ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – Chan Ko (ခမြျးကို)
🏵️အပိုင်း (၁)🏵️
ဒီနှစ်နှရောသီက အပူရှိနတ်ောတ်ောလြေး ပြင်းလှန်းတယ်။ အပူလှိုင်းဖြတတ်ယ် ဘာညာတော့ လူတွပြေောနသေံကြားတယ်။ ပုံမှနန်ှဖကေဆြို ခပစြိမ့စြိမ့လြေး ဖြစ်နတတေတ်ဲ့ ကနွောတ်ို့မှို့လေးမှာတောင် တောတ်ောသ်ိသာလာတယဗြွ။ သင်ျကြနလြှနသ်ှားတာနဲ့ ကော့နအေောငကြို ပူလာတာ။ အဲ့ဒီအပူလှိုင်းဖြတတ်ဲ့ ကိဈစကြောင့ြ ကနွောြ ခငဗြွားတို့ကို အခုပြောပြမယ့ြ ဇာတလြမ်းက ဖြစ်လာတာလေ။
အပူဒဏြ ဘယလြောကပြှင်းသလဲဆိုရင် ခါတိုင်း ရှာရိုးကိုးပေါကြ လွှောကသ်ှားနတတေတ်ဲ့ ကနွောတ်ို့ရပကြှကထြဲက အဟနရြှုပဆြိုတဲ့ တရုတလြကဖြကရြညဆြိုငကြ ကိုရှှဘတေဈယောကတ်ောင် မနကစြောစော နံပြားရိုကပြှီးတာနဲ့ ရပကြှကစြာကြည့်တ်ိုကကြ ရှုမဝမဂျဂဇင်းအဟောင်းလေး ၃-၄ အုပလြောကဆြှဲပြီး ရပကြှကထြိပကြ အရိပကြောင်းတဲ့ ဘုန်းကြီးကြောင်းထဲ လဈတော့တာပဲဗွ။ အပူရှောငတ်ာပေါ့လေ။
မေးလိုကရြငတ်ော့.. ဟကောငရြ!! ဘုရားရိပ် တရားရိပဆြိုတာက ဆိုပြီး အာလူးတွေ ဖုတပြှလိမ့မြယ်။ အမှနကြ ဒင်းဘုန်းကြီးဝိုင်းက ဆှမ်းဟင်းအကတွှေ အဝတွယပြှီး ဘုန်းကြီးကြောင်းဝင်းထဲက မရမ်းပငအြုပအြုပတ်ှေ မိုးထားတဲ့ စတေီသေးသေးလေးရဲ့ရငပြှငမြှာ ကြောခင်း၊ မဂျဂဇင်းဖတပြှီး ဇိမန်ဲ့ သှားသှားအိပန်တော မသိတာလိုကလြို့။
အဲ့လို နရထေိုငရြခကတ်ဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ စိတပြကြစြရာကောင်းရတဲ့အထဲ ပြူနာတဈခုက ကနွော့ဆြီ အလိုလို ရောကလြာပါလရေောလား။ ကနွော့ဖြဖရေေဲ့ ဘကြီးဆိုလား တောစြပတ်ဲ့ပုဂျဂိုလ်၊ ကနွောန်ဲ့ဆို အဘိုးတောမြယ် ထငပြါရဲ့။ အဲ့ဒီဆရာသမားက ဗမာပြညအြလယပျိုင်းက မှလတေမြှို့တဈမှို့မှာ အခွခနွေတော ကနွော့တ်ဈသကလြောကရြှိပြီ။ ငယင်ယကြတော့ မှငဖြူးပါတယ်။ အရငတ်ဈခတ်ဆေီက အလံနီဆိုလား ဘာလားဗွာ။ စကားပြော လကပြေါကအြတောကြပတ်ယလြို့ နာမညကြှီး။ အိမထြောငကြတွော့ အဲ့ဒီမှို့သူနဲ့ ဆံထုံးနောကရြောငပြါ ပြောင်းသှားလိုကတ်ာ မှငတ်ောငမြမှငရြတော့တာ ကြာလှပေါ့။
ပြူနာကဗွာ.. အဲ့ဒီကနွော့အြဘိုးက ဒီလောကပြူနတေဲ့ ကာလကြီးမှာ နေ့လညခြင်းဖကြ ရှပကြီခလွိုကတ်ာ ဆေးရုံတငလြိုကရြရော ဆိုပါတော့။ သူတို့လငမြယားမှာက သားသမီးက မထွန်းကားခဲ့တော့ အခုလို အရေးအကြောင်းဆိုရင် မိန်းမဖကကြ အမွိုးတွရှေိပမယေ့ြ ပြုစုစောင့ရြှောကဖြို့ အရေးပေါြ လူလိုလာတယ်။ အိမကြိုဖုန်းဝငလြာတော့ ကနွော့ည်ီက အိမအြလုပတ်ှကေို အကြောင်းပြပြီး ရှောငတ်ယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ကနွော့ဆြီ ဒီပြူနာက ရောကလြာရော။
ဒီလောကန်ာမညကြွောတ်ဲ့ လူ့ဂွစာကြီးကို ဆေးရုံပေါမြှာ သှားပြုစုရမယဆြိုတာ တွေးကြည့်တ်ာနဲ့တင် စိတလြစရောဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့မြှာ ရှောငလြို့မရတဲ့ အကြောင်းတရားက ရှိနတယေဗြွာ။
ဒီလို.. ကနွောကြ ဘှဲ့ရပြီး အိမပြှနလြာတာ ၄-၅ လလောကရြှိနပြေီ။ အိမပြှနရြောကခြါစကတော့ မိဘတွကေ ဘာမှမပြောဘူး ကြညကြှညဖြှူဖြူပဲ။ အဲ့ဒီခတ်ကေ သိပမြပေါသေးတဲ့ အငဂြငွန်ီယာဘှဲ့လေး ရလာတာဆိုတော့ သူတို့အနနေဲ့ ဘာမှမပြောသာသေးဘူးပေါ့လေ။ တဈမှို့လုံးမှ တဈယောကတ်ဈလလေောကရြတဲ့ ဘှဲ့မွိုးလေး ရထားတာဆိုတော့ ငါတို့သားလေးက တောတ်ယဆြိုပြီး တပြုံးပြုံး။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း အခွင့ကြောင်းယူပြီး အိမအြလုပလြည်း ဝငမြကူ၊ ဟိုယောငယ်ောင် ဒီယောငယ်ောင် လုပန်လေိုကတ်ာ ကြာလာတော့ သိပမြကြညခြငွတ်ော့ဘူးဗွ။
မကြညခြငွစြရာကလည်း အကြောင်းရှိနတောကိုး။ ခုနကပြောတဲ့ ကိုရှှဘနေဲ့ ပေါင်းပေါင်းပြီး တဈနေ့ တဈနေ့ အရမရေ အဖတမြရ မှဈဆိပဖြကဆြင်းပြီး ငါးမွှား၊ လကဖြကရြညဆြိုငမြှာ ရပကြှကထြဲက ခွာတိတတ်ှနေဲ့ထိုငရြင်း ဆရာကြီးဂိုကန်ဲ့ လကခြွာတွရေိုကြ၊ ညနစေောင်းလာရင် ကိုရှှဘနေဲ့ နှစ်ကောငသ်ား မှို့ပြငကြ ဗစွရြညဆြိုငကြို ဒိုငလြွှိုလေး တူတူလဈ။ အံမယ်… ပြီးတာနဲ့ အိမပြှနတ်ယ် မထငန်ဲ့။ ဘယရြပကြှကမြှာ အသုဘအိမရြှိလဲ စုံစမ်းပြီး မိုးလင်းပေါကြ ဖဲခတွော့တာပဲ။ ဖဲဝိဇျဇာနဲ့ အငဂြငွန်ီယာ ပေါင်းမိမှတော့ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ။
မှို့ထဲမှာ လူမသလေို့ အသုဘမဖြစ်ရငလြည်း လကလြွှော့မယထြငသ်လား။ ဟုတကြဲ့ တခွား မှို့နယတ်ှအထေိ အသုဘအိမရြှာပြီး လိုကရြိုကတ်ာဗွ။ အသုဘအိမမြှာ စတနော့ဝနထြမ်း စောင့အြိပပြေးတဲ့လူကို ကနွောတ်ို့ အရပဒြသမှော အိပဖြနစြောင့လြို့ခေါတ်ယ်။ အင်း.. ကိုရှှဘနေဲ့ ဖိုးသကဆြိုရင် လူတွကေ လေးမှို့နယ် အိပဖြနစြောင့တ်ှလေို့ ခေါတ်ဲ့အထိ အလုပတ်ှဖြစ်ေနကြတော ဟီးဟီး။
အဲ့ဒီတော့ ကနွော့မြိဘတွကလေည်း တောတ်ောလြေး မကြစြိနောကလြာပြီ။ အခုပြောတဲ့ကိဈစ ပေါလြာတော့ လူကြီးတွလည်ေး အတောပြဲဆိုပြီး မောငဖြိုးသကြ အခုခကြခြငွြး အထုပပြှငပြှီး သှားစလေို့ အမိန့်တောမြှတကြရောဗွာ။ တတန်ိုငပြါဘူးလေ။ ထားရာမှာနေ စရောကိုသှား.. ဘဝမွိုးဆိုတော့လည်း ထွကတ်ောမြူနန်းက ခွာရတော့တာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ခရီးထွကလြာခဲ့ရရော ဆိုပါတော့ဗွာ။
လယောဉကြှင်းလိုကပျို့တဲ့ ကိုရှှဘကေ ကြကြေဲနသေေးတယ်။ အပေေးလေး!! မှနမြှန် ပြနလြာနောြ..။ မင်းမပါပဲ ငါတဈယောကထြဲ ဖဲသှားခလွို့ ပြူနာတကရြင် ငါတဈကောငထြဲ ရိုကရြနှကရြမှာ..။ ပြီးတော့ မင်းအဘိုးသလေို့ အသုဘဖြစ်ရင် ဖဲဝငမြရိုကန်ဲ့။ အဲ့ဒီမှို့ကကောငတ်ှကေ ဖဲလိမတ်တတ်ယလြို့ နာမညကြှီးဆိုပြီး မှာနသေေးတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကနွောြ ခရီးထွကခြဲ့တာပေါ့ဗွာ။
ဆေးရုံပေါကြ အဘိုးကို စိတပြူရမယ့အြစား အခု ကနွောရြောကမြယ့ြ မှို့ကိုပဲ စိတဝြငစြားနမေိတယ်။ ဗမာပြညအြလယပျိုင်းက မှို့။ အပူရှိနအြငမြတန် ပြင်းထနတ်ဲ့မှို့။ အံ့သှစရာကောင်းလောကအြောင် လှပတဲ့ စကားလုံးတွနေဲ့ ကဗွာစပတ်တတ်ဲ့ ခတ်ပေေါကြဗွာဆရာတွေ၊ နိုငင်ံကြောြ ကာတွန်းဆရာတွေ၊ စာရေးဆရာတွေ နတေဲ့မှို့ကို ကနွောြ သှားနပြေီ။ ဘာတွဘယေလြို ကြုံရမလဲဆိုတာ တွေးနရင်ေး လယောဉပြေါမြှာ ကနွောြ အိပပြွောသ်ှားခဲ့တယ်။
လယောဉဘြီးနဲ့ ပြေးလမ်း ဆောင့မြိတဲ့အခွိနကြှမှ ကနွောြ လန့်နိုးလာတယ်။ ရောကပြါပြီဗွာ။ ကနွောြ အိပခြငွမြူးတူး ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ လယောဉပြေါကြနေ အိတကြလေးလှယပြှီး ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ပေါင်းအိုးထဲ ဆင်းလာရသလို ဖြစ်သှားတယ်။ အင်း.. ငါတော့ ဘယလြောကကြှာဦးမယ် မသိဘူးလို့ တွေးရင်း စိတပြကြသ်ှားတယဗြွ။ လဆေိပထြဲဝငလြာရင်း ဟိုဟိုဒီဒီလွှောကကြှည့ရြင်း ရှာလိုကတ်ော့ ဖုန်းကြိုဆကထြားပြီး လာကြိုခိုင်းထားတဲ့ နယခြံကာတွန်းဆရာကို အလှယတ်ကူ တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာအားရ ဖကရြမ်းနှုတဆြကရြင်း လဆေိပအြပြငဖြကြ ထွကလြာခဲ့ကြတယ်။ လဆေိပအြပြငဖြကမြှာ ရပထြားတဲ့ ဒီကောင့ဂြစွကြားလေးဆီသှားရင်း နရေောငစြူးစူးကြီးရဲ့ဒဏကြို စပြီးခံနရပြေီ။
“အားးး!! နရေောငကြ ငါ့မကြလြုံးကို လကသ်ီးနဲ့ ထိုးလိုကသ်လိုပဲကြာ..။ အခုခွိနမြွား ငါ့လကထြဲ ချောကလြုံးပူး သနတေတ်ဈလကလြောကရြှိရင် မှငမြှငရြာလူတွကေို အကုနပြဈသတမြိမလား မသိဘူး..”
လို့ ပြောလိုကတ်ော့ ကနွော့ကြွောင်းနဖကြေ ကာတွန်းဆရာက တဟားဟားရယရြင်း
“အခုစောသေးတယ် ငါ့ကောင်။ မှန်းတည့ရြင် ပိုဆိုးတာ မင်းတွေ့လိမ့မြယ်”
လို့ ပြနပြှောတယဗြွ။ (အဲ့ဒါ အဲလဘတကြမွူးရဲ့ ဝတ်ထုတဈပုဒထြဲက စာသား။ ဇာတလြိုကကြ နရေောငလြကလြကမြှာ စိတဖြောကသ်လိုဖြစ်ပြီး လူတဈယောကကြို ချောကလြုံးပူးနဲ့ ပစ်သတမြိတဲ့ ဇာတလြမ်း။ ကာတွန်းဆရာက အဲ့ဒီဝတ်ထုကို အလှတကြိုရတဲ့အထိ ကြိုကတ်ာမို့လို့ တဈခါထဲ သဘောပေါကပြှီး ရယန်တောဗွ)
“ဟေ့ကောင် သူငယခြငွြး… ငါ့ကို ဆံသဆိုငလြေး အရငပျို့ပေးပါကြာ..။ ဆံပငည်ှပခြငွလြို့”
အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ ကနွော့ဘြောဒြါက
“အိုကေ”
ဆိုပြီး ဂစွကြားလေးကို မှို့ထဲဖကကြို မောင်းနရင်ေး စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့နပြနေတ်ယ်။ ကနွော့ဆြံပငန်ဲ့ အလံနီလကဟြောင်း အဘိုးရှိတဲ့ ဆေးရုံကို သှားလို့မဖြစ်ဘူးဗွ။ တောကြှာ သူ့မှေးကနွောဟြာ ခတ်စေနဈဆိုးအောကမြှာ သားကောငဖြစ်သှားပါပြီ ဘာညာဆိုတဲ့ လကဝြဲအယူအဆတွနေဲ့ ဆိုဆုံးမတာနဲ့ပဲ ရောဂါပိုသည်းလာပြီး ရှောသှားနိုငတ်ယ်။ ကနွော့ဆြံပငကြလည်း ကြောလညလြောကြ ရောကအြောငကြို ရှညန်တောကိုး။ အဲ့ဒီခတ်ကေ တအုံးအုံးထနတေဲ့ Rocker ကြီးတွကေို အားကလွို့ မထငန်ဲ့ဗွာ။ ရှကရြှကန်ဲ့ ဝနခြံရရင် ရည်းစားက ပစ်ပြေးသှားကတည်းက ဆံပငမြညှပပြဲ ပစ်ထားတာလေ။
ဘာဆိုငလြို့လဲလို့ ခငဗြွားတို့က မေးချင်တ်ာလား။ မတောလြို့များ စိတပြှောင်းပြီး ကနွော့ဆြီကို ပြနလြာခဲ့ရင် မမရယ်.. ကနွော့အြလှမ်းတွဟော ဟော့ဒီ ကနွော့ဆြံပငတ်ှလေောကတ်ောင် ရှညန်ပေါပြီ ဘာညာနဲ့ ခွှဲမယပြေါ့လေ။ အဟိ.. လှနခြဲ့တဲ့ ၃-၄ လက မမတဈယောကြ တဈနယတ်ဈကြေးမှာ အိမထြောငကြလွို့ ကလေးတောငရြနပြေီဆိုတာ ကြားမှ စိတလြွှော့လိုကရြတာ။ ဒါပမယေ့ြ ခကြခြငွြးကြီး ဆံပငတ်ှကေို ညှပမြပစ်ရဲဘူး။ လိပပြှာမလုံလို့ ဟီးဟီး။ အခုမှပဲ ပူတာရယ်၊ အဘိုးကို တွေ့ရမှာရယကြို အကြောင်းပြလို့ရပြီဆိုတော့ ညှပပြဈလိုကတ်ော့မယဗြွာ…။
ဆံပငည်ှပလြိုကတ်ော့မှ လူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သှားတယ်။ တအားမတိုပဲ ဂုတထြောကလြောကြ ဖြတခြထွားလိုကတ်ယ်။ အိုကေ! ရပြီ။
အဘိုးအိမကြို ပေးလိုကတ်ဲ့ လိပစြာအတိုင်း လိုကရြှာတော့ မှို့ထဲမကြ မှို့ပြငမြကြ ရပကြှကထြဲက ခွံဝင်းကယွကြယွတ်ဈခုကို ရောကသ်ှားတယ်။ ပဉွထြောင် သှပမြိုးနဲ့ ရနေံဝနတေဲ့ နှစ်ထပရြှေးအိမ် မဲမဲကြီးဗွ။ ခွံဝင်းထဲမှာ ဝါးရုံပငတ်ှေ သရကပြငတ်ှနေဲ့ အရိပခြပကြောင်းကောင်းပဲ။ ခွံဝင်းထဲကို ကနွောန်ဲ့ ကာတွန်းဆရာတို့ ဂစွကြားလေးကို မောင်းဝငသ်ှားတော့ လူသူလေးပါးမရှိဘူး။ အိမရြှေ့ဆငဝြငအြောကမြှာ ကားရပလြိုကပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ တံခါးမကြီးကို သော့ခလောကကြှီးနဲ့ ခတထြားတာ တွေ.ရတယ်။
ပြူနာပဲ.. ဘယသ်ူမှ မရှိပါလားဗွာ။ နှစ်ကောငသ်ား ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အိမရြှေ့က ၃-၄ ထဈလောကရြှိတဲ့ လှကေားခုံမှာ ထိုငန်ရင်ေး ဘယလြိုလုပမြလဲ တိုငပြငန်လေိုကကြှတယ်။
“ဟေ့ကောငသ်ူငယခြငွြး.. ဘယသ်ူမှမလာလို့ အဆငမြပြရင်ေ.. ငါ့အိမကြိုသာ လိုကခြဲ့တော့ကြာ”
လို့ ကာတွန်းဆရာက ပြောတာကို လိုကသ်င့မြလိုကသ်င့ြ စဉြးစားနတေုန်း…
“ကိုဖိုးသကဆြိုတာလား ရှင်!!”
