နှာဘူးမလေး
ရေးသားသူ – အာသာပြေ (မန်း)
“ ဟဲ့ ဝင်းနှယ်… နင် အသကဘြယလြောကရြှိပြီလဲ ”
နန်းဝင်းဝင်းနှယဆြိုတဲ့ ကောငမြလေး မှနရြှေ့မှာ သူ့ကိုယလြုံးကို လှည့ပြတပြှီး ကြည့်န်ရောကနေ သူ့နောကဖြကြ ကုတငစြောင်းမှာ ခွတွေဲလောင်းခထွိုငန်သေော သူမနဲ့မတိမ်းမယိမ်း ကောငမြလေးကို လှည့ြ၍ ကြည့်သ်ည်။
“ ငါ ရှေ့လထဲမှာ ဆယ့ခြှောကန်ှဈပြည့မြှာ…။ နငရြော မိသီ…..”
“ ငါက လှနခြဲ့တဲ့ချောကလြလောကထြဲက ဆယ့ခြှောကန်ှဈပြည့ခြဲ့ပြီ….။ ငါက နင့ထြကြ ကြီးတယ်….”
“ နငကြ အသကပြဲကြီးမှာပေါ့….။ ကနွတ်ာတွေ ငါ့ကို မမှီပါဘူး ”
နန်းဝင်းဝင်းနှယဆြိုသော ကောငမြလေးက မိသီဆိုသော သီသီခိုငဆြိုသည့ြ ကောငမြလေးကို မခံချင်အြောငစြ၍ မှနထြဲမှ သူမပုံရိပကြို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ ကိုယပြေါတ်ှင် ဘရာစီယာ အနကရြောငလြေးတဈထညန်ှင့ြ စပစြမိုငန်ာအနကရြောငလြေး တဈထညသ်ာရှိသည်။ ရှမ်းကပြားမို့ ဖြူဖြေးသော အသားအရညန်ှင့ြ အနကရြောကြ ဘရာစီယာ နှင့ြ စပစြမိုငန်ာတို့က လိုကဖြကလြှသညသ်ာမက အခွိုးအစားလှပဖြံ့ထွားသော နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ ကိုယလြုံးအလှက မိန်းမချင်ြးပင် စွဲမကစြရာ ဖြစ်နသည်ေ။
“ အံမယ်…. နငန်ဲ့ငါနဲ့ ဘာကြာလို့လဲ….။ နငကြ အသားလှတ် အသားယူနတယ်ေ….”
“ မယုံရင် နငတ်ိုင်းကြည့်လြေ…. ဟင်း ဟင်း…. ရှူံးတဲ့လူက နိုငတ်ဲ့လူခိုင်းတာ လုပရြမယ်….”
“ စိနလြိုကြ….”
သီသီခိုငဆြိုသော ကောငမြလေးက ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငန်ရောကထလာပြီး မှနရြှေ့တွင် နန်းဝင်းဝင်းနှယန်ှင့ြ ယှဉပြှီးရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားတွကေို ခွှတသ်ည်။ နောကဆြုံး သီသီခိုင်၏ ကိုယပြေါတ်ှင် ပန်းရောင် ဘရာစီယာလေး တဈထညန်ှင့ြ ပန်းရောင် စပစြမိုငန်ာလေး တဈထညသ်ာ ရှိတော့သည်။
သီသီခိုငမြှာ နန်းဝင်းဝင်းနှယလြောကြ အသားမဖြူဘဲ အတနင်ယည်ိုသည်။ ဒါပမယေ့ြ အဝတအြစား အမြဲဝတထြားသောနရောများမှ အတွင်းသားလေးတွကေ ဝင်း၍နသည်ေ။ နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ သီသီခိုငကြို တဈခကြလြှည့ကြှည့လြိုကပြှီး မှနတ်ငခြုံမှ အံဆှဲတဈခုကို ဆှဲဖြင့ကြာ အထဲမှ အပခြွုပဆြိုငမြွားတွငသ်ုံးသည့ြ ပကြေိုးတဈချောင်းကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
“ မိသီ…. အကုနလြုံးခွှတလြိုကဟြာ…. ပြီးမှတိုင်းမယ်…. ငါလည်း ခွှတမြယ်….”
ပြောပြောဆိုဆို နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ လကထြဲမှ ပကြေိုးခွလေေးကို မှနတ်ငခြုံပေါတ်ငလြိုကပြှီး သူမကိုယပြေါမြှ ဘရာစီယာနှင့ြ စပစြမိုငန်ာတို့ကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ သီသီခိုငလြည်း လိုကခြွှတသ်ည်။ နှစ်ယောကစြလုံး ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားကြသောအခါ တဈယောကကြို တဈယောကြ ကြည့်လြိုကကြှသည်။
“ ဝင်းနှယ်….. နငကြ သိပခြစွဖြို့ကောင်းတာပဲ….။ ဒါကြောင့ြ နင့ဘြဲက နင့ကြိုစွဲနတော ”
“ မိသီကလည်းဟာ နငရြောလှတာပါပဲ….။ နင့ဘြဲကလည်း နင့ကြိုခစွပြါတယ်….။ လာ…. ငါ တိုင်းပေးမယ် ”
သီသီခိုငကြ ရှေ့သို့တိုးလိုကတ်ော့ နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ စောစောက မှနတ်ငခြုံပေါမြှာ တငထြားသော ပကြေိုးကို လှမ်းယူလိုကပြှီး သီသီခိုင်၏ ရင်၊ ခါး၊ တင် တို့ကို တိုင်းသည်။ တိုင်းတာရင်း နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ ပြုံးယောငသ်မ်းလာသည်။
“ မိသီ…. နင် ၃၀-၂၁-၃၂ ပဲရှိတယ်….။ နငရြှူံးမှာ ကြိမ်းသနပြေေီ…. ဟင်း…. ဟင်း…”
“ ပေး ငါ့ကို ပကြေိုး…. နင့ကြိုတိုင်းမယ် ”
နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ သူမ၏လကထြဲမှ ပကြေိုးကို သီသီခိုင်၏ လကထြဲသို့ ထည့လြိုကသ်ည်။ သီသီခိုငကြ နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ ရင်၊ ခါး၊ တငတ်ို့ကို တိုင်းတာသည်။
“ ဟယ်…. ဝင်းနှယ်….. နင့ဟြာက ကြည့်တ်ော့သာ ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ မသေးလှပါလား…..။ ငါတော့ ရှူံးပြီ ”
“ ဘယလြောကရြှိလို့လဲ….”
“ ၃၃-၂၂-၃၄ ရှိတယ်….။ နောကပြှီး နင့အြသားလေးတွကေ တင်းနတောပဲဟယ်….”
“ ကဲ…မိသီ….နင် ရှူံးပြီ…..ငါခိုင်းတာလုပတ်ော့….”
“ အေးပါ….ဘာလုပပြေးရမလဲ ပြော….”
သီသီခိုငကြ သူမလကထြဲမှ ပကြေိုးကိုလိပ်၍ မှနတ်ငခြုံပေါတ်ငလြိုကပြှီး ပြနမြေးသည်။
“ ငါ့ကို နို့စို့ပေးဟာ….”
“ ဟယ်…. ဝင်းနှယကြလည်း ကြံကြံဖနဖြနဟြာ….။ နငန်ဲ့ငါနဲ့က မိန်းမချင်ြးပဲဟာ….။ နင့ဘြဲက စို့မပေးဘူးလား….”
