။
“ဗွဈ..ဗွဈ…ဗွစိ…..ဖေါကျ….ဒုတ်..အ..အ..အ.”
“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး အမေ့ သပေါပြီ အီး ဟီးးးဟီးးးး ဟင့ဟြင့ြ အ.. အ… အ… သပေါပြီ မမရယ်…”
မှင့မြောငကြ ဆှတောငမြဆှဘဲ ခွှဲကြိနတေဲ့ အခေါင်းထဲကို လီးကို တရှိနထြိုး သှင်းလိုကပြါတယ် …။ ချောကန်ရင်ေ တွန်းကနလြုပရြှားနိုငတ်ယ်။ အခု ခွှဲနတေော့ ရုန်းဖို့ အခွိနမြရတော့ဘဲ လီးဟာ တိုကရြိုကြ စောကဖြုတထြဲဝငပြှီး အပျိုမှေးကိုဖောကြ သားအိမ်းကို သှားထောကတ်ာပေါ့ …။ ရိုစီခငမြွာ အသအေောရြင်း ငိုခလွိုကပြါတော့တယ်…..။ ကမွလည်း အဲဒီတော့မှ သတိဝငလြာပြီး သူ့ပါးစပထြဲ စောကဖြုတကြို တေ့ပေးလိုကတ်ယ်….။ တဈခကြခြကြအြရှိုကမြှာ စောကဖြုတကြို စုပသ်လိုဖြစ်ပြီး အရသာရှိလှပါတယ်…..။
မှင့မြောငဟြာ ရိုစီရဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို သူ့ပေါငမြှာ ခွိတတ်ငပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပန်ပေါတယ်…။ လီသှင်းလိုကတ်ိုင်း စောကဖြုတလြေးဟာ ခွိုင့ဝြငသ်ှားပြီး ပြနထြုတရြင် အုံကြှလာတာမို့ အငမြတန် ကြည့်ကြောင်းပါတယ်….။ ကမွလကတ်ှကလေည်း ရိုစီ့နို့တွကေို လှမ်းကိုငပြှီး ခွမှနေပေါတယ်။ သူ့အဖလည်ေး ဒီလိုလုပခြဲ့တာလေ…….။
မှင့မြောငလြီးတဈခုလုံးဟာ ရိုစီ့စောကဖြုတထြဲက သှေးတွကြေောင့ြ နီရဲပြောငလြကန်ပေါတယ် ….။ ရိုစီ့တငပြါးတဈဝိုကန်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာလည်း သှေးတွကေ မှငမြကောင်းအောငပြါဘဲ…..။ မှင့မြောငလြီး ရိုစီ့စောကဖြုတထြဲကို မနားတမ်း ဝငလြိုကထြှကလြိုကလြုပတ်ာ ၅ မိနဈလောကကြှာရော ရိုစီဟာ အရသာတွေ့လာပုံရတယ် ..။ သူကိုယတ်ိုင် ဆောင့ခြကြန်ဲ့အညီ ကော့ကော့ပေးလာတယ်…။
မှင့မြောငရြဲ့ စုပန်ယမြှုကြောင့ြ ကမွနို့တွေ တင်းမာလာပါတယ်။ မှင့မြောငလြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း မီးရထားလိုဘဲ မှနမြှနလြာပါတယ် ….။ ရိုစီလည်း အငှိမမြနပေါဘူး ပေါငကြိုကားလိုကြ စိလိုကန်ဲ့ အစွမ်းကုန် အရသာယူနပေါတယ်…။ ရိုစီဟာ တဈကိုယလြုံး ဓါတလြိုကသ်လို တုနန်ပြေီး ပေါငကြို အစွမ်းကုနဖြှဲပြီးတော့ သူမရဲ့ အထွဋအြထိပကြို သှားပါတော့တယ်….။
“အား…. အမေ့…. အိုး…. မမ…..မမ…. ရိုစီ ဘယလြိုဖြစ်မှန်း မသိဘူး…. သတေော့… မယ်…. ထငတ်ယ်… အိုး….အိုး…အား”
