အောစာအုပ်

အငယ်တို့ရဲ့ကမ္ဘာ

အငယတ်ို့ရဲ့ကမျဘာ
ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်

မန်တလေးမှို့ ကနတ်ောကြှီး အရှေ့ဖကခြှမ်း တဈခုသော တိုကခြန်း၏ အစွနဆြုံးရှိ တတိယအလှှာတွင် အမွိုးသမီး ၃ ဦး တိုးတိုးတိတတ်ိတန်ှင့် ကြိတ်၍ တိုငပြငန်ကြသေည်။ မညမြွှအရေးကြီးသော စကားမို့ ယခုလို ကြိတ်၍ တိုငပြငန်ကြသေည် မသိ။ အဝငတ်ံခါးမကြီးကို အသအချော ဂကြထြိုးပိတ်၍ တကယ့်ကို တိုးတိတစြှာလေး။

အသားညိုညို ခပတ်ောင့်တောင့် မကြန်ှာခပခြွောချော မိန်းမနာမညကြ မညိုရှိန်။ အသားညိုသောလြည်း ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ယောကြွားတွမကေလြောကသ်ည့် အဖုအထဈ အမို့အမောကြ အစွင့်အကား အင်ျဂါရပတ်ှနှင်ေ့ အားလုံးပြည့်စုံသည်။ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ကြာမူကြာဟနကြ အပြည့်ရှိသည်။ အသကကြ ၃၅ နှစ်ဝန်းကငွြ။ ဤတတိယအလှှာက တိုကခြန်းက သူမပိုငဆြိုငသ်ည်။ သူမက မန်တလေးမှို့တွင်းရှိ တရုတသ်ူဌေးတဈဦး၏ တတိယမှောကမြယား။

နောကတ်ဈယောကကြ မညိုရှိနထြကြ ၃ နှစ်ခန့်ငယသ်ည်။ သူမ အသားအရကေ အသားဝါ အသားလတ်။ သူမကလည်း မညိုရှိနကြဲ့သို့ပင် ကြားပုရိသတွေ စွဲမကလြေ့ရှိသော အဖုအထဈ အမို့အမောကြ အင်ျဂါရပတ်ို့နှင့် ပြည့်စုံသည်။ မကြပြေါကြ အနည်းငယ် ကဉွြးသညမြှအပ ကနွတ်ာတွေ အကုနလြှသည်။ ကနွတ်ာတွေ အကုနလြှနတေော့လည်း အခုလို မကြပြေါကလြေး နည်းနည်းကဉွြးနတောကပင် သူမ၏ စွဲမကခြစွခြငွစြဖြယ် အလှတဈမွိုးဖြစ်ပြနသ်ည်။ သူမကတော့ မညိုရှိန်၏အောကထြပ် ဒုတိယအလှှာမှာ အငှါးနထေိုငသ်ည်။ မုံရှာမှို့ရှိ ယောကြွားနှင့်ကြဲခဲ့၍ မန်တလေးမှို့ စိနပြန်းရပရြှိ သံရကြေိုစကမြှုလုပင်န်း ပိုငရြှငတ်ဈဦး၏ မယားငယအြဖြစ် ခံယူထားသည်။ သူ့အောကတ်ှင် နောကထြပန်ံပါတမြွား မပေါပြေါကသ်ေးသည့်အတွကြ သူမ၏ရာထူးက ငှိမသ်ညဟြုဆိုနိုငသ်ည်။ သူမနာမညကြ မဝင်းဝါလတ်။

ကနွန်ောကတ်ဈယောကကြတော့ အသကြ ၂၉ နှစ်ကြောြ ၃၀ အတွင်း။ သူမတို့သုံးယောကထြဲတွင် အချောဆုံး။ မကြန်ှာက မိုးဟကေိုနှင့်တူပြီး ခန်ဓာကိုယအြဆကအြပေါကကြ အိချောပိုလို အဆကအြပေါကြ။ အသားအရကမေူ မဝင်းဝါလတလြိုပင်၊ အသားဝါ အသားလတ် အမွိုးအစားထဲကပင်။ သို့သောြ သူမအသားအရကေ မဝင်းဝါလတထြကြ ပိုပြီးစိုပြသည်ေ။ မကြလြုံးများက ကြညလြငတ်ောကပြပြီး စကားပြောလွှင် ခပရြင့်ရင့် ခပမြိုကမြိုကကြှည့်၍ ပြောတတသ်ည်။ ကြာမူပါပါ ညှို့ယူရာတွင် မညိုရှိနန်ှင့် လယဗြယလြောကရြှိသည်။ သူမနာမညကြ မခွိုခွိုသင်း။ မိုးကုတကြွောကသ်ူဌေးတဈဦး၏ နံပါတ် ၅ မယား။ မဝင်းဝါလတန်ှင့် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တိုကခြန်း ဒုတိယအလှှာကပဲ ဖြစ်သည်။ မညိုရှိနကြဲ့သို့ပင် သူမယောကြွားကသညတ်ိုကခြန်းကို သူမနာမညန်ှင့် အပြတဝြယပြေးထားသည်။

မညိုရှိနန်ှင့် မခွိုခွိုသင်းတို့သည် တတိယမှောကြ ၊ ပဉျစမမှောကြ မယားငယမြွား ဖြစ်ကြသောလြည်း ယခု သူမတို့နထေိုငရြာ တိုကခြန်းများကို သူမတို့နာမညမြွားဖြင့် ပိုငဆြိုငထြားပြီး ဖြစ်ကြသည်။

ယခု ကြိတဝြိုင်းပြူနာ၏ အဓိကတရားခံမှာ မခွိုခွိုသင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ မိုးကုတကြ ကြောကတ်ှင်းသူဌေးဆိုသူမှာ အသကြ ၅၀ ကြောခြန့်ရှိပြီ။ မခွိုခွိုသင်းသည် မဉျစမမှောကမြယားငယဆြိုသောလြည်း သူ့အထကကြ နှစ်ယောကမြှာ သဆေုံးသှားကြပြီ။ ဒီတော့ အမှနအြားဖြင့် မခွိုခွိုသင်းသည် တတိယမှောကသ်ာ ဖြစ်သည်။

မခွိုခွိုသင်းယောကြွား ကြောကတ်ှင်းသူဌေးမှာ သူ့မယားငယမြွားကို ငှကြေေးပြည့်စုံအောင် ထောကပြံ့ထားသည့်အပြင် သူတို့လိုအပသ်မွှ အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးတတသ်ည်။ သူက သူ့မိန်းမများကို ပြောထားသည်။ ယောကြွားမှတဈပါး ကနွတ်ာတွေ ကြိုကတ်ာပူဆာ အားလုံးဝယပြေးမညဟြု ပြောထားသည်။ သူမှတဈပါး သူ့မယားငယမြွားသည် အခွားသော ယောကြွားများနှင့် ဆကဆြံဖောကပြှားပါက အသသတေပြဈမညဟြု ကြိမ်းဝါးထားသည်။ တခွားနည်းနှင့် ဖောကပြှနသ်ညကြို မသိသောလြည်း သူ့မယားငယမြွား သူ့ကြယရြာတွင် တခွားယောကြွားများနှင့် တိတတ်ိတပြုန်း ဖောကပြှန်၍ ဖုံးမရဖိမရ ဗိုကကြိဈစပေါခြဲ့လွှင် ဇီဝိနခြွှေ လကစြဖြောကပြဈမညဟြု အတိအကြ ရာဇသံပေးထားသည်။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ သူ့ဘကကြ သားသမီးမရနိုငတ်ော့အောင် သားကြောဖြတထြားပြီး ဖြစ်သောကြောင့ပြငတ်ည်း။

ခွိုခွိုသင်း တဈစွန်းတဈစ ကြားဖူးထားသညမြှာ သူ့အထကကြ နှစ်ယောကသ်ည် ဒီဗိုကကြိဈစ ပြူနာပေါခြဲ့၍ လကစြဖြောကပြဈခွင်းခံရသညဟြု ကြားဖူးထားသည်။ ဟုတမြဟုတတ်ော့ အတိအကြ မသိရ။ ငှတွင်ေးမွှမက ငှထကေသ်ာသော ရတနာတွင်းများပင် ပိုငဆြိုငထြားသူမို့ မဟုတဘြူးဟူ၍လည်း မငှင်းနိုငပြါ။ ဒီကိဈစကို တွေးမိတိုင်း ခွိုခွိုသင်းတဈယောကြ လိပပြှာလှင့်မတတ် ကြောကလြန့်မိပါသည်။ သူမကိုယသ်ူမ သံသယရှိ၍ ဆေးခန်းတွင် ကြိတ်၍ပြသခဲ့ရာ ကိုယဝြနကြ နှစ်လရှိနပြေီဟု သိရသည်။

စောစောကတော့ ဒီကိဈစကို မညိုရှိနန်ှင့် မဝင်းဝါလတတ်ို့ကိုပင် အသိမပေးသေးပဲ သူမတဈယောကတ်ည်း ကြိတ်၍ အဖြရှောနခေဲ့သည်။ သူမအသကအြန်တရာယန်ှင့် အလှနန်ီးသော ပြူနာမို့ ဖြင့်ဟမတိုငပြငရြဲခွင်း ဖြစ်သည်။ တဈယောကတ်ည်း ဘယလြိုမှ အဖြရှောမရ။ ခေါင်းတွသော ပူထူနပြေီး ကိုယ့်ကိုယကြို သတသ်ချင်ေလြောကအြောင် စိတည်ဈလှန်းမက ညဈရပြီး တကယလြည်း မသရေဲသဖြင့် မဝင်းဝါလတန်ှင့် ပထမ တိုငပြငရြာ သူမကတဆင့် အကြံပေးသဖြင့် မညိုရှိနရြှိရာ အပေါဆြုံးထပသ်ို့ ခွီတကခြဲ့ကြရတော့သည်။

သူမတို့သုံးဦးမှာ တကယလြည်း ရင်းနှီးကြပါသည်..။ ဒီဘဝမှာတော့ အခွအနေေ အခွိနအြခါအရ မယားကြီးဘဝကို မရနိုငကြှတော့ပြီမို့ ဘဝတူချင်ြးပီပီ တကယလြည်း သံယောဇဉရြှိကြပါသည်။

“ ညည်းက ဒီကိဈစကို ဘာလို့အခုမှ ဖြင့်ပြောရတာလဲ … ဒို့ကို မယုံကြညလြို့လား….”

မညိုရှိနလြသေံက အနည်းငယမြာနသည်ေ..။ ဒီသုံးယောကထြဲမှာ သူက အကြီးဆုံး ၊ အတွေ့အကြုံ အရင့်ကကြဆြုံး မဟုတလြား…။

“ မဟုတရြပါဘူး …. အဈမရယ် … အဈမတို့ကို ယုံပါတယ်။ ဒါ….ဒါပမယ်ေ့…..”

