အောစာအုပ်

ပလကျဖေါင်းပေါျက အခစြျများ

ပလကဖြေါင်းပေါကြ အခစွမြွား
ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်

“လာပြီ….လာပြီ…ပြေး…ပြေး…”

ပလကဖြေါင်း ဈေးတန်းကလေး တဈခုလုံး အမှိုကပြုံ လေး လဝှေေ့ခံလိုကရြသည့အြလား ဖယိုဖရဲ ပြေးလှှားကြသည်။ အလကားနရင်ေးလည်း လာပြီ.. လာပြီ… ပြေး… ပြေး…. အောတ်တသ်ော နာရီအဟောင်း ရောင်းဝယသ်ည့ြ အာရောဂွံဆီသို့ မကြလြုံးက ရောကဖြစ်၏။

“အာရာဖတ်… ဘာငေးနတောလဲ… တကယလြာတာ..”

ဈေးဘန်းခွင်း ကပရြကမြှ.. လကသ်ုတပြုဝါ ၊ လကကြိုငပြုဝါ ၊ မကြန်ှာသုတပြုဝါ အထုပကြှီး မနိုငမြနင်း မရင်း… မရှှအေေး မကြလြုံးပြူး မကြဆြံပြူး အောသ်ည်။ ဒီတော့… အာရာဖတ်.. ဒေါင့လြေးဒေါင့တ်ှင် စတိခညွန်ှောငထြားသော ပလပစြတဈကြိုးကို ဆှဲပြီး အရေးပေါြ ထွကပြေါကအြဖြစ် သတမြှတထြားသော ငါးထပတ်ိုကကြှီးပေါသ်ို့ ပြေးတကသ်ည်။ ပလပစြတဈ ရှကဖြငွထြဲမှ နိုငင်ံခွားဖြစ် ကလေးကစားစရာများက လုံးထွေး ရှုပပြှလကြြ လှခေါး ပေါကလြေးနှင့ြ မဆန့မြပြဲ ဒရှတတ်ိုကကြှီး ပါလာသည်။

“ဟိုကျ…အင့ျ”

“အမေ့…အိုး”

“ဒလုံ….ဂွမ်….ဂွပ်”

အမောတကော ပြေးတကလြာသော အာရာဖတန်ှင့ြ ရငခြငွြးအပလြကြြ အိကနဲ ဝငဆြောင့ပြါလသေော မိန်းကလေးတဈယောကကြ တဈဆဈခွိုး လှခေါးရင်းမှာ ပုံလကြသ်ား…..

“နင့ြ..မကြလြုံး…ကန်းနလေားဟင်…ကုလား…”

အာရာဖတကြ ကုလားကပြား ဖြစ်သောလြည်း သူ့ကို ကုလားလို့ခေါလြွှင် မကြိုကြ..။ အတိုကခြံရသော မိန်းကလေးက အာရာဖတန်ှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူ တရုတမြလေး။

“တမငတ်ိုကတ်ာမှ မဟုတတ်ာပဲ…တရုတမြရဲ့”

“အံမယ်…ကုလားက…လူပါးဝလိုကတ်ာ”

“နငကြရော..လူပါးဝတာပဲ…တရုတမ်”

“ကုလား…..နောျ.”

“တရုတမ်…နောြ”

အာရာဖတကြ လောစြဈဟနဆြိုသော တရုတကြှီးနှင့ြ သုံးလေးနှစ်မက ဆကဆြံလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လောစြဈဟနကြှီး၏ တိုကအြပေါဆြုံးထပ် လကဝြဲဘကြ စတိုခန်းသည် အာရာဖတ်၏ အရောင်းပစ်စည်းများ ထားသိုရာ အခန်းဖြစ်သည်။ လခ မှနမြှနပြေးထားသော အာရာဖတန်ှင့ြ တိကသွော စီးပြားရေးသမား လောစြဈဟနတ်ို့ ခစွကြှည့ရြေး ဖြဲ့ပြီးသားဖြစ်နသည်ေ။ လောစြဈဟနမြိန်းမ မကငွစြိန်.. အိမဖြောကြရငမြလေး… နောအြဲမူတို့နှင့လြည်း အာရာဖတ် ရင်းနှီးကြှမ်းဝင်၏။

“နင် … တိုကပြေါြ ဘာတကလြုပတ်ာလဲ”

“ငါ့..ဖာသာ.. တကလြုပခြငွတ်ာ .. လုပမြယ်..။ နငန်ဲ့ ဘာမှမဆိုငဘြူး….။ ငါ့ကို ဗလာခွီ..လာမဖြဲနဲ့”

“အံမာ…နင့ကြို…ဘာလို့ဖြဲရမှာလဲ”

“နင့ကြိုလည်း…ငါဖြဲနတောမှ..မှုတဖြဲ”

“ခွေး…ကုလား…မိုကရြိုင်းတယ်”

“ဝကြ…တရုတမ်…နငလြည်းမိုကရြိုင်းတာပဲ”

“ဟဲ့… အိမှန်….။ အိုး…အာရာဖတ်… ဈေးအစောကြီး သိမ်းလာသလား…။ နငကြ.. အထုပကြှီးနဲ့”

“ပြေးတာ… အဈမရေ… ပြေးတာ…။ အောကမြှာ.. တံမကြစြည်းလှဲနပြေီ”

မကငွစြိန်… ဈေးခွင်း လကမြှာ ခွိတလြိုကရြင်း

“ဆင်းလေ.. အိမှန်…။ ရှေ့ကဆင်းသှားတာ ကြာပြီ..။ အခုမှ… ဒီနားရောကသ်ေးတယ်”

“ဒီမှာ… ဒီကုလား ဟာကြီးက… တဈဆို့နတေဲ့ဟာကို”

“အယ်…လုပခြလွိုကပြှနပြှီ”

အာရာဖတကြ မကြလြုံးပြူးရင်း ရရှတေသ်ည်။ မကငွစြိနကြ အရှယန်ှင့မြလိုကအြောင် သိမ့သ်ိမ့တ်ုနခြါနသေော ရငသ်ားနှစ်မှှာကို လှုပန်ှဲ့ရင်း ရယသ်ည်။

“ဒါ…ငါ့တူမလေ….အာရာဖတရြဲ့…။ တကျကသိုလလြာတကတ်ာ..။ သူ့အဖကေ.. အဈမရဲ့ အဈကိုရင်းပေါ့..။ ကြတခြိုငကြလေ..”

“ဟုတကြဲ့… အဟဲ… ကနွောြ.. တခါမှ ဒီမှာမမှငဖြူးလို့.. ဟင်း.. ဟင်း…”

“အာရာဖတကြ … ဒီလှခေါးရင်းမှာ ဈေးရောင်းတယလြေ..။ နိုငင်ံခွား ကလေးကစားစရာအစုံပဲ..။ နောကပြှီး.. မိန်းကလေး အသုံးအဆာငတ်ှလည်ေး… သူ့ဆီမှာရတယ်..”

မကငွစြိနကြ အိမှနဆြိုသော နတမြိမယလြေးကို လှည့ပြှောသည်။ ထို့နောကြ အာရာဖတ် အိပကြှီးကို ကြေ့ရှောငလြကြြ လှခေါးအတိုင်း ဆင်းသှားကြသည်။ အာရာဖတခြှထေောကမြွား အလုပမြလုပ် ကြတော့။ နရောမှာပင် စုံရပန်မေိသည်။

ဂငွြးအဖြူစကပတ်ိုတိုက အိမှနဒြူးဆဈ ဖြေးဖြေးလေးကို ကြောရြုံလေး ရှညသ်ည်။ နောကမြှ ကြဲဟနသော စကပကြှားမှ တဈစုံတဈခု ထွကလြာနိုးနှင့ြ အာရာဖတ် ပြူးပြဲကြည့်ရြင်း ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းခုနသ်ည်။ဖောင်းကား တင်းအိနသေော တငပြါးအစုံက ဂငွြးစကပအြောကမြှ နှိမ့မြှှင့ြ လှုပရြှားသှားကြသည်။ သေး ခွှနမြှင့ဟြိုကသ်ော လဒေီရှူးအနကကြလေးကြောင့ြ အိမှနခြှသလေုံးလေးများ ပိုမိုဖောင်းအိနသည်ေ။

ကိုယခြန်ဒာအပေါပျိုင်းကို ထုပစြည်းထားသော မဝတ် အင်ျကြီလေးအောကမြှ မလုံ့တလုံ မို့မို့မောကမြောကကြလေးများဆီသို့လည်း အာရာဖတ် မကြလြုံးတွေ ရောကခြဲ့သည်။ ဝကတ်ရုတမြလို့ သူက ပြောခဲ့ပမယေ့ြ အာရာဖတ် မကြလြုံးတွကေ ရောကခြဲ့သည်။ စငစြဈမှာမူ အိမှနဆြိုသော တရုတမြကလေးသည် ရှှသမေငမြလေးနှင့တ်ူစွ ကြော့ရှင်းလှပ ဖတွလြတ် လှန်းလသည်ေ။

အိမှန် မကြလြုံးကလေးများ၌ ပစ်စည်းအရှိန် ပညာမာန အခိုးအငှေ့များ ရိပရြိပသ်န်းနသညေဟြု အာရာ ဖတ် ညှိုးငယစြှာ တွေးနမေိသည်။ လောစြဈဟနရြဲ့တူမ ဆိုကတည်းက ဘယအြတန်းအစား ရှိမညကြို အာရာဖတ် နားလညပြှီးသားပင်။ ရှသေားစဈစဈဖြင့ြ ပြုလုပထြားသော ပန်းကနပြှားနှင့ြ ထမင်းမစား သညကြလှဲလွှင် ဖဲမှေ့ယာ ရှှကေောဇြော ရောနှောလြို့ထိုငကြာ မလှိုငအြလှှာက မိဖုရားလေး ဖြစ်သညကြို ဘယသ်ူမှ စာမေးပြဲမစဈပဲနှင့ြ အာရာဖတ် တိကမွှနကြနစြှာ ဖြဆေိုချင်သ်ှားသည်။

မကငွစြိန်၏ အိပဲ့အိပဲ့ လှိုင်းခေါင်းဖြူကြီးတွနှငေ့တ်ူသော တငပြါးကြီးနှစ်လုံးသည် အိမှန်၏ လုံးလုံးကစွကြစွြ မောကသ်င်းတုနခြါနသေော တငပြါးပျိုလေးများနှင့ြ ယှဉလြိုကသ်ောအခါ မကြလြုံးတို့က အိမှန် နောကသ်ို့သာ ငှိမပြါသှားကြ၏။ အိမှနတ်ို့ လှခေါးရင်းသို့ရောကပြှီး ပလကဖြေါင်းပေါသ်ို့ ဆင်းသှားသညအြထိ အာရာဖတ် နရောမှ ရှေ့မသှား ။

“ဟေ့ကောင်… မင်းရှိုးနတော လောစြဈဟနတ်ူမ ဆိုကြ”

“ရှိုးတာ မဟုတပြါဘူးကြာ…ရိုးရိုး…ရှိတတ်ာပါ”

“ဟိုက တရုတမ်..မင်းက…ကုလား..ဟဲဟဲ”

“တရုတန်ဲ့ကုလား….မညားရဘူးလား”

“ကြီးကန်းနဲ့ ဘဲဥလို ဖြစ်နမှောပေါ့ကြ”

“အဲဒါ…ဘာဖြစ်လဲ…စောကရြေးမပါတာ…”

နောကပြှောငန်ကြေ ဘာတာဂွံ စကားကို အာရာဖတ် မကြစြိမကြန်ှာပကြကြာ ဘုပြနတ်ောလိုကြ၏။

“ခွေးမသား….မင်း…သူ့ကို ကြှနလေေို့လား”

ဘာတာဂွံက စကားစ၏။ အာရာဖတကြ ဘာတာဂွံ မကြန်ှာကို တဈခကြစြှကြညေ့လြိုကသ်ည်။ ဘာမှပြနမြပြော..။ လကထြဲမှ ဆေးပေါ့လိပကြို ကတ်တရာလမ်း အလယသ်ို့တိုင် တောကပြဈလိုကြ၏။

“ဆောလြေးက မှည့တ်ာတော့… အမှနပြဲ….။ တကျကသိုလကြွောင်းသူလည်းဖြစ်… ကြတခြိုငကြ.. သူဌေးသမီးဆိုတော့…။ ဟား… အာရာဖတ်… အခွအနေကေောင်းရင်… မင်းလေ… ခွဲမထိုး ထီမထိုးပဲ တဈကြကကြောင်း ပေါကန်ိငတ်ယ်.. သိလား..”

