အောစာအုပ်

အခစြျစဈရဲ့လမျး

အခစွစြဈရဲ့ လမ်း
ရေးသားသူ – မောငပြူစီ (မိုးအေးတိမ်)

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

📘အခန်း (၁) ရှင်းသန့ကြှည်📘

ဆရာမလေး ရှင်းသန့ကြှညမြှာ အသကြ ၂၂ နှစ်သာရှိသေးသည် ။ ပညာရေးတကျကသိုလမြှ ဘှဲ့ရခဲ့သညမြှာမကြာသေး ။ ထို့ကြောင့ြ ဘှဲ့ရခါစ ဆရာမတို့၏ထုံးစံအတိုင်း နယဘြကသ်ို့သှားရောကြ အမှုထမ်းရသည် ။ မနကကြှရင် ခရီးထွကရြမညဖြစ်သောကြောင့ြ ရှင်းသန့ကြှညတ်ဈယောကြ အလုပရြှုပန်သည်ေ ။ ထည့စြရာရှိသည့ြ ပစ်စည်းများလည်း မကနွခြဲ့အောင် ထည့န်ရသေည် ။

ရှင်းသန့ကြှညမြှာ ထိုငခြုံတဈခုပေါတ်ှင် ထိုင်၍ ပေါငကြိုဖြဲထားသည် ။ အပေါဘြကတ်ှင် သူမ၏ အသားအရောငန်ှင့ြ လိုကဖြကသ်ော တီရှပပြန်းရင့ရြောင် ကြပတ်ုပတ်ုပလြေးကို ဝတထြားသောကြောင့ြ ထွားကြိုင်းကာတင်း‌နသေော နို့များမှာ ဖောင်းကြှကာ တီရှပအြောကမြှ ရုန်းကြှကားထွကန်ကြသေည် ။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဗိုကခြေါကကြလေးမှာလည်း တီရှပအြောကမြှ ပေါန်ပြေီး ထိုငန်သေောကြောင့ြ ဗိုကခြေါကကြလေးက အမှှောင်းလိုကကြလေး‌‌ ဖြစ်နသည်ေ ။

သူမသည် ထိုငခြုံပေါတ်ှင် ခပလြွှောလွှောထိုင်၍ ပေါငကြိုကားပေးထားသည် ။ ထိုငခြုံအောကတ်ှငတ်ော့ ဆယကြွောသ်ကယ်ောကြွားလေးတဈယောကသ်ည် လကန်ောကပြှနကြှိုးတုပခြံထားရပြီး ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ပဆဈတုပထြိုငကြာ သူမ၏ အဖုတကြို ယကန်သည်ေ ။

“မောငမြောင်.. နင့လြွှာက အားပြော့လှခညွလြား.. အထဲထိနှိုကပြှီး ယကစြမ်း..”

ရှင်းသန့ကြှညကြ ပြောလည်း‌ပြော မောငမြောင့်ကို ခွထေောကဖြှင့လြည်း ခတလြိုကသ်ည်။ မောငမြောငလြည်း ဖငကြို ခွထေောကန်ှင့ြ အခတခြံရသောကြောင့် ကြောကကြှောကလြန့လြန့န်ှင့ြ ယကလြတေော့သည် ။

“အား…အား… အီး.. ကောင်းတယ်… ခွေးမွိုး ခေါကပြေးမှ စောကလြုပလြုပတ်ယ်.. အား.. ရှီး…”

မောငမြောငကြ ရှင်းသန့ကြှညကြို ယကပြေးနရခွေိနဝြယ် အခန်းတွင်း၌ နောကထြပကြောငလြေးနှစ်ယောကသ်ည် ကိုယတ်ုံးလုံး ဂွေးတန်းလန်းဖြင့ြ ရှင်းသန့ကြှည်၏ အထုပအြပိုးများကို ပြငဆြငပြေးနရသေည် ။ ထိုကောငလြေးများမှာ အခွား‌မဟုတ် ရှင်းသန့ကြှည်၏ တပည့ဟြောင်းများပင် ဖြစ်ကြလေ‌သည် ။

ရှင်းသန့ကြှညမြှာ ၁၀ တန်းကို အိမလြိုကသ်ငရြင်း သူမ၏အလှဖြင့ြ အိပမြကမြကရြင်း လရညထြှကတ်တစြ မလညမြဝယ် ၁၀ တန်းကောငလြေးများကို ကြှနဇြာတသ်ှင်းလေ့ရှိသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညမြှာ ငယစြဉကြတည်းက ယောကြာြးခွှေးနံ့ သေးနံ့တို့ရလွှင် လိငစြိတထြကြှတတသ်လို အခွားသူကို နိုငထြကစြီးနင်းလုပ်၍ ကာမအရသာ ခံစားရသညကြိုသာ ကြိုကန်ှဈသကသ်ူဖြစ်သည် ။ ရိုးရိုးသာမန် လိငဆြကဆြံခွင်းမွိုးကို ပထမဦးဆုံးရည်းစား ကိုမောငန်ှင့ြ တဈခါသာ လုပဖြူးသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏စိတ်‌ကို သိသှားသော ကိုမောငကြ လကမြခံနိုငခြှင်းများစွာဖြင့ြ ရှင်းသန့ကြှညကြို စွန့ပြဈသှားခဲ့သည်။ ထိုအခွိနမြှစ၍ ရှင်းသန့ကြှညမြှာ မညသ်ည့ရြည်းစားမှ မထားတော့ဘဲ ကောငလြေးများကို သူမ လိုချင်သ်လို သိမ်းသှင်းရှေ့ သူမ၏ BDSM နှင့ြ femdom အတိုင်းသာ ပြောသ်လိုနလောခဲ့သည် ။ စာသငရြသော သူ့အတွကြ ရှာစရာကောငလြေးလည်း မရှားပါခွေ ။

ရှင်းသန့ကြှညမြှာ သခငဆြိုးတဈယောကလြည်း ဖြစ်သည် ။ သို့‌သောလြည်း ရှင်းသန့ကြှည် ဘယလြောကဆြိုးဆိုး သူ့ကြှနမြွားမှာ သူမ၏အဖုတကြို တဈခါယကရြဖို့ သူမ၏ခွထေောကကြို တဈခါယကရြဖို့ သူမ၏သေးကို တဈခါသောကရြဖို့ အငမ်းမရ ဖြစ်နကြမှေဲဖြစ်သည်။

ရှင်းသန့ကြှညသ်ည် ပငွြးစရာကောင်းသော လမ်းရှုခင်းများကို ကြည့်ရြင်း လိုကလြာခဲ့သည် ။ ကားသည် နပေူကြဲတဲထဲတွင် ဖုနတ်ထောင်းထောင်းထလကြြ အဆကမြပြတ် မောင်းနသည်ေ ။ နပေူပြီး ဖုနခြိုး၍ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ခွှေးတို့ဖြင့် ရှှဲနဈနသည်ေ။ မနကကြတည်းက စီးလာခဲ့ရသောကြောင့ြ ညောင်းလည်းညောင်းပြီ။ သူမ၏ တဈကိုယလြုံးလည်း ခွှေးစောန်ှင့်ကိုယသ်င်းနံ့‌‌ ရောထားသော အနံ့တဈမွိုး ထွကြ‌နသည်ေ ။ ပေါငဂြှကြားရှိဘဈမှာ ရာသီဥတုကြောင့ရြော တဈနကေုန်‌ဖြစ်သလို သေးပေါကခြဲ့ရသောကြောင့ပြါ အိုကလျှောငန်သည်ေ ။

သို့သောလြည်း ရှင်းသန့ကြှညမြှာ နာမညလြေးအတိုင်း ကြညလြငလြှပနသည်ေ ။ အသားအရလေေးမှာ ခွှေးတို့ဖြင့ြ စိုနသေောကြောင့ြ ဝင်းဖန့်နသည်ေ ။ အပူဒဏကြှောင့ြ ခရီးပန်းသောကြောင့သ်ာ မကြန်ှာမှာ အနည်းငယ် နှမ်းနယန်သေောလြည်း သူမ၏အလှကို ပကြအြောငတ်ော့ မစွမ်းဆောငန်ိုင်။ ကားဒရိုငဘြာသည် နောကကြှည့မြှနထြဲမှ မှငန်ရသေော ရှင်းသန့ကြှည်၏အလှကို အရသာခံကြည့်ြ၍ မောင်းနသည်ေ ။ ထို့ကြောင့ြ ကားသညလြည်း လိုတာထကြ ပိုကြာနပြနေသ်ည် ။

ရှင်းသန့ကြှညကြတော့ ကားဒရိုငဘြာ သူ့ကိုတဈလမ်းလုံး ကြည့်လြာခဲ့သညကြို အရေးမစိုကြ ဒီတဈခေါကရြပလြွှင် ပငတ်ီခွှတမြညဟြုသာ စိတကြူးထားလိုကသ်ည် ။ မနကကြတည်းက ဝတလြာမိတာ အမှား ။ အခုတော့ ပငတ်ီဂွကြားတွင် စောကခြွီးတွလည်ေး ပနတေေော့မည် ။ သေး‌နံ့လည်း နံနတေော့မည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ရနကြုနမြှာကနွခြဲ့သည့ြ သူ့ကြှနတ်ှကေို ဖြတခြနဲ သတိရသှားမိသည် ။ အခုတော့ အဲ့ဒါတွကေို ရှုခိုင်းရမည့သ်ူလည်း မရှိပါလားဟူ၍ တွေးရင်း စိတပြကြသ်ှားရသည် ။ ဟုတသ်ည် သူမသည် သူမနှင့သ်ိသည့သ်ူ တစုံတဈဦးမွှမရှိသည့န်ရောသို့ အလုပတ်ာဝနဖြှင့န်ထေိုငရြန် ခရီးထွကလြာခဲ့ရသူ မဟုတပြါလား ။

ဒရိုငဘြာအောငထြှန်းသည် ကားမောင်းသကန်ုသေးသည် ။ အသကကြလည်း ငယသ်ေးသည် ။ ရှာကတကလြာပြီး အလုပမြရှိရာက အသိတဈယောကြ အဆကအြသှယဖြှင့ြ ကုနကြားတကမြောင်းရာမှ ဒရိုငဘြာဖြစ်လာသူဖြစ်သည် ။ လိုငစြငအြနီမရသေးသောလြည်း ရဲနဲ့တွေ့လိုကြ ပိုကဆြံပေးလိုကဖြှင့ြ မောင်းနခွင်ေးဖြစ်သည် ။ အခုလည်း ဒရိုငဘြာကိုစိနဘြ မလာ၍ သူ့အစား သူတို့သူဌေး၏ လိုင်းကားကို မောင်းဖြစ်သှားခွင်းဖြစ်သည် ။

ပထမဆုံးအခေါကတ်ှငပြင် ကံကောင်းသညဟြု ပြောရမည် ။ သူ့နောကကြ ရှေ့ဆုံးတန်းခုံတွင် ဆောခြွောချောတဈယောကြ ပါလာသည် ။ အဖောလြည်းပါပုံမရ ။ ခရီးကလည်း ရှညသ်လို လမ်းကလည်းကြမ်းသော ဒီခရီးကို နုထွေးချော‌မှေ့နသေော ဒီဆောလြေး ဘာလာလုပတ်ာလဲဆိုတာ သူမမှန်းတတ် ။ သူသိသညကြ သူကြည့်န်လွှင်ေ ဆောလြေးက အကြည့်စြူးစူးများဖြင့ြ ရဲရဲတင်းတင်း ပြနကြှည့ပြှတတခြှင်းပင် ဖြစ်သည် ။ ဒီတလမ်းလုံး စိတန်ဲ့ကိုယမြကပ် ။ လီးကလည်း တောကလြွှောကတ်ောငလြာသည် ။ ကားမောင်းရတာ စိတမြပါ ။

ကားက လကဖြကရြညသ်ောကြ ခဏနားရန် ဆိုငတ်ဈဆိုငတ်ှင် ထိုးရပလြိုကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ကားပေါကြဆင်း၍ ဘာမှမစားသေးဘဲ အိမသ်ာသို့တန်းသှားသည် ။ ထမီကိုမ ပငတ်ီကို တွန်းခပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ အားရပါးရ သေးပေါကလြိုကသ်ည် ။ သေးများက အဖုတန်ှုတခြမ်းထူလဗစွကြှားမှ အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့် ပန်းထွကန်သည်ေ ။ သေးပေါကသ်ံတရှူးရှူးက ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါန်သည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း အားရပါးရဇိမခြံ၍ သေးပေါကန်ရင်ေး ခွီးပါပါချင်လြာသဖြင့ြ တဈခါတည်း ပါလိုကသ်ည် ။ ခွီးပါပြီးတော့မှ ရဆေေးပြီး မတတ်တထြကာ ဘဈကိုခွှတသ်ည် ။ ထို့နောကြ လှယထြားသောအိတထြဲ ထည့လြိုကပြှီး အိမသ်ာထဲမှ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည် ။

“ကားနံပါတ် ../…. မှခရီးသညခြငဗြွာ။ ကားမကြာမီ ထွကခြှာတော့မညဖြစ်ပါ၍ ကားဆီသို့ အမှန်‌လာပေးပါရန် ..”

အပြငဘြကတ်ှင် အောသ်ံများ ဆူညံ‌နသည်ေ ။ ခရီးသညတ်ဈယောကြ ကနွန်သေေး၍ ခေါန်သေံ ။ ကားနံပါတကြို နားထောငလြိုကတ်ော့ သူမစီးလာသည့ြ ကားနံပါတဖြစ်နသည်ေ ။ နာရီကို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ၁၅ မိနဈကြောန်ပြေီပဲ ။ သူမအိမသ်ာထဲတွင် စိနပြှနပြေေ ခွီးထိုငပြါရင်း အခွိနကြုနမြှန်းမသိ ကုနသ်ှားသည် ။ ကားဆီသို့သှားမညလြုပပြှီးမှ ဒရိုငဘြာကို သဈပငရြိပန်ားတွငမြှီကာ သူမကိုကြည့်န်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ကားဒရိုငဘြာကို တွေ့လိုကရြတာ သူမဝမ်းသာသှားသည် ။ နောကကြမွှရောကလြာသော သူမကို တဈကားလုံးက ဝိုင်းကြည့်မြှာကို သူမ မကြိုကြ ။

ဒရိုငဘြာအောငထြှန်းမှာ ရှင်းသန့ကြှည့ြ သူ့ဘကသ်ို့လွှောကလြာ၍ ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည့ြ က‌တော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် စကားစပြောလိုကသ်ည် ။

“ကြှနမြကို စောင့န်တောလား…”

“ဗွာ… မဟုတပြါဘူး”

“ကြှနမ် အိမသ်ာတကန်လေို့ပါ..။ ရှငကြ ဘာလို့စောင့န်တောလဲ”

“ဟို.. ကြှနတ်ောြ ဒီအတိုင်း…”

အောငထြှန်းလည်း ရုတတ်ရကမြို့ ဘာပြနပြှောရမှန်းမသိ။

“ရပါတယ် အေးအေးဆေးဆေး ပြောပါရှင့ြ။ ကြောကန်တောလား”

‌ထိုစကားကြောင့ြ အောငထြှန်းလည်း အနည်းငယရြှကသ်ှားကာ ယောကြာြးမာနဖြင့ြ..

“မကြောကပြါဘူး..။ ခငဗြွား အိမသ်ာထဲ ခပမြှနမြှနဝြငသ်ှားတာ တွေ့သားပဲ..။ အခုမှ ပြနထြှကလြာရအောင် ဘာတွကြောနတောလဲ”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း အောငထြှန်းရဲတင်းလာ၍ သဘောကသွှားသည်။ ဒီလိုပငွြးစရာကောင်းသော ခရီးတွင် ရုပရြညသ်နားကမား ဒရိုငဘြာငယလြေးနှင့ြ ကစားရလည်း မဆိုးလှဟု ရှင်းသန့ကြှည် တွေးလိုကမြိသည် ။ ထို့ကြောင့ြ… အောငထြှန်းကိုကြည့်ြ၍..

“ကြှနမ် ခွီးပါနလေို့ပါ…”

“ဗြာ…”

ရှင်းသန့ကြှည်၏စကားကြောင့ြ အောငထြှန်း ကြောငသ်ှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ခပတ်ညတ်ညပြင် ဆကပြှောသည် ။

“ဟုတတ်ယလြေ ကြှနမြခွီးပါနလေို့။ ပြီးတော့ ခွီးပါပြီး အိုကတ်ာနဲ့ ကြှနမြရဲ့နံနတေဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတ်‌နလေို့..။ ဒါကြောင့ြ ကြာနတော..”

အောငထြှန်း ဒီလိုဆောမြွိုး မကြုံဘူးခဲ့ ။ ဒီဆောကြ သူ့မကြန်ှာကို တည့တ်ည့ကြှည့ြ၍ ထိုစကားများကို အေးဆေးပြောသှားခွင်း ဖြစ်သည် ။ အောငထြှန်း ဘာပြနပြှောရမှန်းမသိ ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အိတထြဲမှ တဈစုံတဈခုကို ထုတလြိုကပြှီး အောငထြှန်းလကထြဲသို့ ထည့ပြေးလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်း သူ့လကထြဲကဟာကို မသိမသာ ဖြန့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။

“ဟာ.. အတွင်းခံဘောင်းဘီ”

“ရှငကြွှနမြကို တဈလမ်းလုံးကြည့်န်တော ဘာလုပခြငွလြို့လဲ..”

“ဗြာ…”

ဆောကြ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆကမြေးပြနသ်ည်။

“ရှငမြကြားဘူးလား.. တဗွာဗွာနဲ့”

“ကြားပါတယ်…”

“လိုးချင်လြို့လား..”

ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းကို သချောကြည့်ြ၍ မေးလိုကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ လှပနုနယသ်ော အချောအလှ မကြန်ှာလေးနှင့ြ သူမပြောနသေော စကားများကြောင့ြ အောငထြှန်းလီးမှာ ပုဆိုးအောကမြှ တောငတ်ကလြာသည် ။ တဈနကေုနလြည်း တောငန်ရသေောကြောင့ြ ရှင်းသန့ကြှညစြကားကြားရုံဖြင့ြ ထွကခြငွသ်လိုတောင် ဖြစ်သှားသည်။ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း အောငထြှန်းပုဆိုးကြားမှ ထောငန်သေောလီးကို ငုံ့ကြည့်ပြှီး..

“ရှင့်အောကကြဟာကို ထိန်းဦးနောြ..။ ဟိုမှာ တဈကားလုံးက ကြည့်န်ကြတော..။ လိုးချင်ရြင် ကားကိုမှနမြှနမြောင်း။ ဟိုရောကရြငကြုန်းမယ် ကြားလား..”

အောငထြှန်း ဒူးတွမခေိုငခြငွသ်လို ဖြစ်သှားသည် ။ လိုးချင်လြိုကတ်ာမှ ထမိနလြှန်၍ ခကြခြငွြးလိုးလိုကခြငွသ်ည် ။ အောငထြှန်း ထခုနမြတတ် ပြောသ်ှားသည် ။ သို့သောြ ရှင်းသန့ကြှည်၏ ခပတ်ညတ်ည် အကြည့်ကြှောင့ြ အောငထြှန်း‌ ကြောငသ်ှားပြနသ်ည်။

“သိပပြွောမြနနေဲ့ ပုံမှနပြဲနေ..။ သှား.. ရှေ့ကသှားစမ်း…။ စောကကြောငကြ လိုးရမယဆြိုတော့ ပြောန်တယ်ေ..။ ကိုယ့စြောကလြုပကြို အရငလြုပ်..”