“ ဟင်း…. ဟင်း…. ဒီကောငတ်ှကေို ဒီလောကထြိပေးလို့ ဘယဖြစ်ဦးမလဲ….။ အကုနပြေးလိုကရြင် လိုချင်တ်ာယူပြီး ခွာထွကသ်ှားမှာပေါ့ဟ….။ အခုအင်ျကြီပေါကြ ကိုငတ်ာပဲခံပြီး ဖီးလယ်ူနရတော ”
သီသီခိုငကြ နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ ဖြံ့ထွားသော နို့တွကေိုကြည့်န်ရောမှ သူမ၏မကြလြုံးအကြည့်မြွားက နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ ပေါငကြှားထဲသို့ ရောကြ၍သှားသည်။
“ ဝင်းနှယ် နငကြလည်း အမှှေးသနတ်ယန်ောြ…..။ ပြီးတော့ နင့ဟြာကြီးက အဟန့လြည်းကြီးတယ်….။ အားကစွရာကြီး….”
“ ငါတို့က မွိုးရိုးရှိတယဟြ….။ ငါ့အမဟောကြီးဆို ငါ့ထကအြများကြီး ကြီးတယ်….။ ဟဲ့ မိသီ…. နင့ဟြာလေးကတော့ သေးသေးလေး ပေါငကြှားထဲမှာ ညပန်တောပဲ….။ ပြီးတော့ အမှှေးလေးတွကလေည်း ပလူမှှေးပလူတောငန်ဲ့ ကြဲလိုကပြါးလိုကတ်ာ လှနပြါရော…”
ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ ကိုယလြုံးတီးနှင့ြ တဈယောကခြန်ဓာကိုယမြှ အင်ျဂါအစိတအြပိုင်းတွကေို တဈယောကကြ ကြည့်ရြင်း သူမတို့ဘာသာ မသိလိုကမြှီမှာပင် သူမတို့၏ အတွင်းစိတမြွားမှာ တမွိုးတမညဖြစ်လာကြသည်။ တဈယောကြ၏ ခန်ဓာကိုယအြား တဈယောကကြ နှစ်သကသ်ဘောကလွာပြီး တဈဦး၏လကကြို တဈဦးက လှမ်း၍ဆှဲလိုကမြိသည်။
“ လာ…. တို့ အိပယ်ာပေါသ်ှားကြရအောငလြား….”
ကုတငပြေါသ်ို့ နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ အရငတ်ကြ၍ ပကလြကလြှနလြှဲကာ တဈဖကသ်ို့ တိုးပေးလိုကစြဉြ သီသီခိုငကြ ကုတငပြေါသ်ို့ လှမ်းတကလြိုကသ်ည်။ သီသီခိုငမြှာ ကုတငပြေါရြောကလြွှင် ပုဆဈတုတ်၍ ထိုငလြိုကပြှီး နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကသ်ည်။ ဗှုံးကနဲ ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ တဈယောကမြကြလြုံးကို တဈယောကြ စိုကကြှည့လြိုကကြှပြီး မိသီက ဝင်းနှယ်၏ နှုတခြမ်းလေးကို ငုံ့၍စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ ဝင်းနှယ်၏ လကတ်ဈဖကကြ မိသီ၏ လညပြင်းကို သိုင်းဖကလြိုကပြှီး သူမ၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားသို့ ရောကလြာသော မိသီ၏ နှုတခြမ်းလေးကို တပြှတပြှှတ် ပြနစြုပန်မ်းပေးသည်။
ဒီလိုပြန်၍ နမ်းပေးရင်း ဝင်းနှယ်၏လွှာက မိသီ၏ ပါးစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကရြုံမက လကတ်ဈဖကကြပါ နှစ်ကိုယကြှားသို့ ထိုးသှင်းလိုကပြှီး မိသီ၏ နို့တွကေို ကိုငလြိုကရြာ မိသီက သူမ၏ကိုယကြို အနည်းငယကြှှပေးလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ဝင်းနှယလြကကြ မိသီ၏ နို့တွကေို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ဆုပကြိုငပြှီး ညှဈနယပြေးသည်။ မိသီကလည်း အားကမွခံ ဝင်းနှယ်၏ ဖြံ့ထွားသော နို့နှစ်လုံးကို လကဖြှင့အြုပ်၍ကိုငကြာ ဆုပခြွပေေးသည်။ ဆယကြွောသ်ကြ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံး၏ အသားလေးများမှာ သူတို့၏ မကြန်ှာမှစ၍ တဈကိုယလြုံး တဖြေးဖြေး နီရဲလာသည်။ ပြီးတော့ သူမတို့၏ အသကရြှူသံတွကလေည်း ပြင်းထနလြာသည်။ ပါးစပထြဲတွင် လွှာချင်ြးကလိ၍ နှုတခြမ်းကို အပြနအြလှန် စုပန်မ်းနရောမှ မိသီက နှုတခြမ်းအစုံကို ခွာပစ်လိုကသ်ည်။
“ ပြှတ်….”
နှုတခြမ်းချင်ြးကြာသှားသညန်ှင့ြ မိသီက ဝင်းနှယ်၏ မကြန်ှာလေးကို စေ့စေ့ငုံ့၍ကြည့်န်စဉြေ ဝင်းနှယကြလည်း မှိတထြားသော မကြလြုံးအစုံကို ဖြင့ြ၍ မကြလြုံးချင်ြးဆိုငကြှည့လြိုကသ်ည်။
“ ငါ…. နို့စို့တော့မယ် ဟာ….”
မိသီ၏အသံလေးက မော၍နသည်ေ။ ဝင်းနှယ် ဘာမှပြနမြပြော ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ မိသီက ဝင်းနှယ် ပကလြကလြှနန်ရောဘေးမှနေ၍ ဝင်းနှယ်၏ ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကသ်ည်။
“ မိသီက ကြှမ်းသားပဲ….”
“ ငါ့ဘဲလုပတ်ာ မှတထြားတာ…”
“ ပြှတ်…..အင့ျ…..”
မိသီက စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဝင်းနှယ်၏ နို့သီးခေါင်းလေးတဈခုကို ပြှတကြနဲ စုပလြိုကသ်ည်။ နန်းဝင်းဝင်းနှယ် တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးကို တဈခကြစြုပပြှီးတော့ သီသီခိုငကြ နို့အုံကို ပတပြတလြညလြိုကြ၍ စုပန်မ်းပြီး နို့သီးခေါင်းကို ပြန်၍ငုံကာ အားရပါးရစို့တော့သည်။ ထိုအခါ ဝင်းနှယကြလည်း ငုံ့ထား၍ တွဲလောင်းကနွသေော မိသီ၏ နို့တွကေို ကိုင်၍ နို့သီးလေးတွကေို ခွပေေးလိုကြ၊ နို့အုံကို ဖစွည်ှဈလိုကန်ှင့ြ လုပပြေးသည်။
ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ မိန်းမချင်ြးပလူးနကြရေင်း ကာမသှေးတွကေ တဖြေးဖြေး ဆူပြကြ၍လာသည်။ ပကလြကဖြစ်နသေော ဝင်းနှယ်၏ ပေါငတ်ံကြီးများက စုလိုကကြားလိုကဖြစ်နသလေို ဒူးထောကြ၍ ကုန်းကာ နို့စို့ပေးနသေော မိသီ၏ ဖငကြှီးကလည်း တရမ်းရမ်းဖြစ်နသည်ေ။ တဏှာရာဂပိုကြီးပုံရသော နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ မကြာမီမှာပင် မကြလြုံးစုံမှိတ်၍ အရသာခံနရောမှ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။
“ ဟဲ့ မိသီ…. ငါ့ကို စောကဖြုတယ်ကပြေးပါလားဟာ….။ ပြီးရင် ငါလည်း ပြနယ်ကပြေးမှာပေါ့….”
