အနုသယ မလှမ်းသာတဲ့ ဆုံရပမြှသည်
ရေးသားသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့ျ
မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ကြှနတ်ောြ အံ့ဩတုနလြှုပသ်ှားခဲ့ရတယ်။ ရုံးက AE မှေးနေ့မို့ ရုံးသူရုံးသားတွကေို နေ့လညစြာလိုကကြွှေးလို့ ကြှနတ်ောကြ ဘီယာအမူးသောကပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့တာ။ ကနွောတ်ို့အိပခြန်း လငမြယားအိပတ်ဲ့ကုတငမြှာ လီးက မပြော့မမာ အနအထေားနဲ့ ပေါငတ်ှဖြေဲပြီး ကုတငဇြောင်းမှာ ထိုငန်တော အရပထြဲက ဆိုကကြားသမားကြီး ဦးအေးမောငပြေါ့။ လီးကြီးကို တယုတယကိုငပြှီး ပန်းသှေးရောင် နှုတခြမ်းလေးဟကာ မကမြကမြောမော ကြည့်န်သေူက ကနွော့မြိန်းမ ခငမြိုးဝလေေ။
ခငမြိုးဝေ အသကကြ ကနွော့ထြကြ ၄ နှစ်ငယတ်ာ၊ ကနွောကြ ၃ဝ ဗွ၊ သူက ၂၆ နှစ်။ ကနွောတ်ို့လကထြပတ်ာ ၁ နှစ်ကြောပြါပြီ။ ဦးအေးမောငကြ အသားမဲမဲ ဗိုကပြူကြီးပါ။ နှုတခြမ်းထူထူနဲ့ ၂၄ နာရီ ကြမ်းစားနတေဲ့သူ။ အသကကြ ၅၅ လောကရြှိနပေါပြီ။ ရုပရြညကြလည်း ရှတကြှမ်းရညကြှိုပါ။ မိန်းမက တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ သေးကငွတ်ဲ့ခါးလေးအောကကြ ဖငသ်ားကြီးများက ကော့ထွကန်တော ကနွောြ အကြမ်းပတမ်း မလုပတ်ာမို့ အခုထိ ဖငကြ မကဘွူးဗွ။
နကမြှောငန်တေဲ့ လမှှေးအုံကြီးအောကကြ လီးကြီး သူမလကထြဲမှာ တဖြည်းဖြည်း တုတတ်ုတခြိုငခြိုငကြှီး ဖြစ်လာလသည်ေ။ ယောကြြားဖြစ်သူ ရုံးက ပြနမြလာသေးခင် ကာမဆန်ဒနောကြ လိုကခြဲ့မိသည်။ မနကကြ ကိုစိုးမင်း ရုံးသှားပြီး ဈေးသို့သှားရန် ဦးအေးမောငအြိမသ်ို့ ဆိုကကြားငှားရန် ဝငခြဲ့ရာမှ စခဲ့ရသည်။
” ဦးအေးမောင် ရှိလား။ သမီးပါ ဈေးသှားချင်လြို့။ ဆိုကကြားနဲ့ လိုကပျို့ပေးပါ။ ဦးမောင် ဦးမောင်။ အမလေး အိပတ်ုန်းနမော ”
ပါးစပကြ ပြောရင်း လူးချင်ြးရင်းနှီးနသဖြေင့ြ ဦးအေးမောင် အခန်းသို့ ဝငလြာခဲ့မိသည်။
” အိုရျ အမလေးးး ”
ကုတငပြုလေးထကဝြယ် မှောကယ်ှကအြိပန်သေော ဦးအေးမောငမြှာ ပုဆိုးက ကြောပြှငပြေါရြောကလြကြြ လီးမဲကြီးမှာ ဂွေးဥနှစ်လုံးမှဖိကာ အမှှောင်းလိုကြ ထွကန်တေော့သည်။ လီးဆိုလို့ အပြငတ်ှင် လငဖြစ်သူ၏လီးသာ မှငဖြူးခဲ့ရာ အခုလို တုတတ်ုတခြဲခဲကြီးအား ရုတတ်ရကြ မှငလြိုကရြသဖြင့ြ တကိုယလြုံး တုနရြီလာရသည်။ အမွိုးအမညမြသိ ဝဒနောတရပ် ခံစားလာပြီး အဖုတလြေးမှ ဆဈကနဲ ဖြစ်သှားပြီး အတနကြှာ စိုကကြှည့န်မေိသည်။ အပြငသ်ို့ အမှနပြှနထြှကကြာ အိမရြှေ့မှ အောခြေါတ်ော့သည်။ ထို့နောကြ ဈေးသို့သှားရာ ဆိုကကြားနင်းလကြရြှိသော ဦးအေးမောင် ပေါငကြှားသို့ မကြာခဏ ကြည့်မြိနတေော့သည်။
ဦးအေးမောငသ်ည် အတွေ့အကြုံများလှသော လူတဈယောကဖြစ်ပြီး ခငမြိုးဝအေား လိုးရန် အမြဲကြံနသေူဖြစ်၏။ ဒီနေ့ မနကတ်ှင် ခငမြိုးဝမှော မိမိပေါငကြှားသို့ မကြာခဏ ကြည့်န်သညေကြို ရိပမြိနသည်ေ။
ဈေးကအပြန် ခငမြိုးဝတေို့အိမထြိ လိုကပျို့ရာ လငဖြစ်သူစိုးမင်း ရုံးသှားသညကြို သိရှိလိုကသ်ည်။ ခငမြိုးဝေ ဈေးခွင်းတောင်းကုန်း၍ ခနွစဉြေ နောကကြနေ ဖငကြှားထဲ လီးဖြင့ထြောကကြာ ပုခုံးနှစ်ဖကအြား ဖိထားလိုကသ်ည်။
” ဟင် ဦးမောင် ဘာ ဘာလုပမြလို့လဲ လှတပြါရှင် ”
ကြောကကြှောကလြန့လြန့န်ဲ့ ငှင်းနမေိပမယေ့ြ အဖုတထြဲက အရညကြှညမြွားက ပေါငကြှားသို့ စီးကနွသည်ေ။
” မိုးမိုးရယ် ဦးမောငကြ သမီးကို လိုးချင်တ်ာ ကြာပါပြီ။ အခု မောငစြိုးမင်း မရှိတုန်း လိုးချင်လြို့ပါ ”
ရုတတ်ရကြ ဒူးထောကကြာ ထမိနလြေးအား ခါးအထိ မတငလြိုကရြာ အောကခြံဘောင်းဘီ အနကလြေးနှင့ြ ဖငလြုံးဖြေးဖြေးလေးအား တွေ့လိုကရြသည်။ ဘောင်းဘီလေး ဒူးဆဈထိဆှဲခကြာ ကြမ်းစားထားသော နှုတခြမ်းထူထူကြီးက အမှှေးစိမ်းစိမ်းလေးများ ဖုံးအုပန်သေော စောကပြတလြေးအား ထိုးယကလြိုကတ်ော့သည်။ အဖုတလြေးအားယကရြင်း ဖငဝြလေးထဲ လွှာဖြင့ြ ထိုးကလိပေးပြနသ်ည်။
” အားးး အ ဦးမောငရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ ”
ခငမြိုးဝတဈေယောကြ ထူးကဲတဲ့ အရသာများခံစားရင်း ပေါငလြေးနှစ်ဖကမြှာ တဆကဆြကြ တုနန်ရှောသည်။ အခေါင်းပေါကလြေးထဲ လွှာထိုးပြီး အစုပခြံလိုကရြခွိန် ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနတေော့သည်။
” အားးး ရှီးးး အ အအ အမလေးးးး ဦးမောငရြယ် အားးးးး ရှီးးးးး ”
လငဖြစ်သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင် ဦးအေးမောင်၏ လွှာဖြားအောကတ်ှင် အထွဋအြထိပ် ပြီးခဲ့ရသည်။ ထို့နောကြ မိမိတို့ အိပခြန်းလေးထဲ ပြေ့ခွီခံရကာ ကုတငပြေါတ်ှင် တကိုယလြုံး အနမ်းခံရပြနသ်ည်။ ကြမ်းနံ့ ခဉွစြူးစူးအနံ့တွနေဲ့အတူ မိမိနှုတခြမ်းလေး ဆှဲစုပခြံနရင်ေး ဦးမောင်၏ကြောပြငကြှီးအား ဖကတ်ှယထြားမိနသည်ေ။ ဦးအေးမောငကြ နှုတခြမ်းတဈခုလုံး ဆှဲစုပရြင်း လွှာနဲ့ထိုးထိုးဆှကာ ခငမြိုးဝလွှောလေးအား အပြငရြောကအြောင် စုပပြေးနတေော့သည်။
နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးက နှေးကနဲ ဖြစ်သှားရင်း ရမျမကစြိတမြွားက တိုးတိုးလာသည်။ ဦးအေးမောငမြှာ အပေါမြှ နမ်းပေးရင်း လီးထိပဖြှင့ြ အဖုတလြေးအား ညှောင့ပြေးရာ ဗိုကခြေါကကြ ထူနသဖြေင့ြ ခငမြိုးဝေး အစိလေးအား ဒဈဖူးမှ မထိတထိလေး ဆှပေးသလို ဖြစ်နတေော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ခါးဆန့ပြှီး စောကပြတလြေးထဲ ဒဈဖူးမှုပကြာ ထိုးခပြဈလိုကရြာ
” ဘှတ် ဗစြျ ဗစြျ ဖြပ် ဗစြျ ”
လီးဝငသ်ံနှင့အြတူ ခငမြိုးဝတဈေယောကြ အင့ကြနဲ ရငဘြတလြေး မော့တကလြာသည်။ လီးကို အရင်းထိစိုကကြာ မှှခေံရခွိန်