ဒီအခွိနမြှာ ရှင်းသန့ကြှည် ဘာပြောပြော အောငထြှန်းစိတမြဆိုး။ အောငထြှန်းသိတာ တဈခုတည်း။ ရှင်းသန့ကြှညကြို လိုးရဖို့ပဲ ဖြစ်သည် ။ အောငထြှန်းလည်း ရှင်းသန့ကြှညခြိုင်းသည့အြတိုင်း ပုံမှနအြတိုင်း ကားဆီသို့ လမ်းလွှောကလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ နောကခြပလြှမ်းလှမ်းက ပါလာသည် ။ ကားပေါကြ လူများကတော့ ဒရိုငဘြာနှင့ြ ရှင်းသန့ကြှညတ်ို့မှာ အရငကြတည်းက သိနှင့ကြှသောသူများဟုသာ ထငကြှမည် ။

အောငထြှန်း ဒရိုငဘြာထိုငခြုံတွင် ဝငထြိုငပြှီး လကထြဲတွင် စုပထြားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပုဆိုးအောကထြဲ လကန်ှိုကြ၍ လီးမှာပတထြားလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ ကားကို ခပမြှနမြှနပြင် အရှိနတ်ငလြကြြ မောင်းထွကလြိုကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညဘြေးမှာထိုင်‌သော အဖြားကြီးကတော့ အိပန်ပြေီဖြစ်သည် ။ အောငထြှန်းလည်း ကားမောင်းရင်း ရှင်းသန့ကြှညန်ှင့ြ အခွအနေကေောင်းလာသောကြောင့ြ အူမှူးနသည်ေ ။ ကားမောင်းရင်းနှင့ြ နောကမြှနမြှတဆင့ြ ရှင်းသန့ကြှညကြို လှမ်းကြည့်သ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြတော့ အောငထြှန်းကို လုံးဝမကြည့်ြ ။ ခုနဘာစကားမှရပ်၍ မပြောခဲ့ကြသလိုပင် လမ်းဘေးရှုခင်းများကိုသာ ကြည့်လြာသည် ။ အောငထြှန်းကို ရှိသညဟြုပင် မထင် ။

ရှင်းသန့ကြှည်၏ ထိုအမူအယာကြောင့ြ အောငထြှန်း မနတတေမြထိုငတ်တ် ဖြစ်လာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် သူ့ကို ဘာစိတဆြိုးသှားသညလြဲ ။ သူကားမောင်းတာများ နှေးနလေို့လား ။ ရှင်းသန့ကြှညမြကြိုကတ်ာ ဘာလုပမြိသှားလဲ စဉြးစားရင်း ခေါင်းသာရှုပလြာသည် ။ အဖြကမေထွကြ ။ ရှင်းသန့ကြှညကြတော့ အောငထြှန်းကို ဂရုမစိုကြ ။ လှည့တ်ောငမြကြည့်တ်ော့ ။

ဒီလိုနှင့ြ ခရီးလမ်းအဆုံးသို့ ရောကရြှိလာသည် ။ ဂိတကြိုဝငခြွိနတ်ှင် ည ၁၀ နာရီ ထိုးနပြေီ ။ ခရီးသညအြားလုံး ကုနခြါနီးခွိနတ်ှင် ခုံရှညတ်ဈခုပေါတ်ှင် ထိုငန်သေော ရှင်းသန့ကြှညထြံသို့ အောငထြှန်း လွှောကသ်ှားသည် ။ ထို့နောကြ ဘေးတွငဝြငထြိုငလြိုကပြှီး မေးလိုကသ်ည် ။

“မင်း ဘယသ်ှားမှာလဲ…”

ရှင်းသန့ကြှညကြ ဘာမှပြနမြဖြေ ။ အောငထြှန်းလည်း မရဲတရဲဖြင့ြ..

“ဟို.. ငါတို့ပြောထားတဲ့ ကိစ်စကရော..”

“ဘာကိစ်စလဲ..”

“မင်းပဲ ကုန်းမယဆြို..”

ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းကို အထငသ်ေးသလိုကြည့်ြ၍ တဈခကြရြယလြိုကပြှီး

“ကြှနမြအခု ခရီးပမ်းလာတယ်.. နားဖို့နရော လိုချင်တ်ယ်။ ရှငမြောင်းတာ ကြာနတောနဲ့ ကြှနမြကိုလာကြိုတဲ့ သူတွနေဲ့လည်း လှဲကုနပြှီ…။ အဲ့တော့ တဈခုခုစီစဉြ..”

ရှင်းသန့ကြှည်၏ အမိန့ပြေးသလို လသေံအောကတ်ှင် အောငထြှန်း ကြောငသ်ှားသည် ။ သို့သောြ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ဒီလိုချောမောလှပသော ကောငမြလေးနားတွင် သူခိုင်းတာ လုပပြေးရသညကြို အောငထြှန်း ကြနပေန်သည်ေ ။

“ဒါဆို ဒီနားမှာ တည်းခိုခန်းတဈခုတော့ ရှိတယ်..”

ရှင်းသန့ကြှညကြ ဘာမှမပြော။ အောငထြှန်းလည်း ကားကို ဂိတတ်ှငထြိုးထားလိုကပြှီး စပယယ်ာသန်းရှှကေို ကားပေါမြှာ အိပခြိုင်းလိုကသ်ည် ။

“ဆရာလေး.. ဘယလြိုတည့သ်ှားလဲ”

စပယယ်ာ‌ကောငကြ မေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။

“ငါလည်း အခုထိ ဘာမှမသိဘူးကြ။ ဆောကြှီးက ခပဆြန်းဆန်း…”

“အဆငပြှရင်ေ ကြှနတ်ော့လြည်းမွှပါ ဆရာ…”

“အေး ငါအဆငပြှအေောငပြဲ အရငလြုပရြဦးမယ်…”

ရှင်းသန့ကြှညအြနနှငေ့တ်ော့ ဘာမှမစဉြးစားထား ။ တဈနေ့လုံး ကားစီးလာရတာ ညောင်းနပြေီ ။ ဒီညကိုတော့ ယောကြာြးတဈယောကန်ှင့အြိပခြငွသ်ည် ။ ယောကြာြးနံ့ရှူချင်သ်ည် ။ စောကပြတယ်ကပြေးတာခံရင်း အေးအေးဆေးဆေး အနားယူချင်သ်ည် ။ တဈလမ်းလုံး အောငထြှန်း၏ နောကခြုံမှ ကပထြိုငရြင်း အောငထြှန်း၏ ခွှေးနံ့ကို ရှူလာခဲ့ရ၍ အဖုတအြရည် လညန်ခွင်ေးကို ဖြရှင်ေးမှရမည် ။

ရှင်းသန့ကြှညကြ ထူးခွားသည် ။ ခွှေးနံ့ ယောကြာြးသေးနံ့စသော အခွားသူများအတွကြ နံစောသ်ော အနံ့များသည် ရှင်းသန့ကြှညအြတွကြ လိငစြိတဖြစ်ပေါစြသေော အရာများ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့ပြင် အောငထြှန်းကို သူရှေးခယွခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည် ။ ဒီညသူ့ပေါငကြှားထဲ အောငထြှန်းကို ထည့ထြားမှ ဖြစ်တော့မည် ။ သူ့ပေါငကြှားမှ ရှှဲနဈနသေော အရညမြွားကို ဒီည အောငထြှန်းကို တိုကမြှဖြစ်မည် ။ သို့မဟုတ် အောငထြှန်းပေါငကြှားထဲ သူနမှဖြေဈတော့မည်။ အောငထြှန်းလီးကို အားရပါးရ စုပပြဈလိုကြဦးမည် ။ သူမ အေးဆေးလီးစုပခြငွန်သည်ေ ။ လီးလေးငုံရင်း စကားစမှည် ပြောချင်သ်ည် ။ ဒီနရောမှာ သူမ၏ ကြှနကြောငလြေးများမရှိ ။ အောငထြှန်းပဲရှိသည် ။ ဒါကြောင့ြ ဒီနေ့ည အောငထြှန်းပေါငကြှားထဲ သူနမှဖြေဈမည် ။ ဒီနေ့ည အောငထြှန်းနှင့ြ အနားယူရမည် ။

“ကြှီ…”

အခန်းတံခါးလေးကို ဖြင့လြိုကပြှီး အောငထြှန်းက ရှေ့မှဝငသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အထုပမြွားကိုဆှဲ၍ အောငထြှန်းနောကမြှကပလြကြြ အခန်းထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည် ။ နယတ်ည်းခိုခန်းအခန်းလေးမှာ နှစ်ယောကအြိပကြုတငတ်ဈလုံး ၊ ရချိုးခန်း အိမသ်ာနှင့ြ ပနကြာသာရှိသည် ။ အဲကြန်းမရှိ ။ ရှင်းသန့ကြှည် အနည်းငယတ်ော့ စိတပြကြသ်ှားသည် ။ သို့သောြ ဒီညတော့ ဒီနရောမှလှဲ၍ ဒီ့အပြငန်ရော မရနိုင် ။

ရှင်းသန့ကြှည် အထုပမြွားကိုခွ၍ ကုတင်‌ပေါတ်ှင် ပစ်လှဲလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းက ကုတငပြေါတ်ကလြာပြီး ရှင်းသန့ကြှည်၏ဘေးတွင် ဝငလြှဲသည် ။ ထို့နောကြ ရှင်းသန့ကြှည်၏ နို့များကို အုပကြိုင်၍ ညှဈလိုကသ်ည် ။

“ဖယစြမ်းပါဟယ်.. အိုကရြတဲ့ကြားထဲ..”

တကိုယလြုံးလည်း နစေောခြွှေးစောတ်ှေ နံနသည်ေ ။ အောငထြှန်းကိုယမြှလည်း အနံ့ရနသည်ေ။ သို့သောြ ထိုအနံ့မှာ ရှင်းသန့ကြှညကြှိုကသ်ော အနံ့မွိုးဖြစ်သည်။ ထိုအနံ့ကြောင့ြ ရှင်းသန့ကြှညပြေါငကြှားမှာ ရှှဲနရပြေီ ။ နို့ကိုဆုပကြိုငည်ှဈနသေော အောငထြှန်း၏လကကြို ရှင်းသန့ကြှည် ဖယလြိုကပြှီး…

“လိုးချင်န်ပြေီလား…”

ဟု အောငထြှန်းကို မေးလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းက ခေါင်းညိတပြှသည် ။

“လိုးချင်ရြင် အရငဆြုံး ငါ့ထမီကို အရငခြွှတပြေး..”

အောငထြှန်းလည်း ထ၍ ရှင်းသန့ကြှည်၏ ထမီစကို ဖြညသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းလကကြို ဖြတရြိုကြ၍

“ကုတငအြောကမြှာထိုငပြှီး ခွှတ်”

ဟု အောသ်ည် ။ အောငထြှန်းမှာ အအောခြံလိုကရြ၍ ရှင်းသန့ကြှညရြှေ့ဝယ် ပိုပြီးသေးကြေးသှားသလို ခံစားလိုကရြသည် ။ လိုးချင်စြိတကြလည်း မှှနန်သဖြေင့ြ ရှင်းသန့ကြှည် ပြောသည့အြတိုင်း လုပသ်ည် ။ အောငထြှန်း ရှင်းသန့ကြှည်၏ထမီကို ခွှတပြေးလိုကသ်ည် ။ ထိုအခါ အမှှေးအုံထူထူနှင့်‌ မည်းနကော တောထနသေော ရှင်းသန့ကြှည်၏ပေါငကြှားကို အောငထြှန်း တွေ့လိုကရြသည် ။ အသားဖြူဖြူကြောင့ြ အမှှေးတို့မှာ ပိုမဲနသယေောင် ။ ပေါထြှကလြာသော ရှင်းသန့ကြှည်၏ ဝင်းမှတန်ေ‌သော အောကပျိုင်းအလှကို‌ အောငထြှန်း ငေးမောနသည်ေ ။

ရှင်းသန့ကြှညမြှာ အပေါဘြကမြှ ဘလောကဈြအင်ျကြီအဝါ‌ရောင် ခါးတိုလေးကို ဝတထြားသောကြောင့ြ ထမီခွှတလြိုကသ်ောအခါ ဖငပြှောင်‌ပြောငကြို အရှင်းသား မှငန်ရသေည် ။ ခါးအောကပျိုင်းတဈခုလုံးတွင် အဝတကြင်းမဲ့သှားလပြေီ ။

“ထ..”

အောကတ်ှငထြိုငန်သေော အောငထြှန်းကို ငုံ့၍ ရှင်းသန့ကြှညကြ တဈခွန်းတည်း ပြောလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းလည်း ရှင်းသန့ကြှည် ခိုင်းသည့အြတိုင်း တသဝမတေိမ်း လိုကလြုပသ်ည် ။ အောငထြှန်း ထရပလြိုကသ်ောအခါ ခကြခြငွြးပင် ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းပုဆိုးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းကိုယတ်ိုငပြင် ထငမြှတမြထားသောကြောင့ြ လန့သ်ှားသည် ။ အခွအနေကေ မှနသ်ည် ။ အောငထြှန်းလီးက ဒေါငခြနဲ ပေါလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် အောငထြှန်းလီးကို ပစ်စည်းတဈခုကို အကဲဖြတသ်လို ဆုပကြှည့လြိုကသ်ည် ။ ဂွေးဥများကို လကန်ှင့ဆြကြည့်သ်ည် ။ ထို့နောကြ စိတပြကြသ်လိုနှင့ြ..

“ဟှန်း.. လီးကလည်း‌ သေးလိုကတ်ာ..။ နင့်ဟာ ဒါအကုနပြဲလား”

ထိုသို့ အပြောခံလိုကရြရှေ့ အောငထြှန်း ရှကသ်ှားသည် ။ အမှနတ်ော့ အောငထြှန်းလီးမှာ သိပအြသေးခညွြးတော့ မဟုတ် ။ သို့သောြ ယောကြာြးများကို သူတို့လီး သေးတယဟြု ပြောလိုကလြွှင် သိမင်ယတ်တသ်ောကြောင့ြ ရှင်းသန့ကြှညကြ သကသ်ကပြှောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည် ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ ဆိုကကြိုက အလုပဖြစ်သည်။ အောငထြှန်း ပို၍သိမင်ယသ်လို ဖြစ်သှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် အောငထြှန်းလီးကိုကိုင်၍ တင်းတင်းညှဈကာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဂွင်းထုပစ်လိုကသ်ည် ။ ၁၅ ခကြလြောကြ ထုပြီးသောအခါ အောငထြှန်း တအီးအီး တအားအား‌ အောကြာ ထွကခြငွလြာသည် ။

“အား… ဟား.. ဟား.. အား..”

“နငကြထွကခြငွပြှီ.. ဘယန်ှဈခကြမြှ မထုရသေးဘဲ နငကြထွကခြငွပြှီ..။ ဒါနဲ့များ နငကြ ငါ့ကိုလိုးဦးမယ် ဟလား..”

ရှင်းသန့ကြှည် ပြောလည်းပြော အောငထြှန်းလီးကို ဖြတရြိုကလြိုကသ်ည်။

“ဖြောင်း..ဖြောင်း…”

အောငထြှန်း အီစိမ့ပြှီး မကြန်ှာရှုံ့မဲ့သှားသည် ။ ဘယန်ှဈခကြမြှ မထုရသေးဘဲ ထွကခြငွန်သေောကြောင့လြည်း အောငထြှန်း ပိုရှကသ်ှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ထုရင်းဖြင့ြ လီးထိပကြို လကဖြဝါး တံတွေးဆှတ်၍ လကအြဖြန့လြိုကြ ပြတသ်ည် ။ ဂွေးကို လကသ်ည်းဖြင့ြ ဖြဖြကုတသ်ည် ။ အောငထြှန်း တွန့လြိမန်သည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းတဈခါတွန့လြိမတ်ိုင်း လီးကို လကဖြှင့ဖြှတရြိုကသ်ည် ။ ဖငကြိုလကဝြါးဖြင့ြ ဖနွြးခနဲခသွည် ။

“နင် ငါထွကခြိုင်းမှ ထွကရြမယ် ကြားလား.. ဒရိုငဘြာကောင်”

အောငထြှန်း တွန့လြိမလြကြြ ခေါင်းညိတသ်ည် ။

“ဖြောင်း..”

“ခေါင်းမညိတန်ဲ့.. ပါးစပကြဖြစမြေး ဟုတကြဲ့လို့..”

“ဟုတကြဲ့…ဟုတကြဲ့..”

“ကြားလား.. စောကဒြရိုငဘြာကောင်..။ ဟဲ့.. နငကြဘာလဲ ပြနပြှောစမ်း..”

“ဒရိုငဘြာပါ..”

“ဘာဒရိုငဘြာလဲ.. ဖြောင်း.. ငါပြောတာနဲ့ တူလို့လား”

“အ..မတူ..မတူပါဘူး..”

“ငါပြောတာ ဘာလဲ..”

“အ.. စောကဒြရိုငဘြာကောငပြါ…”

“နင့န်ာမညကြဘာလဲ…”

“အောငထြှန်း…”

“ဖြောင်း..အု”

ဘောကို အထိုးခံလိုကရြရှေ့ အောငထြှန်း ဗိုကထြဲထိ အောင့သ်ှားသည်။

“ပြနပြှော..”

“အား.. ဒရိုငဘြာပါ ဒရိုငဘြာကောငပြါ အား..”

လီးကို အတင်းဖိညှဈထား၍ အောငထြှန်း အောလြိုကရြပြနသ်ည်။

“အား.. စောကဒြရိုငဘြာကောငပြါ”

အောငထြှန်းစိတထြဲမှာ အဆန်းဖြစ်နသည်ေ။ ဒါမွိုး အောစာအုပထြဲမှာ ဖတဖြူးသောလြည်း အပြငမြှာ ရှိသညဟြု မထငထြား။ လီးကိုရိုကပြှီး ဘောများ ခဏခဏအညှဈခံရ၍ နာနသည်ေ။ နည်းနည်းတော့ ကြောကလြည်းကြောကသ်ည်။ ရှကလြည်း ရှကလြာသည် ။ ဒီဆောရြှေ့မှာ အရှကတ်ော့ကြဲခဲ့ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့ြ အောငထြှန်း ဘာမှသိပမြတွေးမိတော့။

“ထမီကိုကောကလြိုကြ”

အောငထြှန်း ထမီကို ကုန်းကောကလြိုကသ်ည် ။

“နမ်းကြည့်စြမ်း…ဘာနံ့ရလဲ”

အောငထြှန်း နမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ခွှေးစောန်ှင့ြ ရှင်းသန့ကြှည်၏ ကိုယန်ံ့တို့ရောနသေော နံသလိုလို မှှေးသလိုလို အနံ့တဈခုရသည် ။ ထိုအနံ့က အောငထြှန်း၏စိတကြို ပို၍နိုးကြှစနသေည်ေ ။

“မှှေးလား…”

“မှှေးပါတယ်…”

“ဘာမှှေးပါတယလြဲ… ဖြန်း…”

ရှင်းသန့ကြှညကြ ပြောရင်းနှင့ြ အောငထြှန်းကို ပါးရိုကသ်ည်။ အောငထြှန်း ကြောငသ်ှားသည် ။ တဈခုခုတုန့်ပြနဖြို့ ကြိုးစားလိုကခြွိနမြှာပင် ရှင်းသန့ကြှည်၏ အသံက ဆကထြှကလြာသည် ။

“ဒီလောကြ တဈနကေုန် နပေူထဲမှာ ‌နင့ကြားကိုစီးလာတာ ငါ့ထမီက မှှေးတယတ်ဲ့လား…”

အောငထြှန်း ဘာပြနပြှောရမှန်းမသိ ။ ဒီလိုဆောမြွိုး သူမတွေ့ဖူး ။ ရုပလြှလှလေးနှင့ြ ဘာလုပလြို့လုပန်မှန်ေး သူနားမလညန်ိုငသ်ည့ြ ဆောမြွိုး။

“ထပန်မ်းကြည့်စြမ်း မှှေးလား နံလား”

အောငထြှန်း ထပန်မ်းကြည့်ပြှနသ်ည် ။ တကယပြင် သူ့အတွကြ ရှင်းသန့ကြှည်၏ ထမီမှရသော အနံ့က ဖီးလလြာစသည်ေ ။

“ဟို.. တကယမြှှေးတာပါ…”

အောငထြှန်း အမှနအြတိုင်း ဖြလေိုကသ်ည် ။

“နင် အဲ့အနံ့ကို တကယကြှိုကတ်ာလား…”

“ဟုတကြဲ့…”

“နေ့လယကြ ငါ့ဘောင်းဘီ ဘယမြှာလဲ”

“ဒီ…ဒီမှာပါ”

အောငထြှန်း စားပြဲပေါရြှိ သူ့အိတကြို လီးတန်းလန်းနှင့ြ ပြေးယူ၍ ရှင်းသန့ကြှည်၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပြလိုကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ လိပန်သညေ့ြ ပငတ်ီပန်းနုရောငလြေး ထွကလြာသည် ။

“အေး အဲ့ဒါ ငါညနကေ ခွှတထြားခဲ့တဲ့ဟာပဲ.. ရှူလိုကစြမ်း”

အောငထြှန်း အနည်းငယရြှံသောလြည်း ရှူကြည့်လြိုကသ်ည် ။ အနံ့က ခုနက ထမီနံ့ထကြ အများကြီးပိုစူးပြီး ပိုပြင်းသည် ။

“ဂွကြားမှာ တဈနကေုနထြှကထြားတဲ့ ငါ့စောကခြွီးတွေ တွေ့လား”

ရှင်းသန့ကြှညကြ ထလာရင်း ပငတ်ီကို ဆှဲယူလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ ဂွကြားကို လကန်ှင့ကြိုငပြှီး

“ရှူစမ်း..ဘာနံ့ရလဲ”

“သေးစောပြါ..”