ခွိုခွိုသင်းက စကားကို ရှေ့မဆကန်ိုငတ်ော့ပဲ ဝမ်းနည်းလို့ထငသ်ည်။ ဤမွှနှင့်ပင် ရပပြဈလိုကသ်ည်..။

“ ဟဲ့…. ခွိုခွိုရဲ့… လငရြှိတဲ့ မိန်းမပဲ… ယောကြွားလိုးခံရလို့ ဗိုကကြှီးတာ ဆန်းသလားဟဲ့…”

“ဟုတတ်ော့… ဟုတပြါတယ်…. အဈမရယ်…။ ဒါပမယ်ေ့ ကမွယောကြွားက သားကြောဖြတထြားတာဆိုတော့ အခုလို ခိုးစားတာကို သိသှားရင် သတပြဈမှာလို့ သတိပေးထားတယ်.. အဈမရဲ့…”

“ သနောကောင် အမွိုးယုတတ်ှေ…။ သူတို့လီးကတွော့ ထိုးချင်တ်ဲ့ စောကဖြုတကြို ထိုးပြီး မိန်းမတွကြတေော့ မတရားသဖြင့် ခွုပခြယွခြငွလြိုကကြှတာ… ဟှန်း…။ နင့်ယောကြွားလို အကောငမြွိုး မညိုရှိနလြို ကောငမြမွိုးနဲ့ တွေ့လိုကခြငွစြမ်းတယ်…”

မညိုရှိနမြှာ တကယပြင် စိတတ်ိုလာ၍နှင့်တူသည်။ ခပကြှမ်းကြမ်း ခပရြိုင်းရိုင်းပင် ပြောလိုကမြိတော့သည်။

အမှနအြားဖြင့် ခွိုခွိုသင်းယောကြွားသည် မန်တလေး ဆင်းတိုင်း ဤတိုကခြန်းသို့ လာအိပသ်ညမြဟုတ်။ သူမကို ကားနှင့်လာခေါပြှီး ဒီတိုကခြန်းထကြ အဆပေါင်းများစွာသာသော မန်တလေးဘူတာကြီးဘကရြှိ ဟိုတယမြွားတွင် တဈပတလြောကခြေါအြိပ်၍ ဖြတဖြှတကြှအေောင် လိုးလှှတပြှီး ပြနပျို့လိုကသ်ညသ်ာ။ ငှကေား ပေးပါ၏။ သူတို့ပူဆာသမွှလည်း မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဖနတ်ီးပေးပါသည်။ သို့သောြ သူတို့မယားငယဘြဝမှာ သူတို့အသှေးအသားကို ဝါးချင်သ်လိုဝါး မွိုချင်သ်လိုမွိုဖို့ သူတို့ခန်ဓာကိုယကြို အပြတရြောင်း၍ ကာမကြှနခြံရသော အဆင့်မွှသာဖြစ်နပေါသည်။ ဤနရောတွင် သူတို့ထကြ အစစအရာရာ သမျဘာရင့်သော မညိုရှိန်၏ အဆိုအမိန့်များကို နာယူမှတသ်ားရသညသ်ာ။ မညိုရှိနကြ ခွိုခွိုသင်းကို ဒေါသလည်းထွကြ ဂရုဏာလည်းသကသ်ော အကြည့်စြူးစူးဖြင့ြ တဈခကြကြှည့ကြာ

“ ညည်း ဗိုကကြ ဘယလြောကရြှိနပြေီလဲ…”

“ နှစ်လ ရကစြှန်းလောကပြဲ ရှိပါသေးတယ်… အဈမ….”

“ ညည်းကလည်း သိပပြေါ့တာပဲ… ကိုယ့်အခွအနေကေို သိရဲ့သားနဲ့။ ဒါမွိုးဆိုတာ အလှနသ်တိထားရတယ်… အေ့…”

“ တို့လည်း ခိုးစားတာပဲ… ကိုယ့်ဆန်ဒပြည့်အောငလြည်း ပကပြကစြကစြကြ ခံတာပဲ…။ ဒါပမယ်ေ့ အမြဲသတိရှိတယ်… ကိုယ့်ဘဝက မယားငယ် …အိမထြောငရြေးမှာ တဈပန်း ရှူံးထားတဲ့သူတွေ…”

မဝင်းဝါကမူ ဘာမှဝငမြပြောပဲ ဒီအတိုင်းငှိမ်၍ နားထောငန်သည်ေ။ မညိုရှိနကြ သူ့စကားကို ပြနဆြကသ်ည်။

“ အေးပါ… နှစ်လကြောရြုံလေးဆိုတော့ မလှနသ်ေးပါဘူး…။ တောငမြှို့မှာ ဒီကိဈစကြှမ်းတဲ့ ဆရာမတွရှေိပါတယ်…။ ငှပေေးနိုငဖြို့ပဲ လိုတယ်…”

“ ဟုတ်… ဟုတကြဲ့ပါ အဈမ…။ ငှကတေော့ အဆငသ်င့် ရှိပါတယ်…။ အဆငပြှအေောငသ်ာ ကြည့်လုပပြေးပါနောြ…။ အဈမကြေးဇူးလည်း မမေ့ပါဘူး….”

“ ပြောနကြောတယအြေ… တို့သုံးယောကြ အခုသှားကြစို့….”

မညိုရှိနကြ စိတမြှနလြကမြှန် အခုခကြခြငွြး သှားဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ မကြာခင် သုံးယောကသ်ား ဆိုငကြယကြိုယစြီနှင့် ထွကလြာခဲ့ကြသည်။ ငှမကြေန်ှာကြောင့ပြင် ဆရာမကြီးက ခကြခြငွြးဆောငရြှကပြေးသည်။ အကောင်းစား စားဆေး ထိုးဆေးများ အသုံးပြု၍ ဗိုကပြှူနာကို ဖြရှင်ေးပေးလိုကပြါသည်။ တဈသိန်းခွဲခန့် ကုနကြသွည်။
ခွိုခွိုသင်းတဈယောကသ်ာ ဆေးထိုးဆေးသောကရြန် နရဈေခဲ့ပြီး မညိုရှိနန်ှင့် မဝင်းဝါလတတ်ို့နှစ်ယောကြ ပြနသ်ှားကြသည်။ သူတို့အတွကြ ငှသေုံးသောင်း ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ ငှပေေးရပါမညလြားဟု မညိုရှိနကြ စိတတ်ှဆေိုးနပြနေသ်ေးသည်။ ကြနပေအြောင် ချော့မော့တောင်းပနပြါမှ ငှကေိုယူသည်။

“ ကဲ… ဒီလိုဆို အဈမတို့ပြနမြယ်… သုံးရကမြှောကမြှ လာခေါမြယ်… ဟုတပြှီလား..”

“ ဟုတကြဲ့ အဈမ…..”

သူတို့နှစ်ယောကပြှနသ်ှားတော့ ဆရာမကြီးက အားပေးစကားတွေ မိုးမှှနအြောငပြှောပါသည်။ အောြ ငှတနေဖြိုး ငှမကြေန်ှာကား ကြီးမားလှပါပစွေ။ ဒီငှဖြင်ေ့ပင် သူတို့တဈတွေ ယောကြွားတဈယောကြ၏ သှေးသားဆန်ဒ ဖြဖြေောကဖြို့ ကာမကြှနဘြဝသို့ ရောကန်ရသေည် မဟုတပြါလား။ တဈပန်းရှုံးလှသော မိန်းမဘဝကိုတွေးမိ၍ ခွိုခွိုသင်းတဈယောကြ ရငထြဲ မကြခြနဲ ခံစားလိုကရြသည်။

——————————————

ခွိုခွိုသင်း ဗိုကပြှူနာဖြရှင်ေးပြီး နောကတ်ဈနေ့တွင် မညိုရှိနတ်ဈယောကြ ကလေးဝဘကသ်ို့ ခရီးထွကခြဲ့ရသည်။ သူ့ညီမဝမ်းကြဲတဈယောကြ လငသ်ားဆုံး၍ ဖုံးဆကခြေါသ်ဖြင့် အရေးပေါထြှကခြဲ့ရခွင်း ဖြစ်သည်။ မညိုရှိနကြ အခွိနတ်နလြငွြ ခွိုခွိုသင်းကို သှားခေါဖြို့ အသအချောမှာခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကလေးဝတွင် သူ့ညီမဝမ်းကြဲ ယောကြွားဈာပနပြီးသညအြထိ နထေိုငပြေးခဲ့သည်။

အသှားအပြန် ၅ ရကခြန့် ကြာသှားခဲ့သည်။ မှနလြုံကားကြီးနှင့် ညအိပအြပြနခြရီးတွင် မညိုရှိနရြသောနရောမှာ ညာဖကအြခွမ်း နောကဆြုံးတန်း ညာဖကဘြေးအစွန် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် အတူတွဲကသွူက အသကြ ၂၀ ခန့် ချောချောသန့်သန့် ထွားထွားတောင့်တောင့် ကောငလြေးတဈယောကြ။ ဒီကောငလြေးက မညိုရှိန် ဘယဖြကဘြေးမှာ ….

“ အဈမက မန်တလေးကလား…”

“အေး…ဟုတတ်ယ်….မင်းကရော…”

ကားထွကပြှီး မကြာခငမြှာပင် ကောငလြေးက နှုတသ်ှကသ်ှကန်ှင့် စကားစလာသည်..။

“ ကနွောလြည်း မန်တလေးကပါ…။ အဈမက မန်တလေး ဘယမြှာနတောလဲ….”

“ ကနတ်ောကြှီး အရှေ့ဖကခြှမ်း…”

“ ဟာ…. တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ဗွာ….။ ကနွောကြ အနောကဖြကခြှမ်း…။ ကနွောြ့နာမညကြ ဝဖြေိုးပါ…။ မမနာမညကြရော….”

“ မမနာမညကြ မညိုရှိနတ်ဲ့…။ အသကကြ ၃၅ နှစ်၊ အိမထြောငသ်ည်။ မင်းနာမညကြ အမိုကစြားပဲကြ… အဟင်းဟင်း…”

ဝဖြေိုး၏ မရိုးသားသော မကြဝြန်းအကြည့်များကို တွေ့လိုကရြ၍ မညိုရှိနကြ အသကန်ှင့် အိမထြောငရြှိကြောင်းပါ ခပင်ေါ့ငေါ့လေး ထည့်ပြောလိုကသ်ည်။

“ ဟာ…. အဈမပြောလို့သာ… ၃၅ နှစ်လို့ သိရတာ…။ ကနွောကြဖြင့် အစိတလြောကပြဲ ရှိဦးမယ်… မှတတ်ာ…”

ဝဖြေိုးက ဆယန်ှဈခန့်လွော့၍ မှှောကပြှောလိုကသ်ည်။ မိန်းမဟူသည် အမှှောကကြှိုကသ်ည် မဟုတပြါလား။ အရှယတ်ငကြှောင်း၊ ချောကြောင်းလှကြောင်း ပြောလငွြ အလှနသ်ဘောကတွတကြှသည်။ ဝဖြေိုးစကားကြောင့ြ မညိုရှိနကြ ပြုံးနသည်ေ။ ဝဖြေိုးက စကားဆကပြှနသ်ည်။

“ မမနာမညကြ ရိုးသလောကြ လူက တကယခြွောတယန်ောြ…။ နစမြေးပါဦး မမရဲ့…။ မမက အိမထြောငသ်ညလြို့ ထည့်ပြောရတာက ဘာလဲ.. ကနွောကြ ရည်းစားစကားပြောလာမှာ စိုးလို့လား..”