အသံလေးတွေ တုနတ်ုနယ်ငယ်ငဖြှင့ြ ဝင်းနှယကြ သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို တဈလုံးပြီး တဈလုံးစို့နသေော မိသီကို ပြောလိုကသ်ည်။ မိသီ နို့ကိုလှှတ်၍ ခေါင်းထောငပြှီး ဝင်းနှယ်၏ ခန်ဓာကိုယအြောကပျိုင်းကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အတနင်ယကြားထားသော ပေါငတ်ံကြီးများ၏ ဂွဆုံမှ ဝင်းနှယ်၏ အမှှေးထူထူဖြင့ြ စောကဖြုတကြှီးမှာ စောစောက သူမတွေ့လိုကရြသညထြကပျို၍ သိသိသာသာကြီး ဖောင်းမို့နကြေောင်း သတိထားမိလိုကသ်ည်။ သီသီခိုင် ကုတငပြေါမြှ ဆင်းလိုကသ်ည်။
“ ဝင်းနှယ်…. နင် ကုတငကြို ကန့လြန့ဖြှတ် အိပလြိုကြ….”
ဝင်းနှယ် သဘောပေါကသ်ှားသည်။ သီသီခိုင် ကုတငအြောကကြှမ်းပြငပြေါမြှာ ဒူးထောကထြိုငပြှီး စောကဖြုတယ်ကပြေးတော့မညဖြစ်ကြောင်း သိလိုကပြှီး သူမ၏ ခန်ဓာကိုယကြိုရှေ့ကာ ကုတငပြေါတ်ှင် ကန့လြန့ဖြှတအြိပ်၍ ခွနှစ်ေချောင်းကို ကုတငစြောင်းသို့ တွဲလောင်းခလွိုကသ်ည်။ သီသီခိုငကြ ဝင်းနှယ်၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲကားလိုကပြှီး သူမ၏ ပေါငကြှားသို့ဝင်၍ ကုတငဘြေးကြမ်းပြငတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကသ်ည်။ ကုတငမြှာ ဆိုဖာကုတငခြေါြ ကုတငအြနိမ့စြား ဖြစ်၍ သီသီခိုင်၏ မကြန်ှာနှင့ြ ဝင်းနှယ်၏ စောကဖြုတတ်ို့မှာ အံကိုကအြနအထေားဖြစ်သှားသည်။ အမှှေးထူထူနှင့ြ ဝင်းနှယ်၏ စောကဖြုတပြေါသ်ို့ သီသီခိုငကြ လကဖြဝါးလေးတင်၍ ပြတလြိုကသ်ည်။
“ အင်း…..ဟင်း…..နငကြလည်းဟာ…..”
ဝင်းနှယ် တွန့ကြနဲဖြစ်သှားသည်။ ပြီးတော့မှ သီသီခိုငကြ စောကဖြုတပြေါရြှိ စောကမြှှေးထူထူတို့ကို ဘေးနှင့ြ အထကသ်ို့ သပ်၍တငလြိုကရြာ နီညိုရောင် စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးက ထွကပြေါြ၍လာသည်။ အကြဲကြောင်းထဲမှ ခေါင်းပြူ၍ ထိုးထိုးထောငထြောငထြှကပြေါန်သေော စောကစြေ့လေးမှာ မှငရြရုံနှင့ြ အသဲယားစရာ ကောင်းလှသည်။ သီသီခိုင် လွှာကိုထုတ်၍ စောကစြေ့လေးကို ယကလြိုကသ်ည်။
“ အမေ့….အိုး…..အိုး…..အင်း….ဟင်း…..”
ဝင်းနှယ်၏ ဖငကြှီးတဈခုလုံး တုနသ်ှားပြီး ကော့တကလြာသည်။ သီသီခိုငမြှာ စိတတ်ှဘလေောငဆြူ၍လာပြီး စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို လကမြနှစ်ဖကန်ှင့ြ အတနင်ယဖြှဲလိုကပြှီး စောကခြေါင်းဝသို့ လွှာကို စုခွှန်၍ ထိုးသှင်းကာ ပီပီပြငပြှငယ်ကလြတေော့သည်။
“ အား…. အင်း….. အိုး….. အား….. အ…. ဟင်း…. ဟင်း…. ဟုတတ်ယ်…. ယကြ…. ယကြ…. အိုး….. အိုး….. အင်း….. အင်း…. အ…. အ…. အင်း…..”
…………………………………………………..
ပုဇွနတ်ောငဈြေးဖကသ်ို့ ခရီးသညလြိုကပျို့ရင်း ဝမေိုးမှာ အပြနတ်ှင် နန်းရီဝင်းများ အိမတ်ှငရြှိမလားဟူသော အတွေးဖြင့ြ သူ၏ ကားအုံနာလည်းဖြစ်၊ သူ မကြာခဏ လိုးနရသေော နန်းရီဝင်းတို့ အိမဖြကသ်ို့ ကားကိုမောင်းလာခဲ့သည်။ ခွံ ရှေ့ရောကတ်ော့ ခွံတံခါးလည်း ဖြင့ထြားသည့အြပြင် အိမရြှေ့တံခါးကြီးလည်းဖြင့ထြားသညကြို မှငလြိုကရြသဖြင့ြ ကားကို လမ်းဘေးသို့ခွ၍ ရပလြိုကပြှီး ဝမေိုး ခွံထဲသို့ ဝငလြာခဲ့သည်။ ထို့နောကြ အဆငသ်င့ဖြှင့ထြားသော အိမတ်ံခါးမှ အထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။
အိမရြှေ့ခန်းတွင် မညသ်ူ့ကိုမှ မတွေ့ရဘဲ တဈအိမလြုံးတိတဆြိတ်၍ နသည်ေ။ ဝမေိုး ပြုံးလိုကသ်ည်။ တဈခါတဈရံ ဒီလိုပင် မမနန်းက သူ့ကား အိမရြှေ့သို့ ရပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ သူမက အိပခြန်းထဲသို့ ပြေးဝငသ်ှားပြီး အဝတအြစားတွေ ခွှတကြာ ဝတလြဈစလဈနှင့ြ ကုတငပြေါတ်ှင် လှဲ၍ အလိုးခံရန် စောင့န်တတေလြသည်ေ။
ဝမေိုး အတွင်းဖကရြှိ အိပခြန်းရှိရာသို့ တဖြေးဖြေး လွှောကလြာခဲ့သည်။ မမနန်း၏ အိပခြန်းက ပိတထြားပြီး သူမ၏သမီး နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ အိပခြန်းက ပြင့ြ၍နသည်ေ။ ဝမေိုး ဘာမှမစဉြးစားတော့ဘဲ ပြင့န်သေော အိပခြန်းဝသို့ လွှောကလြာခဲ့သည်။
“ ဟင်….”
ဝမေိုး ကိုယရြှိနသ်ပလြိုကပြှီး တံခါးပေါကဘြေးသို့ အသာပြေးကပလြိုကရြသည်။ အိပခြန်းထဲတွင် နန်းဝင်းဝင်းနှယ် နှင့ြ သူမ၏ သူငယခြငွြး သီသီခိုငဆြိုသော ကောငမြလေးတို့ နှစ်ယောကစြလုံး ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ ပလူးနကြသေည်။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံးကို သူ ရင်းရင်းနှီးနှီး သိသလို ကောငမြလေးတွကလေည်း သူ့ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး သိလသည်ေ။ တံခါးပေါကဘြေးမှာ ရပ်၍ မကြန်ှာတဈခွမ်းထုတ်၍ အထဲသို့ ကြည့်န်မေိလသည်ေ။
……………………………………………………..