ဆိုတဲ့ အသံလှငလြှငလြေးကို ကြားလိုကတ်ော့ မော့ကြည့်လြိုကမြိတယ်။ အသကြ ၂၅-၃၀ ကြားလောကရြှိမယ့ြ အမွိုးသမီးတဈယောကြ အိမသ်ော့တွဲလေးကိုငပြှီး ကနွောတ်ို့ရှေ့မှာ လာရပန်တော မှငရြတယ်။ အသားခပည်ိုညို အရပမြှင့မြှင့န်ဲ့ မကြန်ှာက ခပတ်ညတ်ညဗြွ။ ရှပအြင်ျကြီလကရြှညကြို နပေူဒဏြ ကာကြယဖြို့အတွကြ ဝတထြားတာတောင် သူ့ရှှရငေအြစုံက မို့မို့မောကမြောကြ ဖြစ်နတော အသိသာကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။ ထမီအဝါနုရောငလြေးနဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှကေို လကကြိုငပြုဝါအဖြူလေးနဲ့ စည်းနှောငပြှီး ပုခုံးအရှေ့တဈဖကခြှမ်းကို ခထွားတယ်။ ခေါင်းပေါမြှာက မှကခြမောကြ ပြားပြားလေးကို ဆောင်းလို့။ ကနွောလြည်း ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတန်ရောက ချောင်းတဈခကြဟြန့်လိုကပြှီး မတတ်ပထြရပလြိုကတ်ယ်။
“အဟမ်း.. ဟုတ် ကနွောဖြိုးသကပြါ..။ အဘှားလေးမေ ဘယမြွားသှားသလဲ မသိဘူးဗွ..။ ဆေးရုံမှာလား..။ (အဘှားလေးမဆေိုတာ ကနွော့အြဘိုးရဲ့ဇနီး)
“ကမွ ဟိုဖကခြှံကပါ..။ အရီးမေ ဆေးရုံသှားပါတယ်..။ ကိုဖိုးသကလြာရင် သော့ဖြင့ပြေးဖို့ ကမွကို မှာထားလို့ပါ..။ ညဖကကြှမှ ဆေးရုံလိုကလြာပါလို့ မှာထားပါတယ်…”
“အာ.. ဟုတကြဲ့ခငဗြွ။”
အဲ့ဒီအမွိုးသမီးက အိမတ်ံခါးမကြီးသော့ကို ဖြင့ဖြို့ပြငန်တေုန်း ကာတွန်းဆရာက
“ဟေ့ကောင် ငါ့ပြဲရုံမှာ အလုပတ်ှကနွေတယေဟြ..။ ညမှ တဈခါပြနလြာပြီး မင်းကို ဆေးရုံလိုကပျို့မယ်။ အခုတော့ ငါလဈလိုကတ်ော့မယ်”
ဆိုပြီး သူ့ကားပေါတ်ကပြှီး စကန်ိုးရင်း ကနွော့ကြို မကြစြိတဈဖကမြှိတပြှတယ်။ ဟိုအမွိုးသမီးဖကကြို မကြစြပစ်ပြတယ်။ သောကခြှကကြ မခွိုမခဉွန်ဲ့။ ကနွော့အြိတကြို ကောကကြိုငလြိုကပြှီး ကားမောင်းထွကသ်ှားတဲ့ ဒီကောင့ကြို အသံမထွကပြဲ ပါးစပလြှုပပြှပြီး ဆဲလိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးတော့မှ အိမထြဲဝငလြာမိတယ်။
“နောကဖြေးခွံထဲက ရတွင်ေးမှာ ရချိုးလိုကပြါ..။ ကမွ ထမင်းပြဲပြငထြားပေးပါ့မယ်..”
လို့ ဟိုအမွိုးသမီးက ကနွော့ကြိုမကြည့်ပြဲ ပြောတယ်။ ဘယလြိုဟာလဲ မသိဘူးဗွ။ ရုပတ်ညကြှီးနဲ့။ အဘှားမနေဲ့ ဘာတောလြဲတော့ မသိဘူး။ ကနွောလြည်း ရလေဲပုဆိုး၊ ဆပပြှာ၊ တဘကတ်ှယေူပြီး ရအေေးအေးလေးကို ဇိမန်ဲ့ခွိုးပြီးမှ အိမဖြကပြှနလြာခဲ့တယ်။ ကနွော့အြတွကြ နရောခထွားပေးတဲ့ အခန်းထဲကနေ အဝတအြစားလဲပြီး ပြနထြှကလြာတော့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ခုနကမိန်းမက ထမင်းပြဲပြငထြားပြီးပြီ။ ဆောင်းထားတဲ့ မှကခြမောကကြို ခွှတထြားတော့ မကြန်ှာကို သချောမှငရြတယ်။ မကြန်ှာကြောတာ မတင်းရင် တောတ်ောကြှည့ရြတာ ချောတယလြို့ ပြောလို့ရတဲ့ မိန်းမဗွ။ အခု ကနွော့ကြို ကြောပေးထားတော့ ထမီအဝါနုလေးအောကကြ သူ့တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းလေးကလည်း ကြည့်ရြတာ မကြစြိအေးလိုကတ်ာ။
ရုတတ်ရကြ ဖတကြနဲ ကနွော့ဖြကြ လှည့ကြှည့လြာမှ သတိလကလြှတ် ငေးနမေိတာ လူမိသလို ဖြစ်သှားလို့ ရှကသ်ှားတယ်။ သူ့မကြန်ှာလည်း ရှကဝြဲဝဲ ဖြစ်သှားတာပေါ့။ သူစိမ်းယောကြြားတဈယောကြ ကိုယ့ဖြငကြို မကြစြိဇိမခြံနတော တွေ့လိုကရြတာကိုး။ ကနွောလြည်း အရှကပြှေ ထမင်းစားပြဲကို မှနမြှနဝြငထြိုငလြိုကပြှီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ခူးခပစြားပစ်လိုကမြိတယ်။
စားသောကပြှီးတော့ ပန်းကနခြှကယ်ောကတ်ှကေို သူမတဈယောကြ သိမ်းဆည်းနတေုန်း ကနွောြ ဧည့ခြန်းဖကထြှကလြာပြီး စီးကရကတ်ဈလိပလြောကြ ဖြာရင်း ထိုငန်မေိတယ်။ ခဏနတေော့ သူမထွကလြာပြီး ထုံးစံအတိုင်း ကနွော့မြကြန်ှာကို မကြည့်ပြဲ..
“တရေးလောကြ အိပခြငွအြိပထြားပါ ကိုဖိုးသကြ..။ ညဖကကြရွင် ဆေးရုံမှာ စောင့အြိပရြမယလြို့ အရီးမကေ ပြောထားပါတယ်။ တဈခုခုလိုရင် ဟိုဖကခြှံမှာ ကမွရှိပါတယ်။ လှမ်းခေါလြိုကပြါ”
လို့ ခပတ်ညတ်ညပြှောရင်း ပြနသ်ှားရော။ ကနွောလြည်း ကြောပေးပြီး ခပမြှနမြှနလြွှောကသ်ှားတဲ့ အဲ့ဒီအမွိုးသမီးရဲ့ နောကပျိုင်းအလှကို သချောလိုကကြှည့ရြင်း ဧည့ခြန်းထဲက ဆကတ်ီခုံရှညပြေါြ လှဲအိပလြိုကမြိတယ်။
အိပယ်ာနိုးလာတော့ ပူစပပြူလောငကြှီးဗွာ။ ညနစေောင်းစပြုလာတာတောင် နရေောငကြ တောတ်ောလြေး ပြင်းသေးသလိုပဲ။ အာခေါငခြှောကသ်လိုဖြစ်ပြီး နရခေကလြိုကတ်ာ။ ဓာတဆြားလေးဘာလေး ကြိုပြီးဖြောသ်ောကထြားရငကြောင်းမယ်။ ဝတထြားတဲ့ တီရှပကြို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ထိုင်းထိုင်းမှိုင်းမှိုင်းဖြစ်နတော သှေးပူလာအောငလြို့ ရှဲဒိုးဘောကဆြငလြေး နည်းနည်းကစားလိုကသ်ေးတယ်။ တအားကြီးတော့ လေ့ကငွ့ခြန်း မလုပရြဲဘူးဗွ။ နဂိုက ခွှေးတစိုစိုဖြစ်နတော အားကုနမြှာ ကြောကရြတယ်။ တလကစြထဲ ရချိုးတော့မှဆိုပြီး အိမပြေါတ်ကပြှီး ဆပပြှာခွကတ်ှေ၊ ရလေဲပုဆိုးလေးတွယေူပြီး နောကဖြေးခွံဝင်းထဲက ရတွင်ေးကို ထွကလြာခဲ့တယ်။
ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် လွှောကလြာခဲ့တာ သတိမထားမိလိုကဘြူး။ ရတွင်ေးဘေးကိုရောကမြှ လူတဈယောကြ ရချိုးနတော သတိထားမိတယ်။ ဟိုအမွိုးသမီးဗွ။ ဒုကျခပဲ။ အခုမှ ပြနကြှေ့သှားရအောငလြည်း မကောင်း၊ သူစိမ်းမိန်းမတဈယောကန်ဲ့ ရတွင်ေးတဈခုမှာ နှစ်ယောကထြဲ ရချိုးရမှာကိုလည်း စိတကြ ကဉွြးကြပန်တော အမှနပြဲ။ မတတန်ိုငဘြူးဗွာ။
“ရေချိုးနတောလား အဈမ!!”
လို့ ပြောရင်း ပြုံးပြလိုကတ်ယ်။ သူကတော့ ခေါင်းငှိမ့ပြှရုံပဲ။ တောတ်ောြ သောကကြှောတင်းတဲ့ ဟာမဗွ။ ကနွောလြည်း လကကြသယလြာတဲ့ ရလေဲတွေ ဆပပြှာခွကတ်ှကေို ရတွင်ေးဘေးက အုတခြုံလေးပေါတ်ငရြင်း အဲ့ဒီအမွိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ရပေုံးကြိုးမဲမဲလေးကိုဆှဲရင်း ရတွင်ေးထဲက ရငငေန်တယေဗြွ။ ပုံစံကိုကြည့်ရြတာ တွင်းထဲကရကေိုငငပြှီး ပုံးလိုကလြောင်းခွိုးနပေုံရတယ်။
ဘေးတိုကမြှငန်ရတေဲ့ သူ့ကိုယလြုံးလေးမှာ ရစေိုထမီက ကပန်တေော့ ကောကကြှောင်းတွကေ ထင်းနတေဲ့အပြင်.. ရငငေန်တေော့ လှုပရြှားနတောကြောင့ြ ရစေိုထမီအောကကြ နို့ကြီးနှစ်လုံး တုနတ်ုန် တုနတ်ုန် ဖြစ်နတယ်ေ။ ခွဖြေားလေးထောကထြားတော့ အောကကြ တငပြါးလေးကလည်း တဈတဈရဈရဈလေးဗွ။ ကနွောြ အာခေါငခြှောကလြာပြနပြှီ။ ဒီတဈခါ အာခေါငခြှောကတ်ာက ဘာကြောင့လြဲဆိုတာ သဘောပေါကတ်ယမြလား။
ရချိုးမယဆြိုပြီး အောကခြံဘောင်းဘီကလည်း ဝတမြလာတော့ ပုဆိုးတဈလှှာလေးပဲ ကာထားတဲ့ အငယကြောငကြလည်း ငေါကကြနဲ ထထောငခြငွသ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ဖူးးးးးးး!! စိတကြို မနည်းထိန်းနရတေယ်။ စိတကြိုထိန်းဖို့ ကြိုးစားနပမေယေ့ြ ကနွော့မြကြလြုံးတွကေ အဲ့ဒီအမွိုးသမီးရဲ့ ရစေိုကိုယလြုံးပေါမြှာပဲ စုံခညွဆြနခြညွြ ပြေးလှှားနတယ်ေ။ သူကတော့ ကနွော့ကြို ရှိတယလြို့ကို သဘောထားပုံမရဘူး။ ရတဈေပုံးငငလြိုကြ ခေါင်းကနေ လောင်းခွိုးလိုကြ၊ ရပေုံးကြိုးကို လွှော့ခလွိုကြ၊ အဲ့လို အေးအေးလူလူပဲ လုပန်တောဗွ။ ကနွော့မြှာသာ စိတကြ တဖြေးဖြေးဖောကပြှနလြာလို့ ဟိုဒင်းဖြစ်ပြီး ထိုငရြမလို ထရမလို ကုန်းကြကြကြီး ဖြစ်လာပြီ။ အခုခွိနသ်ာ ကနွော့ဖြကကြို လှည့ကြှည့လြာရင် ပုဆိုးအောကကြနေ ထိုးထိုးထောငထြောင် ဖြစ်နတေဲ့ကိဈစ မှငတ်ော့မယဗြွ။
ကဲ.. အရှကမြကြဲခင် မှနမြှနကြာကြယမြှဆိုပြီး ခါးလောကရြှိတဲ့ ရတွင်ေးဘောငန်ားကို ဝငကြပလြိုကရြင်း…
“အဈမ!! ပေး… ကနွောရြငငေပြေးမယ်”
ဆိုပြီး လောကြတလြုပပြှီး သူ့လကထြဲက ဆှဲတငလြကစြ ရပေုံးကြိုးလေးကို ဆှဲယူလိုကတ်ယ်။ ငေါကတ်ောကတ်ောကြ ဖြစ်နတေဲ့ အောကကြကိဈစက ရတွင်ေးဘောငန်ဲ့ ကြယသ်ှားတော့ အဆငပြှသှေားတယ်။ သူ့လကထြဲက ရပေုံးကြိုး ကနွော့လြကထြဲ ရောကလြာတော့မှ အောကကြရပေါလာတဲ့ ရပေုံးဝိတကြ တောတ်ောအြလေးခွိနစြီးမှန်း သတိထားမိတယ်။ ဆှဲတငမြလို့လုပတ်ုန်း သူက အတင်းပြနလြုတယခြငဗြွ။
“မလိုဘူးရှင့ြ!! ကမွဖာသာငငပြါ့မယ်..”
ကနွောကြလည်း
“ဟာ.. ကနွောဆြှဲပေးမယ်..”
အဲ့လိုတွဖြစ်ေကြရင်း ရပေုံးကြိုးကို သူတဈပြနကြိုယတ်ဈပြန် လုကရွင်း အဓိကရုန်း(အဲလေ) ရုန်းရင်းဆနခြတတ်ှေ ဖြစ်ကုနတ်ယဗြွ။ ရအပြေည့ပြါတဲ့ ရပေုံးဝိတကြ လေးပါတယဆြိုမှ၊ ရပေုံးကြိုးလုပထြားတဲ့ သားရညကြှိုးမဲမဲလေးက ရတွစေကေလြကန်ဲ့ဆိုတော့ ချောထွကသ်ှားတာ ကနွော့လြကကြ လှှတထြှကသ်ှားပြီး သူ့လကထြဲကို မမိတမိ ပါသှားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မိမိရရ မဟုတတ်ဲ့အပြင် ဆောင့ပြှီးလှှတလြိုကသ်လို ဖြစ်သှားတော့ ရပေုံးကြိုးက ရှှီးကနဲ သူ့လကကြှားထဲက လွှောထွကသ်ှားတာကို လိုကဖြမ်းနတေုန်း သူ့ထမီရငလြွားက ပြကသွှေားရောဗွ။ ခကြခြငွြးဖတကြနဲ သူ့ဘယဖြကလြကန်ဲ့ ပြကသွှေားတဲ့ထမီကို လှမ်းအဆှဲ ညာလကကြဆှဲထားတဲ့ ရပေုံးကြိုးရဲ့ ဆောင့ဆြှဲတဲ့ဝိတကြို မခံနိုငတ်ော့ပဲ ဒယိမ်းဒယိုငဖြစ်ပြီး ရှေ့ကိုငိုကကြနဲ ပါသှားတယ်။
ကနွောလြည်း လန့်သှားပြီး သူ့ကိုယလြုံးလေးကို လှမ်းဖကပြှီး ဆှဲယူလိုကတ်ော့ အောကကြ ရစေိုစိုဖြစ်နတေဲ့ သံမံတလင်း ချောကြိကြိကြောင့ြ နှစ်ယောကသ်ား လုံးထွေးပြီး ဘိုင်းကနဲ လဲသှားရော။ ရပေုံးရော ကြိုးရော ရတွင်ေးထဲ ပြုတကြသွှားတာ ဝုန်းကနဲပဲဗွ။ သတိဝငလြာတဲ့အခွိနကြှတော့ ကနွောကြ သူ့အပေါကြို ဖိပြီးလှဲနတောဗွ။ သူလည်း တောတ်ောအြီစိမ့သ်ှားတယန်မှော။ တောသ်ေးတယ် ပကလြကလြှနလြှဲကတွာ နောကစြေ့တွဘောတွေ မထိသှားလို့။ မကြန်ှာလေးက ရှုံ့မဲ့နရှောတယ်။ ရှကလြည်း တောတ်ောလြေး ရှကသ်ှားပြီဗွ။
အင်ျကြီဗလာဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြ အိစကစြကြ အထိအတွေ့ကို ခံစားနရတော သတိထား
လိုကမြိတယ်။ ဟိုကြ!! သူ့ထမီက ခါးလောကထြိ လွှောကနွတောကိုးဗွ။ ဒီကြားထဲ ကနွော့ပြဈစည်းက အချောင်းလိုကြ သူ့ဗိုကပြေါမြှာ ဖိကပထြားမိနပြေီ။
“အဈမ!! ဘာဖြစ်သှားသေးလဲ.. ရလား”
ကနွောမြေးတာကို ပြနမြဖြပေဲ အပေါကြ ဖိမိနတေဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြို တွန်းထားရင်း ..
“ဖယတ်ော့ ရှင်.. ဖယတ်ော့လို့”
တောင်းပနန်တေဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောနရှောတယ်။ စိတအြရမ်းလှုပရြှားနရှောတော့ သူ့နှုတခြမ်းပါးလလွလွေးတွကေ တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ။ ခကြခြငွြး အားနာသှားပြီး ဖယပြေးဖို့ လကန်ှဈဖကကြို စုံထောကပြှီး ကနွော့ကြိုယလြုံးကို ကြှလိုကတ်ော့…
“ဖိုးသကြ!! ဟေ့ကောင်… ဖိုးသကြ.. ဘယမြှာလဲဟ!! ငါလာပြီလေ.. ဖိုးသကြ..”