“ဘယသ်ူ့သေးလဲ..”

“နင့သ်ေးပါ..”

“ဖြောင်း…အု”

အောငထြှန်းဂွေးကို ဒူးနှင့ြ တိုကခြံလိုကရြပြနသ်ည် ။ အောငထြှန်း ဂွကြားကို လကန်ှင့အြုပ်၍ ဒူးတုပကြသွှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ရှေ့ ဒူးထောကသ်လို ဖြစ်သှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ အမှှေးထူလဗစွြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကတော့ အောငထြှန်းမကြန်ှာရှေ့တွင် ဝဲနသည်ေ ။ အောငထြှန်းက နာသည့ကြှားထဲကမှ ရှင်းသန့ကြှည်၏အဖုတကြို မှငရြ၍ ကြနပေန်ပြနေသ်ည် ။

“ငါ့ကို ရိုရိုသသေေ‌ပြောစမ်း..”

အောငထြှန်းခေါရြတာ အကငွ့မြပါ..။

“ဟုတကြဲ့..မမ”

ရှင်းသန့ကြှည် ပငတ်ီဂွကြားကိုကိုင်၍ အောငထြှန်းကို ရှူခိုင်းပြနသ်ည်..။

“ဘာနံ့လဲ..”

“သေးနံ့ပါ..”

“ဘယသ်ူ့သေးလဲ..”

“အဈမရဲ့သေးပါ..”

“ဟုတပြှီ.. ဒီလိုမှပေါ့…။ ခေါင်းမော့ပြီး ပါးစပဟြ..”

အောငထြှန်း ဒူးထောကန်ရောမှ ခေါင်းမော့ပြီး ပါးစပဟြလိုကသ်ည်။

“ဒီမှာပနတေောတွကေ ဘာတွလေဲ..”

“ဟို.. စောကခြွီးတွပေါ..”

“အေး..ရော့စား”

ရှင်းသန့ကြှညကြ ပငတ်ီကို ‌အောငထြှန်းပါးစပထြဲ လုံး‌‌ထွေး၍ ထိုးထည့ပြဈလိုကသ်ည် ။

“အု..ဝု..ဝု…”

အောငထြှန်းပါးစပထြဲသို့ ရှင်းသန့ကြှည်၏ သေးနံ့နံ၍ စောကခြွီးပနသေေောပငတ်ီ ရောကသ်ှားသည်။

“ငါက သေးပေါကရြင် ဘယတ်ော့မှ ရပြနေမြဆေးဘူး ..။ အဲ့တော့ တံတွေးထွကလြာရင် ပငတ်ီက ငါ့သေးနဲ့ စောကခြွီးနဲ့ ရောပြီး နင့တ်ံတွေး နငပြှနမြွိုခွ..”

ရှင်းသန့ကြှည်၏ အသံခွိုခွိုနုနုလေးနှင့ြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြောနသေော တဈတဈခွခွစကားလုံးများကြောင့ြ အောကကြလီးကလည်း ပေါကထြှကမြတတ်‌ တောငန်ရသေည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အပေါမြှ ဘလောကဈြအင်ျကြီအဝါရောငကြို ကြယသ်ီးများ တထုတထြုတမြှညအြောင် ခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ ဘောလြီအနကထြဲမှ နို့က လွှံထွကန်သည်ေ ။ အောငထြှန်း ထိုမှငကြှင်းကို ကြည့်ြ၍ လီးပိုတင်းလာသည် ။ ထို့နောကြ ရှင်းသန့ကြှညကြ ဘောလြီကိုပါ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ ကိုယပြေါြ၌ ဘာအဝတအြစားမှ မရှိတော့ ။

ရှင်းသန့ကြှည် အခန်းထဲမှာ ဖငပြှောင်‌ပြောငန်ှင့ြ လမ်းလွှောကန်သည်ေ ။ အောငထြှန်းလီးက လုံး၀ ထောငမြတန်သည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ရခေဲသတ်ေတာထဲမှ ရတဈေဘူး ထုတသ်ောကသ်ည် ။ အောငထြှန်းလည်း ရှင်းသန့ကြှည် ရသေောကတ်ာကို ကြည့်ြ၍ ရသေောကခြငွလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ရကေို အားရအောင် သောကသ်ည် ။ ပြီးသောအခါ ပလုတကြငွြးသည် ။ ထို့နောကြ အောငထြှန်းဆီ လွှောကလြာ၍..

“ပါးစပဟြ…”

အောငထြှန်း ဒူးထောကလြွှကမြှ ရှင်းသန့ကြှညကြို မော့ကြည့်ြ၍ ပါးစပဟြလိုကသ်ည် ။ သူဘာလုပတ်ော့မညကြို အောငထြှန်းသိသည် ။ သို့သောြ ယခုလို အခွိနဝြယ် လှပသော ကောငမြလေးက ဖငပြှောငပြှောငန်ှင့ြ သူ့ရှေ့တွင် လမ်းလွှောကန်ေ‌သောကြောင့ြ အောငထြှန်းအတွကြ အရာရာ တနန်တေော့သည်။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းပါးစပထြဲမှ သူမ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆှဲထုတ်၍ သူမ ပလုတကြငွြးထားသော ရမွေားကို ထွေးခလွိုကသ်ည် ။ ရဆောနေ‌သော အောငထြှန်းပါးစပထြဲသို့ ရှင်းသန့ကြှည်၏ ပလုတကြငွြးရေ နှေးနှေးများ ဝငသ်ှားသည် ။ အောငထြှန်း အနည်းငယရြှံသောလြည်း မွိုခလွိုကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းဆံပငကြိုဆှဲ၍ ခေါင်းကိုဆှဲလှနပြှီး အောငထြှန်းပါးစပထြဲသို့ တံတွေးပါ ထွေးခသွည် ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ တံတွေးပစွပြစွမြွား အမွှငတ်န်း၍ အောငထြှန်းပါးစပထြဲသို့ ကသွှားသည် ။

အောငထြှန်းလည်း သူ့ပါးစပထြဲဝငလြာသော တံတွေးများကို အတင်းမွိုခရွသည် ။ တံတွေးကလည်း အမှှုပတ်စီစီနှင့ြ ပစွခြွှဲနသည်ေ ။ ဒီလိုဆောမြွိုးဆီမှ ဒီလိုတံတွေးမွိုး ထွကလြိမ့မြညဟြု အောငထြှန်း ဘယတ်ုန်းကမှမထင် ။ သူတို့လို ဖြူဖြူနုနုလေးတွကေ တံတွေးတောင် ကောင်းကောင်း ထွေးတတတ်ာ မဟုတ် ။ အခုတော့ ဒီဆောကြ ဘယတ်ုန်းက သိမ်းထားမှန်းမသိသော တံတွေးအလုံးလိုကကြို သူ့ပါးစပထြဲ ထွေးခသွည် ။ ဘာအရသာမှမရှိသောလြည်း အနခြငွစြရာ ။ ထို့နောကြ သူမ၏အဖုတကြို တေ့ပြနသ်ည် ။ အောငထြှန်းဆံပငကြို ဆှဲပြီး…

“ယကစြမ်း…”

အောငထြှန်းလည်း ဆံပငဆြှဲခံထားရ၍ နာသောလြည်း ပါးစပန်ှင့ြ တေ့ထားသော ရှင်းသန့ကြှည်၏ အဖုတကြို မှည်းလိုကသ်ည် ။

“ဖြီး…”

စောကခြွီးအရသာက ခဉွတ်ဉတ်ဉန်ှင့ြ သေးနံ့နည်းနည်းရသည် ။ တဈနကေုန် ကားစီးလာပြီး တဈလမ်းလုံးလည်း သေးပေါကပြှီး ရမဆေေး ။ အဝတွငပြနသေေော အနှစ်များကလည်း မနည်းလှ ။ အောငထြှန်း အားလုံးကို လွှာနှင့သ်ိမ်းယကြ၍ ပါးစပထြဲသို့ ထည့လြိုကသ်ည် ။ တံတွေးနှင့ရြောပြီး ရှင်းသန့ကြှည်၏ အနှစ်များ ပါးစပထြဲမှာ ပြောဆြင်းသှားသည်။

“အ… အား…ရှီး”

ရှင်းသန့ကြှည်၏ ညည်းသံလေးများ ထွကလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းဆံပငကြိုဆှဲ၍ ခေါင်းကို ပေါငခြှကြားတွင် အတင်းဖိကပထြားလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းပါးစပပြေါမြှာ အ‌မှှေးအုံကြီး။ မသိရင် ရှင်းသန့်ကြညကြ အောငထြှန်းပါးစပကြို ခွစီးနသလေို ။ အောငထြှန်း အခုမှတော့ မထူးတော့ပြီ ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ စောကခြေါင်းပေါကထြဲသို့ လွှာကို ရောကန်ိုငသ်မွှရောကအြောင် ထိုးသှင်း၍ မှှေ့ရမ်းပေးလိုကသ်ည် ။

“အားးးး…. ကောင်းတယ်”

ရှင်းသန့ကြှည် အောငထြှန်းဆံပငကြို ဆှဲ၍ တဇတဇြတ် ဖြစ်နသည်ေ ။ အဖုတကြို အတင်းထိုး၍ ထိကပထြားသဖြင့ြ အောငထြှန်းသှားက စောကစြိကို သှားထောကန်သည်ေ ။ စောကစြိထဲမှ သှားတိုကဆြေးညှဈသလို အရညပြစွပြစွမြွား တစိမ့စြိမ့ြ ထွကန်သညေကြို အောငထြှန်း သိလိုကသ်ည် ။ အရသာမရှိသလို အရောငလြည်းမရှိ ။ သို့သောြ လွှာပေါသ်ို့ တစိမ့စြိမ့ကြနွသညေကြို သိနသည်ေ ။ တောတ်ောထြနတ်ဲ့ဆောပြဲ ။ တဈခွီတော့ ပြီးသှားပြီ ။

အောငထြှန်း၏ ဒူးများလည်း ကြမ်းပြငမြှာ ထောကထြားရ၍ နာလှပြီ။ ရှင်းသန့ကြှညကြတော့ တဈနကေုန် ရှှဲလာခဲ့သမွှ အောငထြှန်းပါးစပထြဲ ညှဈခနွသည်ေ ။ ဖငမြွားပါခွကအြောင် ဖိကပပြှီး သှားနှင့ထြောကထြားပြီး ဇိမယ်ူလိုကသ်ည် ။ စောကစြိကို အဲ့လိုနာအောင် တဈခုခုနှင့ြ ထောကထြားရသည့ြ အရသာက သိပကြောင်းလှန်းသည် ။ အောငထြှန်း သှားနှင့ြ ဖိသထကဖြိထောကလြေ ရှင်းသန့ကြှညအြတွကြ ကောင်းလေ ။ ‌ခွဖြေားထောကပြှီး ဖငအြိုးပါခွကသ်ည် ။

“အား…. ရှီး ….”

ရှင်းသန့ကြှည် အောငထြှန်းခေါင်းကို တွန်းပစ်လိုကပြှီး အိပယ်ာပေါြ အရုပကြှိုးပြတ် လှဲခလွိုကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ကုတငအြောကြ တွဲလောင်းခလွကြြ အနအထေားဖြင့ြ အိပယ်ာပေါြ လဲကသွှားသည် ။ ဒူးထောကထြားသော အောငထြှန်းမကြစြိရှေ့တွင် အခုမှ စောကရြညတ်ှေ ဆောင့ထြှကထြားသော တံတွေးတွေ စိုရှှဲနသညေ့အြမှှေးများနှင့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်း မည်းမည်းကြီး ။ လူသေးသလောကြ အဖုတကြလည်း ကြီးသည့ဆြောြ ။

ရှင်းသန့ကြှညကြ လောကကြီးကိုမေ့လကြြ အမောဖြနသေည်ေ ။ တဈနကေုန် ပငပြန်းထားသမွှ ခုန စောကရြညတ်ှနေဲ့အတူ ပါသှားပြီ ။ လူလည်း လန်းသှားသလို စိတလြည်း လန်းဆန်းလာသည် ။ လန်းဆန်းလာမှုနှင့အြတူ သေး‌ကလည်း ပေါကခြငွလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် မှေ့ယာပေါမြှ ထလိုကပြှီး အောငထြှန်းဆံပငကြိုဆှဲ၍ အိမသ်ာထဲ ခေါသ်ှားလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်း စဉြးစားသည် ။ ဘာလုပမြလို့လဲ ။ ငါ့ကို ထုပေးမလို့လား ။ အောငထြှန်းလည်း သူ့မကြန်ှာရှေ့မှ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း တဈလုံးတကြ တဈလုံးဆင်းသှားသော ရှင်းသန့ကြှည်၏ ဖငပြှောငန်ှဈလုံးကို အရသာခံကြည့်ရြင်း ရချိုးခန်းထဲပါသှားတော့သည် ။

ရှင်းသန့ကြှညကြ သူ့ကို သေးတိုကတ်ော့မညကြိုတော့ အောငထြှန်း မသိ‌သေး ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းပါးစပပြေါြ သူမဆောကဖြုတကြို ကပလြိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းက ယကဖြို့လွှာကို ထုတလြိုကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းမကြန်ှာကို ခပဆြတဆြတရြိုကပြှီး လွှာကိုပြနသ်ိမ်းကာ ပါးစပပြဲ ဟခိုင်းလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ အောငထြှန်း ထငမြထားသည့အြရာတဈခု ဖြစ်ပကြသ်ှားသည် ။ ထိုအရာကတော့ အောငထြှန်းပါးစပထြဲသို့ ရှင်းသန့ကြှည်၏ သေးများ ဝငလြာခွင်းပင် ။ ပထမ အခိုကအြတန့်‌လေးထဲတွင်‌တော့ အောငထြှန်း ကြောငန်ခေဲ့သည် ။ အရညတ်ှေ ဒလ‌ဟော ဝငလြာတော့မှ အနံ့ထွကလြာတော့မှ သေးတွမှန်ေး သိတော့သည် ။

အောငထြှန်း ခေါင်းကို နောကကြိုဆုတ်၍ ရုန်းရနပြှငသ်ည် ။ သို့သောြ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းဆံပငမြွားကိုဆှဲ၍ ခေါင်းကိုမော့ကာ အားရပါးရ တရှူးရှူးဖြင့ြ ပေါကခြလွို့နသည်ေ ။ သေးများက အောငထြှန်းပါးစပမြှ လွှံကကြာ မကြန်ှာပေါမြှာ စီးဆင်းသှားကြသည်။ နှေးထွေးသော ဖနတ်ှတတ်ှတ် သေး၏အရသာကို အောငထြှန်း မှည်းဖူးသှားသည် ။ မကြန်ှာနှင့ြ တကိုယလြုံးလည်း သေးတွရှေှဲနသည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ သေးများက နှေးပြီး ဝါနသည်ေ ။ ပေါကပြှီးသောအခါ အောငထြှန်းခေါင်းကို ဆောင့တ်ှန်းပစ်လိုကသ်ောကြောင့ြ အောငထြှန်း နောကသ်ို့ယိုငသ်ှားသည် ။ ပါးစပမြှလည်း ချောင်းတွေ တဟှတဟြှတဆြိုး၍ သေးသီးနသည်ေ ။

သေးတွကေ အောငထြှန်းနှာခေါင်းပေါကမြှ ပြနထြှကလြာကြသည် ။ ဗိုကထြဲမှာလည်း သေးတွနှငေ့ြ ပြည့န်သေောကြောင့ြ လတကေလြိုကတ်ိုင်း သေးနံ့က ပြနတ်ကလြာသည် ။ အရှငလြတလြတန်ဲ့ မိန်းမ သေးသောကရြတဲ့ ဘဝပါလားဟု အောငထြှန်း တွေးမိသည် ။ သူ့ပါးစပကြ ကောငမြလေး၏အိမသ်ာဖြစ်သည့ြ အခွအနေေ ရောကသ်ှားပြီ ။ အောငထြှန်း သေးတဈခါမှ မသောကဖြူး ။ သောကလြို့ရသညလြို့လည်း မသိ ။ မိန်းမသေးကိုလည်း သောကခြငွရြကောင်းမှန်းလည်း မသိခဲ့ ။ အခုတော့ အောငထြှန်း အံ့ဩခွင်းများစွာဖြင့ြ မိန်းမတဈယောကြ၏သေးကို ဒူးတုပ်၍ သောကဖြူးသှားပြီ ။

ရှင်းသန့ကြှညကြ သေးပေါကပြှီးတော့ အိမသ်ာခွကပြေါြ ပေါငဖြှဲပြီး ထိုငန်သည်ေ ။ အဖုတကြ သေးတွစေိုလကြြ ၊ အမှှေးတွမှော သေးရှှဲလကြြ ။

“အောငထြှန်း…”

“ဗြာ…”

ငါသေးပေါကထြားတာတွေ လာရှင်းပေးပါဦး။ အောငထြှန်းလည်း လေးဘကထြောကပြှီး ပေါငကြှားထဲ ခေါင်းတိုးလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ ရှင်းသန့ကြှည်၏ အဖုတကြို တပြတပြှတ် ယကတ်ော့သည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ကြောမှီပြီးထိုငရြင်း အိမသ်ာထဲမှာ ဇိမခြံနသည်ေ ။ သေးနံ့တို့ကတော့ နံဟောငလြကြြ ။ သို့သောြ ရှင်းသန့ကြှညကြ ထိုအနံ့မွိုးကို ရှူရတာကြိုကသ်ည် ။

အောငထြှန်းယကပြေးတာကို ခံနရခွေင်းကြောင့ြ လည်းကောင်း ၊ သေးနံ့ရနခွင်ေးကြောင့လြည်းကောင်း ရှင်းသန့ကြှညအြဖုတသ်ည် အရညရြှှဲလာပြနသ်ည် ။ ဟိုးအတွင်းဆုံးထဲမှ လှိုကြ၍ယားနသေော တောင့တ်မှုကို အဖုတကြှဲအောငခြံ၍ ဖြဖြေောကပြဈချင်သ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် အောငထြှန်းလီးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ လီးမှာ သူမစိတကြှိုကြ လီးမွိုးတော့ မဟုတ် ။ အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရလွှင် သူမတသကတ်ာတွင် လီးပေါင်းစုံကို စုပခြဲ့ဖူးသည် ။ ငယင်ယကြထားခဲ့သော ရည်းစားများ၏ လီး ၊ ဒီဘကန်ောကပျိုင်း ရည်းစားမထားဖြစ်ဘဲ နလောခဲ့ပြီးနောကြ သူမကြောင်းသားများ၏ လီး ၊ တဈခါက ကြောင်းသားမိဘတဈယောကြ၏ လီးကိုလည်း စုပခြဲ့ဖူးသည် ။