“လုပခြလွိုကပြှနပြှီ..”

အာရာဖတကြ မကြမနေပ် မကြန်ှာမွိုးဖြင့ြ စောင်းကြည့်ရြင်း ပြောလိုကသ်ောလြည်း သူ့မကြလြုံးများက ရယန်ကြေ၏။ ဘာတာဂွံ စကားများက သူ့သှေးသားများကို စိမ့န်ှေးသှားစသည်ေ။ တကယတ်ော့ အာရာဖတမြှာ ကုလားမင်းသားများကဲ့သို့ စိမ်းမှသော ပါးသိုင်းမှှေး၊ နကမြှောငတ်ောကပြှောငသ်ော မကြလြုံးများ၊ လှိုင်းတွန့ထြကာ လတေိုကြ၍ပင် မပကြသ်ော သပရြပခြှနှယေန်သညေ့ြ ဆံပငပြုံများနှင့ြ ချောမောသူ ဖြစ်၏။

“ဆောလြေးက..မင်းကို…ကြှမှောပါ”

“သှားစမ်းပါ…ဘာတွေ လာပြောနတောလဲ”

“တကယကြှ… မင်းကိုကြည့်တ်ဲ့ အကြည့်ကြ… ခိုကန်တေဲ့ အကြည့်မြွိုး… ဟဲ… ဟဲ… ဟဲ…။ ငါ.. အကဲခတတ်တပြါတယ်…”

ဘာတာဂွံက စကားပြောရင်း အာရာဖတပြုခုံးနားဆီသို့ မကြန်ှာကို တိုးကပလြိုကသ်ည်။

“ဟို…ဟိုဟာ…အသဈထွကပြှီလား…အာရာဖတ်”

“ဘာလဲကြ…မင်းဟာက…အရင်းမရှိ အဖြားမရှိ”

“စာအုပ်…ပြောတာ…ရတနာဝင်းထိန် စာအုပလြေ”

“ဟာ..မရဘူး…ဟေ့ကောင်..သှား…သှား…”

“လုပပြါကြာ…ငါ ခကြခြငွြးပြနပြေးမှာပါ….ရော့ ငါးကပြယ်ူ”

“ရမယ်…ငါးကပြြ…ရှားပါးစာအုပကြို… တဈခါဖတ်.. ငါးကပြြ.. မင်းအမလငေပြဲရမယ်…”

“အချင်ြးချင်ြးပဲကြာ….ဒီမှာ.. အဲဒီစာအုပကြို မင်းဆောလြေး ပေးဖတကြှည့စြမ်း.. သိလား… ဟေ့ကောင်”

“ဟာ…ဘာမှဖြစ်သေးတာ မဟုတဘြူးကြ… လီးမှပဲ”

“နောအြဲမူနဲ့ မင်း.. အဆငပြှသေားပဲဟာ…။ ပြီးတော့.. ကရငမြက… အဲဒီစာအုပ် အသဈထွကတ်ိုင်း လာငှားတာ”

“ကြှတ်..အထာလည်း မပေါကပြဲနဲ့.. သူဖတတ်ာမဟုတဖြူးကြ… လောကြှီးဖတတ်ာ.. သိလား…။ မကငွစြိနကြှီး လဈရင်… နောအြဲမူနဲ့…. လောကြှီးနဲ့… အပီကိုငတ်ာ”

“ဟား…မိုကလြှခညွလြား…မင်းမှငဖြူးလား”

“မင်းကလည်း…. ငါပစ်စည်းထားတဲ့ အခန်းနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြှ… မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်ရတောပေါ့ကြာ။ တောြ‌ကြာ ကိုယ့န်ရောလေးပါ ပြောကသ်ှားမှဖြင့ြ….”

“ဟီး…..ဟီး…ငါပါ ကဈချင်လြိုကတ်ာကြာ”

ဘာတာဂွံက သူ့ပေါငကြှားသို့ လကကြိုနှိုကရြင်း သှားရညတ်မွှားမွှားကဟွန် မေးစေ့လကဖြမိုးနှင့ြ သုတရြင်း ပြောလိုကသ်ည်။ အာရာဖတကြ မဲ့လိုကြ၏။

“ဒီလောကြ…ဗှကလြညန်တောကြီးများ.. မင့မြို့လို့”

“ဟ…လောကြှီးတဈယောကပြဲ .. ကိုငတ်ာကို”

“အေးလေ… သူများကိုငပြှီးသားကြီးမို့ ပြောနတော”

“သှားပြီ…ဒီတခါတော့… မင်းလညသ်ှားပြီ… အာရာဖတ်…။ ဆောဆြိုတာ သူများကိုငပြှီးသားကိုငမြှ လှယတ်ာကြ…။ အသဈစဖောကတ်ဲ့ ကောငတ်ှေ.. ခွှေးပြနတ်ယ်… မင်းသိလား“

“အာ….သှားစမ်းပါ… မင်း အတွေ့အကြုံလည်း မရှိပဲနဲ့”

“ဟာကြာ…ဟေ့ကောင်… ငါ့တော့ အပျိုစဈစဈပဲ ရမှ ကိုငမြယ်”

“အေး…ဒါဆိုလည်း.. အူဝဲဆိုကတည်းက ယူမှေးထားမှ…. မဟုတရြငတ်ော့”

“ခွေးမသား…မင်း…သိမ်းကြုံး..မပြောနဲ့”

“ငါပြောတဲ့အထဲမှာ…အိမှနမြှ…မပါတာ”

“အေး….ပြီးရော…”

“ဟား….ဟား….ဟား…..စောကပြေါ…”

အာရာဖတ် လကသ်ီးနှင့ရြှယထြားသည့် နရောနှင့ြ ဝေးရာသို့ပြေးရင်း ဘာတာဂွံ အောရယပြှီး လှောင် သည်။ မရှှအေေးက ထမင်းခွိုင့ထြဲသို့ ဇွန်းကို ထိုးလိုကပြှီးမှ လှမ်းကြည့်သ်ည်။

“ဟို…ကုလားနှစ်ကောင် ဘာတွပြေောနလေဲ”

“ဈေးရောင်း မကောင်းရတဲ့အထဲ ပေါကကြရတွေ လာပြောနတော မရှှအေေးရေ”

“အေး…ဟဲ့.. ဒီမှာ.. ဘာတာဂွံ… ရတနာဝင်းထိန် အသဈထွကရြင် ပေးစမ်းပါဦး”

“အဈမက…ဘာလုပမြလို့လဲ”

“ဟဲ့…ငါ့ယောကြွား..မှာလိုကလြို့..ခွေးကုလားရဲ့”

“အသကလြည်းကြီးပြီ…လွှော့ကြပါဦးဗွာ…”

“အို….လုပန်ိုငတ်ုန်း လုပတ်ာပဲ..ဘာဖြစ်လဲ”

တိုးတိုးတိတတ်ိတ် မဟုတဘြဲ မရှှအေေးက အောကြယွအြောကြယွြ ပြောသည့အြတွကြ လမ်းသှားလမ်းလာများက ကြည့်သ်ှားကြသည်။

“မရှှအေေးယောကြွားက တောတ်ောြ.. လုပန်ိုငတ်ယန်ောြ”

“နင့လြို…ပန်းနာသညမြှ မဟုတတ်ာ“

“အဲ….ရှှအေေးကလည်း..မယမြငှင်းပဲပေါ့”

“သဘောရှိ…ကလောဟိ”

ထမင်းဇွန်းကို ပစ်သှင်းရင်း မရှှအေေးက ခပတ်ညတ်ည် ပြောလိုကပြှနသ်ဖြင့ြ ဘေးမှ ဘဝတူဈေး သညမြွား တဝါးဝါး ပြဲကသွှားကြပြနသ်ည်။

“မရှှအေေးယောကြွားက ဘာလုပလြဲဟင်”

“ဟဲ့… ပငစြငသ်မားဥဈစာ … ဘာလုပစြရာရှိတာမှတလြို့…။ လုပစြရာမရှိ.. ငါ့ပဲ ပိုလုပန်တော”

“ဟယ်…ရှှအေေးကတော့”

စတီးဇွန်း၊ ကကဆြကစြငန်ှင့ြ အင်ျကြီခွိတမြွားရောင်းသော မအေးအေးက မကြန်ှာကို လကသ်ုတပြုဝါနှင့ြ အုပရြင်း ကြိတရြယသ်ည်။

“အဟုတ်… အေးအေးရ… ငါ တကယပြှောတာ…။ ငါတို့ညားပြီး အခု.. ဆယ့တ်ဈနှစ်ကြောပြှီ..။ ရကလြှတ် တဈရကမြှကို မရှိတာ”

“ဟဲ့…အယ်…”

အေးအေး လန့အြောသ်ည်။

“လုပလြှခညွလြားဗွ”

ဘာတာဂြံက ငွီးငွူသည်။

“ဒါတော့…လှနတ်ာပေါ့ဗွာ”

အာရာဖတကြ ဆိုသည်။

“ကန်ျးမာရေး ကောင်းတယ်…ဟဲ့”

မရှှအေေးက ထမင်းလုတ် တဈလုပဝြါးရင်း ခွိုင့ကြို ဂွကကြနဲပိတရြင်း ပြောသည်။

“နှုတခြမ်းတွေ…စုတပြှတ်..မကုနဘြူးလား”

“လာကြည့်လြေ…စုတလြား..မစုတလြား..ဆိုတာ”

မရှှအေေးက ထမီအောကစြကို လှနမြည့ပြုံ လုပသ်ဖြင့ြ ဘာတာဂွံ မကြန်ှာကို လကဝြါးနှင့အြုပရြင်း လှည့ပြှေး၏။ ဈေးရောင်းကောင်းသည် မကောင်းသည် အပထား၊ အစောင်းအခွိတကြင်းကာ စည်းစည်းလုံးလုံးဖြင့ြ ရောင်းခရွင်း ဝမ်းတဈထွာအတွကြ ရှာဖြရသေညကြပင် သုခခမွြးသာခွင်းတဈမွိုး ဖြစ်လရော အာရာဖတအြနဖြငေ့ြ ပလကဖြေါင်းလိုင်းချင်ြး တူသောလြည်း ဤနရောလေးကို ပိုမိုနှစ်သကမြိခွင်း ဖြစ်သည်။

“ဟယ်… ကြောင်းတွတေောင်… လှှတကြုနပြှီတော့…”

မအေးအေးက မဉွြးဝါကြားကို ဖြတကြူးလာသော လုံခညွစြိမ်း ကြောင်းသားကြောင်းသူလေးများကို ကြည့်ကြာ အလန့တ်ကြား အောသ်ည်။ ၃ နာရီထိုးပြီ။

“ဈေးဦးတောင်…မပေါကဖြူးဟယ်….ဒုကျခပါပဲ…”

မှနပြါသည်…။ တဈခါတရံ မအေးအေး ညည်းတွားသကဲ့သို့ပင် ဈေးဦးမပေါကသ်ော နေ့ရကမြွားလည်း ရှိ သညမြို့ ပလကဖြေါင်းဈေးသညဘြဝက လှေဦးဆိုလငွြ စို၍၊ လှေဦးချောကလြငွြ ချောကသ်ော တံငါ သည် ဘဝနှင့ြ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

“ဟိုမှာ….အငဂြလွာ”

“ဘာ…ကြ”

“မုနတ်ိုင်းမလေး…. လေ…. လာပြီ… အပူပိုင်း မုနတ်ိုင်းနာမညကြ အငဂြလွာတဲ့။ တောငတ်ရုတပြငလြယမြှာ ဖြစ်နတော…။ ဟိုမှာလာနတော အိမှန်… အဲဒါ အငဂြလွာ..”

