အောစာအုပ်

ကျွန်တော့် ပီယာနိုဆရာမလေး (အပိုင်း ၁)

ကြှနတ်ော့ြ ပီယာနိုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – Chan Ko (ခမြျးကို)

🏵️ အပိုင်း (၁) 🏵️

ကြှနတ်ော့ဇြာတလြမ်း စတာက အထကတ်န်းအောငပြှီးခါစ ကာလပေါ့။ ငယင်ယကြတည်းက သငလြိုကရြတဲ့ တူရိယာတွေ စုံနတောပဲ။ တယော၊ ဟာမိုနီကာ၊ ဂဈတာ စုံနတောပဲ။ တအားဝါသနာကြီးတဲ့ ကလေးလို့တော့ မထငန်ဲ့နောြ။ ကြှနတ်ော့ဖြဖကေေ တောမှို့လေးမှာ လူပျိုဘဝက တောတ်ောလြေး နာမညကြှီးတဲ့ ဂဈတာသမား။ မမကေေ ဘုရားကြောင်းက တယောဆရာမလေး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတော့ ကနွော့ခြငမြွာ လူမှန်းသိတတစြကတည်းက မိဘတွရေဲ့ အတင်းအကြပ် သငကြှားမှုအောကမြှာ ကစားခွိနတ်ောင် မရှိခဲ့ဘူးဗွ။

သူများတွေ ကြောင်းဆင်းလာလို့ ဘောလုံးကနကြှ၊ စွနလြှှတကြှ၊ ကစားကြပြီဆို ကနွော့မြှာ မကြရြညန်ဲ့ မကြခြှကြ။ အိမကြ မှို့ရဲ့ဘောလုံးကြင်းနဲ့ မကြန်ာချင်ြးဆိုငဆြိုတော့ ပြတင်းပေါကကြနေ တခွားကလေးတွေ ဆော့နတောကို ငေးကြည့်ပြှီး ပဲပငပြေါကြ နုတ်(ဈ)တွဖတ်ေ၊ ဝမ်းအနတ်ူးအန် ဘာညာဆိုပြီး တိုငမြငရြနခေေဲ့ရတဲ့ ဘဝပေါ့။

လူပျိုပေါကဖြစ်လာတော့ ထိုကသ်င့သ်လောကြ တီးတတ် ခတတ်တလြာတယ်။ ဟာမိုနီကာမှာ ဆရာတဈဆူပေါ့လေ (ဟီးကြှားတာနောြ)။ ဂဈတာမှာလည်း တောတ်ောလြေး ဟုတလြာတာပေါ့လေ။ (Eric Clapton: လောကတ်ော့မကြှမ်းဘူးပေါ့။ တောမှို့လေးမှာ နာမညကြှီးတဲ့ တောကြောပြေါ့လေ)။ တယောလား.. အမှနအြတိုင်းပြောရရင် နှစ်တွအကြောကြီး ဒုကျခခံလိုကရြတာပဲရှိတယ်။ အခုထိ မရပါဘူးဗွာ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြလည်း ဂန်တဝငဂြီတကို တယောလေးနဲ့ အိညောငအြိညောင် ထိုးရတာကို မကြိုကြ။ စပြီးကငွ့စြဆို တယောကိုမေးနဲ့ ညှပထြားရတာကိုက ဆနအြိတကြှီး ထမ်းနရသေလို ပငပြန်းဆင်းရဲလိုကရြတာဗွာ။

အထကတ်န်းစာမေးပြဲပြီးတော့ ကနွောလြည်း ယောငခြွာခွာ ဖြစ်နတောဗွ။ ဖဖနေေဲ့ မမကေေ သူတို့အလုပတ်ှနေဲ့ သူတို့မအား (နယစြပဆြိုတော့ ကုနရြောင်းကုနဝြယပြေါ့ဗွာ)။ ကနွော့ကြိုလည်း ဂရုမစိုကအြား။ သူတို့အလုပမြှာ ဝိုင်းကူပေးပါ့မယဆြိုတာလည်း လကမြခံပဲ နောကထြပ် ဇာတလြမ်းတဈခု ထွငလြာပြနတ်ယ်။ Piano (ပီယာနို) တီးသငရြမယတ်ဲ့ဗွာ။ ကြားကြားချင်ြး စိတလြသှေားတယ်။ ကြည့်လြည်း လုပကြှပါဦးဗွာလို့။

တသကလြုံး ဒီတူရိယာတွနေဲ့ပဲ အခွိနကြုနရြတော့မှာလား မသိတော့ပါဘူး။ မမကေေ မရဘူးဗွ။ ထုံးစံအတိုင်း အာဏာနဲ့။ ဟေ့ကောင်.. F-ကလပ်(တယော) ကော၊ G-ကလပ်(ဂီတာ) ကော နငန်ားလညပြှီးသား၊ ပီယာနိုက C-ကလပန်ုတဈြနဲ့ သှားတာ.. သှားသငခြွေ..။ ခဏလေးနဲ့ တတမြှာဆိုပြီး အမိန့်ခတွောမြူတယ်။ အဲ့ဒီတော့ကား ဆရာဗန်းမောတ်ငအြောငရြဲ့ လနေဲ့ပြောရရင် ကနွောကြော ဘာများတတန်ိုင်ဦးမညန်ည်းပေါ့။ ခေါင်းညိမ့လြိုကရြတော့တာပေါ့လေ။

မှို့ပြငကြ ယူကလဈဝင်း (ယူကလဈပငတ်ှမွေားလို့ခေါတ်ာ) ထဲက ဆရာမဆီမှာ တဈပတ် ၃ ရကြ မနကစြောစောပိုင်း သငဖြို့ ပြောထားပြီတဲ့။ (Fri to Sun ပေါ့လေ)။

သငတ်န်းစမယ့န်ေ့ စောစော ကနွောအြိမကြနေ ပျိုငဘြီးလေးနင်းပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ ယူကလဈဝင်းထဲရောကတ်ော့ မမမှေောလိုကတ်ဲ့ ပီယာနိုသငတ်ဲ့ ဆရာမအိမကြို လိုကရြှာရသေးတယ်။ အဲ့ဒီခွံဝင်းကြီးက တောတ်ောကြယွတ်ာဗွ။ ပြီးတော့ အိမတ်ှကေ ပဉွထြောငအြိမမြဲမဲကြီးတွေ။ တဈအိမန်ဲ့တဈအိမကြလည်း တောတ်ောလြှမ်းတယ်။ တိတဆြိတန်တောပဲ။ တခကြတ်ခကြြ လတေိုကလြိုကရြင် ယူကလဈရှကတ်ှေ လတေိုးသံတွေ တရှဲရှဲကလှဲပြီး ဘာအသံမှကို မကြားရတာ။ ပတဝြန်းကငွြ အနအအေထားကတော့ ဆိတင်ှိမလြှန်းလို့ ကနွောြ ဂဈတာလာကငွ့ဖြို့ တေးထားလိုကတ်ယ်။

ဟိုမေးဒီမေး လွှောကမြေးရင်း ဆရာမအနတ်ီဝငန်ီရဲ့ အိမကြို ရှာတွေ့တယ် (အနတ်ီဝငန်ီဆိုတာ မမပြေေောလိုကတ်ဲ့ ပီယာနိုသငမြယ့ြ ဆရာမ)။ တဈထပတ်ိုကပြုပုလေး၊ ဆေးအဖြူသုတထြားတယ်။ ခွံထဲအထိ ပျိုငဘြီးလေးကိုနင်းပြီး ဝငသ်ှားရင်း ခွေးတွဘောတွေ ရှိနမလေား ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ ရှိုးရသေးတယ်။ အဲ.. ဘယသ်ူမှမရှိဘူးဗွ.. တဈအိမလြုံး တိတန်တောပဲ။ ကနွောလြည်း အိမရြှေ့ဆငဝြငအြောကမြှာ စကဘြီးကိုထောငထြားပြီး ခပအြုပအြုပ် အောကြှည့တ်ယ်။

“အနတ်ီဝငန်ီ.. အနတ်ီဝငန်ီ”

ဘယသ်ူမှလည်း ပြနမြထူးဘူးဗွ။ ဒါနဲ့ လှယအြိပထြဲပါလာတဲ့ စကားဝါတံဆိပ် ဆေးပေါ့လိပလြေးထုတပြှီး ဖြာနမေိတယ်။ ဖတကြနဲ ကနွော့အြနောကဖြကကြ လူရိပတ်ှေ့တာနဲ့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကစွဆြံမှီး တုတတ်ုတကြှီးနဲ့ အသားအရညကြ အဝါရောငလြဲ့နတေဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကဗြွ။ အရပကြလည်း အမှင့ကြှီး၊ အနီရဲရဲထမီလေး ဝတထြားတယ်။ တောတ်ောကြှပကြှပလြေး စည်းထားတော့ ခါးလေးက ကငွကြငွလြေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ရငအြုံကလည်း တီရှပအြပြာ သေးသေးလေး ဝတထြားတော့ တောတ်ောကြှီး သိသိသာသာ ဖောင်းကြှနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ကြာကြာငေးလို့ မကောင်းတာနဲ့ စကားစလိုကတ်ယ်။

“ကနွောြ အနတ်ီဝငန်ီဆီ ပီယာနိုတီးသငမြလို့ လာတာပါ အဈမ..။ အနတ်ီဝငန်ီရှိလား မသိဘူး..”

ခပတ်င်းတင်း စေ့ထားတဲ့နှုတခြမ်း ပြင့ထြှကလြာတယ်။

“မင်းနာမည်.. ဖိုးသကလြား..။ ဝငန်ီဆိုတာ ငါပဲ..။ တဈခုကြိုပြောထားမယ်.. မင်းဆေးလိပကြို ဒီမှာ အပြီးသောကခြဲ့..။ ငါ့အိမထြဲမှာ ဆေးလိပသ်ောကလြို့ မရဘူး..”

ပြတတ်ောင်း ပြတတ်ောင်း ပြောရင်း အိမထြဲကို ဝငသ်ှားရောဗွ။ ဟောဗွာ.. အနတ်ီဝငန်ီဆိုတာ အသကြ ၃ဝ တောင် ပြည့ပြုံမရသေးဘူး။ လသေံကလည်း တင်းတင်းကြီး..။ အင်း ငါတော့မလှယဘြူး… ဇာတလြမ်းပဲကြာလို့ တွေးပြီး ဆေးပေါ့လိပလြေးကို ခွထေောကန်ဲ့ နင်းခွပြေီး ကနွောလြည်း နောကကြနေ အပြေးလေး လိုကဝြငလြိုကတ်ယ်။

အသာလေး ကပလြိုကသ်ှားတော့ အနတ်ီဝငန်ီရဲ့ နောကပျိုင်းအလှကို မှငန်ရတေယဗြွ။ ကစွဆြံမှီးတုတတ်ုတကြှီးတွကေ တငပြါးကားကား ဖြံ့ဖြံ့လေး အပေါမြှာ သှားဆုံးတယ်။ ထမီအနီရဲရဲအောကကြ တငပြါးလေးက လှုပခြါရမ်းလို့။ မကောင်းတတမြှန်းသိပမယေ့ြ ကနွော့မြကြလြုံးက ခွာလို့ကိုမရတာ။ အဲ့လို အသာလေးငေးရင်း ဂလုနရောကနေ အနတ်ီဝငန်ီကိုယလြုံး တဈပတလြှည့လြာပြီး ကနွောန်ဲ့ မကြန်ာချင်ြးဆိုငလြာမှ ရုတတ်ရကြ မကြန်ာလှဲလိုကရြတယ်။ ဒါတောင် ရိပမြိသှားမလားဆိုပြီး လန့်သှားသေးတယ်။ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဧည့ခြန်းထဲခထွားတဲ့ သုံးချောင်းထောကြ ဂရင်းပီယာနိုကြီးကို လှည့ပြတကြှည့ခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ယ်။

“ကဲ.. ပြောပါဦး..။ မင်းက instruments တွေ တောတ်ောတ်ီးဖူးတယဆြို..။ မောငရြင့မြမကေေ ဖုန်းထဲကနေ မနေ့ကပြောတယ်.. ဟုတလြား”

အနတ်ီဝငန်ီက မရယမြပြုံးပဲ ကနွော့ကြိုကြည့်ရြင်း စကားစတယ်။ ကနွောလြည်း ပြုံးရင်း…

“ဟုတကြဲ့… နည်းနည်းပါးပါးပါ အနတ်ီ”

“ဘာတွတေီးဖူးလဲ ပြောပါဦး”

“ဟာမိုနီကာ၊ တယောနဲ့ ဂဈတာပါခငဗြွ..”

“အခု ပီယာနိုကိုကော ကြိုကလြို့လာသငတ်ာလား”

“အဟီး .. ဖဖနေေဲ့ မမကေေ အတင်းသငခြိုင်းလို့ လာသငရြတာဗွ..” (ပြောပြီးမှ ငါဘာလို့ အဲ့လိုပြောလိုကရြတာလဲလို့တောင် နောငတ်ရသှားတယ်)

“အင်း.. ဟုတပြှီလေ..။ မောငရြင့မြမကေေို အနတ်ီ ဖုန်းဆကလြိုကမြယ်..။ စိတမြပါပဲ သငလြို့ကတော့ အလုပဖြစ်မှာ မဟုတဘြူးကြ..”

ကနွောြ ခကြခြငွြးပြာသှားတယ်။ ပီယာနို သငခြငွတ်ာ မသငခြငွတ်ာထကြ ဒီကိုနေ့တိုင်းလာပြီး အနတ်ီချောချောလေးကို မှငခြငွန်တေဲ့စိတကြ ကနွော့ကြို ကြီးစိုးနပြေီလေ။

“အာ.. မဟုတဘြူးဗွ..။ အစကတော့ မသငခြငွဘြူး ဖြစ်နတော..။ အခု ဒီကောငကြှီး (အရှေ့က ပီယာနိုကြီးကို လကည်ိုးထိုးပြ) ကိုမှငတ်ော့ ဘယလြိုစိတပြါလာမှန်းကို မသိတာ..။ အဟကဟြကြ..”