အဲ့လိုအောသ်ံနဲ့အတူ အိမန်ောကဖြေး ခွံဝန်းထဲ လူတဈယောကြ လွှောကလြာတဲ့အသံ ကြားရတယ်။ ဟိုကြ!! သှားပြီဆရာ.. ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ အခုဖြစ်နတေဲ့ပုံကိုလည်း ခငဗြွားတို့ စဉြးစားကြည့်ြဦး။ ဘာလုပန်သလေိုလို.. ဘာဂလိုတိုတို အနအထေားကြီး။ တောသ်ေးတာတဈခုက ရတွင်ေးရဲ့ ဒီဖကကြှယန်တေဲ့ အခွမ်းမှာ ဖြစ်နလေို့ဗွ။ ဒါဟိုကောင် ကာတွန်းဆရာရဲ့ အသံဆိုတာ ကနွောသ်ိတယ်။ ထလိုကလြို့ ရတွင်ေးနားကပလြာရင် မှငတ်ော့မယ်။ ကနွော့ရြငခြှငအြောကကြ ဟိုအမွိုးသမီးကလည်း ခကြခြငွြးထိတလြန့်နတေဲ့ အရှကမြကြန်ှာနဲ့ ဖြစ်နပြေီ။
ဟိုသူတောင်းစားက ရတွင်ေးနဲ့ ခွလှမြေး ၄-၅-၁၀ လှမ်းနားအထိ ရောကလြာပြီး ကနွော့ကြို အောခြေါန်တောဆိုတော့ ကပလြွှကကြလေး။ ကနွောကြ လကခြှပြီး ထောကထြားတဲ့ နရောကနေ အောကကြ သူမကို တိတတ်ိတန်ဆေိုတဲ့ အမူအရာလုပပြှတော့ ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ ဟိုကောင့ခြှသေံ တဖြေးဖြေးဝေးသှားပြီး အိမရြှေ့ဖကကြို ပြနထြှကသ်ှားမှ ကနွောြ အောကကြိုငုံ့ကြည့်လြိုကမြိတယ်။ ဗလာကငွြးနတေဲ့ ရှှရငေဖြှိုးဖနွှဈမှှာက ခပထြှားထွားလေး လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးဗွ။ ကနွောင်ုံ့ကြည့်တ်ာ ခကြခြငွြးသတိထားမိသှားပြီး ခါးနားကို လွှောကနွတေဲ့ သူ့ရစေိုထမီလေးကို ဖတကြနဲဆှဲတငပြှီး သူ့နို့နှစ်လုံးကို ကာဖို့ကြိုးစားတယ်။ ပြီးတော့မှ
“ဖယပြါတော့ရှင်… ကမွ ရှိကြီးခိုးပါတယ်”
လို့ တုနတ်ုနရြီရီပြောလာမှ သတိဝငလြာပြီး..
“ဆောရီး အဈမရယ်… ဆောရီး”
ဆိုပြီး ဖယပြေးလိုကမြိတယ်။ ခကြခြငွြးထလိုကရြင်း အုတခြုံပေါကြ သူ့တဘကကြိုယူခွုံ၊ ဆပပြှာခွကကြလေးကိုယူပြီး တဖကခြှံဖကြ လဈကနဲ ထွကပြှေးသှားရောဗွာ။ ဖူးးးး!! ကနွော့မြှာသာ တဈယောကထြဲ ရတွင်ေးဘေးမှာ ငုတတ်ုတလြေးထိုငလြို့ ရငတ်လှပလြှပန်ဲ့ ကနွန်ခေဲ့တာပေါ့။
ပြုတကြသွှားတဲ့ ကြိုးတပလြကြရြပေုံးကို ပြနဆြှဲတငပြှီး ရကေို မှနမြှနပြှီးအောင် ခွိုးနတေုန်း ဟိုကောင် ကာတွန်းဆရာ ပြနရြောကလြာပြနတ်ယ်။
“ဟမ်! ခုနက မင်းကို ဒီနားအထိ လာအောပြှီး ငါလာရှာတာ မတွေ့ပါလားကြ..”
“ကိုယပြွောကန်လေို့ဟေ့ ..”
လို့ ငေါ့တော့တော့ ပြနပြှောရင်း ရကေို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ခွိုးရင်း လကစြသတလြိုကတ်ယ်။ ညနစေောင်းပြီဆိုတော့ ဆေးရုံကို လူနာစောင့အြိပဖြို့သှားမှ။ သူငယခြငွြးရဲ့ ဂစွကြားလေးနဲ့ ဆေးရုံကိုရောကသ်ှားပြီး ဟိုရှာဒီရှာ လိုကရြှာနရသေေးတယ်။ နောကဆြုံး ဆေးရုံကြီး အဆောင် (၂) ရဲ့ အပေါထြပထြောင့ဆြုံးက ပိုကဆြံပေးရတဲ့ သီးသန့်အခန်းထဲမှာ ကနွော့အြဘိုးဂွစာကြီးကို သှားရှာလို့ တွေ့ကရောဆိုပါတော့ဗွာ။ အဘှားလေးမကေ ကုတငဘြေးမှာထိုငလြို့ မကြန်ှာက သိပမြကောင်းရှာဘူး။
“သား!! မင့အြဘိုး ကြီးမိုကကြှီးကို ကြည့်ပြါဦး”
ဆိုပြီး ငိုရှာတယ်။ မတွေ့တာကြာတဲ့ ကနွော့အြဘိုးတဈယောကြ ဆေးရုံသံကုတငလြေးပေါမြှာ ပကလြကကြလေး။ နဖူးက တောတ်ောပြှောငန်ရှောပြီ၊ မုတဆြိတတ်ှေ၊ နှုတခြမ်းမှှေးတွနေဲ့ သချောကြည့်လြလေေ ပစ်စည်းမဲ့ခေါင်းဆောငကြှီး လီနငန်ဲ့ တူလလပေေဲ။ လူကသာ တဈကိုယလြုံး ပိုကတ်ှတန်ေးလန်း ဖြစ်နတော.. ကနွော့ကြိုလှမ်းကြည့်တ်ဲ့ မကြလြုံးက အရငကြလို ခပမြာမာပဲဗွ။ အဘှားလေးမကေို နှစ်သိမ့ပြှီး ကနွော့ဘြောဒြါရဲ့ ဂစွကြားနဲ့ ပြနလြိုကပျို့ပေးလိုကဖြို့ စီစဉပြေးလိုကတ်ယ်။ ညဖကတ်ဈခုခု အရေးပေါအြတွကြ စပါယရြှယန်ာ့ဈတဈယောကြ ခေါထြားတယ်။ ကနွောကြ ဘိုးတောသ်ောင်းကနွြးရင် ဘေးကထိန်းပေးဖို့ စောင့အြိပရြမယလြို့ မှာသှားတယ်။ အခုလောလောဆယတ်ော့ စောသေးလို့ ငှါးထားတဲ့ သူနာပြုဆရာမ ရောကမြလာသေးဘူးတဲ့။
ကနွော့အြဘိုးက ဆီးခွိုကော နှလုံးကော ရှိနတောကို ရှပကြီသှားခလွိုကတ်ော့ ဘာဖြစ်သှားလဲ မသိတော့ပဲ အခုလို အခွအနေေ ဖြစ်သှားတာလို့ ပြောတယ်။ အခု ဆီးမသှားနိုငဖြစ်ပြီး ဆီးပိုကတ်န်းလန်း၊ လကဖြွံမှာလည်း ဆေးပုလင်းတွေ ခွိတထြားရပြီ။ တောသ်ေးတယ် ရထားတဲ့အခန်းက အစွနဆြုံးကလွို့ ပြူတင်းပေါကတ်ှေ ဖြင့ထြားရင် လဝငေလြထွကြေ မဆိုးဘူး။ အဘိုးရဲ့ ကုတငဘြေးကခုံရှညမြှာ ဝငထြိုငလြိုကရြင်း မှိန်းနတေဲ့သူ့ကို ကနွောင်ေးကြည့်န်မေိတယ်။
အင်း.. ကနွောကြိုယတ်ိုင် မမှီလိုကပြမယေ့ြ ကြားဖူးသမွှ ဒီအဘိုးအကြောင်းကတော့ အံ့သှစရာတွဗွေ။ ကနွောတ်ို့တဈမှို့လုံး အခုထိ သူ့အကြောင်းပြောပြီး ရယကြှတုန်း။ တောတ်ောဂြှတိုကတ်ဲ့ လူကြီး။ အခု သူ့ဇနီးဘှားလေးမကေ ကနွောတ်ို့မှို့ကို တာဝနကြလွာတဲ့ ကြောင်းဆရာမလေးပေါ့။ အဲ့ဒါကို တောပြနသ်ူပုန် အလံနီကြီးဆိုပြီး လူတိုင်းလန့်ရတဲ့ ကနွော့အြဘိုးက ရည်းစားစာပေးတယ်။ ကြောင်းစိမ်းလေးနဲ့ ဆရာမလေးကို လမ်းကစောင့ပြှီး ဆရာမလေးရှေ့က ပိတရြပပြှီး
“ဟေ့.. နေဦး.. ရော့” ဆိုပြီး လသေံမာကြီးနဲ့ သူ့စာကို ထိုးပေးလိုကတ်ော့ ဘှားလေးမကေ “ဒါဘာလဲ” လို့ မေးသတဲ့။ “ဘာရမလဲ.. ရည်းစားစာ နင့အြတွကြ” ဆိုပြီး ကနွော့အြဘိုးက ပိတဟြောကသ်ေးတယဆြိုပဲ။ “အို!! မယူနိုငပြါဘူးရှင်” ဆိုပြီး ပြနလြည်းပြောရော.. ကနွော့အြဘိုးက ဒေါသူပုနထြတော့တာပဲ။ စာကိုအစိပစြိပ် အမှှာမှှာဖြစ်အောင် ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး “လီးမှမယူချင်န်ကြော” တဲ့..။ “ငါ့မှာတော့ သူ့ကိုမှတန်ိုးလှန်းလို့ တဈညလုံးမအိပပြဲ ထိုငရြေးလာတာ” ဆိုပြီး တောကြ အကယွကြှီးခေါကပြှီး လှည့ထြှကသ်ှားရောတဲ့ဗွာ။ ဘယန်ှယ့လြူလဲ မသိပါဘူးဗွာ။ အဲ့ဒါကိုကြားတဲ့ ဘေးကအောငသ်ှယတ်ှကေ လူရိုးလူကောင်းကြီးပါ ဘာညာနဲ့ ဝိုင်းပြီးလှောပြေးရင်း ကြိုကသ်ှားကြတာလို့ ပြောတာပဲလေ။
ရှိသေးတယ် နောကဆြကတ်ှဲက..။ သမီးရညစြားဖြစ်တော့ အဲ့ဒီခတ်ကေ ရှေးဆနတ်ယမြလား။ သိုသိုသိပသ်ိပကြလေး နရတေဲ့ ခတ်ကေိုး။ အဲ့ဒါ ခွိန်းတွေ့ကြတော့ ဘှားလေးမကေ “လူပြတတ်ဲ့နရော မသှားရဲပါဘူး” လို့ငှင်းတော့ ဒေါသထွကလြာတဲ့ ကနွော့အြဘိုးက လကကြိုအတင်းဆှဲပြီး မှို့လယခြေါငကြ ရုပရြှငရြုံ အတကအြဆင်းလှကေားမှာ သှားထိုငရြော။ ပြီးတော့ ပတဝြန်းကငွကြို ဂရုမစိုကပြဲ လကကြလေးကိုင်၊ ပါးကလေးကိုငလြုပပြှီး ခွိန်းတွေ့နတော.. တဈမှို့လုံးကမှငပြှီး အုတအြောသ်ောင်းနင်း ဖြစ်ကုနရြောတဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ လူတွသေိကုနပြှီး မှနမြှနည်ားသှားတယလြို့ ကြားဖူးတယဗြွ။
အခု ကနွောန်ဲ့ ထိပတ်ိုကတ်ှေ့နပြေီဗွ။ အခုလောလောဆယတ်ော့ အဘိုးကြီး မှိန်းနတယ်ေ။ နိုးလာရငတ်ော့ မလှယဘြူး။ ဒီအတိုင်း ငုတတ်ုတထြိုငန်ရင်ေး ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ ညမိုးခွုပစြပြုလာပြီ။ ဟိုကောင် ကနွော့ဘြောဒြါကို ဖတစြရာ စာအုပကြလေးဘာလေး နည်းနည်းပါးပါး လာပို့ပါလို့ မှာလိုကတ်ာ အခုထိလည်း မလာသေးဘူးဗွာ။ ကြာလာတော့ တဈယောကထြဲ ငုတတ်ုတကြှီး ပငွြးလာပြီ။ အဘိုးကလည်း တုတတ်ုတတ်ောင် မလှုပဘြူး။ အခန်းထဲမှာလည်း နည်းနည်းပူလာပြီဗွ။
ကနွောြ အပေါကြထပဝြတလြာတဲ့ ရှပလြကရြှညအြဖြူကို ခွှတလြိုကပြှီး အခန်းနံရံက သံချောင်းတဈခုမှာ ခွိတလြိုကတ်ယ်။ စွပကြယွလြကပြှတန်ဲ့မှ တောတ်ောလြေး အေးသှားတယ်။ ရိပကြနဲ အခန်းဝမှာ လူတဈယောကကြို တွေ့လိုကလြို့ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့.. ထမီအနီရဲရဲ.. ခါးတိုအင်ျကြီ အဖြူဆှတဆြှတကြလေးနဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး တဈယောကဗြွ။ မကြန်ှာဝိုင်းစကစြကကြလေးက ခွိုပြုံးနတော။ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ဲ့ ကနွော့ရြငထြဲမှာတောင် အေးစိမ့သ်ှားတာပဲဗွာ။
ရငခြှငထြဲမှာ စာအုပထြူထူလေး နှစ်အုပကြို ပြေ့ထားရင်း အခန်းထဲဝငလြာတယ်။ စာအုပတ်ှေ ပြေ့ထားတဲ့ လကဖြွံလေးတွကေ ဖြူဖြူသှယသ်ှယလြေးတွေ။ အရပကြလေးက မနိမ့မြမှင့န်ဲ့။ ယူနီဖောင်းနဲ့ ရုပကြလေးနဲ့ ဟပန်တော ကြည့်လြို့အတောကြောင်းတယဗြွ။
“ဦးရဲမှင့ရြဲ့ လူနာစောင့လြားရှင်!! အနတ်ီကြီး ဒီည စောင့မြအိပဘြူးပေါ့.. ဟုတလြား!!”
ကနွော့မြကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကုတငဘြေးတဈဖကမြှာ ဝငရြပပြှီး အသံခွိုခွိုလေးနဲ့ စကားလှမ်းပြောတယ်။ ချောလိုကတ်ာဗွာ။ ကနွော့မြှာ ဆရာမလေးရဲ့ ရူပါရုံ အဖမ်းစားခံထားရတော့ စကားပြနမြပြောနိုငပြဲ ခေါင်းငှိမ့ပြှရုံပဲ တတန်ိုငတ်ော့တယ်။ သူ့လကထြဲက စာအုပတ်ှကေို ခုံအရှညပြေါခြလွိုကပြှီး အဘိုးလကမြောင်းကို ကိုငရြင်း သှေးပေါငခြွိနတ်ှဘောတွေ တိုင်းဖို့ ပြငန်တယ်ေ။ ကနွောကြတော့ ရငတ်ဆတဆြတ် ခုနန်ပြေီ။ အနီရောင် နတသ်မီးလေးနဲ့ တဈညလုံး အတူတူ စောင့အြိပရြတော့မှာလေ။ မကြီးမငယန်ဲ့ ခွတေုနလြကတ်ုနတ်ောင် ဖြစ်လာတယ် ဟီး။ သူမ လုပစြရာရှိတာတွေ ဟိုလုပဒြီလုပ် လုပပြှီးတာနဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး..
“အဈကို!! အပြငတ်ှဘောတွေ သှားချင်သ်ှားနောြ ရတယ်..။ ဦးရဲမှင့ကြို ပြုစုဖို့က ကမွတာဝနယ်ူထားတာ..။ ဆေးရုံဝန်းထဲမှာ လကဖြကရြညဆြိုငတ်ှေ ဘာတွရှေိတယ်..။ သှားထိုငလြို့ရတယ်။ လှတလြှတလြပလြပသ်ာနေ…”
ဆိုပြီး ပြုံးပြုံးလေးပြောပီး ခုံရှညပြေါထြိုငခြလွိုကရြင်း သူယူလာတဲ့ စာအုပထြူထူတဈအုပကြို ဖြင့ပြှီးဖတန်တယ်ေ။ ကနွော့မြှာ အခုထိ သောကအြကြီးလိုပဲ စကားတဈလုံးမှ ပြနမြပြောဖြစ်သေးဘူး။ ကနွော့အြရှေ့မှာ ကိုယလြုံးကို မတမြတကြလေးလုပပြှီး စာဖတန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို မသိမသာ ခိုးခိုးကြည့်ပြှီး ရငခြုနန်တယ်ေ။ အနီးကပကြှည့မြှ တောတ်ောလြေး လှမှန်း ပိုသတိထားမိတယဗြွ။ စာအုပဖြတရြင်း မကြမြှောငကြှုံ့ထားတော့ မကြခြုံးနှစ်ခုက တွန့်တွန့်လေး ဖြစ်နတော။ တဈခကြတ်ဈခကြြ နှုတခြမ်းပါးပါးလေးကို လွှာနဲ့သပလြိုကတ်ာ၊ အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း နှိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်သှားတဲ့ ခါးတိုအင်ျကြီကြပကြှပလြေးအောကကြ ရုန်းကနကြှှတကမြတတ် ဖြစ်နတေဲ့ ရငခြွီခွီလေးရယ်.. ကနွောတ်ော့ စိတတ်ောတ်ောြ လှုပရြှားနပြေီဗွ။ အဘိုးနရောမှာ ကနွောပြဲ လူနာတကလြုပပြဈလိုကခြငွပြှီ။
သူနာပြုဆရာမလေးက သူ့စာအုပထြဲ ဘယလြောကစြိတဝြငစြားနလေဲဆိုတာ ကနွောြ သူ့ကို သချောအကဲခတပြှီး ခေါတ်ောအကြည့်န်ဲ့ ကြည့်န်တယေဆြိုတာတောာင် သတိမထားမိဘူး။ အခန်းကဉွြးကဉွြးလေးထဲမှာ လူနာအဘိုးရဲ့ အသကရြှူသံရယ်၊ ဆရာမလေးရဲ့ စာရှကလြှနတ်ဲ့အသံ တဖတွဖြတွရြယကြလှှဲပြီး တိတဆြိတန်တောပေါ့။ ကနွော့ဖြာသာ ဆရာမလေးကို ခိုးခိုးကြည့်ပြှီး ဖီးလတ်ကန်တေုန်း .. ဟိုကောငသ်ူတောင်းစား ကာတွန်းဆရာ ပြနရြောကလြာတယ်။
“ထမင်းသှားစားမယ် ဖိုးသကရြေ”
ဘာညာဆိုပြီး လာခေါရြော..။ ကနွော့ကြို စကားပြောရင်းနဲ့ ဆရာမလေးကိုမှငသ်ှားတော့ မအပေေးက မခွိုမခဉွြ ပြီတီတီ ဖြစ်သှားတယ်။
“ဆရာမ.. ကနွောြ ထမင်းသှားစားလိုကြဦးမယ် ခငဗြွ”
လို့ ပြောရင်း ဒီကောင့ကြို အတင်းဆှဲခေါလြာရတယ်။ ထမင်းဆိုငရြောကတ်ော့..