ဘာတာဂွံက တိုးတိုးဖြင့ပြှောရင်း ညှှနပြှသည်။ အာရာဖတ် ဒိန်းကနဲ ရငမြှာ နှေးသှားသည်။

“အငဂြလွာ”

အိမှနအြား လွှို့ဝကန်ာမညလြေး ပေးမိကြ၏။ တန်းစီလွှောကလြာနသေော မိန်းကလေး အုပစြုထဲမှာပင် အိမှနကြ အထငရြှားဆုံး ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြေးဥသော မကြန်ှာဝင်းဝင်းလေးက ရယကြာမောကာဖြင့ြ ခစွစြဖြယကြောင်း၏။ လှုပန်ှဲ့ခါရင်းလာသော ခန်ဒာကိုယ် အောကပျိုင်းက ဝတန်ကြေ ဂငွြးအဖြူစကတကြို တင်းတင်းကပြကြပြလြေး ဝတထြားရာ သေးကဉွသ်ော ခါးမှ စွင့ကြားသော တငဝြိုင်းဝိုင်းကြီးမှာ အသကရြှူမှားလောကအြောငပြင် လှပလှန်းသညဖြစ်ခွင်း။

“တကျကသိုလကြ .. ကလပ်(ဈ)တွပြေီးတာ ၁ နာရီကြောဆြို ပြီးပြီကြ..။ သူက… အခုမှ… ပြနလြာတာ.. သူ့ဘဲနဲ့များ လွှောကလြိမ့န်သလေား မသိဘူး”

ဘာတာဂွံက တွေးခေါကြှည့သ်ည်။ အာရာဖတ် နှလုံးသားသည် မသိမသာ အောင့ကြငွသ်လို ခံစား လိုကရြ၏။ တဖြေးဖြေး နီးလာသော အိမှန်၏ ဆီးခုံမို့မောကမြောကကြလေးကို အာရာဖတ် အသကမ် ရှူပဲ ငေးစိုကကြှည့မြိသဖြင့ြ လညခြွောင်းဝတွင် တဈစို့စို့ကြီးလို ခံစားလာရသည်။

အိမှနကြ သူငယခြငွြးအုပစြုများနှင့ြ လမ်းခွဲလိုကကြာ လှခေါးခွရင်ေးဆီသို့ ဦတညသ်ည်။ စူးစိုကကြှည့န်သေော အာရာဖတ်၏ မကြလြုံးများနှင့ြ ရငဆြိုငမြိလိုကကြှသည်။ တင်းကနဲ သနမြာသော မကြန်ှာနုနုလေးက တမဟုတခြငွြး ခကထြနမြာကြောပစ်လိုကသ်ည်။ အာရာဖတကြတော့ ခေါင်းကိုညှိုးငယစြှာ ငုံ့လွှိုးလိုကမြိသည်။

“ခွသေံပြင်းပြင်းနှင့ြ… မမ… ကိုယ့ရြှေ့နား ဖြတလြွှောကသ်ှားတယ်..။ ကိုယ့န်ှလုံးသားများလည်း.. ဒေါသစိတကြှောင့ြ.. ဖြင်းကနဲ ဖြစ်တယ်…။ မင်းမာနိုငတ်ယ်.. မင်းအနိုငယ်ူကြယ်.. ကိုယ့ကြို အမြဲတန်း.. မင်းမာနိုငပြါတယ်….”

လကဖြကရြညဆြိုငထြဲမှ လှင့လြာသော စိုးလှငလြှင် သီးချင်ြးကြောင့ြ အာရာဖတ် ခေါင်းထောငကြှည့ြ၏။ အိမှနခြေါြ အငဂြလွာ မုနတ်ိုင်းမလေးက ရိပကြနဲ ဂရုဏာမကြဝြန်းတဈစုံ စူးနှစ်ရောကရြှိလာကာ သမငလြညပြှနလြေး ကြည့်သ်ည်…။ လှခေါးကို လှုပန်ှဲ့ညငသ်ာစွာ တကသ်ည်။ လေးထပခြန့အြ ရောကတ်ှင် တဖန် ပြနကြှည့ပြှနသ်ည်။

အာရာဖတ် ကြညန်ူးငိုချင်စြိတမြွိုးကြီး ပေါလြာ၏။ တရုတမြလေး ခွသလေုံးသား ကဈကဈလေးများက ရကစြကစြှာ ကုလားလေးရဲ့ နှလုံးသားကို ရိုကခြတသ်ှားလတေော့သည်။

“ကြှတ်…ကောပြှီလကြော…ဟဲ…ဟဲ”

ဘာတာဂွံက မကြန်ာရှေ့မှာ လကဝြါးနှစ်ဖကကြို ဆပရြိုကရြင်း “ဆပ် ” ဟု အောလြိုကမြှ အာရာဖတ် သတိဝငကြာ ရှကပြှုံးကြီးပြုံးပြီး စာအုပပြုံနှင့ြ ခဲတံဒါဇငလြိုကြ ဘူးများကို အစီအစဉမြရှိ နရောပြောင်းရှေ့နမေိသည်။

“မင်း…ထိ..ပြီ…အာရာဖတ်..”

“ဟင်း….အေး…ငါထိပြီ…ဘာတာဂြံ..”

ညိုးငယစြှာ ဝနခြံလိုကသ်ော အာရာဖတ် စကားကြောင့ြ ရှတန်ှောကန်ှောကြ ဘာတာဂွံမကြန်ှာလည်း စိတမြကောင်းစွာ တညသ်ှားလတေော့သည်။

…………………………………………………

ဆူးလလမြေးမှ နံနကသ်ည် ချောကသ်ှေ့လကြရြှိသည်။ ကုနဈြေးတန်းလမ်းကို ကြောလြာပြီး လကဝြဲ ဘကသ်ို့ ကူးလိုကကြာ လောစြဈဟန်၏ ငါးထပတ်ိုကခြှရင်ေးသို့ အာရာဖတ် ရောကလြာသည်။ နေ့ စဉပြှုလုပန်ကြေ ဈေးဘန်းခင်းခွင်း ဝတ်တရားကို လုပရြဦးမည်။ ယနေ့တော့ ယခငန်ေ့များထကြ အနည်းငယမြော၏။ လှခေါးအတိုင်း တကလြာသော အာရာဖတသ်ည် တတိယထပ် ညာဘကထြောင့ခြွိုးမှ အောကသ်ို့ပြနကြှည့ြ၏။ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကစြှာ အိပမြောကနွကြဆေဲ ဖြစ်၏။

အပေါဆြုံးထပရြှိ ပစ်စည်းများထားရှိရာ အခန်းလေးသို့ရောကသ်ောြ အသင့ပြါလာသော ခွိုင်းနားအာမခံ သော့ကြီးဖြင့ြ သော့ခလောကကြို ဖြင့လြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လောစြဈဟန် အိပခြန်းတံခါးက လကလြေးတဈလုံးခန့ြ ဟနပြေီး အလင်းရောင် ပြာပြာလကလြကကြလေးက ဖြာထွကန်သည်ေ။ ညည်းသံတိုတိုးကလေးက အာရာဖတန်ားထဲသို့ တိုးဝငလြာသည်…။ တဈစုံတဈယောကမြွား နမကေောင်းဖြစ်လရေော့သလား ဟု တွေးရင်း တံခါးနှစ်ခပြကြှားမှ အသာအယာ စောင်း၍ ချောင်းကြည့်လြိုကမြိသည်။ လကထြဲတွင် သော့နှင့ြ သော့ခလောကကြို ကိုငလြကြသ်ားဖြင့ြ ချောင်းကြည့်လြိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။

တံခါးဟနခွင်ေး မီးလင်းနခွင်ေးတို့ကြောင့ြ တဈယောကယ်ောကြ အိပယ်ာမှနိုးနပြေီဟုလည်း အာရာဖတ် ထငသ်ည်။ ရှေးမဆှကပင် ဒီအခန်းကို အာရာဖတ် အကြိမမြွားစွာ ရောကဖြူးသည်။ တောကပြသဈလှငသ်ော သံရုံးသုံး ကတ်တီပါအနီ ထိုငခြုံကြီးများဖြင့လြူ ၈ ယောကစြာ စားပြဲတဈလုံးရှိသည်..။ ထိုမှကြောလြငွြ ပန်းနုရောငအြခန်းလေးကို ကာထားသော ဒေါကလြေးဒေါကဖြှင့ြ ပြုလုပထြားသော ခန်းစီးလေးရှိသည်…။ ထိုခန်းစီးနောကတ်ှငကြား လူမှငသ်ူမှင် ကုတငကြှီးတဈလုံးက လောစဈဟန်၏ ဂုဏယ်ူဝင့ကြှှားဆုံးသော နှစ်ယောကအြိပ် တရုတကြုတငကြှီးက ထီးထီးမားမား ရှိသည်။

ထုအမှင့ြ ၂ ပတေိတိ ရှိလကြြ၊ အလွား ၁၀ ပေ၊ အနံ ၈ ပခနေ့ြ ကြီးမားသော ပယလြယရြမှေုပမြှေ့ယာကြီးအား တရုတပြှညဖြစ် ဒေါင်းဖို ဒေါင်းမကနသညေ့ြ အိပယ်ာခင်း ရောငစြုံကြီးက ထညဝြါခန့ည်ားလှန်းလှ၏။ ကုတငထြကမြှ ဇာခွငထြောင် ပန်းနုရောငကြှီးသည် မကြန်ှာကကြဆြီမှ ရပန်ေးဆိုင်းကြီးတဈခုအလား ရှညလြွားစွာ ဖြာကကြာ ကြနသ်ဖြယ် ကုတငကြှီးတဈခုလုံးကို အုပမြိုးထားသည်။ လေးပမေီးချောင်း အလင်းရောငသ်ည် ထွန်းလင်းတောကပြနေ၏…။ လူသူကင်းရှင်းလကြြ ငှိမသ်ကသ်ော ဧည့ခြန်းမကြီးကို ကြောြ၍ မကြလြုံးအစုံက ကုတငကြှီးထံသို့ ရောကြ၏။

“အင့ျ….ဟင့ျ….အ…အင်း…..ဟင့ျ…….အင့ျ”

“ပြဈ….ပြှတ်….ဗလှတ်…ဖြပ်….ပြှတ်…ပြှတ်…”