“ ကြောကလြို့တော့ မဟုတပြါဘူးကြာ…။ မောငလြေးရဲ့ မကြဝြန်းထဲမှာ မောငလြေးရဲ့ စိတအြကြံတွကေ ထငဟြပန်တယေလြေ…။ ဒါကြောင့်မို့ မမမှာ ခစွသ်ူရှိတယ်… နငင်ရဲကြီးလိမ့်မယလြို့ သိစချင်ေလြို့ အိမထြောငရြှိတဲ့အကြောင်း ကြောင်ှာလိုကရြတာပါ…..”

“ ဒါတော့ ဒါပေါ့လေ…။ အိမထြောငရြှိရှိ.. မရှိရှိ ကနွောကြတော့ မမအလှကို စိတဝြငစြားသှားတာ တော့ အမှနပြဲ…”

ဝဖြေိုးက ထိုသို့ပြောပြီး ပစ်စည်းတငတ်န်းပေါမြှ သူ့အိတထြဲမှ တဈစုံတဈခုကို မတတ်တရြပ်၍ နှိုကယ်ူလိုကသ်ည်။ အာလူးကြောြ အကောင်းစားအထုပကြှီးနှင့် ထောပတမြလိုငခြဲ တဈထုပ်၊ ကိတခြှောကတ်ဈထုပ် သူ့လကထြဲတွင် ပါလာသည်။ မညိုရှိနစြိတထြဲ ကြိတပြှုံးလိုကမြိသည်။ စားရကံကြုံလို့ မုတဆြိတပြွားစွဲကိန်း ဆိုကလြာပြီမို့ သူ့အိတထြဲမှလည်း ဆာလငွစြားဖို့နှင့် လကဆြောငပြေးရန် မုန့်တွေ တောတ်ောမြွားများ ဝယလြာခဲ့သည်။

“ ရော့… မမ… အဆာပြေ စား….”

ဝဖြေိုးက မုန့်ထုပမြွားကို လှမ်းပေးရင်း ပုလင်းပြားသဏျဍာနတ်ဈခု နှိုကယ်ူပြီး ဇဈကို ပိတလြိုကသ်ည်။ သူထိုငခြုံပေါတ်ှင် ပြနထြိုငမြိတော့ မညိုရှိနကြ အာလူးကြောထြုပကြို ဖောကြ၍ စားနှင့်နပြေီ။ သူကြှေးသည့် အစာတွကေို တဝတပြဲစားပြီး သူပြောသည့် စကားတွကေို နားထောငရြတော့မညမြို့ အပငွြးပြလေိုကမြညဖြစ်ခွင်း။ အဲ့ဒီနောကြ တဆင့်တကလြာမည့် အခွအနေတွေေ ဟင်း… ရငခြုနလြှိုကမြောစရာ ကောင်းလှပါဘိ။ ဆန့်ကငွဖြကန်ှဈဦး ပူးကပယ်ှဉတ်ှဲပြီး ထိုငန်ရသေညမြို့ မရိုးသားသော ကာမဓါတကြ နှစ်ဦးစလုံးကို အခကြပြှ ထိုးဆှလို့နပေါပြီ။ မညိုရှိန်၏ တငပြါးဆုံ ထွားထွားအိအိကြီးနှင့် ဝဖြေိုး၏တငပြါးတို့ ပြတကြပ်၍ ဖိညှပန်သလေို ပေါငသ်ားချင်ြး အတွေ့၊ ခွသလေုံးသားချင်ြး အတွေ့တို့ကပါ တဈစပတ်ည်း ဖြစ်နပေါတော့သည်။

မရိုးသားသော ဓါတခြံက နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရှိနပြေီးသားမို့ ရှေ့တဆင့်တကမြည့် အခွအနေမှော သဲထိတရြငဖြိုဖြယတ်ှသော ဖြစ်နပေါတော့သည်။ သင်းပြံ့သော ရမှေှေးနံ့သင်းသင်းက ဝဖြေိုး၏ နှာခေါင်းဝကို လာလာကလိနသည်ေ။ ခေါင်းတဈခကြြ ငဲ့ကြည့်ရုံနှင့် ပြည့်တင်းမို့မောကသ်ော ရငည်ှန့်သား အိအိကြီးတွကေို အထင်းသာ မှငတ်ှေ့နရသေည်။ ဆုတခြွပြတေဆြှဲ၍ မှှေ့နမ်းပစ်ချင်စြရာ ကောင်းလှန်းလှသည်။ ကာမဓါတ်၏ လှုံ့ဆောမြှုကြောင့် ဝဖြေိုးတဈယောကြ သှေးခုနန်ှုန်းတွေ မှနဆြနလြာပြီး စိတတ်ှေ ဂဏာမငှိမ် ဖြစ်နရသေည်။

လကမြောင်းသားချင်ြး တမငကြှာကြာထိ၍ အကဲစမ်းကြည့်သည်။ အညောင်းဆန့်သလိုလိုနှင့် မညိုရှိန်၏ ခွသလေုံးနှစ်ဖကအြတွင်းသို့ သူ့ခွသလေုံးကို ထိုးသှင်းကာ အသားချင်ြးထိ၍ အရသာယူကြည့်သည်။ မညိုရှိနကြ ဝဖြေိုး၏ အပြုအမူတို့ကို သိပငသ်ိငှားသောလြည်း မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်လေိုကသ်ည်။ ဒီလောကအြတွေ့အကြုံမွိုးလောကတ်ော့ ရိုးအီအံခွကန်ပြေီမို့ ဘာမှမဆန်း။

“ မင်းက ကနတ်ောကြှီး အနောကဖြကခြှမ်းဆိုတော့ ဧရာထွန်းကလား…”

“ ဟုတကြဲ့ မမ… ဧရာထွန်းတိုကခြန်းမှာ နပေါတယ်…”

ဝဖြေိုးက သူ့ညာဖကခြှသလေုံးကို မညိုရှိန်၏ ဘယဖြကခြှသလေုံးနှင့် ပြတထြိဆန့်တန်းရင်း ပြောသည်..။

“ မမကရော….”

“ မမတို့က အရှေ့ဖကခြှမ်းလေ…။ စောစောကပဲ ပြောထားတာ မေ့သှားပြီလား…”

မညိုရှိနကြ အပြဈတငသ်ံ ညုညုလေးနှင့် ပြောသည်…။

“ အဟင်း…ဟင်း…. ဆောရီးပါ..မမ..”

မှနလြုံကားကြီးက စကရြှိနမြှှင့်၍ လမ်းမပေါတ်ှငပြှေးလှှားနသလေို ဝဖြေိုး၏စိတတ်ှကလေည်း မညိုရှိန်၏ စောကဖြုတကြှီးကိုနှိုကရြန် အရှိနမြှှင့်၍ ကြံစညအြားထုတန်ပေါသည်။ ကားအမိုးတဈနရောရှိ ဆောင်းဘောကမြှ ထွန်းအိန်ဒွာဗိုလ်၏ သီချင်ြးသံက ခပသ်ဲ့သဲ့လေး ပြန့်လှင့်နသည်ေ။ ကားလမ်းမပေါရြှိ ခွိုင့်တဈခုကို ကြောအြဖြတတ်ှင် ကားက ဝုန်းခနဲ မှောကတ်ကသ်ှားသည်။

“ အမလေး….တော့………”

မညိုရှိနန်ှုတကြ လှှတခြနဲ ထွကသ်ှားပြီး ကိုယအြနအထေားက ဟနခြကြပြကြကြာ နောကမြှီခုံဆိုဖာနှင့် သူမခန်ဓာကိုယမြှာ လှတထြှကသ်ှားသည်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အမိအရယူပြီး ဝဖြေိုးက ညာဖကလြကကြို မညိုရှိန်၏ကိုယလြုံး အိအိထွေးထွေးကြီးကို သိုင်းဖကပြေးလိုကသ်ည်။

“ အဟင်း… ဟင်း…. ရငတ်ှကေို တုနသ်ှားတာပဲ….. ကြာ..”

မညိုရှိနကြ ဝဖြေိုးရငခြှငကြှားမှ ခေါင်းလေးမော့၍ ဆိုသည်..။

” ကနွောရြှိပါတယ်… မမရဲ့…။ ဘာမှ မကြောကပြါနဲ့…”

ဝဖြေိုးက တင်းသထကတ်င်းသှားအောင် ဖကထြားရင်းက မညိုရှိန်၏ ဆံပငအြိအိများကို တဈခကြင်ုံ့မှှေးလိုကရြင်း ပြောသည်။ မညိုရှိန်၏ ကိုယလြုံးထွေးထွေးအိအိကြီးက ဝဖြေိုးဘကသ်ို့ အတောလြေး ယိမ်းနသညေမြို့ ခပစြောင်းစောင်းကြီး ဖြစ်နပေါသည်။

“ ဟှန်း…. လူလယလြေး…. လူကိုဖကထြားတာ လှှတ်ဦးလေ….”

မညိုရှိနကြ ဖကသ်ိုင်းထားသော ဝဖြေိုးလကကြို အသာဆှဲဆိတလြိုကရြင်း ကိုယကြိုကြှ၍ ရုန်းထွကလြိုကသ်ည်။ အခွအနေကေ အလှနကြောင်းမှနန်ပြေီမို့ ဝဖြေိုးက သူ့လကကြို ဖြလှေှတပြေးလိုကပြှီး ဘယဘြကပြေါငပြေါြ တငထြားလိုကသ်ည်။ မညိုရှိနကြ ထိုငခြုံအောကရြှိ ဆှဲခွင်းထဲမှ ရသန်ေ့ဗူးယူရန် ကုန်း၍နှိုကန်စဉြေ သူမ၏ဖငဆြုံကြီးက အထကသ်ို့ အတောလြေး မှောကကြှှနပြေီး လကတ်ဈနှိုကစြာမက လှတထြှကန်သည်ေ။

ဝဖြေိုးက ဒီအခွင့်အရေးကိုလည်း အမိအရ ယူလိုကသ်ည်။ မညိုရှိန်၏ ဖငဆြုံကြီးကြားမှတဆင့် သူမ၏ စောကဖြုတကြှီးကို ဆှဲကုတယ်ူလိုကသ်ည်။ မညိုရှိနဖြငဆြုံကြီး တဈခကြြ တွန့်ခနဲခါသှားပြီး နှုတမြှလည်း ကစွခြနဲ စိတမြရှညဟြနပြှုလိုကသ်ည်။ အမှနအြားဖြင့် သူမစိတထြဲကလည်း ဝဖြေိုး၏ အပြုအမူကို ကြနပေန်ပေါသည်။ သို့သောြ မိန်းမပီပီ ဟနဆြောငပြလီလိုကခြှင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရန် သူမကိုယတ်ိုင် တမငသ်ကသ်ကြ ဖနတ်ီးလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ဝဖြေိုးတဈယောကြ ဒီစိတကြူးအကြံ ပေါပြါစဟေုပင် ကြိတ်၍ ဆုတောင်းနရသေေးသည်။ အခု သူ့ဆုတောင်း ပြည့်ခွပြေီ။