ကမွလည်း သူနဲ့ တပျိုငထြဲဘဲ ပြီးသှားလို့ ဖြူပစွပြစွြ အရညတ်ှဟော ရိုစီ့မကြန်ှာပေါြ ခွကထြဲကနေ လောင်းခသွလို တပြကပြှကြ ကလွာပါတယ်။ မှင့်မောငကြတော့ ရိုစီရဲ့ဒူးတွကေို မှှောကဖြှဲပြီး လီးကို အားရပါးရ ဆောင့သ်ှင်းလိုကကြာ ကုတငပြါမကဘူး အိမပြါလှုပရြှားနသလေား အောကမြေ့ရတယ်။ သူလည်း နောကဆြုံး အကြောလိုကပြှီး ကော့တကလြာပါတယ်။ လီးကြီးဟာ ရိုစီ့စောကဖြုတထြဲ တင်းကနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး သုတပြှှနကြနေ သုတတ်ှဟော ထွကလြာပါတော့တယ်။ ရိုစီလည်း သူ့အပေါြ တငကြလွာတဲ့ မှင့မြောငကြိုယကြို အားရပါးရ ဖကထြားလိုကပြါတယ်။
အဲဒီနေ့က ကမွတို့ဟာ ရိုစီကို နည်းမွိုးစုံနဲ့ ၅ ခါလောကြ လိုးပါတယ်။ ရိုစီကလည်း ရမျမကထြနသ်ူမို့ လုံးဝမငှင်းပါဘူး။ စောကဖြုတကြလေးကတော့ နည်းနည်း ယောငရြမ်းနတောပေါ့။ အိမကြိုပြနရြောကတ်ော့ ၈ နာရီ ထိုးနပေါပြီ။ မမတေေို့လည်း စိတပြူနသလေို ရိုစီ့အဖကလေည်း နှမ်းလနွတေဲ့ သူ့သမီးကို မသင်ျကာသလို ကြည့်န်ပေါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သိပစြဈဆေးရင် မကောင်းတာမို့ နည်းနည်းပါးပါးပဲ မေးပြီး ထွကသ်ှားပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ သူတို့မိသားစု တဈပတလြောကန်ပြေီး ပြနသ်ှားပါတယ်။ ကမွကလှဲလို့ အားလုံး ဝမ်းနည်းနကြတေယ်။ သံယောဇဉဖြစ်နပြေီ မဟုတလြား….။
နောကြ (၆) ပတလြောကကြှာတော့ သတင်းစာထဲမှာ ရိုစီ့နာရေး ပါလာတယ်..။ ကမွ မရှကတ်မ်း ဝနခြံရရင် အတောဝြမ်းသာသှားမိတယ်။ နာရေးသတင်းကို အိမမြှာရှိတဲ့ လူအကုနလြွှောကပြှတော့ မမဆေေို မကြရြညတ်ောင် ကတွယ်။ ဖဖကေေ သံကြိုးရိုကပြှီး သတင်းမေးတော့ ဦးမှင့စြိုးကနေ အသေးစိတရြှင်းပြတဲ့ စာတဈစောင် ရောကလြာတယ်။
အကဉွြးခွုပကြတော့ ရိုစီ ကိုယဝြနရြှိလာတဲ့အကြောင်း၊ ဘယလြို ကိုယဝြနရြလာသလဲ စဉြးစားမရဘူးတဲ့၊ မေးတော့လည်း ဘာမှမပြောဘူး၊ ငိုပဲငိုနတယ်ေ….။ သူလည်း စိတဆြိုးဆိုးနဲ့ ရိုစီကို ရိုကလြိုကမြိတယ်။ နောကတ်ဈနေ့မှာ ရိုစီ သနတေော တွေ့တယ်။ ရိုစီ့ဘေးမှာ အိပဆြေးပုလင်းရှိနတယ်ေ။ သူရိုကမြိလို့ သူပါ သလေိုကခြငွတ်ယတ်ဲ့။
ရှငတ်ို့လည်း ရိပမြိလောကရြောပေါ့။ ဒီကိုယဝြနဟြာ မှင့မြောငရြဲ့ ကိုယဝြနပြဲ။ အပျိုရိုင်းလေးကို ဘာအကာအကြယမြှ မလုပပြေးပဲ ကမွ ဗိုကကြှီးအောင် လုပခြဲ့တာပါ။ ဒီလောကအြထိ မမွှောမြှန်းခဲ့ပမယေ့ြ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ။ ကမွတုန်းကလည်း သူ့အဖေ ညှာခဲ့တာမှ မဟုတတ်ာ။ ကိုယတ်ိုငခြံရမှ ကိုယခြငွြးစာတတမြှာပေါ့။
ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ ဒီလောကရြကစြကတ်ဲ့ ကမွဟာ သူတို့ပြောသလို မကောင်းဆိုးရှားများ ဖြစ်နမလေား……..။
ပြီးပါပြီ…..။