လွှို့ဝှကခြကြတ်ဈခုကို ဝနခြံရလွှင် တဈခါတုန်းက စပယယ်ာတဈယောကြ၏ လီးကိုတောင် လိုင်းကားဂိတတ်ှင် ရပထြားသော ကားလှတတ်ဈစီးပေါမြှာ စုပခြဲ့ဖူးသည် ။ ညဈပတသ်ော လီးများကို ပိုကြိုကသ်ည် ။ လခွေးခဉွပြှုံးပြုံးကို သူမအကြိမမြွားစွာ အရသာခံဖူးသည် ။ ထိုသို့ပြောသောကြောင့ြ သူမမှာ ကြေးစားသာသာ မိန်းမတဈယောကတ်ော့လည်း မဟုတ် ။ သူမ စိတပြါသောအခါများတွင် ဖြစ်ခဲ့သော အခိုကအြတန့မြွားသာ ဖြစ်သည် ။ ကိဈစပြီးလွှငတ်ော့ ကိုယ့လြမ်းကိုယလြွှောကရြုံသာ ။ ကြနဒြုံးကလည်း အိတထြဲအမြဲပါသလို သန်ဓကလေည်း ဆရာဝနန်ှင့တ်ိုငပြင်၍ စနဈတကြ တားထားပြီးသားဖြစ်သည် ။ ဒီတသကြ ယောကြာြးယူဖို့လည်း အစီအစဉမြရှိ ။ သူမနှင့သ်င့်တောသ်ော ယောကြွားလည်းမရှိဟု ထငသ်ည် ။ ယောကြာြးရခဲ့လွှငလြည်း သူမ၏ ဆိုကကြိုကို လှတလြှတလြပလြပ် ဖြင့ထြုတန်ိုငလြိမ့မြည် မဟုတ် ။ ထို့ကြောင့ြ ကြုံသလိုသာ စားရန် ဆုံးဖြတထြားသည် ။ မတောတ်ဆ ကလေးရခဲ့လွှငလြည်း မှေးလိုကမြည် ။ အပငွြးပြသညေဟြု ယူဆသည် ။

ဒီခတ်မှော မိန်းမတဈယောကတ်ည်း ကလေးမှေးဖို့လည်း ဘာမှသိပမြခကလြှ ။ ပိုကဆြံရှိလွှင် အရာရာ ဖြစ်သညသ်ာ ဖြစ်သည် ။

အောငထြှန်းလီးမှာ မည်း၍ ပုံမှနတ်ှေ့ရသော မှနမြာလီးမွိုးသာ ဖြစ်သည် ။ နည်းနည်းရုပဆြိုးသည် ။ ကြည့်လြိုကသ်ညန်ှင့ြ နှုတခြမ်းပြင်၍ စုပခြငွစြရာကောင်းသော လီးမွိုးမဟုတ် ။ သို့သောြ ဒီနေ့ညအတွကတ်ော့ ဒီလီးပဲ ရှိသညလြေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် အောငထြှန်းကို ပကလြကလြှနခြိုင်း၍ ပြောင်းပြနခြှလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ အောငထြှန်းမကြန်ှာပေါတ်ကထြိုင်၍ တကိုယလြုံးနှင့ြ ဖိထားလိုကသ်ည် ။

ရှင်းသန့ကြှည်၏ လုံးကစွကြစွြ ဖငပြှောငန်ှဈလုံးက အောငထြှန်းမကြန်ှာပေါတ်ည့တ်ည့ြ ထိုငခြထွားသည် ။ အောငထြှန်းနှာခေါင်းက ရှင်းသန့ကြှည့စြောကပြတထြဲ တဝကမြှှုပ် အနအထေားဖြစ်သည် ။ ခုနပေါကထြားသော သေးနံ့ကတော့ တောတ်ောပြှယသ်ှားပြီ ။ ထိုအစား ဆောကရြညန်ံ့ ညှီတီတီသာ အောငထြှန်းရှူရသည် ။ ထိုစဉြ ရှင်းသန့ကြှည် ဖငကြှှလိုကပြှီး အောငထြှန်းနှာခေါင်းတည့တ်ည့န်ှင့ြ ဖငပြေါကကြိုခွိန်၍

“ဘူ… ဘှတ်…”

ဟား… နံလိုကတ်ာကြာ။ တောတ်ောလြုပရြကတ်ဲ့မိန်းမ။ ဖိထိုငထြားပြီး အသကရြှူကြပန်တေဲ့သူကို အီးရှူခိုင်းတယ် ။ ရုပလြေးလှပြီး ရငဖြုံးလေးနဲ့ ယဉသ်လောကြ ဒီလိုလုပတ်တလြိမ့မြယ် မထငဘြူး။ အီးနံ့ကလည်း နံလိုကတ်ာ.. ဟူး။

အောငထြှန်း အီးနံ့ကြောင့ြ မှှနထြှနန်ဆေဲဝယ် ရှင်းသန့ကြှညကြ ဖိထိုငပြှနသ်ည် ။

“အား..”

ရှင်းသန့ကြှည်၏ တကိုယလြုံး အလေးခွိနကြှောင့ြ အောငထြှန်းမကြန်ှာ နာလာသည် ။ အသကရြှူကလည်း မဝသေး ။ ဆောလြေးဘယလြောကခြွောချော အီးနံ့ကတော့ နံတာပဲဟု အောငထြှန်း တွေးလိုကမြိသေးသည် ။ ထိုအခိုကမြှာပင် အောငထြှန်းလီးမှာ နှေးခနဲဖြစ်သှားပြီး ပါးစပတ်ဈခုလုံးနှင့ြ ဆှဲစုပသ်ည့ဒြဏကြို ခံလိုကရြသည် ။ သိမ်းဆည်းထားရသော ရမျမကဆြန်ဒများကို ဖြင့ထြုတ်၍ ရှင်းသန့ကြှညအြားရပါးရ လီးစုပပြှီ ။ လီးကိုငုံပြီး ရှင်းသန့ကြှညကြ နှုတခြမ်းဝမှာ အတင်းဆှဲစုပထြား၍ တင်းပြီးနာသလိုလိုတောင် ဖြစ်လာပြီ ။ ထို့နောကြ ဘှကခြနဲ ပြနထြုတပြေးလိုကပြှီး လကန်ှင့ြ သုံးခကြလြောကြ အားဖြင့ဆြုပ်၍ ခပကြှမ်းကြမ်း ထုလိုကပြှနသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညပြါးစပထြဲ လီးနံ့စွဲသှားပြီ ။ သူမသိသည် ။ ဒါသညလြည်း သူမ၏အကြိုကတ်ဈခုဖြစ်သည် ။

ပါးစပထြဲ လီးနံ့စွဲနပြေီး မနကအြိပရြာထရတာ သူမကြိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းလီးကလည်း လရညန်ံ့‌လှိုငန်သေော အနံ့ရနသည်ေ ။ အထဲမှာ လရညမြွား ပြည့န်ပြေီ ။ သူတို့ကို ရှင်းသန့ကြှည် တွေ့ချင်လြှပြီ ။ ထုပြီး ထုတလြိုကခြငွသ်ည် ။ သို့သောြ အောငထြှန်းဆိုတဲ့ကောငကြ ထွကပြှီး ပြီးသှားမည့ကြောငဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့ြ ထုတ်၍မဖြစ်သေး ။ လရညအြရသာ ငံကြိကြိကို သူမတမ်းတသှားသည် ။ မသောကရြတာ နည်းနည်းကြာနပြေီ ။

လီးကို နှာခေါင်းနှင့တ်ေ့၍ လီးနံ့ကို အားရပါးရ ရှိုကသ်ှင်းလိုကပြှီး သူမငုံစုပပြှနသ်ည် ။ ဒီတခါ သှားနှင့ြ ဖြဖြကိုကသ်ည် ၊ ပါးစောငထြဲ‌ စောင်းသှင်း၍ ပါးစောငန်ှင့ြ ပြတဆြှဲပေးသည် ၊ ဘောများကို တပြှတပြှှတ် ယကသ်ည် ၊ ဖငကြိုလည်း အောငထြှန်းပါးစပန်ှင့ြ တေ့ပေးထားသည် ။ အောငထြှန်းကတော့ သူ့မကြန်ှာပေါရြောကန်သေော ဆောဖြငပြေါကြ ခရပြငေ့ြ အဝိုင်းလေးကိုကြည့်ပြှီး လီးစုပကြှမ်းသော ဆောကြှောင့ြ မထွကအြောင် မနည်းထိန်း‌နရသေည် ။ ဖငပြေါကလြေးက ရှုံ့လိုကြ ပြလိုကဖြှင့ြ ခုနကမှ အီးပေါကထြားသော ဖင် ။

“ဟဲ့ ယကစြမ်း”

ရှင်းသန့ကြှည် လီးစုပန်ရောမှ ကိုယကြိုမတ်၍ ဖငဖြှဲကာ ဖငပြေါကကြို အောငထြှန်းပါးစပပြေါြ တငပြေးလိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်းလွှာက ဖငပြေါကထြဲထိုးကလောလြာသည် ။ တကိုယလြုံးကငွတ်ကသ်ှား၍ ကြကသ်ီးများထသှားကာ တုနဆြင်းသှားသည် ။ ဖီးတကန်တေုန်း ဖငယ်ကခြံရတာ‌လောကကြောင်းသည့ြ အရသာမရှိ ။ အောငထြှန်းခငမြွာတော့ ဖငပြေါကထြဲလွှာထည့ရြင်း နည်းနည်းခါးသလို အရသာကို ခံစားနရသေည် ။ ခွီးများလားဟု အောငထြှန်းတွေးမိပြီး ကြောကလြန့သ်ှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြတော့ ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းများထ၍ ကငွတ်ကန်ဆေဲ ။

အောငထြှန်းမညမြွှကြာအောင် ယကပြေးစုပပြေးခဲ့ရသညမြသိ။ သူသိသညမြှာ ဖငန်ှင့်တကဖြိထားခွင်း‌‌ကြောင့ြ အသကရြှူမဝခွင်းနှင့ြ ခွီးအရသာ ခပခြါးခါးကို ရှံခွင်းကိုသာ သိသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ဖငဇြိမခြံရင်း လကတ်ဈဖကကြ အောငထြှန်းလီးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဂွင်းထုခသွည် ။ လကအြားဖြင့ကြိုငဆြုပ်၍ အားနှင့ဆြှဲထု‌နခွင်ေးကြောင့ြ နာလာပြီး လရညတ်ောင် မထွကခြငွတ်ော့ ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ တမငတ်ကာ ထိုသို့ထုပေးနခွင်ေး ဖြစ်သည် ။ ထွကခြငွန်သညေ့ြ အောငထြှန်းကို တမငထြိန်းနိုငအြောင် ဒီလိုထု‌ပေးခွင်း ဖြစ်သည် ။ ထို့နောကြ ဖစွခြနဲ လီး‌ပေါြ တံတွေးနှစ်ခကြြ‌ထွေးခလွိုကပြှီး မတတ်တထြရပလြိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ အောငထြှန်းကို ကြောပေး၍ပင် လီးပေါြ၌ စောကပြတကြို တေ့ရန် နရောယူလိုကသ်ည် ။ အခုမှ အသကကြိုဝအောငရြှူနရသေော အောငထြှန်းတဈ‌ယောကြ ထိုအရာများကို သတိမထားမိနိုငသ်ေး ။

ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းကို နောကပြှနခြှကာ ထိုငခြလွိုကသ်ည် ။ စိုရှှဲကာ ‌နူးညံ့နသေော တွင်းခေါင်းထဲသို့ လီးက စိုကခြနဲမှုပဝြငသ်ှားတော့သည် ။ ရှူး.. နှစ်ယောကစြလုံး ကောင်းသှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် သူမလိုချင်န်သေော ပြည့တ်င်းတဈဆို့နသညေ့ြ အရာတဈခုကို ပြနလြညရြရှိလိုကသ်ည် ။ ဟာတာတာဖြစ်နသညေ့ြ စိတမြွားမှာ အလိုပြည့သ်ှားသည့ြ အားရကြနပေခြှင်းသို့ ပြောင်းလဲသှားသည် ။ အရသာခံနလေိုကသ်ည် ။ မကြန်ှာတွင် အားရကြနပေမြှုတို့ ထငဟြပပြေါလြှငန်သည်ေ ။

အောငထြှန်းသညလြည်း စိုထွေးနူးညံ့သော အတွေ့အထိကြောင့ြ လီးတဈချောင်းလုံး အီစိမ့အြောင် ကောင်းသှားရသည် ။ အတွင်းနံရံများနှင့ြ ထိတိုကပြှတဆြှဲသှားမှုက တဈနကေုန် မောပန်းသမွှကို မေ့သှားစသည်ေ ။ အဖုတန်ှင့ြ လီးတပလြကြသ်ားဖြင့ြ ရှင်းသန့ကြှည့ြ မလှုပရြှားသေးဘဲ အရသာခံနသည်ေ ။ ပြီးနောကမြှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထ၍ ပြနထြိုငခြသွည် ။

“အီး… ရှူးး… ကြှဈ.. ကြှဈ..”

အောငထြှန်းဆီမှ ကောင်းလှန်း၍ အသံထွကလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် တဖြည်းဖြည်း မှင်းကိုပုံမှနစြီး‌သှားသည် ။ ထို့နောကြ တဖြည်းဖြည်း အရှိနတ်ငလြာသည် ။ ခုနတ်ာ ပိုမှနလြာသည် ။ ထို့နောကြ ပို၍ ပို၍ မှနလြာသည် ။ အောငထြှန်း ကြည့်လြိုကသ်ောအခါ ရှင်းသန့ကြှည့ြ၏ ဖငန်ှဈလုံးကြားထဲ သူ့လီးက အတောင့လြိုကြ အမှှောင်းလိုကြ ခွဲကာ ထိုးထိုးဝငသ်ှား‌နသည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည်၏ စောကပြတကြှီးက ပါးစပပြေါကကြှီးတဈခုလို သူ့လီးကို စုပမြွိုသှင်းသှားလိုကြ သူ့လီးက ပြနလြွှောထွကလြာလိုကန်ှင့ြ လိုမွိုးမှငန်ရသေည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ဖငန်ောကပြဈဆောင့န်သဖြေင့ြ ကြောပြငကြှီးက ပြောငတ်င်းနသည်ေ ။ ခွှေးများဖြင့ြ စိုလကန်သည်ေ ။ အသားက ဝင်းဖန့န်သည်ေ ။ ကြောရိုးမှှောင်းကြီးက အလယမြှာခုံးနပြေီး ဖငန်ှဈခွမ်းက အောငထြှန်း၏ ပေါငရြင်းနှစ်ဘကမြှာ တငန်သည်ေ ။

“ဖုံး.. ဖုံး.. ဘုံး.. ဘုံး..”

ရှင်းသန့ကြှည်၏ ပေါငခြှံနှင့ြ အောငထြှန်း၏ ပေါငရြင်းရိုကသ်ံက တဘုံးဘုံးနှင့ြ စည်းခကြကြကြပြေါထြှကန်သည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် ရုတတ်ရကြ ထလိုကသ်ောကြောင့ြ အောငထြှန်း ဖီးလပြကြသ်ှားရသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းနှင့မြကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြုံစံသို့ ပြောင်းထိုငလြိုကသ်ည် ။ သူမမကြန်ှာတွင် ခွှေးများဖြင့ြ စိုနပြေီး ဆံပငအြခွို့က ကပန်သည်ေ ။ ရမျမကအြရှိနဖြှင့ြ ရုပကြထနန်သည်ေ ။ နေ့ခင်းက နောကကြှည့မြှနမြှာ တဆင့တ်ှေ့ရသည့ြ အေးခမွြးသည့ြ အလှမွိုးမဟုတတ်ော့ ။ ရမျမကခြိုးအပြည့န်ှင့ြ လှနသေော အလှတဈမွိုးဖြစ်နသည်ေ ။ လှတော့‌လှနသည်ေ ။ အလှချင်ြးတော့ မတူ ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အောငထြှန်းမကြန်ှာကို ‌စေ့စေ့ကြည့်ြ၍ ထိုငခြလွိုကသ်ည် ။ အမှှေးမည်းအုံကြီးကြား သူ့လီးမှုပြ‌ဝငသ်ှားပြနသ်ည် ။

“အားးး..”

ပြနကြောင်းသှားရပြနသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း လီးဝငသ်ညန်ှင့် ခေါင်းမော့ကာ ဖီးလကြိုယူသည် ။ အားနှင့ြ အရှိနန်ှင့ြ လငွမြှနစြှာ ဆောင့ခြနွသဖြေင့ြ ကုတငကြ အသံပေါင်းစုံထွကန်သလေို လှုပခြါရမ်းနသည်ေ ။ ကြိုးကခွငွလြည်း ကြိုးကသွှားနိုငသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြတော့ အဲ့တာတွေ ဂရုစိုကသ်ည့ပြုံမပေါြ ။ နို့တွကေ သူမရငဘြတပြေါမြှာ အပေါအြောကြ လှုပန်သည်ေ ။ လိုးရင်းနှင့ြ အောငထြှန်း၏ ပါးကို ဘယပြှနည်ာပြနခြသွည် ။ အောငထြှန်းကိုယပြေါမြှောကခြွ၍ နားကို သှားဖြင့ကြိုကသ်ည် ။ အောငထြှန်း နာလည်းနာသလို အောကကြလည်း ကောင်းနပြနေသ်ည် ။ မကြန်ှာပေါလြည်း တံတွေးထွေးခသွည် ။ အပေါမြှ စိတကြှိုကြ ခုနပြေါကမြှင်းစီးသည် ။ ကြာတော့ အောငထြှန်းမခံနိုင် ။ တဈနကေုနထြိန်းထားရသော လရညမြွားက ဆောင့တ်ှန်းကာ ပန်းထွကလြာကြ‌တော့သည် ။

အရှိနပြှင်းလှန်းလှ၍ ရှင်းသန့ကြှည်၏ စောကပြတအြတွင်း၌ ရပေိုကဖြှင့ြ အထိုးခံလိုကရြသလို ဖနွြးခနဲ ဖြောကခြနဲ အရသာကို သိလိုကရြသည် ။ မကြာပါ လီးလည်း စောကပြတထြဲမှာ ပြော့သှားတော့သည် ။ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း တောတ်ောမြောသှားသည် ။ သူမ ပြီးတာ သုံးခါရှိပြီ ။ ရှင်းသန့ကြှည် အောငထြှန်းကိုယပြေါမြှ ဆင်း၍ ဘေးတွငပြဈလှဲခလွိုကသ်ည် ။ နှစ်ယောကစြလုံး၏ ရငဘြတမြွားက နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကဖြှင့ြ အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူနကြသေည်။ အခန်းထဲမှာ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းများမှ လှဲ၍ ဘာမှမကြားရတော့ ။ အခန်းမကြန်ှာကကြမြှမီးက စူးရှတောကလြောငန်သလေို ။ ပနကြာသံ တဒီဒီသာ ပုံမှနထြှကပြေါန်သည်ေ ။ ထို့နောကြ ရှင်းသန့ကြှညတ်ဈယောကြ တွင်းနကကြှီးတဈခုထဲ ပြုတကြသွှားသလို အိပပြွောသ်ှား‌လတေော့သည် ။

📘အခန်း (၂) အလိုးဖြင့ြဧည့ခြံခွင်း📘

မနကြ.. ပြတင်းပေါကမြှတဆင့ြ နရေောငကြ ဖြတသ်န်းကာ ထိုးဝငကြနွသည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှညအြိပခြငွမြူးတူးဖြင့ြ အိပယ်ာပေါကြ ထထိုငလြိုကသ်ည် ။ အတွေးများ ပြနဖြမ်းဆုတမြိသောအခါ ညကအောငထြှန်းနှင့ြ လုပခြဲ့တာကို မှတမြိလာသည် ။ ဘေးဘီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အောငထြှန်း မရှိတော့ ။ သတိထားပြီး ပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့မှ ကုတငခြှရင်ေးက ထိုငခြုံမှာ မိန့မြိန့ကြှီးထိုငန်တေဲ့ လူကြီးတဈယောကြ ။ အသားကမဲမဲ ။ ရှင်းသန့ကြှညလြန့သ်ှားသည် ။ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနကြှည့လြိုကတ်ော့ ညကအတိုင်း အဝတအြစားရယလြို့ တဈစတောင် မဝတထြားတဲ့ နိကတ် ။ ဘယကြလူကြီးလဲ၊ အောငထြှန်းရော ဘယမြှာလဲ၊ အောငထြှန်းငါ့ကို ဘာလုပသ်ှားလဲ၊ မေးခွန်းတွကေ ခေါင်းထဲ‌တန်းစီပြေးသှားသည် ။ လကကြလည်း အနီးရှိစောငကြို ဆှဲယူ၍ ရငကြို လှှမ်းလိုကသ်ည် ။ လူကြီးက စကားစလာသည် ။