“သချောလို့လား မောငရြငလြေးရယ်..”

အနတ်ီဝငန်ီက ခပယ်ဲ့ယဲ့ပြုံးရင်း ပြောတယ်။

“ကဲ.. ဒါဆိုစလိုကစြို့”

ဆိုပြီး ပီယာနိုကြီးအရှေ့မှာ ကုလားထိုငလြေးခပြှီး သငခြန်းစာ စဖို့ပြငတ်ယ်။ ခလုတတ်ှအကြေောင်း ရှင်းပြလိုကြ၊ နုတဈြတွဖတေခြိုင်းနဲ့ ကနွော့ကြို စိတပြါလကပြါ စပြီးသငပြေးပါတယ်။ သိတယမြလား ကနွောကြတော့ ဘေးကနေ အနတ်ီ့စကားပြောသံတွေ မကြားတဈခကြြ ကြားတဈခကြြ။ ဒီလောကြ အနတ်ီဆရာမလှလှလေးနဲ့ ပူးကပပြှီး ထိုငန်ရမှေတော့ ဘယလြိုလုပ် music ကို စိတဝြငစြားတော့မလဲဗွာ။

ဘေးကနေ တခကြတ်ခကြြ သူ့ကိုယန်ံ့လေး ခိုးရှူလိုကြ၊ လညပြင်းက သှေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွကေို ခိုးကြည့်လြိုကြ၊ ကနွောကြ ဘေးကနေ ရပန်ရတေော့ တီရှပလြညဟြိုကလြေးအောကကြ လှပကြနဲ လှပကြနဲ မှငမြှငန်ရတေဲ့ ရငသ်ားအလှလေးတွေ ခိုးကြည့်လြိုကြ၊ တခါတခါ ကနွော့ကြိုယကြို အနောကဆြုတပြှီး ကုလားထိုငမြှာ ခါးမတမြတလြေးထိုငန်တေဲ့ အနတ်ီရဲ့ ကားထွကန်တေဲ့ တငလြေးကို ကြည့်လြိုကန်ဲ့ အနတ်ီက ပီယာနိုတီးပြနတေဲ့အခွိန် ကနွောကြ လောငတ်ီးနတောပေါ့လေ အဟီး။

အဲ့ဒီနေ့က ၂ နာရီသငခြန်းစာဟာ ကနွော့အြတွကတ်ော့ ၂ စကျကန့်လောကပြဲ ကြာတယလြို့ ထငလြိုကရြတယ်။ ပြနလြာတော့ စိတကြူးလေး တယဉယ်ဉပြေါ့ဗွာ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အိပခြန်းထဲ မှနမြှနဝြငပြှီး တဈခွီလောကြ လကန်ဲ့ လုပလြိုကရြသေးတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနကြ ကနွော့မြှာ မိန်းမအတွေ့အကြုံ လုံးဝကို မရှိသေးတာဗွ။ ညဖကြ ထမင်းဝိုင်းကြမှ မမကေေ မေးတယ်။

“ဘယလြိုလဲ ပီယာနိုဆရာမ အသငအြပြကောင်းလား”

“ဟုတ် မမေေ။ ဒါနဲ့ ဆရာမက ငယသ်ေးပါလား”

“ဟဲ့ ၃ဝ စွန်းစွန်းလေးပဲ ရှိသေးတာ..။ ရုပကြိုလည်းကြည့်ြဦး နုနုလေး..။ သား.. နငကြှှနပြေေီမလား”

ဆိုတော့ ကနွောကြ ပြုံးပြုံးကြီးလုပပြှီး

“အို.. မမကေလေည်း သားက အဲ့လိုတွေ စိတမြဝငစြားပါဘူး”

ဆိုပြီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဂေါလြီရိုကန်တေုန်း ကလေးပေါကစြလို မူလိုကရြတယ် ဟီးဟီး။ ဆရာမအနတ်ီလေးက အခုထိ အပျိုကြီးဗွ။ ကနွောတ်ို့မှို့က နာမညကြှီး ဘောဒြါဆောငတ်ဈခုမှာ နည်းပြလာလုပန်တော။ အခု ကနွောြ သှားသှားသငတ်ဲ့အိမကြ သူ့အမွိုးတဈယောကရြဲ့အိမ်။ တဈယောကထြဲနတောတော့ မဟုတဘြူး။ သူ့သူငယခြငွြး နောကထြပ် အပျိုကြီးတဈယောကြ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီတဈယောကကြတော့ အထကတ်န်းပြ ဆရာမ။ ကနွောသ်ှားတဲ့နေ့က ကြောင်းသှားလို့ မမှငခြဲ့ရတာ။

ကဲ ကနွော့ဇြာတလြမ်း ဆကပြှောရအောင်…

အဲ့လိုပဲ တဈပတကြို ၃ ရကြ အနတ်ီဝငန်ီဆီ သှားသင်၊ ဘေးကနေ နို့တွခေိုးကြည့်ြ၊ ဖငတ်ုံတုံလေးကို ရှိုး၊ ကိုယသ်င်းနံ့လေး ခိုးရှူရင်း ကတုနကြယငကြှီး ဖြစ်ဖြစ်ပြီး အိမပြှနလြာ။ အိပခြါနီးတိုင်း ပြနပြှနပြှီး မကြလြုံးထဲ မှငအြောငမြှန်းပြီး ဂွင်းထု။ ဒီလိုနဲ့ သင်ျကြနကြတွဲ့ ဧပရယလ် ရောကလြာပါလရေော။ ဘာလိုလိုနဲ့ လေးလရှိသှားပြီဗွာ။ ပီယာနိုသငတ်ာ လေးလလုံးလုံး ဘာကိုမှ စိတမြဝငစြားဘူး။ အားအားရှိ အနတ်ီဝငန်ီကိုပဲ စိတကြ ပစ်မှားနတောကိုး။ သငတ်န်းကာလကလည်း ပြီးခါနီးလာပြီဗွ။

ဒီလိုနဲ့ တဈရကမြှာ သငခြန်းစာအနနေဲ့ သီချင်ြးတဈပုဒြ တီးခိုင်းတယ်။ Cannon in D ဆိုတဲ့ သီချင်ြး ကြားဖူးကြတယမြလား (ဟို စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုငဆြိုတဲ့ သူတောင်းစားလေးက သူငယခြငွြးများစွာဆိုပြီး ဖကြဆြီးထားသေးတယလြေ)။ အဲ့ဒီမှာ ကနွောကြ သောကတ်လှဲတွေ လွှောကလြုပန်တောဗွ။ ကြာလာတော့ အနတ်ီလေးလည်း တောတ်ောစြိတတ်ိုလာပုံရတယ်။ ဆူတော့တာပဲဗွို။

“ဒီလောကြ အခွိနအြကြာကြီးရှိပြီ။ အခုထိ ပုံမလာဘူးဟုတလြား.. မောငရြင်။ လကကြလည်း ခွာသေးတယ်..။ လေ့ကငွ့ခြွိနကြလည်း သပသ်ပမြှတမြှတ် မရှိ..။ နငဘြာအသုံးကလွဲ ဖိုးသကြ..။ ငါ့မှာတော့ အငတ်ိုကအြားတိုကြ သငလြိုကရြတာ..။ နင် ဘာလုပန်လေဲ တဈခွိနလြုံး.. ဟင်..”

အောရြင်းနဲ့ အနတ်ီဝငန်ီမကြန်ှာလေးပါ ဒေါသကြောင့ြ ပန်းသှေးရောငသ်မ်းလာတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာမှပြနမြပြောရဲပဲ ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ ကနွောြ အူတူတူလုပန်လေို့လား မသိဘူး၊ ဒေါသပိုထွကလြာတယန်ဲ့တူတယ်။ ဆကတ်ိုကြ ပြောတော့တာပါပဲ။

“မောငရြင့မြမနေေဲ့ကို တိုငမြယ်..။ တခွိနလြုံး နင့စြိတကြ ဘယရြောကန်လေဲ ပြောစမ်း..။ ငါ့တကိုယလြုံးကို ခိုးကြည့်န်တောမလား..။ ဟင်.. ငါမသိဘူးများ မှတန်လေား ..”

(ဟာ.. သရေောဗြ.. သိနတောကိုး။)

“တဈနေ့ တဈနေ့ ဒီကိုလာမယ်..။ ငါ့ကို တခွိနလြုံး ခိုးကြည့်မြယ်..။ သငန်တောတွကေို စိတမြဝငစြား..။ မီးဝင်းဝင်းတောကန်တေဲ့ မကြလြုံးနဲ့ ငါ့ကိုငမ်းနမယ်ေ..။ အလကားကောင်..”

ဒေါသထွကထြှကန်ဲ့ ကနွော့ကြို အောန်သေံတွဟော တခကြတ်ခကြြ ယူကလဈရှကတ်ှကေို လတေိုးနတေဲ့ အသံတွကြေားထဲက ဖောကထြှကလြာတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာမှမပြောရဲပဲ သူ့မကြန်ှာကိုပဲ စိုကကြှည့န်မေိတယ်။ မနကခြင်းပိုင်းဆိုတော့ ရမေိုးခွိုး ခေါင်းလွှောပြှီးစ ဆံပငခြကခြကကြှီးတွကေ ဖားလွားခထွားတာ လှလိုကတ်ာ..။ မကြန်ှာထားတင်းတင်းနဲ့ ဆူနတေဲ့ မကြန်ှာနီနီလေး..။ ဒီနေ့ဝတထြားတဲ့ ထမီနကန်ကလြေးအောကမြှာ ဗိုကသ်ားရှပရြှပလြေးနဲ့ ပေါငတ်ံသှယသ်ှယလြေးက ထင်းနတောပဲ။

ကနွောြ ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်း မသိဘူးဗွာ။ ရုတတ်ရကြ ကုလားထိုငမြှာထိုငရြင်း ကနွော့ကြို ခါးထောကပြှီး ဆူနတေဲ့ အနတ်ီလှလှလေးကို ဆှဲထူပြီး နဖူးလေးကို နမ်းလိုကမြိတယ်။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို.. ပြှတ်.. ပြှတဆြို ၂ ခကြလြောကြ ဆှဲစုပလြိုကမြိတယ်။ ခါးကိုဖကထြားတဲ့ ကနွော့လြကြ ၂ ဖကကြ သူ့အလိုလို အောကကြိုလွှောကသွှားပြီး လပေါင်းများစွာ ငေးကြည့်ခြဲ့ရတဲ့ တငပြါးအယအြယလြေးကို စုံကိုငပြှီး ခွနမေေိတယ်။ တဈမိနဈလောကတ်ော့ ကနွော့ဆြရာမလေး ငှိမကြသွှားတယ်..။ နောကမြှ ကနွော့ကြို တွန်းထုတပြဈတယဗြွာ။

ကနွော့တ်ကိုယလြုံး တုနရြီနတောပဲ။ သူ့ကိုလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း ခုနက ဒေါသမကြန်ှာနရောမှာ ရှကရြှံ့တာ၊ စိတလြှုပရြှားတာ၊ အံ့သှနတောတွေ ရောထွေးနတေဲ့ အမူအရာတွေ။ ကနွောြ တအားကြောကလြာတယ်။ ဘုရား ဘုရား.. ငါဘာတွေ လုပမြိပါလိမ့ပြေါ့။

“မောငရြငလြေး.. အခုခကြခြငွြး ထွကသ်ှားပါ..။ သှားသှား.. အခုထွကသ်ှား”

အဲ့လိုအောပြှီး ကနွော့ကြို ကြောကလြန့်နတေဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ကြည့်န်ရှောတဲ့ ကနွော့ပြီယာနိုဆရာမလေးကို ကြည့်ရြင်း နောငတ်ခကြခြငွြးရလာတယ်။ ငါမှားသှားပြီဆိုတဲ့ အတွေး၊ ငါတော့ ပြဈမှုကြီးတဈခု ကြူးလှန်းမိပြီဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကနွောလြည်း နားထငတ်ှေ ခေါင်းတွေ ထူပူလာတယ်။ အခုခကြခြငွြး ကနွောဟြာ ပီဘိကလေးလေး ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာတယ်။ ခပင်ိုငင်ိုငအြကြည့်န်ဲ့ အနတ်ီဝငန်ီကို ငေးရင်း ဘာမှပြနမြပြောမိဘူး။ အသကကြလေးမှ ၁၇ နှစ်လောကြ ရှိသေးတာကိုး။

၂ မိနဈလောကန်တေော့ အနတ်ီဝငန်ီ ထပြီး အနောကခြန်း မီးဖိုချောငဖြကြ ထွကသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာလုပရြမှန်းကို မသိတော့တာနဲ့ ပီယာနိုရှေ့ ထိုငပြှီး ဟိုတို့ဒီတို့ လွှောကတ်ီးနမေိတယ်။ ထွကလြည်း မပြေးရဲဘူး။ မမေေ့ကိုများ တိုငလြိုကမြလားဆိုပြီး လန့်နတော။ ပြနထြှကလြာရင် တောင်းပနမြယလြို့ တွေးရင်း စိတကြူးရှိသလို ပီယာနိုကို ဆော့နမေိတယ်။

အခွိနဘြယလြောကကြှာသှားမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကနွော့န်ောကမြှာ လူတဈယောကြ ရပန်သလေိုလို ခံစားမိတာနဲ့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အနတ်ီဝငန်ီပါလား။ ကနွော့ကြိုကြည့်န်တေဲ့ အကြည့်ကြ တမွိုးပဲ။ ခုနကလို တုနလြှုပသ်လိုလို၊ ကြောကသ်လိုလို မကြဝြန်းတွေ မဟုတတ်ော့ဘူးဗွ။ ငိုထားလို့ နည်းနည်းနီနတေဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ဆှေးရီရီ ကြည့်န်တယ်ေ။

ကနွောလြည်း အသနားခံတဲ့ မကြန်ှာပေးလေးနဲ့ ပြနကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။ တိတဆြိတမြှု ကြီးစိုးလှန်းတော့ ဧည့ခြန်းကြီးတဈခုလုံး ငှိမသ်ကန်တောပဲ။ ခဏကြာလာတော့ ဆရာမလေး ကနွော့ကြို စကားစပြောတယ်..။

“ဖိုးသကြ.. ငါခွေးဖြစ်လိမ့မြယ် နငသ်ိလား ..။ နင့ထြကြ ငါ အသကြ ၁၅ နှစ်တိတိကြီးတယ် သိလား..။ လူတွကေ ငါ့ကို သမုတကြှတော့မှာပဲ..။ နငမြမိုကခြငွစြမ်းပါနဲ့ ကလေးရယ်..။ ဒါတွကြေိုသိခဲ့လို့ ငါနင့ကြို ခပတ်င်းတင်း ဆကဆြံခဲ့တာ..”