ရှံ့ဗှကပြှငတ်ဈခုကို သူခိုးတဈယောကြ ဖြတန်ှင်းလာသံမွိုး အသံတိုးတိုးလေးများ အာရာဖတ် ကြားနရသေည်။ အာရာဖတ် တဈကိုယလြုံး နှေးကနဲ သှေးများ ပူနှေးစွာ ဖြာစီးသှားခွင်းကို ခံလိုကရြသည်။ အရိပမြဟုတသ်ော အကောငအြထညကြို အာရာဖတ် မှငလြိုကရြပြီ။ တွေ့ခဲ့ဖူးသော တရုတကြုတငကြှီးပေါြ၌ မကငွစြိနသ်ည် အဝတမြဲ့ခန်ဒာကိုယဖြှင့ြ လှုပရြှားနေ၏။ ရှညလြွားသော ဆံပငမြွားက ကြောသို့ပြကနွေေ၏။ လကန်ှဈဖကကြ ကုတငစြောင်းကို တင်းတင်းဆုပကြိုငကြာ မှင်းစီးနသကေဲ့သို့ မှောကကြှှ မှောကကြှှ ဖြစ်နသည်ေ။ ခါးကိုကော့ကာ ရငဘြတကြို ရှေ့သို့ ပစ်တငထြားမှုကြောင့ြ ဖငကြှီးက နောကသ်ို့ ကော့ထွကန်သည်ေ..။ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးက တဈစုံတဈခုကို အားပါးတရ ညှပထြိုငထြားပုံရသည်။ မကငွစြိနကြ ဆတကြနဲ ဆောင့ထြိုငခြလွိုကသ်ည်။

“အီး……အား…..ကြှတကြွှတ်…ကြှတ်…”

ယောကြွားတဈယောကြ၏ ညီးတွားသံဟု အာရာဖတ် သိ၏။ အိစကသ်ော ပငလြယရြမှေုပမြှေ့ယာ ကြီးထဲတွင် နဈမှုပန်သေော ယောကြွားကို အာရာဖတ် မမှငရြ…။ သို့သောြ မကငွစြိနန်ှင့ြ လိုးနမှတေော့ ကိုးဆယရြာခိုငန်ှုန်းသည် လောစဈဟနပြဲ ဖြစ်ရပမည်ေ။ ပန်းပြားအနားများပါသော ခေါင်းအုံးကြီးတဈလုံးက ကြမ်းပြငပြေါြ၌ ကနွသည်ေ…။ အနီအနကြ လေးကြကကြှား စောငကြှီးတဈထညကြ ကုတငခြှရင်ေးမှာ ပုံနေ၏။ ခွရင်ေးဘကြ ကုတငဘြောငပြေါတ်ှင် မကငွစြိန်၏ ဘရာစီယာ လန်းလန်းလေး တငထြားသည်။

အာရာဖတ် အခန်းတံခါးကို အသာဆှဲဟကာ ကြည့်သ်ည်။ တရုတပြတ်တာ အကောင်းစားများမို့ ဘာအသံမှ မထွကြ “ရှိ” ကနဲ တံခါးပြင့သ်ှားသညန်ှင့ြ အာရာဖတ် ကိုယလြုံးကို စောင်းဝငလြိုကသ်ည်။ ဧည့ခြန်းရှိ ဆိုဖာအမှင့ကြှီးတဈလုံး နောကသ်ို့ လေးဘကထြောကြ၍ ကူးသှား၏။

“ပြှတ်…ပြဈ…ဗှတ်….ဗှပ်…ဗလှတ်…”

“ပြဈ..ပလပ်….ပြလပ်…..ပြဈ….ပြှတ်…ပြှတ်”

ခွငထြောငကြှီးက သိသိသာသာ ယိမ်းထိုးလှုပရြှားနသည်ေ…။ မကငွစြိနတ်ို့ဘကြ ရောကလြာသော အာရာဖတ် မကြလြုံးကြီးများ ပုဇွနတ်ုပ် မကြလြုံးကဲ့သို့ ပြူးထွကမြတတ် ဖြစ်သှားရလသည်ေ။

“ထ…ဦးကြယ်…ဟင့ျ….ဟင့ျ….မောလာပြီ”

ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ကစွကြစွလြဈလဈ တောင့တ်င်းလှပသော မကငွစြိနဖြငကြှီးသည် အာရာဖတတ်ို့ ပလကဖြေါင်း ဈေးသညမြွား၏ အလှနပြှောစရာဖြစ်သော ဖငကြှီးဖြစ်သည်။ တရုတမြဆိုသောလြည်း မကငွစြိနကြ အီပြဲကြီး ဝခွင်းမွိုး မဟုတပြေ…။ မှနကြပြားမို့ မကငွစြိန် အသကြ ၃၀ ကြောသ်ည့တ်ိုင် အရှယမြကပြဲ မဝလှသလို ကစွကြစွလြဈလဈလေး။ စိတထြနဟနေရြှိသော မကငွစြိနသ်ည် ဖငကြှီးကို အသာလေးကြှလွှကြ ငုံ့ကြည့်လြိုကြ၏။

“ရှီး…….အား……..အ”

“ဘလှတ်…ဘှတ်…ပြှတ်”

အာရာဖတ် ခန်းစီးစကို အသာဆှဲဟကြည့်သ်ည်။ အာရာဖတ် အသကရြှူများ ရပမြတတ် ခံစားလိုကရြသည်။ မကငွစြိန်၏ ပြဲအာနသေော စောကဖြုတ် ကြီးကို မှငရြခွင်း၊ ထိုစောကဖြုတ် ဖြေးဖြေးဖောင်းဖောင်းကြီးထဲမှ ရှညလြွားကြီးမားလှန်းသော ငါးရှဉ့တ်ဈကောင် ထွကလြာသလို ပြောငတ်င်းပစွခြွှဲနသေော အကြာပျိုင်းပျိုင်းနှင့ြ လီးကြီးထွကလြာပုံ၊ မကငွစြိန်၏ ရှုံ့နသေော စအိုပေါကလြေးကို မှငရြသညအြထိ ကုန်းထလိုကသ်ောအခါ လီးကြီးက စောကဖြုတထြဲမှ ကြှတပြှီး ဗိုကပြေါသ်ို့ ဘတကြနဲ ကသွှားပုံ၊ လူပျိုသိုးလေး အာရာဖတ် ထိုင်းကနဲ ထိုင်းကနဲ သှေးများဆောင့တ်ိုးလာပြီး ပေါငကြှားမှလီးက တောငလြာတော့သည်။

“ထ….အို…ကြာ…သူကလည်း..ဇိမခြံနပြနေပြှီ”

မကငွစြိနကြ ညငည်ငသ်ာသာလေး ဖြထိုငထြားသော ဧရာမလီးကြီးကို ဆော့ကစားရင်း ရှကပြှုံးရဲရဲ လေးဖြင့ြ လှုပခြါလှုပခြါ ကိုငရြမ်းလိုကသ်ည်။ အာရာဖတ် မှငဖြူးသော လီးများထဲ၌ ထိုလီးကြီးမှာ တကယ့ကြို တနဘြိုးရှိလှသည်။ ကြမ်းသီးခေါင်း ထိပပျိုင်းကြီးက ပတ်တမှားတဈလုံးလို နီရဲနသည်ေ။ ထိုမှ အောကတ်ဈလကမြအကြာတွင် ဒဈကြီးက သာမာနလြီးများကဲ့သို့ ခပရြိုးရိုးမဟုတပြဲ မိုးပြဲဒယကြှီး စောင်းထားသလို နှုတခြမ်းသားကြီးများက ဘေးကို ပြန့ကြားထွကန်ပြေီး လီးချောင်းကြီးထကြ အနည်းငယ် ကြှတကန်သည်ေ။ မကငွစြိနကြ ထိုဒဈကြီးကို ငုံ့၍ ပါးစပအြပြည့ြ စုပသ်ှင်းပစ်လိုကသ်ည်။ မကငွစြိန် နှုတခြမ်းရဲရဲလေး…။

…………………………………………………..

မကငွစြိန်ဦးခေါင်းရှိ ဆံပငရြှညကြှီးများကို ကြောဇြောက ဖြကစားလိုကြ သပခြပြေးလိုကလြုပရြင်း ကြောပြငအြတိုင်း လကကြို လွှောဆင်းလာသည်။ ဖငထြောငကြာ ကုန်းစုပန်သေော မကငွစြိနစြောကပြတကြှီးက ဖငန်ှဈခမွြးကြားမှ ပြဲပြဲအာအာကြီး ပြူးထွကန်သည်ေ။ ကြောဇြောလကကြ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ထိုးသှင်း၏။

“အင်း…ဟင်း….အှန်း….အှတ်….အှန်း….အှန်း”

“ပြှတ်…ပြဈ….ပြှတ်….ပြှတ်..”

မကငွစြိနကြ လီဗာတင်းပေးလိုကသ်ော စကရြုပတ်ဈခုကဲ့သို့ မှနမြှနကြှီး စုပလြိုကြ ငုံ့လိုကလြုပ်၏။ ဖငကြို အနှိုကခြံလိုကရြသညန်ှင့ြ မကငွစြိန် လှုပရြှားမှုများက အလိုလိုမှနသ်ှားကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ကြောဇောက မကငွစြိန် ကြောပြငလြေးကို ရငဘြတကြယွကြယွကြှီးနှင့ြ အုပမြိုးလကြြ စောကပြတပြှဲပြဲကြီးကို မိအောငပြင် နှိုကသ်ည်။ ကြောဇြော လကခြလယတ်ဈချောင်းက မကငွစြိနစြောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးများကို ဝိုင်းကာခွိတကြာ ပြတသ်ပပြေးသည် မှှပေေးနသည်ေ။ မကငွစြိန် ဖငဖြှေးဖြေးကြီးက ဘယည်ာခါရမ်းနသည်ေ။ ကြောဇြောက အဆကမြပြတ် မှှပေေးလေ မကငွစြိနဖြငကြှီး ခပကြှမ်းကြမ်း ရမ်းခါနလဖြေဈေသည်။

“အှန့ျ…အှန်း…..ဟှန်း..ဟှန်းဟှန်း”

မကငွစြိနကြ မဆန့မြပြဲငုံထားရသော လီးကြီးကို ပါးစပထြဲမှ ထုတပြဈခွင်းမပြုပဲ မကြစြေ့မှေးကာ မကြတ်ောငကြော့ကြီးများစင်းလာပြီး တဟှန်းဟှန်းဖြင့ြ အောင့သ်ီးအောင့သ်ကြ အသံကလေးထွကြ အောင် ငှီးသည်။ ဖငကြှီးကို ဘယည်ာယိမ်းနှဲ့နရောမှလည်း နောကသ်ို့ ဖတကြနဲ ဖတကြနဲ ပစ်ပစ်ဆောင့ပြေးနပြနေရြာ ချောင်းကြည့်န်မေိသူ အာရာဖတအြဖို့ အနောကမြှခွလကြြ တအားလိုးပစ်ချင်ြ စိတမြွားမှာ ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရ ဖြစ်လာလသည်ေ။

သူမစောကစြေ့လေးကို မနားမနေ ဆကတ်ိုကပြှတပြေးလလေေ မကငွစြိနကြ ကိုကြောဇြောလီးကြီးကို ဒလကြမ်းစုပလြေ လုပန်ရော ပြဲမှာ သှားပျိုငသ်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလာ၏။ ကိုကြောဇြောမကြန်ှာမှာလည်း တဈခါတဈရံ ရှုံ့ရှုံ့သှားလိုကြ ဒူးနှစ်လုံး ဆတကြနဲ ထောငလြာလိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြာတော့ မကငွစြိန် မနနေိုင်၊ လီးကြီးကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ အသာအယာလေး စုပယ်ူလိုကသ်ည်။ လီးတဈခုလုံးမှာ ဖောင်းကားနီရဲလာပြီး အစွမ်းကုန် ထောငမြတလြာလသည်ေ။

“အား…. အိုးအိုး… မကငွစြိနရြယ်… တောလြှခညွလြားဗွာ….။ ဒါကြောင့လြည်း… လောစြဈဟနကြှီးက ခငဗြွားကို စွဲစွဲလန်းလန်းကြီး ဖြစ်နတောပေါ့နောြ.. ဟင်း ဟင်း ဟင်း”

“သှားစမ်းပါ.. ဘာတွလွှေောကပြှောနမှန်ေး မသိဘူး”

မူနှဲ့ရှကရြမ်းသော မကြစြောင်းစူးစူးလေးကို ထိုးရင်း မကငွစြိနကြ မောလှိုကစြှာ ရနတ်ှေ့သည်။ သူမ၏ ဖြူသှယသ်ော လကကြလေးများကမူ ကိုကြောဇြော၏ ကြီးမားတုတခြိုငလြှသော အိုလံပစ်လီးကြီး ကို အားပါးတရကြီး ဂွင်းတိုကပြေးနသည်ေ…။ လီးထိပကြှီးက ရဲကနဲ ရဲကနဲဖြစ်ကာ မှည့ရြှဲသော ပန်းသီးအခွံကဲ့သို့ ဆီသုတထြားသည့အြလား တင်းပြောငလြာပြီး လီးတဈချောင်းလုံးမှာ တင်းကနဲ တင်းကနဲ တုနခြါသှားသည်။ အကြောကြီးများ အစွမ်းကုန် ဖောင်းကားသှားသည်။

“အား….အီး…အ..အ..အ.”

