အောစာအုပ်

ဆှဲအားကောင်းတဲ့ အခစြျလေး

ဆှဲအားကောင်းတဲ့ အခစွလြေး
ရေးသားသူ – ဖိုကတ်ာမင်း

မှတမြိနသည်ေ။ ပါတိတအြဆငအြပြငပြှင့တ်ှေ လှပသော လိပပြှာလေးများ နားနဟန်ေ ဒီဇိုင်းနှင့ြ ထမီကို ဝတထြားသည်။ တငပြါး အလုံးအထညကြ အလှနအြမင်းကြီးတာမွိုးမဟုတ် ကစွလြဈလှပသော ဖြဲ့စည်းမှုကို ဖောဆြောငသ်ည်။ အရပအြမောင်းက မှနမြာမိန်းကလေးထဲတွင် ခပရြှားရှား အရပမြွိုး ငါးပလေေးလကမြခန့ြ မှင့သ်ည်။ အရပမြှင့သ်ဖြင့ြ ပေါငတ်နကြှီးတွကေ ရှညသ်ှယကြှသည်။ လုံးပတ် အတောထြှားကြိုင်းပုံက အခွိုးအဆဈ ဦးစားပေး ထုလုပထြားသော ပန်းပုရုပန်ှယလြှပပြပစွေလြှန်းသည်။ ဘလောကဈြ အင်ျကြီလကပြှတ် အဝါလေးအောကမြှ မစို့မပို့ ယဉယ်ဉလြေး ကြှားရှားနသေော ရှှရငေအြစုံက ရငသ်ပရြှူမောစဖြယ် အထကမြှအောကသ်ို့ ပြနလြညသ်ုံးသပလြွှင် မကြန်ှာသှငပြှင်၏ ရိုးသားတညင်ှိမမြှု အိန်ဒွသေိကျခာ ပြည့ဝြမှုတို့က စာဖြဲ့မကုနအြောင် ခန့ည်ားတညကြှညသ်ည်။

သူ့အလှကို ရေးဖြဲ့ပါဟု ဆိုလွှင် မကြခြုံးလေးတဈဖကြ နှာတံလေးတဈချောင်း နှုတခြမ်းလေးတဈလှှာ သှားကလေးတဈစေ့နှင့ပြင် ကမွြးစာတဈဆောငအြထိဖြဲ့လောကသ်ူ ဖြစ်သည်။ အထူးရပန်ေးစားသော သူ့ခန်ဓာကိုယအြလှကိုမူ ကဗွာဆရာ အခွို့က ကဗွာဖြဲ့ကြသည်။ သီချင်ြးသ မားကလည်း သီးချင်ြးစပကြှသည်။ ဗှီဒီယိုသမား အခွို့ပင် ရှာဖြတွေေ့ရှိပြီး စကားကမ်းလှမ်းခဲ့ကြ ဖူးသည်။ သို့သောြ သူမက အနည်းငယမြွှ စိတဝြငစြားမှု မပြခဲ့။

အလှနတဘြုရား ဗီးနပစ်ြအလှကို ကမျဘာကြောအြောင် ရေးဖြဲ့ခဲ့သော စာရေးဆရာကြီးသည် စငစြဈ အိခိုင် ဆိုသော မိန်းကလေးကို မတွေ့ဖူးခဲ့၍သာ ဖြစ်သညဟြု တင့ဆြှေ ထငသ်ည်။ ဗီးနပစ်ြအရုပကြို တင့ဆြှေ တွေ့ဖူးပါသည်။ အိခိုင် ဆယပြုံပုံ၍ တဈပုံမမှီသော ဤရုပထြုသည် ဘဇာကြောင့ြ ကမျဘာကြောခြဲ့သနည်းဟု ယနေ့ထိ အဖြမပေေါြ….။ အလှဘုရငမြဆိုသော ကလီယိုပကထြရာကို သူလူကိုယတ်ိုင် မမှငဖြူးခဲ့သောလြည်း အိခိုငလြောကြ မလှသညကြိုတော့ သူ ကြိနတ်ှယပြှောရဲသည်။ မိုနာလီဇာ၏အပြုံးဆိုသော ပန်းခွီကားကလည်း ကြံဖနပြှီး ဈေးကောင်းနသည်ေ။ အိခိုင် မပြုံးပဲ တညတ်ညကြလေး ကြည့်န်သညေကြပင် မိုနာလီဇာထကြ အဆတဈရာ သာလသည်ေ။

မှနမြာရာဇဝငတ်ှင် ဥမျမာဒန်တီအလှသည် မှငသ်ူတိုင်း ရူးသှပရြသညဟြုလောကသ်ာပါသည်။ တင်၊ ရင်၊ ခါး ဘယမြွှ အရပအြမောင်း အတိအကမွပါ။ ပပဝတီကိုလည်း ခုနှစ်ဆောငတ်ိုကခြန်း မီးမထွန်းဘဲ လင်းလောကအြောင် လှပြနသ်တဲ့။ ဘာတွလေဲ ရှုပန်တောပဲ..။ အိခိုငအြလှကို အဲ့ဒီ ဒဏျဍာရီတွထေဲက အလှတွနေဲ့ မယှဉန်ဲ့ အရေးမပါတာ မလုပန်ဲ့…။ တင့ဆြှေ စိတထြဲ၌ အိခိုငထြကလြှသူတောင် အိခိုငလြောကလြှမည် မထငပြါ..။

အိခိုင် ဆိုသညကြ တင့ဆြှဘဝေ၏ ထိပထြားဧကရီ..။ ခန်းနားကြီးကယွလြှစွာသော အဆောကအြဦးများစွာဆီသို့ တင့ဆြှေ ရောကခြဲ့ဖူးသည်။ ကြကသ်ရရှေိသော အဆာကအြအုံကြီးက ငှကေုနကြှေးကခွံတာက လူအငအြား မခန့သ်ား မလှပ။ အိမတ်ံစကမြှိတ်၌ ခွိတဆြှဲထားသော သဈခွအုံလေး တဈအုံကပင် တင့ဆြှအတွေကြ ဒေါလြာသန်းပေါင်းများစွာ ပေး၍ မရောင်းနိုငသ်ော အရာဖြစ်သည်။

အိခိုငစြီးသော ဖိနပကြလေးကို ကာလတနဖြိုးနှင့ြ တဈရာပတဝြန်းကငွြ သတမြှတကြှမည် ဖြစ်သောြ လည်း သူကမူ ပြတိုကတ်ဈခု၌ ကတ်တီပါခံပြီးတောင် ပြထားချင်သ်ေးသည်။ အိခိုင် အသုံးအဆောငန်ှင့ြ ပဉွထြောငအြိမကြလေးကို မဆိုထားနှင့ြ နရောငမြှာကသွော အရိပကြလေးကိုပင် တင့ဆြှေ ဈေးမဖြတ် နိငအြောင် တနဖြိုးကြီးမားစွာ ထားသည်။သို့သောြ.. အိခိုငသ်ည် ယနေ့ထိ သူနှင့ြ ရင်းနှီးကြှမ်းဝငမြှု မရှိသေးသော မိန်းကလေးတဈယောကြ ဖြစ်ခွသည်ေ။

“ဟေ့ကောင်…စောကရြူး..ဖြနကြှောင်…”

“ထွန်းလှင်.. အဲ့ဒီကောငပြါးစပကြို ရာဘာဖိနပန်ဲ့ ကောကပြိတထြားလိုကစြမ်း..”

“ဟာ…မှားပါတယဗြွာ…”

သူငယခြငွြးသုံးယောကြ ဆုံမိလငွြ နောကကြှ ပြောငကြှနှင့ြ ရယမြောစရာများ ပြောကြသောလြည်း သူတို့သုံးယောကလြုံး ရင်းနှီးခစွခြငကြှသည့ြ ညီအဈကိုများလို နကြသေည်။

“မနကကြ အိခိုင် ဈေးသှားတာ..တွေ့တယ်..”

“ဘယသ်ူပါသေးလဲ…အောငမြင်း..”

“သူတဈယောကထြဲပါပဲ.. ပြနတ်ောငရြောကရြောပေါ့…”

အောငမြင်း ပါးစပမြှပြောရင်း လကကြ ထွန်းလှငကြို လှမ်းကုတပြှီး မေးငေါ့ပြသည်။ ထွန်းလှငရြယ်၍ သာနသည်ေ။

“လုပကြှာ.. လကဖြကသ်ုတမြှာ..။ လကဖြကစြားရင်း စောင့ကြှတာပေါ့..။ လာတော့လည်းကြည့်ြ… ကြည့်ပြှီးတော့ပြန်.. ဒါပဲ..”

“အင်း..မင်းအလုပကြ.. ဒါပဲမှုတလြား..”

စကားအဆုံး၌ အောငမြင်း သကပြှင်းခသွည်။ ထွန်းလှငကြ ခေါင်းကိုခါရမ်းပြီး ဆေးပေါ့လိပကြို ရှိုကကြာ ဖြာပြီးမှ…

“မိန်းကလေးတဈယောကကြို စိတဝြငစြားတာ ဘာလုပဖြို့လဲ..”

“ခစွဖြို့လေ…ခစွဖြို့..ဟဲဟဲ…ဟဲ”

“ငါ..အကောင်းမေးတာပါ…။ ခစွတ်ယဆြိုတာနဲ့ ဖိုကတ်ာနဲ့… ဘာကြာလဲ..”

“ဟာ…ကြာတယကြှ..။ မင်းကလည်း သဘောကြီးဖြစ်ပြီး..”

“ကဲ..ရှင်းစမ်းကြာ..”

“ဖာ…ကိုဖိုကတ်ာ.. ခစွလြို့ မှုတဖြူး… ဒါက တဈအခကြြ..။ မတူညီတဲ့ ဖိုမလိငအြင်ျဂါတွေ ကာမစပယ်ှကတ်ာကို အခစွန်ဲ့ရောရင်.. အရမ်းသေးသိမသ်ှားလိမ့မြယ်..”

“အေးပါ…မင်း အခစွအြဘိဓမျမာကို အနကဖြှင့ပြါ..”

“အနကဖြှင့ဖြှင့ြ.. အဖြူဖြင့ဖြှင့ြ.. အခစွကြို ငါနားလညသ်လိုပြောမယ်…။ ကြောငကြလေးကို ခစွတ်ယ်.. ကဲ.. အဲ့ဒါ.. ဖိုကဖြို့မှုတဘြူး.. ဒါ..နှစ်အခကြြ..”

တင့ဆြှေ လူတတကြှီးလုပပြှီး ဒိုငတ်ှလှေှတလြေ၏။ ငှဲ့ပြီးသား ရနှေေးခွကကြို ယူသောကလြိုကသ်ေးသည်။

“ပန်းတဈပြင့ကြို မှတန်ိုးတယ်… အဲ့ဒါ.. ဖိုကဖြို့လား.. သုံး..”