” အားးး အ ဖြည်းဖြည်းးး ဦးမောင် သမီးအထဲက ကငွကြငွတ်ကန်ာ ”
လငဖြစ်သူထကြ တုတပြှီးရှညန်သဖြေင့ြ အဖုတလြေးမှာ မခံနိုငသ်ေး။
” အားးး အိုးးး ခဏ ပြနထြုတပြေးပါလား ဦးမောင် ”
ဦးအေးမောငမြှာ အဖုတလြေးထဲ လီးက စီးစီးပိုငပျိုငလြေးရှိနသဖြေင့ြ တောင်းပနန်သေော ခငမြိုးဝအေား တဈခကြကြှည့ကြာ ပစ်ပစ်လိုးတော့သည်။
” ဘှတ် ဘှတ် ဒုတစြှပ် ဗစွြ အားးး အမလေးးး သပေါပြီ။ အီးးဟီး ဘှတဘြှတ် ဖြပဖြှပ် ပြှတ် ဘှတ် ”
တောင်းပနသ်ံ လီးအဝငအြထွကသ်ံများ အိမလြေးအတွင်း ဆူညံ့နလကြေရြှိသည်။ ခငမြိုးဝေ ဖငလြေးမှာ လှန့လြှန့လြူး၍ ရမ်းခါနသည်ေ။ အသကရြှူမှားလောကသ်ည့ြ ဦးအေးမောင် လိုးခကြမြွားက နာလည်းနာ ကောင်းလည်းကောင်းနေ၏။ တဖြည်းဖြည်း ခံနိုငလြာရာ ပေါငလြေးအားဖြဲရင်း မသိမသာလေး ကော့ထိုးပေးနတေော့သည်။
ခငမြိုးဝကေိုယလြုံးလေး တဇပဇြပ် တုနလြာကာ စောကရြညမြွား ဒုတိယအကြိမ် ထွကကြလွာပြနသ်ည်။ လကကြလေးနှစ်ဖကကြ ကုတငပြေါမြှ အိပယ်ာခင်းလေးအား ဆုပကြိုငထြားရင်း ခါးလေးကော့ကာ လီးအရင်းထိ လိုကကြပန်ရင်ေး
” အားးး ထွကြ ထွကပြှနပြှီ ဦးမောင် အမလေးးး ကောင်းး ကောင်းး ကောင်းလိုကတ်ာရှင် အားး ရှီးး အားးး ”
ဦးအေးမောငလြည်း မိမိလီးကြီး နှေးကနဲဖြစ်လာကာ အခကြြ ၅ဝ လောကြ မနားတမ်းဆောင့ရြင်း လရညမြွား အဖုတလြေးထဲ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ ထိုနောကြ နားလိုကလြိုးလိုကန်ဲ့ နလောရာ လီးက ပြော့နသဖြေင့ြ ကုတငဇြောင်းတွင် ထိုငကြာ ခငမြိုးဝအေား စုပပြေးရန် ချော့မှူနသည်ေ။ ထိုစဉြ စိုးနိုင် ပြနရြောကလြာ၍ ချောင်းနသညေကြို နှစ်ဦးလုံး သတိမထားမိကြပါ။
ဦးအေးမောင် လီးကြီးမှငတ်ော့ ကနွောြ အားငယမြိတယဗြွာ။ လီးကြီးက မဲမဲတုတတ်ုတန်ဲ့ ဒဈဖူးက ကော့တကန်တော။ ကနွော့မြိန်းမကလည်း လကထြဲကိုငထြားရင်း စုပခြငွစြိတတ်ှေ ထိန်းမရဖြစ်နတော အသံတုနရြီစွာနဲ့
” ဦးမောငလြီးက အကြီးကြီးပဲ ”
” စုပကြှည့လြေ မိုးမိုး ”
ပြောရင်း ခငမြိုးဝေ ခေါင်းလေးကိုကိုငကြာ ပါးစပန်ား တေ့ပေးနသည်ေ။
ကနွော့ြ မိန်းမကလည်း နှုတခြမ်းလေးဟပြီး မကြစြိလေး မှိတန်ပေေးတယ်။ ဟူးးး လီးက ကြီးတယဗြွာ။ နီညိုရောင် ဒဈဖူးကြီးက မိန်းမပါးစပထြဲအပြည့ြ ထပမြစုပန်ိုငရြှာဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ဦးအေးမောငကြ မရပဘြူးဗွ။ မိန်းမခေါင်းလေးကို ထိန်းဖိပြီး လီးကို အရင်းထိ သှင်းနတယ်ေ။ အောကကြ လဥမဲကြီးတွကေ ကနွော့မြိန်းမ မေးစိမှာ ကပန်တယ်ေ။ သနားမိတယဗြွာ။
ကနွောန်ဲ့လိုးရင် မိန်းမက လီးစုပဖြို့နနသေောသာ ထမိနလြေးပေါငရြင်းလှနပြှီး မကြန်ှာလှဲခံတာ၊ အရှကအြကြောကကြှီးတဲ့ မိန်းမပါ။ အခုတော့ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကလြကြြ ကိုယတ်ုံးလုံးလေး၊ ပါးစပထြဲလည်း လီးက မဆန့မြပြဲ၊ ကနွောြ ကြည့်ရြင်း လကကြ ကနွော့လြီးအား ပြတသ်ပန်မေိပါတယ်။
” အု အု ဖလှပ် အဟှတဟြှတ် အု ဖလှပ် ”
လီးက အာခေါငထြိုးမိတာနမှော။ ကနွော့မြိန်းမ တဟှတဟြှတန်ဲ့ သီးရင်း လညပြင်းကြောတွေ ထောငန်တယ်ေ။ ဦးအေးမောငကြ ရကစြကတ်ာဗွာ။ ဒါကို မလှတပြေးပါဘူး။ ပါးစပကြို ဖိလိုးနတယ်ေ။ ကနွော့ြ လီး ကငွတ်ကလြာတာ ၁ဝ ခကြလြောကပြဲ ထုရသေးတယ် ပုဆိုးထဲ လရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ယ်။ ကြည့်န်ရင်ေး မိန်းမက ဦးအေးမောငလြီးကို ပါးစပထြဲက ထုတပြှီး အငမ်းမရ ပြနစြုပန်တယ်ေ။ ညာလကကြ လီးအရင်းကိုငထြားရင်း ဒဈကြီးကို တပြှတပြှှတ် စုပန်တောဗွာ။ ခုန ပါးစပလြိုးခံရတာ သူမဟုတတ်ဲ့အတိုင်းပဲ။ ဘယလြကကြ လဥမဲမဲကြီးတွကေို ခွပေေးနသေေးတယ်။ ဘယအြခွိနကြများ ဒါတွေ တတသ်ှားပါလိမ့ြ။
လီးကြီးကလည်း ပြောငလြကန်ပြေီး ဒဈဖူးမှာ ကားထွကလြာရင်း လီးတလွှောကြ ပတပြတလြည် အကြောများ ထလာနသည်ေ။ ဦးအေးမောငလြည်း သူ့လီးမဲကြီးအား ခငမြိုးဝပေါးစပထြဲ ဝငထြှကန်ပေုံ ကြည့်ရြင်း ကုတငပြေါြ လှနခြပြဈလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ လီးကြီးမှာ ထောငမြတန်ရင်ေး ဒဈဖူးက ကော့တကန်ရော ခငမြိုးဝတဈေယောကြ အငမ်းမရ လိုကစြုပန်တေော့သည်။
ထို့နောကြ ကုတငပြေါတ်ကကြာ လီးကြီးပေါသ်ိုး ဒူထောကခြှလိုကရြင်း ဖိထိုငလြိုကသ်ည်။ အဖုတလြေးထဲ လီးက တိုးဝငန်ရော ခငမြိုးဝတဈေယောကြ ကြိတသ်ှင်းနရင်ေး ညည်းငှူနရှောသည်။ ပထမ အခွီလောကြ မနာတော့ပမယေ့ြ လီးက အဖုတထြဲ ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ နရောယူထားလကြြ။ ဦးအေးမောငလြည်း ခငမြိုးဝခေါးလေးအား ထိန်းရင်း အောကကြနေ ပင့လြိုးလိုကရြာ အိစကစြှင့ကြားနသေော ဖငကြှီးမှာ ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ တုနခြါနသည်ေ။
ပြူးထွကန်သေော မိန်းမဖြစ်သူ စောကပြတလြေးထဲ လီးမဲမဲတုတတ်ုတကြှီး ဝငထြှကန်ရော စိုးနိုငမြှာ ချောင်းရင်း ကာမစိတမြွား ပြနကြှှလာနသည်ေ။ လီးကြီးက အဖုတန်ှုတခြမ်းသားတွေ လိပဝြငသ်ှားအောင် ပြတဆြှဲနသလေို စောကပြတလြေးပြနအြကြှတွင် နှုတခြမ်းသားများက လီးဘေးပတပြတလြည် စူထွကည်ှဈပေးနသလေို တဖြည်းဖြည်း ခငမြိုးဝဆေောင့ခြကြမြွား မှနလြာလသည်ေ။ ဦးအေးမောငကြလည်း စောကပြတလြေးပြနအြကတွှင် ကော့ကော့လိုးပေးလိုကရြာ ခငမြိုးဝမှော တအားအား တရှီးရှီး အောရြင်း ကာမစည်းစိမအြား ခံစားနလသေည်ေ။ ဦးအေးမောငပြေါသ်ို ကိုယလြုံးလေးအား လှဲခလွိုကရြင်း ခါးလေးခွကပြှီး ဖငလြေးအားကော့ကာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့သည်။ထို့နောကြ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ ဦးအေးမောငပြေါငကြှားတွင်း မကြန်ှာအပပြှီး စောကရြညမြွား ကပပြနသေေော လီးကြီးအား ဆှဲဆှဲစုပရြာ မကြာခင် လရညမြွား ပါးစပထြဲသို့ ဝငရြောကလြာတော့သည်။လရညမြွား ကုနစြငအြောင် မွိုခရွင်း ဒဈဖူးကြီးအား လွှာဖြင့ြ သိမ်းယကကြာ ထိပပြေါကလြေးအား တေ့စုပပြေးရင်း ငှိမသ်ှားတော့သည်။