ကြောဇြောက လကန်ှဈဖကကြို မှေ့ယာကို နောကပြဈကာ ထောကလြိုကပြှီး လီးကြီးကို ကော့ကော့ထိုးပြီး အောလြိုကသ်ည်။ လီးထိပမြှ ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ ပန်းထွကလြာသော သုတရြမွေားက မကငွစြိန် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ထိမှနကြှသည်။

“ဟင်း…. အရမ်းပြင်းတာပဲ… စောကခြေါင်းထဲမှာသာဆိုရင် ဘယလြောကခြံရမလဲ မသိဘူး”

မကငွစြိနကြ မကြားတကြားလေး စွစေောင်းကြည့်ရြင်း ပြောကာ ရှကပြှုံးလေးဖြင့ြ မကြန်ှာနှင့ြ ရင် ဘတမြှ သုတရြညမြွားကို လကဖြှင့ြ သုတပြဈလိုကသ်ည်။ ဖြေးနုသော ဖယောင်းသားကဲ့သို့သော မကငွစြိန်၏ အသားဝင်းဝင်းလေးမှာ သုတရြညတ်နခြိုးကြောင့ြ ပြောင်၍လကလြာသည်..။ နို့နှစ်လုံးမှာ ပငကြိုယကြပင် တင်းရင်းမာကစွလြကြြ ဖောင်းဖောင်းကားကားကြီးများ ဖြစ်လရော လီးထိပမြှပန်း ထုတလြိုကသ်ော သုတရြညမြွားဖြင့ြ လိမ်းကြံသလိုဖြစ်သှားပြီး မီးချောင်းအလင်းရောငအြောကြ၌ လှပတင်းပြောငလြာသည်…။

ချောင်းကြည့်န်သေော အာရာဖတခြငမြွာမှာ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အခွမှေ ဆုပကြိုငကြာ နို့သီးခေါင်းလေးများအား မနားတမ်း စို့ပစ်ချင်စြိတကြှီး ဝငလြာမိပြနလြသည်ေ။ သာမနအြခွိနမြွား၌ မကငွစြိနကြို သှားသှားလာလာ မှငန်ရသေောလြည်း တောင့တ်ယ် လိုးရလငွြ ကောငမြယ် ဟုလောကသ်ာ စိတကြူးယဉမြိခဲ့ဖူးသည်။ ယခုကဲ့သို့ ကြင်းကြင်းကြကကြှကကြှီး နဖူး တွေ့ဒူးတွေ့ တွေ့ရသောအခါ မကငွစြိနသ်ည် အငမြတန် လိုးချင်စြရာကောင်းသော ပစ်စည်းကြီးဖြစ် မှန်း ခံစားသိရှိလာလတေော့သည်။

မကငွစြိန်၏ လကတ်ဝါးအုပစြာမွှမကသော စောကဖြုတကြှီး၏ ဆှဲဆောငမြှုအငအြားကပင် အာရာဖတ် လို လူပျိုသိုးလေး မဆိုထားနှင့ြ မညမြွှပင် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်စေ မကငွစြိနစြောကဖြုတကြှီး လှနပြှရုံဖြင့ြ ပြေးလိုးချင်စြိတပြေါကသ်ှားမိပလေိမ့မြည်။ မကငွစြိနကြား ဤမွှလောကပြင် လိုးချင်စြရာကောင်းသော အမွိုးသမီးတဈယောကြ ဖြစ်သည်။

“ကဲ….မိုး လင်းတော့မယ်..”

မကငွစြိန်၏ လှပသော မကြစြောင်းကလေးနှင့ြ အပြောကို ကြောဇြော မဆိုထားနှင့ြ အာရာဖတပြင် ကြညန်ူးမိ၏။ မတတ်ောငန်သေော လီးကြီးကို ခပသ်ာသာလေး တဈခကြပြုတခြတကြစားလိုကသ်ည်..။ လီးကြီးက ခလုတတ်ိုကခြံလိုကရြသော ရာဘာချောင်းကြီး တဈချောင်းအလား တုနရြမ်းသှား၏..။ လီးကြီး ဤသို့ ခါရမ်းလှုပရြှားသှားသညကြို မကြလြုံးကလေး မှေးစင်းသှားအောငပြင် ကြည့်ရြင်း ရယမြောကာ ကုတငပြေါတ်ှင် ထိုငလြိုကလြသည်ေ။ ပန်းပုရုပတ်ဈရုပ် ထောငထြားသလို သေးကဉွလြှပသော တငပြါးအပေါမြှ ခါးလေးကို စုံကိုငဆြှဲညှဈပြီး ဖငထြောင်၍ ဆောင့ဆြောင့လြိုးပစ်ချင်စြရာကောင်း၏။

“ကဲ…မိုးလင်းတော့မယလြို့…ဆိုနေ”

အနီးရှိ ခေါင်းအုံးတဈလုံးကို ခပဆြောင့ဆြောင့လြေး ဆှဲယူကာ မကငွစြိနကြ ခပန်ှဲ့နှဲ့ကလေး စောင်း ပြောလိုကသ်ည်။ ကိုကြောဇြောက မကငွစြိန် ဤသို့ခစွစြဖြယ် လှုပရြှားနပေုံကလေးကိုပင် မကြစြိအရ သာခံ၍ ကြည့်န်မေိပရော မကငွစြိန် ပါးလေးများဖောင်းလာအောင် နှုတခြမ်းကို တမငကြှီး စူပစ်လိုကလြသည်ေ။

“ကြည့်ြ..ဘာလုပန်တောလဲ…လို့”

“သိပလြှလို့…ကြည့်န်မေိတာပါဗွာ”

“သှားပါ… ဒါနဲ့ပဲ… ညာ.. ညာပြီး ဟင်း…. မပြောလိုကခြငွဘြူး.. သိပလြညတ်ာပဲ”

မရတွကေန်ိုငသ်ော မကြစြောင်းလေးတဈခကြြ ထိုးလသည်ေ။ မကငွစြိန်၏ အလှဆုံးအခွိနမြှာ ဒီအခွိန် ပဲဖြစ်မညထြင်၏။

“ညာ…ညာပြီး..ဘာဖြစ်လဲ…ပြောလေ..ပြော”

“အို…ကြည့်ပြါလား…သူသိရဲ့သားနဲ့”

“မသိလို့ပေါ့…ညာပြီး..ဘာလုပမြိလို့လဲ…ဟင်”

“ညာပြီး…လိုးတာလေ….ညာပြီးလိုးတာ…ကဲ”

“ကဲ”

ဟု ပြောရင်း မကငွစြိနလြကကြလေးက ကိုကြောဇြောလီးကြီးကို ကိုငခြွိုးလိမမြည့ဟြန် ပြုလိုကလြသည်ေ။ ဤသညကြိုပင် ကိုကြောဇြောက အကြီးအကယွြ မနောခွေ့ကာ တဟားဟား ရယသ်ည်။

“ဟား…ဟား…ဟား….ဟား…”

“ဟေ့…သိပအြကယွကြှီး မရယန်ဲ့လေ…။ ဟိုဘကအြခန်းထဲမှာ ကောငမြလေးတွေ ရှိတယ်”

“ဆောရီး…ဟား…ဟား…ဟား…”

ကိုကြောဇြောက ဆောရီး ဟု ပြောရင်း မကငွစြိန် ကိုယလြုံးကလေးကို သူ၏ရငခြှငထြဲသို့ အသာအယာ ပြေ့သှင်းပိုကသ်ိမ်းလိုကသ်ည်။

“ကြယ်…မှနမြှနလြုပတ်ာ မဟုတဘြူး”

“လိုးမှာပါ အခစွရြယ်….။ ဒီစောကဖြုတကြှီးမှ မလိုးရင်… ဒီကမျဘာမှာ အမိုကဆြုံးလူ ဖြစ်သှားမှာပေါ့”

“သှား….လူကို အပေါစားကြနတောပဲ”

မကငွစြိန် မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး မကြမနေပလြေးဆို၏။ လကကြလေးတဈဖကကြမူ ကိုကြောဇြော လမှှေးမဲမဲကြီးများကို ကောကရြိုးပုံဖြသလို ဖြကစားနသည်ေ။ လမှှေးအုံမဲမဲကြားအတွင်းမှ တိုးထွကြ တောငထြနသေော ကိုကြောဇြောလီးကြီးမှာ တုတခြိုငလြှပြီး မကငွစြိန်၏ ဆုပကြိုငကြစားပေးမှုကြောင့ြ မှှဟေောကတ်ဈကောင် ပါးပြင်းထောငလြာသည့အြလား တောငမြတမြာကြောလာလသည်ေ။

“မကငွစြိန်…လေးဘကထြောကပြေးလေ…နောြ”

“အဟင်း…ဟင်း….ဟင်း…ဟင်း”

မကငွစြိနကြ ရှကရြယလြေး တဈခကြရြယလြိုကရြင်း ကုတငပြေါြ၌ လေးဘကထြောကပြေးလိုကလြေ သည်။ အလှပဆုံးသော ကြောကဆြဈပန်းပုရုပမြွားထဲ၌ ဟာဗငဆြိုသူ ပန်းပုဆရာ၏ လေးဘကြ ထောကြ နတဖြုရားမ ရှီးလားကို အနုပညာသမားများက စံထားကြသညဟြု ဆိုသည်။ ယခု မကငွစြိန် ၏ ရှကကြိုးရှကကြန်း အမူအယာလေးဖြင့ြ မပြုံးတုံ့တုံ့ ပြုံးတုံ့တုံ့လေးလုပကြာ လေးဘကကြုန်းပေးရှာ သော ပုံကလေးကိုသာ ဟိုအနုပညာဆရာကြီးများမှငလြငွြ ဟာဗငရြုပထြုသည် မှောင်းထဲရောကသ်ှားလိမ့မြညဟြု အာရာဖတ် ထငသ်ည်။