ကနွောြ သူဘာတွပြေောနလေဲ မကြားတော့ပါဘူး။ ကနွော့အြမှငအြာရုံမှာ မှငန်ရတော အရမ်းလှတဲ့ အမွိုးသမီးလေးပါ။ ခုနက ကနွောဆြှဲရမ်းထားလို့ ဖြာနတေဲ့ ဆံပငရြှညရြှညလြေးတွကေ ကပိုကရိုနဲ့ ဆရာမလေးကို ပိုပြီးတောင် ကြည့်ကြောင်းနစတေယ်ေ။ စိတလြှုပရြှားလှန်းလို့ ဖားဖိုလေးလို နှိမ့ခြွီမှင့ခြွီဖြစ်နတေဲ့ ရငအြစုံက ဘလောကဈြအပြာရောင် အောကကြနေ ရုန်းကြှနသလေိုပဲ။ အိမထြဲဝငလြာတဲ့ နံနကခြင်းရဲ့ နရေောငခြှညန်ုနုလေးက ဆရာမလေးရဲ့ ထမီအနကရြောငလြေးကို ထွင်းဖောကထြားတော့ ပေါငတ်ံသှယသ်ှယစြင်းစင်းလေးကို ဝိုးတဝါးလေး မှငန်ရတေယ်။ ကနွောြ ရနဈေနသလေို ခံစားလာရတယ်။ မှန်းကြပကြှပကြှီးဗွာ။

ကနွောြ ထရပလြိုကတ်ယ်။ အိပမြကထြဲမှာ လမ်းလွှောကသ်လိုမွိုး ခံစားနရတေယ်။ အခွိနတ်ှအကြောကြီး ငေးကြည့်ဖြူးတဲ့ သှေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေ ယှကသ်မ်းနတေဲ့ အနတ်ီဝငန်ီရဲ့ လညတ်ိုငဝြင်းဝင်းလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတဆြှဲနမေိတယ်။ ဖြေးဖြေးလေး ရှရှလေး နမ်းနမေိတယ်။ ခါးကငွကြငွလြေးကို အတင်းဖကထြားလို့ ကိုယလြုံးအိထွေးထွေးလေးခငမြွာ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ပျိုကစွပြုလာပြီ။ နမ်းတယ်.. တကယ့လြူပျိုရိုင်းလေးရဲ့ မဝံ့မရဲ အနမ်း..။ ရငဘြတခြငွြးအပထြားမိတော့ သူ့ရငအြုံက ကနွော့ရြငဘြတန်ဲ့ ဖိကပသ်လိုဖြစ်ပြီး အိစကန်ူးညံ့မှုတွေ… ကနွောြ ရူးနပြေီလားဗွာ။

ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးလှလှလေးကို ကနွောြ တအားပြတခြွနမေေိပြီ။ က..လေး…ရယ် တဲ့..။ ကနွောြ တိတတ်ခိုးကြှရတေဲ့ အနတ်ီလေးက တုနတ်ုနရြီရီ ရရှတေတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ မီးပြင့သ်ှားသလိုပါပဲဗွာ..။ ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို သူ့နှုတခြမ်းပန်းရောငလြေးက ဆှဲစုပပြဈလိုကတ်ာ။ ကနွောြ့မကြလြုံးတွေ ပြာပြီး ဒူးတွပြေော့သှားတယ်။ ခွိုလိုကတ်ဲ့ အနမ်းလေး..။ အောကကြ ကနွော့ည်ီလေးကလည်း ဖြောင်းကနဲ ထောငထြလာပြီ။ နှစ်ယောကစြလုံး နတပြူးသလို တုနတ်ုနရြီရီတွေ ဖြစ်နပြေီ။

ဖယောင်းတိုငသ်ေးသေးလေးတွလေို ဖြူလှှလှှလေးတွလေို့ ထငရြတဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ လကခြွောင်းလေးတွကေ ကနွော့ပြါး ၂ ဖကကြို တဈဖကတ်ဈခကြစြီ ကိုငထြားပြီး ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို သချောကို စုပပြှီးနမ်းနတောဗွာ။ လူတဈကိုယလြုံး လထေဲရောကန်သလေိုပဲ။ ကနွော့လြကတ်ှကလေည်း အငှိမမြနပေါဘူး။ ဘလောကဈြလကပြှတလြေး ဝတထြားလို့ ပေါန်တေဲ့ ဆငစြှယလြို ပြောငတ်င်းချောမှတန်တေဲ့ အနတ်ီဝငန်ီရဲ့ လကမြောင်းနှစ်ဖကစြလုံးကို ပြတ်၊ လကကြို အောကလြွှောခပြှီး တငပြါးအယအြယလြေးကို စုံကိုငပြှီး ခွလေိုကန်ဲ့ အထိအတွေ့ကို ခံစားနလေိုကတ်ာ လူတဈကိုယလြုံး ရှိန်းတိမ်းဖိန်းတိမ်းကြီး ဖြစ်လာတယ်။

ရုတတ်ရကြ နမ်းစုပန်တောရပပြှီး မကြန်ှာချင်ြးခွာလိုကတ်ယ်။ အနတ်ီလေး ကနွော့ကြို အသာလေး တွန်းထုတပြှီး အိမရြှေ့တံခါးမကြီးကို ကလန့်ထိုးလိုကတ်ယ်။ ပြတင်းပေါကတ်ှကေိုတော့ မပိတဘြူး။ ခန်းဆီးလိုကကြာ အစိမ်းလေးတွကေို ခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဧည့ခြန်းစားပြဲပေါကြ ကကဆြကန်ီနီလေးကို ကလိနတယ်ေ။ စကျကန့်ပိုင်းလောကပြဲ ကြာတယ် ..။ တယောသံ ခပခြွှဲခွှဲ တိုးတိုးလေး မှညလြာတယ်။ ကမျဘာကြောဂြီတာစာဆို မိုးဇကရြဲ့ မှောပြုလှဆေိုတဲ့ ကြနရြှာတိုတီးလုံးဗွ။ ပြီးတော့မှ ကနွော့ဖြကကြိုလှည့ပြှီး ခပစြူးစူးကြည့်န်တယ်ေ။ ကြည့်န်ရင်ေး သူ့ဘလောကဈြကို ခပတ်င်းတင်းကိုငပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကတ်ာ နှိပစြိကြယသ်ီးလေးတွဆေီက တဖောကဖြောကအြသံတွေ ထွကလြာတယ်။ လုံးဝ ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။

ဟားးး… ဘရာဖြူဖြူလေးခငမြွာ မနိုငဝြနကြို ထမ်းထားရရှာတာဗွာ။ တင်းရင်းပြီး အုံကြှနတောပဲ။ ကနွောြ တံတွေးတွေ ဂလုဂလုပေါ့။ အောကကြ ထမီနကန်ကလြေးကိုလည်း ကြင်းလုံးကို ခွှတခြလွိုကပြှီ။

ဟိုကြ.. အတွင်းခံပငတ်ီ မပါဘူး။ မပါတာတော့ မဟုတလြောကဘြူး..။ ခုနက အနောကခြန်းထဲသှားရင်း ခွှတခြလွာတာနမှော။ လကကြို နောကပြှနကြိုငပြှီး ဘရာခွိပတ်ှေ ဖြုတခြလွိုကပြှနပြှီ။

ကဲဗွာ.. ကနွောြ အခုမှငန်ရတော လူမဟုတလြောကဘြူး။ ဂရိတွရေဲ့ ပုံပြငထြဲက အလှနတဖြုရားမလေး အကဖြရိုဒိုကလြား။ ကနွောတ်ဈယောကြ ဆှံ့အနတေဲ့ လူတဈယောကလြိုပဲ ဆရာမလေးကို ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ အနားကို လွှောကလြာတဲ့ အထိပဲ။

ကလေး .. လေး .. တဲ့။ တိုးတိုးလေး ကနွော့ကြို စိုကကြှည့ပြှီး ခေါတ်ယ်..။ အသံက ကနွောကြှားဖူးနကြေ ကနွော့ပြီယာနိုဆရာမလေးအသံ မဟုတတ်ော့သလိုပဲဗွာ။ တိုးတိုးရှရှ ခွိုခွိုလေး..။ ကနွော့ကြိုကြည့်န်တေဲ့ အကြည့်ကြလည်း အရညလြဲ့နတေဲ့ အကြည့်မြွိုး ရီဝဝလေေေးဗွာ။ ကနွောြ သှကသ်ှကခြါအောင် ရူးသှားပြီဗွ။ အတင်းကို ပြဲကြမ်းမိနတေော့တာပါပဲဗွာ။ ဘာတွလေုပန်မေိမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး။

ဝဈလဈစလဈဖြစ်နတေဲ့ အနတ်ီ့ကိုယလြုံးလှလှလေးကို နမ်းတယ်.. လကြတ်ယ်..။ လကြတ်ာမှ ပလပ် ပလပ် ဆိုပြီး အသံတွတေောင် ထွကလြာတယဗြွာ။ ဝါဝင်းပြီး ဆူဖြိုးဖြိုးလေးဖြစ်နတေဲ့ နို့ကြီးတွကေို တဈဖကကြ ကိုငပြှီးခွရင်ေး.. တဈဖကကြို စိတရြှိသလောကြ စို့နမေိတယ်။ လကတ်ဈဖကကြ အအားမထားဘူး..။ တငပြါးအိအိ အသားနုနုလေးကို အားရပါးရ ဆုပခြွနမေေိတယ်။

လပေါင်းများစွာ မှန်းခဲ့ရတဲ့ ကိုယလြုံးလေးပိုငရြှင် ကနွော့ဆြရာမလေး အနတ်ီဝငန်ီ ဧည့ခြန်းထဲမှာ မတတ်ပရြပရြင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းနရှောတယ်။ အထိအတွေ့ကပေးတဲ့ အရသာ၊ သူ့ကိုယလြုံးမှှေးမှှေးလေးကပေးတဲ့ အနံ့၊ ဖြာလံကြဲနတေဲ့ ဆံပငအြရှညကြှီးတွဆေီကပေးတဲ့ ခွိုအီအီအနံ့လေး၊ မှငန်ရတေဲ့ အမှငအြာရုံက ခံစားနရတေဲ့ အရသာ၊ ငါ့ဆရာမလေးကို ငါ့စိတကြူး အိပမြကထြဲကလို လုပန်ရပေါလားဆိုတဲ့ စိတအြရသာ။ ဘာတွမှန်ေးကို မသိတော့အောင် ရှုပထြှေးနတောပဲဗွာ။

တယောသံ ယဲ့ယဲ့လေးကလှဲပြီး ဘာအသံမှ မကြားရတဲ့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဆရာမလေးရဲ့ အင်းးးးးးးးးး ဆိုပြီး သံရှညဆြှဲပြီး ညည်းသံရယ်၊ ဟင်း .. ဟင်း… ဆိုပြီး သံပြတလြေး ညည်းသံရယ် ဆူညံနတယ်ေ။ ကနွော့ဆြီကလည်း တရှူးရှူးနဲ့ နှာမှုတသ်ံတော့ ထွကတ်ာပေါ့လေ။ လူပျိုပေါကြ နှားရိုင်းပေါကစြလေးရဲ့ ပထမဆုံးကိုးဗွ။ ၁ဝ မိနဈလောကြ တဈကိုယလြုံးကို အားရပါးရ ကိုငတ်ှယန်မ်းရှုပပြှီးတော့ မရတော့ဘူးဗွာ။ အောကကြ ညီလေးက ၁၂ နာရီထိုးရလှန်းလို့ အောင့တ်ောင့တ်ောင့ြ ဖြစ်လာပြီ (ပုံမှန် တောငတ်ယဆြို ၉ နာရီဗွာ၊ မဟားဒယား တောငန်တောကို ဖောကြွူးလိုကတ်ာ ၁၂ နာရီလို့၊ သဘောပေါကကြှတယမြလား)။

သူ့ကို ကနွောြ စို့နတော နမ်းနတောတွေ ရပလြိုကတ်ယ်။ လကန်ှဈဖကကြတော့ နို့လှလှကြီးနှစ်လုံးကို အုပကြိုငထြားပြီး နို့သီးစူတူတူ ပန်းရောငဖြွော့ဖြော့လေးတွကေို ခွနတေေုန်းပဲ။

“အနတ်ီဝငန်ီ .. ကနွောလြေ အရမ်း.. ဟိုဟာလေ.. ကနွောြ မရဲသေးဘူးဗွ”