“တောစြမ်းကြာ.. အဲဒါ… ဒိုငကြှောငတ်ှကြေ…. မှတထြား..။ အိခိုငဟြာ မိန်းမ..၊ ခွေးမဟုတဘြူး.. ကြောငမြဟုတဘြူး..။ အဲ.. ပြီးတော့ ပန်းပြင့လြည်း မဟုတဘြူး..။ မိန်းမတဈယောကကြိုယူပြီး.. အပုတခြံထားတဲ့ကောင် ဘယန်ှဈကောငရြှိလဲ..။ မင်းတဈကောငပြဲရှိမယ်… တင့ဆြှေ”

“တဈနေ့လာ ကြည့်ပြှီးပြန်… အိမအြထိ အနံ့ခံပြီးပြန်.. ဒါဘာလုပတ်ာလဲ..။ မင်းဥဈစာ.. စောကရြေးမပါ တာ..။ အခွင့အြရေးရတုန်း.. ရှှီးပါဆိုမှ… ရှိူးနရေုံနဲ့ ပြီးမှာလားကြ…”

သူ့အစား သူငယခြငွြးအောငမြင်းနှင့ြ ထွန်းလှင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နကြရေသည်။ ထိုစဉြ သူတို့ထိုငန်သေော လကဖြကရြညဆြိုငရြှေ့မှ အိခိုင် ဈေးခွင်းတောင်းလေးဆှဲပြီး ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး လွှောကသ်ှားလသည်ေ။

“ဟေ့..သှားပြီ… လိုကဟြ… အာ… ဆေးလိပကြို ထားခဲ့…”

တင့ဆြှေ ကယောငကြတမ်းနှင့ြ အိခိုငန်ောကသ်ို့ ထလိုကသ်ည်။ ဝင့ထြညခြန့ည်ားလှန်းသော အလှ ဘုရားမလေးနောကမြှ တင့ဆြှေ အရိပလြို ကပပြါသှားသည်။ လကဖြကရြညဆြိုငတ်ှင် ကနွရြဈသော အောငမြင်းနှင့ြ ထွန်းလှငကြ လကဖြကရြညဖြိုးရှင်းပြီး ပျိုငတ်ူထကာ ဆန့ကြငွဘြကသ်ို့ ထွကခြှာသှားကြသည်။

သူတို့ပြောလည်း ပြောချင်စြရာဖြစ်သည်..။ အိခိုင် သူ့အိမလြေးထဲသို့ ဝငသ်ှားသညအြထိ တင့ဆြှေ ကပလြိုကသ်ှားသည်။ ပြီးတော့ အိမသ်ုံးလေးလုံးကြောမြှ ပြနလြှည့လြာသည်။ တင့ဆြှေ လကဖြကရြညဆြိုင် ပြနရြောကလြာသောအခါ ဟိုနှစ်ကောငမြရှိတော့..။ တဈနေ့တာ ဝတ်တရားကို ကြပြှနေစြှာ ထမ်းဆောငပြှီးသော စဈသူရဲလို သူ့အိမသ်ို့ ကြနပေရြှှငလြန်းစွာ ပြနသ်ှားခဲ့လသည်ေ။

……………………………………………….

“ဟော့တော့…ဖိနပကြလည်း..ဒုကျခပါပဲ…”

အိခိုင် ဖိနပကြလေးကို ကုန်းကောကလြိုကသ်ည်။ လကထြဲမှ ပိုကဆြံအိပကြလေးကို ခွိုင်း၌ညှပပြှီး သဲကြိုးပြတသ်ှားသော ဖိနပကြို ကိုငကြှည့န်သည်ေ။

“ဖိနပပြှတသ်ှားတယထြငတ်ယ်..ဟုတလြာ…”

“အာ…အင်း…ဟုတကြဲ့…”

“ပေး….အဈကိုက ဖိနပခြွုပသ်မားပါ…”

သားနားရညမြှနသ်ော လူရှယကြ အိခိုငဖြိနပကြလေးကို မပေးခင် ဆှဲယူပြီး အသင့ပြါလာသော ဖိနပခြွုပအြပန်ှင့ြ ခွုပပြေးလိုကသ်ည်။

“ကြေးဇူး…နောျ…အဈကို…”

“ရပါတယ်…”

လူရှယကြ လကန်ှဈဖကခြါပြီး မပြုံးမရယ် ထွကသ်ှားသည်။ ဖိနပခြွုပသ်မားက ဂငွြးပငန်ှင့ြ တီရှပန်ှင့ြ ဝေါ့ကင်းရှူးကို စီးထားသည်။ ဝငင်ှကေောင်းလို့လားမှ မသိတာ..။ အိခိုင် အမှတတ်မဲ့ပင် ကြူရှငမြှ ပြနခြဲ့သည်။ ဖိနပခြွုပသ်မားကို မေ့ပြောကပြွောကြ ထားလိုကြ၏။

“အို…ဒုက်ခပါပဲ..မိုးရှာနတေဲ့..အထဲ…”

ထီးကိုင်းက ကြိုးပြနသ်ည်။ သူရောကလြာပြနသ်ည်။

“ထီးကိုင်းကြိုးသှားတာလား… ခဏလေးနောြ… အဈကိုက ထီးပြငသ်မားပါ… မကြာပါဘူး..”

လှယထြားသော သားရကငေဘြတထြဲမှ ကရိယာများထုတပြှီး ထီးကိုင်းကို ပြငပြေးလိုကသ်ည်။

“ဟို..လေ….ဟိုတဈခါ…”

“အောျ…အင်း…ရပါတယ်..”

အိခိုငရြဲ့စိတကြို ဖမ်းစားစ ပြုလာသည်။ ဘယသ်ူလဲ.. ဘာလဲ… ဘာကြောင့ြ အိခိုင် အခကတ်ှေ့တိုင်း သူ ပေါပြေါလြာရတာက… အိခိုငန်ောကကြို အမြဲလိုကန်တောများလား… ဟုတမြှာ..။

“အဈကို…နာမညကြ…ဘယသ်ူလဲဟင်….”

“လိုအပလြို့လား…ညီမရယ်..”

“လိုအပတ်ာပေါ့…ကြေးဇူးရှငပြဲဥဈစာ..”

မကြစြောင်းလေးထိုး နှုတခြမ်းလေးစူဆောင့စြောင်းကာ ပြောလိုကသ်ော မကြန်ှာလှလှလေးကို တဈခကြကြှည့ပြှီးမှ သူက ရယသ်ည်။ ပြီး… အအေးဖိုးကို သူရှင်းပေးလိုကသ်ည်။

“နောကတ်ဈခါတွေ့ရင်.. အဈကို ပြောမယန်ောြ… ညီမ…”

“ကြည့်ပြါလား..အဈကိုဟာလေ…တဈမွိုးကြီးပဲ…”

သူ့မကြန်ှာ၌ လွှို့ဝှကသ်ော အပြုံးတဈခုကို ပြုံးရင်း ဟှနဒြါဆိုငကြယကြလေးပေါသ်ို့ ခွစီးကာ ဝေါကနဲ ထွကသ်ှားလသည်ေ။

——————————————

“ဖိနပခြွုပပြေးတာ.. ထီးပြငပြေးတာလေးတွကေ ရင်းနှီးမှုကို ရယူလိုကတ်ာ..။ နာမညမြေးတာကို မပြောပဲနဲ့.. ထွကသ်ှားတာက စိတဝြငစြားမှု ပိုအောငလြို့”

“တောပြါတယဗြွာ…တောပြါပတယ်ေ..”

“အဲဒီတော့ အခစွဟြာ စိတဝြငစြားအောင် လုပန်ိုငမြှုကလည်း စတငပြေါကဖြှားလာနိငတ်ယ်..။ အဲဒါ.. ပထမဆုံး.. အဖြေ”

ကနွန်ှဈယောကကြ အထငမြကြီးစွာ ရယပြှသည်။

“အေးလ… ဇာတသ်ိမ်းအောငတ်ော့ ကြည့်သ်ေးတာပေါ့…”

——————————————-

“ဟင့ြ…. အိခိုငကြို… အဲ့လို… မလုပန်ဲ့ကြာ… မနတတေဘြူ..”

“ခစွလြို့ပါ…အိခိုငလြေးရယ်…”

“ခစွတ်ာနဲ့… ဒါကိုငတ်ာနဲ့ ..ဘာဆိုငလြဲ…လို့…”

ရဲရဲနီနသေော မကြန်ှာလေးကို သူက ငုံ့ကြည့်ရြင်း သကပြှင်းတဈခကြြ မှုတထြုတလြိုကသ်ည်။

“ပြောလေ..ဘာဆိုငလြို့လဲ…ကဲ…”

“ဆိုငတ်ာပေါ့..အိခိုင်…။ ဖိုမ.. ဆကဆြံမှုဆိုတာ.. အခစွရြဲ့ .. အထိရောကဆြုံး သကသ်တွပေေဲပေါ့.. အခစွရြယ်..”

“သှားပါ.. .သူလိုရာဆှဲပြောနတော..ခစ်ခစ်..”

သူ့မကြန်ှာသည် အိုသလို ညိုမှိုင်းသှားသည်။ သူငိုငသ်ှားတော့လည်း အိခိုင် မနတတ်ေ မကြည့်ရြကြ..။

“ကဲ..ခစွလြေး… ဘာလို့မကြန်ှာကြီးက အိုသှားရတာလဲ..”

“အိခိုငကြမှ…အဈကို့အလိုကို မလိုကတ်ာ..”

“အဈကို့အတွကဆြိုရငလြေ… အိခိုငကြိုယလြုံးတင် မဟုတပြါဘူး အဈကိုရယ်..။ နှလုံးသားကိုပါ.. ပေးဝံ့ သူပါ..။ ယုံပါ အဈကိုရယ်…”

ခစွရြသော အဈကိုထံမှ မယုံသင်ျကာမှုမွိုးကို အိခိုင် မလိုချင်ပြါ…။ ဘာမဟုတသ်ော ကိဈစလေးနှင့ြ အိခိုင် အဈကို့အမုန်းမွိုးကို မလိုချင်ပြါ..။ အိခိုင် လကကြလေးတဈဖကကြို ပုဆိုးအောကမြှ တောငစြပြု လာသော အဈကို့ဟာကြီးကို အရဲစွန့ပြှီး ခပတ်င်းတင်းလေး ကိုငပြေးလိုကသ်ည်။ အဈကို့ကိုယလြုံးသည် ဆတကြနဲ တောင့တ်င်းသှားသည်။ ကြမ်းတမ်းသော အနမ်းရိုင်းကြီးများက အိခိုငပြါးပြငမြို့မို့လေးကို ဖိကပန်မ်းရှိုကလြာသည်။

အိခိုင် လကဖြဝါးထဲ၌ ပူနှေးစွာ ကိုငထြားမိသော အဈကို့ဟာကြီးက လကဆြုပလြကကြိုငမြက ကြီးမားသည်။ ဒါကြီးကို ယခုကဲ့သို့ ကိုငထြားရင်း အနည်းငယ် လှုပရြှားပေးနရသေညကြို အိခိုငမြှာ ရင် တလှပလြှပ် ခံစားရပြီး မောဟိုကန်သည်ေ။

“ခစွြ…မယဆြို..မောင့ြ….”

အဈကို့မေးစေ့ကို ခေါင်းလေးနှင့ြ တိုးဝှေ့ရင်း အရှကမြကြန်ှာလေး ဝှကကြာ အသံတုနလြေးနှင့ြ ဆိုသည်။

“နောကတ်ဈခါတွေ့မှ…အိမတ်ဈအိမကြို သှားကြရအောငန်ောြ…။ အဲ့ဒီမှာ မောငတ်ို့အခစွကြို အကောငအြထညဖြောပြှီး … အားရအောင် ခစွကြှရအောငန်ောြ..”

မောင့အြသံတို့က တုနလြှုပခြှောကခြှားနသည်ေ။ တဈခုခုကို အကြိတအြနယ် တွန်းလှနတ်ိုကခြိုကန်ေ ရသလိုမွိုး မောငသ်ည် ခွှေးသီးခွှေးပေါကမြွား ကလွာနသည်ေ။ အိခိုငကြ မောင့မြကြန်ှာကို အထူး အဆန်း ငေးကြည့်မြိသည်။ မောငသ်ည် သန့ပြှန့မြှနရြညရြုံမှအပ လှပလှန်းသူတဈယောကဟြု မဆို နိုငပြါ။

“မောင်…အိခိုငကြို တဈကယခြစွတ်ာ…နောြ…”

မောငကြ ပြုံးရုံလေးပြုံးပြီး ခေါင်းကိုငှိမ့သ်ည်။

“ဘာကို…ခစွတ်ာလဲ…ဟင်..”

“အားလုံးပေါ့..အိခိုင်…ဒါရော…ဒါရော…ဒါရော…”

မောင့ြ လကည်ိုးကြီးက အိခိုငန်ို့ကို ထိုးပြသည်။ အိခိုင် ခန်ဓာကိုယလြေးကို ထိုးပြသည်။ နောကဆြုံး အိခိုငပြေါငကြှားမှ ဆီးခုံမို့မို့လေးကို ဖိထောကထြားပြီး ခပရြှရှလေး ပြတပြေးလိုကသ်ည်။

“အိခိုင်…မောင့ကြို ဘယလြိုခစွမြှန်း မသိဘူးကြယ်…”

တဆတဆြတ် တုနန်သေော နှုတခြမ်းလေး မဟတဟဖြင့ြ အိခိုင် ညီးညူလိုကရြှာသည်။ မောင့လြည် ပင်းကို ဖကြ၍ ခပတ်င်းတင်းလေး ဆှဲယူသည်။မောငကြ လညပြင်းကြီး တောင့ထြားပြီး တင်းခံ၏။

“ပြနကြှရအောင်….အိခိုငရြယ်…နောြ..”