စိုးနိုငလြည်း မိန်းမဖြစ်သူနှင့ြ ဦးအေးမောငတ်ို့ လိုးပြဲကိုကြည့်ရြင်း ဂွင်းထုနရော ဒုတိယအခွီ လရညမြွား ထပမြံထွကကြလွာတော့သည်။
——————————————
စိုးနိုင် အိမအြပြငပြှနထြှကြ၍ ခဏအခွိနဖြှုံးပြီး ရုံးမှပြနခြွိနအြတိုင်း ပြနလြာခဲ့ရာ ဧည့ခြန်းထဲတွင် ဦးအေးမောငန်ှင့ြ ခငမြိုးဝတေို့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။
” အောြ ဦးအေးမောင် ရောကန်တောလား ”
” ဟုတတ်ယ် မောငစြိုးနိုငရြေ အကြောတွတအေားတကန်လေို့ မိုးမိုးဆီ ဆေးလာတောင်းနတော။ ငါတူ အလုပကြ ပြနလြာပြီလား ”
” ဟုတ် ဦးအေးမောင်။ စကားပြောကြဦး ကနွောြ အဝတစြားလေး လဲလိုကြဦးမယ် ”
ခငမြွားအကြောတွေ ကနွော့မြိန်းမက လွှော့ပေးပြီးပါပြီဗွာ ဒီစကားကို စိတထြဲမှ ပြောလိုကတ်ော့သည်။ မိန်းမက ခပတ်ညတ်ညပြဲ ထိုငန်ရင်ေး ခုံအောကြ ဆေးဗူးရှာသလိုလို လုပန်တေော့သည်။ညပိုင်းရောကတ်ော့ နေ့လညကြ အဖြစ်ပကြတ်ှကေို တွေးရင်း စိတထြလာလို့ မိန်းမဖြစ်သူအား လိုးရန် ထမိနလြေး မတငလြိုကစြဉြ
” ကိုနိုင် ဒီနေ့ မိုး သိပန်မကေောင်းချင်သ်လိုပဲ။ နောကရြကမြှကြာ နောြ ”
ကနွောလြည်း ညက အိမသ်ာထဲ ဂွင်းထုပြီး အိပလြိုကရြတယဗြွာ။
ခငမြိုးဝမှော လငဖြစ်သူအား သိပစြိတမြပါတော့ပေ။ ဦးအေးမောင်၏ လီးမဲကြီးအား စွဲလမ်းကာ လဈရင် သှားသှားတွေ့လေ့ရှိသည်။ ဒီနေ့လည်း တနင်ျဂနှနေေ့မို့ စိုးနိုင် အိမတ်ှငရြှိနသဖြေင့ြ ဦးအေးမောငဆြီသှားရန် အကြံအိုကန်ရော စိုးနိုငသ်ူငယခြငွြးများ လာခေါသ်ှားသဖြင့ြ ကြိတဝြမ်းသာသှားရသည်။
” ကိုနိုင် အများကြီး သောကမြလာနဲ့နောြ။ ညနေ စောစောပြနခြဲ့ ”
” အေးပါ မိုးရဲ့ ကိုနိုင် စောစောပြနလြာမှာပါ။ သူငယခြငွြးတွဆေုံတုန်း နည်းနည်းပါးပါးပေါ့ ”
ပြောပြီး ကိုနိုငတ်ဈယောကြ သူ၏သူငယခြငွြးများနှင့ြ ပါသှားလေးတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ခငမြိုးဝတဈေယောကြ ဦးအေးမောငအြိမသ်ို့သှားရာ ဦးအေးမောငကြို မတွေ့ခဲ့သဖြင့ြ ဘေးအိမအြား ရောကရြောကခြငွြး လှတပြေးပါရန် အရေးတကြီး ဈေးဝယဖြို့ အကြောင်းပြကာ မှာထားခဲ့လသည်ေ။ အိမသ်ို့ပြနအြရောကြ ရမေိုးခွိုး သနပခြါးလေးလိမ်းကာ ကုတငပြေါတ်ှင် မှေးနလေိုကသ်ည်။ ဦးအေးမောင် မလာသေးသဖြင့ြ အိမရြှေ့ထွကကြှည့လြိုကြ အိမထြဲပြနဝြငလြိုကြ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နတေော့သည်။ မနကြ ၁ဝ နာရီ ခွဲလောကမြှ
” မိုးမိုးရေ မိုးမိုးရှိလား ”
အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းမှ ဦးအေးမောငရြဲ့အသံ ကြားလိုကရြသည်။
” ရှိတယ် ဦးမောင်။ သမီး ဦးမောငအြိမတ်ောင် ရောကခြဲ့သေးတာ ”
အသံပြနပြေးရင်း ဧည့ခြန်းဘကြ ထွကခြဲ့ရာ အင်ျကြီရငဘြတဟြောင်းလောင်း ခွှေးတစီးစီးနဲ့ ပုဆိုးတိုတိုဝတထြားသော ဦးအေးမောငအြား တွေ့လိုကရြသည်။
” မိုးမိုး ဒီနေ့ရုံးပိတရြကြ မောငစြိုးနိုင် မရှိဘူးလား ”
” သူ့သူငယခြငွြးတွေ လာခေါသ်ှားတာလေ ဦးမောင်”
စကားပြောရင်း ပုဆိုးအဟောင်းလေးဖြင့ြ ဦးအေးမောငအြား ခွှေးများသုတပြေးနသည်ေ။
” မနကကြ ဘူတာရီး ၃ ခေါကြ မိုးမိုးရာ၊ ၄ နာရီထိုးကတည်းက မိလုံးတို့အုပစြု ပဲရောင်း လိုကပျို့ပေးရတာ ညောင်းကိုကန်ာပဲ ”
ခွှေးသုတပြေးနသေော ခငမြိုးဝေ၏ နဖူးလေးအား နမ်းရင်းပြောလိုကရြာ
” ကဲပါ အခန်းထဲသှားနှင့ြ သမီး မုန့ည်ှင်းဆီ လူးပေးမယ် ”
စကားပြောနခွေိန် ဦးအေးမောငမြှာ ခငမြိုးဝခေါးလေးဆှဲကာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကော့ထိုးလိုကရြာ
” အာကြာ ဦးမောငကြလည်း ဧည့ခြန်းကြီးထဲ။ သှားအခန်းထဲဝငတ်ော့ အိမတ်ံခါးပိတပြှီး ဆေးလူးပြီးမှ ဟှန့ြ ”
တံခါးများပိတ်၍ မုန့ည်ှင်းဆီပုလင်းအား ကိုင်၍ အိပခြန်းထဲဝငလြာရာ ဦးအေးမောငမြှာ အင်ျကြီရော ပုဆိုးရော ခွှတလြကြြ ကိုယတ်ုံးလုံး မှောကယ်ကမြှေးနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ခငမြိုးဝေ စောကဖြုတလြေးက ဆဈကနဲဖြစ်သှားကာ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း တုံးလုံးခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ သနပခြါးဖြေးဖြေးလေးနှင့ြ ဆံပငလြေးများက ကြောလယသ်ို့ ဖြန့ခြထွားရင်း ကုတငပြေါတ်ကလြိုကလြသည်ေ။
” ဦးမောင် ကနတ်ော့နောြ ”
ခွင့တ်ောင်းရင်း ဦးအေးမောငဖြငပြေါသ်ို့ ခွထိုငကြာ ပုခုံးနှစ်ဖကမြှစ၍ ခါးနားအထိ ဆီများလူးရင်း နှိပပြေးနသည်ေ။ ဦးအေးမောငလြည်း ခငမြိုးဝကေ ကြောပြငတ်ဈလွှောကြ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် နှိပပြေးနသဖြေင့ြ စောကပြတလြေးက သူ့၏ဖငအြား ပြတပြေးသလိုဖြစ်ကာ စောကမြှှေးပါးပါးလေးများ ထိတွေ့မှုူကြောင့ြ အောကကြလီးကြီးမှာ တင်းလာတော့သည်။ လီးကြီးမှာ မှောကလြကြဖြိထားသဖြင့ြ မိနှစ် ၂ဝလောကတ်ှင်
” မိုးမိုး ခဏဆင်းလိုကြ ဦးမောင် ပကလြကလြှနပြေးမယ်။ လီးက ကငွတ်ကန်ပြေီ သမီးရ ”
” ဟုတ် ဦးမောင် သမီး ဆင်းပေးမယန်ောြ ”