လုပတ်ာလုပန်တော အတွေ့အကြုံမှ မရှိတာကိုး။ သူမ ဘာမှမပြောဘူးဗွ။ ပြုံးရင်း ကနွော့ကြို ဖတကြနဲ နှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းပြနတ်ယ်။ ဒီတဈခါတော့ တဈမွိုးပဲ။ ခုနက နမ်းတာက နှုတခြမ်းချင်ြးစုပတ်ာကိုး။ အခုဟာက သူ့လွှာနှေးနှေးလေးကို ထိုးသှင်းလာတာဗွ။ ကနွော့မြှာ လွှာမထားတတသ်ေးတော့ ဗလုံးဗထွေးတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ သှားရညတ်ှေ ကခွငွသ်လိုလိုတောင် ဖြစ်ကုနတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ လွှာချင်ြးပြတလြိုကရြငကြို ဓာတလြိုကသ်လို တွန့်တကသ်ှားတယဗြွာ။

နမ်းနရင်ေးနဲ့ သူမလကခြွောင်းတွကေ ကနွော့အြဝတတ်ှကေို ခွှတန်ပြေီ။ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတခြွ၊ ကနွော့ရြှပကြို ကြယသ်ီးတွဖြေုတပြေး..။ အဲ.. ဒါပမယေ့ြ နှုတခြမ်းကတော့ စုပန်တောနောြ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုငပြဲ အောကကြိုလွှောခပြှီး ခွထေောကန်ဲ့ ဖိနှင်းပြီး ခွှတပြဈလိုကပြှီ။ လကခြွောင်းသှယသ်ှယလြေးတွကေ ကနွော့ရြငဘြတကြို ပြတပြေးတယ်။

ပြတပြေးတယဆြိုတာ လကဖြဝါးနဲ့ အပြားလိုကကြှီး မဟုတဘြူးနောြ။ လကခြွောင်းထိပကြလေးတွနေဲ့ ရှရှလေး ကစားနတော ကနွော့ရြငအြုံပေါမြှာ။ တခွားလကတ်ဈဖကကြ ကနွော့တ်ငပြါးကို လာပြတန်တောဗွ (ဒီနရောမှာ ယောကြြားလေး ဖငအြကိုငခြံရတယဆြိုပြီး မပြုံးနဲ့ ကိုယ့လြူတို့၊ အကိုငကြောင်းကောင်းခံဖူးမှ ခငဗြွားတို့သိမှာ)။ ပြီးမှ သူ့လကကြ အရှေ့ကို ရောကလြာတာဗွာ။ တောငမြတန်တေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို မကိုငပြဲနဲ့ သူ့လကခြုံလေးနဲ့ မထိတထိ ပြတပြှတတ်ိုကပြေးနတောဗွာ။

အပေါမြှာက ပန်းသှေးရောငန်ှုတခြမ်းနဲ့ အစုပခြံရ၊ လွှာနဲ့ကလိခံရ၊ အလယမြှာက ရငအြုံကို လကခြွောင်းထိပကြလေးနဲ့ ကလိနေ၊ အောကမြှာက ညီလေးကို လကခြုံနဲ့ပြတလြိုကြ လကခြွောင်းနှစ်ချောင်းလောကန်ဲ့ ၂ ခကြလြောကြ ဂွင်းထုသလို ကစားလိုကြ ရပလြိုကြ အလုပခြံနရတော၊ တွေးတာကြည့်ပြတေော့ဗွာ။

မီးရထားခေါင်းတွဲကြီး လပေေါငပြှည့သ်ှားတဲ့အခါ မှညလြာတဲ့အသံမွိုး ကနွော့ဆြီက ထွကလြာပြီဗွာ။ စိတကြို ထိန်းလို့ကို မရတော့တာ။ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာတွလေုပန်မှန်ေး မသိခင် ငါးရံ့ကိုယလြုံးလေးကို ဧည့ခြန်းထဲက ဆကတ်ီစားပြဲပေါကြို တွန်းလှဲပစ်လိုကမြိတယ်။ အစီစဉတ်ကလွုပတ်ာမွိုး မဟုတတ်ော့ ဝရုန်းသုံးကားတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယ်။

ကြည့်လြိုကပြါဦးဗွာ ကနွော့အြနတ်ီဆရာမလှလှလေးခငမြွာ ဆကတ်ီစားပြဲ သေးသေးလေးပေါမြှာ ပကလြကကြလေး။ တကိုယလြုံး ဗလာကငွြးလို့ ကနွော့ကြို ပြုံးမဲ့မဲ့လေးနဲ့ မော့ကြည့်န်ရှောတယ်။ အခုမှ ကနွော့အြကြည့်ကြို သူမပိပိလေးဆီ ပို့လိုကမြိတယ်။

ဝမ်းကြာဗိုကမြှ.. တဆင့အြောကစြုန်.. ကြည့်လြတေုံသောြ… အလွှံရဲရဲ… ဟကတ်ကခြှဲသို့ (ဒေါင်းနှယဆြှေ၏ ကလွာမိမိမုန်း ကဗွာမှ)

လှလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတလြေးဗွာ။ ခပတ်ိုတိုညှပထြားတဲ့ အခစွမြှှေးလေးတွအေောကမြှာ ဟကတ်ကကြလေး နီညိုရောငသ်န်းလို့။ တကယဆြို ကနွော့အြသကြ ၁၇ နှစ်မှာ မိန်းမပစ်စည်းဆိုလို့ ဒီတဈခါပဲ မှငဖြူးတာကိုး။ စူးစမ်းချင်စြိတတ်ှေ ဘာတွေ အသာထား၊ လောလောဆယ် ကနွောအြရမ်းလိုးချင်ပြှီ။ ဘာမှဂရုမစိုကအြားတော့ဘူး။ ကနွော့ည်ီလေးကလည်း သံပိုကလြုံးတဈချောင်းလို မာတင်းပြီး ပေါကကြှဲထွကတ်ော့မယ်။ အနတ်ီလေးပေါငတ်ံ ဖြေးဖြေးကြီး ၂ ချောင်းကို ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး နရောယူတယ်။ ဒူးကိုကြေးပြီး တေ့လိုကတ်ယ်..။ ခါးအားကို အသုံးပြုပြီး ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။

အား .. လူတဈကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဆရာမလေးခငမြွာလည်း ရှီးးးးး ဆိုပြီး ကော့တကသ်ှားတယ်။ မဝငဘြူးဗွ.. မဝငပြဲနဲ့ ချောထြှကသ်ှားတာ.. လူကို မကြလြုံးတွေ ပြာသှားတာပဲ။ ကနွောြ စိတအြိုကသ်ှားတယ်။ ရုတတ်ရကြ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ သူမ လကန်ောကပြှနထြောကပြှီး ထလာတယ်။ ကိုယကြိုကိုင်းညှတပြှီး ကနွော့ည်ီလေးကို တင်းတင်းဆုပကြိုငပြှီး ဘကပြှနလြေး တဈခကြန်ှဈခကြလြောကြ ဂွင်းထုသလို ဖတဖြတဆြိုပြီး ကစားလိုကပြှီး သူမဟာလေးနဲ့ တေ့ပေးထားရင်း တိုးတိုးလေးပြောတယ်။

“ကလေး.. လေး Largo: နောြ” တဲ့။ အဲ့လိုပြောတဲ့အခွိနမြှာ အသံလေးက တုနတ်ုနရြီရီလေးနဲ့ ရှကဝြဲဝဲ ဖြစ်နရှောတယ်။ (ဒီနရောမှာ ရှင်းပြချင်တ်ာက Largo: ဆိုတာ ကနွောတ်ို့ ဂီတသမားတွေ အချင်ြးချင်ြးသာ နားလညတ်ဲ့ စကားပါ။ သီချင်ြးတဈပုဒကြို တီးခတတ်ဲ့အခါမှာ သီချင်ြးရဲ့ နုတဈြစာရှကတ်ှမှော အညှှန်းသဘောမွိုးတွေ ပါပါတယ်။ Largo: ဆိုရင် ပြော့ပြောင်းညငသ်ာစွာ တီးခတပြါလို့ ဆိုလိုသလို Allegrato: ဆိုရင် နရီသုတသ်ုတဖြှင့ြ တီးခတပြါ အစရှိသဖြင့ပြေါ့လေ။ အခု သူမဆိုလိုတာက သာသာဖြေးဖြေးလေး တီးပါ..။ အဲလေ.. လုပပြါပေါ့ဗွာ)

ကနွောလြည်း ခါးကိုကော့ပြီး သာသာလေး ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ ရှီးးးးးးးးး ဝငတ်ယဗြွ။ စီးပိုငပျိုငန်ဲ့ကို တဈဝကလြောကြ ဝငသ်ှားပြီ။ အနတ်ီလေးခငမြွာ လကတ်ဈဖကကြ စားပြဲကို နောကပြှနထြောကထြားရတဲ့အထဲ ကနွော့ဂြုတပျိုးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ သိုင်းဖကပြှီး မကြန်ှာလေးက ကြိတပြှီးခံနရရှောတဲ့ပုံလေး။ အသာလေး နောကကြိုပြနဆြုတလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ည်ီလေးကို ထပပြှီးသှင်းတယ်။ သာသာလေးပဲ ထုတခြညွသ်ှင်းခညွြ လုပပြေးနတေော့ သူ့ဆီက ညည်းသံလေး ထွကကြလွာပြီ။ ဟားးးးးးးးးးး ဟားးးးးးးးးး ဆိုတဲ့ သံရှညဆြှဲသံလေးတွဗွေ။

အဝငအြထွကကြ တောတ်ောလြေး ချောမှတလြာတာနဲ့ ကနွောလြည်း ဖငကြိုရှုံ့ပြီး အားနဲ့ အဆုံးထိ ဆောင့ခြပြဈလိုကတ်ော့ လူကို မီးပြင့သ်ှားမတတ် ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ကနွော့ည်ီလေးက ၁၇ နှစ်ဆိုတော့ ၁၇ နှစ်နဲ့လိုကတ်ဲ့ အရှယအြစားပဲ ရှိတာရယ်၊ တဈဖကကြလည်း အပျိုကြီး စောကဖြုတဆြိုတော့ ထိုကသ်င့သ်လောကြ ခံနိုငရြညရြှိတာရယကြှောင့လြား မသိဘူး တအားကြီး ခကခြဲတာမွိုးတော့ မဖြစ်ဘူးဗွ။

(ဒီနရောမှာ ဗမာအောစာအုပတ်ှလေို ၁ဝ လကမြပစ်စည်းကြီးတို့၊ ပိုကာအခွိုရညဗြူးလောကြ တုတတ်ဲ့ဟာကြီးတို့၊ အဲ့လိုသဘာဝလှနတ်ှေ မပါဘူးနောြ) မရတော့ဘူးဗွ။ ကနွောြ သူ့ကိုညှာရကောင်းမှန်းလည်း မသိတော့ဘူး။ အသားကုနကြို ဆောင့တ်ော့တာဗွ။ တဖောင်းဖောင်းနဲ့ မှညသ်ံတွကေို ဆူညံနတောပဲ။ အနတ်ီဝငန်ီလေးလည်း မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး အံကြိတန်ရင်ေး ခပတ်ိုးတိုးလေး ညည်းနတယ်ေ။

သိပမြကြာပါဘူး လူပျိုပေါကကြလေးကိုးဗွ။ တအား ပိတပြိတဆြောင့ရြင်းနဲ့ တဈကိုယလြုံး တင်းလာပြီး အဆုံးသတခြငွလြာတယ်။ ဒါနဲ့ ကနွော့ဂြုတပျိုးကို တွယထြားတဲ့ သူ့လကကြို ဖြုတခြပြှီး စားပြဲပေါြ ပကလြကပြှနလြဲခိုင်း၊ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို တဈတီတူးမိုးမွှောထြောငခြိုင်းပြီး စားပြဲအောကြ တဈခွမ်းလွှောကနွတေဲ့ တငပြါးဖြေးဖြေးကြီးကို ကြည့်ပြှီး ဖန်းဖန်းမှညအြောင် ဆောင့ရြင်း ကနွောသ်ုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။ ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး အားတွေ မရှိတော့သလို ပြော့ခွသှေားတယဗြွာ။

ကမျဘာဦးက ခစွသ်ူနှစ်ဦးလိုပဲ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကလြုံး အဝတမြဲ့ခန်ဓာကိုယတ်ှနေဲ့ ဆကတ်ီစားပြဲလေးပေါမြှာ လဲလွောင်းပူးကပလြို့လေ။ တင်းမာပြီး အနတညေလြှန်းလှပါတယဆြိုတဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေး အနတ်ီဝငန်ီလေ ခွိုမှတဲ့ရှကပြှုံးလေးနဲ့ ကပိုကရို ဆံနှယရြှညလြေးတွကြေားထဲကနေ ခိုးကြည့်န်တယ်ေ။ ကနွောကြတော့ ရဟတစြီးပြီးစ ကလေးပေါကစြနလေးလို ရငထြဲတလှပလြှပန်ဲ့ ဖြစ်လို့ကောင်းတုန်း။ ပြောငရြှင်းပြီး သန့်စငလြှန်းတဲ့ မကြန်ှာနုနုလေးကို တယုတယ လကန်ဲ့သပပြေးလိုကတ်ော့ ပီဘိကြောငမြလေးလို မကြတ်ောငလြေးတွေ မှေးစင်းပြီး ငှိမခြံနရှောတယ်။

“အနတ်ီလေး .. နောငတ်ရနလေားဟင်..”

“ဟာဟ ! !” (ခစွစြရာအသံလေးနဲ.)