“ အိုး…. ဟင့ြ…. ဟင့ြ….. မိသီရယ်…. အားပါး… ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ….. ကောင်းလိုကတ်ာ….. နာနာဖိယကစြမ်းပါ….. အမလေး…. လေး…. အားပါး… ရှီး….”
သီသီခိုငကြ ဝင်းနှယ်၏ စောကဖြုတကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ကကြနွနဆှဲဖြဲပြီး လွှာနဲ့ ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ မှညအြောငကြို အားရပါးရ ကုန်းကုန်းယကပြေးနသည်ေ။ လွှာကို အပြားလိုကကြပပြှီး ကကြနွန ယကပြေးနတောဖြစ်သည်။
“ အား…. ဟား…. ဟား…. ဟုတပြှီ… ပင့ပြင့ပြှီး ယကတ်ငပြေးလေ…. အကြဲကြောင်းမှာခညွြး ယကမြနနေဲ့…. နှုတခြမ်းသားတွကေို ယကပြေး…. အစေ့ကိုလည်း ခနွမြထားနဲ့လေ…. အား… ဟုတပြှီ….. အမလေး…. လေး…. ခံရတာ ထိလိုကတ်ာ….. တကယပြဲ…. အိုး…. အိုး…. အား…. ထိုးထည့လြေ…. အပေါကကြို လွှာထိုးသှင်းပါတော့လား…. အ…. အီး…. အိုး…. အိုး… ဟင်း… ဟင်း…..”
ဝင်းနှယတ်ဈယောကြ ကော့လနပြှနပြှီး ရမကပြှင်းပြင်း အာသာငမ်းငမ်းဖြစ်နသည်ေ။
“ ပေါငကြှီးတွကေို ဆှဲထောငလြိုကြ ဝင်းနှယ်….”
နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ ကုတငစြောင်းတွင် တွဲလောင်းခထွားသော ပေါငန်ှဈဖကကြို ဆှဲတင် မယူလိုကပြှီး ဒူးနှစ်ဖကကြိုကြေးကာ ပေါငန်ှဈလုံးကို ထောင်၍ကားလိုကပြှီး ခွဖနေောင့လြေးနှင့ြ ကုတငစြောင်းအစပလြေးကို နင်းထားလိုကသ်ည်။ သီသီခိုင်၏ ပါးစပကြ ရှေ့သို့တိုးကပလြိုကပြှီး ရမကတ်ှပြင်ေးထနမြှုကြောင့ြ အတောထြောငတ်ကန်သေော ဝင်းနှယ်၏ စောကစြေ့လေးကို နှုတခြမ်းနှစ်ခုနှင့ြ ညှပ်၍ စုပလြိုကသ်ည်။
“ အ…. အ…. ရှီး…. အိုး…. အား….. ငါ…. ပြီး…. ပြီးတော့မယ်…. စုပ်…. စုပ်…. အား…. အား…. အိုး…. အား…. ရှီး…. အား …. အား….”
ဝင်းနှယ်၏ ခါးအောကပျိုင်းတဈခုလုံး ရမ်းခါ၍ ပြီးသှားသည်။ ဝင်းနှယ် ငှိမကြသွှားသညအြထိ သီသီခိုငကြ စောကစြေ့လေးကို ဆကြ၍ မှှင်းမှှင်းလေး စုပပြေးနပြေီးမှ သူမ၏ ပါးစပကြိုခွာ၍ မတတ်တထြ၍ ရပလြိုကသ်ည်။
“ ကောင်းလိုကတ်ာ မိသီရယ်….။ လာ…. နင့ကြို ငါ တလှည့ြ ယကပြေးမယ်…”
ဝင်းနှယကြ ပြောပြီးထထိုငကြာ ကုတငပြေါမြှဆင်း၍ မတတ်တရြပလြိုကပြှီး သီသီခိုငန်ှင့ြ နရောချင်ြးလဲရန် ပြငလြိုကသ်ည်။
“ ဟင်….ဟို….ဟိုမှာ….”
ဝင်းနှယ် မကြလြုံးပြူး မကြဆြံပြူးနှင့ြ တံခါးပေါကဖြကြ လကည်ှိုးထိုးပြီး ကြောကအြားလန့အြားပြောသည်။ သီသီခိုင် တံခါးပေါကဖြကသ်ို့ လှည့ကြှည့သ်ည်။
“ ဟင်….”
“ ဝုန်း… ဂြိုင်း….”
တံခါးဝတွင် မားမားကြီးရပန်သေော ဝမေိုးကို တွေ့လိုကရြပြီး သီသီခိုငမြှာ လကမြှနခြှမှနေဖြှင့ြ အိပခြန်းတံခါးပေါကကြို ပြေးပိတလြိုကလြသည်ေ။
………………………………………………………
အိပခြန်းတံခါး ဝုန်းကနဲ ပိတသ်ှားသညန်ှင့ြ ဝမေိုးမှာ ခေါင်းကိုသှငသ်ှငခြါရမ်းလိုကပြှီး ထောငထြနသေော သူ့လီးကြီးကို ပုဆိုးပေါမြှအုပကြိုငကြာ ခဏကြာအောင် ပြတသ်ပလြိုကပြှီးတော့မှ အိမထြဲမှ ပြနထြှကကြာ ကားပေါတ်ကြ၍ မောင်းထွကခြဲ့လသည်ေ။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြတော့ တဈယောကတ်လှည့ဆြကပြှီး ပလူးနကြမှော သချောသည်။
နန်းဝင်းဝင်းနှယမြှာ သူမ၏မိခင် နန်းရီဝင်းထကပြင် ပို၍နှာထနသ်ေးကြောင်း ဝမေိုး မကြမြှငကြိုယတ်ှေ့ မှငလြာခဲ့ရသည်။ လှတာ၊ ချောတာ၊ စွဲမကစြရာကောင်းတာကလည်း သူ့အမေ နန်းရီဝင်းထကြ အများကြီး သာလသည်ေ။ ဝင်းနှယ်၏ ပုံရိပကြ ဝမေိုး၏ အာရုံထဲက မထွကခြွေ။ နန်းဝင်းဝင်းနှယမြှာ ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ ကုတငစြောင်းတွင် ကုတငပြေါကြန့လြန့ြ ဖြတကြာ ပကလြကလြှနလြှဲနသဖြေင့ြ သူမ၏ ရငသ်ားစိုငတ်ှကေ အထင်းသားဖြစ်နသည်ေ။ နို့တွကေ အိကြ၍မနဘေဲ မို့ဝင်း တင်းရင်း၍နသည်ေ။ မို့မို့လုံးလုံးလေးတွဖြစ်ေနသည်ေ။