မကငွစြိန် လေးဘကထြောကထြားပေးသောအခါ နို့နှစ်လုံးက ခပတ်ှဲတွဲ အောကသ်ို့ စိုကကြနွသည်ေ။ ဖငကြိုကော့၍ ပင့တ်ငပြေးထားသောကြောင့ြ စောကဖြုတကြှီးက ဖငန်ှဈခွမ်းကြားမှ ပြူပြီးစူထွကန်သည်ေ။ အရညရြှှမ်းသော သဈသီးစိမ်းကြီးအလား မကမြောနှစ်ခွိုကစြရာကောင်းလှသော ဤမှငကြှင်း ကို အာရာဖတကြ တံတွေးတနငန်ငဖြှင့ြ ချောင်းကြည့်န်ရသေည်။ ပေါငကြှားမှ အာရာဖတလြီးကလည်း သှေးဆာနသေော လူသတသ်မားကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး မာနတ်ဖီဖီဖြင့ြ ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ပေါငကြှားမှ ရုန်းကနလြို့နသည်ေ။

ကိုကြောဇြောက နရောယူလိုကသ်ည်။ ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ ရှိနသေော မကငွစြိန်၏ ခန်ဓာကိုယလြေးကို ကြည့်ရြင်း အာရာဖတမြှာ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ပဲ တောငမြတပြှီး မာနထြလာသော လီးချောင်းကြီးကိုကိုငကြာ ဂွင်းတိုကမြိလသည်ေ…။ တဈကိုယလြုံးရှိသှေးများ ဆူပြကန်သည်ေ။

“အေ့….ဟင်…..ဝငသ်ေးဘူးကြယ်”

ကိုကြောဇြောက မကငွစြိနခြါးလေးကို စုံကိုငပြှီး သူ့လီးထောငထြောငကြှီးဖြင့ြ မှန်းတေ့ကာ လိုးသှင်း လိုကလြရော လီးက စောကပြတအြောကသ်ို့ချောပြှီး လှတသ်ှား၏…။ မကငွစြိနကြ လီးထိပန်ှင့ြ သူမ စောကပြတ် တေ့မိစရန်ေ ဖငကြှီးကို အငှိမမြနပေဲ ရှေ့လွားတည့ပြေးရင်း တခစ်ခစ်ရယကြာ ဆံပငမြွားကို ဆတကြနဲ မော့၍ ပင့တ်ငလြိုကလြသည်ေ။

“ဘာလိုဖြစ်နမှန်ေးမသိဘူး….သူ”

မကငွစြိန် အတောမြကြစြောင်းထိုးသနသ်ည်။ မကငွစြိန် လကတ်ဈဖကကြ ကိုကြောဇြောပေါငကြို လကပြှနကြလေး ဖတကြနဲ ရိုကရြင်းပြောသည်။

“မကငွစြိန်…ကိုငသ်ှင်းလိုကဗြွာ”

ကိုကြောဇြောက မကငွစြိန် ကြောပြှငလြေးပေါတ်ှင် ဝကမြှိန်း မှိန်းရင်း လသေံကလေးဖြင့ြ ပြောလိုကြ သည်။ မကငွစြိနကြ စိတမြရှညသ်လို သကပြှင်းကို ဟင်းကနဲရှိုကရြင်း ပေါငကြှားမှ လကလြွှို၍နှိုကြ ခါ လီးကြီးကို ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ လမှှေးများက မကငွစြိန် ဖငသ်ားနုနုကြီးများနှင့ြ တွေ့ထိပြတသ်ပမြိသောအခါ လီးထိပသ်ည် စောကခြေါင်းဝ၌ ဗူးဆို့ဆို့သည့အြလား တဈတဈဆို့ဆို့ကြီး တေ့မိသှားသည်။

အာရာဖတ် ချောင်းနရောက ကုတငခြှရင်ေးပိုင်းဖြစ်ပြီး ထိုတံခါးကြားရှိ အပေါကမြှ အတိုင်းသား အမှငမြှာ ကောင်းနသည်ေ…။ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြတသ်ားစွာ မှငန်ရသေည်။ မကငွစြိန်၏ စောကစြိ ပြူးပြူးကြီးကြားထဲသို့ လီးက လကမြဝကခြန့ြ ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ မကငွစြိန်၏ ဖငစြအိုဝလေး ရှုံ့ကနဲ တွန့ဝြငသ်ှားသညကြို တွေ့လိုကရြလသည်ေ။

“ဗွှတ်..ဘှတ်….စွတ်…”

“အ…ဖြေး….ဖြေး…ကိုကြောဇြော“

“ဗွှတ်…ဗွဈ…တဈ….ဘှပ်”

“အား….သပေါပြီ..ကြှတ်….ကြှတကြွှတ်”

“ပြှတစြှတ်…ပြှတစြှတ်”

“ဟင့ျ….ဟင့ျ…ဟင့ျ…..အင့ျ….အင့ျ….ဟင့ျ”

ကိုကြောဇြောက ပြှတကြနဲ ဆတဆြတကြလေး ဆောင့သ်ှင်းလိုကြ၊ စွတကြနဲ ထုတလြိုကြ၊ ပြှတကြနဲ ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့လြိုးလိုကြ၊ ပြနထြုတလြိုကြ လိုးပစ်လိုကသ်ည်။ တဈခကြဆြောငလြိုကတ်ိုင်း လီးကြီးက အတားဆီးမရှိ အဆုံးသို့ အရင်းရောကသ်ည်..။ မကငွစြိန် လညခြွောင်းအတွင်းမှ ဟင့ကြနဲ လမွေား ကနထြှကလြာပြနသ်ည်…။ ထပဆြောင့ပြှနသ်ည်..။ ဟင့ကြနဲ အသံထွကလြာပြနသ်ည်…။ ထပခြါထပခြါ အဆကမြပြတလြေး ဆောင့လြိုးလိုကသ်ောအခါတွငမြူ

“ဟင့ြ…ပြှတစြှတ်..ဟင့ြ ..ပြှတစြှတ်.. ဟင့ြ..”

ဟူသော အသံများ အတွဲလိုကြ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ထွကပြေါလြာလတေော့သည်။

“ဗှှတ်….ဗှဈ….ဘှပ်….ဘှတ်….ပြှတစြှတ်”

“ဟို့အိုး…..ရှီး….အား…..ကြှတကြွှတကြွှတ်”

လေးဘကထြောကရြကကြလေးမှ တဈခါတဈရံ မကငွစြိန်၏ခါးလေးက ကုန်းသှားရှာသည်။

“ရှီး…… အား….. အဆုံးပဲကြယ်…. သတေော့မှာပဲ….. အင့ျ…… အား… အင်း…. အ.. အ.. အအ ”

“ဖြေး ဖြေးလုပပြါ…ကိုကြောဇြောရဲ့…။ တကထဲ… ဘယလြိုဖြစ်နမှန်ေးကို မသိဘူး…။ ဒီမှာဖြင့ြ သတေော့မယ်”

“အမလေး….သတေော့ မသလေိုကပြါနဲ့ကြာ။ မင်းသရင်ေ… ဒို့ပါ လိုကသ်ပစ်ေလိုကမြှာ…ဘယရြမလဲ”

ဖုံးဖိမရသော မကြလြုံးများက ကြညန်ူးကြနပေစြှာ ရယသ်ည်။ အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ဆောင့အြပြီး၌ စောကြ ပတထြဲမှ ယိုစိမ့လြာသော အရညပြစွခြွှဲခွှဲများက လီးမှတဆင့ြ ကိုကြောဇြော ဆီးခုံနှင့ြ မကငွစြိန် ဖငထြိ ကပဖြိပြတမြိတိုင်း ဗှိကနဲ ဗှိကနဲ အသံထွကသ်ှားလသည်ေ။ ဒီရအလေား တစတစ အရှိနမြှင့များ လာကြသောကြောင့ြ ပူနှေးစိုစွတသ်ော စောကပြတန်ှင့ြ လီးကြီးဝငသ်ံ ထွကသ်ံက မှနလြာသည်..။ ကြမ်းလာသည်။ မှနလြာကြမ်းလာသလို အသံများလည်း ကယွလြာသည်။

“ပြှတစြှတ်…ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်…ပြှတစြှတ်..”

“အို့…..အို့….အို့…..ဖြေးဖြေး…ဆို…အင်း…အင့ျ”

“ဖတ်…ပြှတစြှတ်…ဖတ်…ပြှတစြှတ်..ဖတ်”

ကိုကြောဇြောက သူ့တငပြါးကြီး ခွကခြှကဝြငသ်ှားအောင် အငန်ှင့အြားနှင့ြ ဆောင့သ်ည်…။ တွဲကနွသေော ဂွေးစိကြီးက မကငွစြိနစြောကစြိကြီးကို အောကမြှ ပင့ကြာ ပင့ကြာ ဖတကြနဲ ဖတကြနဲ ရိုကမြိသည်။ မိန်းမတွအတွေကြ ယောကြွားဂွေးစိဖြင့ြ စောကပြတ် သို့မဟုတ် ဖငကြို တဖတဖြတ် ရိုကပြေးခွင်းခံရခွင်း အရသာအတွကြ ပြီးပြည့စြုံလသည်ေ။ တခွို့ယောကြွားများ ဂွေးစိမှာ မာကစွပြှီး တင်းနဈ ဘောလုံသဖြယ် အထကတ်ကကြပန်တတေကြှသည်။ ထိုအခါမွိုးတွင် မိန်းမများအတွကြ ခံစားမှုလွော့နည်းပြီး ပြည့စြုံမှုမရှိလှခွေ။

ယခုမူ ကိုကြောဇြော၏ ရိုကခြကြြ ပြင်းထနမြှုကြောင့ြ မကငွစြိနခြငမြွာ အလှနအြမင်း အရသာရှိကာ ဖငကြှီးကို အနောကသ်ို့ ထောင်၍ထောင်၍ ပြနလြိုးပေးနမေိသဖြင့ြ နှစ်ယောကစြလုံးတွင် အပြည့အြဝ ခံစားကြရပြီး ကာမမီးတောကကြှီးများ တဟုန်းဟုန်းဖြင့ြ လောငကြွှမ်းဝါးမှိုနလတေေော့သည်။

“ထွကြ… ထွကတ်ော့မယ်… ကိုကြောဇြော… ဆောင့ြ.. အ… ဆောင့ြ… ဆောင့လြိုကစြမ်းပါ… ကိုကြောဇြော ရယ်”

မကငွစြိနမြှာ မခွိတငကြဲ ငိုသံပါကြီးနှင့ြ ပြောရင်း အိပယ်ာခင်းကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြိုငထြားမိရှာ လသည်ေ။ ဖြင်းကနဲ တင်းကနဲ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ော လီးကြီးက စောကပြတအြတွင်း အပြည့ြ ဝင်၍ သားအိမခြေါင်းကို ထုတကြနဲ ထုတကြနဲ ဆောင့မြိလရော မကငွစြိနမြှ မကြရြညလြေးများပင် ဝေ့ဝဲလာကာ ဖြာလံကြဲနသေော ဆံပငမြွားကိုပင် ပြနလြညမြသပတ်ငန်ိုငတ်ော့ပဲ တအီးအီး တအအငှီးကာ အလိုးခံရင်း စောကပြတအြတွင်းမှ အရညမြွား ပန်းထွကလြာလတေော့သည်။

“ဟင့ြ….အ…ဟင့ြ….အင့ြ….အ….ဟင့အြ”

ကိုကြောဇြောကလည်း ပန်းဝငခြါနီး ရှိသမွှစွမ်းအားကို အကုနသ်ုံးကာ ပစ်ပစ်ဆောင့လြိုးလိုကလြေ၏။

“အား…..အား…..အမရေေ…အဟင့ဟြင့ြ”

မကငွစြိန် လညပြင်းလေးမော့ကာ တဈခကြအြောပြှီး ကုတငပြေါသ်ို့ ဝမ်းလွားထိုး မှောကကြသွှားလေ တော့သည်။ လဲကသွှားသော မကငွစြိနစြောကပြတထြဲသို့ လီးကိုအမိအရ လိုးသှင်းရင်း ဖငသ်ားအိအိကြီးပေါြ ဆီးခုံမဲမဲကြီး ဘတကြနဲ ဘတကြနဲ မှညအြောင် ဆောင့လြိုးပြီးမှ သုတရြညမြွားကို ပန်းထုတလြိုကလြသည်ေ။

“ဟား…..အား…..”