“ပြောပါဗွာ.. … ကနွော့ကြို မုန်းသှားပြီလားလို့” (ခွှှဲပစွပြစွအြသံဖြင့ြ ဖတပြါ)

“ဟိုးလှနခြဲ့တဲ့ လေးလလောကကြ.. ဒီခွံထဲကို.. ဂငွြးပနအြပြာ တီရှပအြဖြူလေး ဝတထြားတဲ့ ကောငလြေး ရောကလြာခဲ့တယ်။ ဂုတထြောကန်တေဲ့ ဆံပငလြေးနဲ့ ရှင်းသန့်နတေဲ့ သူ့မကြန်ှာလေးကို ငေးကြည့်ပြှီး… ကြုပမြှာ လူကြီးဖြစ်ပြီး စိတလြှုပရြှားလိုကတ်ာလေ… ဗွာ။ ဟုတတ်ယလြေ.. အဲ့ဒီကောငလြေးပေါ့..။ ပီယာနိုတီးသငန်ရင်ေ မကြလြုံးတွကေ ဒီကိုယလြုံးကို ခိုးခိုးကြည့်ပြှီး မကြန်ှာတွကေ နီရဲနတော.. ခစ်ခစ်..။ သနားလည်းသနား ရယလြည်းရယခြငွတ်ယ်..”

“အာ..အနတ်ီလေးနောြ..” (ရှကရြမ်းရမ်းပြီး အောတ်ာ ဟီး)

“ပြှတဈြ..ပြှတဈြ..ပြှတဈြ”

ရှကသ်လိုလို ဘာလိုလိုလုပပြှီး သူမနှုတခြမ်းလေးကို ပြတထြှကမြတတ် ၃ ခါလောကြ တအားစုပပြေးပစ်လိုကမြိတယ်။ မကြန်ှာလေးကို ခစွစြဖြယမြဲ့ပြပြီး

“ခဏထကြာ လူဆိုးလေး..။ ကမွ သန့်ရှင်းရေးလုပပြါရစေဦး”

ဆိုပြီး တွန်းလာလို့ မလှှတခြငွလြှှတခြငွန်ဲ့ လှှတပြေးလိုကရြတယ်။ အနတ်ီဝငန်ီ အနောကခြန်းထဲဝငသ်ှားပြီး ရသေံတွေ ကြားရတယ်။ ဆေးကြောနတောနမှော။ ကနွောကြတော့ မထသေးဘူး။ အပငွြးထူပြီး စားပြဲပေါမြှာ ပကလြကအြိပပြှီး မကြလြုံးမှိတထြားပြီး မှိန်းနလေိုကတ်ယ်။ (အားယူနတောနောြ ပရိတသ်တကြှီး :P)

ဘယလြောကကြှာသှားတယ် မသိဘူး။ ဖြင့ထြားတဲ့ ကကဆြကကြို ပိတလြိုကတ်ဲ့အသံ ချောကကြနဲကြားပြီး ကြညလြငတ်ဲ့ ပီယာနိုတီးသံ ထွကလြာတယ်။ မာရီလငမြှနရြိုးရဲ့ ပြနလြမ်းမရှိတဲ့မှဈ (River of no return) ကို တီးနတောဗွ။ ကနွောြ တောတ်ောကြှှတေဲ့ ခတ်ဟေောင်းသီချင်ြးပေါ့။ ထထိုငပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွော့မြှာ မှငတ်ကန်မေိတယဗြွာ။

ဧပရယလြရဲ့ လရေူးတွကေ ခထွားတဲ့ လိုကကြာအစိမ်းလေးတွကေို တဖတဖြတခြါစပြေီး အခန်းထဲထိ တိုးဝငအြလာ၊ ခုနက ကနွောသ်ောင်းကနွြးပြီး စားပြဲပေါကြ ဖယခြထွားတဲ့ ဂီတနုတဈြတွေ ရေးထားတဲ့ စာရှကဖြှူဖြူတွကေ လအဝှေေ့မှာ တဈခန်းလုံးနှံ့အောင် ပြံဝဲနတယ်ေ။ လှလိုကတ်ဲ့ မှငကြှင်း။ ဒီထကပျိုလှစတောက ပီယာနိုတီးနတေဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေး။

ခငဗြွားတို့ တသကလြုံး မှငဖြူးမှာမဟုတတ်ဲ့ မှငကြှင်း၊ ကနွောြ တသကမြမေ့နိုငတ်ော့တဲ့ မှငကြှင်း။ ပီယာနိုရှေ့မှာ ထိုငန်တေဲ့ အဝတမြဲ့ကိုယလြုံးလေး၊ ခါးလေးကော့ထားတော့ တောင့တ်င်းလှန်းတဲ့ တငပြါးလေးက ခရမ်းခဉွသ်ီးဝါဝါလေးလို ပြောငတ်င်းပြီး လှလိုကတ်ာဗွာ။ ကနွော့ဆြီကနေ ဘေးတိုကမြှငန်ရတေော့ ခပအြယအြယလြေး အရှေ့ကို စူထွကန်တေဲ့ ရငသ်ားဝင်းဝင်းလေးကိုပါ မှငန်ရတော။ ရှညလြွားလှန်းတဲ့ ဆံပငန်ကန်ကတ်ှကေ လတေိုကလြို့ တလူလူလှှင့န်တယ်ေ။ မကြလြုံးလေးတွေ စုံမှိတပြှီး သူမ တီးခတန်တယ်ေ။

ဘုရားသခင်.. ကနွောမြှငန်ရတော ကနွော့ဆြရာမလေးလား။ ဒါမှမဟုတ် ခေါမပုံပြငထြဲက နတမြိမယ် ကြောကဆြဈရုပထြုလေးလား။ ကြည့်မြိရင် ကြောကရြုပဖြစ်သှားစတယေဆြိုတဲ့ ဂရိဒဏျဏာရီထဲက မီဒူဆာနတသ်မီးလလေား။

ကနွောြ မတတ်ပထြရပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ပီယာနိုတီးနတေဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူလှလှလေးဆီကို တရှေ့ရှေ့လှမ်းပြီး တိတတ်ိတလြေး ကပသ်ှားမိတယဗြွာ။

ပြနလြမ်းမရှိတဲ့ မှဈထဲ ကနွောြ ခုနခြလွိုကမြိတယ်…။ လထေီးမပြင့ခြဲ့ဘူး..။ ဂီတမှောဝြငန်တေဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေးဘေးမှာ ကနွောရြပပြှီး အပေါစြီးကနေ တစိမ့စြိမ့ြ ကြည့်န်မေိတယ်။ သူမကတော့ မကြလြုံးလေးမှိတပြီး ပီယာနိုခလုတတ်ှပေေါြ လကခြွောင်းလေးတွေ ပြေးလှှားတို့ထိရင်း တီးခတန်တေုန်းပဲ။ အပြဈဆိုစရာမရှိတဲ့ ကိုယလြုံးလေးကိုကြည့်ရြင်း ကနွော့သ်ှေးတွေ ပြကပြှကဆြူစပြုလာပြနတ်ယ်။ ငယရြှယန်ုပျိုဆဲ ကောငလြေးဆိုတော့လည်း စိတကြ ခကြခြငွြး ပြနထြလာပြနပြှီဗွာ။ ကနွော့စြိတကြလည်း တောတ်ောရြဲစပြုလာတယ်။ ခုနကလို ကြောကသ်လိုလို လန့်သလိုလို မဖြစ်တော့ဘူး။

မရိုးမရှ ဖြစ်လာတာနဲ့ တောငမြတစြပြုလာတဲ့ ကနွော့ည်ီလေးနဲ့ ထိုငန်တေဲ့ အနတ်ီဆရာမလေးရဲ့ လကမြောင်းသားအိအိလေးကို အသာလေး ထောကလြိုကမြိတယ်။ ရုတတ်ရကြ ဂီတသံစဉတ်ှေ ရပသ်ှားတယ်။ ဖတွကြနဲ မော့ကြည့်လြာတယ်။

“အာကြာ ! !” တဲ့။ (မကြလြုံးလေးပြူးပြီး ကြည့်န်တော ခစွစြရာလေးဗွာ)

“ကလေးလေး ဟာကလည်း ပြနဖြစ်လာတာ မှနလြိုကတ်ာ..”

ဆိုပြီး လွှာလေးတဈလဈ ထုတပြှပြီး အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားဖြူဖြူလေးနဲ့ ကိုကထြားတာ တကယ့ြ အပျိုပေါကမြလေးကြနတောပဲ။ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကနွော့ဖြကကြို မကြန်ာချင်ြးဆိုင် လှည့ထြိုငလြိုကပြှီး ကနွော့ည်ီလေးကို လကခြွောင်းပြော့ပြော့လေးတွနေဲ့ သသခွေောခွာကို ဆုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပပြေးတယ်။ ဖူးးးးးးး …. ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။

၁ မိနဈလောကြ ငှိမခြံနပြေီး သူမပုခုံးလေးကို ကနွော့လြကြ ၂ ဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး ဆှဲထူမလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ပထမအခေါကကြ စိတမြထိန်းနိုငပြဲ သောကရြမ်းတွေ ဇွတလြုပမြိတာ မှနလြှန်းသှားတယ်။ အနတ်ီဝငန်ီ ဘယလြိုမှ ကြနပေမြှာမဟုတဘြူးဆိုတာ ကနွောသ်ိတယ်။ အခုတဈခေါကတ်ော့ ကနွောြ တအားမှနလြို့မဖြစ်ဘူး။ ဒါကြောင့ြ ဆရာ့ဆရာတွရေဲ့ လကခြွာတွအတေိုင်း သသခွေောခွာ နူးနပဖြို့ပြငတ်ယ်။

(ကနွောတ်ို့ခတ်ကေ အခုလို အောကားတွေ ဘာတွဆေိုတာ ရှိတာမဟုတဘြူးဗွ။ အဲ့ဒီခတ်ကေ လူပျိုပေါကတ်ှရေဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ရပကြှကထြိပကြ မီးကင်းစောင့တ်ဲ့ တဲလေးမှာ ညဖကမြီးလေး ဘာလေးလှုံရင်း ကာလသားကြီးတွရေဲ့ စွန့်စားခန်းတွေ လကခြွာတွကေို နားထောငပြှီး ပညာယူရတာကိုး။

ညဈတီးညဈပတ် စာခွိုးတွေ..၊ ဥပမာ သောကဖြုတ် သဈရှကလြုပရြခကြ၊ သောကဖြုတ် မုန့်ပေါင်းလုပလြို့ကောင်း၊ ဟုတတ်ာတွရေော မဟုတတ်ာတွရေော စုံနတေဲ့ လိငပြညာပို့ခခွကြတ်ှနေဲ့ သူတို့ကို ဆရာတငရြတဲ့ ကာလပေါ့။ ဆရာမောငထြငရြဲ့ ကိုဒေါင်းဝတ်ထုတွထေဲက ကာလသားကြီးကိုဒေါင်းလို လကခြွာပေးတဲ့ ဆရာသမားတွပေေါ့။ အခုပြနပြှောရင်းတောင် သူတို့တွကေို သတိရလိုကတ်ာဗွာ။ ကဲ ထားပါတော့ဗွာ။ လိုရင်းမရောကပြဲ တော့ပစ်ချောန်ပြေီ.. ဆကရြအောင်)

ဆှဲထူမပြီးတာနဲ့ အနတ်ီလေးဆံပငရြှညတ်ှကေို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ရှင်းပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ လညတ်ိုငဖြှူဖြူလေးကို လွှာနဲ့ ညှပရြိုးနားကနေ ဟိုးအပေါမြေးဖြားလေး ရောကတ်ဲ့အထိ လကြပြေးနမေိတယ်။ လကြပြေးနရင်ေးနဲ့ သူမဆီးခုံအပေါမြှာ ကနွော့လြကခြွောင်းတွကေို ပို့ပြီး ကစားပေးလိုကတ်ာ တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းစပြုလာပြီ။ လကခြလယန်ဲ့ အကြဲကြောင်းလေးကို စမ်းတော့ စိုတိုတို အိတိတိလေးဗွ။ ကနွောြ ရှရှလေးပြတပြေးလိုကတ်ော့ ကနွော့ပြုခုံးပေါြ သူမခေါင်းလေး မှီတွယလြာပြီး ခွဖြေားထောကပြှီး အာဟာ့… ဆိုတဲ့အသံ ထွကလြာတယ်။ အထဲကို နည်းနည်းလေး လကခြလယကြို ပြောင်းပြနလြှနပြှီး ထိုးသှင်းကြည့်တ်ယ်။ ပြှတကြနဲ လကတ်ဈဆဈလောကြ ဝငသ်ှားတယ်။ ထုတခြညွသ်ှင်းခညွြ ကစားပေးနလေိုကတ်ော့ အာ.. အာ.. အာ.. ဆိုပြီး ညည်းသံတွေ စိပလြာပြီ။

ကနွော့ပြါးစပကြလည်း အငှိမမြနပေါဘူး။ အပေါပျိုင်းမှာ တိုကစြဈဆငန်တောပါပဲ။ နို့သီးစူတူတူလေးတွကေို ဘယပြှနည်ာပြန် စို့လိုကြ၊ သှားလေးနဲ့ မနာအောင် ဖြဖြလေးကိုကဆြှဲလိုကြ လုပပြေးနတယ်ေ။

“ကလေးလေး… ဒီမှာ ဒူးမခိုငတ်ော့ဘူးကြာ”

တကိုယလြုံး တုနခြါနတေဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ်။ ဒီလောကန်ဲ့တော့ လိုးလို့မဖြစ်သေးမှန်း ကနွောြ ကြားနာခဲ့ရတဲ့ လကခြွာတွအရေ သိနတယ်ေ။ ပေါင် ၁၂ဝ လောကရြှိတဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးအိထွေးထွေးလေးကို စွေ့ကနဲ ပြေ့ခွီပြီး ပထမတဈကြိမ် အခစွစြဈပြဲ ဆငန်ှှဲခဲ့တဲ့ ဆကတ်ီစားပြဲ အပုလေးပေါကြို တငပြေးလိုကပြှီး ပကလြကအြိပစြလေိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကနွောြ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကပြှီး သူမကို ဒူးထောငပြေါငကြားဖြစ်အောင် အနအထေား ပြငတ်ယ်။ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းလေးကို လကည်ိုး လကမ် ၂ ချောင်းနဲ့ ဖြဲလိုကပြှီး ကနွော့မြကြန်ှာကို အပလြိုကတ်ယ်။