“ဟဲ.. ဟဲ ဆရာမလေး မင််ဂလာပါ”

ဟင် ငါဆရာမမှန်း သူဘယလြိုသိနတောလဲ။

“ဆရာမလေး မကြောကပြါနဲ့။ ကြှနတ်ောကြ ဒီတည်းခိုခန်းပိုငရြှင် မောငသ်ာပါ။ ဒီမှို့က မှို့မိမှို့ဖတဈဦးပါ။ ရှာကြောင်းအကြိုးတောဆြောငလြည်း ဖြစ်ပါတယ်။ မနေ့က ဆရာမလေးကို ကြှနတ်ောတ်ို့စောင့န်ပေါသေးတယ်။ ကားအဝငကြလည်း နောကကြွ၊ မိုးကလည်းခွုပလြို့ ကြှနတ်ောတ်ို့ ပြနသ်ှားတာ။ နောကတ်ော့ ဆရာမလေးက ကြှနတ်ော့တ်ည်းခိုခန်းမှာ ဆိုကဆြိုကမြှိုကမြှိုကကြို လာတည်းတာကိုး။ ကြှနတ်ောလြည်း ဆရာမလေး ကားဆရာနဲ့ ဝငသ်ှားတာ တွေ့လိုကတ်ာနဲ့ မနှုတဆြကတ်ော့တာ။ တဈညလုံးလည်း အသံတွကေို ဆူနတောပဲ ဆရာမလေးရယ်။ ကြှနတ်ော့ကြုတငတ်ောင် တောတ်ောန်ဲ့သှားပြီနဲ့တူတယ် ဟဲ ဟဲ ဟဲ။

လူကြီးက ပြောရင်းနဲ့ ရယလြိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှညတ်ဈယောကြ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သှားသည်။ ကြောင်းအကြိုးတောဆြောင် လူကြီးရှေ့မှာ အခုမှရောကလြာတဲ့ ဆရာမအသဈက ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ဖြစ်နတေော့ မကြန်ှာဘယလြိုထားရမှန်း မသိတော့။

“ဒရိုငဘြာကိုတော့ ကြှန်‌တောတ်ို့ နှငလြှှတလြိုကပြှီ ဆရာမလေး။ မနကစြောစောကပဲ ဒီကောငထြှကသ်ှားပြီ”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း အယောငယ်ောငအြမှားမှားနဲ့ ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။

“ဒါပမယေ့ြ ဆရာမလေး ဒီကိဈစတော့ ဘယလြိုရှင်းမလဲ”

“ဟင် ဘယကြိဈစလဲ”

“အခုကိဈစပေါ့ ဆရာမလေး။ ဆရာမလေးက ကြှနတ်ောတ်ို့မှို့ကို ရောကရြောကခြငွြးပဲ ကိုယစြီးလာတဲ့ ကားဒရိုငဘြာနဲ့ တည်းခိုခန်းမှာ လာအိပတ်ာ။ အဲ့ဒါ ကြှနတ်ောတ်ဈယောကတ်ည်းမှငတ်ာ မဟုတဘြူး”

“ရှင်..”

“ဟုတတ်ယ် ဆရာမလေး။ ကြှနတ်ောတ်ို့က မပြနသ်ေးဘဲ ထိုငစြကား‌ပြောနကြတေုန်း ဆရာမလေးနဲ့ ဒရိုငဘြာနဲ့ အပေါတ်ကသ်ှားတာကို မှငလြိုကကြှတာပဲ”

တောကြ.. ရှင်းသန့ကြှည် နငကြမှင်းချင်ြဦး။ အဲ့အခွိနမြှာပဲ အခန်းထဲကို လူ‌ရှဈယောကလြောကြ ထပဝြငလြာကြသည်။ အသားမဲမဲ အသကကြှီးကြီးနဲ့ လူကြီးရှဈယောကကြ ကုတငဘြေးမှာ တန်းစီပြီး ရပလြိုကကြှသည်။ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း စောငပြါးလေးကို ပိုမိုတင်းတင်းဆှဲလိုကရြင်း ကုတငပြေါမြှာ ကြုံ့ကြုံ့လေး ဖြစ်သှားရသည်။ အခုမှတွေ့ဖူးတဲ့ သူစိမ်းယောကြာြးရှဈယောကအြလယ် ကုတငပြေါမြှာ အခုမှ ရှာကို အသဈရောကလြာတဲ့ ဆရာမက ဖငပြှောငန်ဲ့ ဖြစ်နတေော့ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ဘာလုပရြမလဲ မသိတော့။

“ဒါ ရှာက သူကြီးအပါအဝင် ကြောင်းကောငစြီအဖြဲ့ဝငန်ဲ့ ကြောင်းအကြိုးတောဆြောင် လူကြီးတွပေါ ဆရာမလေး။ နောကဆြိုရင် သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးသှားမှာပါ ဟဲ ဟဲ။ ညကကိဈစကို သူတို့လည်း အားလုံးမှင် အားလုံးကြားလိုကကြှတယဗြွ”

“ရှင်.. ဟို.. ကြှနမ် ကြှနမ် တောင်း တောင်းပနပြါတယ်”

“အို တောင်းပနစြရာမလိုပါဘူး ဆရာမလေးရယ်။ ကိုယ့ဟြာနဲ့ကိုယခြံတာပဲ မဟုတဘြူးလား”

“ရှင်..”

ရှင်းသန့ကြှည် ဘာပြောရမှန်းမသိ။

“အခုက ဒီသတင်း အပြငကြို မပြန့သ်ှားအောင် ဆရာမလေး ဘယလြိုလုပမြလဲဆိုတာပဲ အရေးကြီးတာပါ။ ဒီက လူကြီးမင်းတွကေ တဈခွန်းဆို တဈခွန်း ပြောလိုကရြင် ဆရာမလေးဂုဏသ်ိကျခာ.. အဲ့တာပါဗွာ..”

ရှင်းသန့ကြှည် အခွအနေကေို နားလညစြပြုလာသည် ။ လူကြီးတွကေို ဝေ့ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ၀၀ ပုပု မဲမဲ ဗိုကရြှှဲနှင့ြ အဆီပြနတ်ှခညွြေးသာ ။ ရှင်းသန့ကြှည် စိတည်ဈသှားသည် ။ သူမဘာလုပရြတော့မညလြဲ စဉြးစားနမေိသည် ။

“ဆရာမလေး သိပမြစဉြးစားနပေါနဲ့။ ဒီကလူတွရေဲ့ ပါးစပကြိုပိတဖြို့ နည်းလမ်းရှိပါတယ်”

ထိုစဥြ လူကြီးများက ပုဆိုးများကို ပျိုငတ်ူလို ခွှတခြလွိုကကြှသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ရှကသ်ှားပြီး ရငကြိုလှှမ်းထားသော စောငတ်ောင် လှတကြသွှားသည် ။ လီး ၈ ချောင်းက သူမရှေ့မှာ ပျိုငတ်ူလိုပေါလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် စောငကြိုပြနဆြှဲယူ၍ နို့ကိုပြနဖြုံးလိုကရြင်း လီးများကို မသိမသာခိုးကြည့်သ်ည် ။ အဖိုးကြီးများ၏ လီးများက တောငတ်ဝကြ မတောငတ်ဝကြ အခွအနေေ၌ ရှိနကြသေည် ။ လီးများက တိုတိုတဈမွိုး ရှညရြှညတ်ဈဖုံ မဲမဲတဈမွိုး တဈခွို့က တုတပြှီး တခွို့က တောငလြာသည် ။ တဈခွို့လီးတွကေ တောငပြမယေ့ြ မတမြလာသေးဘဲ ပေါငကြှားမှာ တွဲ‌လောင်းကနွတေုန်းပဲ ရှိသေးသည် ။

“သူတို့ပါးစပကြို ပိတဖြို့ဆိုရင် ဆရာမလေး အခုမှငတ်ဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဆရာမလေးပါးစပကြို လီးနဲ့စို့ပေးရင် သူတို့ပါးစပလြည်း ပိတသ်ှားပါလိမ့မြယ် ဆရာမလေး”

“ရှင် မိုကရြိုင်းလှခညွလြား”

“မမိုကရြိုင်းပါဘူး ဆရာမလေးရယ်။ ဆရာမလေးက ဒရိုငဘြာလီးတော့ စုပပြှီး ကြှနတ်ောတ်ို့လီးတော့ မစုပခြငွဘြူးလား။ ကြှနတ်ောတ်ို့က ကြောင်းကောငစြီလူကြီးတွပေါ ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား”

ရှင်းသန့ကြှည် စိတပြကြဝြမ်းနည်းစွာဖြင့ြ ငိုမိသည် ။ တဈသကလြုံးကောငလြေးများကို အပေါစြီးက ဆကဆြံနိုငခြဲ့သူမို့ သူ့ကိုဒီလိုလုပတ်ာကို စိတထြဲမှ မခံချင်စြိတ် ဖြစ်မိသည် ။

“ရှငတ်ို့မှာ ဘာသကသ်ရှေိလို့ ပြောနိုငန်ရတောလဲ”

သိပတ်ော့ မမွှောလြင့သ်ောလြည်း ကောကရြိုးတဈမွှင် ဖြစ်လိုဖြစ်ငှား ပြောကြည့်လြိုကသ်ည် ။ စောငကြိုလည်း ပိုတင်းတင်းစိလိုကသ်ည် ။

“ဆရာမလေး သိပကြလနကြဆန် မလုပပြါနဲ့ဗွာ။ ကြှနတ်ောြ အကောင်းနဲ့ပြောတာပါ။ ကြှနတ်ော့တ်ည်းခိုခန်းမှာ ကငမြရာတွဘောတွေ ကြှနတ်ောြ မတပပြမယေ့ြ အပေါကလြေးတွတေော့ ရှိပါတယ်။ မနေ့က ကြှနတ်ောတ်ို့က ဟိုဘကအြခန်းထဲမှာပါ။ အသံတွအကေုနကြှားနရသေလို ကိုယ့ရြှေ့မှာလုပပြှနသလေို အရှင်းသားမှငရြပါတယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းနဲ့လည်း မှတတ်မ်းတငထြားပါသေးတယ်။ ဆရာမလေး ကြည့်ခြငွရြင် ကြှနတ်ောြ အခုပြပါ့မယ်။”

ရှင်းသန့ကြှည် ထိုစကားကို ကြားလိုကရြသောအခါ ဒီလူကြီးများ လုပသ်လို ခံရတော့မညဖြစ်ကြောင်း သိလိုကရြပြီး ငိုခလွိုကမြိသည်။

“အီး..ဟီး..ဟီး…”

ရှင်းသန့ကြှည် အိပယ်ာပေါမြှာ ဖငဟြောင်းလောင်းဖြင့ြ ရှိုကကြှီးတငင် ငိုကြှေးနမေိသည်။ စောငကြိုတောင် မကာနိုငတ်ော့ဘဲ နို့တွဲလောင်းဖြင့ြ ရှိုကြ၍ရှိုကြ၍ ငို‌နသည်ေ ။ တဈခကြရြှိုကလြိုကတ်ိုင်း နို့များက နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ တသိမ့သ်ိမ့လြှုပန်သည်ေ။ ထိုငခြုံမှာထိုငန်သေော တည်းခိုခန်းပိုငရြှငဆြိုသူလူကြီးက ထလာပြီး

“လာ.. လာ .. ဆရာမလေး မငိုပါနဲ့ ထထ”

ဆိုပြီး ကုတငပြေါကြနေ ဆှဲထူလိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ဖငတ်ုံးလုံးနှင့ြ လူကြီးခေါရြာနောကြ ပါသှားရသည်။

“ကဲ အားလုံးပြီးသှားအောင် စုပလြိုကပြါ ဆရာမလေးရယ်”

လူကြီးက ရှင်းသန့ကြှညခြေါင်းကို နောကကြတွန်း၍ လီးတဈချောင်းနားသို့ ကပပြေးလိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ပါးစပကြို ပိတထြားသည်။ လီးနံ့က နှာခေါင်းဝကို လာတိုးနသည်ေ။ ထိုအနံ့ကြောင့ြ ရှင်းသန့ကြှညအြဖုတထြဲမှ အရညကြှညမြွား စိမ့ကြလွာသည်။ ညဈပတသ်ည့လြီးများကို ရှင်းသန့ကြှည် စိတလြာသည်။ လခွေးလည်း စားဖူးသည်။ ကြိုကလြည်း ကြိုကသ်ည်။ အရသာကိုတော့ မဟုတ်။ ယောကြာြးလီးမှာကပန်တေဲ့ လခွေးကို စားရခွင်းက ရှင်းသန့ကြှညကြို နှာထစသည်ေ။

မကြရြညမြွားကြောင့ြ ဝိုးတဝါးဖြစ်နေ၍ လီးကို သချောတော့ မမှငရြ ။ လူကြီးက ရှင်းသန့ကြှညန်ှာခေါင်းကို လာပိတသ်ည် ။ နှာခေါင်းပိတလြိုကသ်ောကြောင့ြ အသကရြှူရန် ပါးစပကြို အလိုလိုဖြင့မြိရကသ်ား ဖြစ်သှားသညန်ှင့ြ ပါးစပထြဲသို့ လီးက တိုးဝငလြာတော့သည် ။ ရှင်းသန့ကြှညပြါးစပထြဲမှာ လီးအရသာက ပြံ့နှံ့သှားသည် ။ ငနသ်လိုလို ခဉွသ်လိုလို ။ သေးနံ့လည်း ရသလိုလို ။ လူကြီးက ရှင်းသန့ကြှည်၏ လကန်ှဈဘကကြို ဆှဲမှှောကြ၍ ဘေးနားမှ ကပလြာသော လီးနှစ်ချောင်းပေါသ်ို့ တငပြေးလိုကသ်ည် ။ ကိုငရြသညမြှာ ဆုပဆြုပဖြှိုးဖြိုးရှိပြီး တောငန်ပြေီဖြစ်သော လီးတဈချောင်းနှင့ြ နည်းနည်းပြော့နသေေးသော လီးသေးသေးတဈချောင်းတို့ဖြစ်သည်။

လကကြှမ်းကြီးနှစ်ဘကကြ နို့ကိုလာညှဈနသည်ေ။ ဘယသ်ူမှန်းတော့ မကြည့်အြား။ တဈယောကကြ စောကဖြုတလြာနှိုကသ်ည်။ ဖငကြို တဈယောကကြ အတင်းဖြဲသည်။ ခေါင်းပေါသ်ို့ လီးလာတငထြားသည့ြ လူလည်းရှိသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် မထူးတော့ပြီမို့ ပါးစပထြဲမှ လီးကို ခေါင်းနှင့ြ ဂွင်းထုပေးလိုကပြှီး လကထြဲမှ လီးနှစ်ချောင်းကိုလည်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လှုပရြှားပေးလိုကသ်ည် ။ လခွေးတွလည်ေး ယကမြိသည် ။ ညဈပတသ်ည့ြ အဖိုးကြီးများနှင့ြ လုပရြတော့မညဟြု ရှင်းသန့ကြှညသ်ိလိုကသ်ည် ။ စောကဖြုတကြိုဆှသည့လြကကြ အထဲကို တဈချောင်းလုံး ဝငထြှကန်သည်ေ ။ ဖငပြေါကကြိုလည်း လကတ်ဈချောင်း ဝငန်သညေမြှာ တဝကလြောကရြှိနသည်ေ ။ နို့သီးကိုလည်း တဈယောကကြ လာတောကကြစားနသည်ေ ။

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ဘေးနားက လီးတုတကြိုပြောင်း၍ စုပသ်ည် ။ ခုနလီးက တံတွေးများဖြင့ြ ပြောငသ်ှားပြီ ။ ပါးစပထြဲလည်း လီးနံ့ကစွဲနပြေီ ။

“ဖန်ျးးး… ဖောင်းးး…အူးးးး”

တဈယောကကြ ဖငကြိုလာရိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် အသံစထွကလြာသည်။ ရှင်းသန့ကြှညကြို ယောကြာြးရှဈယောကြ ဝိုင်းလုပသ်ည် ။ တည်းခိုခန်း အခန်းကဉွြးလေးအတွင်းဝယ် ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတ် ယောကြာြးများအလယမြှာ ရှင်းသန့ကြှညတ်ဈယောကြ အလုပရြှုပလြကြရြှိသည်။ ပါးစပ်၊ လကြ၊ စောကဖြုတ်၊ ဖင် တဈခုမှမအား ။ အားလုံးလီးနှင့ြ အဆို့ခံထားရသည် ။ တံတွေးတောင် ပြနသ်ိမ်းခွိနမြရ ။ တံတွေးက တွဲလောင်းကနွပြေီး ဒိသရုတကြှောင့ြ တံတွေးများက ပစွသ်ထကြ ပစွလြာကြသည်။

ရှင်းသန့ကြှည်၏ တံတွေးနံ့က ထောင်းထနသည်ေ။ လူကြီးများက တဈယောကတ်ဈလှည့ြ ကဈစငဆြှဲကြသည် ။ ပြီးတော့ တံတွေးထွေးထည့သ်ည်။ လီးအရင်းထိရောကအြောင် ပါးစပထြဲ သှင်းခံထားရပြီး လမှှေးအုံထဲ နှာခေါင်းမှုပြ‌‌နသညေ့ြ အနအထေား ပြီးပြနဆြှဲထုတသ်ည်။ တံတွေးက ပါးစပန်ှင့ြ လီးကြားမှာ ပစွခြွှဲပြီး အပစွမြွှငမြွားတန်းနသည်ေ။ ချောင်းတဟှတဟြှတန်ှင့ြ သီးသည်။ ဆံပငတ်ှကေ မကြန်ှာပေါမြှာ ခွှေးနှင့တ်ံတွေးများကြောင့ြ ကပန်သည်ေ။ တဈချောင်းပြီး နောကတ်ဈချောင်း တဈခွို့အချောင်းများက ရှညသ်ဖြင့ြ လညခြွောင်းထဲထိထောကသ်ည်။ တဈခွို့က တိုပြီး တုတသ်ဖြင့ြ ပါးစပပြှဲအောငင်ုံရသည်။ တခွို့က လီးဖြင့ပြါးရိုကသ်ည် နှာခေါင်းကိုထိုးသည်။ ပါးစပကြ လီးပေါင်းစုံကို စုပရြသဖြင့ြ ပိတရြသညမြရှိ။ အမြဲဟထားရ၍ ညောင်းလာသည်။ အောကကြ စောကဖြုတထြဲ လီးဝငလြာတာကို သိလိုကသ်ည်။ စလိုးကြပြီ။

အမှနတ်ော့ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း အရညရြှှဲနပြေီ။ အလိုမတူသောလြည်း အတွေ့ကို‌တော့ မရှောငန်ိုင်။ အနံ့နှင့ြ အနိုငကြငွ့ခြံနရမှေုက ရှင်းသန့ကြှည်၏ ရမျမကကြို တဟုန်းဟုန်း တောကလြောငစြသည်ေ။ လီးတုတတ်ုတတ်ဈချောင်းက စလိုးသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် လူကိုမမှတမြိ။ လီးကိုသာ မှတမြိသည်။ မဲမဲနှင့ြ ဗိုကရြှှဲသောလူက လီးတုတသ်ည်။ အရမ်းဝသော ဦးလေးကြီးက လီးတိုသည်။ ဟိုဦးလေးကြီး၏လီးက အရပလြည်းရှညသ်လို လီးလည်းရှညသ်ည် စသဖြင့သ်ာ မှတမြိသည်။