ဝဖြေိုးက ထမီတွင် ခကြခြငွြးပင် စိုရှှဲလာသော စောကရြည် စေးစေးပစွပြစွမြွားကို စမ်းမိသည်။ မညိုရှိနတ်ဈယောကြ သူ့လုပရြပကြို ကြနပေရြုံမွှမက ခံချင်စြိတကြှောင့် စောကရြညမြွားပင် စိမ့်ထွကလြာပြီ မဟုတပြါလား။ ဘာတွေ ဘယလြိုရှာနသည်ေ မသိ။ မညိုရှိနတ်ဈယောကြ အခုခွိနထြိ တဈစုံတဈခုကို ကုန်းနှိုကရြှာဖြနဆေေဲဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဝဖြေိုးက တဆင့်တကကြာ အခုလကလြှမ်းမှီသော နရောမှ ထမီစကို ခပတ်င်းတင်းဆှဲကုတ်၍ လကဖြဝါးအလညသ်ို့ စုကိုငကြာ ဆှဲဆှဲသှင်းရင်း ထမီအောကစြထိရောကအြောင် စုလိပဆြှဲယူလိုကသ်ည်။ ဒီတော့ ရှေ့ပိုင်းကသာ ထမီနှင့် ဖုံးကြယထြားပြီး နောကပျိုင်းကမူ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်သှားပါတော့သည်။ ပြည့်ဖြိုးတင်းအိနှေးထွေးသော ဖငဆြုံသားနှင့် ပေါငရြင်းသား အစပတ်ို့ကို အခုမှ ထိထိမိမိကြီး ထိကိုငမြိတော့သည်။

ဝဖြေိုးက သူ့လကဖြဝါးကို ဖငကြှားအောကမြှ တဆင့် စောကဖြုတကြှီးဆီသို့ တိုးသှားကာ လကခြွောင်းများနှင့် အထကအြောကဝြဲယာ ကြကခြှခတေပြုံစံ ပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်။ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးကို ကကြနွန မမှငရြသောလြည်း သူ့လကဖြဝါးအောကမြှ အတွေ့အထိကတဆင့် ခန့်မှန်းသိရှိနရသေညမြှာ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ဖောင်းတင်းကြှရှနပြေီး လကထြဲမှာ ပြည့်အိလှန်းလှသညကြိုတော့ သိနရသေည်။ လူကထွားသလောကြ စောကဖြုတလြည်း တောတ်ောကြှီးတဲ့ မိန်းမပဲဟု စိတထြဲက တွေးမိလိုကသ်ည်။

သူ့လကခြွောင်းများက စောကမြှှေးထူလပစွြ အုံကြီးပေါသ်ို့ ရောကရြှိသှားပြနသ်ည်။ မကြစြိဖြင့် တပအြပမြှငရြလငွြ အဘယမြွှနကမြှောငပြှောငလြကပြှီး တထွေးတအုပကြှီး ရှိနမညေမြသိ။ ယခုလို လကခြွောင်းများနှင့် ပြတသ်ပ်၍ ခန့်မှန်းကြည့်ရုံမွှနှင့်ပင် စောကမြှှေးအုံကြီးမှာ အလှနကြယွပြှန့်ကြောင်း ခန့်မှန်းလို့ရသည်။

“ ကစွြ…..တောတ်ောကြဲနောြ…..ဟှန်း….”

ထိုသို့ပြောရင်း မညိုရှိနကြ ကြကြဥပြုတ် ၄ လုံးနှင့် ရသန်ေ့ဗူးကို ဝဖြေိုးလကထြဲ လှမ်းပေးသည်။ သူ့ညာဖကလြကကြ မညိုရှိန်၏ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးကို ကုတန်ှိုကန်ရသေဖြင့် ဘယလြကဖြှင့်သာ လှမ်းယူနိုငသ်ည်။ ထို့ကြောင့် ရသန်ေ့ဗူးကို အရငယ်ူပြီးမှ ကြကြဥပြုတမြွားကို နောကတ်ဈခါ ပြနယ်ူရသည်။ နှိုကခြကြတ်ှကေ အရေးပါသော ခလုတမြွားကို ထိထိမိမိကြီး နှိုကဆြှနသညေမြို့ မညိုရှိန်၏ ဖငဆြုံထွားထွားအိအိကြီးမှာ တဆတဆြတ် တုနခြါနပြေီး တောတ်ောန်ှင့် မထိုငဖြစ်သေးပဲ ဒီအတိုင်းကြီး ကုန်းကြပေးထားဆဲ ရှိနသေေးသည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ စောကရြညတ်ှဖြင်ေ့စိုရှှဲနပြေီး တင်းပြည့်ဖောင်းအိနပေါတော့သည်။

ဝဖြေိုးက ကြကြဥပြုတမြွားကို ခါးပိုကထြဲထည့်ထားပြီး ဘယလြကကြ ရသန်ေ့ဗူးကို ကိုငထြားရင်း အတောမသတအြောင် ဆကန်ှိုကန်ပြနေသ်ည်။ မညိုရှိနကြ ကောင်းလည်းကောင်း ၊ စိတကြလည်း မရှညတ်ော့ပြီမို့ ကိုယကြိုမတ်၍ ဖိထိုငခြလွိုကသ်ည်။ အမှတတ်မဲ့မို့ ဝဖြေိုးက သူ့လကကြို ပြနမြရုတမြိပဲ ဖြစ်သှားရာ ဖိထိုငခြလွိုကသ်ော အရှိနန်ှင့် ကိုယလြုံးဝိတဖြိအားကြောင့် သူ့လကမြှာ ဖစွခြနဲ နာသှားရသည်။

“ အားလားလား…. ရှဈ…. ကြှတကြွှတ်….”

ဝဖြေိုး နှုတမြှ အသံထွကသ်ှား၏။

“ ဟှန့်…. မှတထြား ကောင်းတယ်…. ဒီမှာ လုပန်မှန်ေးသိလကြန်ဲ့ …။ အဲဒါ.. သူများကို လုပခြငွြဦး….”

မညိုရှိနကြ သူ့ကိုယကြို အနည်းငယကြှှ၍ ဝဖြေိုး အဆငပြှပြေေ နှိုကလြို့ကောင်းရန် သူမကိုယကြို အနည်းငယ် ပြငပြေးလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတကြှီးကမူ တကယ့်ကိုပဲ ဖောင်းကြှ စူပြနပြေီး စောကရြညတ်ှေ အိုငထြှန်းရှှဲနဈ၍နပေါပြီ။ ကားပေါမြှာသာ မဟုတရြင် လိုးလို့ရသည့် အနအထေားသို့ ကောင်းကောင်းကြီး ရောကရြှိနပြေီ။ အခုတော့ မအိပမြချင်ြး တဈညလုံး နှိုကန်ရေုံသာ အခွင့်ရတော့မည်။

“ ကြကြဥတွကေ ဘယမြှာတုန်း… ”

မညိုရှိနကြ အနှိုကခြံရင်းတန်းလန်းမှ ရငမြောသံကြီးဖြင့် မေးလိုကသ်ည်..။

“ ကနွောြ့ ခါးပိုကထြဲမှာ….”

မညိုရှိနကြ ခါးပိုကထြဲမှ ကြကြဥများကို လှမ်းနှိုကယ်ူလိုကစြဉြ အထကသ်ို့ တောငမြတန်သေော ဝဖြေိုး၏လီးကြီးနဲ့ တဲ့တဲ့ကြီး ထိတိုကမြိလိုကသ်ည်။ သူမကိုယတ်ိုငကြလည်း ကာမစိတတ်ှေ ထကြှနပြေီမို့ ဝဖြေိုးလီးကြီး၏ အတွေ့က သူမတဈကိုယလြုံးကို ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထသှားစပေါသည်..။

“ မင်းလကကြှီးကို ခဏ ဖယလြိုကြဦးကြာ…. ကိုးလိုးကန့်လန့်ကြီးနဲ့ အဆငမြပြဘေူး….”

ဒီတော့မှ ဝဖြေိုးက သူ့ညာဖကလြကကြို မညိုရှိန် ဖငဆြုံကြီးအောကမြှ ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ သူ့လကဖြဝါးတဈခုလုံး စောကရြညတ်ှဖြင်ေ့ စိုရှှဲ စေးကပန်သည်ေ။ ဝဖြေိုးက လကဖြဝါးတွင် ပကြေံနသေော စောကရြညမြွားကို ပုဆိုးစွန်းဖြင့် သုတပြဈလိုကသ်ည်..။

“ ဟှန်း….ညဈပတလြိုကတ်ာ….“

မညိုရှိနကြ ကြကြဥအခွံခွာနရောမှ မကြစြောင်းလေးထိုးရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ ကားအတွင်းရှိ မီးရောငကြှောင့် ရမျမကခြိုးတွေ တရှိနရြှိနန်ဲ့ လကလြကထြနသေော မညိုရှိန်၏ မကြလြုံးအစုံကို တွေ့လိုကရြသည်။ မညိုရှိနကြ အခွံခွာပြီးသော ကြကြဥတဈလုံးကို ဝဖြေိုးလကထြဲသို့ ထည့်ပေးလိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား ကြကြဥစားရင်း စကားတွပြေောနကြသေည်။

“ မင်းကို မမ စောစောထဲက ကြိုပြောထားတယန်ောြ…။ မမမှာ ခစွသ်ူရှိတယ်… နငင်ရဲကြီးလိမ့်မယလြို့…။ မင်းက ဘာလဲ… ပြဲလန့်တုန်း ဖြာခင်းလိုကတ်ာပေါ့လေ…. ဟင့်…“

ဝဖြေိုးက ညာဖကလြကဖြှင့် မညိုရှိန်၏ခါးကို ဆှဲဖကလြိုကပြှီး သူ့ဖကဆြှဲယူကာ ပါးမို့မို့ကို နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်..။

“ ဟင့်…. ကြည့်ပါလားလို့….. ပြောလေ ကဲလေ….“

မညိုရှိနကြ သူ့ပေါငကြှားရှိ တင်းတောင် မတထြှကန်သေော လီးကြီးကို တင်းနအေောငဆြုပ်၍ လှုပရြမ်းကာ ပြောလိုကသ်ည်..။

“ အ..အ… အာ… သာသာလုပပြါ… မမရဲ့…။ အရင်းက ပြုတထြှကသ်ှားပါဦးမယ်….“

“ ပြုတထြှကသ်ှားတော့လည်း အေးတာပဲ… ဟှန်း…. တောတ်ောြ နန့်…..“

မညိုရှိနကြ ဂွင်းတိုကသ်လို အထကအြောကြ ဆောင့်ခပြေးလိုကသ်ည်။ ဝဖြေိုးတဈယောကြ အရသာတွေ တွေ့ပြီးရင်း တွေ့နရပေါတော့သည်။

“ မမကို မှငကြတည်းက ကနွောြ့စိတတ်ှေ တဈမွိုးကြီးပဲ… မမရာ။ ဟို… ရှေးရစကေလြို့ပဲ… ပြောရမလား… ပဲ… “

“ အောငမြယ်.. ရစကေတ်ှေ မီးစကတ်ှေ ပြောမနပေါနဲ့… ကြာ…။ တဏှာရူး… ရူးတယ် မပြောဘူး…။ လကကြလည်း သရမ်းလိုကတ်ာ လှနရြော…။ တဈနယသ်ားထဲချင်ြးမို့ အားကိုးရမလား မှတတ်ယ်… စောကဖြုတတ်ောင် အကုတခြံရသေးတယ်…။ ဒါလောကြ သောင်းကနွြးတာမွိုး တဈခါမှ မကြုံဖူးဘူး… တကယပြဲ… “

“ မမကလည်း… အားကိုးရပါတယ်… ဗွ….။ ဟို.. ကားဆောင့်တုန်းကလေ… ကနွောကြ မမကို တင်းနအေောင် ဖကထြားပေးတယ်… လေ…”

“ အောငမြယ်… အောငမြယ် … နာသှားပါဦးမယ်… နောြ.. ကိုယတ်ောလြေး….”