“ဟေးးးးး ! ! မလုပ်… ! ! အားးးးး …. ရှီးးးး ရှီးးးးး”

ခေါင်းထောငထြပြီး ကြည့်လြာတဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေး အံ့သှတကြီး မကြဝြန်းလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြိုတားဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ နောကကြသွှားပြီ။ ကနွော့လြွှာက အပြားလိုကြ သူ့စောကဖြုတကြို လကြမြိသှားပြီ။ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ကနွောလြည်း အသားကုန် လကြတ်ော့တာပေါ့ဗွာ။ ဖငတ်ုံးလှလှလေးခငမြွာ အောကကြစားပြဲနဲ့ လှှတထြှကသ်ှားတဲ့အထိ ကော့ကော့တကသ်ှားတယ်။ ကနွော့လြကကြလည်း မှနတ်ယခြငဗြွ။ ကော့တကလြာတဲ့ တငပြါးနှစ်ခုအောကကြို လကဖြဝါး ၂ ဖကလြုံး ထိုးခံပြီး ဆုပခြွရင်ေး ပါးစပကြတော့ သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ လှတထြှကမြသှားအောင် တေ့ပြီး အသားကုန် လွှာစွမ်းပြနတေော့တာပါပဲ။

ကုလားဖြူ ဘာသာစကားမှာ ယောကြြားနဲ့မိန်းမ လိုးကြတာကို စကားလုံးအမွိုးမွိုးနဲ့ ဖောပြှတယ်။ အားလုံးထဲကမှ making love ဆိုတာကို ကနွောြ အနှစ်သကဆြုံးဗွ။ ဘာသာတောင် မပြနရြကဘြူး အဲ့ဒီ စကားလုံးလေးကို။ ဟုတတ်ယဗြွ.. အပြနအြလှန် တယုတယ လုပပြေးကြတာ။ ကိုယ့ဆြန်ဒကို ရှေ့တန်းမတငပြဲ အတ်တမကြီးပဲ ကိုယ့ခြစွသ်ူလေး ကောင်းအောငလြုပပြေးတဲ့အခါ သူကလေး အရမ်းကောင်းနရှောပါလားဆိုတဲ့ ကြညန်ူးပီတိဖြစ်မှု၊ အဆုံးသတ် မရောကရြောကအြောင် ကြိုးစားပေးလို့ ပန်းတိုငရြောကသ်ှားတယ် ပြီးသှားတယဆြိုတဲ့ အခါမွိုးမှာ ကိုယ့ကြိုယကြို ငါကြဆိုတဲ့ ကြီးမှတမြှုမွိုး ခံစားရတာတွေ.. အစရှိသဖြင့ြ အဓိပျပါယတ်ှေ အများကြီးပါတယလြို့ ယူဆတယဗြွာ။

အဲ့လိုမဟုတပြဲ.. လာထားဆိုပြီး.. နို့တွအတေင်းနှိုကြ၊ ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာဆိုပြီး ဇွတည်ှဈ၊ ဘာမှဖြင့ြ မစရသေးဘူး.. ထမီလှန် တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့တွယ်.. အောကကြနာလို့ အောသ်ံထွကလြာတာ ငါကြ ငါကြဆိုပြီး အသားကုနဆြောင့ြ၊ အဲ့လိုမွိုးကိုတော့ Fucking: ဆိုတဲ့ အဆင့ပြဲ သတမြှတခြငွတ်ယ်။ Having Sex: လိုတောင် မခေါခြငွဘြူးဗွ။ တော့ပစ်ချောန်ရင်ေ ဆောရီးဗွာ.. ဆကရြအောင်။

ကနွော့ဆြရာမလေး အတင်းငှင်းဆနမြှာ စိုးရိမလြို့ ဇွတကြှီး စစချင်ြးမှာ အသားကုန် လကြပြဈလိုကပြမယေ့ြ ၃ မိနဈလောကပြါပဲ ခပကြှမ်းကြမ်း လကြတ်ာက။ အခုဆို ကနွောြ ခွုပမြိထားပြီလေ။ သူမ ဖငဝြိုင်းဝိုင်းအိအိလေးကိုလည်း လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငမြိထားပြီ။ ခကြခြငွြးပဲ ဆရာသမားတွရေဲ့ လကခြွာကို ကြားယောငလြာတယ်။

(မင်းတို့ မှတထြားရမှာက ကိုယ့ကြောငမြလေးကို ဂွာဆှဲမယဆြို အသားကုန် ဇွတမြဆှဲနဲ့၊ ကြာကြာမဆှဲနိုငဘြူး၊ မေးရိုးတွေ ညောင်းလာမယ်၊ လွှာကို တအားတောင့ထြားရလှန်းလို့ အခွိနကြှာလာရင် လွှာသကလြုံ ကလွာမယ်၊ ဒီတော့ ဥပမာပေးရရင် မင်းတို့လွှာတွကေို တခါခါမှာ ကရာတေးသမားတွေ ခပပြှင်းပြင်းကနသ်လို နှစ်ခကြသ်ုံးခကြတ်ောင့ပြှီး စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ အားနဲ့ လကြလြိုကြ၊ စောကစြိကို လွှာဖြားမာမာလေးနဲ့ ဖိပေးလိုကြ လုပ်၊ ပုံမှနလြေးကတော့ အားသိပမြစိုကပြဲ.. ဟိုလိုကြာ.. လမ်းထိပကြ တရုတအြဖိုးကြီး မနကစြောစော ထိုကကြွိကစားသလို ပြော့ပြော့ပြောင်းပြောင်းလေး လွှာကိုကစားပေး၊ ညောင်းသလိုလို ဖြစ်လာရင် စောကဖြုတကြို နှုတခြမ်းနဲ့တေ့ပြီး ပြှတပြှှတဆြို စုပ်၊ အမောဖြေ….)

အဲ့ဒီရပကြှကြ မီးကင်းတဲက လကခြွာတွကေို ကြားယောငလြာလို့ ခကြခြငွြး စပိလွှော့ခလွိုကပြှီ။ သာသာလေး ဖြေးဖြေးလေး ဆကဂြွာတယပြေါ့ဗွာ။ Largo: နရီလေးနဲ့နောြ မှတမြိတယမြလား။ ဆရာမလေးကို တခကြတ်ခကြြ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြန်ှာမှာ ခွှေးစကလြေးတွတေောင် သီးနရှောတယ်။ လညပြင်းက သှေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွခငေမြွာ ထင်းနအေောင် ထောငထြနတယ်ေ။ ဒါ သူအရမ်းကောင်းနပြေီဆိုတဲ့ အမူအရာတွပေဲ မဟုတလြား။

စစချင်ြး မိနဈပိုင်းတုန်းက အားး!! ရှီး!! အဟင့ြ!! ဟင့ြ!! ဆိုတဲ့ ညည်းသံတွေ ထွကလြာပမယေ့လြို့ နည်းနည်းကြာလာတော့ တိတသ်ှားတယဗြွ။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း နောကထြပ် တိုကစြဈတဈခု ထပဖြှင့တ်ယ်။ လကသ်ီးဆုပလြိုကပြှီး လကမြကို ထောငလြိုကတ်ယ်။ (မကြစြိထဲ မှငအြောင် ပြောရရင် ဟနဆြာပလပစ်ြ ပလာစတာ ကြောင်ှာထဲက ပုံမွိုး)။ ပြီးမှ လကမြကို အောကစြိုကပြှီး အောကကြစောကဖြုတကြို လကြန်ရင်ေး စောကစြိလေးကို လကမြနဲ့ ပြတခြွပေေးလိုကတ်ယ်။ တကိုယလြုံး တွန့်တွန့်လာတယ်။ အောသ်ံ ညည်းသံတော့ မထွကဘြူး။

ခန့်မှန်းခွေ ၁၅ မိနဈ၊ မိနဈ ၂ဝ လောကြ ကြာသှားတယထြငတ်ယ်။ ပေါငတ်ံဖြူဖြူသှယသ်ှယလြေး နှစ်ချောင်းစလုံး ရုတတ်ရကြ ကနွော့ခြေါင်းကို ညှပလြာပြီး တငပြါးလေးကလည်း အောကကြစားပြဲကနေ တဈပအမှေင့လြောကထြိ ကော့တကလြာတဲ့အပြင် အနတ်ီလေးရဲ့ အပေါပျိုင်းကိုယလြုံးလေးပါ တွန့်လိမလြာတယ်။ ကနွောသ်ိလိုကပြှီ… ပြီးတော့မယ်.. ပြီးတော့မယ်..။ စိတထြဲမှာ ကြညန်ူးသလိုလို ဂုဏယ်ူသလိုလိုဖြစ်ပြီး အားတကလြာတယ်။ ကနွောလြည်း တကိုယလြုံးရှိတဲ့ အားတွကေို လွှာဖြားဆီပို့ပြီး အသားကုနလြကြတ်ော့ သူ့စောကဖြုတလြေးထဲက တအားရှှဲနတောကြောင့ြ ပလပပြလပဆြိုတဲ့ အသံတွေ မှညလြာတယ်။ တင်းကြပလြာတဲ့ ခံစားမှုကို ဖောကထြုတပြဈလိုကသ်လို ဖြစ်လာလို့နမှော၊ ဆရာမလေးဆီက မပီမသ အောသ်ံညည်းသံတွေ ထွကစြပြုလာပြီ…။ နောကဆြုံး လုပမြိလုပရြာ လုပတ်ဲ့အလား ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို သူမလကန်ှဈဖကန်ဲ့ တအားဆှဲဆုပကြိုငပြှီး ဆူဆူညံညံတွေ အောတ်ယ်..။

“အားးးးးးးးးးးးး !! ရှီးးးးးးးးးးးးးးးး !!”

“မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး သိလား… ဟားးးးးးး”

“ဟားးးးးးးးးးးး”

“ကလေး.. လေးးးးးးးးးးးးးးး”

အဲ့လိုတွအေောရြင်း ကော့တကန်ရောက ဝုန်းကနဲ စားပြဲပေါြ ပြနပြှုတကြတွာ တငပြါးနှစ်ဖကကြို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကတ်ှတေောင် နာသှားတယဗြွာ။ ပေါငန်ှဈဖကကြ ကနွော့ခြေါင်းကို ညှပထြားတော့ ခုနက ဒူးထောကပြှီး ခါးကို မတမြတထြားပြီး ဂွာနတေဲ့ ကနွော့ခြငမြွာ ခါးကြီးကုန်းပြီး ပါသှားလိုကတ်ာ ငါးမွှားတံအသုတမြှာ ပါသှားတဲ့ ငါးကလေးလိုပဲ ဟီး။ ၁ မိနဈလောကန်တေော့ ညှပထြားတဲ့ ပေါငန်ှဈခုကို လွှော့ပေးလိုကမြှ ကနွောလြည်း အသကဝြဝရှူနိုငတ်ော့တယ်။ မတတ်ပထြရပလြိုကပြှီး ခါးထောကရြင်း ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ခြစွသ်ူ အနတ်ီဆရာမလေးဝငန်ီရယလြေ.. လှလိုကတ်ာ.. ခွှေးစကကြလေးတွနေဲ့ စိုရှှဲနတေဲ့ ကိုယလြုံးလေး၊ အရုပကြှိုးပြတဖြစ်ပြီး ခွခွလေေေး၊ တခကြတ်ခကြြ လကခြွောင်းလေးတွေ ဆတကြ နဲဆတကြနဲ ကြေးကြေးနတေုန်းပဲ။

ကနွော့ကြိုလည်း ကြည့်ကြှပါဦးဗွာ။ မကြန်ာတဈခုလုံးလည်း အခစွရြညတ်ှပပြေလေို့။ နှုတခြမ်းတွလည်ေး ပစွခြွှှဲခွှှဲအရညတ်ှနေဲ့ စိုပြီး ပြောငလြကန်တောပေါ့။

ခွာတိတလြေးပါ.. အဲ့ဒီအခွိနကြ ကနွောကြ.. ဒါပမယေ့ြ ဖငတ်ုံးလုံးလေး ခါးထောကရြင်းရပ်၊ ကနွော့လြကခြကြန်ဲ့ ကနွော့စြှမ်းဆောငမြှုကြောင့ြ အရမ်းကောင်းသှားတယဆြိုတာ သိသိသာသာ မှငန်ရတေဲ့ ဆရာမလေးကို ပြုံးကြည့်ရြင်း ကနွောဟြာ ဥရောပတိုကကြို အောငန်ိုငခြဲ့တဲ့ ရာဇဝငထြဲက စဈသူကြီး နပိုလီယန် ပါရီမှို့ထဲ ဗိုလဝြငခြံဖို့ ဝငအြလာမှာ ခံစားရတဲ့ ဖီလငမြွိုး ခံစားနရတေယဗြွာ။

(အင်း.. သောကပျိုတွလေိုတော့ မပြောနဲ့ဗွ..။ ရငဘြတခြငွြး ဂကြပြနပြထြိုးပြီး ခံစားပါလို့။ ကဗွာဆရာ မောငခြွောနှယရြဲ့စကား ငှားပြောချင်တ်ယ် 😛 :P)