စောကဖြုတထြဲကလီးက နောကကြနေ အတင်းဆောင့န်သေောကြောင့ြ ပါးစပထြဲမှလီးက အာခေါင်‌လာထောကန်သည်ေ။ ဖငကြိုလည်း လကန်ှင့ကြလိုင်းကြတာ တောတ်ောကြယွန်ပြေီ။ ဖငကြိုလည်း ခနွမြညမြဟုတဟြု ရှင်းသန့ကြှညသ်ိပြီးဖြစ်သည်။ ဖငကြှောကို အတတန်ိုငဆြုံးရှုံ့ပြီး ပြငဆြငထြားရသည်။ လကကြလည်း တဈဖကပြဲထောကလြို့ရသည်။ နောကတ်ဈဖကကြ ဂွင်းထုနရေ၍ မအား။ နောကကြလီးက စောကဖြုတထြဲမှထုတပြှီး ဖငထြဲထည့်သည်။

“အားးးး…အူးးးး… သပေါပြီ”

လီးကကြီးလှန်း၍ ဖငပြှဲသှားလားတောငမြသိ။ ထိုစဉြ စောကဖြုတထြဲသို့ လီးတဈချောင်း ဝငလြာသည်။ ဖငထြဲမှာလည်း နောကတ်ဈချောင်း‌ ပြောင်းသှားသည်။ ဘဲကြီးက ရှင်းသန့ကြှည်‌အောကကြနေ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပကလြကအြိပ်၍ ထည့သ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အပေါကြ ဘဲကြီးကအောကကြပကလြကြ။ ရှင်းသန့ကြှည် မကြန်ှာထားကို ခပတ်ညတ်ညထြားလိုကသ်ည်။ ကောင်းနပမေယေ့ြ အကြပကြိုင် အလိုးခံရတာ‌ကြောင့ြ မကြန်ှာမတညလြို့မဖြစ်။ မကြစြောင်းလည်း ထိုးလိုကသ်ည်။ ကောင်းနသေောလြည်း ဟနဆြောငထြားလိုကသ်ည်။ လီးနှစ်ချောင်းက တဈဆို့ဆို့ကြီးဖြစ်နပြေီး ဖငတ်ဈခုလုံး ကြိန်းနသည်ေ။ လိုးချင်သ်လို လိုးနကြေ၍ အဝငအြထွကမြမှန်။

ရှင်းသန့ကြှည် သတိထားမိသလောကြ အခုလိုးနသညေ့ြ လီးနှစ်ချောင်းက အရှညဆြုံး အကြီးဆုံးများဖြစ်သည်။ အသားမဲမဲ ဗိုကရြှှဲရှှဲနှင့ြ လူကြီး၏ ဗိုကပြေါမြှာ ရှင်းသန့ကြှညတ်ငန်ပြေီး ဖငကြုန်းထားရသလို ဖြစ်နသည်ေ။ အပေါမြှ ဖငလြိုးနသေော လူကြီးကလည်း မဲတူးနရော အသားမဲမဲ ဖငပြှောငပြှောင် ယောကြာြးကြီးနှစ်ယောကကြှား ရှင်းသန့ကြှည်၏ ဝင်းဖန့ဖြန့အြသားအရညန်ှင့ြ ကိုယလြုံးတီးလေးက ညပန်သည်ေ။ ပါးစပကြို လိုးနသေောတဈယောကကြ လရညစြထွကသ်ည်။ ပါးစပထြဲသို့ အရှိနန်ှင့ြ ဆောင့ဝြငလြာသည်။ ထွကန်တော တောတ်ောန်ှင့မြပြီး ပါးစပတ်ဈခုလုံးပြည့လြွှံလာသည်။ ထွကလြို့ပြီးတော့ လီးကိုပြနရြုတသ်ှားသည်။

ရှင်းသန့ကြှည် ပါးကိုဖောင်းပြီး လရညမြွား ငုံထားရသည်။ များလှန်း၍ မွိုခရွခကန်သည်ေ။ ပါးစပတ်ဈခုလုံး လရညန်ှင့ြ ပလုတကြငွြးရသလို ဖြစ်နသည်ေ။ ထိုစဉြ ဖငထြဲကအချောင်းက ထွကပြှနသ်ည်။ ဖငပြေါမြှာ နှေးခနဲ ပူခနဲဖြစ်သှားသည်။ ခဏကြာတော့ စောကဖြုတထြဲက အချောင်းကလည်း အထဲမှာပဲ ထွကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် စိတတ်ိုသှားရသည်။ ဘယသ်ူအဖမှန်ေး မသိသည့ြ ကလေးကို မှေးရမည့ကြိန်းတော့ အရောကမြခံနိုင် ဗိုကလြည်းမကြီးချင်ြ။ အလိုးခံနရင်ေး ရကတ်ှကလြိုကတ်ော့ ရကလြှတန်သဖြေင့ြ စိတထြဲ နည်းနည်းအသကရြှူချောငသ်ှားသည်။ နောကတ်ဈယောကကြ မကြန်ှာပေါြ လရညလြာဖနွြးသည်။ မကြလြုံးတဈဖကြ ဖြင့မြရတော့။ စောကဖြုတန်ှင့ြ ဖငကြို နောကန်ှဈချောင်းက ခပြှနသ်ည်။ ပြီးတော့ လရညလြှှတသ်ည်။ စောကဖြုတထြဲ လရညမြွားဖြင့ြ ပြည့လြာသည်။ ပေါငတ်ဈလွှောကြ လရညစြီးကြောင်းက အိပယ်ာခင်းပေါထြိ ထူထဲစွာ စီးကနွသည်ေ။

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ဘယန်ှခွီမှန်းမသိ ပြီးသည်။ သေးပါထွကသ်ည်။ အိပယ်ာခင်းက သေးဖြင့စြိုပြီး အေးနသည်ေ။ အားလုံးပြီးသှားတော့ လူကြီးရှဈယောကအြလယ်၌ ရှင်းသန့ကြှည် လှုပပြငမြလှုပန်ိုငတ်ော့။ ပါးစပထြဲရော ဖငထြဲရော စောကဖြုတထြဲရော လရညတ်ှေ ပြည့န်တောသာ သိတော့သည်။ လရညန်ံ့ တံတွေးနံ့ သေးနံ့က ဟောင်းဟောင်းထနသည်ေ။ အမောဖြနစေဉြေ လူကြီးတဈယောကကြ ရှင်းသန့ကြှညမြကြန်ှာပေါခြှပြီး လာရပသ်ည်။ လီးကို မကြန်ှာတည့တ်ည့ြ ခွိနထြားသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် မကြန်ှာမှာ လရညမြွားနှင့ြ ပစွခြွှဲနသေောကြောင့ြ မကြလြုံးကောင်းကောင်း ဖြင့မြရ။ ဝိုးတဝါးသာ မှငရြသည်။ ထိုခဏတွင် မကြန်ှာပေါသ်ို့ ပူနှေးနှေး အရညမြွား အရှိနဖြှင့ကြလွာသည်။ ပါးစပထြဲလည်း ဝငကြုနသ်ည်။

ဟင် ဒါဘာတွလေဲ။ သေးတွေ ဟာ သေးပေါကခြတွာပဲ ငါ့ပေါကြို။

ရှင်းသန့ကြှည် သူ့မကြန်ှာပေါြ ‌သေးနှင့အြပန်းခံနရသေညဆြိုတာ သိလိုကသ်ညန်ှင့ြ တခွီပြီးသှားသည်။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း အံ့ဩမိသည်။ နောကတ်ဈယောကြ သေးနဲ့ပန်းပြနသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ပငပြန်းနသေောကြောင့ြ မထနိုင်၊ သေးဖြင့သ်ာ အပေါစြီးမှ ဝိုင်းပန်းကြတာကို ခံပဲခံနလေိုကြ‌တော့သည်။ ရှဈယောကလြုံး ပန်းလားမပန်းလားတော့ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း သချောမသိ။ သေးတောထဲ အသကပြငမြရှူနိုငအြောင် အပန်းခံလိုကရြသည်။ ထို့နောကြ လူကြီးများ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းသှားကြသည်။ မှေ့ယာက သေးများဖြင့စြိမပြှီး ရှှေ့လိုကတ်ိုင်း သေးများပြနစြိမ့ထြှကလြာကြသည်။ တဈကိုယလြုံးလည်း နံစောန်ပြေီ ရစရာမရှိတော့။ စောကပြတလြည်း လရညအြပြည့ဖြှင့ြ ဗှကပြေါကပြှီး ပတပြတလြည် ခရငမြတ်ှပနေသေည်ေ။ ဖငလြည်း တောတ်ောပြှဲနပြေီ။ သေးထဲစိမန်သေောကြောင့ြ စိုပြီး ဖငထြဲကခွီးတောင် နည်းနည်းထွကသ်ှားသည်။

လူကြီးများ အလွှိုလွှို ပြနထြှကသ်ှားကြသည်။ ရှင်းသန့ကြှညတ်ဈယောကထြဲ နှမ်းလစွှာ ကနွရြဈသည်။ နာရီကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ၁၁ နာရီပဲ ရှိသေးသည်။ မနကန်ိုးကတည်းက အလိုးခံနရတော ဘာမှမစားရသေး၊ ရတေောင် မသောကရြသေး၊ လရညန်ှင့ြ သေးပဲ ဗိုကထြဲရှိသည်။ လူလည်း သေးတောထဲက မထနိုငသ်ေး။ စောကပြတထြဲမှ လရညမြွားကလည်း ထွကလြို့ပဲမပြီးနိုင်။

ရှင်းသန့ကြှည် အားယူပြီး လကထြောကပြှီး ထကြည့်သ်ည်။ ထိုစဉြ မောငသ်ာ ဆိုသည့ြ လူကြီး အခန်းထဲသို့ ပြနရြောကလြာသည်။ သူဘယအြခွိနကြ ထွကသ်ှားသည် မသိလိုကြ။ လိုးတဲ့ထဲမှာ သူမပါတာကို ရှင်းသန့ကြှည် အခုမှ သတိထားမိသည်။

“ဆရာမလေး ပငပြန်းသှားပြီလား”

ရှင်းသန့ကြှည် ဘာမှမဖြဘေဲ မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးပြီး မကြန်ှာလှှဲထားလိုကသ်ည်။

“ဆရာမလေးက သေးတွရေော ခွီးတွပေါ ထွကကြုနတ်ာကိုး။ တောတ်ောတ်ောင် ညဈပတန်ပြေီ”

ရှငတ်ို့ ဖငလြိုးမှတော့ ခွီးမထွကဘြဲနမလေား။ ရှင်းသန့ကြှည် စိတထြဲမှ ပြောလိုကမြိသည်။

“ဆရာမလေးရယ် မရှကဘြူးလား။ ခုမနကမြှ တွေ့ဖူးတဲ့ ကြောင်းကောငစြီလူကြီးရှေ့မှာ သေးတွလည်ေးထွကြ ခွီး‌လေးတောင် ပါထားသေးတယ် ”

ဦးမောငသ်ာက ရှင်းသန့ကြှည်၏ ခွီးတုံးကို ကြည့်ြ၍ ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ရှင်းသန့ကြှည် မကြရြညတ်ဈစကြ ပါးပြငပြေါြ လိမ့်ဆင်းလာသည်။

“ကဲ ကဲ ဆရာမလေး သန့ရြှင်းလိုကပြါဦး။ ကြှနတ်ောြ နေ့လညစြာပြငထြားမယ်။ အေးဆေးရချိုးပြီးမှ ဆင်းလာခဲ့ပါ ဟုတပြှီလား ဟားဟားဟား”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း သူပြောမှ ဗိုကထြဲက တကြုတကြွုတန်ှင့ြ ဆာလာသည်။ လူလည်း မလှုပခြငွလြောကအြောင် ပငပြန်းနသည်ေ။ သို့သောြ သေးနံ့ လီးနံ့များ နံနေ၍ ရချိုးမှရမည်။

ရချိုးပြီး‌သောအခါ မောငသ်ာက နေ့လညစြာကြှေးသည် ။ မနကကြ တကလြိုးသှားသော လူကြီးများကိုမူ တဈယောကမြှ မတွေ့ရတော့။ ရှာသို့ မနကဖြှနမြနကမြှ သှားမညဟြု ဦးမောငသ်ာကပြောသည် ။ ဒီတည်းခိုခန်းမှာပဲ တဈညထပအြိပရြမညဟြု ပြောသည်။ ထမင်းစားပြီးတော့ ရှင်းသန့ကြှညကြို အခန်းပြောင်းပေးသည်။ ထိုအခန်းက အဲကြန်းပါသည်။ ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ပငပြန်းတာရော ထမင်းစားထား၍ ခေါင်းလေးတာရောပေါင်း၍ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောသ်ှား‌တော့သည်။

အိပယ်ာနိုး၍ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ညနေ ၆ နာရီတောင် ထိုးနပြေီ။ ရှင်းသန့ကြှည် ထထိုင်၍ ကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားများကို စဈဆေးလိုကသ်ည်။ ဘာမှမဖြစ်။ နေ့လညကြ သူမအိပပြွောသ်ှားတုန်းကအတိုင်းပဲ ရှိသေးသည်။ နည်းနည်းတော့ စိတအြေးသှားသည်။ မထချင်သ်ေး၍ အိပယ်ာထဲလှဲပြီး အပြငဘြကမြှာ တဖြည်းဖြည်း မှောငသ်ှားတာကို ကြည့်န်မေိသည်။ ဘယလြောကကြှာသှားသည် မသိ။ အခန်းတံခါးပြင့လြာပြီး ဦးမောငသ်ာ ဝငလြာသည်။

“ဆရာမလေး”

ရှင်းသန့ကြှည် ပြနမြဖြပမေယေ့ြ ခေါင်းတော့ဆတပြှလိုကသ်ည်။

“အိပရြေးဝသှားပြီလား”

“အင်း”

“ဒီလိုဆိုတော့လည်း ဆရာမလေးက အိန်ဒွရှငေလြေးပါလား။ သိပအြေး သိပလြှတာပဲ”

လူကြီးက ပြောနရင်ေး သူ့ကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားများကို ခွှတ်‌နသည်ေ။ အခုတော့ ရှင်းသန့ကြှညရြှေ့တွင် ကြောင်းကောငစြီလူကြီး ဦးမောငသ်ာတဈယောကြ ဖငပြှောငန်ှင့ြ ဖြစ်သှားသည် ။ လီးတန်းလန်းကြီး ပေါလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် မကြန်ှာလှှဲထားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာမလေး လီးမှငဖြူးသားနဲ့။ မနေ့ညကရော တမနကလြုံးရော လီး ၉ ချောင်း စုပပြှီးခဲ့တာကို”

ရှင်းသန့ကြှည် သဘောပေါကလြိုကသ်ညကြ သူဒီည ဦးမောငသ်ာ၏ တဈညတာ အသုံးတောခြံမယား ဖြစ်တော့မှာကို ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့ြ ငါ့ကို ကောင်းကောင်းကြှေးပြီး အိပခြိုင်းထားတာကိုး။ ဦးမောငသ်ာက ဖငပြှောငကြှီးနှင့ြ ကုတငခြှရင်ေးက ကုလားထိုငမြှာ ‌အေးဆေးထိုငန်သည်ေ။ လီးက တောတ်ောရြှညပြှီး အောငမြှငသ်ော လီးတဈချောင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းသန့ကြှည် အတွေ့အကြုံအရ သိသည်။

ရှင်းသန့ကြှည်၏ အတွေ့အကြုံအရ လူနှင့လြိုကသ်ောလီးနှင့ြ လူနှင့မြလိုကြ‌သောလီး ဟူ၍ နှစ်ခုသာရှိသညဟြု ရှင်းသန့ကြှညကြ ခံယူသည်။ တခွို့က လူကပိနသ်ည် လီးကတုတသ်ည်။ တခွို့က လူကကြီးသောလြည်း လီးကသေးသည်။ တခွို့က ပုပြီး လီးကရှညသ်ည်။

ရှင်းသန့ကြှည် ကိုယလြုံးတီးယောကြာြးများစွာနှင့ြ တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပါသည်။ လီးနှင့လြူလိုကပြှီး လူကလည်း ထောငထြောငမြောင်းမောင်း လီးလည်း သနသ်နမြာမာ ယောကြာြးမွိုးရှားသည်။ ထိုယောကြာြးမွိုးမှာ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတထြားလွှင် အလှနကြှည့ကြောင်းသည်။ သို့သောြ ဒါတွကလေည်း ကြည့်ကြောင်းရုံလောကပြါပဲ ဆိုတာကိုလည်း ပြောချင်သ်ည်။ ခံလိုကရြငတ်ော့ စောကဖြုတထြဲထည့လြိုကရြငတ်ော့ ဘယလြီးမဆို ခံလို့ကောင်းသညခြညွြးသာ။ သို့သောြ ဦးမောငသ်ာကတော့ လီးနှင့လြူလိုကသ်ော ခွှတထြားလွှင် ကြည့်ကြောင်းသော ယောကြာြးတဈယောကဖြစ်သညကြတော့ အမှနပြင်။

“ကဲ ဆရာမ”

“ဟုတ်”

“အခု နင့်ကို လိုးမယ်။ ပြီးရင် ဆရာမနဲ့ ကြုပန်ဲ့ ဒီည လငမြယား‌လို တူတူအိပကြှမယ်။ ဟုတပြှီလား။ ကဲ ကြာတယ် ကုတငပြေါကြဆင်း”

ရှင်းသန့ကြှည် ကုတငပြေါကြမဆင်းဘဲ ဆကထြိုငန်သည်ေ။ ထိုစဉြ

“ဖြန်းးး… အ”

ဦးမောငသ်ာက ထလာပြီး ရှင်းသန့ကြှညကြို ပါးရိုကလြိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ရှင်းသန့ကြှညန်ှုတခြမ်းမှာ သှေးအနည်းငယ် စို့သှားသည်။ ပါးတဈဖကလြည်း ပူထူသှားသည်။ မွှောလြင့မြထား၍ အံ့ဩနမေိသည်။

“အ… အ”

ရှင်းသန့ကြှညဆြံပငကြို ဆှဲ၍ ဦးမောငသ်ာက ကုတငပြေါမြှ ဆှဲခသွှားသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် တရှတတ်ိုကြ ပါသှားရသည်။

“ကဲ ကောငမ် အဲ့မှာရပ်။ သိပမြနှေးနဲ့ နင့ကြိုယပြေါကြဟာတွေ အကုနခြွှတ်”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ကြောကကြှောကန်ှင့ြ ကိုယပြေါကြ အဝတမြွားအားလုံးကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ အခုတော့ သူစိမ်းယောကြာြးကြီးတဈယောကရြှေ့ဝယ် အဝတမြပါဘဲ အလိုမတူဘဲ နရပြေနပြှီ။

ဦးမောငသ်ာက ကုလားထိုငပြေါတ်ှင် ကိုယကြို လွှောကာ ထိုငန်သည်ေ။ ‌ဒုတကြှီးက မိုးမွှောန်သညေ့ြ ဒုံးပြံလို ထောငမြတတ်ောင့တ်င်းကာ တုတခြိုငန်သည်ေ။ ရှင်းသန့ကြှည် ထိုတုတကြှီးကို ကြည့်ပြှီး တံတွေးမွိုခလွိုကမြိသည်။

“လာ ဒီနားကို လေးဘကထြောကလြာခဲ့”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ဒူးများကိုကြေး၍ မထောကခြငွြ ထောကခြငွန်ှင့ြ လေးဘကထြောကလြိုကသ်ည်။ ဒီလူကြီးကရော ငါ့ကို ဘာတွမွေား လုပခြိုင်းဦးမှာလဲ ရှေ့ဆကပြှီး မီးစငကြှည့ကြရုံသာ ရှိသညဟြု တွေးထားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ဦးမောငသ်ာ၏ ခွရင်ေးနားရောကတ်ော့ ရှင်းသန့ကြှည်၏ခေါင်းကို ဦးမောငသ်ာက ခွထေောကန်ှင့ြ‌ ထောကြ၍ တားထားလိုကသ်ည်။

“အဲ့နားမှာရပ်။ ဖငကြုန်းပြီး ခေါင်းနဲ့ကြမ်းပြငန်ဲ့ ကပထြား”