ပါးစပကြ စကားတွေ ပြောနသေောလြည်း မညိုရှိနလြကကြ ဝဖြေိုးလီးကြီးကို မလှှတသ်ေးပဲ တင်းကြပန်အေောင် ဆုပကြိုငထြားဆဲရှိသေးသည်။ ကားပေါကြ ခရီးသညတ်ဈခွို့မှာ အိပပြွောကြုနကြှပြီ။ သူတို့နှင့် တဈတန်းတည်းမှာရှိသည့် ထိုငခြုံမှ အသကြ ၅၀ ကြောခြန့်ရှိ ချင်ြးအမွိုးသမီးကြီးနှစ်ဦးလည်း တဈယောကပြေါြ တဈယောကမြှီလကြြ အိပပြွောန်ကြပြေီ။ ဝဖြေိုးလီးကြီးက အတောလြေး တုတပြုံရသည်။ အရှညကြလည်း သေးပုံမရ။ သူတို့အတွကြ ဆော့ကစားစရာ သားကောငတ်ဈကောင် ရလိုကသ်ည့်အတွကြ မညိုရှိန် အလှနကြွနပေဝြမ်းသာနသည်ေ။ ကားက နောကတ်ဈနေ့ မိုးခွုပမြှ မန်တလေးဝငမြညမြို့ သူမတိုကခြန်းခေါြ၍ တဈညလုံး အပြောကြွူးပစ်လိုကြဦးမည်။

“ မမ… အိပခြငွရြင် ကနွောြ့ပေါငပြေါြ လှဲအိပလြေ…”

“ ဒါကြီးနဲ့ ခေါင်းပေါကသ်ှားမှာ ကြောကပြါသတဲ့ ရှင်….”

ကြကြဥပြုတ် စားပြီးသောအခါ ဝဖြေိုးက သူ့ဘယဖြကဘြေးတွင် ခထွားသော အရကပြုလင်းပြားလေးကို ဆှဲထုတယ်ူလိုကသ်ည်..။

“ ရော့…မမ..၊ ဒါဆေးလိမျမောြ အရကြ…၊ လူနဲ့ တည့်ပါတယ်…. နည်းနည်း သောကကြှည့်လေ….”

ဝဖြေိုးက ပုလင်းအဖုံးကို လှည့်ဖြင့်လိုကပြှီး မညိုရှိန် နှာခေါင်းဝသို့ တေ့ပေးလိုကသ်ည်။ လိမျမောန်ံ့နှင့် ပြားရညန်ံ့ သင်းသင်းက နှာခေါင်းထဲ တိုးဝငသ်ှားသည်။ အခိုးအရှိန် ပြင်းလို့နှင့်တူသည်။ မညိုရှိန် တဈကိုယလြုံး နှေးထွေးရှိန်းဖိန်းသှားသည်။ ဒီအရကကြ တနဘြိုးကြီးသည်။ ပုလင်းတဈဖုံး သောကရြုံနှင့် ဘီအီးအပြင်းစား တဈပိုင်းလောကထြိသည်။ အဝငလြည်းမဆိုး။ အနံ့ကလည်း လိမျမောန်ံ့ ပြားရညန်ံ့ သင်းပြံ့နသည်ေ။

ဝဖြေိုးက ပုလင်းတဈဖုံးစာ ထည့်ပေးလိုကသ်ည်။ မညိုရှိနကြ တဈခါတည်း မော့ခလွိုကသ်ည်။ ဝဖြေိုးက ရသန်ေ့ဗူး ကမ်းပေးလိုကသ်ည်။ တဈကိုယလြုံး ရှိန်းခနဲ ဖိန်းခနဲ ပူနှေးသှားရသည်။ ရမွေားများသောကလြေ အရကရြှိန် ပိုတကလြဖြစ်ေရာ မညိုရှိန် မူးတော့မည်။ သူလည်း တဈဖုံးသောကလြိုကသ်ည်။ သူကတော့ အိပလြို့မဖြစ်သေး။ ဤမွှချောမောလှပ စွဲမကစြရာကောင်းသော မိန်းမချောကြီးတဈယောကကြို နှိုကဆြှ ကလိလိုကခြငွသ်ေးသည်။
ကားပေါမြှာ လိုးခွင့်မရ၊ စိတတ်ိုင်းကြ နှိုကခြှင့်တော့ရသည်။ အရကရြှိနကြှောင့် မညိုရှိန် မကြလြုံးတွေ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှေးစင်းလာသည်။ အိပတ်ော့ မအိပခြငွသ်ေး။ သို့သောြ မှိန်းချင်န်သည်ေ။

“ မမ… ကနွောြ့ပေါငပြေါြ လှဲချင်လြှဲခလွေ….”

ဒီတဈခါတော့ ဝဖြေိုးစကားကို မငှင်းဆနတ်ော့ပဲ မညိုရှိနကြ ထိုငခြုံကိုကြောပေးရင်း ခပကြှေးကြေးလေး စောင်းကာ ဝဖြေိုးပေါငပြေါတ်ှင် ခေါင်းတငလြကြြ လှဲအိပခြလွိုကသ်ည်။ ဝဖြေိုးလီးကြီးက မတထြောငန်ဆေဲ။ မညိုရှိနခြေါင်းနှင့် တွန်းထားသလို ဖြစ်၍ ဘယဖြကပြေါငဘြကခြှမ်းတွင် ဒဈကြီးက လှည့်နသည်ေ။ ဝဖြေိုးက ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဗိုကဖြကဆြီကပပြှီး ဒူးနှစ်ချောင်းကြေး၍ အိပန်သေော မညိုရှိန်၏ နောကသ်ို့ကော့ကာ အပေါသ်ို့စွင့်ကားတကန်သေော တငသ်ား ထွားထွားအိအိကြီးကို ပြတသ်ပ် ဆုတခြွပေေးနသည်ေ။ သူတို့ရှေ့ကခုံကလည်း အမွိုးသမီးများဖြစ်သည့်အတွကြ ထည့်တွကစြရာမလိုပဲ ခပရြဲရဲပင် ထငတ်ိုင်းကြဲနသည်ေ။

မညိုရှိန် လုံးဝ အိပမြပြောသ်ေးပါ။ အရကအြရှိနန်ဲ့အတူ ဝဖြေိုး၏ ပြတသ်ပဆြုပခြွေ ဆော့ကစားပေးနမှေုကို အရသာခံရင်း ဇိမန်ဲ့ မှိန်းနခွင်ေးသာ ဖြစ်သည်။ ဝဖြေိုးက ထမီအတွင်း လကလြွှိုသှင်းလိုကပြှီး တငသ်ားဆိုင် ထွားထွားအိအိများကို ထိထိမိမိ ဆုပခြွပြတေပြေးသည်။ သူလည်း နှေးထွေးတင်းအိသော အရသာကိုခံစားရသည်။ တငပြါးကို ပြတသ်ပဆြုတခြွနရေောမှ သူ့လကကြ ဖငဆြုံကြားသို့ ရောကသ်ှားသည်။ ဖငဝြစူစူလေးကို လကခြလယထြိပန်ှင့် ပတဝြိုကပြှတထြိပေးလိုကပြှနသ်ည်။

မညိုရှိနတ်ဈယောကြ ယားကြိကြိနှင့် အူတုနအြသည်းတုနဖြစ်ကာ မရိုးမရှကြီး ခံစားနရသေည်။ ကောငလြေးက မခေ၊ အတွေ့အကြုံ အတောလြေး ရင့်ကကြစြုံလငပြှီး ဖြစ်ပုံရသည်။ ဖငဝြကို စိတရြှညလြကရြှည် ဆှပေးနသညေကြို အခုမှပင် အကအွန ခံဖူးတော့သည်။ သူ့လကတ်ှကေ ဖငဝြကတဆင့် စောကဖြုတပြေါသ်ို့ ရောကလြာသည်။ ဖငဝြအစပန်ှင့် နီးကပန်သေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားအစပကြို လကခြလယထြိပဖြွားဖြင့် ခပဖြှဖြ ခပရြှရှလေး ပြတလြိုကပြှနသ်ည်။ ဒီတော့ စောကဖြုတရြော ဖငပြါ နှစ်ခုလုံး ယားရှလာသည်။

အရကအြရှိနကြလည်း တကလြာပြီမို့ မညိုရှိနတ်ဈယောကြ ပြောရြှှငတ်ကကြှှလာသည်။ မိန်းမသဘာဝ ကိုယကြစ၍ မနန့်သင့်သောလြည်း ယခုလို လကရြဲဇကရြဲ လကသ်ရဲနှင့်တွေ့လငွြ အနှိုကခြံ အဆှခံဖို့ ဝနမြလေး။ အရကကြ အမူးမကြမ်း၊ မကြလြုံးကလည်း မဖြင့်ချင်ြ၊ တဈကိုယလြုံး ဟင်းလင်းပြငတ်ှင် လှင့်မွော၍ လဟေုနစြီးနရသေလို တသိမ့်သိမ့် တငှိမ့်ငှိမ့် ခံစားနရသေည်။

ဝဖြေိုးလကတ်ှကေ စောကဖြုတအြောကြ နှုတခြမ်းကတဆင့် အတွင်းသားများကို လှည့်၍ လှည့်၍ ကောသ်ုတသ်လို ပြတ်၍ပြတ်၍ ကလိလိုကပြှနသ်ည်။ ကောင်းလိုကသ်ည့် ဖြစ်ခွင်း။ မညိုရှိန် ဖငဆြုံကြီး နှစ်လုံးမှာ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ တုနတ်ုနသ်ှားသည်။ သူ့ဆီကို ရောကတ်ော့မညကြို အတတသ်ိ၍လားမသိ စောကစြိတဝိုကတ်ှင် ယား၍ ကြှကြှတကလြာသည်။ သို့သောြ ဝဖြေိုးလကတ်ှကေ စောကစြိနားကို မသီသေး။ နှုတခြမ်းသားများမှတဆင့် အတွင်းသားနုနုထွတထြှတမြွားဖြင့် ဝန်းရံထားသော စောကခြေါင်းဝအစပကြို သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ ကားစကသ်ံက လှှမ်းမိုးနသဖြေင့် နှိုကဆြှ ကလိရာမှ ထွကပြေါန်သေော တစွပစြှပ် တပြှတပြှှတအြသံများ ငုတကြှယလြကြြ ရှိနပေါသည်။