ဦးအေးမောငမြှာ ကိုယလြုံးတဈပတလြှည့ရြင်း ပကလြကလြှနလြိုကရြာ ၇ လကမြကြောကြွောရြှိသော လီးကြီးက အကြောပျိုင်းပျိုင်းထလကြြ ကော့ထောငန်တေော့သည်။ ခငမြိုးဝလည်ေး လီးမဲကြီးအား ကြည့်ရြင်း ခွသလေုံးမှ ပေါငရြင်းထိ ဆီများ ခပရြှှဲရှှဲအမှနလြူး၍ ပေါငရြင်းပေါသ်ို့ ခွထိုငလြိုကသ်ည်။ လီးအရင်းနှင့ြ စောကပြတလြေးအား ထိကပထြားပြီး ဦးအေးမောငရြငဘြတမြှ ဗိုကပြေါအြထိ ဆီများလူးပေးနပြနေသ်ည်။ ဦးအေးမောငမြှာ ခငမြိုးဝကေ အထကအြောကြ လူးပေးနသဖြေင့ြ စောကပြတလြေးက ထောငမြတန်သေောလီးအား ကပတ်ှန်းလေး ပြတပြေးနသလေိုဖြစ်ရာ ဆီးပုံးတင်းလာပြီး သေးပေါကခြငွသ်လို ဖြစ်လာသည်။
” အားးး ရှီးးး အခုမှ အညှောင်းပြတေော့တယ်။ ခဏဆင်းဦးသမီး ဦးမောင် သေးပေါကလြိုကြဦးမယ် ”
ခငမြိုးဝလည်ေး ခွရင်းတန်းလန်း ကိုယလြုံးလေးစောင်းကာ ကုတငအြောကထြိ ဆင်းလိုကလြသည်ေ။ ဦးအေးမောငမြှာ အခန်းအပြငထြှကရြန် တံခါးဝနားအရောကြ ပြနလြှည့လြာပြီး
” သမီး ဒူးလေးထောကလြိုကြ၊ မကြန်ှာလေးမော့ထားပေးနောြ၊ အိမသ်ာသှားရင် ကြာနလေိမ့မြယ် ”
ခငမြိုးဝလည်ေး ကြောငတ်ောငတ်ောငဖြှင့ြ ဒူထောကလြကြြ ခေါင်းလေးမော့ထားပေးရာ ဦးအေးမောငသ်ည် လီးကြီးအား လကတ်ဖကဖြှင့ထြိန်းကာ ခငမြိုးဝမကြေန်ာပေါြ သေးပန်းခလွိုကသ်ည်။ ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာပေါြ ခပန်ှေးနှေး ငံကြိကြိ သေးများကလွာသဖြင့ြ ခငမြိုးဝတဈေယောကြ ထိတကြနဲ့ ဖြစ်သှားတော့သည်။ သူမ ထငမြှတမြထားသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ မကြန်ှာတဈခုလုံး သေးဖြင့ပြန်းပြီးမှ ဦးအေးမောငသ်ည်
” မိုးမိုး ပါးစပလြေးဟထား သမီး ”
ပြောရင်း နှုတခြမ်းလေးအားတေ့ကာ လကကြနွသ်ေးများ ပန်းထည့်လိုကသ်ည်။ ပါးစပတ်ှင် ပြည့လြွှံလာသဖြင့ြ ခငမြိုးဝမှော အမှနမြွိုခနွရသေည်။ သေးများ ကုနစြငသ်ှားမှ ဒဈဖူးကြီးအား ပါးစပထြဲထည့ကြာ စုပခြိုင်းတော့သည်။
ခငမြိုးဝမှော အရှကကြုနကြာ ကာမဆန်ဒများနောကလြိုကရြင်း လီးကြီးအား မကမြကမြောမော စုပပြေးနသည်ေ။ လီးထိပမြှ လခွီးနံ့ သေးနံ့များ အရသာခံရင်း အငမ်းမရ တပြှတပြှှတ် စုပကြာ ရမျမကမြွား တောကလြောငန်သည်ေ။ ဂွေးဥမဲမဲကြီးများ တလှည့စြီစုပရြင်း လီးအား ဂွင်းထုမပြတပြေ။အားရပါးစုပပြှီးမှ
” ဦးမောင် ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနပြေး။ သမီး အပေါကြ တကလြိုးချင်တ်ာ မှနမြှနလြေးလုပ် ”
စောကပြတလြေးဆီက တဆဈဆဈနှင့ြ ယားနသေောကြောင့ြ အသံတုနတ်ုနရြီရီလေးနှင့ြ ပြောပြီးပြီးချင်ြး ဒဈဖူးကြီးအား ပါးခွကသ်ှားအောင် ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြစြုပပြဈလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပကလြကလြှနထြားသော ဦးအေးမောငအြပေါြ ခွထိုငလြိုကစြဉြ
” ခဏ သမီး ဦးမောငမြကြန်ာပေါြ ခွလိုကန်ောြ ”
ခငမြိုးဝမှော မတတ်ပထြ၍ ဦးအေးမောငမြကြန်ှာပေါြ ခွထိုငကြာ စောကပြတလြေးအား ပါးစပန်ားတေ့ပေးလိုကသ်ည်။
” ဦးမောင် မှနမြှနယ်ကန်ောြ သမီး လိုးချင်လြှပြီ သိလား အင့အြင့ြ ”
ဦးအေးမောငမြှာ ကာမစိတတ်ကန်သေော ခငမြိုးဝစေောကပြတလြေးအား လွှာထိပဖြှင့ြ ထိုးယကပြေးရင်း နို့သီးလေးများအား လကကြိုမှှောကကြာ ညှဈခွပေေးလိုကသ်ည်။
” အ အားးး သမီးပြီးတော့မယ် ဦးမောင် မရတော့ဘူး ပြီးမှယကတ်ော့ ”
ခငမြိုးဝေ ခကြခြငွြးမတတ်ပထြခါ လီးကြီးပေါသ်ို့ ပြောင်းထိုငပြှီး ဆောင်းဆောင့လြိုးတော့သည်။ စောကရြညမြွား ဆူပြကန်သဖြေင့ြ လီးတုတကြှီးမှာ ခပစြီးစီး ဝငထြှကန်သည်ေ။ ဦးအေးမောငသ်ည် ဖငသ်ားလေးများအား ဆှဲညှဈကာ ဖငဝြလေးအား လကခြလယလြေး ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ခငမြိုးဝမှော မနားတမ်း ဆောင့ဆြောင့ခြရွင်း
” အားးး အိုးး ကောင်းလိုကတ်ာ – ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးမောငရြယ် – သမီး အရငကြ ဒီလောကကြောင်းမှန်းမသိခဲ့ရတာ ဟူးးး ရှီးးး အားးးးးးး ”
” စိုးနိုငကြ သမီးကို လိုးမပေးဘူးလား ”
” လိုးတော့ လိုးပေးပါတယ် သူ့လီးက သေးတဲ့အပြင် မနူးမနှပပြဲ တကလြိုးတာများတယ်။ လိုးလည်း ခဏပဲ – အင့အြင့ြ အာကြာ အားးး ”
လငဖြစ်သူကို အပြဈပြောရင်း ဦးအေးမောငအြား ဆောင့ဆြောင့လြိုးနတေော့သည်။ လီး အဝငအြထွကတ်ိုင်းတွင် စောကဖြုတအြတွင်းသားလေးများအား ပြတဆြှဲနသဖြေင့ြ လီးအရသာကို ခငမြိုးဝမှော ပီပီပြငပြှင် ခံစားနတေော့သည်။ ထိုစဉြ ဦးအေးမောငကြ ဖငဝြလေးထဲ သှင်းထားသော လကခြလယလြေးအား မှှရင်ေး လီးအား အောကကြနေ ကော့ပေးလိုကရြာ
” အားးးး အမေ့ ဦးမောင် အမလေးးး ကောင်းးကောင်းးးး ကောင်းလိုကတ်ာရှင် အားးး အမေ့ ရှီးးးးးးးး ”
ခငမြိုးဝတဈေယောကြ ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမနိုင် ဖြစ်လာကာ ဖငသ်ားများ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ နောကပြှနကြိုငကြာ စကောဝိုင်းမှှေ့လကြြ ဦးအေးမောငလြီးကြီးအား ဖိဖိလိုးရင် စောကရြညမြွား ပန်းထွကန်တေော့သည်။ ဦးအေးမောငရြငဘြတပြေါြ မှောကခြရွင်း ဖငသ်ားအိအိလေးများက တဇပဇြပတ်ုနလြကြြ နောကဆြုံး စောကရြညမြွားကုနသ်ညအြထိ လီးအားညှဈပေးရင်း ငှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။
ဦးအေးမောငကြ မပြီးသေး။ ခငမြိုးဝအေား မှောကယ်ကလြေး ထားလိုကရြင်း သူ့ကိုယလြုံးအား ဘေးသို့ လွှောထွကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အပေါမြှခွကာ ဖငဝြနီညိုလေးအား ဒဈဖူးကြီးသှင်းကာ ညှောင့လြိုးနသည်ေ။ ဖငဝြလေးက ညှဈထားသဖြင့ြ ပြနထြုတကြာ အဖုတလြေးထဲ ခဏလိုးပေးလိုကပြှနသ်ည်။ လီးကြီးအား စောကရြညမြွားရှှဲစလကြြေ ဖငအြား ပြနလြိုးလိုကြ စောကဖြုတပြှနလြိုးလိုကြ လိုးနတေော့သည်။