“မောငရြင့ြ စပါယရြှယန်ာ့ဈကလေးက အနှိပကြလေးဗွ”
ဆိုပြီး တဟီးဟီး လုပန်လေို့ ကနွောကြ ဦးအောင် စဈကြငှောထားရသေးတယ်။
“ငါကြှနပြေေီ သူငယခြငွြးရာ..။ အဲ့ဒါ ငါရင်းနှီးအောင် ဒီညပဲ ခကြခြငွြး အငထြရိုဝငတ်ော့မယ်။ လိုအပတ်ဲ့ အငဖြောမြေးရှင်းလေး ရှာပေးနောြ”
ဆိုပြီး ကြိုကာကြယထြားလိုကတ်ယ်။ စားသောကပြှီးတာနဲ့ ညရေးညတာ လိုမယထြငတ်ာလေးတွေ ဝယပြှီး ဒီကောငယ်ူလာတဲ့ စာအုပ် ၃-၄ အုပန်ဲ့၊ စီးကရကဗြူးကို အိတတ်ဈလုံးထဲထည့ပြှီး ဆေးရုံပေါြ ပြနတ်ကလြာခဲ့တယ်။ ဒါတောင် ဟိုကောငကြ
“အပေါထြိ လိုကပျို့ရမလား”
ဆိုပြီး လုပသ်ေးတာ။
“ဟာ.. မလိုပါဘူး”
ဆိုပြီး မနည်း နှငလြှှတလြိုကရြတယ်။
အခန်းလေးထဲ ပြနဝြငလြာတော့ သူနာပြုဆရာမလေး ချောချောလေးက ပြုံးပြတယ်။ နှုတခြမ်းလေးပေါြ လကည်ိုးတငပြှီး ရှူးတိုးတိုးဆိုတဲ့ အမူအရာ လုပပြှလို့ ကနွောြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကတ်ယ်။ အဘိုးကြီးက တရှူးရှူးနဲ့ အိပပြွောန်တေုန်းပဲ။ ကနွောလြည်း ကုတငဘြေးတဈဖကကြ ဆရာမလေးရဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြကကြ ခုံရှညမြှာ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ဟိုကောငပြေးသှားတဲ့ စာအုပတ်ှကေိုထုတရြင်း အပငွြးပြေ အခွိနကြုနအြောင် ဖတဖြို့ စာအုပရြှေးနမေိတယ်။ ခွားလဈြဒဈကင်းရဲ့ Great Expectations ပငွြးစရာကြီး ဖတရြင်းအိပင်ိုကလြာမယ်။ Jack London ရဲ့ The Sea-Wolf အိုကဗွော.. ဖတခြငွလြို့ လိုကရြှာနတော ကြာပြီ။
စာအုပကြို စဖတလြိုကတ်ာ စိတအြတောန်ှဈသှားတယ်။ တဈဆဆေိုတဲ့ ပငလြယဓြားပြသင်ျဘောပေါမြှာ ဝံပုလှလောဆငဆြိုတဲ့ ဓားပြဗိုလကြှီး ကြမ်းနပြေီ။ စာရေးဆရာ လူယဉကြွေးလေး George Leach တဈယောကြ စာတတပြတတေဓြားပြကြီး Wolf Larsen ရဲ့ ပညာပေးတာ ခံနရပြေီ။ ဇာတရြှိန် တောတ်ောတ်ကလြာတယ်။
“အဈကို.. ကောဖြီသောကမြလား..။ ကမွ ကောဖြီဖြောသ်ောကမြလို့။ တလကစြထဲ တဈခွကပျိုဖြောလြိုကမြယ်..”
အဲ့လိုလသေံလေးနဲ့ ပြောသံကြားလို့ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့.. ဆရာမလေးက ပြုံးပြုံလေးကြည့်ပြှီး မေးနတောတွေ့လို့ ကမန်းကတမ်း ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကမြိတယ်။ ကုတငဘြေးက ဗီရိုပုလေးပေါမြှာ ရနှေေးဓာတဗြူးတွေ၊ ကောဖြီမှုန့်တွေ အသင့ရြှိနတောကို မတခြှကန်ှဈခွကထြဲ ထည့ပြှီး သူမဖြောန်တောကို ငေးကြည့်န်လေိုကတ်ယ်။ ဖြောလြို့ရလာတော့ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ထပြီး ဆရာမလေးဆီကယူဖို့ ကုတငတ်ဈဖကခြှမ်း သူမအနားကို သှားလိုကတ်ယ်။
“ကြေးဇူးပါခငဗြွ!!”
လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ော့ ခစွစြဖြယ် သှားတကကြလေးပေါအြောင် ပြုံးပြတယ်။ ကနွောလြည်း ကောဖြီမတခြှကလြေးကို ကိုငရြင်း ပြူတင်းပေါကန်ားမှာ သှားရပပြှီး တစိမ့စြိမ့ြ အရသာခံသောကန်မေိတယ်။ ကောဖြီကုနတ်ော့မှ ခွကကြို ဗီရိုလေးပေါြ ပြနတ်ငထြားလိုကရြင်း ဆရာမလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကောဖြီခွကကြို လကတ်ဈဖကကြ ကိုငရြင်း စာအုပထြဲ စိတဝြငစြားနတယေခြငဗြွ။ ကနွောကြ ထိုငန်တေဲ့သူ့ကို အပေါစြီးက မိုးထားတော့ သူဖတန်တေဲ့ စာအုပန်ာမညကြို မှငန်ရတေယ်။
ဆရာလင်းယုနမြောငမြောင် ဘာသာပြနတ်ဲ့ ရဲခေါငပြွောကကြွား အာနကစြတိုခွဂွဗေေားရား ဆိုပါလားဗွ။ အံမယ်.. ဒီသူနာပြုဆရာမလေးက တောလြှနရြေးသမား အတ်ထုပတ်တိတွေ ဖတန်ပေါလား။ ကနွောြ သူ့စာအုပကြို ငုံ့ကြည့်န်တော သတိထားမိလို့လား မသိဘူး၊ မော့ကြည့်လြာတယ်။ ကနွောြ ခကြခြငွြးပြုံးပြပြီး.. လသေံတိုးတိုးနဲ့
“လူတဈဦးတဈယောကခြငွြးကို ဆေးကုဖို့ထကြ တိုင်းပြညတ်ဈပြညကြို ဆေးကုဖို့ ကနွောပျိုပြီး စိတဝြငစြားတယဗြွာ”
လို့ ပြောလိုကတ်ော့ အံ့သှပြီး ဝမ်းသာသှားတဲ့ပုံစံလေးနဲ့ မကြခြုံးပင့သ်ှားတယ်။ ဟဲဟဲ.. အဲ့ဒါ သူဖတန်တေဲ့ စာအုပထြဲက လကတ်ငအြမရေိကန် တောလြှနရြေးသမားပြောတဲ့ စကားလဗွေ။ ကနွောြ အကြိမကြှိမဖြတဖြူးတဲ့ စာအုပကြိုး။ ဖတလြကစြ စာမကြန်ှာကို အသာလေးခေါကပြှီး မှတထြားလိုကရြင်း သူမစာအုပကြို ပိတလြိုကတ်ယ်။
“ဟ!! အဈကိုက ဒီလိုစာအုပတ်ှေ ဖတတ်ယပြေါ့”
လသေံလေးနဲ့ စကားလှမ်းပြောတော့ ကနွောလြည်း သူ့ဘေးကနားကို ဝငထြိုငလြိုကရြင်း…
“ကနွော့ြ အကြိုကပြေါ့ဗွာ..။ အလှတရြတဲ့ အခန်းတွတေောင် ရှိသေးတယ်..။ မိန်းကလေးတွေ ဒီလိုစာအုပဖြတတ်ာ မမှငဖြူးပါဘူး..”
“အင်း.. ကမွက ဖတေော့မောငတ်ော့တွေ မကြိုကဘြူးသိလား ..။ ဒီလိုစာအုပတ်ှဆေို အရူးအမူးပဲရှင့ြ!!”
အဲ့ဒီနောကမြှာတော့ ဝါသနာတူ စကားဝိုင်းလေး ဖြစ်သှားရောဗွာ။ သိတယမြလား စာအုပဂြပျိုးတွကေ ခကြခြငွြး ရင်းနှီးတတတ်ာကိုးဗွ။ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကလြည်း အထငကြှီးသလို ဖတထြားသမွှ အပြနအြလှနတ်ှေ ဆှေးနှေးရင်း အလိုလိုပြောလြာတာကိုးနောြ။ ကနွော့သ်ောကကြငွ့ကြလည်း သိတယမြလား စကားနည်းနည်းပြောကြည့်တ်ာနဲ့ တဖကလြူ ဘာကြိုကလြဲဆိုတာ ခကြခြငွြး ခန့်မှန်းနိုငတ်ာကိုးဗွ။
ဆကပြှီး တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ စာအကြောင်းပအကြောင်း ဆကပြှောလိုကကြှတာ မနကြ ၅ နာရီ အဘိုးနိုးလာမှ ရပတ်ော့တယဗြွာ။ နှစ်ယောကစြလုံး သိသိသာသာ ပြောသ်လို ဖြစ်နကြတေယ်။ ဒါက စာသမားတွပေဲ နားလညမြယ့ြ ခံစားခကြလြေ။
မနကရြောကတ်ော့ ဆရာမလေး ပြနသ်ှားတယ်။ ပြနခြါနီး…
“ညမှပြနတ်ှေ့မယန်ောြ အဈကို”
ဆိုပြီး အိပခြငွမြူးတူး အပြုံးလေးနဲ့ နှုတဆြကသ်ှားသေးတယ်။ ကနွောကြတော့ အိပယ်ာနိုးလာပြီဖြစ်တဲ့ အဘိုးကို ခွဆေုပလြကန်ယပြှုပေးရင်း ဆရာမချောချောလေးနဲ့ လပေေးဖြောင့သ်ှားတဲ့အတွကြ ကြနပေပြှီး မကြန်ှာက စပဖြှဲဖြဲဖြစ်နတယ်ေ။ မနကြ ၆:၃၀ လောကကြှတော့ အဘှားလေးမေ ရောကလြာတယ်။ ကနွော့ဘြောဒြါပဲ လိုကပျို့ပေးတာပေါ့။
“သားလေး!! အိမပြှနပြှီးး အိပတ်ော့”
ဆိုတာနဲ့
“ဟုတကြဲ့”
ဆိုပြီး ကာတွန်းဆရာနဲ့ နှစ်ကောငသ်ား ဆေးရုံအောကကြို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အိမကြို တိုကရြိုကမြပြနသ်ေးပဲ မှို့ထဲမှာ မနကစြာဝငစြားရင်း လကဖြကရြညဆြိုငမြှာ
“ဘယလြိုလဲ မနေ့ညက အခွအနေေ”
ဆိုတဲ့ ကာတွန်းဆရာရဲ့ အငတ်ာဗွူးကို မှိုရတဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ကနွောကြ
“တောတ်ောြ ခရီးပေါကန်ပြေီဟ”
လို့ ကြှားမိသေးတယ်။ အိမပြှနရြောကလြာတော့ တံခါးမကြီးဖြင့ထြားတာ တွေ့တယ်။ ဟိုကောငကြ
“အလုပရြှိသေးတယ် မင်းလည်းအိပလြိုကြဦး”
ဆိုပြီး ကနွော့ကြို ဆငဝြငအြောကမြှာ ခပြေးပြီးတာနဲ့ လဈသှားရော။ ဗိုကကြ လေးလာတော့ လူလည်း အိပင်ိုကလြာပြီ။ အိမထြဲမှာ ဘယသ်ူမှ မမှငတ်ာနဲ့ အပေါကြရှပကြို ခွှတပြဈလိုကပြှီး စွပကြယွပြဲ ခနွထြားလိုကတ်ယ်။ အောကကြပုဆိုးကိုလည်း ခွှတခြပြဈလိုကပြှီး ဘောင်းဘီတိုနဲ့ အိမပြေါထြပတ်ကတ်ဲ့ အိမအြတွင်းဖကြ လှခေါးရင်းအောကကြ ကြပပြစွလြေးပေါြ ပကလြကလြှနလြှဲပြီး အညောင်းဆန့်ရင်း အိပပြွောသ်ှားတယဗြွာ…။
ဘယလြောကကြှာကြာ အိပပြွောန်မေိလဲ မသိဘူး။ ပူအိုကအြိုကန်ဲ့ ခွှေးစေးတွပြနေလြာလို့ နိုးလာတယ်။ ခကြခြငွြးမထသေးပဲ မှိန်းနရင်ေး.. ကနွောတ်ကအြိပန်တေဲ့ ကြပပြစွခြှရင်ေးဖကမြှာ လူရိပတ်ဈခုတွေ့လို့ မကြလြုံးသချောမဖြင့ပြဲ ခပမြှေးမှေးလုပထြားရင်း လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့..
အိမအြတွင်းဖကြ လှခေါးရင်းအောကန်ားမှာဆိုတော့ နည်းနည်းမှောငပြှီး ဝိုးတဝါး ဖြစ်နတယေဗြွ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြလည်း အိပခြငွမြူးတူး ဖြစ်နသေေးတော့ သချောမမှငဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။ ဆံပငရြှညရြှညကြို သချောစည်းနှောငထြားပြီး ရငဘြတအြရှေ့ဖကခြထွားတဲ့ မိန်းမတဈယောကဆြိုတာ သတိထားမိလိုကတ်ယ်။
ဟ!! ကနွောအြိပန်တေဲ့ ခွရင်ေးမှာလာပြီး ဘာကိဈစ မတတ်ပလြာရပန်ရတောလဲ မသိဘူးဗွ။ ဒါ ဟိုဖကခြှံက မနေ့က ရတွင်ေးမှာ ဘာညာဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမွိုးသမီးဆိုတာ သချောတယ်။ ပြူနာပဲ။ ကနွောကြ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ အိပန်မေိတာဗွ။ ဒါကို ကနွောြ အိပပြွောန်တယေထြငပြှီး လာရပကြှည့န်တောလား။ ဘာလာလုပန်တောလဲ တွေးရခကကြှီး။ အရေးထဲ အိပယ်ာနိုးနိုးချင်ြးထုံးစံအတိုင်း ရှူးကပေါကခြငွလြာပြီ။ ဆီးအိမကြို တင်းနတောပဲ။ နရခေကလြိုကတ်ာဗွာ။
ဒီမိန်းမ ဘာဖြစ်နတောလဲမသိဘူး။ သူစိမ်းယောကြြားလေးကို ဒီလိုခိုးကြောငခြိုးဝှကြ ကြည့်တ်ယဆြိုတာ မှီးကောငပြေါကမြလေးတွလေုပတ်ဲ့ အလုပလြေ။ အခုဟာက ကနွော့ပြုံစံကိုလည်းကြည့်ြဦး ဝတထြားတာက စွပကြယွန်ဲ့ ဘောင်းဘီတိုလေး၊ အိပန်တေဲ့ပုံစံက ပကလြကကြှီး ဖြဲကားနတောဗွ။ ဒီကြားထဲ ဘောင်းဘီတိုက အပေါကြိုလိပပြှီး ပေါငဂြှကြားနား ရောကန်တေော့ ရှူးပေါကခြငွန်တေဲ့ အောကကြအငယကြောငကြ ထိုးထိုးထောငထြောင် ဖြစ်နတောလေ။ ကဲဗွာ!! မတတန်ိုငတ်ော့ဘူး။ ရှူးကလည်း တအားကို ပေါကခြငွန်ပြေီ။
အင်းးးး … အားးးးး ဆိုပြီး နိုးတော့မလိုလို ထတော့မလိုလို လုပပြလိုကတ်ယ်။ လှဈကနဲ အဲ့ဒီအမွိုးသမီး ကနွော့ခြှရင်ေးမှာ ရပန်ရောကနေ မီးဖိုချောငဖြကြ ထွကပြှေးသှားကရော။ အဲ့ဒါကိုမှငတ်ော့မှ သကပြှင်းခနွိုငတ်ော့တယ်။ အသာလေးထထိုငပြှီး ခွှေးတွရှေှဲနဈနတေဲ့ စွပကြယွကြိုခွှတပြှီး အင်ျကြီတုံးလုံး ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ အိမန်ောကဖြကကြအိမသ်ာဆီ သုတသ်ုတလြေး ပြေးလာခဲ့တယ်။ တင်းနတေဲ့ကိဈစကို ရှင်းပြီးတော့မှ အိမမြကြီးဖကြ ပြနလြှည့လြာပြီး မီးဖိုချောငဖြကြ တဈခကြလြောကြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခုနကမိန်းမ ထမင်းပြဲပြငန်တော တွေ့ရတယ်။
“ကိုဖိုးသကျ ထမင်းစားလို့ရပါပြီ..”