တုနခြပသ်ော အသံလှိုကလြှိုကကြို အိခိုင် တအံ့တသှ ကြားလိုကရြသည်။ အိခိုငရြငထြဲ မအီမလညကြှီး ခံစားလိုကရြသည်။ မောင့ထြံမှ ခွိုအီသင်းထုံသော အနမ်းကို အိခိုင် မွှောလြင့န်ခေဲ့မိရာမှ လငွမြှနစြှာ နဝငေသ်ှားသော အပြောန်ေ့ကလေးကို အိခိုငန်ှမွောသတစွာဖြင့ြ လှမ်းကနွရြဈသည်။

“နောကြ…ဘယတ်ော့မှ…တွေ့မှာလဲ …မောင်..”

“အိခိုင်…အားတဲ့ တဈနေ့ပေါ့…အိခိုင်”

“အိခိုငကြ…မောင့အြတွကဆြို.. အမြဲအားနသေူပါနောြ…”

————————————–

“ငါ…ငါ…မင်းကို မယုံဘူး…ထွန်းလှင်…”

ထွန်းလှင် အဝေးသို့ နောငတ်ကြီးစွာရသော မကြန်ှာဖြင့ြ ငေးနမေိသည်။ ရငထြဲ၌ နာကြငကြှကြေဲရသည်။ အလှပေါင်းစုံသော အလှရုပမြကလေး အိခိုငထြံမှ အခစွဆြုံးသူငယခြငွြး တင့ဆြှကေ အိခိုငရြူးရူးနရှောသော အိခိုင်၏ ဘဝဧကရီသခင် ဖြစ်ထိုကသ်ော တင့ဆြှကေ ထွန်းလှငကြို မယုံ…။

“ငါပြောသလိုသာလုပပြါ…တင့ဆြှရော…။ မင်း… အိခိုငကြို .. မင်းရရစမယ်ေ..။ ဒါပမယေ့ြ.. ခစွလြာအောငတ်ော့… မင်း ကြိုးစားရမှာနောြ…”

“ထွန်းလှင်…ဒါ.. ဗှီဒီယို ရိုကန်တော မဟုတဘြူးကြ..။ မဖြစ်နိုငတ်ာတွေ.. လွှောကမြလုပန်ဲ့..”

“တင့ဆြှရော… ဒါဟာ ဗှီဒီယိုဆိုရင် ကဒလြို့အောပြှီး.. ရိုကကြှင်းကို ဖကြပြဈလိုကတ်ာ ကြာပြီ.. မင်းသိရဲ့လား… တောကြ”

သူတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်ပြှီး အောငမြင်း သကပြှင်းခသွည်။ ထွန်းလှင်၏ နီရဲနသေော ဒေါသမကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး…

“မင်းဟာက… အပကြအြပကြန်ဲ့ နှာခေါင်းသှေးထွကကြုနပြှီ.. ထငတ်ယ်.. ထွန်းလှင်..”

“အလှုပရြှားဆုံး အပိုင်းကို ကြောလြှနသ်ှားရင် ဇာတလြမ်းဆိုတာ… ဇာတရြှနကြသွှားတတတ်ာပါပဲ…။ ပြီးတော့.. ဇာတပြေါင်းပစ်လိုကြ… ဟား ဟား ဟား…”

————————————

“မောင်…အိခိုငကြို.. ဘာလုပမြလို့ ခေါလြာတာလဲ ဟင်…”

“အိခိုင်… သိနပေါတယ်… မဟုတဘြူးလား…”

“သှား…မသိပါဘူး…ဘာလဲ မသိဘူး..”

“မောင်…ပြောရမလား..တကယ်…”

“ပြော…တကယပြှော..”

လကကြိုငပြုဝါ ထောင့စြှန်းလေးကို ဆှဲဆန့ြ ရှေ့သှားလေးနှင့ြ ကိုကရြင်း ပြောသည်။

“လိုးမလို့… အိခိုငကြို..မောငကြ.. လိုးမလို့…ကဲ..”

“အယ်…သှား…မောင်…ညဈပတ်…”

အိခိုငမြကြန်ှာလေး ရဲရဲနီနပြေီး မောင့ရြငခြှငထြဲကို တိုးဝှေ့မိသည်။ မောင့ပြုဆိုးစကို အဓိပျပါယမြဲ့ ကိုင် တွယရြင်း ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ။ မောင့ြ… ထွကသ်ကြ မှုတသ်ံကြီးက ပြင်းထနလြာ၏။ နှေးထွေးသော လသေံများက အိခိုငလြညဂြုတသ်ားလေးကို တိုးဝှေ့သည်။ မောင့ပြေါငကြှားမှ မတတ်ောငလြာသော ပစ်စည်းကြီးကို အိခိုင် မသိမသာလေး ငှဲ့စောင့ကြှည့သ်ည်။ မကြာမီ ဒါကြီးသည် အိခိုင်၏ အပျိုစငရြှှရတေနာ လှိုငခြေါင်းလေးထဲသို့ ထိုးဖောကပြှီး မှှနှေောကတ်ော့မှာပါလား ဟူသော အသိက အိခိုငရြငအြစုံကို ဗှောင်းဆနအြောင် ခုနစြသည်ေ။

အိခိုင် လကဖြွားတွေ အေးစကလြာသည်။ သှေးဆုတခြငွလြာသည်။ မောင့အြတွကြ အိခိုငခြစွသ်ော မောင့အြတွကြ အိခိုင် သတ်တိမှေးရပါမည်။

“အထဲ…သှားမယ်…မောငရြယန်ောြ…”

“ခဏနပေါဦး… အိခိုငလြေးရယ်… မောင့ရြငတ်ှေ တုနလြှန်းလို့ပါ…”

မောင့အြပြောကို အိခိုင် တခစ်ခစ်ရယရြင်း မောင့ရြငအြုပကြှီးကို လကသ်ီးဆုပ် နုနုလေးဖြင့ြ ထုရိုကြ လိုကသ်ည်။

“ဆနကြှမ်းကြီးက စီးဦး…စီးဦး…ကဲကဲ…”

“အား…အား….အိခိုင်..”

“ဟင်…မောင်…ဘာဖြစ်တာလဲဟင်..”

“နာလို့…အိခိုငရြဲ့…။ ရငဘြတမြှာ အနာစိမ်းပေါကန်တယ်ေ…”

“ဟယ်…မောငရြယ်… အနာစိမ်းက ရငဘြတမြှာ ပေါကရြသလား..။ အိခိုင် မသိလို့.. ထုမိတာပါ။ ပြစမ်းပါဦး”

မောင့ြ… တီရှပအြင်ျကြီကို ဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။ ပထမဆုံး စိတလြှုပရြှားဖြယကြောင်းလှသော အမှှေးအမွှငလြေးများက ခကြအြောကန်ားတွင် တွေ့လိုကရြလသည်ေ။ အိခိုင် မသိဟနဆြောငကြာ ရငအြုပကြို ပြတသ်ပကြှည့သ်ည်..။ အနာစိမ်းမတွေ့..။

“ဘယမြှာလဲ.. သှား… မရှိပဲနဲ့… မောငဉြာဏကြှီးပဲ…”

“အိခိုင်…ဘာတွေ့လဲ…ပြောလေ..”

“ဘာမှ..မတွေ့ပါဘူး…ဟှန်း…မောငည်ာတာ”

“စဉြးစားပါဦး…အိခိုငတ်ှေ့ပါတယလြေ…”

“အမှှေးတွပေဲ တွေ့တယ်…အမှှေး…ကဲကဲ…ကဲ”

မောင့ရြငကြို ထပထြုရင်း မတတ်ောငန်သေော မောင့ဟြာကြီးပေါသ်ို့ ကိုယလြုံးလေးကို ပစ်လှဲခလွိုကသ်ည်။ ညာလကမြောင်းလေးက မောင့ဟြာကြီးကို ထိတွေ့မိနသည်ေ။ လုံးမာသော အထိအတွေ့ကြောင့ြ အိခိုင် အလှနအြမင်း လိုလားလာသော ဆန်ဒများ တဖြားဖြားပေါလြာသည်။

“ကဲ..သှား..အပြငမြှာ..ရှကစြရာကြီး..”

“အိပခြန်းထဲကြရင်..ဘာလုပမြှာလဲ…အိခိုင်..”

“အာ…မသိဘူး…မသိဘူး..”

နှုတခြမ်းကို ခွှနန်အေောင် စူပစ်ရင်း အိခိုင် ခပကြယွကြယွကြလေးပင် အောလြိုကလြသည်ေ။ မကြန်ှာလေးက အိုထားသောလြည်း မကြလြုံးလေးများက ရိပရြိပလြေး ပြုံးနကြသေည်။

“အိခိုငကြို…မညှင်းဆဲပါနဲ့…မောငရြယ်…”

“မောငသ်ိပါတယ်…အိခိုငလြေးရယ်…။ ကဲ.. ထ.. ထ.. အိခိုင်.. ရချိုးဦးနောြ…မောငလြည်းခွိုးမှာ..”

“တူတူ..ခွိုးမယလြေ..”

လသေံ မပြင့တ်ပြင့လြေးဖြင့ြ အိခိုငပြှောလိုကသ်ည်။ မောင့မြကြန်ှာသည် ကြကြေဲခွင်းများဖြင့ြ ဆို့နင့ြ နသည်ေ။

“မောငကြ…ရှကတ်တလြို့ပါ…”

“ကြည့်ပြါလား.. သူ့ဘကကြခညွြး နာနသေေးတယ်..”

ဒီတဈခွီ ထုဟနပြှငသ်ော လကကြလေးအစုံကို ဆှဲယူပြီး ထူပေးလိုကသ်ည်။

“ပြောငအြောင်..ပြတခြဲ့နောြ…”

“ဟိတ်…သှားကြာ…”

မကြည့်ရြဲတော့.. မောငပြှပေးသော ရချိုးခန်းလေးထဲသို့ အပြေးကလေး ဝငခြဲ့သည်။ မောငသ်ည်.. အိခိုငအြပေါြ၌ တနဖြိုးထားတတသ်ည်။ အိခိုင် ဤမွှ ညှတပြှောင်းနသညေ့တ်ိုင် အလှယတ်ကူ မခွှခေူး..။

အိခိုင်.. ထမီလေးရငလြွားပြီးမှ တဈစုံတဈရာကို သတိရသည်။ ရလေဲထမီ မပါဘူး…။ ရချိုးခန်းက ကယွဝြန်းသည်။ အိပယ်ာနှင့ြ တွဲထားပြီး ဆယပြခနေ့ြ ရှဈပခနေ့ြ ကယွသ်ည်။ တဈကြိမမြွှ ကိုယ် တုံးလုံး မခွိုးဖူးသေးသောလြည်း ထမီရစေိုမည် စိုးသောကြောင့ြ ထမီလေးကို ခွမှကြေောြ၍ ခွှတ် လိုကသ်ည်။

…………………………………………….

ဖြူဝင်းတောင့တ်င်းသော ခန်ဓာကိုယအြလှသည် ရကရြကစြကစြကြ လှပလှန်းလှသည်။ အိမသ်ာတံခါး ကိုဟ၍ စောစီးစွာ ဝငရြောကန်သေော တင့ဆြှကေ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထွန်းလှင် ညှှနကြှား သည့အြတိုင်း ရချိုးခန်းထဲ၌ အဝတမြဲ့စွာဖြင့ြ သူအရငရြောကန်ှင့န်ရခွေင်း ဖြစ်သည်။ အိခိုင်၏ မိမှေး တိုင်း ဖမှေးတိုင်းအလှကို မှငန်ရသေည်။ စောကမြှှေးနီကငွကြငွလြေးများက ပြောင်းဖူးမှှေးလေးများ နှယ် လကထြနကြသေည်။ အိခိုငကြ စောကဖြုတလြေးထဲသို့ ရလကေကြိုင် ပိုကခြေါင်းလေးကို ကိုငပြှီး ရပန်ေးထည့န်သည်ေ။

“ဖြီးဖြီး…ဖြီးဖြီး..”