ရှင်းသန့ကြှည် ခိုင်းသည့အြတိုင်း ဖငကြိုထောငအြောင် ကုန်းထားပြီး ကြမ်းပြငန်ား ခေါင်းကို ကပထြားလိုကသ်ည်။ ဦးမောငသ်ာခွထေောကကြ သူ့မကြန်ှာရှေ့ ကပလြကြဖြစ်သှားသည်။ အနံ့ကလည်း ခွဆေီနံ့လိုလို ဖုနန်ံ့လိုလို ရသည်။ ထို့နောကြ ဦးမောငသ်ာက ခွမကေို ရှင်းသန့ကြှည်၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာနှင့် ကပပြေးလိုကသ်ည်။ ခွမစေုပရြမှာပါလားဟု သိလိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ပါးစပကြို မဖြင့ြ ခွမေ မစုပခြငွြ။ ဦးမောငသ်ာက ခွထေောကဖြှင့ြ ပါးရိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှညကြိုယလြုံး ညာဘကသ်ို့ ယိုငသ်ှားသည်။

“ပြနန်စမြေး ဖငထြောငပြှီး”

ဦးမောငသ်ာ အောသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် အတည့အြတိုင်း ဖင်‌ပြနထြောငရြသည်။ နောကကြကြည့်လြွှင် စောကဖြုတကြ အမှှောင်းလိုကကြှီး ပေါန်မည်ေ။ စောကရြညကြလည်း ထွကခြငွလြာသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ကိုယ့ကြိုယကြိုယ် စိတပြကြမြိသည်။ အခုခွိနကြ ဒုကျခရောကန်တောဖြစ်သည် ။ တနယတ်ကြေးမှာ သူစိမ်းယောကြာြးများ၏ အနိုငကြငွ့ြ ခွိမ်းချောကြ အကြပကြိုငခြှင်းကို ခံနရတောဖြစ်သည်။ ဘယလြိုရုန်းထွကရြမညလြဲလည်း မသိသေး။ အခုလိုအခွိနမြှာ ဒုကျခရောကန်သညေ့ြ မိန်းကလေးတဈယောကြ၏ ပုံစံမွိုးဖြစ်သင့သ်ညဟြု ကိုယ့ကြိုယကြို ပြောမိသည်။

အခုတော့ စောကရြညကြ စိမ့ရြတာနဲ့ လိုးလွှင် ပြနဆြောင့ပြေးချင်ရြတာနဲ့ မနကကြ ယောကြာြးရှဈ‌ယောကလြောကြ တကခြတွာ ဘယန်ှဈခေါကမြှန်းမသိ ပြီးသည်။ ပြီးမှန်းလည်း သူတို့တွသေိမှာသချောသည်။ ဝနမြခံချင်ပြမယေ့ြ အတွေ့အကြုံရတာပေါ့ဆိုပြီး စိတန်ည်းနည်းပါချင်န်တောလည်း သချောသည်။ အခုလည်း ဦးမောငသ်ာနှင့ြ တဈညလုံး နှစ်ပါးသှားရဦးမည်။ ဒီလူကြီးက လှယမြည့လြူကြီးမဟုတ်။ မနကကြ မလိုးဘဲ ညမှ တဈယောကတ်ည်း စိတကြှိုကဖြှုတမြည့သ်ဘောဖြစ်သည်။ ပါးတဈခကြြ အရိုကခြံလိုကရြပြီးပြီဆိုတော့ ညှာတာမည့သ်ဘောမှာ မရှိ။ ရှင်းသန့ကြှည် ခွမကေို ပါးစပထြဲထည့ြ၍ ငုံလိုကသ်ည်။ လွှာနှင့ြ မဝံ့မရဲ ဖြည်းဖြည်းထိသည်။

“ထွီ ဝေါ့..”

ရှင်းသန့ကြှည် ရှံသညန်ှင့ြ တံတွေးထွေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ နောကတ်ဈခါ ပြနင်ုံသည်။ ခွထေောကဆြေးထားပုံမပေါြ ဖုံနည်းနည်းရှိသည်။ ဖိနပန်ံ့လည်း ရသည်။ ဒီတခါတော့ ပထမတဈခေါကလြောကြ မဆိုးတော့။ တံတွေးများနှင့ဆြိုတော့ ငုံရတာ သိပမြခကြ။

ဦးမောငသ်ာကတော့ ခုံပေါမြှာ လွှောထိုငပြှီး မကြစြိများ မှိတထြားသည်။ ရှင်းသန့ကြှညခြှမကေို စစုပြ‌ပေးသည်။ တဖြည်းဖြည်း ခွမကေစုပလြို့ အဆငပြှလောသည်။ ကိုယ့တ်ံတွေး ကိုယပြှနစြုပရြတာဆိုတော့ သိပမြရှံတော့။ ခွမပြေီးတော့ အခွားခွခွေောင်းများကိုလည်း ပြောင်းစုပခြိုင်းသည်။ ဘယဘြကပြှီးတော့ ညာဘကခြှမကေို စုပရြပြနသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညန်ို့ကို ကနွသ်ည့ခြှတဈေဖကန်ှင့ြ ပြတသ်ည်။ နို့သီးခေါင်းကို ခွမနှေင့ြ ညှပဆြှဲသည်။

“အ.. အ.. အ”

ရှင်းသန့ကြှညကြို ခွမစေုပရြပခြိုင်းပြီး‌တော့ ဖငပြေးကာ နောကပြှန် ကုန်းခိုင်းသည်။ နောကမြှနေ၍ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတကြို သချောရှုစားသည်။ ဆောကဖြုတထြဲ ခွမဖြေင့ထြိုးသည်။ ဖငကြို ဖြန်းခနဲ ဆကတ်ိုကြ ဆကတ်ိုကြ ခသွည်။

“ဖန်ျး..အ”

“ဖန်ျး..အ”

“ဖန်ျး..အား”

“ဖန်ျး..ဖန်ျး…အားးး”

ရှင်းသန့ကြှညဖြငမြွား ပူထူစပန်သည်ေ နီရဲလာသည်။ ရှေ့ပြနလြှည့ခြိုင်းပြီး လီးစုပခြိုင်းပြနသ်ည်။ အောကကြနေ လေးဘကထြောကရြင်း ခေါင်းနဲ့သာ ထုပေးရသည်။ ခေါင်းကိုကိုင်၍ တဆုံးဖိထားသည်။ ပါးစပပြေါကကြို မနည်း ရှုံခညွပြှခညွြ လိုကလြုပ်၍ လီးကို နရောပေးရသည်။ လီးက အာခေါငထြဲထိ ကြေးပြီး ထောကန်သည်ေ။ လကန်ဲ့လည်း တွန်းမရ ဆံပငကြိုလည်း စုပြီးဆှဲထားသည်။

“အု ဘရု ဘှကျ… ရှူးးးး”

ရှင်းသန့ကြှည် ပျို့တကလြာသည်။ အသကမြနည်းလုရှူရသည်။ လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ရုန်းသည်၊ ရုန်းမရ။ ပါးစပထြဲတဆုံးထိ လီးအတောင့လြိုကန်ှင့ြ ရုန်းနရသေည်။ မကြရြညမြွား ကလွာသည်။ နှာခွေးများလည်း ထွကလြာသည်။ ပြီးမှ ခေါင်းကိုဆှဲမခံလိုကရြသည်။

“အ.. ဟု….အင်း.. အားး…အမ်း”

ရှင်းသန့ကြှည် အသကကြို မနည်းလုရှူရသည်။ လညခြွောင်းကို ပုံမှနဖြစ်အောင် ကြိုးစားရသည်။ သို့‌သောြ မမှီလိုကြ။ လီးကြီးက ပါးစပထြဲ ပြနဝြငလြာပြနသ်ည်။

“အ.. ဗရု.. ဝု… ဂု..ဂရု”

ခုနအတိုင်း ပြနပြှည့န်ပြနေသ်ည်။ ဦးမောငသ်ာ၏ ခွထေောကကြို လှမ်းကိုငမြိသည်။ ဦးမောငသ်ာက လှမ်းကိုင်‌သော လကကြိုဖယပြဈသည်။ အောကကြို လကကြ ချောသ်ှားသောကြောင့ြ အာခေါငထြဲလီးကပိုထောကလြာသည်။ အစာများ ပြနပြွို့တကလြာသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ထိန်းဖို့ကြိုးစားသည် မရတော့။

“အု..ဝု.. ဂူးး…”

နေ့လယကြ စားထားသည့ြ အစာတွကေ ပါးစပထြဲ ပြနတ်ကလြာကြသည်။ ဦးမောငသ်ာကလည်း သိလိုကသ်ည်။ လီးကို ဆတခြနဲ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ဆှဲအထုတမြှာ ပါးစပထြဲဝငန်သေော လီးအချောင်းရှညကြှီး ပြန်‌ပေါလြာပြီး ရှင်းသန့ကြှည်၏ အစာများလည်း နောကကြတပါတည်း လိုကလြာ‌တော့သည် ။ တဈခန်းလုံး အနံ့များ နံသှားသည်။ ရှင်းသန့ကြှညမြောနသည်ေ။ လေးဘကမြထောကန်ိုငတ်ော့။ ဦးမောငသ်ာဆှဲမ၍ ပြနလြေးဘကထြောကခြိုင်းသည်။ ထို့နောကြ ခေါင်းကိုဆှဲ၍ လီးကို နောကတ်ဈခေါကြ ထည့ပြှနသ်ည်။

“အု..ဝု.. ဝူးးးးးး ဂရူးးးးး”

လီးကို တဆုံးထိ ထည့မြှှုပထြားပြနသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှညကြိုယကြို တွန့လြိမ်၍ရုန်းသည် မရ။ လီးကိုပါးစပန်ှင့ြ ကြပန်အေောင် စွပထြားမိသလို ဖြစ်နသည်ေ။ ခေါင်းက ဦးမောငသ်ာဂွကြားထဲ မှုပန်သည်ေ။ အစာလကကြနွတ်ခွို့ တကလြာပြနသ်ည် ပျို့တကလြာသည် ။

“ဝေါ့..”

ရှင်းသန့ကြှည် အနခြပြှနသ်ည်။ တကိုယလြုံး ပစေုတန်ံစောြ‌နသည်ေ။ သေး‌လည်းထွကကြုနသ်ည်။ နေ့ခင်းက အိပန်တေော့ သေးလည်းမပေါကဖြစ်။ အခုမှ အနရြင်းနှင့ြ သေးပါ ထွကကြကြုနသ်ည်။ ဦးမောငသ်ာက လီးတန်းလန်းနှင့ြ မတတ်တရြပသ်ည်။

“ဆရာမလေး သေးတွပေေါကခြပြှနပြှီ။ ကဲ ကြှနတ်ောြ သန့်ရှင်းပေးပါရစေ”

ရှင်းသန့ကြှည် ကြမ်းပြငပြေါြ ကြေးကြေးလေး တ‌စောင်းလေး လဲနသည်ေ။ အမောဖြနရေသေည်။ လညခြွောင်းကို ချောင်းပြနဟြပပြှီး ပုံမှနဖြစ်အောင် လုပန်ရသေည် ။ ဦးမောငသ်ာက သေးပေါကခြသွည် ။ ရှင်းသန့ကြှညသ်ိသည် ဘာမှမပြောချင်တ်ော့ ။ သေးက ခေါင်း‌ပေါကြို တပေါကပြေါကန်ှင့ြ ကနွသည်ေ ။ မကြန်ှာပေါလြည်း ပန်းသည်။ ဗိုကပြေါန်ှင့ြ အံဖတမြွားပနသေေော နရောများကို ပန်းသည် ။ သေးပန်းပြီးတော့ ဦးမောငသ်ာတဈယောကြ ကုတငပြေါြ တကသ်ှားတော့သည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြို ရချိုးခန်းထဲ သှား၍ဆေးခိုင်းသည် ။

‌ရှင်းသန့ကြှည် ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး ပါးစပဆြေးသည် ရနည်ေးနည်းလောင်းခွိုးသည် ။ သေးစိုနသေော ဆံပငမြွားကို ရှနပြူနှင့လြွှောရြသည် ။ ထို့နောကြ တဘကကြို ရငလြွား၍ ပြနထြှကလြာသည် ။ ဦးမောငသ်ာကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ဖငပြှောငကြှီးဖြင့ြ ပြတင်းပေါကမြှာ ဆေးလိပသ်ောကန်သည်ေ ။ နီညိုညိုအသားများက မီးရောငမြှာ ပြောငန်သည်ေ။ ရှင်းသန့ကြှည် ဦးမောငသ်ာ၏ ဖငန်ှဈလုံးကို ရှိုးရင်း ရသေုတန်မေိသည် ။ အသကကြှီးကြီး ဖငပြှောငပြှောင် ယောကြာြးကြီးတဈယောကြ သူ့ရှေ့မှာ မတတ်တရြပ်၍ ဆေးလိပသ်ောကန်သည်ေ ။
မီးကတရဲရဲ အငှေ့များက တလူလူ။ အခန်းထဲမှာ အနဖြတမြွား ရှိနသေေးသောလြည်း အနံ့တော့ သိပမြကနွတ်ော့။ အခန်းထဲမှ ပြတင်းပေါကမြွားအားလုံးဖြင့ထြားသညကြို အခုမှ သတိထားမိသည် ။

ဒီလူကြီးက သူ့ကိုခုန ဒိသရုတန်ှင့ြ အနအြောငလြုပထြားသည်။ လူကြီးက စကားသိပမြပြော။ အပြုအမူကတော့ ကြမ်းတမ်းသည်။ အလိုးလည်း သနမြယ့ပြုံ။ ရှင်းသန့ကြှည် ထိုလူကြီးကြမ်းသမွှ ခံကြည့်ခြငွစြိတတ်ှေ ပေါလြာမိသည် ။ မနေ့က ကားနောကမြကဘွဲ ပုံမှနတ်ှေ့ဖြစ်လည်း နောကတ်ော့ ငါကြိုကရြင် သူနဲ့ အိပခြငွအြိပမြိနိုငတ်ာပဲလို့ တွေးမိသည် ။ ဒါဆို မနကကြ လိုးသည့ရြှဈယောကကြရော ။ အဲ့ဒီအကြောင်းတော့ ထပမြပြောချင်တ်ော့ ။

မောငသ်ာက ဆေးလိပသ်ောကပြှီး၍ ကုတငပြေါပြှနတ်ကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြို ကုတငပြေါလြာရန် ခေါသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် တဘကကြို ဖယလြိုကပြှီး ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ ကုတငပြေါတ်ကလြိုကသ်ည် ‌။ ဦးမောငသ်ာက သူ့ရငခြှငထြဲလာနရန်ေ လကတ်ဈဖကကြို ကားပြသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ကားထားသော လကခြှငထြဲသို့ ဝငလြှဲပြီး ဦးမောငသ်ာ၏ ရငဘြတဘြေးနားပိုင်းသို့ ခေါင်းမှီထားလိုကသ်ည် ။ ဖကထြားပြီး နရသေည် ။ ဦးမောငသ်ာက ဖုန်းတဈခုကို ကောကဆြကလြိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ တီဗှီကိုဖြင့ပြှီး ရှင်းသန့ကြှည်၏ နို့များကို ပြတလြိုကြ ဆှဲလိုကလြုပ်၍ လကတ်ဈဖကကြ ရီမုကို နှိပ်၍ ခနွန်ယလြိုင်းများ ပြောင်းကြည့်န်သည်ေ ။

ဦးမောငသ်ာလီးကို ရှင်းသန့ကြှည် ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခုနလို မတောငန်တေော့။ ခုနက ထွကလြည်းမထွကသ်ေး သေးပေါကလြိုကတ်ာသာ ရှိသည် ။ လီးဆီမှ ရှင်းသန့ကြှည်၏ အနဖြတန်ံ့တော့ နည်းနည်းရနသည်ေ ။

ထိုစဉြ အခန်းထဲသို့ လူတဈယောကြ ဝငလြာသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ဆတခြနဲ ရုန်းထ၍ ကိုယ့ကြိုယကြို ကာကြယရြန် ပြငလြိုကသ်ည် ။ ဦးမောငသ်ာက ပြနဖြိထားလိုကပြှီး ခုနပုံစံအတိုင်း ပြနန်ခေိုင်းလိုကသ်ည်။

“သန့ရြှင်းရေးလုပဖြို့ လာတာ”

“ဒါပမယေ့ြ ကြှနမြက..”

“အေး အဲ့က အနဖြတတ်ှေ သုတစြမ်းကြာ။ ဒီကောငမ် အနထြားတာတွေ”

ရှင်းသန့ကြှည် ရှကလြှန်း၍ ခေါင်းငုံ့လိုကမြိသည်။ ခေါင်းငုံ့လိုကတ်ော့ ‌ဦးမောငသ်ာ၏ ဂွိုင်းကြားထဲ ခေါင်းက ပိုမှုပသ်ှားသည် ။ ဦးမောငသ်ာက ဆေးလိပတ်ဈလိပ် ထပထြုတသ်ောကသ်ည် ။ လကမြွားက နို့ကိုပြတသ်ပန်ပြနေသ်ည် ။ သန့ရြှင်းရေး‌ကောငလြေးက ရှင်းသန့ကြှညကြို ခိုးခိုးကြည့်သ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ဦးမောငသ်ာ၏ ဘေးမှာ အဖကခြံရင်း နို့ကိုငခြံနရသေည် ။ ကိုယပြေါမြှာလည်း ဘာအဝတမြှမပါ ။ ခွထေောကကြို စိထား၍ ဆောကဖြုတကြို မမှငန်ိုငသ်ောလြည်း အုံကောင်းသော ခွုံပုတကြ တောထကာ မည်းနတောကိုတော့ သန့ရြှင်းရေးကောငလြေး မှငရြသည် ။

ဦးမောငသ်ာက စီးကရကသ်ောကရြင်း ရှင်းသန့ကြှညဘြကြ လှည့ြ၍ ပါးစပဟြခိုင်းသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ဟပေးလိုကတ်ော့ ပါးစပထြဲ တံတွေးထွေးခသွည် ။ သန့ရြှင်းရေးကောငလြေးက အဲ့တာကို ကြည့်န်သည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် မကြန်ှာရှုံ့၍ တံတွေးကို မွိုခလွိုကသ်ည်။ တံတွေးကို မွိုခရွတာ အနခြငွသ်ည် ။ သန့ရြှင်းရေးကောငလြေးရှေ့မှာ တံတွေးသောကပြှရ၍ ရှင်းသန့ကြှည် ရှကလြို့မဆုံး သို့သောြ ဦးမောငသ်ာ၏ လကအြောကမြှာ မရုန်းရဲ

“ပြီးပါပြီ ဆရာ”

“‌အေး ပြီးရင် မင်းသှားတော့။ ဘီယာနဲ့ အာလူးကြောျ ယူခဲ့”

သန့ရြှင်းရေးကောငလြေး အရိုအသပေေး၍ ပြနထြှကသ်ှားသည် ။ စီးကရကမြီးခိုးငှေ့များက အခန်းထဲမှာ ဝနသေည်ေ ။ အဲကြန်းက တဒီဒီလညန်သည်ေ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ အဝတအြစားမပါဘဲ ဦးမောငသ်ာ‌နှင့် ကုတငပြေါမြှာ သူမဖငတ်ုံးများကို ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယ် အရသာခံခွင်းကို ခံနရသေည် ။

ညလအေေးက တဖြူးဖြူးတိုကသ်ည်။ တံခါးများကလည်း အခုထိဖြင့ထြားဆဲ။ တီဗှီက ဘောလုံးပြဲတဈပြဲ လာနသည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် သူ့ဘဝကို ပြနစြဉြးစားကြည့်တ်ော့ နယဘြကမြှ တည်းခိုခန်းပိုငရြှင် လူကြီးနှင့ြ အိပယ်ာပေါမြှာ ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ ဖကအြိပန်ရသေည့ဘြ၀ ။ ရနကြုနမြှ ထွကလြာခဲ့တုန်းက ဒါတွကြေိုမသိနိုငခြဲ့ ။ ဒီလိုတွမထေငထြားခဲ့။ ရှေ့တွငလြည်း ဘာတွကြေုံရမယမြှန်းမသိ။ ဘယလြိုတွေ အလိုးခံရဦးမယမြသိ ။ အခုအခွအနေကေ မိမိကို သူတို့လိုးလွှင် ခံရမည့ဘြဝ။ ဘယအြခွိနမြှာ ဘယန်ှဈယောကြ လာလိုးလိုး ခံရမည့ဘြ၀ ။ ခံချင်လြည်းခံရ မခံချင်လြည်းခံရမည် ။ ဒီလိုဘဝမွိုးရောကရြလိမ့မြညဟြု ရှင်းသန့ကြှည် တဈခါမှ တွေးမထားမိဘူးခဲ့ ။ အခုတော့ ဆရာမအဖြစ် ဆကရြပတ်ညန်ိုငပြါဦးမလားလည်း မသိ ။ ဘယလြိုပငဆြရာမဖြစ်စေ ဒီလူကြီးတွအတွေကတ်ော့ ကြိုကတ်ဲ့အခွိန်‌ ခေါလြိုးလို့ရသည့ြ မိန်းမတဈယောကသ်ာ ဖြစ်နတေော့မှာ ။