လို့ ကနွော့ကြို မကြည့်ပြဲ လှမ်းပြောတယ်။ အံမယ် ခုနက သူမဟုတသ်လိုပဲဗွ။ ကနွောလြည်း သောကမြှငကြပကြပန်ဲ့ မီးဖိုချောငဘြစငေမြှာ မကြန်ှာသဈလိုကပြှီး ထမင်းစားပြဲမှာဝငထြိုင်၊ သူခူးထားတဲ့ ထမင်းပန်းကနကြို ဆှဲယူပြီး စားနရင်ေး သသခွေောခွာကို ပေါတ်ငကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။ ပုံစံကို ကြည့်တ်ာနဲ့ သိသာတယဗြွ။ စိတလြှုပရြှားနတော မကြန်ှာမှာ ပေါလြှငန်တယ်ေ။ ဟင်းတွေ ခူးခပထြည့ပြေးနတေဲ့ပုံစံကကို ကတုနကြယင် ဖြစ်နတောလေ။ ရှနသ်ားအင်ျကြီ အပါးလေး ဝတထြားတယ်။ အသကရြှူတာမှနန်တေော့ (ခုနက လူမိမလို ဖြစ်သှားတာကိုး) မို့မောကန်တေဲ့ ရငအြစုံက နှိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်နတောကို ကနွောလြည်း သချောမကြစြိအရသာခံ ကြည့်န်မေိတယ်။
ကိုယလြုံးကိုယထြည် သှယလြလွလွေးပမယေ့ြ တငပြါးက ငှါးစွင့စြှင့လြေးနဲ့ ထွားတယ်။ ဆံပငကြ တောတ်ောရြှညရြှည် ဖြောင့ဖြှောင့လြေး။ ခွုံကြည့်ရြင် ညိုချောလေးလို့ ပြောလို့ရမယ်။ ဒါပမယေ့ြ မကြန်ှာက မကြန်ှာသကြေီး။ အခု မီးဖိုချောငထြဲ နှစ်ယောကသ်ား တူတူရှိနတောတောင် စကားလေးဘာလေး စမလာဘူးဗွ။ ကနွော့သ်ောကကြငွ့ကြလည်း သိတယမြလား။ လူမှုရေးမှာ အားလုံးကို ခွိုခွိုသာသာ အောကကြွို့ပြီး ပေါင်းတတပြမယေ့ြ ဒီလိုမာရညကြွောရညအြခွိုးမွိုး လာလုပပြှလို့ကတော့ ပြနပြှီး အဖကမြလုပတ်တဘြူး။ ခပစြူးစူး စိုကစြိုကကြှည့န်တေဲ့ ကနွောန်ဲ့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံမိတိုင်း မကြလြှှာခခွသွှားတယဗြွ။ စိတထြဲမှာ ရယခြငွလြာပြီး နောကခြငွပြှောငခြငွတ်ဲ့စိတကြ ဖြစ်လာတယ်။
“အဈမ!! ဒီအိမကြှီးက ကြီးလှန်းတော့ ကနွော့စြိတထြဲ မသိုးမသန့် ဖြစ်လိုကတ်ာဗွာ..”
လို့ စကားစပြောတော့ ဘာမှပြနမြပြောပဲ ကနွော့ကြို ကြည့်န်တယ်ေ။
“သရဲတွဘောတွမွေား မချောကဘြူးလား”
ပြနမြပြောဘူးဗွ.. ခေါင်းခါပြတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ အူတူတူနဲ့ ဝခွေဲမရသလို ပုံပေါကန်တယ်ေ။
“အင်း.. ကနွောအြိပပြွောန်တော အိပမြကမြကန်သေေးတယ် သိလား..။ အမွိုးသမီးတဈယောကြ ကနွော့ခြှရင်ေးမှာ လာရပန်သလေိုလို.. ဘာလိုလို”
ဂလုံ… ဂွမ် !!
ခကြပြှုတပြှီးလို့ ဘစငေမြှာ အိုးခွကတ်ှဆေေးနတေဲ့ သူ့လကထြဲက ဒနအြိုးပြုတကြသွှားတာဗွ။ ဟားဟား.. စိတထြဲမှာ အကယွကြှီး အောရြယန်မေိပမယေ့ြ အပြငမြှာတော့ ကနွော့မြကြန်ှာက ရိုးရိုးသားသား ပြောနသလေို မကြန်ှာသလေေး လုပထြားတယ်။ မလုံမလဲ တဈခကြလြှမ်းကြည့်ပြှီး ဆေးကြောလကစြကို ဆကဆြေးနတယ်ေ။ မှတပြလား.. သနောမလေး။ နေဦး မပြီးသေးဘူး။ ဖိုးသကအြကြောင်း ဒင်းသိအောင် ပြဦးမယ်။
စားသောကတ်ာ လကစြသတလြိုကပြှီး ကနွော့ထြမင်းပန်းကနကြိုယူပြီး ကိုယ့ဖြာသာ ဆေးတော့မလိုလိုနဲ့ ဘစငေမြှာရပန်တေဲ့ သူ့အနားကပသ်ှားတယ်။ သူက သူဆေးပါ့မယဆြိုတဲ့ပုံစံနဲ့ ကနွော့လြကထြဲက ပန်းကနကြို လှမ်းယူတယ်။ မပေးပဲ လကကြိုရို့ပြီး ရှောငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဘစငေမြှာရပန်တေဲ့ သူ့ကိုယလြုံးကို ကနွော့ကြိုယလြုံးနဲ့ ပူးကပလြိုကရြင်း ပန်းကနကြိုဆေးဖို့ လုပလြိုကတ်ဲ့အခါ သူက အတင်း ကနွော့လြကထြဲက ပြနလြုဖို့ လုပတ်ယ်။ လကတ်ှရှေုပပြှီး လုံးထွေးနတေော့မှ ပန်းကနကြို လှှတပြေးလိုကပြှီး အင်ျကြီလကပြှတကြလေး ဝတထြားလို့ ပေါန်တေဲ့ သူ့ပုခုံးအိအိလေး နှစ်ဖကကြို ကနွော့လြကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံဖမ်းကိုငလြိုကပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြပရြင်း သူ့မကြလြုံးထဲကို စိုကကြှည့ပြှီး..
“မကြန်ှာကြောတင်းတာလေး လွှော့လိုကရြင်… အရမ်းလှသှားမယဗြွာ ..”
လို့ တိုးတိုးလေး ကပပြှောလိုကတ်ယ်။ ပြောပြီးတာနဲ့ လှည့ထြှကခြဲ့လိုကတ်ယ်။
ညနရေောကလြာတော့ ရတွင်ေးမှာ မဆုံမိအောင် သူတမငရြှောငန်မှန်ေး သိသာနတယေဗြွ။ ကနွောကြတော့ ရယခြငွန်တယ်ေ။ တဈအိမလြုံးမှာ နှစ်ယောကထြဲရှိနတောကို ကနွော့ကြို မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်တောကိုးဗွ။ ညနေ ရမေိုးခွိုးပြီးတာနဲ့ ကနွော့ဘြောဒြါ အကြိုရောကလြာတယ်။ စောသေးတော့ မှို့ထဲ တဈပတလြောကပြတပြှီး ကနွောအြရှငလြတလြတ် တွေ့ချင်န်တေဲ့ ပုဂျဂိုလတ်ှေ ထိုငန်ကြေ ဘုံဆိုငကြို လိုကပျို့ခိုင်းသေးတယ်။ ခတ်ပေေါကြဗွာဆရာတွေ၊ ကာတွန်းဆရာတွေ၊ စာရေးဆရာတွေ အကုနလြုံးစုံပြီး ဝိုင်းဖြဲ့ရင်း ရှပကြီခနွကြတောဗွ။ ကိုယအြရမ်းသဘောကခွဲ့ရတဲ့ ဆရာသမားတွေ ဆိုတော့ အတင်းဝငရြောပြီး သူတို့သောကသ်မွှ ဒကာခံလိုကသ်ေးတယ်။ ကနွောကြတော့ လူနာစောင့ရြမှာရယ်၊ ပူလှန်းတဲ့ ရာသီဥတုရယကြှောင့ြ မသောကန်ိုငပြါဘူးဗွာ။ ဆေးရုံကိုအသှား အရကဆြိုငကြ ထွကလြာတော့ သူငယခြငွြးကာတွန်းဆရာကို ..
“ဟေ့ကောင်!! မင်းတို့မှို့က ကဗွာဆရာတွေ တအားများနတော၊ ထူးထူးဆန်းဆန်း အတွေးတွနေဲ့ ကာတွန်းဆရာတွေ ထွကလြာတာ ငါအခုသိပြီကြ..။ ပူရတဲ့ကြားထဲ အရကတ်ှေ ဇွတသ်ောကပြှီး ဦးနှောကပြကြတ်ဲ့လူတွေ များလို့နမှော..”
ဆိုပြီးပြောတော့ ကနွောဘြောဒြါက တဟားဟား ရယန်တယေဗြွ။ မိုးခွုပခြါနီး ဆေးရုံထဲဝငလြာတော့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမ ချောချောလေးနဲ့ တဈညလုံး တူတူ ပူးပူးကပကြပထြိုငရြင်း မိုးလင်းပေါကြ စကားတွေ ပြောရတော့မယဆြိုတဲ့ အတွေးနဲ့ အလိုလို ပြောန်မေိတယဗြွ။
ဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီမှို့ကိုရောကတ်ာ ရကတ်ှတေောတ်ောြ ကြာလာခဲ့ပါတယ်။ ကနွော့အြဘိုးလည်း သမလေိုဖြစ်နရောက ပြနပြှီး ထူထူထောငထြောငလြေးဖြစ်စ ပြုလာပါတယ်။ ဆေးရုံကတော့ ဆင်းလို့ရတဲ့ အနအထေား မရောကသ်ေးဘူးပေါ့ဗွာ။ ကနွောန်ဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးရဲ့ အခွနကေလေည်း တောတ်ောလြေး တိုးတကစြပြုလာပါပြီ။ ညတိုင်း ပူးပူးကပကြပလြေးထိုငပြှီး အဘိုးကို မပြုစုရတဲ့အခွိနတ်ှဆေို စာပအကြေောင်း ဆှေးနှေးငှင်းခုနရြင်းနဲ့ ဆကဆြံရေးတဈခုကို တညဆြောကန်ိုငခြဲ့ပါတယ်။
ကနွော့စြိတတ်ှကလေည်း တဖြေးဖြေး တွယင်ှှိစပြုလာပြီဗွ။ ကနွော့ပြငကြိုယဗြီဇကကို အတွေးအခေါြ အသိဉာဏန်ည်းတဲ့ မိန်းမတွကေိုဆို ဘယလြောကပြဲလှလှ စိတကြိုမဝငစြားတတဘြူးလေ။ သူနာပြုဆရာမလေးရဲ့ နာမညကြ နီနီခွိုတဲ့ဗွာ။ သူ့အသကြ ၂၃ နှစ်ဆိုတာနဲ့ မလိုကအြောင် ရင့ကြကြန်တယေဆြိုတာ ကနွောြ စကားပြောကြည့်ရြင်းနဲ့ ပိုပိုသိလာတယဗြွ။ အမြဲတမ်း ပြုံးခွိုနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ စိတန်ှလုံးဖြူစငပြှီး ခပရြိုးရိုးအေးအေးလေး။
ပြီးတော့ သူကိုယတ်ိုငလြည်း ကနွော့အြပေါြ သံယောဇဉရြှိလာပြီဆိုတာ ကနွောြ ရိပမြိလာတယလြေ။ ရင်းနှီးမှုက မှနလြှန်းတယလြို့ မထငပြါနဲ့ဗွာ။ ကနွောပြှောခဲ့သလိုပဲ.. စာသမားအချင်ြးချင်ြးက အဲ့လိုပဲ ခဏလေးနဲ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကြှမ်းခဲ့သလို ခကြခြငွြးဖြစ်သှားတတတ်ာကိုးဗွ။ မိန်းမတောတ်ောမြွားများရဲ့ စိတကြလည်း ခငဗြွားတို့ သိတဲ့အတိုင်း သူတို့အမှငမြှာ အထငကြှီးစရာကောင်းတဲ့ ကိုယစြှမ်းကိုယစြပြနိုငရြင် ခကြခြငွြးကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖြစ်လှယတ်ယကြော။ အနီလေးနဲ့ ကနွောြ.. (အနီလေးဆိုတာ သူ့ကိုကနွောြ ခစွစြနိုးခေါတ်ဲ့ နာမည်) တဈယောကန်ောကကြနွလေို့ ရောကမြလာသေးရင် တဈယောကကြ တမွှောမြွှောြ လုပန်တတေတ်ာ ထူထူထောငထြောင် ဖြစ်လာတဲ့လူနာ ကနွော့အြဘိုးတောင် ဘေးကနေ ရိပမြိလာပြီဗွ။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ညဖကြ သူမအိပသ်ေးတဲ့အခွိန် စာအကြောင်းပအကြေောင်း ဆှေးနှေးကြရင် အဘိုးတဈယောကြ ကုတငပြေါမြှာ ခပစြောင်းစောင်းမှီပြီးထိုငရြင်း ကနွောတ်ို့ပြောသမွှနားထောင်၊ တပြုံးပြုံးနဲ့ သဘောတွကနွေတတေတ်ယ်။
ဆရာမလေးဆှေးနှေးတဲ့ စာအုပမြှနသ်မွှ ကနွောကြ ဖတဖြူးနတောကို အဘိုးကော ဆရာမလေးပါ အထငကြှီးနကြတောဗွ။ လူတွပြေောသလို ကနွော့အြဘိုးဂွစာကြီး ဆိုတာလည်း အခု ကနွောန်ဲ့တွေ့မှ ကြောငပြေါကကြလေးလို ဖြစ်နတယ်ေ။ ညှင်းသိုးသိုးဖြစ်နတေဲ့ အဘိုးရဲ့ နှုတခြမ်းမှှေးတွေ၊ မုတဆြိတမြှှေးတွေ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ရိပပြေးထားလို့ အဘှားလေးမတေောင် အံ့သှတကြီး ဖြစ်နတောလေ။ ဒီလိုပဲ သူ့အကြိုကလြေးပြောပြီး ရိပပြေးရတာပေါ့။
“အဘိုးက လိမျမာပါတယ်။ ခွဂွဗေေားရားတောင် ဘိုလီးဗီးယားကို တောလြှနရြေးလုပဖြို့ အသှားမှာ ရုပဖြကြတ်ဲ့အနနေဲ့ မုတဆြိတမြှှေး၊ နှုတခြမ်းမှှေးတွေ ရိပသ်ှားရတာဗွ။ ဆေးရုံပေါမြှာမို့လို့ ခဏ မကြန်ှာကြညလြငသ်ှားအောင် ရိပမြယန်ောြ”
ဘာညာနဲ့ ချော့ပြီးပြောတော့..
“ခွီး.. မင့သ်ဘောပဲကြာ”
ဆိုပြီး လကခြံတာပဲလေ။ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးက ပြုံးစိစိနဲ့ကြည့်ပြှီး
“အဈကိုက လူလညန်ောြ”
လို့ တိုးတိုးလေး ကပပြှောသေးတယ်။ ဆရာမလေးအလဈမှာ အဘိုးကလည်း..
“မှေး.. မင်း ဆရာမလေးကို သဘောမကဘွူးလား။ အဘိုးဆေးရုံဆင်းရင် လိုကတ်ောင်းပေးရမလား”
လို့ မေးစပြုလာပြီ။ ကနွောကြလည်း နှားပြာကြီးအောကြ သှားမရှိ ဆိုသလို..
“အဟီးဟီး.. အဘိုးကလည်း”
ဆိုပြီး သဘောတွကနွေတတေတ်ာပေါ့။ အသားဖြူဆှတဆြှတ်၊ ပြုံးခွိုခွို မကြန်ှာပေးလေး၊ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တောင့တ်ောင့လြေးနဲ့ ဒီလောကလြှတဲ့ ဆရာမချောချောလေးကို ကနွောမြကြိုကပြဲ နပေါ့မလားဗွာ။ ပိုပြီးသဘောကတွာက.. ရိုးအေးအေးလေးနဲ့ သှကသ်ှကလြကလြကကြလေးဗွ။ လူကြီးဖြစ်တဲ့ ကနွော့အြဘိုးတောင် ငါ့မှေးမလေး ဆိုပြီး ခစွသ်ေးရင် ကနွောကြကော ဘာမှမဖြစ်ပဲနမလေားဗွာ။ စတွေ့စကတည်းက ရုပကြလေးကိုကြည့်ပြှီး ကြိတကြှှခေဲ့တာပါဆို၊ အခုလို ရင်းရင်းနှီးနှီးဖြစ်လာတော့ အကြောင်းသိပြီး ပိုတောငတ်ှယတ်ာလာပြီ။
ဒါပမယေ့ြ ကနွောကြ အပြငကြ သူ့ဘဝအကြောင်း ဘာမှမသိသေးဘူးဗွ။ သူ့မှာ ခစွသ်ူရှိချင်ရြှိနနေိုငတ်ာကိုး။ အဲ့လိုတွေးလိုကရြင် လူကို အသားလှတန်ရင်ေး ဆှေးသလို ဖြစ်ဖြစ်သှားတယဗြွာ။ မဖြစ်တော့ဘူး ကြဲကာမှကြဲရောဆိုပြီး အရဲစွန့်ဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။
တဈရကကြှတော့ မနကဝြလေီဝလင်ေးမှာ အဘိုးကို မကြန်ှာသဈပေး၊ မနကစြာကြှေး၊ ဆေးတိုကပြှီးလို့ ဆရာမလေးနှုတဆြကပြှီးအပြန် ကနွောြ အခန်းအပြငဖြကထြိ ပြေးလိုကသ်ှားပြီး
“အနီလေး.. ခဏ !!”
လို့ လှမ်းအောလြိုကတ်ော့ ကောရြဈဒါနားမှာ ရပပြှီး ကနွော့ကြို စောင့န်တယ်ေ။ ဝလေီဝလင်ေးဆိုတော့ ဆေးရုံကြီးကောရြဈဒါမှာ လူရှင်းနတယေဗြွ။ သူ့အနားရောကသ်ှားတော့
“ရော့”
ဆိုပြီး စာအုပတ်ဈအုပ် ထိုးပေးလိုကတ်ော့ အူကြောငကြှောငန်ဲ့ လှမ်းယူသှားတယ်။ ဗီယကန်မတ်ောလြှနရြေးခေါင်းဆောငကြှီး ဟိုခွီမင်းရဲ့ အတ်ထုပတ်ထိ။
“ကြေးဇူးပဲ.. အဈကို”
လို့ ပြနပြှောနတေုန်း…
“စာအုပန်ောကကြွောဖုံး အတွင်းဖကမြှာ ကနွောြ ဆရာမလေးအတွကြ ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းတွပေါတယ်..။ ဖတကြှည့ြ”
လို့ ပြောပြီးတာနဲ့ တခါထဲလှည့ပြှီး မှနမြှနလြဈပြေးလာခဲ့တယ်။ ရငတ်ှအရေမ်းခုနလြိုကတ်ာဗွာ။ စာအုပကြို ပြနလြာပေးမလားလို့ ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ နောကကြွောမလုံဘူး။ အဲ့ဒီစာအုပ် နောကကြွောဖုံးမှာ စာ ၃-၄ ကြောင်းလောကပြါတယဗြွ။
ဆရာမလေး မနီနီခြို………..