ရပန်ေးထည့သ်ံနှင့အြတူ အိခိုင် စောကဖြုတလြေးကို ငုံ့၍ကြည့်ရြင်း ဆေးကြောသုတသ်ငန်သည်ေ။ အသင့တ်ှေ့ရသော လပ်(ဈ)ဆပပြှာတုံးအသဈကို စကျကူခွာပစ်လိုကသ်ည်။ ပြီး.. တဈကိုယလြုံးကို နှံ့စပအြောင် ပြတသ်ပတ်ိုကခြွှတလြတေော့သည်။ လှပသော နို့လေးနှစ်လုံးက အလှနအြမင်း ကိုငတ်ှယစြုပယ်ူချင်စြဖြယ် မာတင်းနသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းကလေးများကို သချောပြတခြွသည်ေ။ ဆပပြှာနှင့ြ တိုကခြွှတန်ပြနေရြင်း နို့နှစ်လုံးကို နယဖြတဆြုပန်ယန်လသေည်ေ။ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ စောကခြေါင်းကလေးထဲသို့ ထိုးဆှမှှနှေောကပြေးနပြေီး မကြတ်ောငလြေးများ မှေးစင်းနတော တင့ဆြှေ တွေ့မှငန်ရလေသည်ေ။

“တိတဆြိတလြှပလြပတ်ဲ့နရောမှာ.. မိန်းမဟာ ဖောကပြှနဖြို့ အလှယဆြုံးပဲ… တင့ဆြှေ..”

ထွန်းလှငရြဲ့ စကားအခွို့ကို ပြနကြှားမိသည်။ အိခိုငကြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ စောကပြတကြလေးက ပြဲဟ သှားပြီး လုံးခွှတသ်ော ရပေိုကခြေါင်းကလေးကို အပေါကဝြလေးထဲသို့ အနည်းငယ် ထိုးသှင်းလိုကြ သည်။ တဖြားဖြားပန်းထွကန်သေော ရပေိုကခြေါင်းမှ ရပန်ေးလေးများ ပြောကသ်ှားပြီး စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငထြားသောကြောင့ြ ပြဲနသေော စောကပြတလြေးထဲမှ ရမွေားက တပြကပြှကြ ကလွာသည်။

စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ ရပေိုကခြေါင်းထိုးထည့ပြှီး ဆေးကြောနသေော အိခိုငကြိုကြည့်ပြှီး တင့ဆြှအသေားများက တဆတဆြတတ်ုနအြောင် လိုးချင်စြိတကြ အပြင်းအထန် ပေါကကြှဲထွကလြာသည်။ ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲ ထနန်သေော တင့ဆြှေ၏ ပစ်စည်းကြီးက ခပတ်ှဲတွဲ ငိုကကြနွသည်ေ။ ရှည် လွားလှန်း၍ ခကမြနိုငသ်လို တွဲကနွခွင်ေးဖြစ်သည်။ ပြဲလနန်သေော ထိပကြှီးက တင်းပြောငန်ီရဲနသည်ေ။ ဆန်ဒပြင်းစွာ လှုပရြှားလာသောအခွိန်၌ တင့ဆြှေ အိမသ်ာတံခါးကို ဖြင့ပြှီး ဆင်းလိုကသ်ည်။

“အို……ရှင်….ရှင်….ကိုတင့ဆြှေ…”

အိခိုငကြ စောကပြတထြဲမှ ရပေိုကခြေါင်းကို ဆှဲထုတပြှီး ထရပရြင်း အထိတတ်လန့် အောသ်ည်။ မကြလြုံးလေးအစုံက ထောငခြှောကမြိသော သမငမြလေးနှယ် ဝိုင်းဝိုင်းလညန်ရှောသည်။ လကကြလေးအစုံက စောကဖြုတကြို တဈဖကြ၊ နို့နှစ်လုံးကို တဈဖကြ ဖုံးကြယရြှာသည်။ တင့ဆြှကေ စကားပြောစကြ ထည့မြထားသော အီလကထြရှနန်ဈ စကရြုပကြှီးအလား နံရံတွငကြွောကပန်သေော အိခိုငန်ှင့ြ ရငခြငွြးကပ် ထိုးကပသ်ှားသည်။

“မောင်…မောငရြေ…လာပါဦး…အမလေး…”

ရချိုးခန်းထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အောသ်ံကို ဧည့ခြန်း၌ စီးကရကသ်ောကန်သေော ထွန်းလှင် ကြားနရသေည်။

“မောင်…အိခိုငကြို..ကယပြါဦး”

မကြရြညမြွား ဝိုင်းလာလသည်ေ။ မေးကြောကြီး ထောငအြောင် အံကြိတလြိုကတ်ော့ သောကလြကစြ စီးကရကကြ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ဒေါကကြနဲ ပြုတကြသွှားသည်။

“မောင်…မောငရြေ…အား”

အသံက စူးနဈနရောမှ တိမဝြငသ်ှားရှာသည်။ ထွန်းလှငန်ဖူး၌ ခွှေးသီးကြီးများ စို့ထွကလြာသည်။ အသားများ တဆတဆြတတ်ုနအြောငလြည်း တုနလြှုပန်မေိသည်။

“ခွမ်း…ဂလှမ်…ခြှမ်း..ဂလောင်…လောင်…”

ရချိုးခန်းအတွင်း ဆူညံသော တွန်းထိုးရုန်းကနသ်ော အသံများကို ကြားနရသေည်..။ တဈခကြြ..

“မောင်…ရေ”

ဟု အားကိုးတကြီး ခေါသ်ံယဲ့ယဲ့ကို ထွန်းလှင် ကြားရပါသည်။ ထွန်းလှငမြကြလြုံးအိမမြှ မကြရြည်ဥများ လိမ့ဆြင်းလာသည်။ ပါးပြငကြိုဖြတ်၍ မေးစေ့၌ မကြရြညစြကကြ ခိုနတေော့သည်။ အတနကြှာမှ မကြရြညစြကကြ ပေါကကြနဲ ပေါကကြနဲ ပေါငပြေါကြလွာသည်။

“မောင်…မောင်..ရေ… တံခါးဖြင့ပြေးပါဦး… မောငရြယ်…”

အသံက မောဟိုကန်ရှောသည်။ လှောငအြိမထြဲ၌ ပိတလျှောငခြှင်းခံရသော ယုနမြလေးကို မှှကြေီးက မှိုရန် တရှေ့ရှေ့ ခဉွြးကပန်ပေုံမွိုး မကြလြုံးသူငယအြိမ်၌ ထငဟြပလြာသည်။ မိမိကိုယတ်ိုင် ခတထြားခဲ့သော အိမသ်ာတံခါးသော့ကို မကြည့်ရြဲ။

အိခိုငရြယ်… မောင့ကြိုခွင့လြှတပြါ..။ မောငဟြာ.. မနုသ ထောငခြှောကြ… မုဆိုး..၊ မောငဟြာ… တကယ့လြူယုတမြာကြီးပါ..။ မောင့ကြို မုန်းလိုကပြါ.. မေ့လိုကပြါ..။ မောငဟြာ အရကစြကဆြုံး လူသားတွထေဲက.. သရဖူဆောင်းနိုငလြောကအြောင် အရညအြချင်ြးပြည့ဝြတဲ့ အကုသိုလကြောင်…။

“အိခိုင်…ရေ…အိခိုင်…အိခိုင်…ရယ်..”

ထွန်းလှငရြင်၌ ကြိတပြှီး ပေါကကြှဲနရသေည်။ ခွေးတောငမြှပင် ချောငပြိတအြရိုကခြံရသောအခါ ပြန် ကိုကတ်တသ်ေးသည်…။ အိခိုင် ထိတလြန့ရြှကရြှံ့ခွင်းတို့အစား ခုခံအငအြားကို ရင်၌မှေးလိုကသ်ည်။ ခွနှစ်ေဖကကြို တင်းတင်းကားပြီး ရပသ်ည်။ တင့ဆြှကေ မှိုင်းမိနသေော ဖုတသ်ူရဲကဲ့သို့ အိခိုငန်ားသို့ တရှေ့ရှေ့ ကပလြာနသည်ေ။ အစွမ်းကုန် လှပဖြံ့ထွားသော အိခိုငကြိုယခြန်ဒာလေးကို မမှိတမြသုံ စိုကကြှည့ပြှီး လီးကြီးက တဈခါခါ တရမ်းရမ်းနှင့ြ တိုးကပလြာလသည်ေ။

အိခိုင် ရခွကေမြွား ဆပပြှာခွကမြွားနှင့ြ ပစ်ပေါကဟြန့တ်ားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာမထင်။ ကြီးမားသော လွှပစြဈစွမ်းအားကြီးကို ဝါးမှိုစားသောကထြားသော မှို့ဖကြသ်တ်တဝါကြီး မှို့တွင်းကို ဝငလြာသော ခွလှမြေးမွိုးဖြင့ြ တဈလှမ်းချင်ြး တိုးကပလြာလသည်ေ။

“ကြ… ကမွကို… သနားပါ… ကိုတင့ဆြှရယ်ေ… ကမွ… အ”

အိခိုငစြကားမဆုံးခင် အဝတမြဲ့ ခန်ဓာနှစ်ခု ပူးကပသ်ှားသည်။ နှေးထွေးသော အသားချင်ြးထိကပခြှင်း အရသာကို နှစ်ဦးစလုံး ခံစားလိုကရြသည်။ ရစကြေ ရပေေါကကြလေးများ တွဲခိုနသေော အိခိုငန်ို့ကလေးနှစ်လုံးကို ခွိုမှိနစြှာ စို့ယူလိုကသ်ည်။ အိခိုင် ခွပစ်ေလကပြဈ ထိတလြန့စြှာ ငှိမန်မေိသည်။ တဒိန်းဒိန်းနှင့ြ ခုနန်သေော ရငအြစုံမှ လှုပရြှားမှုသည် အပြငသ်ို့ ထွကအြံလာနသည်ေ။ လညပြင်းမှ ဆှဲပြားလေးက ရငည်ှှန့ကြလေး ဖောကကြနဲ ဖောကကြနဲ ရငခြုနသ်ံနှင့အြတူ လိုကခြုနန်သည်ေ။ ဖြူဝင်းအိစိုသော ခန်ဓာကိုယဝြင်းဝင်းလေးကို ပိုငပျိုငကြှီးဖကပြှီး ဆီးခုံနှစ်ခုကို ပူးကပဖြိထားလိုကသ်ည်။

အိခိုင် လကဖြဝါးနုနုလေးအစုံက တင့ဆြှေ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို အစွမ်းကုန် တွန်းထားရှာသည်။ တင့ဆြှေ ၏ကြောပြငမြှ ကြှကသ်ားကြီးများက အမှောင်းမှောင်း ကြှတကလြာသည်။ သနမြာကစွလြဈသော တင့ဆြှလကြေ၌ အိခိုငသ်ည် အဆိပမြဲ့သော ရမှှမေလေေးနှယ် လူးရုံလှန့ရြုံသာသာ ရုန်းကနန်ရရှောသည်။ အိခိုင် လှှတခြခွဲ့သော ရပေိုကခြေါင်းမှ ရမွေား တဖြားဖြား ပန်းထွကလြကြရြှိသည်။ ရချိုးခန်း ကြမ်းပြင်၌ ပါးလှှာသော ရပဉွေပြှား မှနသ်ားလေးတဈခပြြ ခင်းထားသလို ရှိသည်။

တင့ဆြှေ၏ မဲနကမြာကြောသော လိငတ်နရြှညကြှီးက အိခိုငစြောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းလေးအောကမြှ အလွားလိုကြ လွှိုဝငပြှီး တဒိတဒြိတ် သှေးခုနန်သည်ေ။ အထိအတွေ့က ရကစြကလြှန်း၍ အိခိုင် ကိုယလြုံးလေး သှကသ်ှကခြါအောင် တုနရြီနသည်ေ။ ရှကလြှန်း၍လည်း မကြန်ှာလေးလှဲပြီး မကြရြညပြေါကကြှီးငယ် ကအွောင် ငိုနမေိသည်။ တင့ဆြှကေ တော့ ဘာမှနားမလည်..။ သူ့ဘဝ၏ ဧကရီထိပထြား သခငမြလေးကို ရကနေအြသင့ြ ကြာအသင့ြ တွေ့နပြေီမို့ စားဘို့မှိုဘို့သာ စဉြးစား စိတစြောနလသေည်ေ။