ဝင်းနှယမြှာ ရမကတ်ှထနေပြှီး တဈကိုယလြုံး ကော့ပြံကာဖြစ်နသေောကြောင့ြ သူမ၏ ရငသ်ားစိုငန်ှဈခုက တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနပြှီးနသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းလေး နှစ်ခုကလည်း ကော့ထောငစြူကြှ၍နသည်ေ။ သူမ၏ နို့သီးခေါင်းမှာ သာမနမြိန်းမတွထကြေ ပိုပြီး ရှညကြာ ထိပဖြွားလေးတွကေ ခွှန်၍နသည်ေ။ ဝမ်းဗိုကသ်ားက ရှပရြှပလြေး၊ ဆီးစပကြ မို့မောကန်ပြေီး စောကမြှှေးတွကေ ထူလှသနလြှသည်။ ဖငကြှီးက ဖြေးကာအိနပြေီး ပေါငတ်ံတုတတ်ုတကြှီးတွကေ ဖြူဖြေး၍နသည်ေ။ ဝမေိုးမှာ ဝင်းနှယကြို ပြန်၍မှငယ်ောငရြင်း သကပြှင်းအခါခါခနွမေိသည်။ သူနေ့စဉြ ဝငထြှကန်သေောအိမမြို့ နန်းဝင်းဝင်းနှယန်ှင့ြ နီးစပဖြို့မှာ သိပပြှီးမခကလြှပေ။ ဒါပမယေ့ြ သူမ၏မိခင် နန်းရီဝင်း မသိအောငတ်ော့ လုပဖြို့လိုသည်။ ဒါဆိုရင် မအရေော၊ သမီးပါ ရရှည်ေ စားရတော့မညဟြု ဝမေိုး တွေးမိလိုကလြသည်ေ။
………………………………………………………
ဝမေိုးက ကားကို ပုဇွနတ်ောငဈြေးရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ဂိတထြိုးထားတတလြသည်ေ။ ယခုလည်း ဝမေိုးမှာ ကားကို ဂိတထြိုးထားပြီး ခရီးသညကြိုစောင့ရြင်း သတင်းစာကို ဖတ်၍နသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် မှေးပြံ့သောရနံ့ကို ရှူရှိုကမြိလိုကသ်ဖြင့ြ ဝမေိုးမှာ သတင်းစာမှ မကြန်ှာကို ခွာလိုကသ်ည်။ ထိုအခိုကမြှာပင် ကားဘေးတွင် ကပ်၍ရပန်သေော မိန်းကလေးတဈယောကြ၏ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ခွထေောကအြစုံကို တွေ့မှငလြိုကရြသည်။ ဝမေိုး ကောငမြလေး၏ မကြန်ှာကို မော့၍ကြည့်လြိုကရြာ သူ့ကို စိုကကြှည့န်သေော မကြလြုံးတဈစုံနှင့ြ ရငဆြိုငမြိလိုကသ်ည်။
“ ဟင်…..ဝင်းနှယ် ”
ဝမေိုး ရငထြဲ ဒိတကြနဲခုနသ်ှားသည်။ ဝမေိုး အံ့အားသင့သ်ှားသညကြို ကြည့်ပြှီး နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ မကြန်ှာလေး ပြုံးယောငသ်မ်းသှားသည်။
“ ဦးမိုး…. သမီးကို အိမလြိုကပျို့ပေးပါလား ”
“ အင်း….တကျ ”
ဝင်းနှယ် ကားခေါင်းကိုပတ်၍ လွှောကသ်ှားပြီး ကားခေါင်းခန်းတံခါးကိုဖြင့ြ၍ ဝမေိုးနှင့ြ ယှဉထြိုငလြိုကသ်ည်။ ကားကိုသာ ဂရုစိုကပြှီး မောင်းလာရပမယေ့ြ ဝမေိုး ရငတ်ှကေ တဒိတဒြိတခြုနန်သလေို သူ့အကြည့်တ်ှကလေည်း သူ၏ဘေးတွင် ယှဉထြိုငန်သေော ဝင်းနှယထြံသို့ ရောကရြောကသ်ှားရသည်။ ဝင်းနှယဝြတထြားသော စကပတ်ိုတိုလေးက ပေါငလြညလြောကသ်ာရှိ၍ ဖြူဖြေးဝင်းအိနသေော ပေါငတ်ံတုတတ်ုတကြှီးတွကေ စွဲမကစြရာကောင်းအောင် ပေါလြှင်၍နသည်ေ။ ဝင်းနှယမြှာ နှုတခြမ်းလေးကို တင်းတင်းလေးစေ့၍ စူးရှဝိုင်းစကသ်ော သူမ၏ မကြလြုံးအစုံက ရှေ့တူရှုသို့ ကြည့်န်သည်ေ။ ဝင်းနှယ်၏ပုံစံမှာ တဈစုံတဈခုကို လေးလေးနကန်ကြ စဉြးစားနပေုံရသည်။
နန်းဝင်းဝင်းနှယတ်ို့အိမမြှာ အဘေီစီတွငဆြိုတော့ ကားက ခဏလေးမောင်းရသည်။ ခွံရှေ့ရောကတ်ော့ ဝမေိုး ကားကိုရပလြိုကသ်ည်။
“ ဦးမိုး….အိမထြဲဝင်ဦး ”
အသံပြတန်ှင့ဆြိုပမယေ့ြ အမိန့ပြေးသံမပေါကြ။ ဝင်းနှယ်၏ အသံလေးက နုနုလေး။ ဝမေိုးရငထြဲ တဒိန်းဒိန်း ဖြစ်သှားသည်။ ကားထဲမှ ထွကြ၍ ဝင်းနှယန်ောကသ်ို့ လိုကလြာခဲ့သည်။ တင်းတင်းရင်းရင်းလေး ဝတထြားသော စကပလြေးအတွင်းမှ တငသ်ားစိုငကြှီးတွကေ တအိအိတုနခြါ၍နသည်ေ။ ဝမေိုး သကပြှင်းအခါခါခရွင်း ဝင်းနှယ်၏ နောကဖြကမြှ လိုကလြာကာ အိမထြဲသို့ ဝငလြာခဲ့သည်။
“ ဦးမိုး ခဏထိုင်ဦးနောျ ”
ဝမေိုးကို လှည့မြကြည့်ဘြဲ ဝင်းနှယကြပြောကာ အိမအြတွင်းဖကသ်ို့ တောကလြွှောကဝြငသ်ှားသည်။ ဝမေိုး အိမရြှေ့ခန်းမှ ကုလားထိုငတ်ှင် ဝင်၍ ထိုငလြိုကသ်ည်။ ငါးမိနဈလောကန်တေော့ ဝင်းနှယ် အိမအြတွင်းဖကမြှ ပြန်၍ထွကလြာသည်။ စောစောက အဝတအြစားနှင့ြ မဟုတတ်ော့ဘဲ ထဘီလေးတဈထညကြိုသာ ရငလြွားဝတထြားသည်။ ဖြူဖြူဝင်းဝင်းအသားအရညလြေးနှင့ြ တဈတဈရဈရဈလှပသော ဝင်းနှယကြို လှမ်းကြည့်ရြင်း ဝမေိုး ကြကသ်ေ သသှေားသည်။ ဝင်းနှယ် သူထိုငန်သေော နရောရှေ့တွင် ခွစေုံလာရပသ်ည်။
“ ဦးမိုးကို သမီးတဈခုပြောမလို့ ”
ဝင်းနှယ်၏ မကြန်ှာလေးကို သူကြည့်လြိုကသ်ည်။
“ ပြောလေ ”
“ ဦးမိုး လူကြီးတဈယောကဖြစ်ပြီး မတရားဘူး ”
“ ဟင်…..ဦး….ဘာ….”
“ နေ….နေဦး….. သမီး စကားမဆုံးသေးဘူး ”
ဝင်းနှယကြ သူ့ကို လကကြာပြီးပြောသည်။ ပြီးတော့ စကားကိုဆကြ၍ မပြောဘဲ ခပတ်ှတွလေေေးရပကြာ ဝမေိုးကို စိုကကြှည့န်သည်ေ။ ဝင်းနှယ် ပြောရမှာ ခကန်ပေုံရသည်။ ပြောမထွကပြုံလည်းရသည်။
“ ဦးကို အားမနာပါနဲ့ ပြောစရာရှိတာ ပြောပါ…..”
ဒီတော့မှ ဝင်းနှယ် သကပြှင်းတဈခကြခြလွိုကပြှီး ဆကပြှောသည်။
“ ဦးမိုးကို သမီးမေးမယ်….အဲဒါကို အမှနအြတိုင်းဖြေ….”
“ အင်း….”