ဗီယကန်မပြှညသ်ူတွေ နယခြွဲ့လကကြ လှတမြှောကအြောင် ဦးဆောငခြဲ့တဲ့ ဟိုခွီမင်းကို ကနွောြ ဦးညှှတလြေးစားပါတယ်။
ဒါပမယေ့ြ တရုတပြှညသ်ူ သန်းပေါင်းများစွာကို စုစည်းပြီး တောလြှနခြဲ့တဲ့ ခေါင်းဆောငကြှီး မောစြီတုံးရဲ့ဘဝကို ကနွောပျိုပြီး သဘောကတွယဗြွာ။
သူ့မှာ စာပဝေါသနာပါတဲ့ ဇနီးမဒမ် ခနွခြငွြး ဆိုတဲ့ လကတ်ှဲဖောြ ရှိခဲ့လို့ပေါ့။
ဆရာမလေးကို ကနွောခြစွတ်ယဗြွာ…။
ဖိုးသကျ……
—————————————
မိုးစငစြငလြင်းလို့ အဘှားလေးမေ ဆေးရုံမှာ လူလာခွိန်းပေးပြီး သူငယခြငွြးနဲ့ မနကစြာတူတူ သှားစားနတေဲ့အထိ လူက ဘယလြိုကြီးမှန်း မသိဘူးဗွ။ ငါ ဆိုင်းမဆင့ြ ဗုံမဆင့ြ ဒီလိုလုပလြိုကတ်ာ လှနသ်ှားပြီလား၊ ငါ့ကိုများ ပစ်ပစ်ခါခါငှင်းလိုကရြင် ရငကြှဲရခွရေဲ့လို့ တွေးရင်း နမထေိထိုငမြသာနဲ့ ကြောကစြိတတ်ှေ ဝငလြာတယ်။ ဟူးး…. …။
လူက အဲ့လိုကြီး ဖြစ်နပေါတယဆြိုမှ ဟိုမအပေေး ကာတွန်းဆရာကလည်း တဟီးဟီးနဲ့ ကြောင်းတကတ်ုန်းက အကြောင်းတွေ စမှုံ့ပြနပြှောရင်း အူမှူးနလေို့ အင်း.. အဲ နဲ့ အလိုကသ်င့ြ ပြောပေးနရသေေးတယဗြွာ။
မနကစြာကို မှနမြှနလြကစြသတစြားရင်း အိမကြိုပြနလြာခဲ့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဟိုအမွိုးသမီး မီးဖိုချောငဖြကမြှာ ခကြပြှုတန်တော လှမ်းတွေ့ရတယ်။ အခုနောကပျိုင်း တဈလလောကရြှိပြီဆိုတော့.. ကနွော့ကြို အရောဝငခြငွသ်လို လာလာလုပန်တော သတိထားမိတယ်။ ဟိုတဈခါ သောကမြှငကြပကြပန်ဲ့ ပုခုံးကိုငပြှီး ညုလိုကတ်ဲ့ကိဈစကြောင့လြား ဘာလားတော့မသိဘူး။ ကနွောဝြငလြာတာ မှငတ်ော့ အနားမှာ ဟိုဟာလုပသ်လိုလို ဒီဟာလုပသ်လိုလိုနဲ့ ရဈသီသီ လာလုပန်တယ်ေ။ သူ့ကို ဂရုကိုမစိုကအြားဘူး။ ကိုယ့ပြှူနာနဲ့ကိုယ် စိတကြအိုကန်ပြေီလေ။
ထုံးစံအတိုင်း စွပကြယွြ၊ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ လှကေားရင်းနားက ကြပပြစွကြလေးပေါြ ပကလြကလြှနအြိပရြင်း စီးကရကတ်ှေ တဈလိပပြှီးတဈလိပ် သောကန်မေိတယ်။ အိပလြို့ကလည်း မရဘူးဗွာ။ ဒီသူနာပြုလေးကို ကနွောြ.. တကယကြှှနပြေေီဗွ။ ကိုယ့ဖြာသာလည်း ရယခြငွန်တယ်ေ။ ဆကကြွောသ်ကအြရှယလြည်း မဟုတပြဲနဲ့ ဘယလြိုတွဖြစ်ေနတောလဲ မသိတော့ပါဘူးဗွာ။ ဒုကျခ!!။
မှေးကနဲ အိပပြွောသ်ှားလိုကတ်ာ ညနစေောင်း ဆေးရုံပြနသ်ှားဖို့ ဟိုအမွိုးသမီး ကနွော့ကြို လာလှုပပြှီးနိုးတော့မှ ထလာဖြစ်တယ်။ ဒီပြူနာကလည်း တဈမွိုးဗွာ။ ကနွော့ကြိုလာနိုးတာ ကောင်းကောင်းမနိုးဘူး။ ရငဘြတကြို လာပြတသ်ပပြှီး နိုးတာဗွ။ ပထမတော့ အိပမြကလြိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ရငဘြတကြို လကဖြဝါးနဲ့ အသာလေး ပြတန်သလေို ဖြစ်နတော။ ဇတကြနဲ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကမြှ အဲ့ဒီမိန်းမဗွ။ ရုပကြတော့ ရုပတ်ညပြဲ..။
“ထတော့ အဈကို.. ဆေးရုံသှားတော့မှာမလား..။ နေ့လညစြာလည်း ထမစားဘူး”
လို့ ပြောရင်း စိုကကြှည့န်တောဗွ။ ကနွောလြည်း အူတူတူကောငမြှ မဟုတတ်ာ။ စိတထြဲမှာ ဘာမှဖီးလမြလာလို့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး နနလေေိုကတ်ယ်။ ရမေိုးခွိုး၊ ပြငထြားတဲ့ထမင်း မှနမြှနလြေး စားလိုကတ်ယ်။ ဆေးရုံကို ဟိုကောငန်ဲ့တူတူ ထွကလြာတော့ မိုးတောင် တောတ်ောလြေးခွုပစြ ပြုလာပြီ။ ဆေးရုံပေါတ်ကရြမှာ ဒူးမခိုငသ်လို ဖြစ်နတယ်ေ။ စိတအြားတင်းပြီး .. အဘိုးရဲ့ အခန်းလေးထဲ ဝငလြိုကတ်ော့.. အဘှားလေးမရယ်ေ.. သူနာပြုဆရာမ အသကကြှီးကြီးတဈယောကြ ရောကန်တယေဗြွ။
“သား ဖိုးသကရြေ!! ဘှားလေးမေ ပြနမြယန်ောြ..။ ဒီည ဆရာမလေး မလာဖြစ်တော့ဘူးလို့ ပြောတယကြှယ်။ အဲ့ဒါကြောင့ြ ဟော့ဒီဆရာမကို ထပပြှီးငှားလိုကတ်ယ်။”
ဘှားလေးမေ ပြနသ်ှားတော့ အဲ့ဒီ အသကန်ည်းနည်းကြီးတဲ့ ဆရာမက
“ကမ် ညစာသှားစားဦးမယ်”
ဆိုပြီး ထွကသ်ှားရော။ ကနွောတ်ော့ ဘယလြိုနားလညရြမှန်း မသိပဲ ငိုငန်မေိတယ်။ ဆရာမလေးက ဘာလို့မလာတာလဲဗွာ။ ကနွော့ကြှောင့လြား။ သူ့ဖာသာ လူမှုရေးကိဈစကြောင့လြား။ ကနွောြ အသည်းကြဲချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာပြီ။ ဖူးးးးးး!!။
အကယလြို့ ကနွော့ကြို ရှောငသ်ှားတာဆိုရငတ်ောင် ဘယကြိုလိုကလြို့ လိုကရြမှန်း မသိသေးဘူးလေ။ ဒုကျခပါပဲဗွာ။
“ဟေ့ကောင်!!”
လို့ ခေါသ်ံကြားမှ ခေါင်းငိုကစြိုကခြပြှီး ငိုငန်တေဲ့ကနွောြ လန့်ပြီးလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွော့အြဘိုးက ပြုံးစိစိနဲ့ စာအုပတ်ဈအုပကြို လှမ်းပေးနတောတွေ့လို့ လှမ်းယူလိုကတ်ယ်။ ဟိုကြ!! ဒါဆရာမလေးကို ကနွောပြေးလိုကတ်ဲ့ စာအုပပြါလား..။ ဟိုခွီမင်း အတ်ထုပတ်ထိလေ။ နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ အကြည့်န်ဲ့ အဘိုးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့..
“မှေး!! မင်းရဲ့ကောငမြလေး လာပေးသှားတာဟ..။ ညနကေ ဒီကိုလာပေးသှားတာ..။ အဘိုး ဘာမှမဖတထြားပါဘူး ..”
လို့ ပြောရင်း မကြန်ှာကြောတင်းပါတယဆြိုတဲ့ ကနွော့အြဘိုးက တဟားဟား ရယန်တယ်ေ။ ကနွော့မြှာ ရှကတ်ောငမြရှကအြားပဲ တုနရြီနတေဲ့ လကခြွောင်းတွနေဲ့ စာအုပန်ောကကြွောဖုံး အတွင်းဖကကြို မှနမြှနလြှနကြှည့လြိုကတ်ော့.. ဝိုင်းစကစြကြ လကရြေးလေးနဲ့ ဒီလိုရေးထားတယ်..။
အဈကို…………
ဘာလို့ ဒီလိုစကားတွေ ပြောရဲတာလဲဟင်။ ကမွကို အထငသ်ေးလို့မလား။
ကမွတို့တွေ့တာ တခဏတာလောကန်ဲ့ အဈကိုက ဘဝလကတ်ှဲဖောြ ဖြစ်ချင်န်ပြေီဆိုတာ ကမွ ရယခြငွလြိုကတ်ာရှငရြယ်။
ရှင့ကြို အထငကြှီးမိတာ မှားသှားသလို ခံစားလိုကရြတယ်။
နီနီခြို…။
စာကလေး ၃ ကြောင်းလောကန်ဲ့ ကနွောြ တောတ်ောထြိသှားပြီဗွ။ သံယောဇဉဆြိုတာ အခွိနကြာလနဲ့ ဆိုငလြို့လား ကနွော့ြ အနီကလေးရာ။ ဒါဆို ကနွော့ကြို ရှောငပြုန်းသှားတာပေါ့နောြ။
စိတထြိခိုကသ်ှားလို့ ပြူတင်းပေါကန်ား သှားရပပြှီး စီးကရကတ်ဈလိပလြောကြ ရပပြှီးဖြာနမေိတယ်။ အဘိုးရှေ့မှာ ကနွောြ မကြရြညဝြဲနရင်ေ ကလောဆြဲခံရမှာစိုးလို့။ ကြဲတယဗြွာ။ ကနွောြ ကြဲနပြေီ။ အရငရြည်းစား မမရဲ့လကခြကြန်ဲ့ အကင်းသစလေေးပဲရှိသေးတဲ့ ကနွော့ရြငဘြတ် ထပပြှီးထိပြနပြှီ။ ဘယမြှာလိုကရြှာရမလဲ ကနွောခြစွတ်ဲ့ အနီကလေးရာ..။ မင်းထငသ်လို အပေါစားမဆနမြှန်း အဈကို့ကို ရှင်းပြခွင့ကြလေး ပေးပါလားကြယ်။
တွတွငေေေးနရင်ေး အဘိုးကုတငဘြေး ပြနရြောကလြာတော့..
“ဟေ့ကောင် ငါ့မှေး..။ ဟိုခွီမင်းက တကယလြူပျိုကြီးလား။ ငါတောင် သတိမထားမိဘူး”
ဆိုပြီး အဘိုးက တဟားဟားရယန်လေို့
“အာဗြာ!!”
ဆိုပြီး ပိုရှကသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒီတဈညလုံး မိုးသာလင်းသှားတယ် ကနွောြ မှိုငင်ေးနခေဲ့ရတာပေါ့။ ဟိုးအရငကြ ညတွလေို ပြောစြရာကောင်းတဲ့ ဘဝလေး မရှိတော့ဘူးဗွာ။ မိုးလင်းလို့ ဆေးရုံပေါကြ ဆင်းလာတော့ ကနွောခြါတိုင်းလို တကတ်ကကြှှကြှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ တောတ်ောသ်ိသာနတယ်ေ။ သူငယခြငွြးတောင် ခကြခြငွြးရိပမြိသှားတယ်။
“ဖိုးသကြ!! ဘာဖြစ်ပြနပြှီလဲ..။ မင်းမကြန်ှာက ညတွင်းချင်ြး အိုစာသှားတယဟြ..”
လို့တောင် မေးယူရတဲ့အထိပဲ။ ကနွောြ ဘာမှပြနမြပြောပဲ ခေါင်းခါပြမိတယ်။ ကားမောင်းနတေဲ့ သူ့ကို
“ကမ်းနားလမ်းကို မောင်းကြာ”
လို့ ပြောလိုကတ်ော့..
“ဘာလုပဖြို့လဲ”
လို့ အံ့သှတကြီး ပြနမြေးလာလို့
“ခွီးတယကြှာ.. မောင်းမှာသာမောင်း၊ ရောကရြငပြှောပြမယ်”
လို့ ပိတဟြောကလြိုကမြိသေးတယ်။ ကမ်းနားလမ်းက ဘုံဆိုငမြှာ ဘီအီးတဈလုံးထောငပြှီး စောစောစီးစီး ကနွော့အြသည်းကြဲ ဇာတလြမ်းကို ရငဖြှင့န်မေိတယ်။
“ငါ့ကို.. စုံစမ်းပေးပါကြာ.. သူငယခြငွြးရာ”
လို့ တောင်းပနတ်ော့
“မင်းကတော့ကြာ”
လို့ ပြောရင်း
“မပူနဲ့”
လို့ ကတိပေးလာတယ်။ မနကခြင်းစောစောပိုင်းမှာကို ကနွောြ တောတ်ောလြေး မူးသှားတယ်။ ဘီအီးဆိုတာ ကနွောတ်ို့လို အအေးပိုင်းကလာတဲ့ လူအတွကြ ရမလေိုပဲ မော့သောကလြို့ရတယ် ဆိုပမယေ့ြ၊ အခုဟာက အိပရြေးကလည်းမ၀ မသောကတ်ာလည်း ကြာပြီဆိုတော့ နည်းနည်း ခွလှမြေးမမှနခြငွတ်ော့ဘူး။ ဟိုကောငကြလည်း မနကကြှီးကြာဆိုပြီး သောကမြှမသောကတ်ာကိုးဗွ။ ကနွောတ်ဈယောကထြဲဆိုတော့ ထိတာပေါ့။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဘာမှမတွေးတော့ပဲ ထုံးစံအတိုင်း ထိုးအိပပြဈလိုကတ်ယ်။ ဘာဆိုဘာမှ မတွေးချင်တ်ော့ဘူးဗွာ။ တုံးကနဲ အိပပြွောသ်ှားလိုကတ်ာ ၄ နာရီလောကမြှ နိုးလာတော့တယ်။ လူက အံ့သှစရာကောင်းလောကအြောင် ကြညလြငန်သလေိုပဲ။ ခွှေးတွေ အရကန်ံ့တွနေဲ့ တကိုယလြုံး နံစောန်လေို့ ရချိုးတော့မယဆြိုပြီး ရတွင်ေးဖကကြို ထွကလြာတော့ ဟိုမိန်းမ ရချိုးရင်း အဝတလြွှောန်တောတွေ့လို့ စိတအြိုကသ်ှားတယ်။ သူ့ကိုဂရုမစိုကပြဲ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ စွပကြယွအြင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကပြှီး ရတဈေပုံး မှနမြှနလြေးငင်၊ ခေါင်းကနေ လောင်းခွိုးပစ်လိုကတ်ယ်။
အားးးးးး!! အေးစိမ့သ်ှားတာပဲ။ နောကထြပတ်ဈပုံး ထပင်ငပြှီး ထပလြောင်းခလွိုကတ်ယ်။ ၃-၄ ပုံးလောကြ ဆကတ်ိုကလြောင်းလိုကပြှီး ဟိုမိန်းမကို သတိထားမိလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ တရောကြငပြှန်း အရညတ်ှကေို ဇလုံတဈခုနဲ့ထည့ပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငရြင်း သူ့ဆံပငရြှညရြှညတ်ှကေို လွှောန်တောတွေ့လို့ ကနွောလြည်း တရောကြငပြှန်းနဲ့ ခေါင်းလွှောခြငွလြာတယ်။ ညဈနတောတွေ ကြညသ်ှားအောငလြို့ အတွေးပေါကမြိလို့ သူ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ ဆောင့ကြှောင့ဝြငထြိုငပြှီး
“ကနွော့ကြိုလည်း နည်းနည်းလောကဗြွာ..။ ခေါင်းလွှောခြငွလြို့”
ဆိုပြီး ပြောလိုကတ်ယ်။ ဘုရားပေးပေး ကမွြးပေးပေးပါဗွာ..။ အဲ့ဒီအခွိနထြိ ကနွော့မြှာ ဘာစိတယ်ုတမြာမှ မရှိခဲ့ဘူးဆိုတာ ကြိနဝြံ့ပါတယ်။ ရုတတ်ရကကြှီး ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ တရောကြငပြှန်း အရညတ်ှကေို လကခြုပန်ှဈဖကန်ဲ့ ခပပြှီး ကနွော့ခြေါင်းပေါြ လောင်းခလွိုကတ်ော့ လန့်တောငလြန့်သှားတယ်။ ပြီးမှ ဂုတထြောကန်တေဲ့ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို သသခွေောခွာ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ လွှောပြေးတော့တာဗွ။ ထထွကသ်ှားရအောငလြည်း မဟုတတ်တဗြွာ။ မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ငှိမင်ှိမလြေး သူလုပသ်မွှ ခံနလေိုကရြတော့တာပေါ့။
ပထမတော့ အံ့သှစိတကြ ကြီးစိုးသှားသေးတယ်။ ဒီမိန်းမ ငါ့ကို ဘာလုပတ်ာပါလိမ့ပြေါ့။ ဒါပမယေ့ြ တရောကြငမြှန်းနံ့ သင်းသင်းလေးရှူရင်း သူကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို စိတရြှညလြကရြှည် သချောပြတလြွှောပြေးနတောကို သံမံတလင်းပေါြ ဖငထြိုငခြပြှီး မကြလြုံးမှိတလြို့ ဇိမခြံနမေိတယ်။ အိပယ်ာထထလာချင်ြးတုန်းက ညဈထေးထေးဖြစ်နတော၊ ပူလောငအြိုကစြပန်တောတွေ ပြပြေောကသ်ှားလို့ လူကလည်း တောတ်ောလြေး နလေို့ထိုငလြို့ ကောင်းလာပြီ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မကြလြုံးဖြင့ပြှီး ခေါင်းကို မသိမသာမော့ရင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြို ကြည့်ြ