“အခစွဆြိုတာ…ဖိုကဖြို့ ခစွတ်ာကြ…”

လို့ ထွန်းလှင် ပြောခဲ့စဉကြ အခစွအြဘိဓမျမာကြီးတဈခုကို ဖြင့ဆြိုခဲ့လသည်ေ။ လကတ်ှေ့၌ သူဖိုကဖြို့တဈခုပဲ သတိရနသည်ေ။ အိမမြကထြဲမှ အလှဧကရီကို စိတတ်ိုင်းကြ ပြတသ်ပဆြုပန်ှယရြင်း တဈကိုယလြုံးအနှံ့ နမ်းရှိုကန်မေိသည်။ နို့သီးလေးတွကေ ပေါငမြုန့်သားလေးများနှယ် တင်းမာနူးညံ့လှန်းနသည်ေ။ ကပြပြှားဝိုင်းလောကြ အမဲကြကကြလေးပေါြ၌ ငေါကတ်ောကကြလေးဖြစ်နသေော နို့သီးခေါင်းလေးကို တပြှတပြှှတ် စို့နသည်ေ။ မိန်းမသားဖြစ်သူ ကာမရာဂစိတကြှှစရန်ေ စို့ပေးခွင်းမွိုးနှင့်မတူပဲ နို့ဆာနသေော ကလေးငယတ်ဈယောကြ အငမ်းမရ စို့နခွင်ေးမွိုးနှင့ြ တူနသည်ေ။

အိခိုငမြှာ ထိတလြန့တ်ကြား ရှကရြှံ့ခွင်း နာကညွြးခွင်းများဖြင့ြ ဝဒနောပေါင်းစုံ ဖိစီးမှုကို စုပြီးခံနရေ သည်။ အိခိုင် ဒူးများ ညှတကြခွငွလြာသည်။ တင့ဆြှေ၏ ပူလောငသ်ော အထိအတွေ့များက အိခိုင် ခန်ဓာကိုယလြေးကို အရဖြေောပြဈရန် ကြိုးစားနသေော ငရဲမီးလို အထိအတွေ့မွိုးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။

စိတတ်ှေ ထလာသည်။ ကြှလာသည်။ လိုးချင်စြိတ် ပြင်းထနမြှုကြောင့ြ လီးထိပမြှ သုတရြညမြွား စိမ့ထြှကခြငွလြာအောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ထိန်းကြပခြွုပတ်ည်းထားရသည်။ တင့ဆြှအတွေကြ အိခိုင် သည် အခစွဖြစ်သည်။ အိခိုငသ်ည် နှလုံးသားဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အိခိုငသ်ည် ဖိုကဖြို့ ဖြစ်နသည်ေ။

အိခိုငအြတွကမြူ ဆန့ကြငွဘြကလြိင်၏ ထိတွေ့မှုအာရုံကို မလူးသာ မလှန့သ်ာ ထိပတ်ိုကရြငဆြိုင် ခံစားနရသေည်။ မောင့ကြို သတိရသည်။ ဘယ့အြတွကန်ှင့ြ ဒီရချိုးခန်းတံခါးကို အိခိုငကြို ပိတလျှောငပြေးခဲ့ရသညကြိုလည်း စိတကြ ပြင်းပြစွာ သိချင်န်သည်ေ။

“ရကစြကလြိုကတ်ာ…မောငရြယ်..”

မိန်းကလေးတဈယောကအြတွကြ အားနည်းစွာ ငိုယိုငှီးတွားရုံမှလှဲ၍ ဘာမှမတတန်ိုငခြွေ။ တင့ဆြှေ လကဖြဝါးကြီးက အိခိုငဖြငကြှားမှ ပြတဆြှဲပြီး အပေါသ်ို့ ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။ အိခိုင်၏ ထွားကြိုင်းဖုထဈနသေော တငပြါးကြီးအစုံက တုနခြါသှား၏။ ချောကခြှားစွာ တုနလြှုပသ်ှားလသည်ေ။ လကန်ှဈဖကကြလည်း တင့ဆြှလကေကြို ခပတ်င်းတင်းလေး ဆုပကြိုငမြိလသည်ေ။

တင့ဆြှေ လကသ်ည် သိသိသာသာ တုနန်သည်ေ။ အလားတူ အိခိုင်၏ လကခြွောင်းများသညလြည်း ဆကဆြတခြါ လှုပရြှားနကြသေည်။ တင့ဆြှလကေတ်ဈဖကကြ အိခိုငစြောကဖြုတကြလေးကို ကိုငစြမ်းမိပြီး သူ့လီးကြီးကို အပေါသ်ို့ ခပကြော့ကော့လေး မော့ထောငပြှီး စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ လိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

“ပြှတ်…ဗွဈ….စွတ်…”

“အင်း…အင်း…အမေ့…”

အိခိုင်၏ နှလုံးသား အိမအြတွင်း မောငသ်ည် ခတ်ေတလှင့စြငသ်ှားသည်။ အရာခပသ်ိမ်း တဒင်ျဂလေး ငုတ် လွှိုးပြောကကြှယသ်ှားသည်။ ပစ်စကျခအခွအနေေ၌ ပူနှေးသော လီးထိပကြှီးက စောကပြတအြဝကို တေ့ ကပမြိကတည်းက အိခိုငအြသံများက ခပဝြါးဝါးသာ ဖြစ်ရသည်။ ပေါငထြိပမြွား နှစ်ဖကစြလုံးက ကငွတ်ကသ်ှား၏။ မပီသသော ညီးတွားခွင်းများကို နှုတမြှ တဖြဖြ ငှီးတွားမိလသည်ေ။ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ နှေးထွေးစွာ ဝငရြောကသ်ှားသော လိငတ်နကြှီး၏ အထိအတွေ့က ဆန်းပြားခွိုအီလှသည်။ တင့ဆြှလညေပြင်းကို အိခိုငကြ ဘယအြခွိနကြ တင်းကြပစြှာ ဖကထြားလိုကမြိမှန်းလည်း မသိတော့ခွေ။

“မိန်းမဆိုတာ ခွိပပြဲ တင့ဆြှေ…။ ဖရောင်းတိုငမြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်… မီးခွကမြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် မီးဆိုတာနဲ့ တွေ့ရင် ခွိပဆြိုတာ အရညပြွောကြှတာပဲကြ”

ဘာဂွာထွန်းလှင် ပြောဖူးသော စကားကို ထွန်းလှင် မှငစြချင်ေသ်ည်။ သှေးထွကအြောင် မှနန်ပြေီ ထွန်းလှင်..။ ကငွခြွောင်းမှတဆင့ြ ခွိုအီသော ကာမအရသာသည် တင့ဆြှတဈေကိုယလြုံးကို နှံ့ပြားစွာလှမ်းခွုံသှားမိသည်။ ရဆေေးထားသော စောကခြေါင်းထဲမှ ဆပပြှာမှှေးနှံ့နှင့ြ သုတရြညန်ှံ့လေး ရောနပြေီး လှိုကထြှကလြာသော အနှံ့အသကကြလေးကို တင့ဆြှေ မကမြောစွာ ရှူရှိုကလြိုကမြိသည်။ ခပတ်င်းတင်းဖကထြားသော အိခိုင် လကကြလေးနှစ်ဘကကြှား၌ တင့ဆြှခေေါင်းမှာ မှုပဝြငန်သည်ေ။ အသတခြံရမညကြိုသိသော သားကောငကြဲ့သို့ အိခိုငခြန်ဓာကိုယကြလေး မရပမြနား ဆတဆြတတ်ုနန်သည်ေ။

“ပြှတ်…စွတ်…ပြှတ်….ဖြတ်…ပြှတ်…”

“အမလေး…ကိုတင့ဆြှရယ်ေ…အ…အ…အ..အ”

ကြီးမားရှညလြွားသော လိငတ်နကြှီးက အဆုံးထိတိုငအြောင် နှစ်ဝငသ်ှားသည်။ အောကမြှပင့ကြောြ သှင်းလိုကသ်ော လိငတ်နကြှီး ပင့အြားကြောင့ြ အိခိုငခြန်ဓာကိုယလြေး ကြမ်းပြငမြှ မှောကတ်ကသ်ှား သည်။ အိခိုင် ခါးလေးကို စုံကိုငဖြကရြင်း ကော့၍ ကော့၍ ဆောင့လြိုကသ်ော လိငခြွောင်းကြီးက အိခိုင် စောကခြေါင်းထဲသို့ ခွခေေါကပြှီး ပြုံဝငသ်ှားသညအြထိ ဆောင့အြားပြင်းသည်။

“ဟင်း…အ…ထိတယ်….ကိုတင့ဆြှရယ်ေ..”

ရုတတ်ရကြ ဖြင့ဟြညီးတွားလိုကသ်ော အိခိုငအြသံလေးက ကိုတင့ဆြှကေို အားပေးအားမှှောကပြှု သည်။

“မိန်းမတွဟော..သဈစာကြီးမားကြတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ.. သဈစာတရားထကြ.. နှာကြီးကြပြနတ်ယ်..”

သဘာကြီးထွန်းလှင် ပြောသမွှ ကြကတ်ိ…။

“အ…အင်း… အင်း… အ… အိုး… ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကြှတ်..”

အငှီးအတွား၌ မိန်းကလေးများကို ခိုများပင် နိုငမြညမြထငဟြု တင့ဆြှကေ ဖြည့စြှကြ၍ သီအိုရီတဈပုဒြ ထုတလြိုကမြိသည်။

“ဟင်း…အင်း…အ….အား….ထွကကြုနပြှီ”

အိခိုင် လန့အြောကြလေး အောလြိုကသ်ည်။ အသံက ပထမအခွီ ခေါင်းလောငသ်ံနှယ် သာယာခွိုအေး၏။

“မောသှားပြီလား..အိခိုင်..”

“အင်း….”

အရှကြ၏ မပြင့တ်ပြင့ြ အာရုံသည် အိခိုငကြို လှမ်းမိုးဆဲဖြစ်သည်။ တင့ဆြှကေ ဒုတိယအခွီအတွကြ ပုံစံခွ ပြုပြငယ်ူသည်။

“အာ…အဲ့လို…မနတတေပြါဘူးနောြ…”

“ခဏလေးပါ…အိခိုငရြယ်…နောြ…”

အိခိုင် လေးဘကလြေး ကုန်းပေးထားစဉြ တင့ဆြှေ လိငတ်နကြှီးက ဖငကြှားပေါြ၌ မေးတငလြကြြ မှိန်းနေ၏။ ရှညလြွားသော အိခိုငဆြံနှယမြွားက ရစေိုသောကြမ်းပြင်၌ ကပန်ပြေီး ရစေီး၌ လူးလှင့မြွှောနသည်ေ။ ဒူးထောကထြားသော ရချိုးခန်းကြမ်းပြငလြေးက အီတာလွှံ ကြောကပြှားများဖြင့ြ ချောနသည်ေ။

တင့ဆြှကေ လီးကြီးကိုကိုငပြှီး ပြူးထွကန်သေော အိခိုငစြောကဖြုတထြဲကို ပြှတကြနဲ ထိုးသှင်းလိုကြ စဉြ အိခိုင် ဒူးနှစ်ဖကသ်ည် ဘေးသို့ ကားထွကသ်ှားသည်။ ရုတတ်ရကြ ပြနစြေ့ကပရြန် ကြိုးစား၍မရ။

“အ.. အင့ြ… ကိုတင့ဆြှေ… နေဦး… နေဦးဆို… အ.. အ… အ.. အင့ြ….. ဟင့ြ… အ.. အ”

အိခိုင် နေဦးဟု တောင်းပနန်သညေ့ကြှားမှ တင့ဆြှေ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပစ်လိုကလြသည်ေ။ လေးဘကထြောကထြားသဖြင့ြ လိုးရသညမြှာ အရသာပြည့ဝြလှပသည်ေ။ တင်းတင်းကားကား ဖငသ်ားကြီးများနှင့ြ တင့ဆြှဆေီးခုံမှ လမှှေးကြီးများ ဖိကပပြှတကြှိတမြိသညအြထိ ဆောင့လြိုးသှင်းလိုကြ သည်။ လီးထပမြှ သိမ့ကြနဲ ကငွတ်ကသ်ှားပြီး ကငွခြွောင်းတဈခုလုံး တုနကြငွသ်ှားသည်။

“အား….အား….နာတယ်…အား…”

ငယသ်ံပါအောင် အောလြိုကသ်ော အိခိုင်၏အသံလေးက ရချိုးခန်းတံခါးအပြငကြို ဖောကထြှကသ်ှားသည်။ ထွန်းလှင် မကြန်ှာ၌ ကြနပေခြှင်း ကြကြေဲခွင်း ခံစားနရသေော ဝဒနောနှစ်ရပကြို အောငမြင်း ရှာတွေ့သည်။

“မင်း….ခံစားနရပြေီလား…ထွန်းလှင်…”

“ငါမလိမပြါဘူး…အိခိုငကြို ငါခစွမြိတယကြှာ..”