အမှင့ဆြုံးထိပကြို ရောကသ်ှားလို့ မှိန်းမောနတေဲ့ ဆရာမလှလှလေးရဲ့ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေး ပြင့လြာပြီ။ စားပြဲလေးပေါကြနေ ခွဆင်ေးထိုငခြလွိုကပြှီး ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ ပြီးတော့မှ ကပိုကရိုဖြစ်နတေဲ့ သူ့ဆံနှယရြှညရြှညတ်ှကေို လကန်ဲ့သိမ်းပြီး ကြောနောကဖြကကြို ပို့လိုကတ်ယ်။ မခွိုမခဉွြ မကြန်ှာလေးနဲ့ သူ့လကည်ိုးလေးကို ကြေးခညွဆြန့်ခွီ လုပပြှီး ကနွော့ကြို အနားလာဖို့ ခေါတ်ယ်။

ကနွောြ တိုးကပသ်ှားတော့ ကနွော့ည်ီလေးကို လကခြွောင်းနုနုလေးတွနေဲ့ ဖတကြနဲကိုငပြှီး သူ့နှင်းဆီဖူးနဲ့တူတဲ့ နှုတခြမ်းပါးပါးလေးနဲ့ တေ့လိုကတ်ယ်။ ကနွောြ တောတ်ောလြေး စိတလြှုပရြှားနပြေီ။ အိထွေးထွေး နှေးနှေးလေး စပြီးခံစားရတယ်။ စိတကြို လွှော့ခလွိုကရြတယ်။ လူတဈကိုယလြုံး မှှောကတ်ကခြငွသ်လို ဖြစ်လာလို့ သူမခေါင်းကိုကိုငပြှီး မတတ်ပရြပရြင်း ခွဖြေားထောကပြှီး ကော့ပေးနမေိတယ်။

စုပပြေးနရင်ေး.. ပလှတကြနဲ အသံမှညအြောင် ပါးစပထြဲက ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ဒဈထိပဖြူး ပတပြတလြညကြို လွှာနီနီလေးနဲ့ ကစားပေးနတေော့.. ဒီလိုအရသာထူး မခံဖူးတဲ့ ခွာတိတလြေးကနွောြ အကြောတဈထောငစြိမ့အြောင် ဖီလငတ်ှေ တကန်တောပေါ့ဗွာ။ ဘယလြောကမြှ မကြာသေးပမယေ့ြ ရရှညေတ်ောင့ခြံနိုငဖြို့ မလှယမြှန်း ကနွော့ပြငကြိုဗီဇက သိနတယ်ေ။ ဒါနဲ့ ကိုယကြို အနောကကြိုယို့ပြီး ကနွော့ည်ီလေးကို သူ့ပါးစပထြဲက ဆှဲခွှတလြိုကရြင်း.. တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ယ်။

“လုပစြို့နောြ.. ကနွောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူး ..”

အနတ်ီဝငန်ီလေး ပြုံးစိစိလုပပြှီး ကနွော့ကြိုကြည့်တ်ယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ကြိုလကကြိုဆှဲပြီး လာလို့ ခေါတ်ယ်။ သူ့အိပခြန်းထဲကို ခေါသ်ှားတာဗွ။ ကုတငပြေါြ သူအရငတ်ကလြိုကပြှီး..

“ကလေးလေးက အောကကြနေ မတတ်ပရြပပြှီး လုပန်ောြ”

ဆိုပြီး ကုတငဇြောင်းမှာ ဒူးထောငပြေါငကြားလေး နထေားပေးတယ်။ ကနွောလြည်း စိုတိုတိုလေး ဖြစ်နတေဲ့ သူ့စောကဖြုတလြေးကို မတတ်ပရြပလြွှကကြနပေဲ တအားမာတင်းနတေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးနဲ့ တေ့ပြီး ဒဈမှုပအြောင် ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။

“အင်းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”

ဆိုပြီး အနတ်ီလေး မကြလြုံးစင်းပြီး ညည်းတယ်။ ပြီးမှ ဝါဝင်းပြီး တင်းမာလှတဲ့ သူ့နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုငလြိုကပြှီး ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်။ အားးး… စီးစီးလေးဗွာ။ နို့တွဆေုပခြွနရေင်ေးပဲ တဈခကြခြငွြး ဆောင့သ်ှင်းနတယ်ေ။ ဖူးးးးးးး!! ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ အပျိုကြီးစောကဖြုတ် နှေးနှေးကြီးကို နို့နှစ်လုံးစုံကိုငပြှီး ဆောင့လြိုးနရတော ဘယလြောကကြောင်းတယဆြိုတာ တွေးသာကြည့်ကြှပရေော့။ အသာလေး အဲ့လို ဆောင့န်ရောကနေ.. အောကကြ တရှီးရှီး အောသ်ံနဲ့အတူ..

“ကလေးလေး.. သှကသ်ှကလြေး”

ဆိုပြီး ဆရာမလေးက မော့ကြည့်ပြှီး ပြောလာတယ်။ ကနွောလြည်း အားနဲ့ ပစ်ပစ်ဆောင့ပြီး လိုးပစ်လိုကတ်ာ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်။

“အား.. မရတော့ဘူးကြယ်… ဘယလြိုတွေ လုပန်တောလဲ.. ဟားးးးးးး ဟားးးးးးးးး”

ဆိုပြီး တွန့်လိမသ်ှားပြနတ်ယ်။ (ကနွော့အြတွကြ အတွေ့အကြုံ အသဈပေါ့။ တခွို့မိန်းမတွဟော ပထမတဈကြိမပြှီးရင် နောကထြပ် ဆကတ်ိုကပြှီးဖို့ မှနလြာတတတ်ယဆြိုတာ နားမလညသ်ေးဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ပေါ့လေ)

ကနွောအြံ့သှပြီး လိုးနတော ခဏရပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ သူ့အပေါကြို မှောကခြလွိုကရြင်း နားရှကကြလေးတွကေို မနာအောင် ကိုကပြေးပြီး လသေံလေးနဲ့ ကပပြှောလိုကတ်ယ်။

“အနတ်ီလေး ဖငကြုန်းပေး.. အနောကကြနေ ဆောင့ခြငွတ်ယ်”

“အာ.. မင်းနောျ..”

ဆိုပြီး မကြန်ှာကို ရှုံ့ပြတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခကြခြငွြးပဲ ပကလြကအြိပန်ရောကနေ လှိမ့ပြှီး လေးဖကထြောကြ အနအထေား ပြငလြိုကတ်ယ်။ ယောကြြား ၁ဝဝ မှာ ၉၉ ယောကကြှိုကတ်ဲ့ ပိုဇရှငေန်ော့ြ။ ကနွောလြည်း ဆရာမလေးရဲ့ အိုးဝိုင်းဝိုင်းစကစြကလြေးကို လေးလလုံးလုံးငေးပြီး စိတကြူးထဲမှာ အကြိမကြှိမ် ပစ်မှားနခေဲ့တာ။ အင်း.. ဒီဖငကြှီးကိုသာ လေးဘကထြောကပြှီး တွယလြိုကရြ ဆိုပြီးတော့လေ။ အခု လကတ်ှေ့လုပရြတော့မယ်။

ကော့တကလြာတဲ့ တငပြါးဖြူဖြူဖြေးဖြေးကြီး နှစ်ခုရဲ့အလညမြှာက စအိုဝ ညိုတိုတိုလေးရယ်၊ ဆကလြုနီးပါးဖြစ်နတေဲ့ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းလေး ပန်းသှေးရောငထြနတောလေး မှငတ်ာနဲ့ မရတော့ဘူးဗွ။ စိတကြ တအားကြှတကလြာပြီး ခကြခြငွြးတေ့ပြီး ထိုးသှင်းလိုကတ်ာ ဇိကနဲ လွှောလွှောရှူရှူ ဝငသ်ှားတယ်။ အထဲမှာက အရညတ်ှေ တအားရှှဲနတေော့ ဖငကြှီးနှစ်ခုကို လကြ ၂ ဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး အားနဲ့ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း အပြငကြို သူ့စောကဖြုတထြဲက အရညတ်ှေ ပြကကြနဲ ပြကကြနဲ ထွကထြှကကြလွာတာ ကနွော့ဆြီးခုံမှာတောင် ဖြူဖြူအရညတ်ှေ သီးနတောပဲ။

တငပြဆုံကားကားကြီးကို အားရပါးရကိုငပြှီး ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့န်တော၊ ဆောင့ခြကြပြှင်းလို့လား မသိဘူး ဆရာမလေး ခါးလေးတအားကော့တကလြာပြီး လညတ်ိုငလြေး မော့လာတယ်။ ဆံပငရြှညလြေးတွေ တခါခါနဲ့ မှင်းရိုင်းမလေး ပြေးနသလေိုပဲ။ အဲ့ဒါကိုကြည့်ပြှီး ကနွောလြည်း ဇကကြှိုးကိုငဖြို့ ကြိုးစားလိုကတ်ယ်။ ရှညလြွားနကမြှောငပြှီး အုံထူထူ ဆံနှယတ်ှကေို ကနွောခြါးကိုင်းပြီး ညာလကန်ဲ့ ရဈသိမ်းပြီး လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်။ တအားကြီးတော့ နာအောင် မဆှဲပေးဘူးပေါ့။ ပြီးတော့မှ ဘယလြကကြ သူ့ခါးကငွကြငွလြေးကို ကိုငထြား၊ ညာလကကြ ဆံပငရြှညတ်ှကေို ဆှဲပြီး အားနဲ့ဆောင့တ်ော့တာပေါ့။ စိတကြူးထဲ ပုံဖောကြှည့ကြှစမ်းပါဗွာ။

ဖငကြုန်းပြီးခံနတေဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေး ဆံပငတ်ှကေို အဆှဲခံရပြီး အလိုးခံနရရှောတာ လညတ်ိုငလြေးကော့ကော့တကလြို့၊ အင်ျဂလိပအြကျခရာ Z နဲ့ တူနပြေီ။ စိတကြို တအားတင်းပြီး ကနွောလြည်း မီးကုနရြးယမ်းကုန် တွယတ်ော့တာပဲဗွို့။ အနောကကြနေ မှငန်ရတေဲ့ သူ့တငပြါးအလှ ပြူးပြူးလေးရယ်၊ ကော့တော့တော့ ပြော့သှယသ်ှယ် ကိုယလြုံးလေး၊ ရူးခဲ့ရတဲ့ ဆံနှယရြှညလြေးတွကေို တင်းတင်းဆုပပြှီး ဆောင့တ်ော့ သူ့ညည်းငှူသံ တဟင်းဟင်း… တရှီးရှီး.. ကြားနရတောတွကြေောင့ြ ကနွောဘြယလြိုမှ ဆကမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။

“အားးးးးးးးးးး”

“အနတ်ီလေး”

“အားးးးးးးးးးး”

“ထွကကြုနပြှီ.. ထွကကြုနပြှီ…။ ဖူးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အနတ်ီလေးရာ…”

အဲ့လိုတွေ ကနွော့ပြါးစပကြ ပြောမိပြောရာတွေ အောမြိကုနတ်ယ်။ သုတရြညပြူပူတွကေိုလည်း အပျိုကြီးစောကဖြုတထြဲ အင့ကြနဲ အင့ကြနဲနအေောင် ပန်းထည့လြိုကမြိတယ်။

(ဒီနရောမှာ ကနွော့အြတွေ့အကြုံအရ ပြောရရင် ပြီးခါနီးမှာ ပါးစပထြဲ တွေ့ရာအောပြှီး ပန်းထုတလြိုကရြတာဟာ.. အံကြိတပြှီး တိတတ်ိတလြေးဆောင့ရြင်း ပန်းတာထကြ ပိုပြီးကောင်းတယလြို့ ခံစားမိတယဗြွ။ လုံးဝကို ပေါကကြှဲထွကသ်ှားသလို ခံစားရတယ်။ နောကရြလာတဲ့ အတွေ့အကြုံအရ မိန်းကလေးတခွို့ကလည်း အဲ့လိုပဲ ပြောတယဗြွ။ ဒါပမယေ့ြ ရတနာဝင်းထိနတ်ို့ ဘာတို့ ရေးသလို.. ဆောင့ပြါမောငရြဲ့… စောကဖြုတကြှီး နှစ်ခွမ်းကြဲထွကသ်ှားအောင် ဆောင့ပြါ.. ဘာညာတွတေော့ ကနွောြ မကြုံဖူးဘူး။)

အိပယ်ာခင်း အဖြူဆှတဆြှတပြေါမြှာ ဆရာမလေးနဲ့ ကနွောြ ထပပြှီး မှောကအြိပန်ကြတေယ်။ သူမဂုတပျိုးလေးကို ကနွောြ မနာအောင် ကိုကပြေးရင်း အမောဖြနလေေိုကတ်ယ်။ သာယာလိုကတ်ဲ့ ဘဝဗွာ။ အိစကည်ကည်ောတဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ဖိကပပြှီး အိပန်တော သာယာတာပေါ့လေ။

ကနွော့ည်ီလေးကတော့ အနတ်ီလေးရဲ့ စောကဖြုတထြဲမှာ စွပရြကတ်န်းလန်းကြီး။ တခကြတ်ခကြြ သူ့စောကဖြုတအြတွင်းနံရံက ကြုံ့ကြုံ့နသေေးတော့ ကနွော့ည်ီလေးခငမြွာ ဇိကနဲ ဇိကနဲ ဇိမတ်ှေ့နတောပေါ့လေ။

နှစ်ယောကသ်ား ခဏအိပပြွောသ်ှားပြီး တူတူထကြ၊ ရချိုးခန်းထဲ တူတူဝငပြှီး ကိုယလြကသ်န့်စငရြင်းနဲ့ စိတပြါလာလို့ နောကတ်ဈခွီလောကြ မောတ်ောဆြပကြှသေးတယဗြွ။