မညိုရှိန်၏ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး အဆမတန် ရှကြှစူပြလာပါတော့သည်။ စောကရြညတ်ှကလေည်း တစိမ့်စိမ့်နှင့် စိုရှှဲအိုငထြှန်းနပေါသည်။ ဝဖြေိုးလည်း အရကအြရှိနတ်ကြ၍ သူ့လကကြတဆင့် စောကဖြုတကြှီး၏ နူးညံ့ပူနှေးသော အတွေ့အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနရပေါသည်။ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ သူ့လကခြလယကြို ဖြောင့်ဖြောင့်သှင်း၍ အသာလေး ငှိမထြားကြည့်ရာ စောကဖြုတအြတွင်းပိုင် ကြှကသ်ားတွကေ သူ့လကခြလယကြို ညှဈ၍ ဆှဲစုပန်သညေကြို သိသာထငရြှားစွာ ခံစားနရသေည်။ မညိုရှိန်၏ စောကဖြုတအြတွင်း ညှဈအား မသေးလှကြောင်း သိလိုကရြသည်။ ဒီအတွေ့မွိုးက လီးတဈချောင်းလုံးကို အီဆိမ့်ထုံကငွသ်ှားစပြေီး စောကဖြုတအြတွေ့အရသာကို လီးက ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားရတတသ်ည်။

မညိုရှိနကြ သူ့ခေါင်းနှင့် ဖိကပလြကြရြှိသော ဝဖြေိုး၏ တဆတဆြတ် တောငန်သေော လီးကြီးကို သူ့ခေါင်းပေါမြှ ကြောပြှီး ညာလကဖြဝါးနှင့် ဆုပ်၍ ဆုပ်၍ ပေးလိုကတ်ော့သည်။ ဒီအခွိနဝြယ် ဝဖြေိုးလကခြလယထြိပကြ စောကစြိငုတပြှူးပြူးကြီးပေါသ်ို့ ထိထိမိမိကြီး ပြတဆြှနပေါတော့သည်။ ပုဆိုးပေါမြှ ဆုပကြိုငထြားရသညကြို အားမရတော့ပဲ ဝဖြေိုး ပုဆိုးကို ဆှဲလှနကြာ ဆုပကြိုငဖြို့ ကြိုးစားမိသည်။ ဒီတော့ ဝဖြေိုးက မညိုရှိန် အကိုငရြ လှယကြူအောင် သူ့ပုဆိုးကို ဖြလွှေော့ ခွှတလြှနပြေးလိုကပြှီး မညိုရှိနလြကကြို ဆှဲကိုင်၍ လီးချောင်းကြီးပေါြ အုပတ်ငပြေးလိုကသ်ည်။ မညိုရှိန် လကဖြဝါးနုနုထဲတွင် ဝဖြေိုး၏ နှေးထွေးတင်းတောင့်သော လီးချောင်းကြီး တဈခုလုံး ကရွောကသ်ှားတော့သည်။

မညိုရှိနကြ လီးချောင်းကြီးတဈခုလုံး ဒဈပြဲကြီးပါမကနွြ ဆီမန်းမန်းသလို အုပဝြိုကပြှတသ်ပပြှီးမှ ဒဈအညှာရှိ အကြောတင်းတင်းဖုကလေးကို ခပဖြိဖိလေး လကမြထိပဖြှင့် ပြတပြေးသည်။ ကောင်းလှန်းလှသည့်အတွကြ ဝဖြေိုး ခွဖဝေါးတဈပြငလြုံး ပူရှိန်းယားကြှနတေော့သည်။ ကားပေါမြှာမို့ စောကဖြုတထြဲ လီးထည့်၍ လိုးခွင့်မသာသောလြည်း နှစ်ဦးစလုံးအတွကြ လိုးသလောကန်ီးနီး ခရီးရောကသ်ော ပြတဆြှနည်းတို့ဖြင့် အပြနအြလှန် ကလိဆှနကြရော နှစ်ယောကလြုံးမှာ ကာမအရသာ အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကလြုနီးနီး ဖြစ်နကြပြေီ။

မညိုရှိနကြ ဝဖြေိုးလီးကြီးကို ခပတ်င်းတင်းဆုပ်၍ လကမြနှင့် လကည်ှိုးအဝိုကကြို လီးအရင်းဘကထြားပြီး ဘကပြှနဆြောင့်ပေးသည်။ ဝဖြေိုး လီးချောင်းတဈလွှောကလြုံး ယားကြှ ပြတကလြာပြီး လရညတ်ှေ ထွကခြငွလြာသည်။ မညိုရှိနလြည်း ပြီးခါနီးပြီမို့ အကြောတွေ တင်းကုတလြာသည်။ လရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ော့မညမြို့….

“ မ.. မ….. မမ…. ကန်ောျ… ပီး… ပြီးတော့မယ်… ”

ဤသို့ သတိပေးလိုကမြှ မညိုရှိနကြ အထကအြောကြ စုနဆြန် ပြတတ်ိုကခြှင်းကို ရပလြိုကပြှီး လရညတ်ှေ ဘေးစငမြထွကစြရန်ေ လကဖြဝါးနှင့် အုပ်၍ ခပဖြှဖြလေး ဆုပထြားလိုကသ်ည်။ မကြာပါခွေ။ ဝဖြေိုး သုတရြညပြူတွကေ မညိုရှိန်၏ လကဖြဝါးနုနုထဲသို့ ဖငွြးခနဲ ဗငွြးခနဲ ပန်းထွကကြုနပြါတော့သည်။ မညိုရှိနလြည်း တဆတဆြတ် တုနခြါပြီး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြာ ပြီးဆုံးသှားပါတော့သည်။

လရညတ်ှေ စောကရြညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်းပင် နှစ်ယောကသ်ားမှာ ကြနပေန်ုံးခွသှေားကြရသည်။ လရည် စောကရြည် မထွကခြငကြသာ ပြင်းထနသ်ော ကာမဇော တကကြှှစမှဲ ဖြစ်သည်။ စောကဖြုတထြဲလိုး၍ လရညထြှကထြှကြ ၊ ဂွင်းတိုကလြို့ လရညထြှကထြှကြ၊ လရညထြှကသ်ှားလငွတ်ော့ ပြင်းထနသ်ော ဆန်ဒအဟုနကြ ငှိမသ်ကြ ရပတ်န့်သှားသညသ်ာ။

ဆေးလိမျမောြ အရကကြ မူးယဈဆီနှင့် စပထြားသဖြင့် သာမနအြရကန်ှင့် လုံးဝမတူ။ ယခုနှစ်ယောကသ်ား ထိုအရကရြှိနကြှောင့် အိပပြွောသ်ှားကြပါတော့သည်။ မှနလြုံကားကြီးမှာမူ စကရြှိနမြှှင့်၍ လမ်းမကြီးပေါမြှာ အရှိန်းပြင်းစွာ ပြေးလှှားနဆေဲ။

———————————————

မညိုရှိန် ကလေးဘကသ်ို့ ထွကသ်ှားပြီးနောကြ တဈရကတ်ှင် မဝင်းဝါလတသ်ည် ခွိုခွိုသင်းရှိရာ တောငမြှို့သို့ ဆိုငကြယန်ှင့် ထွကလြာခဲ့သည်။ အခွိနကြ နံနကြ ၁၀ နာရီကြောခြန့် ဖြစ်သည်။ ဟိုရောကတ်ော့ ခွိုခွိုသင်းမှာ ဆလိုင်းခွိတထြားရသည်။ အိပပြွောန်ေ၍ သူမနှင့် စကားမပြောခဲ့ရ။ ကလေးရဲ့ အချင်ြးစကနွခြဲ့သဖြင့် သှေးတွသှနေသ်ည်။ ထို့ကြောင့် သားအိမကြို ပြနခြှဈပစ်ရသညဟြု ဆရာမကြီးက ပြောသည်။ ဘာမှမစိုးရိမရြန် အထပထြပမြှာပြီး နောကန်ှဈရကလြောကန်မှေ လာခဲ့ရန် မှာလိုကသ်ည်။ ဒီနေ့ သူမယောကြွား တိုကခြန်းလာမည့်ရကမြို့ မဝင်းဝါလတလြည်း ဆရာမကြီးကို နှုတဆြကြ၍ ပြနလြာခဲ့သည်။

တိုကခြန်းရောကတ်ော့ ၁၁ ခွဲရှိပြီ။ လငတ်ောမြောငကြ ၁ နာရီလောကအြခွိနတ်ှင် ပုံမှနလြာတတသ်ည့်အတွကြ ရမေိုးခွိုး ဖီးလိမ်းပြငဆြငပြှီး စောင့်နသည်ေ။ သူက စောကဖြုတ် အမှုတအြစုပ် အယကြ ဝါသနာသနလြှသူမို့ ရချိုးရင်း သူမစောကဖြုတကြှီးကို အကအွန ပြတန်ှိုကြ၍ ဆပပြှာနှင့် အထပထြပတ်ိုကြ၍ ဆေးကြောသန့်ရှင်းထားသည်။ မဝင်းဝါလတကြ မညိုရှိနတ်ို့လောကြ အမှှေးသနသ်ူ မဟုတ်။ သူမစောကမြှှေးတွကေ ခပကြွဲကြဲသာ ပေါကပြှီး သနသ်နမြွား မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ထုံဆေးဆီပြတ်၍ နှုတပြဈလေ့ရှိသည်။ ဒီတော့ သူမစောကဖြုတကြှီးမှာ စောကမြှှေးတဈပငမြွှမရှိပဲ ဝါဝင်း ပြောငရြှင်း ခုံးမို့နသည်ေ။

သူမယောကြွားက စောကမြှှေးတဈပငမြှ မရှိသော မို့ခုံးဝင်းဝါ ပြဲအာနသည်ေ့ ဒီစောကဖြုတကြှီးကို အလှနစြှဲလန်း မကမြောပုံရသည်။ ဒီစောကဖြုတကြှီးကြောင့်ပင် သူမကို စွဲလမ်းနခွင်ေး ဖြစ်သည်။

မဝင်းဝါလတကြ ဒရင်းဘကပြေါတ်ှင် ကားယားကြီးအိပရြင်း ဒူးနှင့်ပေါငကြို ကြေးညှှတ်၍ ရငဘြတဖြကဆြီသို့ကပကြာ ရှဈလကမြပတလြည် မှနခြပြလြေးနှင့် ထောငကြှည့်လိုကသ်ည်။ မှနရြိပထြဲတွင် ဖောင်းတင်းပြူးပြောင် ရှင်းသန့်နသေော စောကဖြုတကြှီးက အထင်းသားပေါလြှငန်သည်ေ။ အဆီတွစေုဝေးနသေော ဆီးခုံမို့မို့က ဝင်းဝါသော အရပြေားကြောင့် တင်းပြောငခြွောမှတန်သည်ေ။ ပေါငရြင်းစပဆြီမှ အလညသ်ို့ စုခုံးလာပြီး စောကဖြုတအြကကြှဲဆီသို့ ဝိုကဆြင်းသှားသည်။ ထိုအကကြှဲကြားမှ အညိုရောငသ်န်းနသေော အပြငန်ှုတခြမ်းသား ထူထူကြီးက ပြူးထွကန်သည်ေ။