“အဟင်း.. အခစွဆြိုတာ.. ဖိုကဖြို့ဆိုကြ…။ အခု မင်းပြောတဲ့.. မဖိုကရြပဲ.. ခစွန်ပေါလား.. ထွန်းလှင်..။ ဟဲ ဟဲ… တင့ဆြှေ.. သီအိုရီကို မင်းကခံရပြီး မင်းသီအိုရီကိုတော့ တင့ဆြှကေ ခံရတာပေါ့ကြာ…”

အဓိပျပါယလြေးနကလြှန်းသော အောငမြင်းစကားများကို ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြန်ှင့ရြှိသည်။

“ဆောင့ြ…နာနာလေးဆောင့ပြါ…ကိုတင့ဆြှရယ်ေ..”

အသံက အခွိတငကြဲ အားမလိုအားမရလေး တိုးတိုးလေး ။ ထွန်းလှငသ်ာ မဟုတ် အောငမြင်းလည်း ကြား၏။

“မိန်းမတွဟော ခွိပလြိုပဲ…။ နီးရာမီးမှာ အရညပြွောတ်တတ်ယဆြိုတာ မှနသ်ှားပြီနော့ြ..”

ဗဒငေဆြရာကြီး ထွန်းလှင်၏ မခွိပြုံးကို အောငမြင်းက မကြည့်ရြကြ…

“ကဲ…ရချိုးခန်းတံခါးကို ဖြင့ထြားခဲ့ …။ ဒို့ပြနန်ှင့မြယ်…”

ရချိုးခန်းတံခါးသော့ကို ထွန်းလှငထြံမှ ယူပြီး အောငမြင်း သော့ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။ တံခါးကို ခပ် ဟဟလှပပြှီး အထဲသို့ ကြည့်လြိုကမြိသည်။ ဖြူဝင်းတောင့တ်င်းသော အိခိုငကြလေး လေးဘကထြောကပြှီး ကုန်းနရေုံသာမက ဒူးနှစ်ဖကကြို အစွမ်း ကုန် ကားပေးထားလရော စောကဖြုတကြှီးက ပြဲအာနသည်ေ။ မဲနကပြှောငခြွောသော အရခွေံနှင့ြ မှှှဟေောကကြှီးတဈကောငလြို သနမြာသညဟြု ဆိုနိုငသ်ော တင့ဆြှေ၏ လီးဒဈကြီးက အိခိုငစြောကဖြုတထြဲသို့ ဟကတ်ကကြှီး သပရြိုကထြားသလို တဈဆို့ကြီး ဝငန်သည်ေ။ တင့ဆြှလကေန်ှဈဖကကြ အိခိုငတ်ငပြါးနှစ်ဖကကြို ပြတပြေးရင်း ဖြေးဖြေးနဲ့မှနမြှန် လိုးသှင်းနသည်ေ။ အိခိုငလြကကြလေးနှစ်ဖကကြ ကြမ်းပြငကြို ထောကထြားပြီး တန်းလန်းကနွသေော ဆှဲပြားလေးက နို့နှစ်လုံးကြားဝယ် ရှေ့နောကြ ရမ်းခါနသည်ေ။

တင့ဆြှေ တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း တငပြါးကြီးအစုံ လှိုင်းထသှားကာ နို့နှစ်လုံးက တန့ကြနဲ ဆကြ တုနန်ကြသေည်။ ပြော့အိပငွြးတွဲမနသေော နို့ကလေးများက လုံးမာကစွန်သည်ေ။

“အားရပါးရ..ဆောင့စြမ်းပါ…ရှငရြယ်…”

“ပြှတ်…ဖြတ်..ဘှတ်…ပြှတ်…ပြှတ်…စွတ်..”

“အင့ျ… အင့ျ… အ.. အ… အမလေး.. ထိတယ်… ထိတယ်..”

အိခိုင် မကြစြေ့လေးစုံမှိတပြှီး အံလေးတင်းတင်းကြိတကြာ ထိတယဟြု အောန်စဉြေ အောငမြင်း လှည့ထြှကခြဲ့သည်။ ထွန်းလှငမြကြန်ှာက တိမဖြုံးသော လမင်းနှယ် မှုံပကြန်သည်ေ။

“ထွန်းလှင်…သူငယခြငွြး..”

“ဘာလဲကြာ…”

“အခစွန်ဲ့ ဖိုကတ်ာကို .. ခွဲပြောသူတွေ.. တွဲပြောသူတွေ.. လကတ်ှေ့သငခြန်းစာရဘို့.. မင်းနှလုံးသားကို အရင်းတညရြတာတော့ သိပမြနှိပဘြူးထငတ်ယ်.. ကြာ…”

“ဒါ…ခဏပါ..အောငမြင်း… ဟင်းဟင်း..။ ဘာဝဒနောမွိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယဆြေးဝါးမှ မပြောကပြမေဲ့ အခွိနဆြိုတဲ့ သမားတောကြှီးရဲ့ ကုစားမှုအောကမြှာ.. အမာရှတမြကနွအြောင် ပြောကကြင်းတတကြှပြနတ်ယ်”

“လာပြနပြှီ…တဈမွိုး”

“အသဈအဆန်းတွေ မဟုတပြါဘူး.. အောငမြင်း။ ဒါတွဟော.. ရှေးပဝသဏေီကတည်းက ရှိပြီးသား နိယာမ တရားတွပေဲ…။ ဖိုမ.. လိငဆြကဆြံတာလည်း… မဆန်းပါဘူး။ ယဉကြွေးမှု.. ဟိရီသှသပျပ ဆိုတဲ့ အရှကအြကြောကတ်ရားတွကေ ခွုပကြိုငထြိန်းသိမ်းထားလို့ပေါ့…။ ဒါတွမရှေိရငလြည်း လူဟာ.. လမ်းတွပေေါမြှာ ခွေးတွဖငေပြူးသလို လုပကြုနကြှမှာပေါ့… အောငမြင်းရာ..”

“မင်းစကားတွကေို သဘောပေါကပြါတယ်… တွေးခေါတ်တသ်ူတွလည်ေး သဘောပေါကမြှာပါ..။ ဒါပမယေ့ြ ပညာမဲ့ စဉြးစားညဏမြဲ့ အသကရြှငန်တေဲ့ လူတန်းစားကိုတော့ ခွှင်းခကြထြားရမှာပေါ့လေ..။”

………………………………………………………….

“စဉြးစားညာဏြ ကင်းလောကအြောင် အသိဉာဏမြဲ့သူဆိုတာ ဘယလြိုလူမွိုးကို ပြောတာလဲ.. ဖဖေေ..”

ဦးထွန်းလှင်.. ပြောသင့ျ မပြောသင့ျ စဉျးစားလိုကျ၏။

“သား မမေေ..ရှိလား…”

“ရှိတယ်…ဖဖေေ..။ မမရေေေ… ဖဖကေေ ခေါန်တယ်ေ…။ ခဏ.. လာပါဦးတဲ့…”

ခဏလာဦးဟု ဦးထွန်းလှင် မပြောပါ..။ သို့သောြ သားက ဖြည့စြှကပြှောပေးလိုကသ်ည်..။ ဦးထွန်းလှင် ဘာမှမပြော..။

“ဘာလဲ…ကိုကို..မှှေး…ဟင်းအိုးတညန်တော..”

“ခဏလေးပါ..မိန်းမရယ်…။ ဟိုမှာ.. သားလေးမေးနလေို့…”

“ဘာမေးနလေို့လဲ..ကိုကို..”

“အသိဉာဏမြဲ့သူဆိုတာ ဘယလြိုလူမွိုးလဲတဲ့…။ ကိုကိုက … နှင်းမှအကြောင်း ပြောပြမလို့..”

“အောြ..ပြောပါ…။ သားလည်း ဗဟုသုတရှာတဲ့ အရှယကြို ရောကန်ပြေီပဲ ကိုကိုရဲ့။ ပြောပြလိုကပြါ.. ဒါပဲနောြ.”

“အောျ…မှှေး…”

“ရှင်.…ကိုကို…ဘာလဲဟင်..”

“ထမင်းစားပြီးရင်… မှှေးကို မောင်… လုပစြရာရှိသေးတယန်ောြ..”

“ပြောစရာ ရှိသေးတယ် လုပစြမ်းပါ..သားရှေ့မှာ…”

“အဲ.…အေး…သိရင် ပြီးရောကြာ..ဟဲဟဲဟဲ…”

“မောငဟြာလေ….ဟှန်း….”

ခစွမြကြစြောင်းလေးထိုးပြီး မီးဖိုချောငထြဲသို့ ဝငသ်ှားသော ခစွဇြနီးမှှေး၏ ဖြိုးအိသော တငပြါးကြီးများကို ကြည့်ကြာ ဦးထွန်းလှင် ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကလြသည်ေ။

တဈခါက အသဲကြဲသမားလေးတဈယောကြ.. ဟိုး… မှဈဝကြှန်းပေါကြ ထိနကြုန်းဆိုတဲ့ ရှာလေးတဈရှာကို ပြနသ်ှားခဲ့တယ်..။ အဲဒါ သူ့ရှာမဟုတဘြူး..။ သူ့အမရေဲ့ ဇာတိရှာ ဆိုပါတော့ကြာ။

“အသဲကြဲသမားနာမညကြ..ဘယသ်ူလဲ ဖဖေေ..”

“ဟိုဒင်းကြာ…ဇောဇြောပြဲ..ထားလိုကပြါတော့..”

အဲ့ဒီကောငဟြာ သူ့ခစွသ်ူနဲ့ကြဲပြီး အဲ့ဒီတောရှာမှာပဲ လုပကြိုငစြားသောကရြင်း ဘဝကို မှုပန်ှံ့ထားတော့မယလြို့ဆိုပြီး ဆုံးဖြတထြားခဲ့တယ်..။ ၃ နှစ်လောကကြှာတော့ တောမှာ သူ နတတေထြိုငတ်တလြာတယ်။ အဲဒီမှာ ရှာအပြငတ်ဲ တဈခုရှိတယ်။ တဈရှာလုံးက ဝိုင်းပယထြားတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုပါတော့။ အိမစြုကလေး ၅ အိမလြောကြ ရှိမယပြေါ့…။

ဒီတဲစုလေးထဲမှာ မအမရှေိ ဖအမရှေိနဲ့ အငမြတန် ဆင်းရဲနှမ်းပါးတဲ့ ၁၈ နှစ်အရှယလြောကြ ကောငမြလေးတဈယောကရြှိတယ်…။ ထိနကြုန်းတဈရှာလုံးမှာ အစုတပြှတဆြုံး မိသားစုလေး။ သူ့မှာ လူမမယ် မောငလြေးနဲ့ ညီမလေးတဈယောကြ ရှိတယလြေ။ ကြောင်းထားခွိန် အရှယရြောကပြမယေ့ြ မထားနိငဘြူး ..။ အဈမဖြစ်သူနဲ့ ထင်းခွေ၊ မှိုရှာ၊ မွှဈတူး လိုကရြတယ်။

ဇောဇြောဟြာ တဈရှာလုံးက ခငမြငတ်ဲ့ ကာလသားခေါင်းလည်းဖြစ်တယ်..။ ဒီကောငမြလေးကို လူရာသှင်းချင်တ်ယ်။ လူလိုသူလို ဝငဆြန့စြချင်ေတ်ဲ့ ဆန်ဒလည်းရှိတယ်…။ တိုတိုပြောရရင် ဇောဇြောကြ အသကြ ၃၀ ကြောန်ပြေီ..။ အဲ့ဒီ နှင်းမှက ၁၈ နှစ်။ ‌ သူနဲ့ ဖြစ်မဖြစ်ကို သူ စဉြးစားခဲ့သေးတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ ကောငမြလေးရဲ့ ဦးလေး ညီအဈကို မောငန်ှမတွကေ သဘောတူကြတယ်.. စီစဉပြေးကြတယ်.. မင်ျဂလာဆောငဖြစ်ကြတယပြေါ့…။ အဲ့ဒါဟာ ပဏာမအနနေဲ့ စပြီးမှားလိုကတ်ဲ့ အမှားပဲ…။ ကောငမြလေးကလည်း ဒီလူကြီးကို အားကိုးအားထား မရှိလို့သာ ယူခဲ့တယ်..။ မခစွဘြူးတဲ့…။

“နင်…ဘာပြောတယ်…နှင်းမှ…ပြနပြှောစမ်း..”