မကငွစြိန် ကြောပေါသ်ို့ မှောကခြရွင်း ငှိမသ်ကသ်ှားလေ၏။ အာရာဖတမြှာလည်း ဤမွှရှင်းလင်း ပြတသ်ားသော လိုးပြဲကြီးမွိုးကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မှငဖြူးခွင်းဖြစ်ရာ ဂွင်းတိုကရြင်း သုတရြညမြွား ထွကကြုနသ်ဖြင့ြ လောစြဈဟန် အိပခြန်းထဲမှ အမှနလြဈထွကခြဲ့ရလေ၏။

…………………………………………..

“သနားတယကြှာ…”

“ဘာဖြစ်လို့…”

“ဟား…မကငွစြိနန်ဲ့… ကြောဇြောနဲ့ ခိုးစားနတောများ လူတိုင်းသိတယ်.. အာရာဖတ်.. ဘာလဲ.. မင်းက လောစြဈဟနကြှီး မသိဘူးများထငလြို့လား… ဟင်”

“အိုး..လောကြှီးသိရင်…ကြိုငပြူကုနမြှာပေါ့”

“နိုး…နိုး..သိတယ်… လောကြှီးသိတယ်.. သိပသ်ိတယ်…။ မင်း.. လောကြှီးကို လွော့မတွကန်ဲ့.. အာရာဖတ်…။ လောကြှီး မကငွစြိနကြို လှှတပြေးထားတာ သိလား..။ ကြောဇြောရဲ့ မိတ်တူကူးစကဟြာ တဈနေ့ လောကြှီး ပိုငလြာစရမေယ်.. ကြည့်ထြား”

“စောကရြေးမပါတာ…ဘာမှ မဆိုငဘြူး”

“မင်း.. ငါပြောတာမယုံရင် ကြည့်န်ေ..။ လောကြှီးက မကငွစြိနထြကြ ကောင်းတာလေး ရှိနတယေလြေ ကြာ”

“ဘာ..ဟုတရြဲ့လား…ဘာတာဂွံ ..ရယ်”

“ကြှတ်…ကုနဈြေးတန်း.. လမ်းမတောသ်ံဈေး ဘယန်ားမှာဖြစ်ဖြစ် ငါ့ခွရောတွခညွြေးပါ.. အာရာဖတ် ရယ်..။ မင်းက လောကြှီးနဲ့တွေ့တာ အခုမှ.. လေးငါးနှစ်ရှိသေးတာ..။ ငါက ခွာတိတဘြဝကတည်းက ပေါင်းလာ တာ”

“ဒါဆို…လောကြှီးရဲ့..ကဈပငကြ ဘယသ်ူလဲ”

“ဟ..အရိပပြှလည်း အကောငမြထငတ်ဲ့ ကောငပြါလား..။ အေးလေ ခွင့လြှတလြိုကပြါတယ်..။ ဒီမှာ.. မကငွစြိန် မရှိတဲ့အခွိန်… အိမှန် ကြောင်းသှားတဲ့အခွိန်.. မင်းတကပြှီး အသာချောင်း..။ အဲဒီ တရုတကြုတငကြှီး ပေါမြှာပဲကြည့်ြ”

——————————————–

“မထချင်တ်ော့ဘူး..ကိုကြီးရယ်..ဟင့ဟြင့ြ”

ရချိုးပြီး ကြောင်းသှားရန် အဝတအြစားလဲလာသော အိမှန် ခွထေောကကြလေးများ ဦးလေးလောြ စဈဟန် အိပခြန်းမရောကခြငပြင် ရပသ်ှားသည်။ နံနကပျိုင်း ကြူရှငတ်ဈခုသို့ အပြေးအလှှားသှားပြီး ကြတခြိုကမြှ သူငယခြငွြးတဈယောကန်ှင့ြ တွေ့သည်။ အိမသ်ို့ ကလပစ်ြအမှီ ပြနသ်ည်..။ ရချိုး အဝတ် လဲ..။

နောအြဲမူနှင့ြ လောစြဈဟနကြ .. အိမှန် ကြောင်းသှားပြီ ထငကြှသည်။ မကငွစြိနကြ ဘိုကလေးဈေးသို့ သှားပြီး လပသ်ှားသော ကာလလေးကို ခွိုမှိနစြှာ အသုံးခကြှ၏။

“ထပါဦး… ညီမလေးရယ်… ကိုကြီး လိုးရတာ မဝသေးလို့ပါ.. ဟဲ… ဟဲ… ဟဲ…”

အိမှန် ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းခုနသ်ှားသည်။ နားထဲသို့ ပူပူလောငလြောငကြှီး ဝငလြာသော အသံတိုးတိုး လေးများကြောင့ြ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး တောင့တ်င်းသှားသည်..။ ရငတ်ဈခုလုံးလည်း ရှိန်းကနဲ နှေးကနဲ ခုနသ်ှား၏။

“အဲမူ…လာ…ဒီမှာ..ထိုင်…နောျ”

အိမှန် နားကိုပိတလြိုကမြိသည်…။ မောလာသည်။ ငါးထပတ်ိုကကြှီး၏ အပေါဆြုံးထပမြှာ စောစီးစွာ သှေးဆာနသေော အသံလေးများက အိမှနဆြိုသော အပျိုစငမြလေးကို တုနလြှုပခြှောကခြှားသှားစေ သည်။

“ဟင့ြ..ကိုကြီးက…အရမ်းဆောင့တ်ာ”

“စားပြဲမှာထိုငပြါ..ကိုကြီး မတတ်တ် လိုးပေးမယ်”

အိမှနခြှထေောကမြွား တံခါးဝသို့ ရှေ့လွားစပြု၏။ ထုံးစံအတိုင်း ခပဟြဟ ဖြစ်နသေော တံခါးကြားမှ အခန်းတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။

“ဟဲ့…အယ်”

အိမှန် ပါးစပမြှ ယောငပြှီး အောမြိမတတ် ဖြစ်သှား၏။ ပါးစပလြေးကို လကဝြါးဖြင့ြ အုပလြိုကရြလသည်ေ။

ကြည့်ပြါဦး… နောအြဲမူ… ဖြစ်ပုံ…။ လေးထောင့ြ စားပြဲပေါြ၌ ခွတဈေဖကြ တငထြားသဖြင့ြ အဝတမြဲ့ ခန်ဓာကိုယ် အောကပျိုင်းရှိ စောကပြတဝြသို့ ဦးလေးလောစြဈဟန်၏ တရုတလြီးကြီးက တေ့မိထား သည်..။ တရုတလြီးဆိုသညကြ အခွားသော တိုင်းရင်းသားများနှင့မြတူ…။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ ဒဈရဲရဲကြီးအောကမြှ အဖုအဖောင်း အထဈအထဈများက အကြောထုံးသော ခွသလေုံးသားတွနှယ်ေ ကြှထကာ ကြောကမြကဖြှယ် ကောင်းလှသည်။

နောအြဲမူ စောကပြတကြလည်း အသေးစားတော့ မဟုတ်..။ လကဝြါးတအုပကြွောခြန့ြ ကြီးမားသည်။ စောကမြှှေးက မဲနကသ်ောလြည်း အနည်းငယ် ပါးပါးလွားလွား ရှိသည်။ စောကပြတအြပြင် နှုတခြမ်းများက မွော့တဈကောငပြမာ အမှောင်းလိုကကြှီ ပတဝြိုင်းထားသည်။ စောကစြိပြူးပြူးကြီးက အရညကြှညမြွား လိမ်းကြံပရနေပြေေီး တလကလြကြ အရောငတ်ောကန်သည်ေ။

စောကပြတ် ဒုတိယအလှှာဝယ် ခပည်ိုညို အသားပြားတဈလှှာက ဝိုင်းရံထားသည်…။ နောအြဲမူ မကြြ နှာလေးက ရှကရြှံ့ထိတလြန့န်ဟန်ေ ပြူးကယွန်သည်ေ။ လောစြဈဟနကြ စားပြဲအောကမြှ ရပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ နောအြဲမူ စောကခြေါင်းထဲသို့ အဖုအထဈများ ပြှန်းတီးနသေော လီးကြီးကို ဗှဈကနဲ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“အ…..အ ဟ…နာတယ်…ကြှတကြွှတ်”

လန့အြောလေး အောရြင်း လောစြဈဟန် လကမြောင်းကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြိုငလြိုကလြသည်ေ။

“ပြဈ…ပြှတ်…စွတ်”

“အိုး….ဟိုး ဟိုး ဟိုး….အား….အား….”

နောအြဲမူ ထွန့ထြှန့လြူးသှားရှာလသည်ေ။ ဖငကြှီတဈခုလုံးမှာ ဓါတလြိုကသ်လို တဆတဆြတ် တုနသ်ှားသည်။

“ပြှတ်…ဘှပ်”

“အား..မလေး….လေး…ဟီး..ဟီး..ဟီး”

အိမှန် လန့ပြှီးတွန့သ်ှားသည်…။ မှငရြသည့မြှငကြှင်းက မသကသ်ာလှ….။ အထဈအဖုများ ပြှန်းတီးနသေော လီးတနကြှီး ဝငသ်ှားခွိန်၌ နောအြဲမူ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများအတွင်းသို့ လိပဝြငသ်ှားကြသည်။ ရုတတ်ရကြ ဆတကြနဲ ပြနဆြှဲထုတလြိုကသ်ောအခါတွင် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများ အပြငသ်ို့ ပြဲကနဲ ရဲကနဲ ထွကလြာရုံမွှမက အတွင်းသားနုနုလေးများ ပါလာပြီး စုကာရှုံ့ပြီး ပြနဝြငသ်ှားကြသညကြို အိမှန် တွေ့လိုကရြလေ၏။ ကိုယ့အြဒေါယ်ောကြွား ဆိုပမယေ့ြ လောစြဈဟနကြို အိမှန် ကိုယ့ြဦးလေးအရင်းလိုပင် လေးစားခစွခြငသ်ည်။ ယခုကဲ့သို့ နောအြဲမူကို လိုးနပေုံတွေ့သောအခါ ဦးလေး၏ လီးကြီးနှင့ြ အလိုးခံချင်လြာသလိုလို။ “သမှော” ဒါကြီးနဲ့ဆို အိမှန် သမှော။ စိတမြွားက အထိန်းအကြပမြဲ့စွာ လှုပရြှားနမေိသည်။

“ပြှတ်..ဘှတ်..ပြှတဖြှတ်…ဘှတ်…ဖြတ်”

“အား….ဦး..နာတယ်.. နာတယ်… ဖြေးဖြေး…. ရှီး…. အား”

“သိပန်ာတာပဲ…အိုးအိုး… အခုနလိုပဲ… ရိုးရိုးလုပပြါ ဦးရယ်”