မဝင်းဝါလတ်၏ ညာဖကလြကည်ှိုးက စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်လှှာကို ဖိကနပြှီး ဖြဲကြည့်လိုကသ်ည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသား နုနုများမှာ နီရဲအဈဖုနပြေီး အရောငလြကန်သည်ေ။ သူမယောကြွား မဆိုထားနှင့်၊ သူမသညပြင် သူမစောကဖြုတကြိုကြည့်ကာ အားရကြနပေစြှာ ပီတိတွေ ဖြာဝနပေေါသည်။ မညိုရှိနတ်ို့လို တိုကခြန်းအပိုငရြအောင် သူမစောကဖြုတကြှီးကိုပင် အရင်းတညရြမညဖြစ်၍ ကနွြးမာသနစြှမ်း၍ အမြဲတမ်း လန်းဆန်းလှပနစရေန်ေ ဂရုတစိုကြ ‘သ’ပေးနရမေည် ဖြစ်သည်။ သူမယောကြွား တဈပတတ်ဈခါ ယူယူလာလေ့ရှိသော အပြာကာတွန်းစာအုပလြေးကို ဇိမန်ှင့်ဖတရြင်း ဒီစောကဖြုတကြှီးနှင့်ပင် သူမယောကြွားကို တဈမွိုးပြီးတဈမွိုး မရိုးရအောင် ပြုစုဖို့ စိတကြူးယဉလြကြြ ရှိနပေါတော့သည်။

မဝင်းဝါလတကြ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားကားလေး စင်းလကြြ ထမီကို ဒူးအထကမြွှသာ ဖုံးထားလိုကသ်ည်။ တင်းတင်းရင်းရင်း မို့မို့အိအိရှိလှသော သူမနို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို တဈလုံးစီ ဆုပခြွပြတေလြှိမ့် လိုကသ်ေးသည်။ ဇာတလြမ်းတဈဝကပြင် မကြိုးသေး၊ မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားရပါတော့သတည်း။

——————————————-

ဒီကနေ့တော့ ဦးစွမ်းလွှံစိတတ်ှကေ ဂဏာမငှိမ် ဖြစ်နသည်ေ။ မယားကြီးနဲ့ စကားပြောရတာ အဆငမြပြသလေို အပေါကအြလမ်းကလည်း သိပမြတည့်။ ကနတ်ောကြှီးတိုကခြန်းက တတိယမှောကမြယားဆီ သှားဖို့ကလည်း သူ့ရကပြတ် မဟုတသ်ေး။ ကလေးဘကမြှာနနသေေော သူ့ညီမ ယောကြွားဆုံးသှားလို့ သှားမညဆြိုတာတော့ ဖုန်းဆကထြားသည်။ ဒီကောငမြကတော့ တခါတလေ ပုံစံတမွိုးခွိုးလေ့ရှိသည်။ သူလိုချင်န်သည်ေ့ ဆိုငကြယ် ဝယမြပေးလို့ ခရီးထွကမြယပြှောပြီးတော့ ဘယမြှမသှားပဲနဲ့ တိုကခြန်းမှာပဲနတောကို ကြုံဖူးသည်။ ထိုနေ့က တောတ်ောန်ှင့ြ အလိုးမခံလို့ ချော့မော့ပြီးတော့ လိုးခဲ့ရသည်။

ဦးစွမ်းလွှံက အသကြ (၅၀) ကြောပြမေဲ့ ကာမအားကြီးတာကြောင့် ငှရှောကောင်းသလို ကာမအားကောင်းနအေောင် အမွိုးမွိုး ကြံစညထြားသည်။ လိုးအားသနရြနအြတွကြ မှှပြေေးသှေးနဲ့ စပထြားတဲ့ အရကမြွား၊ ဖြံသိုနဲ့ရောထားတဲ့ အရကမြွားကို ယူလာလေ့ရှိသည်။

မညိုရှိနရြဲ့ဟာကြီးကတော့ အတွင်း ညှဈဆှဲအားက တောတ်ောကြှီးကို ကောင်းသည်။ အိမကြမယားကြီးဟာလို ပြဲပြဲအာအာ ရှောရြှှတရြှှတကြှီးတော့ မဟုတပြေ။ တင်းတင်းကြပကြှပ် စီးစီးပိုငပျိုငန်ှင့ြ အတောကြှီးကို လုပလြို့ကောင်းသည်။ သူကတော့ အလိုးသနတ်ာကလှဲလို့ သူ့လီးက ၄ လကမြကြောရြုံလေးပဲရှိပြီး လုံးပတကြလည်း လကည်ိုးလကမြတဝိုကစြာပဲ ရှိလသည်ေ။ ဒီဟာမွိုးကိုတောငမြှ မညိုရှိနရြဲ့စောကဖြုတကြှီးက စုတအြားသနသ်နန်ဲ့ ညှဈပေးနိုငစြှမ်းရှိသည်။ မွှော့ပါသော အမွိုးအစား မဟုတပြမေဲ့ အတွင်းကြှကသ်ားတို့၏ ညှဈအားစုပအြား ကောင်းတာကတော့ အမှနပြင်။ ဒါကြောင့် မညိုရှိနကြို မပစ်နိုငသ်ည့်အပြင် တိုးတိုးပြီးတော့ ခစွန်ရလေသည်ေ။ သူ့အဖို့က ငှသောပဓာန မဟုတပြေ၊ ကာမစည်းစိမကြို ဇိမကြကြခွံစားနိုငဖြို့သာ အရေးကြီးပသည်ေ။

ဒုတိယမယားကလည်း အပြုအစုကောင်းသလို ရုပရြညကြလည်း ချောမောလှပပမေဲ့ မညိုရှိနလြောကတ်ော့ လိုးမကောင်းပေ။ အလိုးခံရာတွငလြည်း ဦးစွမ်းလွှံကသာ ဦးဆောငသ်ှားရသည်။ မညိုရှိနလြို တကတ်ကကြှှကြှ အားမာနပြါပါ လှုပရြှားတတသ်ူမွိုး မဟုတခြွေ။

ထို ဒုတိယမယားဆီလည်း မသှားချင်သ်ေးတော့ ဆိုငကြယကြို မညိုရှိနရြှိရာ ကနတ်ောကြှီးတိုကခြန်းဘကြ ဦးတညထြှကခြဲ့သည်။ ရောကရြောကခြငွြး တတိယထပကြို တန်းတကခြဲ့ပမေဲ့ သော့ခလောကကြသာ ဆီးကြိုနတေော့ ဒီတဈခါ တကယ် ခရီးထွကပြုံရလသည်ေ။ ပြနဆြင်းလာခဲ့ပြီးတော့ အကြိုးအကြောင်းသိချင်လြို့ ဒုတိယထပကြ ဝင်းဝါလတဆြိုသော ခငမြငရြငန်ှီးနသည်ေ့ အမွိုးသမီးကိုမေးရန် အဝငတ်ံခါးကို တွန်းဖြင့်ကြည့်ရာ အတွင်းကပိတမြထားတော့ အလှယပြဲ ပြင့်သှားတော့သည်။

အသံမပေးပဲ အတွင်းခန်းထဲဝငလြိုကစြဉြ ဒရင်းဘကပြေါတ်ှင် ပကလြကကြားယားကြီး အိပန်တေဲ့ ဝင်းဝါလတကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ဖတန်သေော အပြာကာတွန်းစာအုပကြလည်း အောကကြှမ်းပြငပြေါမြှာ ကနွလသေည်ေ။ ထဘီကတော့ ပေါငလြညလြောကကြို ရောကန်ပြေီးတော့ ပေါငတ်ံဖြေးဖြေး တုတတ်ုတတ်ှကလေည်း ဦးစွမ်းလွှံရဲ့ ကာမစိတတ်ှကေို အဟုနပြှင်းစွာ ထကြှစသည်ေ။ ပြီးတော့ အပေါတ်ပိုင်းလုံးကလည်း ရငဘြတကြှယသ်ီးများ ပြုတထြှကန်တေော့ အတွင်းခံဘောလြီ ဝတမြထားတဲ့ နို့အုံဖြေးဖြေးတင်းတင်းကြီးက မို့မောကစြူထွကန်ပသေည်ေ။ နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေး တဝိုကမြှာလည်း ကြကသ်ီးဖုလေးများက အစီအရီထနကော စူစူတင်းတင်းလေး ဖြစ်နသည်ေ။

ဝိုင်းဝန်းမို့မောကြ ပြည့်တင်းနသေော နို့အုံဖြေးဖြေးဥဥကြီးကို ကြည့်ပြီးတော့ ဦးစွမ်းလွှံတဈယောကြ ရမျမကမြီးတွေ ထပမြံတောကလြောငလြာလသည်ေ။ အခုလို ဝင်းဝါလတရြဲ့ပုံစံသာ မှငရြလို့ကတော့ သူလိုလူမပြောနဲ့ စွာနပြွံရသေ့တောငမြှပဲ စွာနလြွှောနိုငလြသည်ေ။

ဦးစွမ်းလွှံတဈယောကြ ဘာကိုမှ မစဉြးစားတော့ပဲနဲ့ ဝင်းဝါလတရြဲ့ဘေး ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ဒူးထောကထြိုငပြှီးတော့ ထဘီကို လှနလြိုကလြသည်ေ။ အမှှေးတဈမွှငမြှမရှိသော ဖောင်းဖောင်းအိအိ စောကပြတကြှီးက ပြူးကနဲ ထွကပြေါလြာလသည်ေ။ နှုတခြမ်းသား ညိုညိုကြီးက အနည်းငယ် ပြဲဟနပြေီးတော့ အရညကြှညတ်ို့ဖြင့် စိုစွတန်သည်ေ။ အိပမြကထြဲတွငပြါ အဖဲ့ခံနရသေလားမသိ၊ အဖုတအြုံကြီးတဈခုလုံးက လှုပခြနဲ လှုပခြနဲ ဖြစ်နလသေည်ေ။ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးက ဘေးသို့ ခပကြားကားလေး ဖြစ်နတေော့ အဖုတကြှီးမှာ ပိညှပမြနပေဲ ဖောင်းဖောင်းဟဟကြီး ဖြစ်နလရေော ဦးစွမ်းလွှံက လကခြလယဖြှင့် နှုတခြမ်းသားအောကခြှကေို ပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်။ နဂိုကပင် ရှအာနပြေီမို့ ယခုလို ခပဖြိဖိလေး ပြတဆြှလိုကသ်ောအခါ အရညတ်ှကေ ဖငကြှားထဲအထိကို စီးကလွာလသည်ေ။ ထိုအခါမှာတော့ လကခြလယကြို အထဲထိရောကအြောင် ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ နူးညံ့အိထွေးပူနှေးသော အရသာကို ခံစားလိုကရြလသည်ေ။

အမှှေးကင်းစငန်သေော အဖုတကြှီးမို့ နှုတခြမ်းသား အထကပျိုင်းအစပတ်ှင် အညိုရောငသ်မ်းနသေော အစေ့ကြီးက ပြူးထွကန်ပသေည်ေ။ ဦးစွမ်းလွှံကတော့ အဆုံးထိမှုပဝြငန်သေော လကခြလယခြွောင်းလေးဖြင့် စိုကကြာဝိုကကြာ ခွဲ့ကာခွဲ့ကာ မှှဆှပေေးလိုကပြါသည်။

“အင်း အင် အိ အ အင်..”