“မခစွဘြူး…ခငဗြွားကို…လုံးဝ…မခစွဘြူး…”

ဇောဇြောဟြာ အခစွအြတွကြ ရှကဝြါလို လှင့လြာတဲ့ လအကေူမှာ ခွှယေူသလို ကြှလှငေ့ခြဲ့ရတဲ့ ဇောဇြောြ တဈယောကြ အနှယထြိုင်.. နသေားကရွုံရှိသေးတယ်… လပြကြေမြေးကို ရငဆြိုငရြတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ.. သူ့နှလုံးက မာတယ်..။

“ဒါဆိုလည်း ….မင်ျဂလာပြဲ..ဖကြလြိုကြ..”

“အို…ဘယဖြစ်မလဲ…နာမညပြကြမြှာပေါ့…”

အဲ့တာလောကတ်ော့ နှင်းမှ တွေးတတသ်ေးတယ်။ မင်ျဂလာဆောငပြှီး နောကတ်ဈနေ့ သူတို့ ပြူနာ တကပြှီ…။

“ခငဗြွားဖာသာ အပြငမြှာအိပ်…”

“မင်းကို ငါယူတာ…အလှကြည့်ဖြို့မှ မဟုတတ်ာ..”

“အိုး…နာမလညဘြူး…။ ဒါဆို ကမွ အပြငမြှာအိပမြယ်..”

“ဟိတ်… ဒီမှာ… မင်း အိမထြောငရြေးကို နားမလညဘြူးလား..”

“ဟှန်း… သိပန်ားလညတ်ာပေါ့..။ နားလညလြို့ ပြောနတော…။ အခု ကမွ.. သှေးပေါန်တယေဗြွ..။ ကဲ.. သိပလား..”

ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ။ ပညာမဲ့လူတန်းစား စာရင်းမှာ ထည့သ်ှင်းထားတဲ့ အသကြ ၁၈ နှစ်လောကြ မိန်း ကလေးက လိမျမာပါးနှပတ်ဲ့နည်းနဲ့ မင်ျဂလာဦးညကို ရှောငပြဈလိုကတ်ယ်…။ အဲဒါ.. တဈည။ နောကတ်ဈညကြတော့ ဇောဇြောကြ မနနေိုငဘြူး။ သူ့မယားကိုဖကပြှီး နူးတယ် နှပတ်ယပြေါ့။ တိုးတိုးမေးတယ်..။

“မပြီးသေးဘူးလား..မိန်းမရယ်…”

“ဟင့အြင်း…သုံးရကမြှ မစေ့သေးတာ..”

ကိုင်း.. သုံးရကကြို ကြောသ်ှားပြနပြါလရေော…။

………………………………………………..

“စောကရြေးမပါတာ…အဲ့ဒါ မင်းညံ့လို့ကြ”

နှင်းမှရဲ့ ဦးလေးတောသ်ူ ကိုဘာဘူက အရကမြူးမူးဖြင့ြ ပြောသည်။

“ဟာ…ဦးလေးကလည်း…”

ဒီကောင် ရှကရြှကန်ဲ့ ဒါပဲ ပြောဖြစ်တယ်…။ ရှင်းပြခွင့လြည်း မသာဘူး…။ ထိနကြုန်းကာလသားဝိုင်းက တိုးတိုးသတင်းအနနေဲ့ ပြံ့နှံ့သှားတာပေါ့…။ နှင်းမှနဲ့ တို့ကာလသားခေါင်း ညားပြီး ငါးရကပြှည့တ်ာ တောငမြှ မဖြစ်သေးဘူးတဲ့.. အတောဂြှကတွာ.. လူတွေ… လူတွေ…။ တိုးတိုးလေးပြောရင်း… တဈရှာလုံး နှံ့ပြားကုနရြော။

“ခငဗြွား…ရှာထဲ…ဘာတွေ လွှောကပြှောနတောလဲ”

“အလိုဗြာ…ဘာကိစ်စကို ပြောရမှာလဲ..”

“ညားပြီးတာတောင်… ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးလို့.. ပြောတယဆြို..။ ခငဗြွား… အရှကမြရှိဘူးလား..”

“ဘာကြ…မင်းလိုကောငမြက… ငါ့ကိုပြောတဲ့ စကားလား..”

ဒါက ပထမဆုံး သူဒေါသထွကတ်ာလေ..။ စဉြးစားကြည့်ြ အသကကြ ထကဝြကကြှာတယ်..။ မညားခင် က သူ့ရှေ့ လကကြလေးပိုကပြှီး ခေါင်းငုံ့သှားတတတ်ဲ့ ကောငမြလေးက… ဒီတော့ သူရှကသ်ှားတယ်…။ အသကအြရှယန်ဲ့ ဂုဏသ်ိကျခာက သူ့ကို မှှောကထြိုးပင့ကြောြ လုပပြေးတယ်…။ အဲ့ဒီညဟာ နှင်းမှတို့လငမြယား လူသံမကြားရပဲ ဝုနဒြိုင်းကြဲတဲ့ ညပေါ့…။

“ဝုံး..ဒုံး…ဂြှမ်း…ခလှမ်း…ခြှမ်…ဘုံးဘုံး”

“ဟာ…ဆောကြုနပြဟေ့…”

ပတဝြန်းကငွကြ အသံတွကြေားပမယေ့ြ လာမကြည့်ကြှ…။ အခွိနကြလည်း ညဉ့န်ကန်ပြေီ ည ၁၀ နာရီ ကြောန်ပြေီ။ ဒီအခွိနမြှ ထပြီး ပြူနာဖြစ်တတတ်ာက စောကပြှူနာပဲ။ စောကပြှူနာကို ကြားလူဝငလြို့မရဘူး.. မဟုတလြား…။ လုံးထွေး သတပြုတရြင်း နှင်းမှ ငှိမသ်ှားသည်။ ယောကြွားနဲ့ မိန်းမ အာခံလို့ဘယန်ိုငမြှာလဲ.. မဟုတဘြူးလား…။ ယောကြွားတွဟော တကယ် အငအြားမသုံးကြလို့ သူတို့မာနတ်ကန်ကြတော…။ မကြန်ှာကို လကသ်ီးနဲ့ တဈခကြကြောင်းပဲ စွတထြိုးဦး တဈလလောကြ အီးပိတသ်ှားမှာ မသိကြဘူးလား။

အခုတော့ နှင်းမှ ငှိမသ်ှားရလပြေီ…။ ငှိမရြမှာပေါ့ အညှာကို ကိုငထြားပြီပဲ..။

“ငှိမင်ှိမန်စမြေး…နှင်းမှ…”

သူ့အသံက သတပြုတထြားရလို့ မောလှန်းနသည်ေ။ နှင်းမှလည်း မောဟိုကပြါသည်။ မောခွင်းနှင့ြ ထိတလြန့စြိုးရှံ့ခွင်းတို့ ရောထွေးခံစားနရခွေင်းတို့လည်းပါသည်။

“နင်…ဘာလို့.. ဒါလောကြ ရုန်းနရတောလဲ..။ လငမြယားဆိုတာ… လိုးမှပေါ့ဟ.. နငမြသိဘူးလား…”

နှင်းမှ မကြန်ှာကို လကဝြါးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ဖိအုပရြင်း တဟင်းဟင်း လုပန်သည်ေ။ ငိုတာတော့ မဟုတ်.။

“ပကလြကလြှန်…”

ခပကြှမ်းကြမ်း ကိုငတ်ှယတ်တတ်ဲ့ လူတွလကေထြဲကြတော့လည်း မိန်းမတွဟော သနားစရာ။

“ပေါင်..ကားထားလေ..ထမီခြှတ်…”

“ခငဗြွားဖာသာ..ခွှတပြါလား…”

မပြောသာပြောသာ နှင်းမှ ပြနအြောရြင်း ပြောသေးသည်။ သူက ထမီကို ဆှဲခွှတသ်ည်။ ဝင်းဝါသော ဗိုကသ်ားလေးထကမြှ နကရြှိုင်းသော ခကြပြေါကလြေးကို အရငမြှငရြသည်။ ခကြကြလေးအောကသ်ို့ တရှေ့ရှေ့ လွှောဆင်းကသွော ထမီစလေးက ခပဖြုဖု မို့မောကသ်ောနရော၌ ရပတ်န့သ်ှားရသည်။

“ဟင့ြ….အင်း…ဟင့အြင်း..ရှကတ်ယ်..”

ထမီစကို ခကြခြငွြးပြနဆြှဲတငပြဈလိုကပြှနသ်ည်။ သူ… ဒေါကနသ်ည်.. မကြန်ှာကြီး နီလာအောင် ဒေါ ကနသ်ည်။ မကြန်ှာကြောကြီး တင်းကနဲ မာသှားပြီး နှင်းမှ ကိုယလြုံးလေးပေါသ်ို့ တကခြှလိုကသ်ည်။ လေးလံသော ဖိအားကြောင့ြ နှင်းမှ အင့ကြနဲ ပါးစပမြှ မှညသ်ှားသည်။ သူက နှင်းမှ နားဝသို့ကပ်၍ တတွတတ်ှတ် စကားတွေ ပြောနသည်ေ။

“လငမြယားဖြစ်ရင် အလိုးခံရမယဆြိုတာ နငမြသိဘူးလား..”

“သိ…တယ်..”