“ လူတဈယောကရြဲ့ တနဖြိုးထားတဲ့ ပစ်စည်းတဈခုကို လူမမှငအြောင် သိမ်းထားတာကို ခိုးပြီးကြည့်တ်ာ တရားပါ့မလား. …..”
“ ဘယတ်ရားပါ့မလဲ…. ဒါက… ဦး…..”
“ နေဦး သမီးဆကပြှောဦးမယ်….။ အဲ့ဒီလို သူများ ပစ်စည်းကို ပိုငရြှငမြသိအောင် ခိုးကြည့်ပြှီး သူ့ပစ်စည်းကြတော့ လူမှငမြှာစိုးလို့ သိမ်းဆည်းထားတယဆြိုရင် အဲဒီလူ တရားပါ့မလား….”
“ ဘယတ်ရားပါ့မလဲ….”
ဝင်းနှယ် သူ့ကိုစိုကကြှည့န်ရင်ေး ပါးခွိုင့လြေးပေါအြောင် ပြုံးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အိမအြတွင်းဖကသ်ို့ လှည့ထြှကရြန် ပြငလြိုကသ်ည်။
“ ဦးမိုး မတရားဘူး ”
“ ဟင်….”
ဝင်းနှယ် အိမအြတွင်းဖကသ်ို့ ဝငသ်ှားခွပြေီ။ ဝမေိုး ခကြခြငွြးသဘောပေါကလြိုကပြမယေ့ြ ခဏကြောငန်ပြေီးမှ ဝင်းနှယ်၏နောကသ်ို့ ဝင်၍လိုကခြဲ့လသည်ေ။ ဝမေိုး အခန်းဝရောကသ်ောအခါ နန်းဝင်းဝင်းနှယမြှာ အိပခြန်းထဲရှိ ပြတင်းပေါကြ တဈခုရှေ့တွင် အိမခြန်းထဲသို့ ကြောပေး၍ ရပန်သည်ေ။ ဝမေိုး အိပခြန်းထဲသို့ ဖြေးညှင်းစွာ လွှောကဝြငလြာပြီး ကုတငဘြေးတွငရြပ်၍ ဝင်းနှယ်၏ နောကကြွောအလှကိုကြည့်ြ၍ ခံစားနမေိသည်။ ဝင်းနှယန်ှင့ကြ တဈလှံအကြာလောကသ်ာ ကြာခွားတော့သည်။ ဝင်းနှယ်၏ အသကရြှူသံတွကေ ပြင်းထနပြှီး မှနဆြန်၍နသည်ေ။ အသကပြှင်းပြင်းရှူနသေောကြောင့ြ ရငလြွားထားသော ထဘီအတွင်းမှ မလုံတလုံ ရငသ်ားဆိုငကြှီးများမှာ ကြှတကလြာလိုကြ၊ နိမ့ဆြင်းသှားလိုကန်ှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။
ဝမေိုး သူ၏ ရှပအြင်ျကြီကိုခွှတ်၍ ကုတငတ်န်းပေါတ်ငလြိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် ပုဆိုးနှင့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ကို ကြင်းလုံးခွှတခြလွိုကရြာ ဝင်းနှယန်ှင့အြတူ ကားပေါတ်ှငရြှိကတည်းက ကြိတမြနိုငခြဲမရ ဖြစ်နသေော လီးတနကြှီးက ဖြောင်းကနဲ ထွကြ၍လာသည်။ ဝမေိုး ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားပြီ။ အရှည် (၇) လကမြနှင့ြ လုံးပတ် (၄) လကမြခွဲလောကရြှိသော သူ့လီးကြီးကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ ဝင်းနှယကြို ကြည့်လြိုကပြှီး တဈကြိမန်ှဈကြိမလြောကြ လီးကို လကဖြှင့ြ ဆုပည်ှဈလိုကပြှီး ရှေ့မှကုတငပြေါသ်ို့ ပကလြကလြှဲခလွိုကတ်ော့သည်။ တပျိုငန်ကတ်ည်းမှာလိုပင် ဝင်းနှယတ်ဈယောကြ ကုတငဘြေးသို့ ရောကြ၍လာသည်။ ထောငမြတန်သေော ဝမေိုး၏လီးကြီးကို မမှိတမြသုနကြှည့ရြင်း သူမကိုယပြေါမြှ ရငလြွားထားသော ထဘီကို ကြင်းလုံးခွှတခြလွိုကသ်ည်။
ဝတလြဈစလဈဖြစ်သှားသော ဝင်းနှယကြ သူမ၏လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဝမေိုး၏လီးတနကြှီးကို လှမ်း၍ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ကုတငစြောင်းတွငဝြင်၍ထိုငလြိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် ကနွသ်ောလကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဝမေိုး၏ ဂွေးဥကြီးများကို အရသာခံ၍ ကိုငကြှည့သ်ည်။ ဝမေိုးက သူမ၏တငသ်ားကြီးတွကေို လှမ်း၍ကိုငလြိုကသ်ည်။ တငသ်ားကြီးများမှာ တင်း၍ လုံးကစွန်သည်ေ။ ပြီးတော့မှ ဝင်းနှယကြ ဝမေိုး၏ဘေးသို့ လှဲခလွိုကရြာ ဝမေိုးက သူမကိုဖကြ၍ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။
ဝင်းနှယကြ သူမ၏ပါးစပလြေးကို အသာလေး ဟပေးပြီး သူမ၏လွှာလေးကို ဝမေိုး၏ပါးစပထြဲသို့ ထိုးသှင်းပေးရာ ဝမေိုးမှာ ဝင်းနှယ်၏ လွှာလေးကို မကမြကမြောမော စုပယ်ူနမေိသည်။ အိပခြန်းထဲရောကမြှ သူတို့နှစ်ယောကမြှာ တဈယောကကြိုတဈယောကြ စကားမပြောဖြစ်ကြခွေ။ ဝင်းနှယ်၏ လကတ်ဈဖကကြတော့ လီးပေါမြှ မခွာပေ။ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငထြားရင်း ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ ထိုနည်းတူပင် ဝမေိုး၏ လကတ်ဈဖကကြလည်း ဝင်းနှယ်၏ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးပေါြ အုပ်၍ကိုငကြာ အမှှေး ရှညရြှညလြေးများကို သပ်၍တငပြေးရင်း စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားကြီးနှစ်ခုကို ပြတ်၍ပေးသည်။ ထိုအခါ လကဖြဝါးထဲ၌ ခိုးလိုးခုလုဖြစ်နသေော စောကစြေ့လေးကို လောကစြာလုံး လုံးသလို လကဖြဝါးထဲထည့ြ၍ လှိမ့ပြေးသည်။
“ အို…. ဟင့ြ….. ဟင့ြ….. ဦး….. အင့ြ….. ဟင့ြ….. ဦး….. ကမွနို့တွေ စို့ပေးစမ်းပါလား…. ဟင့ြ…. အင့ြ….. ဟင်း….”