ခငမြိုးဝမှော ဖငထြဲလီးဝငလြာလငွြ အံလေးကြိတခြံနရင်ေး သူမ စောကပြတလြေးမှ စောကရြညမြွား ခဏခဏ ပန်းထွကန်ေ၏။ ဦးအေးမောငမြှာ ဖငရြော စောကဖြုတရြော တလှည့စြီလိုးရင်း လီးထိပကြ ကငွတ်ကလြာကာ လရညမြွား တပစွပြစွြ ပန်းထုတပြှီး ခငမြိုးဝပေေါြ မှောကခြပြဈလိုကသ်ည်။
ခဏနားပြီး ခငမြိုးဝမှော ပြနဆြာလာသဖြင့ြ ဘေးနားပကလြေး အနားယူနသေော ဦးအေးမောင်၏ ပြော့ကနွသေော လီးကြီးအား သူ့မ လကကြလေးများဖြင့ြ ဆှပေးပြနသ်ည်။ စောကရြညမြွား လရညမြွား ပပြနေသေော လီးအား ထပမြံစုပန်ပြန်ေ၏။ စွဲလမ်းနှစ်ခွိုကမြိသော လီးကြီးအား စုပ်၍ မဝနိုငဖြစ်နတေော့သည်။ ပြော့ခွနသေေော လီးက မကြာမှီ ခငမြိုးဝပေါးစပထြဲတွင် မာထငလြာရာ ဒဈဖူးကြီးက ကားတကလြာတော့သည်။
” ဦးမောင် သမီးကို ထပလြိုးပေးဦး။ ထကြာ – ညနကြေ ကိုနိုငပြှနလြာရင် လိုးမရပဲ ဖြစ်နမှော ”
လီးအား ဂွင်းထုမပကြပြှောရင်း တောင်းဆိုလိုကသ်ည်။ ပကလြကလြှနပြေးထားသော ခငမြိုးဝအေား နှုတခြမ်းချင်ြးစုပရြင်း ဦးအေးမောငမြှာ ပုံမှနလြေး လိုးပေးနသည်ေ။ ခွိုင်းအောကြ လကလြွှိုဆှဲ၍ ခပဖြှည်းဖြည်း လိုးနရော ဦးအေးမောင် ဗိုကခြေါကကြှီးကြောင့ြ လီးက ၃ ပုံ ၂ ပုံ လောကပြဲ ဝငထြှကန်သညေကြို ခငမြိုးဝမှော အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာလသည်ေ။ အောကကြနေ ဖငကြှီးအား စကောဝိုင်းပေးကာ ခါးကော့၍ စောကပြတလြေးအား လီးအရင်းထိ ကပပြေးပြနသ်ည်။
” ကြှတ် ဦးမောင် ပငပြန်းနတောလား သမီးလိုးပေးရမလားဟင် ”
” မပငပြန်းပါဘူး မိုးမိုးရ။ နင့စြောကပြတလြေးက ညှဈပေးနလေို့ ဦးမောင် အရသာတွေ့နလေို့ပါ ”
ခဏအကြာတွင် ဦးအေးမောငသ်ည် အပေါကြ တဖုန်းဖုန်း ဆောင့လြိုးရင်း ခငမြိုးဝနှေုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ဆှဲစုပတ်ော့သည်။ ခငမြိုးဝမှောလည်း လီးအရသာ ရရှိလာသဖြင့ြ အောကမြှ စောကပြတလြေးအား ပင့ကြာ ပြနပြှနဆြောင့တ်ော့သည်။ ပကလြကလြေး တဈခွီလိုးပြီး နောကတ်ဈခွီတွင် ခငမြိုးဝကေ အပေါမြှ လိုးပေးသည်။
အနားယူလိုကကြှရင်း ခငမြိုးဝအေား ထပမြံမှုတပြေးလိုကပြှီး လေးဖကကြုန်းခိုငပြှနသ်ည်။ လေးဖကထြောကထြား၍ ခငမြိုးဝေ၏ ပြူထွကန်သေော စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား ခဏပဲလိုးပြီး ဦးအေးမောငမြှာ စောကရြညမြွား တဖြန်းဖြန်း ပန်းထွကအြောင် ယကပြေးလိုကသ်ည်။ ခငမြိုးဝေ ပြော့ခွသှေားမှ ခေါင်းရင်းဘကတ်ိုးသှားကာ ပါးစပထြဲ လီးထည့်ပြီး မညာမတာ လိုးလိုကလြသည်ေ။ အနားယူလိုကြ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ပြနဆြှပေးလိုကြ ပြနလြိုးလိုကလြုပန်ကြရော တဈညနလေုံး အိပခြန်းလေးထဲ လိုးသံ၊ ညည်းသံများနှင့ြ စောကရြညန်ံ့၊ လရညန်ံ့များ မှနထြူနတေော့သည်။
————————————–
ညပိုင်းကြမှ စိုးနိုငတ်ဈယောကြ ပြနရြောကလြာခဲ့သည်။
” မိုးရေ မိုး ကိုနိုငပြှနရြောကပြှီ ခေါကဆြှဲကြောပြါလာတယ် အတူစားရအောင် ”
အိမရြှေ့မှအသံပေးရင်း ယောကြြားဖြစ်သူ ပြနလြာနသဖြေင့ြ
” လာပြီ ကိုနိုငရြေ လာပြီ ”
ခငမြိုးဝေ ထွကကြှိုလိုကသ်ည်။ စိုးနိုငမြှာ အနည်းငယ် မူးနဟနေရြှိသည်။ အိမထြဲရောကရြောကခြငွြး မိန်းမဖြစ်သူပါးလေးအား နမ်းကာ ပေါငကြှားထဲ လကဖြှင့ြ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။
” ဟယ် ကိုနိုငကြလည်း အခု ရချိုးဦး၊ ပြီးရင် ထမင်းစား၊ ပြီးမှပေါ့ ဟှန့ြ ”
လငဖြစ်သူ၏ လကအြား အသာဖယကြာ ငှုတုတု ပြောနလေိုကသ်ည်။
” ဒါဆို ကိုနိုင် ရချိုးလိုကမြယ်၊ ခေါကဆြှဲကြောြ ပြငထြားပေး မိုး ”
” အင်းပါ ကိုနိုငရြဲ့။ သှားသှား မှနမြှနခြွိုး အအေးပတမြယ် ”
ရချိုးပြီး လငမြယားနှစ်ယောကြ ခေါကဆြှဲနှင့ထြမင်း အတူစားကြသည်။ ထို့နောကြ ဧညခြန်းတွင် တီဗှီကြည့်ရြင်း ည ၁ဝ နာရီခန့တ်ှင် စိုးနိုငမြှ အိပရြနပြှောရာ ခငမြိုးဝမှေ တီဗှီပိတ် မီးများမှိတကြာ အိပခြန်းဆီသို အတူဝငခြဲ့ကြသည်။ ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကလြေးလှဲနသေော ခငမြိုးဝပေေါငကြှားသို့ စိုးနိုငလြကမြွားက ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ သို့သောြ ခငမြိုးဝမှော ဦးအေးမောငန်ှင့ြ မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးထားသဖြင့ြ စောကဖြုတလြေးမှာ ကြိန်းစပန်ရော အထိမခံနိုငတ်ော့ပေ။
” ကိုနိုင် နောကရြကမြှ လုပရြအောငကြှာ ”
” ဟင် – ဘာလို့လဲ မိုးရဲ့ ”
” ဟိုလေ ဟို ဟို – အခုရကျ ဆီးခုံးက တင်းပြီး နလေို့မကောင်းလို့ပါ ”
လငဖြစ်သူအား လိမည်ာ၍ ပြောဆိုလိုကသ်ည်။ စိုးနိုငမြှာ သကပြှင်းခကြာ တောငစြပြုနသေော လီးက ပြနကြသွှားတော့သည်။ မိန်းမဖြစ်သူ၏ မကြကြှင်းလေးလည်း အနည်းငယခြွိုင့န်ရော ဒီရကပျိုင်း ဦးအေးမောငန်ှင့ြ လိုးနသဖြေင့ြ မိမိအပေါြ စိတမြပါတာများလားဟု တွေးနမေိသည်။ လငဖြစ်သူ ငှိမသ်ှားသဖြင့ြ ခငမြိုးဝကေ
” ဟိုလေ ကိုနိုင် စိတလြာနရင်ေ မိုး စုပပြေးမယန်ောြ”
ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတသ်ည်။ ဦးအေးမောငအြား ခံ၍ လငဖြစ်သူအား ပစ်ထားလငွြ ကြာရင် ရိပမြိသှားမှာလည်း စိုးရိမန်ပြနေသ်ည်။ သူမဘေးတွင် ကပယ်ကလြေး ငှိမန်သေော စိုးနိုငပြုဆိုးအား ထထိုငပြှီး လှနလြိုကလြသည်ေ။ တဈညနလေုံး ဦးအေးမောင် လီးမဲကြီးအား စုပပြေးရသဖြင့ြ အခု လငဖြစ်သူလီးလေးအား ကြည့်ရြင်း အားမရနိုငတ်ော့ပေ။ သို့သောြ နူတခြမ်းလေးဟကာ လီးတဈချောင်းလုံး ပါးစပထြဲသှင်းပြီး စုပပြေးလိုကလြသည်ေ။ လဥလေးများအား လကဖြှင့ြ ညှဈခွရင်ေး ဒဈဖူးလေးအား တပြှတပြှှတ် စုပပြေးလိုကရြာ စိုးနိုငတ်ဈယောကြ ညည်းသံများ ထွကပြေါလြာရသည်။
” အားးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ မိုးရယ် ခစွလြိုကတ်ာကြာ စုပစြုပ် အင့ြ ”
ဒဈဖူးအောကကြ မေးသိုင်းကြိုးလေးအား လွှာဖြင့ထြိုးယကပြှီး လကဖြဝါးလေးဖြင့ြ ဂွင်းထုပေးလိုကရြာ စိုးနိုငတ်ဈယောကြ တင်းမခံနိုငတ်ော့ပဲ လရညမြွား ပန်းထွကကြုနသ်ည်။
” အိုးးး ရှီးးး ထွကြ ထွကပြှီ မိုး ရယ် အ အားးး ”
စိုးနိုင်းတဈယောကြ လရညမြွားပန်းထုတရြင်း ငှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။ နောကရြကမြွားတွင် လငမြယားနှစ်ယောကြ ညတိုင်း တဈခွီတော့ လိုးကြသည်။ သို့သောြ နှစ်ယောကလြုံး ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နကြသေည်။ ခငမြိုးဝမှော ထမိနသ်ာ လှနပြေးပြီး မကြစြိလေးမိတကြာ မကြန်ှာလှဲပေးထားတတသ်ည်။ စိုးနိုငကြလည်း ညပိုင်းစားသောကပြှီးသညန်ှင့ြ အိပခြါနီး ကုတငပြေါတ်ှင် ထမိနဆြှဲလှနကြာ တကလြိုးရင်း ပြီးပြီးသှားတတသ်ည်။
စိုးနိုငတ်ဈယောကြ မိန်းမဖြစ်သူမှာ မိမိလီးအား စိတဝြငစြားမှုနည်းလာကာ သူမဘာသာ အာသာဖြနသေညေကြို တွေ့တွေ့လာရသည်။ ဦးအေးမောငမြှာလည်း သူ၏ဇာတိမှေးရပမြှသေို့ ပြနသ်ှားရာ လဝကလြောကရြှိနသည်ေ ပြနမြလာသေးပေ။ တောကြှာ မိန်းမဖြစ်သူမှာ မိမိမရှိခွိန် တွေ့ရာပြောပြါးနလငွြေ မိမိအိမထြောငရြေး ပျိုကြဲမှာလည်း စိုးရိမလြာတော့သည်။ ရုံးဝနထြမ်းအချင်ြးချင်ြး စိတခြရွသည့ြ သူငယခြငွြးအား တိုငပြငကြာ အကြံဉာဏတ်ောင်းမိသည်။
” အဲဒါပဲ ကိုမင်းရာ။ ကနွောလြည်း ကြာရင် အိမထြောငရြေးပျိုကြဲမှာ ကြောကမြိတာ။ သူဆကဆြံတာတွေ ခွင့ပြှုပါတယ် ”
” ဟုတပြါပြီ ကိုစိုးနိုငရြာ ကနွောြ ဘာကူညီရမလဲ ”
” ဒီလိုပါဗြာ ~~~~ ~~~ ”
” ဟာ ဖြစ်ပါ့မလား။ အဆငမြပြရင်ေ ပြူနာတကန်မှောဗွာ ”
” ဟာ ကိုမင်းရာ ကနွောြ တာဝနယ်ူပါတယ် ”
” ကောင်းပြီလေ။ ခငမြွား ဒီလောကပြှောနမှတေော့ ကနွောြ ကူညီပါ့မယ် ”
” Ok ပြီဗွာ။ ဒီညစမယ် ကိုမင်း အိမလြိုကခြဲ့ဗွာ ”
အမှနတ်ော့ ကိုမင်းဆိုသူသည် စိုးနိုငတ်ို့လို အထကတ်န်းစာရေး ဖြစ်သည်။ ရုံးတွင် အိမထြောငသ်ညမြွား အပျိုကြီးများအား ခိုးစားနသေောသူတဈယောကြ ဖြစ်သည့အြပြင် လီးကြီးက ဂေါလြီများဖြင့ြ စံခွိနမြှီကြောင်း နာမညထြှကန်သည်ေ။ AE မိန်းမတောင် သူနဲ့မလှတပြေ။ တခါတခါ AE က မေ့နေ့သော ဖိုငတ်ှဲများ အရေးကြီးစာရှတစြာတမ်းများ အိမသ်ို့ယူခိုင်းလငွြ ဆရာကတောအြား နှစ်ခွီလောကြ လိုးပြီးမှ ရုံးသို့ပြနလြာလေ့ရှိသည်။ AE ကတောမြှာလည်း အပြငသ်ှားစရာရှိလငွြ လငဖြစ်သူအား ကိုမင်းကို လှတပြေးပါဦး ပစ်စည်းလေး သယခြိုင်းချင်လြို့ဖြင့ြ အကြောင်းပြကာ ခေါပြှီးကုန်းလေ့ရှိသည်။ စကားပြောရင်း ကိုမင်းရဲ့ဖုန်း ဝငလြာ လသည်ေ။
” ဟဲလို ဆရာ အမိန့ရြှိပါ ခငဗြွ ”
” ကိုမင်းလား။ မင်း အဈမကို ကားကြီးကြင်း လိုကပျို့ပေးပါဦးကြာ။ ဆရာက ဒီနေ့ညနေ စဈဆေးရေးလာမှာမို့ ရုံးကထွကမြရလို့ ”
” ဟုတကြဲ့ ဆရာ။ ကနွောြ လိုကသ်ှားလိုကမြယ် စိတခြပြါ ”
” ကိုမင်း ဟို ကနွောပြှောထား ~~~ ”
” စိတခြပြါဗွာ။ ညကြရင် ခငမြွားအိမလြာခဲ့မှာပါ။ ဆရာကတောကြို ဘာဂွာပဲ ပေးလိုကမြှာ။ ကဲ ကနွောြ ဒိုးပြီ ”
စိုးနိုင် ညနေ ရုံးဆင်းတော့ ဘီယာနဲ့ ရမတ်ဈတောင့ြ ဝငဝြယလြိုကပြှီး အိမသ်ို့ပြနလြာခဲ့သည်။
” မိုးရေ ကိုနိုငပြှနလြာပြီ ”
” ဟုတ် ကိုနိုငရြေ ဒီမှာ ဟင်းရညလြေး ပြနန်ှေးနလေို့ လာပြီ လာပြီ ”
အိမရြှေ့သို့ တံခါးဖြင့ပြေးရာ ဘီယာနှင့ြ အရကပြုလင်းကို ကိုငဆြှဲလာသော ယောကြြားဖြစ်သူအား မှငလြိုကရြသည်။
” ဒီနေ့ည ကိုနိုင့်သူငယခြငွြးလာမှာ မိုးရဲ့။ ဒီမှာ ညအိပလြိမ့မြယ် ”
” အောြ ဒါဆို ထမင်းထပခြကြလြိုကမြယ်”
” မခကြပြါနဲ့။ လိုမှ ကိုယ် တဈခုခု သှားဝယလြိုကမြယ် ”
အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲတွင် ဖနခြှကမြွား အမှည်းအတွကြ မနကကြကနွသ်ော ဟင်းများနှေးကာ ပြငဆြငထြားလိုကသ်ည်။ စိုးနိုငမြှာ ရမသ်ောကလြိုကြ ဘီယာသောကလြိုကန်ှင့ြ ရီဝဝလေေေး ဖြစ်လာရာ စကားပြောတာ သှကန်လကြေရြှိသည်။
” မိုး ဒီရကပျိုင်း အဆငပြှရေဲ့လား ”
” ဟင် ဘာကိုလဲ ကိုနိုငရြဲ့ အဆငပြှပေါတယ် ”
” ဒီလိုကြာ ဟို ဟို ကိုနိုငကြ ကောင်းကောင်း လိုးမပေးနိုငလြို့လေ ”
” ဟောတောြ မူးလာရင် ကိုနိုငကြလေ စကားပြောတာ ကြမ်းတာ ”
လငဖြစ်သူက ဒဲ့တိုးပြောခလွိုကသ်ဖြင့ြ ခငမြိုးဝမှော ရုတတ်ရကမြို့ ပါးလေးရဲတကလြာကာ ရငခြုနန်တေော့သည်။ ထိုနောကြ ကိုနိုငမြှ ဦးအေးမောငန်ှင့ြ ဆကဆြံတာတွေ သိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ခွင့လြှတကြှောင်း ဒီညလည်း ခစွဇြနီးလေးအား ဆန်ဒတွေ ပြည့ဝြစရန်ေ သူငယခြငွြးဖြစ်သူကို အကူအညီတောင်းထားကြောင်း ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောခလွိုကလြသည်ေ။ ခငမြိုးဝမှော အံ့ဩရှကရြှံ့နရင်ေး လကဖြဝါးချင်ြးပြတကြာ လငဖြစ်သူကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မကြည့်ရြဲတော့ပေ။ ထိုစဉြ ကိုမင်း ရောကရြှိလာသည်။
” ကိုနိုင် ကိုနိုင် ရှိလား ကနွောရြောကပြှီ ”
မေးသံနှင့အြတူ အသားညိုညို အရပ် မနိမ့မြမှင့ြ ဘောဒြီကစွကြစွလြဈလဈ လူတဈယောကြ ဝငလြာလသည်ေ။ ခငမြိုးဝမှော အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကြာ တကိုယလြုံး ဖိန်းဖိန်းရှိန်းရှိန်း ဖြစ်လာရသည်။ မိမိအားလိုးမည့သ်ူမို့ အမှတတ်မဲ့ သူစိမ်းယောကြြားရဲ့ ပေါငကြှားသို့ကြည့်ရြင်း စောကပြတလြေးမှ ဆဈကနဲဖြစ်ကာ ရငခြုနသ်ှားရသည်။