လိုကတ်ော့ ထမီရငလြွားထားတဲ့အောကကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးက ရစေိုထမီအောကမြှာ ထင်းနတောပဲဗွာ။ ကနွော့ကြို ခေါင်းလွှောပြေးနတေော့ စိတလြှုပရြှားနလေို့နမှော ကြှတကလြာလိုကြ နိမ့ဆြင်းသှားလိုကြ ဖြစ်နတယ်ေ။ လူသူမနီးတဲ့ ခွံဝင်းကယွကြှီးထဲက အရိပကြောင်းကောင်း သဈပငတ်ှအေောကကြ ရတွင်ေးမှာ ဖိုနှင့်မ နှစ်ယောကထြဲ တိတတ်ဆိတ် ပူးကပန်တေော့ စိတကြ သူ့အလိုလို ဖောကပြှနလြာတော့တာပဲ။
ကနွော့ရြစေိုဘောင်းဘီတိုလေး အောကကြ အငယကြောငကြလည်း တဖြေးဖြေး ထောငပြှီး ထလာခဲ့ပြီ။ ကနွောစြိတကြို အတောထြိန်းနရတေယ်။ မလှယဘြူးဗွာ။ ဖူးးးးးးးးးး !!!။ ရဖလေားနဲ့ ရတွင်ေးဘေးမှာ ရဖြညေ့ထြားတဲ့ စဉ့အြငတ်ုံအကြီးကြီးထဲက ရအေေးအေးလေးတွေ ခပပြှီး ကနွော့ခြေါင်းကို လောင်းခပြေးနပြနေတ်ယ်။ ကနွောြ တုတတ်ုတတ်ောင် မလှုပမြိသေးဘူး။ ခေါင်းကို ရလေောင်းပေးနတော ရပသ်ှားတော့ ကနွော့ကြိုယပြေါြ ကပည်ှိနတေဲ့ တရောကြငမြှန်း အဖတတ်ှကေို ပုခုံးပေါကြနေ ရလေောင်းခပြှီး ဆေးခပြေးနပြနေတ်ယ်။ အဲ့ဒီမှာ ပြူနာစတကတ်ာဗွ။
ရိုးရိုးရလေောင်းပေးတာ မဟုတပြဲ ကနွော့ရြငဘြတပြေါကြို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ လာပြတန်ပြနေပြှီ။ ကနွောြ ရစေိုပြီးကပန်တေဲ့ မကြန်ှာပေါကြ ဆံပငတ်ှကေို လကန်ဲ့သပလြိုကရြင်း သူ့ကိုမော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့မကြလြုံးတွကေ ပုံမှနမြဟုတဘြူး။ ရစေိုလို့ အချောင်းချောင်းဖြစ်နတေဲ့ သူ့ဆံပငရြှညတ်ှကေ မကြန်ှာပေါမြှာ တွန့်တွန့်လေးတွဖြစ်ေပြီး ကပန်တေဲ့ကြားထဲက ကနွော့ကြို စူးစိုကကြှည့န်တေဲ့ သူ့မကြလြုံးတွကေ တဈခုခုကို ဆာလောငန်တယေဆြိုတာ ကနွောသ်ိတယ်။
ကနွော့ရြငဘြတကြို ပြတန်တေဲ့ သူ့လကတ်ှကေ ခကြအြောကဆြီးစပန်ားကို ဆင်းခသွှားတယ်။ ရုတတ်ရကြ လန့်ပြီး အောကကြိုငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့.. ဟိုကြ!! ကနွော့အြငယကြောငကြ ဘောင်းဘီတို အဝါရောင် အောကကြနေ ထောငထြနတော သိသိသာသာကြီး။ ဒါကို သူမလည်း ကြည့်န်တယေဗြွ။ ကနွော့အြသိစိတတ်ှေ လှှတထြှကသ်ှားပြီဗွာ။
သူမကို ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းပြီး နှုတခြမ်းပါးပါးလေးကို ဆှဲစုပပြှီး နမ်းပစ်လိုကမြိတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား သံမံတလင်းပေါမြှာ လုံးထွေးကုနပြှီ။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်တောကို မလှှတပြဲ သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ရစေိုထမီပေါကြနေ အုပကြိုငပြှီး သသခွေောခွာ ခွပေေးနမေိတယ်။ သူ့ပါးစပကြ .. အင်းးးးး!! ဆိုတဲ့ သံရှညဆြှဲပြီး ညည်းသံတဈခကြပြဲ ထွကလြာတယ်။ လညတ်ိုငရြှညရြှညလြေးတလွှောကလြည်း လွှာနဲ့ အပြားလိုကြ အစုနအြဆန် လကြပြေးလိုကမြိတယ်။
ကနွောဆြှဲအဖကမြှာ ဒူးထောကပြါလာတဲ့ သူမ တဖြေးဖြေး ပြော့ကလွာပြီး သံမံတလင်းပေါြ တအိအိ ခွဆင်ေးလာလို့ ကနွောြ လကန်ဲ့သိုင်းဖကပြှီး ထိန်းပေးထားရတယ်။ နမ်းရှုံ့နရင်ေးပဲ သူ့ထမီရငခြေါင်းလွားလေးကို ကနွောဆြှဲခွှတလြိုကတ်ော့ သူမအတင်း သံမံတလင်းပေါြ ပကလြကလြှဲခပြှီး မကြလြုံးကိုစုံမှိတ် နို့နှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပပြှီး ကားထားတယ်။ ရှကစြိတကြှောင့လြား မသိဘူး သူမနှုတခြမ်းတွေ တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ။
ကနွောကြတော့ ဘယလြိုမှ နောကမြဆုတတ်ော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတပြှီးပြီ။ ခါးအထိ လွှောကနွတေဲ့ သူ့ရစေိုထမီကို ပေါငန်ှဈချောင်းဆှဲထောငပြဈလိုကပြှီး အကုနလြုံး ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။
“အို!!”
လို့ ကယွကြယွလြေးအောပြှီး သူ့စောကဖြုတကြို လကတ်ဈဖကန်ဲ့အုပပြှီး ဖုံး၊ ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကာဖို့ ကြိုးစားရှာတယ်။ မှိတထြားတဲ့ မကြလြုံးလေးတွေ ပြင့လြာပြီး.. ယုနသ်ူငယမြလေးလို မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို ကြောကလြန့်တကြား ကြည့်န်ရှောပြီ။ ကနွော့စြိတထြဲမှာတော့… ဒီလောကတ်ောင် ငါ့ကို သောကကြွောတင်းထားတဲ့ မိန်းမ…၊ ငါအိပပြွောန်ရင်ေ လာလာရပကြှည့ပြှီး စိတဖြောကပြှနန်တေဲ့မိန်းမ၊ မွှော့သှားအောငကြို လိုးပစ်မယဆြိုပြီး ကြုံးဝါးနမေိတယ်။
ကနွောလြုပန်တောတွေ မှားသလား မှနသ်လား ဘာမှမတွေးတော့ဘူး။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ဒေါသထွကန်တေဲ့ ကြှဲပေါကတ်ဈကောငလြို တရှူးရှူး ဖြစ်လာတဲ့အထိ လိငစြိတကြှှလာပြီကော။ ခါးကိုမတ်၊ ဒူးထောကပြှီး ကနွော့ဘြောင်းဘီတို အဝါလေးကို ဆှဲခွှတခြလွိုကတ်ော့ မာနဖြီနတေဲ့ ကနွော့ြ အငယကြောငကြ ဖြောင်းကနဲ အပြငကြို ထွကကြလွာတယ်။ မာတင်းပြီး ပြောငလြကန်တေဲ့ ကနွော့ပြဈစည်းကို ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာနဲ့ ငေးကြည့်န်တယ်ေ။ ကနွော့စြိတထြဲမှာ ဒေါသနဲ့ လိငစြိတ် ရောထွေးနပြေီ။ (နငကြိုယတ်ိုင် ဒီလိုဖြစ်အောင် ဖနတ်ီးယူခဲ့ပြီးတော့ အခုမှ ကြောကမြနနေဲ့၊ လာခဲ့ မီးပြင့အြောင် တွယပြှမယ်)။
ကနွောြ သံမံတလင်းပေါြ ထိုငခြလွိုကပြှီး သူ့နို့နှစ်လုံးပေါကြို ကုန်းပြီး မကြန်ှာအပလြိုကတ်ယ်။ ဘယဖြကလြကန်ဲ့ နို့အုံကို သသခွေောခွ ပယပြယန်ယန်ယဆြုပ် ခွပေေးပြီး နို့သီးခေါင်း စူတူတူ ညိုတိုတိုလေးကို လွှာဖြားလေးနဲ့ ကစားပေးနလေိုကတ်ယ်။ ကနွော့ည်ာလကကြ သူ့စောကဖြုတကြို အုပကြိုငလြိုကပြှီး လကခြလယန်ဲ့ အစိလေးကို ကစားပေးလိုကြ၊ အကြဲကြောင်းကလေးအတိုင်း ပြတပြေးနလေိုကတ်ော့ အသံတိတပြှီး သူမတဈကိုယလြုံး ထွန့်ထွန့်လူးလာတယ်။ နို့နှစ်လုံးကို ဘယည်ာပြောင်းကိုငလြိုကပြှီး ခွပေေးလိုကြ၊ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို တပြှတပြှှတ် စို့ပေးလိုကြ၊ လွှာဖြားလေးနဲ့ ကစားပေးလိုကန်ဲ့ တောတ်ောလြေး ကြာလာတော့.. စောကဖြုတပြှတပြေးဆှပေးနတေဲ့ ကနွော့ည်ာလကခြလယကြို သူ့စောကဖြုတအြဝ နှုတခြမ်းသားကို ပြတန်ရင်ေး ရုတတ်ရကြ ထိုးထည့လြိုကတ်ော့..
“အမေ့!!”
ဆိုပြီး သူ့ဆီက အောသ်ံထွကလြာတယ်။ အရညတ်ှေ တအားရှှဲနလေို့ (ကနွော့ကြို ခေါင်းလွှောပြေးနကတေည်းက စိတထြနပေုံရတယ်) ချောချောရှူရှူ ဝငသ်ှားပမယေ့ြ စောကဖြုတအြတွင်းနံရံတွကေ ကနွော့လြကခြွောင်းကို အတင်းဆုပကြိုငထြားသလိုပဲ။ ခကြခြငွြး ဘာမှဆကမြလုပသ်ေးပဲ အပေါပျိုင်းမှာ တိုကစြဈဆကဖြှင့န်ရင်ေး နည်းနည်းအခွိနကြှာလာမှ သူ့စောကဖြုတထြဲက ကနွော့လြကခြလယကြို အသှင်းအထုတ် မှနမြှနလြေး ကစားပေးနလေိုကတ်ယ်။ အိုကေ! ဒီလောကဆြို ရလောကပြှီ။
ကနွောလြည်း တအားတင်းလှန်းလို့ အောင့တ်ောငအြောင့သ်လို ဖြစ်လာပြီ။ ဆတကြနဲထပီး သူ့ပေါငကြှားထဲဝငပြှီး နရောယူလိုကတ်ယ်။ ထိတလြန့်နတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွော့ကြို သနားစဖြယ် လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ မရတော့ဘူးလေ.. ဒီအခွနကြေမှေ ဘယလြိုနောကဆြုတလြို့ ဖြစ်တော့မလဲဗွာ။
ဒူးထောငပြေါငကြား ပကလြကကြလေးဖြစ်နတေဲ့ သူမ ခေါင်းကလေးထောငလြာပြီး မာတောင့န်တေဲ့ ကနွော့လြီးကို အရင်းက တင်းတင်းဆုပကြိုငပြှီး သူ့စောကဖြုတဝြမှာ တေ့နတောကို လှမ်းကြည့်ပြှီး အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ကိုကထြားရင်း အံကြိတထြားတယ်။ ဖိသှင်းခလွိုကတ်ယ်။ အားးးးး!! နှေးနတောပဲ…။ စီးလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတလြေးဗွာ။
ကနွောြ ခါးကို ခပဆြဆလေးကစားရင်း ရှေ့တိုးနောကင်င် အဝငခြွောအောင် လုပပြေးနတယ်ေ။ ဒီမိန်းမ တောတ်ောသ်တ်တိရှိပုံရတယဗြွ။ အံကြိတ် မကြလြုံးလေးမှေးပြီး အသံမထွကြ၊ နည်းနည်းလေးမှ မရုန်းမကနပြဲ အောင့ခြံနတောဗွ။ ကနွောြ အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူသှင်းလိုကပြှီး အင့ကြနဲနအေောင် ဆောင့ခြပြလိုကတ်ော့ အဆုံးထိဝငသ်ှားမှ..
“အမရေေ”
လို့ အကယွကြှီး သူ့ပါးစပကြအောသ်ံ ထွကလြာတယ်။ မရတော့ဘူးဗွာ။ ကနွောြ တိရိဈဆာနစြိတ် ဝငသ်ှားပြီ။ မညှာတာနိုငတ်ော့ဘူး။ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကို ဒူးခေါကကြှေးနားကနကေိုငပြှီး ဒူးနဲ့ သူ့ရငဘြတထြိအောင် တွန်းကပပြေးလိုကတ်ော့.. စောကဖြုတထြဲ ကနွော့လြီး အဝငအြထွကကြို မှငန်ရတေယ်။ ဖငအြိအိကြီးတွကလေည်း သံမံတလင်းအောကကြို မထိတော့ပဲ ကြှတကလြာတော့ ကြည့်ရြတာ စိတကြ ပိုပြီးကြှလာတယ်။ တဖန်းဖန်းမှညအြောင် ဆောင့ဆြောင့ခြပြှီး အားပါးတရ လိုးနမေိတယ်။
ဒီလောကြ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့ပြှီး လိုးနမှတေော့ ဘယလြိုမှ ကြာကြာမထိန်းနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် သူ့နို့အကြီးကြီးနှစ်လုံးကို စုံလှမ်းကိုငခြွရင်ေး ရှိသမွှအားတွေ အကုနသ်ုံးပြီး ဆောင့လြိုးရင်း သုတရြညပြူပူတွေ သူ့စောကဖြုတထြဲ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။ ခကြခြငွြး လူလည်း နုံးခွသှေားပြီး သူမအပေါကြို မှောကအြိပလြိုကရြင်း နှုတခြမ်းပါးပါးလေးကို စုပရြင်း ဇိမန်ဲ့ အမောဖြနလေေိုကတ်ယဗြွာ။
ကနွောြ သတိဝငလြာတဲ့အခွိနမြှာ ကနွောြ နာမညတ်ောငမြသိသေးတဲ့ အဲ့ဒီအမွိုးသမီး သံမံတင်းပေါမြှာ ခွခွလေေေး လှဲနတေုန်းပဲ။ မကြလြုံးတွကေ ကနွော့ကြို ဆှေးဆှေးလေး ငေးကြည့်န်တောပေါ့။ ဝဈလဈစလဈဖြစ်နတေဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲထူလိုကတ်ော့ ခွခေေါကခြေါကကြလေး ပါလာတယ်။ စဉ့အြငတ်ုံထဲက ရတွကေေို ဖလားနဲ့ခပပြှီး သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ရလေောင်းခပြှတသ်ပပြှီး ကနွောြ သန့်စငပြေးနတေော့ ကလေးလေးလို ငှိမခြံနရှောတယ်။
လကန်ဲ့ဖုံးထားတဲ့ သူ့စောကဖြုတလြေးကို ရဆေေးပေးဖို့ ဆှဲဖယလြိုကတ်ော့ သှေးစလေးတွေ ပနတေော တွေ့ရလို့ အံ့သှတကြီး သူ့မကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားဖြူဖြူလေးနဲ့ကိုကပြှီး မကြန်ှာလှှဲသှားတယ်။ ဒီမိန်းမက အပျိုစငပြဲလားဗွာ။ ကနွောတ်ော့ မယုံနိုငပြါဘူး။ သူ့စောကဖြုတကြို ရသခွေောဆေးပေး၊ တကိုယလြုံးကို သန့်အောင် ရလေောင်းခွိုးပေးပြီးမှ…
“ထတော့… ရသေုတအြဝတလြဲတော့”
လို့ ပြောတော့ တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ထရပလြိုကပြှီး ရတွင်ေးဘေးအုတခြုံပေါကြ တဘကန်ဲ့ ရလေဲထမီကိုယူပြီး အဝတတ်ှလေဲ၊ ဆံပငရြှညတ်ှကေို ချောကအြောငသ်ုတန်တယ်ေ။ ကနွောလြည်း ကိုယ့ဖြာသာ ကိုယလြကသ်န့်စင်၊ ရေ ၄-၅-၁၀ ခွကလြောကြ ဆကတ်ိုကလြောင်းပြီး အိမဖြကကြို ပြနလြာခဲ့တယ်။ အိမပြေါတ်ကြ အဝတအြစားလဲပြီး ပြနဆြင်းလာတော့.. ဟိုမိန်းမ ထမင်းပြဲပြငန်တောတွေ့လို့ ထမင်းစားပြဲ ခပတ်ညတ်ညဝြငထြိုငပြှီး သူခူးခပပြေးတာ ဝငစြားနမေိတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး စကားမပြောပဲ တိတဆြိတန်မေိတယ်။
စားသောကပြှီးလို့ ပန်းကနခြှကယ်ောကတ်ှေ သူမဆေးကြောနတေုန်း ကနွောထြလာပြီး သူ့ဘေးမှာ သှားရပလြိုကတ်ော့ ကနွော့ကြို မော့ကြည့်တ်ယ်။ ရှပအြင်ျကြီဖားဖား ဝတထြားပြီး၊ ခေါင်းလွှောပြှီးစ သူမဟနပြနလြေးက ကပိုကရိုလေးနဲ့ ကြည့်လြို့ကောင်းနတယ်ေ။ ကနွောန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်အောင် သူ့ပုခုံးလေးကို ဆှဲလှည့လြိုကပြှီး နဖူးပြငပြှောငပြှောငလြေးကို ကနွော့လြကဖြဝါးနဲ့ သာသာဖြဖြ ပြတပြေးရင်း..
“ကနွောြ.. တမငယ်ုတမြာချင်တ်ာ မဟုတဘြူးဆိုတာ.. ခငဗြွားသိမှာပါ..”