ဖြသေံက တကယကြို တိုးတိုးလေး။ သူက အားမလိုအားမရ နှင်းမှရဲ့ ပါးမို့မို့လေးကို ဖိနမ်းလိုကသ်ည်။ ဒါကိုတော့ နှင်းမှ ငှိမခြံနသည်ေ။ သူ့လကတ်ဈဖကကြ နှင်းမှ နို့အုံလေးကို ဆှဲယူကိုငလြိုကရြင်း ပြော့အိအိ နှေးထွေးနသေော အပျိုမလေး၏ နို့လေးကို အရသာရှိစွာ ဆုပန်ှယန်သည်ေ။

“နို့….မကိုငပြါနဲ့…မနတတေဘြူးဗွ…”

အဆုံးအမ အသှနအြသင် ကင်းမဲ့ခဲ့သော မိဘမဲ့ မိန်းကလေးတဈကောငကြှှကဘြဝမို့ မယားဝတ်တရား ကိုမသိ၊ လင့အြလိုလိုကြ အကြိုကဆြောငရြမှန်းလည်း နားမလည်၊ အသကကြလည်း ခပင်ယင်ယ် ဖြစ်နပြနေတ်ော့ အခကြ။

သူ .. ဇာတကြှမ်း… ကရ တော့သည်။ နှင်းမှပေါငကြို အတင်းဖြဲပြီး သူ့ပုဆိုးလှနကြာ တောငန်သေော ဧရာမလီးကြီးကို စောကဖြုတခြွောမှတမြှတကြလေးအောကြ လိုးသှင်းသည်။ လိငတ်နကြှီး၏ အထိအ တွေ့ကိုတော့ ဂစွတ်ူးမလေး အာမခံနိုင်…။

“အ…အာ….ဟင်းဟင်းဟင်း…”

မိန်းမပီသသော ငှီးသံလေး ထွကလြာသည်။ မိန်းမပီသစွာလည်း ပေါငကြိုဖြဲပေးလိုကသ်ည်။ အမှနကြ မသိစိတန်ှင့ြ ဗီဇဉာဉတ်ို့က လှုံ့ဆောြ၍သာ ပြုမူ လိုကခြှင်းဖြစ်သည်။

လိငတ်နအြရင်းမှ လမှှေးထူထူ အအုံလိုကကြှီးက နှင်းမှဆီးခုံကို ပြတကြှိတမြိကြသည်။ လိငတ်နကြှီးက နှင်းမှယောနိဝ၌ တေ့ကပန်ဆေဲ.. မဝငသ်ေးဘဲ ငှိမသ်ကန်သည်ေ။ နှင်းမှ ခန်ဒာကိုယအြထကပျိုင်း၌ သူ့လကကြှီးများ လှုပရြှားနေ၍ဖြစ်သည်။ ဟင်းသောကပြန်းကနခြန့ြ ပေါငမြုန့်နှယခြုံး မောကန်သေော နို့ကလေးများက လကထြဲ၌ တဆိတသ်ာသာပဲ ရှိသည်။ မာတင်းထွေးအိနသေော အပျိုစငန်ို့ကလေး၏ အထိအတွေ့ကိုတော့ သူ သဘောကလွှသည်။

“အာ…အသကရြူကြပတ်ယ်..ဗွာ…”

နှင်းမှ လကတ်ှကေို ကုတခြှဈဖယထြုတသ်ည်။ ခန်ဒာကိုယလြေးက ငလငွမြိသလို တုနခြါနသည်ေ။ ဖြစ်ညှဈဆုတန်ှယခြှင်းခံနရသေော ရငသ်ားလေးကို မကိုငမြတွယ် ခံရခွင်းကိုက တဈမွိုးကြီး ဖြစ်နလသေည်ေ။ တင်းမာသော သူ့မကြန်ှာကို တဈခကြကြှည့ပြှီး နှင်းမှ အနည်းငယတ်ော့ တွန့သ်ည်။

“လကဖြယ်…ထမီလှနထြား…”

သူက တဈလုံးပြော တဈခကြလြှုပရြှားရင်း မှှေးပါးလေးများသာ ရှိသော သူမစောကဖြုတ် ခုံးခုံးလေးကို ရှရှလေး ပြတလြိုကသ်ည်။ ကြှမောကတ်ကလြာအောင် ဆှပေးနမှန်ေးတော့ နှင်းမှ သိသည်။

ခါးလေးကို မသိမသာလေး ကော့ပေးလိုကသ်ည်။ စောကပြတကြှီး အရှယန်ှင့မြလိုကအြောင် ခုံးထပြီး ဖောင်းကားနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ နှင်းမှ ရှကသ်ည်။ မိမိအင်ျဂါဇတကြို ယခုလို ယောကြွားမပြောနှင့ြ မိမိကိုယတ်ိုငပြင် ရဲရဲမကြည့်ဖြူးခဲ့သည် ဖြစ်ပရော စောကဖြုတအြကိုငခြံ အပြတခြံရပြီ ဆိုကတည်းက အသဲတုန် အူတုန် ခံစားရသည်။ သှေးထွကမြတတလြည်း ရှကရြလှန်းသည်။

သူက လကည်ှိုး လကမြကို အသုံးပြုလကြြ စောကပြတအြဝလေးကို အသာဖြဲလိုကသ်ည်။

“ပြလဈ”

ကနဲ ပလပစြတဈဘူးစို့တဈခု ဖြင့လြိုကသ်ော အသံမွိုး ထွကလြာသည်။ သန့ရြှင်းမှုနည်းပါးသော တောသူတောငသ်ား ဘဝမို့ စောကခြေါင်းထဲမှ အနှံ့ဆိုးဆိုးတဈခုကို သူ ရှူရှိုကလြိုကရြသဖြင့ြ အနည်းငယ် ဖီလငအြောကသ်ှားရသည်။ ခပဟြဟဖြစ်ကာ ပြဲသှားသော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးအတွင်းသို့ လီးထိပကြှီးကို တေ့ပေးလိုကပြှီး နှင်းမှ ကိုယလြုံးပေါသ်ို့ မှောကပြဈလိုကလြသည်ေ။

“ပြှတ်….ဗွိ…စွတ်….ပြှတ်….စွတ်….ပြှတ်….”

ရုန်းကန် တွန်းထိုးနသညေ့ကြှားမှ စောကရြည်းများ စိုရှှဲနသေော နှင်းမှစောကခြေါင်းထဲသို့ လီးကြီးက လွှောကနဲ ကြှံဝငသ်ှားသည်။ နှစ်ဦးစလုံး လိုးရသော အရသာ၏ ပမာဏ ခံစားရခွင်းကို စတငခြံစား လိုကရြသည်။ နှင်းမှစောကဖြုတကြှီး အိပဲ့ပဲ့ကြီး ခွိုင့ဝြငသ်ှားသည်။ လီးလုံးပတန်ှင့အြဝ စောကခြေါင်းထဲသို့ နှုတခြမ်းသားများ လိပဝြငသ်ှားကြသည်။ နှင်းမှ စအိုလေးထဲမှ ခံ၍ကောင်းသော အရသာကို စောကြ ပတမြှ ကူးယူခံစားရသည်။

“ပြှတ်…စွတ်…ပြှတ်…အိ…စွတ်…”

“အ…အား…ဖြေး…ဖြေးဖြေး…ဗြ….အိုး….အိုး…”

နှင်းမှ ခါးလေး သိမဆြင်းသှားသည်။ ဖငကြလေး ကြှတကလြာသည်။ ရမျမကြ၏စွမ်းအင် စေ့ဆောမြှုကြောင့ြ နှင်းမှလကန်ှဈဖကကြ သူ့ဖငကြှီးကို ကိုငပြှီး အလိုလို ဖိခပြေးနမေိသည်။

“ပြှတ်…ဖတ်…စွတ်….ပြှတ်….ဖြတ်….”

“အင့ျ….အင်….အင့ျ…..အ…..ဟင့ျ….”

နှင်းမှ ဇွဲရှိသည်။ တနရြုံဆောင့လြိုး၍မှ တဈခါတဈရံ သားအိမခြေါင်းကို လီးထိပကြှီးက ပြင်းထနစြှာ ထိုးထောကမြိမှသာ.. “ အိုအိုး” ဟု အောတ်တသ်ည်။

သူ့ဖငကြှီးက အရှိနမြပြတ် နှိမ့ခြွီမှင့ခြွီ လှုပရြှားဆောင့သ်ှင်းနသည်ေ။ အင်ျဂါနှစ်ခုကြားမှ ဖြစ်ညှဈထွကလြာသော အသံများက ခေါင်းရင်းအိမကြသောြ ၎င်းင်းင်း… ခွရင်ေးအိမကြသောြ ၎င်းင်းင်း…. ပြတသ်ားကြည် လငစြှာ ကြားနကြရေလသည်ေ။

“ဟဲ့….မယခြင်…နှင်းမှတို့ ဒီည…ဖြစ်ပြီ…”

“အဲဒါ…တောန်ဲ့ဘာဆိုငလြဲ…ကလေးကလား..”

နှင်းမှဦးလေး ဘာဘူက အသံတွေ ကြားနရသေဖြင့ြ အူမှူးသံကြီးနှင့ြ ပြောသည်။ သူ့မိန်းမ မမယခြငကက ဟောကသ်ည်။

“ဘုတဆြုံ….ဘုတဆြုံ…ကြားလားဟ”

ခွရင်ေးအိမမြှ ကိုပိနကြ သူ့မိန်းမ မဘုတဆြုံကို လကတ်ို့ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။

“ကြားပါတယ်…ရှင့မြှာလည်း…ဝါသနာကို ကြီးတယ်”

“ဝါသနာကြီးတာ မဟုတဘြူး…။ ဟိုကောငကြှီး မလုပရြတာကို .. စိတမြကောင်းလို့.. ဟဲ… ဟဲ.. ဟဲ…”

“တောစြမ်းပါ..ရှင့ဝြါသနာ ..မသိတာမှတလြို့…”

“ဟဲ….ဟဲ…..ဘုတဆြုံကလည်း…ဟဲ….ဟဲ”

“ဟဲဟဲ…ဟဲဟဲ”

ကိုပိန့ြ လကတ်ဈဖကကြ မဘုတဆြုံ စောကဖြုတကြှီးကို ထိုးနှိုကန်လေိုကသ်ည်။

“အ….အာ..လန့သ်ှားတာပဲ…ဘာမှန်းလည်း မသိဘူး…”

မဘုတဆြုံ၏ ကြည့်န်ူးဆှတပြွံ့သော အသံ..၊ ကိုပိန်၏ ဆီမန်း… မန်းသံ တတွတတ်ှတ်…..။

“ဖဖကေလေည်း… ဒါနဲ့ပဲ… နှင်းမှက … ပညာမဲ့ရောတဲ့လား…”

“အေး… အဲ့သလို… တဈလလောကြ ပေါင်းပြီးမှ နှင်းမှ ထွကပြှေးတာကို ပြောတာ…”

“ဟောဗွာ…. ဘာလို့ထွကပြှေးတာလဲဟင်… ဖဖေေ”

“အခစွလြေ….။ အခစွမြပါပဲ… လကခြံခဲ့တဲ့ အိမထြောငရြေးဟာ… ဘာကြာမှာလဲကြာ….”

“အမယန်ောြ…မှှေး… ကိုကို့ကို ယူခဲ့တုန်းက မခစွပြါဘူးနောြ… ဟင်းး…”

“အေး….ဒါ… ဟုတတ်ယ်… ဘယတ်ော့မှ ခစွတ်ာလဲ….”

“ဒီသားလေးမှေးပြီးမှ….မှှေး… ကိုကို့ကို ခစွတ်ာ…”

“အေး…မိန်းမစိတကြို ..ငါ..ကမွြးပြုဦးမယ်…”

“နပေါဦးး… ဖဖရေေဲ့…။ အဲ့ဒီဦးဇောကြ နောကြ ဘာဖြစ်သှားလဲ… ပြောဦးလေ…”

“နောကြ… အဲ့ဒီ.. ဦးဇောကြ… မင်းအဖေ ဖြစ်လာရော…။ မင်းအမေ.. မမှှေးကို.. ယောကျခမကြီး ဒေါရြငရြှှမင်ေးတို့အဖြားက ပေးစားခဲ့လို့ ညားရော”

“ဖဖကေေေ …မခွှင်းမခနွြ ပြောတယန်ောြ…”

“ဒါပေါ့…ဒါပေါ့…”

“အရှကမြှ မရှိဘဲ…ကိုကို …ဟာလေ…”

ဦးထွန်းလှင် သူ့မိန်းမ မှှေးမကြန်ှာလေးကို ငေးရင်း ရငထြဲမှ စကားလုံးများကို တဈလုံးခွင်း ရှတဆြိုနမေိသည်။

“မှှေးရယ်….။ အိခိုငကြို ခစွမြိခဲ့တဲ့ ဘာဂွာထွန်းလှငဆြိုတာ ကိုယပြါ..။ ယောကျခမဖြစ်လာမယ့ြ ဒေါရြငရြှှကေို တကန်ှိပခြဲ့တာလည်း ကိုယပြဲလေ….။ သားက မခွှင်းမခနွြ ပြောတယလြို့ ထငတ်ယ်…။ ဘယဟြုတမ် လဲ သားရယ်…။ ပြောလို့မရတဲ့ အကြောင်းတွေ ဒီကမျဘာကြီးမှာ အများကြီးရှိသေးတယလြေ…။ တကယလြို့သာ မှှေးရဲ့မမေေ မရငရြှှနေဲ့ ကိုထွန်းလှငတ်ို့ အကြီးအကယွြ ဖိုကခြဲ့ဖူးပါတယလြို့ ဖြင့ပြှော လိုကရြင်…. ဟဲ… ဟဲ…. ဟဲ… ဘယဖြစ်မလဲနော့….။ လူ့လောကကြီးမှာ ဖြင့ပြှောလို့ မရတာတွေ တဈပုံကြီးဗွ…. တဈပုံကြီး…..။”

ပြီးပါပြီ။