” လာဗွာ ကိုမင်း ကနွောတ်ော့ ကောင်းနပြေီ။ မိတဆြကပြေးရမယ် ဒါ ကနွောြ့မိန်းမ ခငမြိုးဝပေါ ”
” ဟုတ် ကိုစိုးနိုင်။ ကနွော့န်ာမည် မင်းမင်းပါ မမိုး ”
ခငမြိုးဝမှော ခေါင်းလေးညိတပြှရင်း ရှကပြှုံးလေး ပြုံးနမေိသည်။ ထို့နောကြ စားရင်းသောကရြင်း စိုးနိုငတ်ဈယောကြ မူးလာလသည်ေ။ အာပေါငအြာရင်း သနသ်နပြှောရင်း ခုံပေါတ်ှင် လကန်ောကပြှနထြောကကြာ ငှိမကြသွှားတော့သည်။
” ကိုစိုးနိုငတ်ော့ ရခွေိနလြှနပြှီနမှော မမိုးရေ ”
” ဟုတပ်။ ကိုမင်းကို အားနာလိုကတ်ာ။ သူက သောကမြိရင် မရဘူး အဟင်းးး ”
” အားနာစရာ မလိုပါဘူး မမိုးရဲ့။ မမိုးတဈယောကလြုံးရှိနတော နော့ြ ”
ကိုမင်းက အထာကကြလွေး ပြနပြှောလိုကပြှီး ခဏငှိမသ်ကသ်ှားကြသည်။ ထို့နောကြ ကိုမင်းက ထလာ၍ ခငမြိုးဝဘေေးနား ကပထြိုငလြိုကသ်ည်။ ခုံက နှစ်ယောကထြိုင် ဖြစ်နသဖြေင့ြ ခငမြိုးဝကေ လငဖြစ်သူ၏ ကိုယလြုံးအား ခပမြတမြတလြေး ရှှေ့ပေးလိုကရြာ ပြနအြထိုငတ်ှင် ရမျမကခြိုးများ တောကလြောငန်ပြေီး ရီဝဝမေကြေလြုံးများဖြင့ြ ကြည့်န်သေော ကိုမင်းအား တွေ့လိုကရြတော့သည်။
ကိုမင်းတဈယောကြ မကြစြိအောကတ်ှင် လငဖြစ်သူအား မနိုငတ်နိုငလြေး မရှှေ့ရာ ဖငလြေးကုနပြေးသလို ဖြစ်နသေော ခငမြိုးဝေ၏ အလှတရားများကြောင့ြ ပြနအြထိုငတ်ှင် နှုတခြမ်းချင်ြး အငမ်းမရ စုပပြဈလိုကသ်ည်။ ခငမြိုးဝမှောလည်း လငဖြစ်သူဘေးထား၍ သူစိမ်းယောကြြားအား အနမ်းခံရင်း ရမျမကစြိတမြွား ထကြှလာရသည်။ ကိုမင်း၏ပါးစပအြား နှုတခြမ်းရဲရဲလေးဖြင့ြ ပြနလြညစြုပယ်ူပေးရင်း ကိုယလြုံးလေးမှာ မရိုးမရှ ဖြစ်နတေော့သည်။ ထို့နောကြ ကိုမင်းက ဘီယာပုလင်းများ ဖနခြှကမြွား စားပြဲခုံအစွန်းဘကသ်ို့ ပို့ကာ ခငမြိုးဝအေား ခုံပေါမြတငလြိုကပြှနသ်ည်။
ခငမြိုးဝမှော ခုံပေါြ ဒူးထောငပြေါငကြားလေး နပေေးသဖြင့ြ ထမိနအြား ခကြပြေါထြိ ဆှဲတငလြိုကြ၏။ ပေါငတ်နဖြှူဖြူလေးကြားမှ အောကခြံဘောငဘြီ အနီရောငလြေးနှင့ြ ဖုံးကြယထြားသော စောကပြတလြေးမှာ ဖောင်းကြှနကော စောကမြှှေးလေးများက ဘေးတဖကတ်ခကြဆြီသို့ ထွကပြေါန်သည်ေ။ ကိုမင်း လကဖြှင့ြ ဘောင်းဘီလေးအား ဘေးသို့ဆှဲကာ ပေါထြှကလြာသော စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား မကြန်ှာအပကြာ ယကပြေးလိုကသ်ည်။ စောကရြညလြေးများ စို့နသဖြေင့ြ ၁ဝ ခကြခြန့ြ အထကအြောကြ ဖိယကပြေးကာ စောကစြိလေးအား ဆှဲစုပပြဈလိုကသ်ည်။
” အားးး အမေ့ အို့ ကြှတကြွှတ် ”
ခငမြိုးဝမှော အသံတုနတ်ုနရြီရီလေး ညည်းငှူရင်း စောကပြတလြေးအား ရှေ့သိုကော့ပေးမိသည်။ ထို့နောကြ ထမိနန်ှင့ြ ဘောငဘြီကို ကိုမင်းမှ ဆှဲခွှတရြာတွင် ဖငလြေးအား အလိုကသ်င့ြ ကြှပေးလိုကသ်ည်။ အင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီအား မိမိဘာသာ ဆှဲခွှတကြာ ကိုယတ်ုံးလုံးလေး အယကခြံနတေော့သည်။ တခကြတ်ခကြြ လငဖြစ်သူများ နိုးလာမလားဟု တွေးရင်း ရငတ်ဖိုဖိုလေး ဖြစ်နရပြေနသ်ည်။
ထိုစဉြ ကိုမင်းမှာ စောကပြတယ်ကန်ရင်ေး ခုံပေါလြကထြောကပြှီး အကြောစိမ်းလေးများထနသေော နို့အုံလေးပေါမြှ နို့သီးခေါင်းလေးများအား တဈလှည့စြီ စို့ပေးပြနသ်ည်။ ခငမြိုးဝမှော တကိုယလြုံး တွန့သ်ှားလကြြ ရငဘြတအြား ကော့ပေးကာ
” အားးး ရှီးးးးး ဟုတတ်ယ် စို့စို့ ကိုမင်း ထိပလြေးတွေ ကိုကကြိုကြ အင်းးး အာကြာ ဟင်းးး ”
ခငမြိုးဝမှော ကာမစိတမြွားထကြှနကော အသံကယွကြယွြ ညည်းနတေော့သည်။ ထိုစဉြ ကိုမင်းမှ ခငမြိုးဝေ၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ဒုတိယ အကြိမ် ဆှဲစုပလြိုကရြင်း ဖောင်းကားနသေော စောကပြတလြေးထဲ လီးအား ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးထည့်လိုကသ်ည်။ ခငမြိုးဝေ မှာ “အင့ြ” ကနဲ့ ရှိုကလြိုကရြင်း အောကပျိုင်းသို့ကြည့်မြိရာ ကိုမင်းပုဆိုး ဘယအြခွိနကြ ခွှတလြိုကမြှန်း မသိရပေ။ မိမိအဖုတလြေးထဲ ဝငလြာသောလီးမှာ တဈဆို့ကြီး ဖြစ်နတေော့ရာ ခုနပြေါတ်ှင် လှဲခပြဈလိုကရြသည်။
” ဖြည်းဖြည်း လိုးနောြ ကိုမင်း၊ အထဲက ဘယလြိုကြီးလဲ မသိဘူး ”
ကိုမင်းမှာ လီးတဝကလြောကသ်ာ ထုတရြင်း ပုံမှနလြေး လိုးပေးနသည်ေ။
” အားးး ရှီးးး ကောင်းသလိုလို နာသလိုလိုကြီး ကိုမင်းရယ် အင်းးး အီးးး ”
ကိုမင်းလီးမှ ဂေါလြီများက စောကပြတအြတွင်းသားများအား ပြတသ်ပဆြှဲနသဖြေင့ြ ခငမြိုးဝမှော ဂေါလြီဒဏကြို ခံစားနရသေည်။ ဒဈဖူးကြီးက ဂွီစပေါ့အား ထိထိမိမိလေး ထောကမြိနသဖြေင့ြ ကောင်းသလိုလို ဂေါလြီကြောင့ြ နာသလိုလို ခံစားနရသေည်။ ခငမြိုးဝမှော အလိုးခံရင်း သိပမြကြာလိုကပြေ။ အရသာထူးများကြောင့ြ စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာတော့သည်။ ရငဘြတလြေးကော့ စောကရြညမြွားပန်းကာ နှုတခြမ်းလေးဟပြီး
” အိုးးး ကောင်းး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမင်းရယ် ဘယလြိုများ လိုးလိုကတ်ာလဲ။ မိုးဖြင့ြ ခံရတာ မဝသေးပါဘူး ”
” မမိုး အားရအောင် ကနွောြ လိုးပေးမှာပါ စိတခြွ ”
ပြောရင်း ကိုမင်းတဈယောကြ လီးအားဆှဲထုတကြာ ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးလေးအောကကြ မိမိလီးဒဏကြှောင့ြ ပြနမြစိသေးသော စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား မကမြကမြောမော ယကပြေးလိုကတ်ော့သည်။ သချောကြည့်မြိတော့မှ ဆီးခုံးမို့မို့လေးပေါြ စောကမြှှေးလေးများ တွန့လြိမန်ကော စောကစြိထိပလြေးက ထောငန်သညေကြို မှငလြိုကရြသည်။ အတောထြနသ်ည့ြ မိန်းမဟု အတတသ်ိလိုကရြသည်။