(မောတ်ောဆြပ် = မတတ်ပဆြောြ :P) သချောကြီး ပြနရြေးမပြတော့တာက စာဖတသ်ူတွေ အီသှားမှာစိုးလို့။ ရမေိုးခွိုးပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား ဧည့ခြန်းထဲမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပရြင်း တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ပြှီး ကြညန်ူးနကြတောပေါ့လေ။

တဈခန်းလုံး ပြံ့ကြဲနတေဲ့ နုတဈြစာရှကတ်ှေ လိုကကြောကပြှီး ထပန်တေဲ့ အနတ်ီဆရာမလေးကို မကြလြုံးမခွာတမ်း ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ ထမီအဝါရောငလြေး ဝတပြှီး၊ တီရှပကြှပကြှပလြေး ဝတထြားတော့ ရငသ်ားနှစ်မှှာလေးနရောမှာ အဖုအထဈလေး၊ ဆံပငအြရှညတ်ှကေိုတော့ လကကြိုငပြဝါ အနီရောငလြေးနဲ့ သချောစည်းနှောငထြားတယ်၊ ရမေိုးခွိုးပြီးစ မကြန်ှာပြောငပြှောငလြေးကို သနပခြါးရကြေဲလေး ပြတထြားတော့ ဝင်းဝင်းလေး ဖြစ်နတယ်ေ။

တကယ့ကြို ကနွောန်ဲ့ အရှယတ်ူ ကောငမြလေးလို့တောင် ထငရြတယ်။ ပြီးတော့ သိသာတာက သူ့မကြန်ှာလေးဗွ။ မိန်းမတွေ ခစွစြိတဝြငလြို့ ကြညန်ူးနတေဲ့အခါ ဖြစ်နတေဲ့ အမူအရာလေးတွဗွော။ ကနွောြ သချောမပြောပြတတဘြူး။ ကနွော့ကြို တခကြတ်ခကြြ လှမ်းကြည့်လြိုကြ၊ မကြန်ာလေးက ပန်းရောငသ်မ်းသှားလိုကြ (ခုနကဟာတွေ ပြနတ်ှေးမိပြီး ရှကန်တောနမှော)၊ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွကေ ရယခြငွန်တေဲ့ အရယမြကြလြုံး ဖြစ်သှားလိုကြ၊ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို သှားဖြူဖြူလေးတွနေဲ့ ကိုကပြှီး ကနွော့ကြို လှမ်းငေးလိုကြ လုပန်တောပေါ့လေ။

“အနတ်ီလေးကို ကနွောြ အရမ်းခစွတ်ယသ်ိလား..”

“ခွိခွိ..” (ပါးစပကြို လကဖြဝါးလေးနဲ့ ကာပြီး ရယန်တယေဗြွ)

“အမ် ! ဘာလို့ရယတ်ာလဲ..၊ မရယန်ဲ့ အနတ်ီလေးနောြ ဟှန်း”

“ရယခြငွတ်ာပေါ့..။ သူများကို လုပခြငွသ်လိုလုပပြှီးမှ.. ခစွရြေးလာဆိုနတောကိုး.. ခွိ”

ဟိုကြ!! ဟုတတ်ယဗြွ..။ ကနွောလြည်း ရှကတ်ာနဲ့ ရယကြွဲကြဲလုပပြှီး ခေါင်းကုတန်လေိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အရဲစွန့်ပြီး စကားစလိုကတ်ယ်။

“ဒါဆို.. အနော့ကြို ခစွတ်ယလြို့ပြောလေ..” (ကနွောလြို့တောင် မပြောတော့ဘူး ဟီး)

“ပြောစရာလိုသေးလို့လား ကလေးလေးရာ..။ မခစွပြဲနဲ့ ဟိုဟာလုပပြါ့မလား..။ ကမွက သိကျခာရှိတဲ့ မိန်းမကောင်းလေးပါနောြ..”

“ဟိုဟာလုပတ်ယဆြိုတာ ဘာလဲ အနတ်ီလေး.. ဟီးဟီး”

“အာကြာ.. ညဈတီးညဈပတတ်ှေ လာမမေးနဲ့..။ တွေ့တယမြလား”

ဆိုပြီး ကြကမြှှေးတံမကြစြည်းလေးကို ထောငပြှတယ်။ ပြီးတော့ တဖကလြှည့သ်ှားပြီး ကနွောတ်ို့ ပထမဆုံး သောင်းကနွြးခဲ့တဲ့ ဆကတ်ီစားပြဲပုလေးကို ရစေိုအဝတန်ဲ့ သုတန်တယ်ေ။ စားပြဲပုလေးဆိုတော့ ကုန်းပြီးသုတန်ရတေော့ သူ့တငပြါးလေးက ထမီအဝါလေးအောကမြှာ တင်းနတောပဲ။ ကနွောလြည်း သူ့ကို နောကခြငွန်တောနဲ့ အသာလေးကပသ်ှားပြီး ခါးကနေ စုံကိုငပြှီး နှစ်ခကြလြောကြ ကပဆြောင့လြိုကတ်ယ်။

“ဟဲ့ဟဲ့..”

ဆိုပြီး ခါးကိုဆန့်လိုကပြှီး ရှုံ့မဲ့မဲ့လေး ကနွော့ဖြကြ လှည့လြာတယ်။

“ခစွတ်ယ် အနတ်ီလေးရာ…”

လို့ သူ့မကြလြုံးထဲကို စိုကကြှည့ပြှီး ကနွောပြှောရင်း နဖူးလေးကို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနဲ့ ဖိကပပြှီး နမ်းမိတယ်။ မကြန်ှာချင်ြး ပြနခြှာလိုကတ်ော့

“ငါ့ကို ရူးအောငတ်ော့ မလုပန်ဲ့နောြ”

တဲ့။ မကြရြညဝြဲဝဲလေး အသံတုနတ်ုနရြီရီလေးနဲ့ ကနွော့ကြို တောင်းပနသ်လို ပြောရှာတယ်။

“ဟုတ် ဆရာမလေး”

ဆိုပြီး သတိဆှဲရင်း မကြန်ှာမာမာနဲ့ အောလြိုကတ်ော့ ခကြခြငွြးပြုံးပြုံးလေး ဖြစ်လာပြီး

“ကလေးလေး အရူးလေး”

တဲ့။ ကနွော့န်ှာခေါင်းကို ဆှဲလိမရြင်း ခစွစြနိုးအသံလေးနဲ့ ပြောတယ်။

“ကလေးလေး အိမရြှေ.တံခါးမကြီး သှားဖြင့ခြွကြော”

လို့ ပြောတာနဲ့ ကနွောလြည်း လှည့ထြှကလြာပြီး အိမရြှေ့က ကြှန်းသားတံခါးမကြီးကို ကလန့်ဖြုတလြိုကပြှီး ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ယ်။

“ဟာ…”

ဆိုပြီး ကနွောြ လန့်သှားတယဗြွာ။ ရုတတ်ရကကြှီး လူတဈယောကြ တံခါးဝမှာ ရပန်တောကိုး။ ကြောင်းစိမ်းဝတစြုံနဲ့ အသားညိုညို ဆံထုံးထုံးထားတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကဗြွ။ ကနွော့ကြို ကြည့်န်တော မကြန်ှာက ပြုံးစိစိနဲ့။ ကနွောြ ခကြခြငွြးသိလိုကပြှီ။ ဒါ အနတ်ီလေးနဲ့ တူတူနတေဲ့ ကြောင်းဆရာမဆိုတာနမှောလို့။ ခါတိုင်း ကနွောလြာရင် သူမရှိတာကများနတေော့ သိပတ်ောင် သတိမထားမိခဲ့ဘူးလေ။ အခု ကနွောြ လန့်သှားတာက ဒီအမွိုးသမီး ကနွောတ်ို့ တံခါးပိတပြှီး အထဲမှာ ဘာလုပန်တောလဲဆိုတာ ရိပမြိသှားပုံရတယဗြွ။

ကနွောရြှကသ်ှားလို့ သူ့မကြန်ှာတောင် သချောမကြည့်ရြဲတော့ဘူး။ အသာလေး နောကလြှည့ထြှကလြာပြီး ဟိုလိုဒီလို လုပန်တယ်ေ။ အနတ်ီလေးကို မသိမသာ ရှိုးလိုကတ်ော့ သူလည်း တောတ်ောရြှကန်ပေုံရတယဗြွ။ သူက ပိုဆိုးမှာပေါ့။ ဒီလောကြ အနတညေတ်ဲ့ အပျိုကြီးလေ။ ၅ မိနဈလောကြ သူတို့နှစ်ယောကြ စကားတွေ ပြောနကြတော ကနွော့မြှာ အူကြောငကြှောငကြှီး ဟိုဟာလုပရြမလို ဒီဟာလုပရြမလိုနဲ့။ ပြီးမှ အနတ်ီဝငန်ီလေးက..

“ဖိုးသကြ ပြနလြို့ရပြီ”

တဲ့။ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ကနွော့ကြိုမကြည့်ပြဲ ပြောလာတော့..

“ဟုတကြဲ့”

ဆိုပြီး နုတဈြစာရှကတ်ှေ ကောကကြိုငပြှီး… ဟိုအမွိုးသမီးကို

“ပြနတ်ော့မယ် ခငဗြွ”

ဆိုပြီး နှုတဆြကရြင်း လဈထွကလြာခဲ့တယ်။ စိတထြဲမှာတော့ အမလေး.. ကံကောင်းလို့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဖငတ်ုံးလုံးနဲ့ လုပန်ရင်ေးသာ မိသှားလို့ကတော့ သောကရြှကပြဲလို့။ တံခါးပိတထြားတာ တောသ်ေးတယ်။ အခုတောင် ရိပမြိနပြေီလားဆိုပြီး တွေးရင်း အပြနမြှာ ရှကသ်လိုလို ရငတ်ုနသ်လိုလို ဖြစ်နတယေဗြွာ။ ဒါပမယေ့ြ ခဏပါပဲ။ လောလောဆယ် ကနွော့ပြီယာနိုဆရာမလေးကို စိတရြှိသလို တွယခြဲ့ရတော့ ကြညန်ူးနတေဲ့ စိတကြပဲ ကြီးစိုးနတောကိုးဗွ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အူမှူးနလေို့ မမကေတေောင် ဒီကောင် အပမှီလာသလားမသိဘူး ဆိုပြီး ဖဖေေ့ကို ပြောနသေေးတယ်။

အဲ့ဒီနေ့က မှတမြှတရြရ ဧပရယ် ၂၁ ရကြ၊ သောကြာနေ့ဗွ။ သတေဲ့အထိ မေ့နိုငမြှာ မဟုတတ်ော့တဲ့ ရကစြှဲတဈခုပေါ့။

ညဖကရြောကတ်ော့ ကနွောြ အိပလြို့မရဘူး။ အိမခြှံဝင်းထဲ ဆင်းလာပြီး သဈသားကြပပြစွကြလေးပေါမြှာ ပကလြကလြှန် လှဲလွောင်းပြီး ကောင်းကငထြဲက ကြယတ်ှကြှကေတွောကို ငေးမောနမေိတယ်။ ရငဘြတထြဲမှာတော့ ခံစားခကြကြ မှှေးမှမှလေး ဖြစ်လို့။ ကြညန်ူးတဲ့စိတကြ တအားပြင်းထနလြာလို့ ဟာမိုနဈကာလေးကို ထုတပြှီး Andy Williams ရဲ့ Love story: ဆိုတဲ့ သီချင်ြးကို တိုးတိုးလေး မှုတန်မေိတယ်။

🎵ခွိုမှိနတ်ဲ့ အခစွပြုံပြငဆြိုတာ.. ပငလြယထြကပျိုပြီး အိုမင်းတယ်..🎵

🎵ကြယတ်ှအကေုနလြုံး လောငကြွှမ်းသှားတဲ့အထိ.. သူမကို ကနွောြ လိုအပန်ေဦးမယဆြိုတာ.. ကနွောသ်ိတယ်..🎵

(Andy Williams ၏ Love story သီခင်ျးမှ)

ညက မိုးတောတ်ောခြွုပမြှ အိပပြွောသ်ှားလို့ မနကကြှတော့ နမှငေ့မြှ အိပယ်ာထဖြစ်တယ်။ ဒီနေ့တော့ ပီယာနိုတီးသငရြမည့်ရကြ မဟုတတ်ော့ ဘယလြိုအကြောင်းရှာရမလဲလို့ တွေးရင်း မမပြေငေထြားပေးတဲ့ ပဲရှကစြိမ်းစိမ်းထည့ထြားတဲ့ ခေါကဆြှဲကို အားပါးတရ စားနမေိတယ်။ စားသောကပြှီးတော့ ဂငွြးဘောင်းဘီနဲ့ တီရှပတ်ဈထည် ကောကစြှပပြှီး ကနွော့ြ နီညိုရောငဂြဈတာလေးကို ဂဈတာအိပထြဲထည့ပြှီး လှယလြိုကတ်ယ်။ ပျိုငဘြီးလေးကို တွန်းပြီး ထွကလြာတော့ မမကေေ အိမရြှေ့ကနေ

“ဒါကဘယလြဲ”

လို့ မေးငေါ့ပြီး မေးခွန်းထုတတ်ယ်။

“ဂဈတာသှားကငွ့မြလို့ မှို့ပြငမြှာ၊ နေ့လညစြာ ပြနမြစားတော့ဘူး မမေေ”

လို့ အသံမတုနအြောင် သတိထားပြီးပြောရင်း လဈထွကလြာခဲ့တယ်။ ခွံဝမှာ ဖဖေေ့ကိုတွေ့တော့ စကဘြီးနင်းနရင်ေး ပြောငခြွောခြွောန်ဲ့ Adios Amigo: (တာ့တာ ရဲဘောလြို့) လကပြှပြီး အောခြဲ့လိုကတ်ယ်။

🏵️ ကြှနတ်ော့ြ ပီယာနိုဆရာမလေး (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️