ဝင်းနှယ် ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဝမေိုးက ဝင်းနှယ်၏ နို့တဈဖကကြို ပါးစပဖြှင့င်ုံလိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲရောကလြာသော နို့သီးခေါင်းလေးကို လွှာနဲ့ထိုးဖိပြတပြေးရင်း နို့သီးခေါင်းအခွကေိုတော့ သှားနဲ့မနာအောင် ကိုကပြေးသည်။ သူ၏ လှတန်သေော လကတ်ဈဖကကြ ဝင်းနှယ်၏ စောကဖြုတကြိုလှမ်း၍ ကိုငလြိုကပြှနသ်ည်။ နန်းဝင်းဝင်းနှယကြ အလိုကတ်သိပင် သူမ၏ ပေါငတ်နကြှီးများကို ကား၍ပေးသည်။
လကဖြဝါးဖြင့ြ စောကဖြုတကြှီးကို ခပဆြတဆြတရြိုကလြိုကတ်ော့ ကောငမြလေး ကော့၍တကလြာသည်။ ရမျမကစြိတကြှောင့ြ စောကဖြုတကြှီးက ဖောင်းကားနတောဆိုတော့ လကထြဲမှာ စောကဖြုတကြှီးက တလုံးတခဲ အိအိထွေးထွေးကြီး ဖြစ်၍နသည်ေ။ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ ပြတစြမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ စောကရြညကြှညတ်ှကေ ဝကဝြကကြှဲ စိုရှှဲ၍နသည်ေ။ ဝမေိုး မကြုံဖူးလောကအြောငပြင် စောကရြညကြှညတ်ှကေ များပြားစိုစွတ်၍နသည်ေ။ ဝင်းနှယတ်ဈယောကြ အတောဏြှာထနတ်ာဘဲဟု တွေးမိလိုကရြုံမက သူမ၏ မိခငထြကပြင် ပို၍ထနကြှောင်း သတိပြုမိလိုကသ်ည်။
ဝမေိုး နို့စို့ပေးနတောကို ရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ထထိုငလြိုကလြွှင် ပကလြကလြေးဖြစ်နသေော ဝင်းနှယကြ သူမ၏ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဒူးကြေး၍ထောငလြိုကပြှီး ကားပေးလိုကသ်ည်။ ဝမေိုးတကလြိုး၍ရအောင် အဆငသ်င့ပြှငပြေးလိုကခြှင်း ဖြစ် သည်။ အသင့ပြှငပြေးထားသော ဝင်းနှယ်၏ ကိုယန်ဟနေထြားလေးမှာ ရမကကြှှစရာကောင်းလှန်းလှသည်။ ဝမေိုး သူမ၏ ပေါငဖြှေးဖြေးကြီးနှစ်လုံးကြားသို့ ဝငလြိုကပြှီး လီးကို လကန်ှင့ကြိုင်၍ စောကပြတဝြကိုမှန်း၍ လီးထိပဖြှင့ြ တေ့ထောကလြိုကသ်ည်။
“ အို….အဟင့ျ….ဦး….”
စောကရြညကြှညမြွား မတရားစိုရှှဲနမှေုကြောင့ြ လီးထိပကြ နှုတခြမ်းသားကြီးနှစ်ခုကြားသို့ နှီးတပြားခန့ြ နဈဝငသ်ှားသည်။ ထိုအခိုကြ ဝင်းနှယကြလည်း သူမ၏ ဖငကြှီးကို အလိုကသ်င့ြ ကော့တငပြေးခိုကန်ှင့ြ အံကိုကသ်ှားပြီး အထဲသို့ လီးတနကြှီး တဝကလြောကြ ဝင်၍ သှားလသည်ေ။ ခွှဲကြိကြိအတွေ့နဲ့ တင်းကြပကြှပအြတွေ့တို့ နှစ်ရပပြေါင်း၍ လီးတနကြှီးက ခံစားလိုကရြသည်။ ဝမေိုးက ကနွန်သေောလီးတဝကကြို ထပ်၍ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ….ဗွဈ….ဖြတ် ”
“ အား…. ကြှတ်…. ကြှတ်…. ဖြေးဖြေး… ဦးရယ်….. ဖြေးဖြေး….. အား…. အား….”
နန်းဝင်းဝင်းနှယဆြိုသော ကောငမြလေး၏ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ပြီး ငှီးရှာသည်။ ဝမေိုး၏ လီးရှညရြှညတ်ုတတ်ုတကြှီးက စောကဖြုတထြဲသို့ တဆုံးဝင်၍သှားသည်။
“ ဝငသ်ှားပြီ….အဟင့ြ….ဝငသ်ှားပြီ ”
“ သိပန်ာနလေား သမီး ”
“ ဟုတတ်ယ် ဦးရာ…. တောတ်ောန်ာတယ်…. ဦးဟာကြီးက အရမ်းကြီးတာကိုး….”
“ နာတယဆြိုရင် လီးပြနထြုတလြိုကမြယလြေ ”
“ အပိုတွေ လာပြောမနနေဲ့…. အနာခံပြီးမှတော့ ပြနမြထုတန်ဲ့တော့….”
“ ဒါဆိုရင် ဆကပြှီးလိုးမယန်ောြ ”
“ အင်း….လိုးလေ…. သိပတ်ော့မကြမ်းနဲ့နောြ ဦး ”
ဝမေိုးက စောကဖြုတထြဲကလီးကို ဆှဲထုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ ဖြေးဖြေးမှနမြှနလြေး လိုးပေးသည်။ ကြီးမားတုတခြိုငလြှသည့ြ ဝမေိုး၏လီးနှင့ြ ကဉွြးကြပလြှသော ဝင်းနှယ်၏ စောကဖြုတတ်ို့မှာ အံကသွှားစရန်ေ အစပျိုး၍ ကငွ့ယ်ူနခွင်ေး ဖြစ်လသည်ေ။ ရမကထြနသ်ော နန်းဝင်းဝင်းနှယကြလည်း သူမ၏ စောကဖြုတကြှီးကို ကော့ကော့တငပြေးသည်။ ဝမေိုးက ကဉွြးကြပလြှသော ဝင်းနှယ်၏စောကဖြုတမြှာ သူ၏လီးကြီးနှင့ြ ကငွ့သ်ားရလာပြီဆိုသညကြို သတိထားမိလိုကပြှီး တဆင့ြ တကြ၍ ခပမြှနမြှန် တဈခကြခြငွြး ဆောင့ဆြောင့လြိုးပေးသည်။
“ ဖြတ်….စွပ်….ဖြတ်…စွပ်….ဖြတ်…”
“ အင့ျ…. ဟင့ျ….. ကောင်းတယ် ဦးရာ….. ဆောင့ျ…. ဆောင့ျ…. လေ….”
“ ဖြတ်…. ဖြတ်…. ပြှတ်…. ဗှဈ… ဗှဈ…. ဆောင့ြ… ဆောင့ြ…. ပိုပြီး ပြင်းပြင်း ဆောင့ြ…. အား…. အား….. ထွကကြုနပြှီ…. အား…. အား….”
အခကြသ်ုံးဆယလြောကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးပေးလိုကသ်ောအခါ နန်းဝင်းဝင်းနှယသ်ည် ငါးဖယပြွံသလို ကော့ကော့တကပြှီး ပြီးသှားသည်။ ဝမေိုးက မပြီးသေးပေ။ ဆောင့တ်ာရပလြိုကပြှီး လီးကို အဖုတထြဲဖိထည့ပြှီး စိမပြေးထားလိုကသ်ည်။
နန်းဝင်းဝင်းနှယ်၏ ကိုယလြုံးလေး ငှိမကြသွှားတော့မှ အဖုတထြဲမှ လီးကြီးအား ဝမေိုးက ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
“ ကဲ ဝင်းနှယ်….. လေးဖကထြောကပြှီး ကုန်းပေးစမ်းဟာ….။ နင့ြ ဖငကြှီးတွကြညေ့ပြှီး ငါလိုးချင်လြို့…..”
ဝမေိုး တမငသ်ကသ်ကြ တဈတဈခွခွ ပြောလိုကတ်ာဖြစ်သည်။ ကြားလိုကရြသော ဝင်းနှယမြှာ ခကြခြငွြး စိတတ်ှလှေုပရြှား၍သှားသည်။ ပြီးတော့ အိပယ်ာပေါတ်ှင် ထထိုငပြှီး လေးဖကထြောကြ၍ ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ဝမေိုးက သူမ၏နောကတ်ှင် နရောယူ၍ သူမ၏ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်းကို ကကြနွနဖြဲကာ လီးကို စောကပြတဝြတွငတ်ေ့ပြီး ဖိ၍ထိုးသှင်းသည်။
“ အား….ကြှတ်…..ကြှတ်….ရှီး….”