လို့ သူ့မကြလြုံးတွကေို စိုကကြှည့ရြင်း ပြောလိုကတ်ော့ မကြလြှှာခပြှီး ငှိမန်တယ်ေ။
………. …….. ……….. ……….. ………….
အိမကြနေ ထုံးစံအတိုင်း ဆေးရုံကို ထွကလြာတော့ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေ မေ့သှားပြီဗွ။ ခငဗြွားတို့ ဘယလြိုထငလြို့လဲ။ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိဈစက အခစွမြှ မပါတာလဗွော။ ယောကြြားတွဟော ဘယန်ရောမှာမဆို၊ ကမျဘာပေါကြ ဘယမြိန်းမနဲ့မဆို အိပဖြို့ အသင့ဖြစ်နတယေဆြိုတာ (မလိမမြညာကြေး) ခငဗြွားတို့ ဝနခြံရလိမ့မြယ်။ ကနွောပြှောတာ ဟုတသ်လား။ မိန်းမတွဆေိုတာ ကိုယဖြီးလလြာတဲ့ မိန်းမပေါ့ဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ အိပမြိတဲ့ မိန်းမတိုင်းကို သံယောဇဉထြားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုငတ်ဲ့ ကိဈစကြီးလေ။ အခုဟာက တိုကဆြိုငလြို့ ဖြစ်သှားတာမွိုးပါ။ ကနွော့ကြို ယောကြြားကောင်း မပီသတဲ့ကောငလြို့ ခငဗြွားတို့ မှငခြငွမြှငလြိမ့မြယ်။ ဒါပမယေ့ြ တကယတ်မ်း ဒီလိုအခွနတွေကေေို ရငဆြိုငရြတဲ့ အခါ ကိုယ့ကြာမစိတကြို ကိုယထြိန်းနိုငဖြို့ဆိုတာ ပြောသလောကတ်ော့ မလှယဘြူးဗွ။ ထားလိုကပြါတော့လေ။
ကနွော့ဇြာတလြမ်းကို ဆကပြှောရရင်.. ကနွောခြစွမြိနတေဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးက ကနွော့ကြို ရှောငသ်ှားတာ တောတ်ောလြည်း စိတထြိခိုကန်မေိတယဗြွာ။ ကနွောသ်ူ့ကို အရမ်းသဘောကနွမေိပြီ။ ဘဝမှာ အိမထြောငပြှုရင် ကနွော့ဘြဝ ကြငဖြောဟြာ အဲ့ဒီလို စာတတပြတတေတ်ဈယောကြ၊ စိတန်ှလုံးကောင်းတဲ့သူတဈယောကြ ဖြစ်စချင်ေခြဲ့တာလေ။ ကနွောြ ခဉွြးကပပြုံ ခဉွြးကပန်ည်း မှားသှားပြီလားလို့ တွေးနမေိတယ်။
အခု အဘိုးကို ညဖကပြှုစုဖို့ ငှားထားတဲ့ နာ့ဈမ အသကခြပကြှီးကြီးတဈယောကကြို မသိမသာ အဈကြည့်တ်ော့ လောလောဆယ် ဆေးရုံကနေ ခွင့ယ်ူထားတယလြို့ပဲ သိရတယ်။ ကနွောြ နရတေအားခကတ်ဲ့ ခစွဝြဒနောကို ခံစားနရပြေီဗွာ။ ကနွော့အြဘိုးလည်း ဆေးရုံကနဆင်ေးရဖို့ နီးလာပြီ။ ဒီလိုဆို ကနွောအြသည်းကြဲပြီး ပြနသ်ှားရတော့မှာလား ကနွောခြစွတ်ဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးရာ။
“မင်းဆရာမလေးက မှို့ပြငမြှာနတယ်ေ..။ ငါ လိပစြာရလာပြီ..။ ပြီးခဲ့တဲ့ ၃-၄ ရကကြ ငါတို့မှို့တဈဖကကြမ်းက သူ့ဇာတိကို သူ့အဖနမေကေောင်းတာ ပြုစုဖို့ ပြနသ်ှားတာ..။ အခု မနေ့ညက ပြနရြောကလြာပြီ..။ မင်းကိုရှောငတ်ာတော့ မဟုတဘြူးလို့ ငါထငတ်ာပဲလေ..။ မင်းအခု သူ့ဆီလိုကသ်ှားချင်လြား”
ကနွော့ဘြောဒြါ ကာတွန်းဆရာက မနကခြင်း ဆေးရုံမှာလာကြိုရင်း အဲ့လိုပြောလာတော့ ကနွောရြငတ်ှေ အရမ်းခုနလြာတယ်။
“ငါ့ကို လိုကပျို့ပေးကြာ”
လို့ ပြောရင်း အိမကြိုခဏပြန် ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားလဲပြီး ဒီကောငန်ဲ့အတူတူ အိမကြပြနထြှကလြာခဲ့တယ်။ မှို့ပြငရြပကြှကတ်ဈခုက ပဉွထြောငသ်ှပမြိုး တဈထပအြိမကြလေးရှေ့မှာ ကနွော့ကြို ခထွားပေးပြီး…
“ကဲ… Do or Die ပဲ သူငယခြငွြး”
လို့ ပြောပြီး ကာတွန်းဆရာ လဈသှားရော။ ကနွောလြည်း တိတဆြိတန်တေဲ့ ခွံဝင်းထဲ ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ ဝငလြာခဲ့တယ်။ အိမပြေါကဝြရောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ဆြရာမလေးက အံ့သှနတေဲ့ မကြလြုံးလေးနဲ့ ဧည့ခြန်းထဲက ပကလြကကြုလားထိုငပြေါမြှာ စာဖတန်ရောက ..
“အဈကို”
လို့ လှမ်းခေါတ်ယ်။ ကနွောတ်ဈယောကြ လအဝှေေ့မှာ လှှင့ပြါသှားတဲ့ စကျကူတဈစလိုပဲ ဆရာမလေးအနားကို ဖတကြနဲ ကပသ်ှားတယ်။ ဆှေးမှေ့နတေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ အသနားခံတဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ ဆရာမလေးကို စိုကကြှည့န်မေိတယ်။ ကနွော့ဆြရာမလေးက ချောလိုကတ်ာဗွာ။ တီရှပအြပြာလကပြှတကြလေး ဝတထြားတော့ ဖြူဝင်းနတေဲ့ လကမြောင်းသှယသ်ှယလြေးကို ဆှဲကိုကလြိုကခြငွစြရာလေးဗွာ။ အိမန်ရင်ေး ထမီအနကခြံပေါမြှာ ပန်းပြင့အြနီကလေးတွပေါတဲ့ တပတန်ှမ်းလေးနဲ့၊ ခါတိုင်းမှငန်ကြေ ဆံထုံးလေးအစား ဆံပငန်ကန်ကရြှညရြှညလြေးတွကေို ပခုံးကြောရြုံ ဖားလွားလေးခထွားတယ်။ ကနွော့ကြို ဒီလိုရုတတ်ရကြ မှငရြလိမ့မြယလြို့ ထငထြားပုံမရတော့ ကြောငင်ေးကြည့်န်ရှောတယ်။ ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ ပြောချင်တ်ဲ့ စကားတွအမွေားကြီး၊ ဒါပမယေ့ြ ထွကမြလာဘူး။
စိတထြဲမှာတော့ အောဟြဈနမေိတယ်..။ ဟေ့ကောင်!! ဖိုးသကြ ပြောလကြော.. မှနမြှန်.. ဒီတဈခါမှ မပြောရဲရင် မင်းလိုချင်တ်ဲ့အရာကို ရမှာမဟုတဘြူး။ ပြောလိုကတ်ော့!! မင်းဘယလြောကြ သူ့ကိုမှတန်ိုးတယဆြိုတာ ပြောလိုကြ.. ပြောသာပြောခလွိုကြ။
ဖနဂြေါလြီလုံးလေးတွလေို ဝိုင်းစကကြှညလြငန်တေဲ့ မကြလြုံးလေးတွနေဲ့ ငေးကြောငကြှည့န်တေဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးရဲ့ မကြန်ှာနားကို တိုးကပလြိုကရြင်း အဆကစြပမြဲ့နတေဲ့ စကားတွေ ဆကြ
တိုကြ ကနွော့ပြါးစပကြ ထွကကြကြုနတ်ယ်။
“ဆရာမလေးရယ်.. ကနွောလြေ.. ရမလားလို့ အပြောကြှံမိတာ မဟုတပြါဘူးဗွာ..။ ကနွော့ကြို ရှောငမြပြေးပါနဲ့ဗွာ..။ ကနွောြ ဆရာမလေးမရှိပဲ နလေို့ မတတတ်ော့လို့ပါ…။ ကနွော့ဘြဝမှာ ဒီလိုကောငမြလေးမွိုး တဈခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပါဘူး..။ ကနွောြ ဆရာမလေးကို မှတမြှတန်ိုးနိုး ခစွတ်ာပါ..။ ဘယလြိုအကြောင်းပြခကြမြွိုးနဲ့မှ ကနွော့ကြို မငှင်းပေးပါနဲ့ဗွာ..။ အခုဆို နေ့တိုင်း ကနွောြ ငရဲကနွသလေိုပဲ..။ ကနွော့ကြို သနားပါဗွာ..။ နောြ ဆရာမလေး.. နောြ”
ဆီမန်းမန်းနသလေို တတွတတ်ှတ် လွှောကပြှောနတေဲ့ ကနွော့ကြို ကြည့်န်ရင်ေး ဆရာမလေး တခစ်ခစ်ရယလြိုကတ်ော့ ကနွောအြံ့သှပြီး ဘာဆကပြှောရမှန်းမသိ ဖြစ်သှားတယ်။
“အဈကို.. ရည်းစားစကားပြောတာကြီးကလည်း.. ရယခြငွစြရာကြီး..။ အနောကကြ ကြားလိုကသ်လို တတွတတ်ှတ် ရှတန်တယ်ေ..။ ပြီးတော့ သူများအိမထြဲလာပြီး ခစွစြကားကြိုကစြကား ပြောရတယလြို့ရှင်..”
ဆိုပြီး တခစ်ခစ် ရယန်ပြနေတ်ယ်။
“အဈကို့ကို ရှောငပြှေးနတောလို့ ဘယသ်ူက ပြောခဲ့လို့လဲ..။ အနီ့ဖဖေေ နမကေောင်းလို့ ခွင့ယ်ူပြီး ပြနသ်ှားတာလေ..။ အဈကိုက ဘာဖြစ်နတောလဲ..။ သူ့ကိုယသ်ူ ၁၆ နှစ်သားကလေး မှတန်လေား မသိဘူး..။ ပြီးတော့ သူများကို ရည်းစားစာပေးတာကလည်း ဘယလြိုကြီး ရေးလာမှန်း မသိဘူး.. ခစ်ခစ်…။ ရယလြည်းရယခြငွတ်ယ်.. အမှငလြည်းကပတ်ယ်.. တကထဲမှပဲ..။ အခုကော ဘာကိဈစ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ဖြစ်နတောလဲ”
ရယပြှုံးနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ အဲ့လိုပြောလာတော့.. ကနွောြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး..။ ပြောလြှန်းလို့ ရငထြဲမှာ လှိုကကြနဲဖြစ်ပြီး လကတ်ဈကမ်းလောကအြကြာမှာ ရပန်တေဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေးကို ခါးကငွကြငွလြေးကနေ ဆှဲကိုငပြှီး ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းပြီး တင်းကြပန်အေောင် ဖကထြားမိတယ်။
ဆရာမလေး မနီနီခွိုလေးရာ.. ကနွော့အြခစွကြလေး.. ကနွော့အြသကဗြူးကလေး… ကနွော့မြေးစိထိရုံကလေး ဖြစ်နတေဲ့ အနီလေးရဲ့ခေါင်းပေါကြ ဆံပငန်ကန်ကြ မှှေးမှှေးလေးတွကေို ကနွော့န်ှာခေါင်းနဲ့ ဖိကပပြှီး နမ်းရှုံ့နမေိတယ်။ ကနွော့ရြငထြဲမှာ မှတန်ိုးတွယတ်ာမှုတွေ အပြည့အြသိပန်ဲ့ လင်းမှမှခံစားခကြတ်ှေ ဖြစ်ပေါလြို့ပေါ့လေ။
“အဈကို.. အနီ အသကရြှူကြပလြာပြီရှင့ြ..။ ဖကထြားတာ နည်းနည်းလွှော့ပေး..”
လို့ ပြောလာမှ ကနွောသ်ူ့ကို အသားကုန် ပြေ့ဖကထြားမိတယဆြိုတာ သတိရလို့ လွှော့ပေးလိုကတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငထြားပြီး မလှှတပြေးသေးပဲနဲ့ ဆရာမလေးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခစွရြညလြှှမ်းနတေဲ့ မကြန်ှာနီနီကလေးနဲ့ ကနွော့ကြို ရှှန်းရှှန်းစားစား မော့ကြည့်န်တယ်ေ။
“အဈကိုက လူ အ ကြီးပဲ.. သိလား..”
ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို သူ့လကခြွောင်း ပြော့ပြော့လေးတွနေဲ့ လာထိကပဆြော့ကစားရင်း ဆရာမလေးက ပြောတယ်။
“ဟင်!!”
“ဟုတတ်ယလြေ.. ဒီကဖြင့ြ သူနဲ့တူတူ ပူးကပပြှီးထိုငရြင်း ရငတ်ှတဒေိုင်းဒိုင်းခုန်…။ သူ့မကြန်ှာကို ခိုးခိုးကြည့်ပြှီး.. စိတတ်ှလှေုပရြှား..”
“ဟာကြာ!! သိမှမသိတာကြီးကို”
“ခစ်ခစ်.. ဒါကြောင့ျ အဈကို့ကို လူ အ လို့ ပြောတာပေါ့”
“ဒါဆို ကနွောြ ဆရာမလေးကို.. ခစွန်တယေဆြိုတာလည်း ရိပမြိတယပြေါ့”
“မတောတ်ဆ လကခြငွြး ကိုယလြုံးချင်ြး ထိမိသှားရင် အဈကိုက ခွတေုနလြကတ်ုန် ဖြစ်ဖြစ်နတော သိတာပေါ့လို့”
“ဟာကြာ.. ဒါဆိုဘာလို့”
“ပြောပြီးပြီလေ..။ အဈကိုရေးတဲ့ ရည်းစားစာကြီးကို ရယခြငွလြို့ နောကလြိုကတ်ာပါဆို..။ အဈကို့ကို အနီ စကားစပြောကတည်းက သဘောကနွတော သိလား..။ အနီ့ဘဝမှာ ရည်းစားသနာရယလြို့ တဈခါမှမရှိခဲ့ဖူးဘူး..။ အဈကိုနဲ့ ရင်းနှီးတာ ကြာလာလလေေ ပိုပြီးသံယောဇဉတ်ှယလြာလလေေ..။ နောကဆြုံး အဈကို မပြောရဲရငတ်ောငမြှ .. အနီ မရှကဘြူးနောြ..။ အနီကိုယတ်ိုင် အဈကို့ကို ရည်းစားစာပေးမလို့ စဉြးစားနတော..။ ဟိုခွီမင်းတွေ၊ မောစြီတုံးတွတေော့ မပါဘူးပေါ့လေ.. ခစ်ခစ်..”
လွှာကလေး တဈလဈထုတပြှီး ကနွော့ကြို ပြောငခြွောခြွောလြုပပြှနတေဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲက ခစွသ်ူဆရာမလေးကို ကြည့်ပြှီး ကနွောြ မရိုးမရှ ဖြစ်လာပြီဗွာ။ ခါးကငွကြငွလြေးကို စုံကိုငပြှီး ဖကထြားတဲ့ ကနွော့လြကန်ှဈဖကကြို အောကကြိုလွှောခလွိုကပြှီး တငပြါးလုံးလုံးလေးကို လကဖြဝါးနှစ်ခုနဲ့ သချောကိုငပြှီး ကနွောဆြှဲမလိုကတ်ော့ ခွဖြေားလေးထောကပြှီး မကြန်ှာလေး မော့လာတယ်။
“အကို!! အင်းးးးး….”
ဆရာမလေး မကြတ်ောငတ်ှေ စင်းကသွှားပြီ။ ဘာစကားသံမှလည်း မထွကန်ိုငတ်ော့ဘူး။ စငယ်ောင်ှကကြလေးနဲ့တူတဲ့ နှုတခြမ်းကြေးကြေးအိအိလေးကို ကနွောြ ဆှဲစုပပြှီး နမ်းလိုကတ်ာကိုး။ ငှိမင်ှိမြ
လေးနပြေီး နှုတခြမ်းကို အတင်းစိထားတယ်။ ပုံမှနလြေး နမ်းစုပန်ရောက ကနွော့အြောကန်ှုတခြမ်းကို သူ့နှုတခြမ်းနှစ်လှှာထဲ မဝငဝြငအြောင် ထိုးထည့ပြှီး သူ့အပေါန်ှုတခြမ်းကို ညငည်ငသ်ာသာ ယုယုယယလေး စုပပြေးနမေိတယ်။ တုန့်ပြနမြှုကို ကြည့်ခြငွြးအားဖြင့ြ ကနွော့ဆြရာမလေးဟာ ဖိုသတ်တဝါနဲ့ ထိတွေ့ဖူးပုံမပေါဘြူးဆိုတာ သချောနတယ်ေ။
၅ မိနဈလောကြ ဆကတ်ိုကစြုပန်မ်းပေးနပြေီး လှှတပြေးလိုကတ်ော့.. ကနွော့ရြငခြှငကြို မှီတွယလြာရင်း တကိုယလြုံး ပြော့ခွနလေေို့ ဖေးမပြီး ပြေ့ထားပေးရတယ်။ ဘယန်ရောကိုမှ မထိရသေးဘူး။ တငပြါးလေးကို သာသာကိုငပြှီး နှုတခြမ်းလေး စုပန်မ်းတာနဲ့ ကနွော့အြနီကလေးခငမြွာ ဒီလိုဖြစ်သှားပြီ။
“အနီလေး.. ဘာဖြစ်တာလဲ”
လို့ မေးတော့ ဘာမှပြနမြပြောပဲ.. မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ကနွော့ရြငဘြတကြို ပါးဖောင်းဖောင်းလေးအပပြှီး မှီတွယထြားရှာတယ်။
“အဈကို!! အနီလေ .. ဒူးတွပြေော့နတယ်ေ သိလား …။ ရငထြဲမှာလည်း တဈဆို့ဆို့ကြီး”
ဆိုပြီး အသကပြှင်းပြင်းရှူနရတေဲ့ အသံနဲ့ ကနွော့ကြို မော့မကြည့်ပြဲ ပြောလာတယဗြွာ။
🏵️ ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️