ကိုမင်းမှာ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ အကူအညီတောင်းသဖြင့ြ လိုးပေးရသောလြည်း မိမိကိုယတ်ိုင် နှစ်ခွိုကလြာရသည်။ အနားမပေးပဲ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများအား ယကရြင်း ဖငဝြလေးသို့ လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ထိုးကလိလိုကရြာ ခငမြိုးဝတဈေယောကြ အံလေးကြိတကြာ ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ဒလဟော ပန်းထွကလြာပြနသ်ည်။
” အီးးး အားးး ရှီးးး အ အအ ထွကြ ထွကြ ထွကပြှနပြှီ ကိုမင်းရယ်။ အိုးးး အမလေးးး ကောင်းလိုကတ်ာရှင် ”
ခငမြိုးဝမှော ကော့ပြံညည်းငှူနရရှောတော့သည်။ ထို့နောကြ ကိုမင်းမှ
” မမိုး ခဏနားပြီး လီးစုပပြေးဦးနောြ ”
” ဟုတ် ကိုမင်း အခန်းထဲသှားမလား။ ဒီမှာက ကိုနိုင် နိုးလာရင် မကောင်းဘူးထငတ်ယ် ”
” ဒီမှာပဲစုပ် မမိုး။ ကိုနိုငကြိုယတ်ိုငကြ မမိုးကို လိုးပေးဖို့ တောငဆြိုခဲ့တာပါ။ မစုပပြေးလည်း ရပါတယဗြွာ ”
ခငမြိုးဝမှော မကြန်ှာတဈခကြပြကြကြာ နောကထြပ် အလိုးမခံရမှာ စိုးရိမလြာတော့သည်။ ခကြခြငွြး ခုံပေါမြှ ဆင်းကာ စောကရြညမြွားဖြင့ြ တင်းပြောငန်သေော နီညိုရောင် လီးကြီးအား နှာခေါင်းဖြင့ြ နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဂေါလြီများဖြင့ြ လီးကြီးအား အရင်းမှကိုငကြာ သူမမကြန်ှာအနှံ့ ပြတသ်ပန်တေော့သည်။ လီးကြီးအား ယုယပြနရင်ေး နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ဟကာ အဖြားမှ ရသလောကြ ငုံစုပပြေးနသည်ေ။ သူမ၏ စောကရြညန်ံ့များက သူမအား ကာမစိတမြွား ပြနလြညတ်ောကလြောငလြာစသည်ေ။
ခင်းမိုးဝကေ လီးကြီးအား ဒဈဖြားမှ အရင်းထိ ဘေးတိုကယ်ကရြင်း အငမ်းမရ စုပပြေးနသဖြေင့ြ ကိုမင်းမှာ ကာမစည်းစိမအြား ခံစားနတေော့သည်။ ဒဈဖူးကြီးများကို ပါးခွကလြာအောင် စုပပြေးနသဖြေင့ြ ပြီးချင်သ်လို ဖြစ်လာတာမို့
” အားးး တောပြှီ မမိုး ခဏရပြဦး ကနွောြ လိုးပါရစေဦး ”
ခငမြိုးဝမှော ပါးစပထြဲမှ လီးအားထုတပြေးကာ ခုံပေါတ်ှင် ပြနတ်ကပြှီး စောကပြတလြေးအား ဖြဲပေးထားလိုကလြသည်ေ။ ကိုမင်းမှ ခငမြိုးဝရေဲ့ ပေါငန်ှလုံးကိုထမ်းကာ စောကခြေါင်းဝလေးအား ဒဈဖူးတေ့ပြီး ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။ ပထမတဈခါ လိုးထားပမယေ့ြ ခငမြိုးဝစေောကဖြုတလြေးက ကြပကြှပထြုပထြုပလြေး ရှိနဆေဲ။ ပေါငလြေးများအား ဖိကာ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား စုပယ်ူလိုကရြင်း လီးအား အဆုံးထိ ဖိခပြဈလိုကသ်ည်။
” ဗစွြ ဘှတ် ဖြပ် ဗစွဗြစွြ ”
လီးကြီးမှာ ဆီးခုံးခွင်းကပသ်ညအြထိ တိုးဝငသ်ှားတော့သည်။ ညည်းသံလေးနဲ့အတူ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ လီးအား ဆှဲပြီးညှဈပေးမိသလို ဖြစ်သှားရသည်။ ကိုမင်းမှ ကပထြားရင်း လီးအား မှှပစ်ေလိုကရြာ စောကပြတအြတွင်းသားများအား ဂေါလြီများနှင့ြ ပြတဆြှဲခံရသဖြင့ြ ခငမြိုးဝတဈေယောကြ ကော့ပြံနကော ကိုယလြုံးလေး တဆကဆြကြ တုနန်တေော့သည်။
” အားးး အမေ့ အို့ ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမင်းရယ် လိုးတတလြိုကတ်ာ ဟုတတ်ယ် ဖိထားပေး နာနာလေး မှှပေေးနောြ အူးး ဟူးး ”
ခပတ်င်းတင်းလေး မှှပေေးနရင်ေး စောကရြညလြေးများ လွှံထွကလြာရာ ကိုမင်းက လီးအား ဒဈဖြားထိ ဆှဲထုတကြာ အဆုံးထိ ဆောင့ဆြောင့လြိုးတော့သည်။ ခငမြိုးဝမှော လီးကြီးဝငလြာတိုင်း စောကပြတအြုံတဈခုလုံး ကငွတ်ကလြာကာ လိုးခကြမြွားကို မကမြကမြောမော ခံပေးနသည်ေ။ ထို့နောကြ ကိုမင်းမှ ဖိထားသော ပေါငန်ှဈလုံးအား ဘေးသို့ခွဲကာ ခါးလေးအား စုံကိုငပြှီး ပစ်ပစ်လိုးလိုကပြှနသ်ည်။ ဒဈဖူးကြီးက ခငမြိုးဝရေဲ့ သားအိမဝြသို့ ဆောင့မြိကာ ကငွတ်ကန်သဖြေင့ြ ခငမြိုးဝမှော ပေါငန်ှဈဖကကြို စုကြေးလိုကရြင်း စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနတေော့သည်။
ကာမစိတမြွား တောကလြောငလြာသော ကိုမင်းက တအားအားအောကြာ မကြလြုံးလေးစင်းလကြရြှိသော ခငမြိုးဝမကြေန်ှာလေးအားကြည့်ရြင်း စားပြဲခုံတဈခုလုံး ခါရမ်းနအေောင် ဆောင့လြိုးတော့သည်။ ဘီယာပုလင်းများ ဖနခြှကမြွား ကကြှဲကုနရြာ လိုးသံများ ညည်းသံများ ဖနခြှကကြှဲသံများ ဆူညံနတေော့သည်။
” ဘှတ် ဘှတ် ပြှတ် ဒုတ် အားးး ရှီးး ကောင်းလိုကတ်ာကြာ ”
” ခလွှမ် ခလွှမ် ခွပ် ခွလှမလြှမ် ”
” အိုးးး ကိုမင်းးရယ် လိုးလိုးးး အမလေးးး အားး ရှီးးး အားးး ဟုတတ်ယ် အင့အြင့ြ ”
” ကောင်းလိုကတ်ာ မမိုးရာ စောကပြတလြေးက စီးပိုငန်တော လိုးလို့ မဝနိုငဘြူးးး အီးးး ရှီးးး ”
” ဗစွြ ဒုတ် အ အအ ဘှတ် ဖြပဖြှပ် ”
မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့လြိုးရင်း ကိုမင်းတဈယောကြ မေးကြောများထောငလြာကာ လရညမြွား ပစွကြနဲ ပစွကြနဲ ခငမြိုးဝစေောကပြတလြေးထဲသို့ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။
ဖနခြှကကြှဲသံ ပုလင်းကကြှဲသံများကြောင့ြ မူးပြီးအိပန်ရောမှ စိုးနိုငတ်ဈယောကြ လန့န်ိုးလာခဲ့ရသည်။ မကြစြိဖြင့ဖြှင့ခြငွြး မကြလြုံးလေးစင်းကာ ဖုတလြိုကဖြုတလြိုကြ မှေးနသေော ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဖောင်းကားနသေော စောငပြတလြေးထဲ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ကိုမင်း၏ လီးကြီးမှာ မဆန့မြပြဲ စိုကဝြငန်သညေကြို တွေ့လိုကရြတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။