ရှင်းသန့ကြှည် ဒါကို စဉြးစားမိသည့အြခါ စိတည်ဈသလို စိတလြည်းပြောသ်လိုလို ။ စိတည်ဈရသညကြ လူတွသေိမှာကြောင့ြ။ ပြောသ်လိုလို ဖြစ်မိသညကြ ကြုံရမည့ြ အတွေ့အကြုံသဈများကြောင့် ။ ရှင်းသန့ကြှည် သူကိုယတ်ိုငတ်ောင် မဝခွေဲနိုငသ်ော ကိဈစများကို ဆကမြတွေးချင်တ်ာကြောင့ြ ခေါင်းထဲမှ ကြိုးစားထုတပြဈလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ သူမဖငပြေါကကြို လကန်ှင့ပြှတန်သေော မောငသ်ာ၏ ဂွိုင်းကြားထဲသို့သာ ခေါင်းမှှုပ်၍ ဂွိုင်းနံ့ကို ရှူနလေိုကတ်ော့သည်။

မောငသ်ာက ဖငပြေါကကြို စိနပြှနပြေနှေိုကရြင်း ဘောပြဲကြည့်သ်ည် ။ ဖငပြေါကကြ မနကကြ‌ ရှဈချောင်းဝငထြားသောကြောင့ြ ကယွန်သည်ေ ။ မောငသ်ာအတွကြ နှိုကရြလှယန်သည်ေ ။ လကည်ှိုးနှင့ြ အပေါကဝြကို ထိုးကလောလြိုကြ လကည်ှိုးကို ပါးစပန်ှင့စြုပပြှီး ဖငကြိုမှည်းလိုကြ တံတွေးဆှတပြှီး ပြနပြှတလြိုကန်ှင့ြ ကလိပေးနသည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် ကြကသ်ီး‌များထလောကအြောင် ဖငထြဲမှကောင်းလာသလို ရှေ့မှာလည်း အရညကြရှှဲလာသည်။ ခေါင်းကတော့ ဂွိုင်းကြားထဲမှှုပပြှီး အနံ့ရှူနတေုန်းဖြစ်သည် ။

ထိုစဉြ တံခါးပြင့လြာပြီး ဘီယာနှင့အြမှည်း လာပို့သည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ခေါင်းထောငပြှီး ထမကြည့်တ်ော့ ။ ဘယသ်ူဝငလြာလာ ဆောကရြှကကြကြဲပြီး ဖြစ်နတောမို့ ဘာမှမထူး။ ပုလင်းဖြင့သ်ံ အထုပဖြောကသ်ံများ ကြားရသည် ။ ထို့နောကြ တံခါးကို ပြနပြိတသ်ှားသည် ။

ဦးမောငသ်ာက လှုပလြိုကသ်ဖြင့ြ လှဲနသေော ပိုစကရြှင် ပကြသ်ှားပြီး ရှင်းသန့ကြှည် ထထိုငလြိုကရြသည် ။ မောငသ်ာက ဘီယာသောကသ်ည် ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ဒူးနှစ်လုံးကိုပိုကြ၍ အိပယ်ာပေါြ ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငန်လေိုကသ်ည် ။ ဦးမောငသ်ာက ရှင်းသန့ကြှညကြို ပြတင်းပေါကန်ားသှားရပဖြို့ ပြောသည် ။

“တံခါးပြင့န်တယ်ေ အပြငကြ တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားမှာပေါ့”

“သှားဆိုသှားရပကြှာ”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း မကြန်ှာဆူ၍ ကုတငပြေါမြှထကာ ပြတင်းပေါကမြှာ သှားရပလြိုကရြသည် ။ အပြငမြှာ ကားတဈစီး‌တလေ ဖြတသ်ှားသည် ။ ဆိုငကြယမြွားကတော့ မကြာမကြာ အရှိနန်ှင့ြ ဖြတသ်ှားကြသည် ။ လမ်းမီးတိုငမြှ အဝါရောငမြီးက ဖြာကနွသည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် ကိုယ့ဟြာကိုယ် ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြတင်းပေါကမြှာ ခါးတဝကန်ီးပါး ပေါန်သည်ေ ။ အပြငမြှကြည့်လြွှင် နို့များကိုတော့ ကောင်းကောင်းမှငရြမှာ သချောသည်။ လအေေးက နို့သီးထိပလြေးများကိုပါ ကလူကြီစယ် တိုကခြတသ်ှားသည်။

“အု..အားးး… အင်းးးး..”

ရှင်းသန့ကြှည် အသံထွကြ၍ ညီးညူလိုကရြသည့ြ အကြောင်းကား ဘယအြခွိနကြ‌ဘယလြို နောကသ်ို့ရောကန်သည်ေ မသိသည့ြ ဦးမောငသ်ာက ရှင်းသန့ကြှည်၏ ခါးကိုကိုင်၍ နောကကြနေ ဖငလြိုးလိုကသ်ောကြောင့ြ ဖြစ်သည်

“အ.. ရှီးးး…”

ဖငထြဲ အတောင့လြိုကဝြငန်သေော အမှှောင်းကြီးကြောင့ြ နရခေကသ်လို ကောင်းလည်းကောင်းနသည်ေ ။ လကလေည်း အေးနသဖြေင့ြ ကြကသ်ီးဖုလေးများက ထောငထြနသည်ေ ။ ဦးမောငသ်ာက နောကြ‌ကနေ၍ ခါးကိုကိုငကြာ လိုးသည် ။ လီးက ကြီးသောကြောင့ြ နည်းနည်းတော့ ကြပန်သည်ေ။ ရှင်းသန့ကြှည် ပေါငကြိုနည်းနည်းကား၍ ခါးကိုခွကပြေးလိုကသ်ည် ။ လီးအဝငပျိုဖြောင့တ်ော့ ပိုထိသည်။ ဆောကဖြုတကြ အရညရြှှဲသညမြှာ အရညကြှညတ်ဈပေါကကြ ပေါငကြှားမှာ တွဲလောင်းခိုပြီး ရမ်းနသည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် စောကပြတကြိုပြတရြန် လကလြှမ်းလိုကသ်ောလြည်း ‌ဦးမောငသ်ာက လကကြိုရိုကခြလွိုကပြှီး

“ရှေ့မှာပဲ ထောကထြား”

ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ပြတခြှင့မြရဘဲ လကကြို ပြတင်းပေါကဘြောငပြေါမြှာပဲ ထောကထြားလိုကရြသည် ။ မောငသ်ာ၏ ဆောင့ခြကြမြွားက ပြင်းလာသည်။ တခါမှာ လကကြို သချောမထောကထြား၍ မေးစေ့နှင့ြ ပြတင်းဘောငန်ှင့ြ ဆောင့မြိသေးသည် ။ နောကကြ ဆောင့သ်ည့ြ အကြိမကြလည်း မှနလြာသည် ။ ဖငလြည်းကြိန်းလာသည် ။ ပေါငကြှားမှ တွဲလောင်းခိုနသေော အရညကြှညပြေါကတ်ောင် အောကကြိုကသွှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ပြတင်းပေါကဘြောငပြေါြ ခေါင်းတငရြင်း ခွထေောကကြိုတောင့ပြှီး ခံထားရသည် ။

ထိုစဉြ ဦးမောငသ်ာက ရှင်းသန့ကြှညဆြံပငမြွားကို ဆှဲလိုကသ်ောကြောင့ြ အ ခနဲဖြစ်ကာ ခေါင်းကနောကလြနသ်ှားရပြနသ်ည်။ ခေါင်းကနာ၍ လကတ်ဈဖကကြ ခေါင်းကိုကိုငရြန် ကြိုးစားမိသည်။ နောကလြကတ်ဈဖကကြ ရှေ့ကပြတင်းပေါငကြို ထိန်းကိုငထြားရသည်။ ဦးမောငသ်ာက ဆံပငမြွားကို လကမြှာပတ်၍ ဆှဲဆောင့သ်ည်။ ရှင်းသန့ကြှညခြေါင်းလန်၍ ဖငကြော့ကာ ပေါငကြားထားရသည် ။ အပြငမြှကြည့်လြွှင် ပြတင်းပေါကမြှာ အလိုးခံနရသေော ရှင်းသန့ကြှညကြို သချောမှငန်ိုငပြါသည် ။

ဘယလြောကကြှာအောင် ဒီပုံစံနှင့ြ အလုပခြံလိုကရြလဲ ရှင်းသန့ကြှည် သချောမသိလိုကြ။ ‌ဆံပငကြို လှှတပြေးလိုကသ်ောအခါ ဒူးများက ညောင်းနသေောကြောင့ြ ခွကသွှေားပြီး မကြန်ှာပေါြ မောငသ်ာ၏လရညမြွား ဖနွြးခလွိုကတ်ာကိုသာ သိသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် ခွပြေီး နရောမှာပင် ဆကထြိုငန်မေိသည် ။ ဖငပြေါကကြ တောတ်ောကြယွသ်ှားသညဆြိုတာ ခံစားမိနသည်ေ ။ အရငကြလည်း ဖငမြခံဖူးတာမဟုတ် ခံဖူးပါသည်။ သို့သောြ တခါမှတော့ ဖငပြေါကြ အဲ့လောကထြိ အခွဲ့မခံခဲ့ရဖူး ။

စောကဖြုတကြို လုံးဝလိုးမပေးသေး။ စောကဖြုတကြ အရမ်းကို လီးလိုချင်န်သည်ေ ။ စောကဖြုတထြဲမှ လဈဟာမှုက ဗိုကထြဲထိ ရောကလြာသလိုလိုဖြစ်ပြီး နရတော မအီမသာကြီး ဖြစ်လာသည် ။ ဖငလြိုးခံနရတေုန်းက တဈခါပြီးသှားသလိုတော့ ရှိသည်။ သို့သောြ အားမရ။ မောငသ်ာက ကုတငပြေါမြှာ ဘီယာယောကန်ပြေီ ။

“လာ ဆရာမ လာ။ ဘီယာကြိုကရြငသ်ောကြ တဈခုခုလာစား”

ပါးပေါမြှာ လရညတ်ှကေ ပနတေေုန်း ။ စီးကတွာတွကေ နည်းနည်းတောင် ချောကစြပြုလို့ တင်းတင်းကြီး ဖြစ်ချင်န်သည်ေ ။ ရှင်းသန့ကြှည် ထလိုကပြှီး ကုတငဘြေးက ခုံလေးမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ဦးမောငသ်ာနှင့ြ ရှင်းသန့ကြှညကြှားထဲမှာ ဘီယာနှင့ြ အမှည်းများတငထြားသော စားပြဲလေးရှိနသည်ေ။ ရှင်းသန့ကြှညကြ ပါးပေါမြှ လရညမြွားကို တဈရှူးယူ၍ သုတဖြို့ပြငသ်ည် ။

“မသုတန်ဲ့ ဆရာမ။ အဲ့လိုလေးက ဆရာမနဲ့ ပိုလှတယ်”

ရှင်းသန့ကြှည် တဈရှူးကို ပြနခြလွိုကရြသည်။ ပါးပေါမြှာ တဈခုခုကပန်တော မနတတေပြမယေ့ြ သူက မသုတန်ဲ့ဆိုတော့လည်း မသုတရြုံပဲရှိသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် အာလူးကြောတ်ဈဖတ် ကောကဝြါးလိုကသ်ည်။

“ဘီယာသောကမြလား”

ဟု မေးတော့ ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။ မောငသ်ာက သူ့ခွကကြို ထိုးပေးသည်။ ရှင်းသန့ကြှည် လှမ်းယူ၍ မော့လိုကသ်ည်။ ခါးသကသ်ကြ အရသာက ပါးစပထြဲ ရောကလြာသည်။ မောငသ်ာက ဘီယာနှစ်လုံးနှင့ြ ခွကတ်ဈခွကြ လှမ်းမှာလိုကသ်ည်။

“ဆရာမလေး မနကကြ ဘယလြိုနလေဲ၊ ကောင်းရဲ့လား”

ရှင်းသန့ကြှည်‌လည်း ဘာဖြရမှေန်းမသိ အလိုးခံရသည့အြကြောင်းကို စကားစမှည် လာပြောခိုင်းနသည်ေ။ သို့သောြ အလိုကအြထိုကြ ပြနပြှောရန် ဆုံးဖြတထြားသညမြို့ စိတထြဲရှိတာ ပြောလိုကရြသည်။

“ဘာမှန်းကို မသိပါဘူး”

ဦးမောငသ်ာက ရယ်၍

“ဆရာမလေးနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့နဲ့လည်း ကောင်းကောင်း မိတမြဆကကြှရသေးဘူးဗွ။ (အောကကြို လကည်ှိုးထိုး၍) ဒါချင်ြးတော့ ကောင်းကောင်း မိတဆြကပြှီးပမယေ့ြ တဈယောကအြကြောင်း တဈ‌ယောကတ်ော့ မသိရသေးဘူးဗွ ဟုတလြား”

“အင်း”

“မနကကြ ဆရာမလေးကိုလိုးတာ လူတောတ်ောစြုံတယ် ပြောရမယ်။ ကြုပတ်ို့ လူကြီးတွေ ဒီလိုစုံဖို့ဆိုတာ အခကသ်ားဗွ။ ဆရာမလေးကြောင့သ်ာ အားလုံးတဈခါတည်း ဆုံသှားဝာာ ဟားဟားဟား”

ရှင်းသန့ကြှည် ဘာမှမပြော။

“ရှာရောကရြငလြည်း ဇာတလြမ်းက ဆကကြှဦးမှာဗွ။ ဆရာမလေးတော့ အလုပတ်ှမွေားတော့မှာပဲ”

ထိုစဉြ အခန်းတံခါးပြင့လြာပြီး ဘီယာများလာခသွည်။ လာပို့သော ကောငလြေးက ရှင်းသန့ကြှညပြါးပေါမြှ လရညမြွားကို ကြည့်ြ‌ပြီး ပြုံးစိစိ လုပသ်ှားသည်။

“ရှငတ်ို့တွေ မိန်းမတဈ‌‌ယောကကြို ဝိုင်းအနိုငကြငွ့တ်ာ”

“အဲ့လိုတော့ မပြောနဲ့လေ ဆရာမရဲ့။ မနေ့က ဒီအခွိနလြောကတ်ုန်းက ဟိုကောင့်ကို ဆရာမ သေးနဲ့ပန်းနတော မဟုတလြား”

“ဒါတော့ ကြှနမြဟာကြှနမ် ဘယသ်ူ့ပန်းပန်းပေါ့ရှင့ြ”

“ဒီလိုဆိုတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း ဆရာမကို ပန်းချင်လြို့ ပန်းတယဆြိုပါတော့ဗွာ ဟုတဘြူးလား။ ဆရာမက ဒရိုငဘြာကိုပန်း။ ကြှနတ်ောတ်ို့က ဆရာမကိုပန်း။ လောကကြီးက ဒီလိုပဲ လညပြတန်တောလဗွော။ အဆငပြှလေို့ လုပကြှတာပဲ”

“တောပြါပြီ ထားလိုကပြါတော့။ အခု ကြှနမ် ရှငတ်ို့လကထြဲ ရောကန်ပြေီပဲ။ ကြိုကသ်လိုသာလုပ် စိတမြဝငစြားဘူး။ ရှေ့ဆကလြည်း ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်”

“ဪ ဆရာမက စိတည်ဈနတောလား။ မညဈပါနဲ့ဗွာ။ ဆရာမ ဘာမှမဖြစ်စရပေါဘူး။ ရှာမှာလည်း အေးအေးဆေးဆေး စာသငပြါ။ စတနောရှငမြလေး လုပပြါဗွာ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ကသာ လိုရင် လာခဲ့ပါ့မယ်”

ရှင်းသန့ကြှည် ဘာမှမပြော ဘီယာခွကကြိုသာ မော့လိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ ပေါငကြိုဖြဲ၍ ခပလြွှောလွှော ထိုငလြိုကသ်ည် ။

“ဒါနဲ့ ရှငလြိုးဦးမှာလား”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း စောကဖြုတထြဲက ရှနသဖြေင့ြ စိတမြရှညသ်လို မေးလိုကသ်ည်။

“ဘာဖြစ်လို့‌မေးတာလဲ”

“ကြှနမ် အိပခြငွန်ပြေီ။ လိုးမှာဖြင့လြည်း မှနမြှနလြိုးလိုကတ်ော့။ မနေ့ကတည်းက ခရီးပန်းပြီး အိပရြေးပကြထြားတာ”

“ခဏ‌တော့ စောင့ပြါဗွာ။ ကြုပကြ ဖီးလသ်မားမို့ပါ။ လိုးတယဆြိုတာ အေးဆေးဇိမခြံရတာမွိုးဗွ။ မှနမြှနလြုပရြင် ဖီးလကြွဲတယ်။ ဒါနဲ့ အခု အိမသ်ာထဲသှားကြရအောင်”

“ဘာလုပဖြို့လဲ”

“သေးပေါကခြငွလြို့”

“ပါးစပထြဲ ပေါကခြမွလို့လား”

“ဟုတတ်ယလြေ”

“ရှင့ဘြီယာသေးက နံကနံနဲ့”

“ကဲ ကဲ စကားမများစမ်းနဲ့ သှားမှာသာ သှားစမ်းဗြာ”

ရှင်းသန့ကြှညလြည်း ခုံကထပြီး အိမသ်ာထဲ လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ မနကကြလည်း သေးတွသေောကခြဲ့ရပြီမို့ ဒီညလည်း သောကရြမယဆြိုတာ ကြိုသိပြီးသားပဲ။ နောကန်ေ့တွလည်ေး သောကရြဦးမှာပဲဆိုတော့ ငှင်းနလေို့တော့ အပိုပဲမဟုတလြား။ ရှင်းသန့ကြှည် ရချိုးခန်းကြမ်းပြငမြှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး ပါးစပဟြပေးလိုကသ်ည်။ မောငသ်ာက ပါးစပပြေါကရြှေ့မှာ သူ့လီးကိုတေ့ပြီး ပေါကခြသွည် ။

နှေးပြီး အမှှုပမြွားပြီး နံတဲ့ ဘီယာသေးတွကေ ရှင်းသန့ကြှည် ပါးစပထြဲ ဝငလြာသည်။ ရှင်းသန့ကြှညအြဖို့တော့ ဘီယာသေးကို သောကဖြူးတာ ပထမဆုံးအကြိမပြါပဲ။ မောငသ်ာက သေးကို အကြာကြီး ပေါကပြှီးတော့မှ အိမသ်ာထဲက ထွကသ်ှားသည် ။ ရှင်းသန့ကြှညတ်ဈယောကထြဲ သေးတွမွေိုခရွင်း မကြန်ှာသဈပြီး ကနွခြဲ့ရသည် ။ နောကြ ရှင်းသန့ကြှညန်ဲ့ မောငသ်ာနဲ့ စကားနည်းနည်း ဆကပြှောကြသည် ။ လီးအကြာကြီး စုပပြေးရပြီး မောငသ်ာက ဖငကြိုတဈခါ အဖုတကြိုတဈခါ လိုးသည်။ မနကြ ၄ နာရီ‌လောကမြှ အိပကြှသည် ။ အိပန်တေုန်းမှာ ရှင်းသန့ကြှညရြဲ့ အဖုတန်ဲ့ ဖငထြဲက လရညတ်ှဟော မကုနသ်ေးဘဲ ဆကစြီးကနွတေုန်းပါပဲ။

🏵️🏵️🏵️အပိုင်း (၂) မြှောျ 🏵️🏵️🏵️