လောစြဈဟနကြ တဒဂြ နားပင်းသှားဟနတ်ူ၏။ လုံးဝစကားပြနမြပြောတော့ပဲ နောအြဲမူ၏ အုပအြုပ် လုံးလုံး နို့လေးနှစ်လုံးကို မညှာမတာဆှဲကာ ဆောင့ထြည့်လိုကပြှနလြသည်ေ။

“ဗွှတ်…ဘှတ်…ဘှပ်”

“အား….ဟ…ဟင့ဟြင့ြ…ဟင့ဟြင့ြ…အင့ဟြင့ြ”

နောအြဲမူ လောစြဈဟနရြငဘြတကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စုံတွန်းထားရင်း မကြရြညမြွား ပိုးပိုးပေါကြ ပေါကကြလွာ၏။ နီရဲသော ပါးပြငကြိုဖြတ်၍ မကြရြညစြီးကြောင်းကြီးအစုံက နာကငွမြှုဝဒနောကို ဖောပြှနကြလေသည်ေ။

နောအြဲမူ ဤသို့နာကငွခြှင်းကိုပင် လောစြဈဟနကြ ဖီလငတ်ှေ ပိုဖြစ်လာဟနရြှိသည်။ နို့နှစ်လုံးကို ကိုငထြားသော လကအြစုံအား နောအြဲမူ၏ ဖငသ်ားကြီး အစုံသို့ ပြောင်းကိုငလြိုကကြာ အားယူလကြြ ဆှဲဆောင့ြ လိုးသှင်းလိုကပြှနပြါသည်။

“ပြှတ်…ဘှတ်….ပြှတဘြှပ်”

“အီးဟီး….ဟိအီး…တောကျ…ဟင်း ဟင်း”

နောအြဲမူ မကြရြညကြရွင်း အံကြိတခြံသည်။ တောကြ တဈခကြကြို ပြင်းပြင်းခေါကပြှီး လောစြဈဟနကြို စူးစူးဝါးဝါးလေး စိုကကြှည့သ်ည်။ နှုတခြမ်းကို ပြတလြုမတတ် ကိုကထြားရှာသည်..။ စောကပြတထြဲသို့ ရာဘာချောင်း အပြှတလြိုကြ ထိုးသှင်းခံရသလို ပြည့သ်ိပန်ာကငွန်သည်ေ။

“ပြှတ်…ဘှတ်….ပြှတ်….ပြှတ်…ပြှတ်…ဗွိ”

“အမ်…အမ်….အမ်….အယ်….အဈ”

နောအြဲမူ မောနပြေီ..။ လသေံလေးမွှသာ ထွကလြာတော့၏။ ခွှနမြှဖြောင့စြင်းသော နှာတံလေးထိပ် တွင် ခွှေးဥလေးများက စုပြုံသီးလာသည်…။ နသယဆြံစပမြှ ခွှေးများသီးလာ၏။ နို့နှစ်လုံးကြားတွင် ခွှေးသီးလေးများ စို့နသည်ေ။ လောစြဈဟနကြ အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့ြ ဆောင့လြိုးနရော စာပြဲလေးပင် ကြှိကနဲ ကြှိကနဲ မှညကြာ ကြမ်းပြငတ်ှင် သုံးလေး လကမြခန့ြ ရှေ့သှားလသည်ေ။

“ဗွဈ…အ”

တဈခွီတွင် လီးကို စောင်း၍ ထိုးမိသှားပြီး မာကြောနီရဲသော လီးထိပကြှီးက အတွင်းသားနုနုလေးကို ဆောင့ထြိုးလိုကသ်လိုလေး ဖြစ်သှားပြီး နောအြဲမူ အကနဲ အောကြာ မကြဖြှူလေး လှနသ်ှားသည်။ အတနင်ယဝြသော လောစြဈဟန်၏ ဖငကြှီးနှစ်ဖကမြှာ ကြုံ့ကနဲ ကြုံ့ကနဲ တင်းမာသှားသည်။ ခွေ သလုံးသားကြီးများ တင်းကားလာသည်။

နောအြဲမူ ဖငကြှီးနှစ်ဖကကြို အဝတစြတဈစနှယ် ဆုပကြိုငထြားသော လောစြဈဟန်၏ လကမြောင်း ကြှကသ်ားကြီးများ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းထကာ မညှာမတာ ဆှဲဆှဲပြီး ဆောင့လြိုးနပရေော နောအြဲမူခငမြွာ အသကကြိုပင် ဝအောငမြရှူနိငတ်ော့ပဲ အင်းကနဲ အင်းကနဲ အဲကနဲ အံကြိတခြံရင်း မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ကာ မကြရြညလြေးများ တွငတ်ှငကြလွာလသည်ေ။ နောအြဲမူ မကြန်ှာအမူအရာနှင့ြ ခံစားမှုဝဒနောတို့သည် အိမှနဆြီသို့ ကူးစကကြာ ချောင်းကြည့်န်ေ ရင်းမှ အိမှနစြောကပြတကြလေး ရှုံ့ရှုံ့သှားမိလသည်ေ။ စောကခြေါင်းထဲမှ ယားကြိ နာကငွသ်လိုလို ခံချင်စြိတတ်ှေ ကြှလာသလိုလို ဖြစ်လာမိသည်။

လောစြဈဟနကြလည်း အကောင်းကြီးကောင်းနပြေီဖြစ်သော အခွိနသ်ို့ရောကလြာရာ နောအြဲမူအား လုံးဝညှာတာခွင်း မရှိတော့ပဲ အထကပြါအတိုင်း စားပြဲလေး ရှေ့သှားအောငပြင် ဆောင့လြိုးရင်း လီးကြီးအား အရင်းထိ ဖိကပလြိုကကြာ လရညမြွားကို ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ သားအိမအြတွင်းသို့ ပန်းသှင်းလိုကလြတေော့သည်။

နောအြဲမူမှာ စောကပြတအြတွင်း၌ ပူကနဲ ပူကနဲ ခပပြှင်းပြင်းလေး ခံစားလိုကရြပြီး လောစြဈဟန်၏ခါးကို ခွနှစ်ေချောင်းဖြင့ြ ကပကြှေးကိုကြ ညှပထြားရင်း လောစြဈဟနလြညပြင်းကြီးကို အတင်းတွယဖြကထြားလိုကလြတေော့သည်။ ထိုအခါ လောစြဈဟနကြ နောအြဲမူအား လီးကြီးကိုမခွှတပြဲ ကုတငဆြီသို့ ပြေ့ယူကာ ကုတငစြောင်းတွင် အသာလှဲခပြှီး ဇတဇြတ် ဇတဇြတဖြှင့ြ နောကဆြုံးအရသာထူးကြီးကို အပီအပြင် ယူလိုကလြတေော့၏။

နောအြဲမူ၏ ခွနှစ်ေချောင်းက မိုးပေါထြောငန်ပြေီး လီးကြီးက စောကပြတထြဲသို့ အဆုံးဖိဝငရြင်း ညှောင့ပြေးနေ၏။ လီးနှင့စြောကပြတကြှားမှ ယိုစိမ့ကြလွာသော သုတရြညတ်ို့သည် ဖငကြှီးကို ဖြတကြွောြ၍ တလိမ့လြိမ့ြ စီးဆင်းကလွာပြီး အိပယ်ာခင်းကို စွန်းထွကသ်ှားလေ၏။ နောအြဲမူက လောစြဈဟနလြညပြင်းကြီးကို ခပတ်င်းတင်းဖကထြားရင်း သူမစောကပြတကြှီးကို ညှဈခါ ညှဈခါဖြင့ြ လောစြဈဟန် လီးကြီးအား စုပယ်ူလိုကလြသည်ေ။

“အား….ဦးရယ်…ကောင်းလိုကတ်ာ…ဦးရယ်”

“အင့ြ… အင့ြ… အင့ြ… နာနာလေး လိုးပေးစမ်းပါ ဦးရယ်…။ အား…. အာ…. သမီးစောကခြေါင်းထဲမှာ ကောင်းလှန်းလို့ပါ…။ အင့ြ… အင့ြ… ဟမ့ြ… ဦးလီးကြီးနဲ့ တအားသာ ထိုးထည့်လိုကစြမ်းပါ.. ဦးရယ်.. အဟင့ြ.. ဟင့ဟြင့ဟြင့ြ”

မခွိမဆန့ခြံစားရသော ဝဒနောတောငကြို အကြောြ၌ နောအြဲမူသည် လောစြဈဟနဖြငကြှီးကို ဆောင့အြားနှင့အြတူ ဆှဲ၍ဆှဲ၍ ဆောင့ယ်ူရင်း စောကပြတအြတွင်းမှ စောကရြညမြွား ထွကလြာလတေော့သည်။

အတနကြှာ အပျိုငအြဆိုင် ဆောင့လြိုးကြပြီးနောကြ နှစ်ဦးလုံး ငှိမသ်ကသ်ှားကြလတေော့သည်။ လောစြဈဟနကြ ခပပြွော့ပြော့ကြီးဖြစ်နသေော သူ့လီးကြီးကို တွင်းထဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ော မှှကြေီးတဈကောငအြလား တဖြေးဖြေးခွင်း ဆှဲထုတပြေးလိုကလြသည်ေ။ ဖြတကြနဲ အရညမြွား အနကြလွာကြသည်။

“အဟင်း….အရညတ်ှေ အရမ်း…ပဲ”

နောအြဲမူ ငှီးသည်။

“ကိုကြီးတော့ … ကောင်းလှန်းလို့… တဘရိတထြဲ နှစ်ခါလောကကြို ထွကကြုနတ်ာ”

“သှား….ဦးမကောင်းဘူး…မညှာဘူး….တအားပဲ”

“ဟဲ…ဟဲ….စောကပြတကြှဲမှ… အသဲစွဲတာ… သမီးရဲ့”

“အယ်…သှားပါ…မဟုတတ်ာ..ရှကစြရာကြီး”

နောအြဲမူက သူမစောကပြတထြဲမှ အရညမြွားကို အိပယ်ာခင်းနှင့ြ ပြီးစလှယ် ယူသုတရြင်း မကြန်ာလေးငုံ့ကာ ပြောလကြြ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းလိုကလြသည်ေ။ နောအြဲမူ အဝတအြစားများ ဝတဆြငန်စဉြေ လောစြဈဟနလြီးကြီးက နောအြဲမူဖငကြှားသို့ ထောကလြာပြနသ်ည်။

“တောပြှီကြယ်…ဦးက..သိပထြနတ်ာပဲ…ဟင့ြ”

အိမှန် အခန်းဝမှ အလငွအြမှန် စွန့ခြှာလိုကသ်ည်။ စောကပြတတ်ဈခုလုံးသည် အောင့ကြငွသ်လို ဖြစ် နသည်ေ။ ဖြူနုသော သူမမကြန်ှာလေးသည် ကာမသှေးတို့ ထကြှနမှေုကြောင့ြ ရဲရဲတွတ် နီမှန်း နသည်ေ။ ရှကခြှင်း စိတလြှုပရြှားခွင်းတို့ဖြင့ြ ကြောင်းလှယအြိတကြို အမှနယ်ူကာ အပေါထြပမြှဆင်းလာခဲ့မိလသည်ေ။ ဒူးဆဈများက ယိမ်းထိုးယိုငန်ဲ့ လေးလံလကြြ ပလကဖြေါင်းပေါသ်ို့ ရောကလြာ သည်။ ဆူးလလမြေးမကြီးကား စညကြားစွာ သှားလာလှုပရြှားလကြြ ရှိနလပြေေီ။

ပြီးပါပြီ။