ဝင်းနှယ် ဆတကြနဲ တုနသ်ှားပြီး စုပသ်ပ်၍ ညီးလိုကသ်ည်။ ဝမေိုးက သူမ၏ခါးသေးသေးလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညှပကြိုငထြားပြီး ဒဈမှုပန်ပြေီဖြစ်သော သူ၏လီးကြီးကို ဆကပြှီး လိုးသှင်းနသည်ေ။ တအားဖိပြီး သှင်းတာမွိုးမဟုတ်။ တထဈချင်ြး သှင်းနတောဖြစ်သည်။
“ အ…. အမလေး…. လေး…. ဦးရယ်…. အားပါးပါး…. ဟင့ြ…. ဝငလြာတယ်…. ဦးရဲ့လီးကြီး ကမွအဖုတထြဲကို…. ဝင်.. ဝင်…. တယ်…. အား…. အား….. ဖြေး….. ဖြေး မကြမ်းပါနဲ့….. ဖြေးဖြေး….”
နောကဆြုံး လီးက တဈချောင်းလုံးဝင်၍သှားသည်။ ဝငန်သေော လီးကိုငှိမထြားပြီး ဝမေိုးက ဝင်းနှယ်၏ဖငသ်ားကြီး နှစ်ခုကို လကန်ှဈဖကဖြှင့အြရသာခံ၍ကိုငကြာ ဆုပန်ယ်၍ပေးသည်။ ဝင်းနှယ်၏စိတတ်ှေ အတောကြှီး ထ၍လာသည်။
“ လုပတ်ော့လေ ဦးရာ…. လီးတဈချောင်းလုံးဝငန်ပြေီပဲဟာ…. ဘာလုပန်တောလဲလို့…. ဟင့ြ….. ဟင့ြ…. ဟင့ြ….”
နန်းဝင်းဝင်းနှယ် လီးတဈလဈကြီးဝငန်သေော သူမ၏ဖငကြှီးကို လှုပ်၍လှုပ်၍ လေးဖကကြုန်းနရောမှ ပြောရှာသည်။ ဝမေိုးက သဘောကစွှာ ပြုံးလိုကပြှီး ဝင်းနှယ်၏ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ဖကကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ကကြနွနကိုငပြှီး လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးလေး သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပသ်ည်။ တကယ့မြှ ဖြေးဖြေးလေးဖြစ်သည်။ ကဉွြးကြပလြှသော စောကဖြုတထြဲကို တုတခြိုငကြှီးမားလှတဲ့ လီးက ဝငန်တောဆိုတော့ ကြပည်ပန်သေော စောကဖြုတအြတွင်းသား နှုတခြမ်းသားများက လီးကြီး ဆှဲထုတလြိုကတ်ိုင်း စူစူ၍ထွကလြာသည်။ ဝမေိုး၏ လိုးဆောင့ခြကြတ်ှကေ တဖြေးဖြေး သှကသ်ှကလြာသလို အားလည်းပြင်းလာသည်။
“ စွပ်….ဖြတ်….ဖြတ်….ပြှတ်….ဗွဈ…ဖြတ်….ဖြတ်….”
“ အား…. ဟား….. ဆောင့ျ….. ဆောင့ျ….. တအားဆောင့ျ….. အင်း…. အား….. အား…..”
ဝင်းနှယ်၏သှေးသားတွေ အရမ်းပငလြှုပရြှား၍လာသည်။ ပါးစပကြ အငမ်းမရပြောရင်း သူမ၏ဖငဆြုံကြီးကို ကော့ကော့တငပြေးသည်။ ဝင်းနှယမြှာ လေးဖကထြောကလြကြပြုံစံပင် မဟုတတ်ော့ဘဲ ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းကို အိပယ်ာပေါတ်ှင် ပြားနအေောငကြပပြှီး ဝပပြေးထားကာ ဖငပြူးတောင်းထောင်၍ အလိုးခံနသညေ့ြ အနအထေားသို့ ရောကြ၍နသည်ေ။
“ ဖြတ်…. ဖြတ်…. စွပ်…. စွပ်…. ပြှတ်…. အား…. ပါး…. အား…. အား…. အိုး…. အိုး….. အမလေး…. လေး…. ကြှတ်…… ကြှတ်….. ကြှတ်….”
နန်းဝင်းဝင်းနှယ် ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ အရညတ်ှကေို ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ ဝင်းနှယ် ပြီးသှားမှန်းသိပမယေ့ြ ဝမေိုးက အလိုးအဆောင့ြ မရပတ်ော့ပါ။ လှုပရြှားသှားသော သူမ၏ ဖငကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ထိန်းကိုငကြာ ဖိ၍ ဖိ၍ ဆောင့ကြာလိုးသည်။
“ ဖြတ်…. ဖြတ်…. ပြှတ်….. ပြှတ်…. စွပ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. အား… အ… အီး… ရှီး… အ… အမလေး…. အိုး…. အိုး….”
ပြီးသှားပြီးနောကြ ကြိန်းစပန်သေော စောကခြေါင်းထဲသို့ ခပထြှားထွားတုတတ်ုတကြှီးက အားရပါးရဆကပြှီး ဆောင့လြိုးနသညေဖြစ်၍ ဝင်းနှယမြှာ စောကဖြုတထြဲတွင် ကြိန်းစပပြှီး နာလှသည်။ ဒါပမယေ့ြ အခကြြ(၂၀)လောကဆြကပြှီး ဆောင့ပြှီးခွိနတ်ှငတ်ော့ အရသာကောင်း၍လာပြီး သူမ၏သှေးသားများ ပြန်၍ဆူပြကလြာသည်။
“ ဖြတ်…. ဖြတ်…. စွပ်…. စွပ်…. ပြှတ်…. အီး…. ဆောင့ျ…. ဦး…. သမီး ကောင်းလာပြီ မညှာနဲ့…. ဆောင့ျ…. ဆောင့ျ…. အိုး….. အိုး….”
တဖြေးဖြေးကောင်းလာသော ဝင်းနှယမြှာ ပြီးလုပြီးချင်ဖြစ်လာသလို ပြီးချင်လြာသော ဝမေိုးကလည်း ဒလစပဆြောင့သ်ည်။ ဝင်းနှယပြှောပြီး အခကြြ(၂၀)လောကြ ဆောင့ပြှီးခွိနတ်ှငတ်ော့ ဝမေိုး၏ လရညမြွားမှာ တပုံတပငကြှီး အရှိနပြှင်းပြင်း ဖြင့ြ ပန်းထွကသ်ှားရာ ပူပူနှေးနှေးသုတရြညမြွား သားအိမထြဲသို့ အရှိနပြှင်းစွာ ကရွောကခြိုကြ နန်းဝင်းဝင်းနှယမြှာလည်း ဖငကြှီးရမ်းခါ၍ ပြီးသှားတော့သည်။
“ ဖြတ်…. ပြှတ်…. စွပ်…. ဖြတ်….. ဗှဈ…. ပြှတ်…. ဗှဈ…. ဖြတ်… ဗှဈ… အိုး…. ဦး…. အား…. အား…. ထွကြ…. ထွကပြှီ…. အား…. အမလေး….. ကောင်းလိုကတ်ာရှင်…… အ….. အမလေး….. ဘယလြို ကောင်းမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး….. အား…… အား….”
ပြီးပါပြီ။