ဝင်းဝါလတန်ှုတခြမ်းဖြားက အသံတွေ ထွကသ်ှားပြီးတော့ ပကလြကကြှီးအိပန်ရောက တစောင်းလှည့်လာသည်။ ပေါငလြုံးအိအိတွကြေား ဦးစွမ်းလွှံလကကြ ပိနပြေီးတော့ စိတတ်ိုင်းကြ မနှိုကသ်ာပဲ ဖြစ်နလသေဖြေင့် သူ့လကကြလေးကို ညငည်ငသ်ာသာလေး ဆှဲထုတယ်ူလိုကသ်ည်။ မကြစြိတွကေ မှိတထြားဆဲမို့ နိုးနပေုံမရသေးလို့ အသာလေး ဒရင်းဘကကြို ကြေ့ပတသ်ှားပြီးတော့ ဝင်းဝါလတရြဲ့ နောကကြွောဘကသ်ို့ သှားလိုကသ်ည်။ တငပြါးဆုံအိအိကြီးနောကမြှာ နရောယူလိုကသ်ည်။ ညာဘကပြေါငပြေါတ်ှင် ဘယဘြကပြေါငကြ တငန်ပြေီးတော့ ခပကြှေးကြေးလေးဖြစ်နရော ပေါငန်ှဈလုံးက စိညှပကြပသ်ပမြနပေဲ ကြာဟနလရေော ပေါငကြှားထဲက အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက နောကကြို ပြူအဈထွကန်လသေည်ေ။ ထဘီက ခါးထိရောကန်တေော့ ဘယဘြကခြှမ်း တငပြဆုံကြီးမှာ ပြောငဝြင်းနလသေည်ေ။

ဦးစွမ်းလွှံက အခုမှသတိရတော့ အဝငတ်ံခါးပေါကကြို အပြေးအလှှား ဂကြထြိုးပိတလြိုကရြသည်။ ယခုအခွအနေရေောကမြှ ဝင်းဝါလတကြို မစားရတော့ဘူးဆိုလွှင် တောတ်ောည်ံ့ရာ ရောကပြမပေေါ့။ ဝင်းဝါလတသ်ညလြည်းပဲ သူဌေးတဈယောကရြဲ့ မယားငယ် ဖြစ်ပသည်ေ။ မယားငယဟြူသည် မယားကြီးလိုမဟုတ်။ သှေးသားစိတဖြှရေုံ ကာမကမှင်းကြောထရုံ အရုပသ်ာသာမွှသာ ရှိပသညေဟြု ဦးစွမ်းလွှံက မယားငယမြွားဘကကြနပြေီးတော့ ကိုယခြငွြးစာ တွေးပေးတတလြသည်ေ။ ထိုသို့ ကိုယခြငွြးစာသောကြောင့်ပင် ဝင်းဝါလတအြား လိုအပန်သေော အခွင့်အရေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် စိုင်းပြင်းနခွင်ေး ဖြစ်သည်။

အဝငတ်ံခါးကို ပိတပြှီးနောကမြှာတော့ စောစောကနရောမှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကသ်ည်။ အမှှေးတဈမွှငမြွှမရှိသော ဝင်းဝါလတရြဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းဟဟကြီးက မကမြောစရာ ကောင်းလှန်းနသည်ေ။

ဝင်းဝါလတတ်ဈယောကြ အိပမြကထြဲတွင် သူ့ယောကြွားနှင့် ပယပြယန်ယန်ယ် ဆောန်ရောမှ ဦးစွမ်းလွှံလကကြ မှှနှေောကပြှီးတော့ ကလိလိုကတ်ဲ့အတွကြ အိပမြကကြ လန့်နိုးလာခွင်းပါ။ အစမှာတော့ သူ့ယောကြွား ကိုမှင့်သန်းထငန်လေို့ အိပခြငွယ်ောငဆြောငလြကြကြ မကြလြုံးအသာလေး ဖြင့်ကြည့်တ်ော့မှပဲ မညိုရှိနယ်ောကြွား ဦးစွမ်းလွှံကြီးဖြစ်နလသေည်ေ။

ဗမာလီးနဲ့ အလိုးခံရတာ ရိုးနပြေီဆိုတော့ တရုတလြီးကို ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ခံကြည့်ချင်န်သညေမြို့ ဆကပြှီးတော့ အိပခြငွယ်ောငဆြောငလြိုကမြိသည်။ မညိုရှိနကြိုမတွေ့လို့ ဒီအခန်းထဲကို ဝငလြာခွင်းဖြစ်ပလေိမ့်မည်။ သူမယောကြွား လိုးကြောရှညကြှောင်းကိုတော့ မညိုရှိန် မကြာမကြာ ပြောပြနေ၍ သိထားပြီးဖြစ်လို့ အခုတော့ ဗဟုသုတအနနေဲ့ တဈခွီတဈပြဲတော့ နှှဲလိုကပြေဦးမည်။ ဒီအခွိနမြှာတော့ သူ့ယောကြာြး ကိုမှင့်သန်းလည်း လာဦးမှာမဟုတသ်ေးတော့ ဦးစွမ်းလွှံနဲ့ပဲ အားရအောငခြံပြီးတော့ ကာမအရသာ ယူပတေော့မည်။

ဦးစွမ်းလွှံက ဘောင်းဘီထဲထည့်ယူလာတဲ့ မှှပြေေးသှေးနဲ့ရောထားတဲ့ အကောင်းစား ဂငွအြရကပြုလင်းကို ထုတယ်ူလိုကသ်ည်။ ခပကြှာကြာ ဆောန်ိုငရြန် အတွကလြည်း ဒဈကြီးရဲ့ အရင်းတဝိုကြ ပတလြညကြို လိမ်းဆေးဖြင့် စိမ့်ဝငသ်ညအြထိကို ပြတလြိမ်းလိုကသ်ည်။ ဒီဆေးက လိမ်းပြီး မိနဈ (၂၀) လောကထြိ စောင့်ရသလို တဈနာရီနီးပါး ဇိမန်ဲ့နှပပြှီးတော့ လုပန်ိုငသ်ည်။

ဆေးလိမ်းပြီးတော့ ဘောင်းဘီခွှတလြိုကခြွိနမြှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ တိုတိုပါးပါးလေးသာ ကနွတ်ော့သည်။ အပေါအြင်ျကြီလည်း ခွှတပြှီးသားဆိုတော့ စွပကြယွန်ဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီပဲ ကနွတ်ော့သည်။ ရသန်ေ့ဗူးလွှောကရြှာရာ ဗီရိုပေါတ်ှငတ်ှေ့သဖြင့် ယူထားလိုကပြှီးတော့ ရသေောကလြိုကြ အရကသ်ောကလြိုကြ စောကဖြုတကြှီးနှိုကလြိုကန်ဲ့ ဇိမကြနွလတေေော့သည်။ နဂိုထဲက ကာမစိတအြားကြီးရတဲ့ကြား အရကသ်ှေးတို့ကပါ ပြံ့နလတေေော့ ဦးစွမ်းလွှံစိတတ်ှကေ အဟုနပြှင်းပြင်း ထကြှနလတေေော့သည်။ ဝင်းဝါလတရြဲ့ တငဆြုံထွားထွားမို့မို့ကြီးကို ညာဘကလြကန်ဲ့ဖကပြှီး ဘယလြကကြို ဒရင်းဘကပြေါတ်င် ဒူးထောကလြကြြ ခေါင်းကို အနည်းငယင်ုံ့ကာ အဖုတဖြောင်းဖောင်းဟဟကြီးကို ပါးစပဖြှင့် စုပပြှီးတော့ လွှာနဲ့ယကပြေးတော့သည်။

“ပြဈ … ပြတ် ပလပ်..”

“ပြဈ ပြတ် ပလပ် ပလပ်..”

အဖုတလြေးက သန့်စငအြောင် ဆေးကြောထားတော့ အနံ့အသကကြင်းစငကြာ ယကလြို့အတောပြင် အရသာကို ရှိနလသေည်ေ။ ပြူးအဈနသေော အကြဲကြောင်းလေးတလွှောကသ်ို့ အတွင်းအထိ သူ့လွှာနှေးနှေးကြီးကို ထိုးလိပသ်ှင်းကာ ဆန့်လိုကကြှုံ့လိုကြ ကားလိုကထြိုးလိုကန်ဲ့ အမွိုးမွိုး ကလိပေးနတေော့သည်။

မအိပခြငကြပဲ အပြာကာတွန်းဖတပြှီးတော့ ရာဂစိတတ်ှကထေ၊ အိမမြကထြဲမှာလည်း ယောကြွားနဲ့ ခစွပြှဲဝငန်တောကိုမကထြား၊ ဦးစွမ်းလွှံကလည်း နှိုကပြှီးတော့ ဆှထားနဲ့ဆိုတော့ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ယားကြှပြထလာတာကတော့ ပြင့်ထွကသ်ှားမလားကို အောကမြေ့ရလသည်ေ။ ဝင်းဝါလတတ်ကိုယလြုံး ဆတကြနဲဆတကြနဲ တုနန်တောကတော့ ဒရင်းဘကတ်ဈခုလုံးကို လှုပရြမ်းနလသေည်ေ။

“အား အင်း အီး ရှီး အ အမေ့ အီး ရှီ ကြှတ် ကြှတ်…”

ကြာတော့ ဝင်းဝါလတတ်ဈယောကြ ဦးစွမ်းလွှံရဲ့ လွှာကြမ်းကြီးဒဏကြို မခံနိုငတ်ော့ပဲ တအီးအီး တအင်းအင်း ညည်းကာ ပကလြကလြှနခြလွိုကရြတော့သည်။ အရှိနပြါပါ လှနခြလွိုကတ်ာဆိုတော့ ဘယဘြကပြေါငကြ ငုံ့ပြီးတော့ အဖုတကြှီးကိုအားရပါးရ ယကပြေးနသေော ဦးစွမ်းလွှံခေါင်းကြီးကို ဖိမိလကြသ်ား ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ဒရင်းဘကပြေါမြို့သာ ကြမ်းမာပေါသ်ာဆိုရငတ်ော့ ခေါင်းတဈခုလုံး အီစိမ့်သှားနိုငပြသည်ေ။ ပေါငန်ှင့်အဖိခံထားရသော ခေါင်းကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီးတော့ အရကအြရှိနကြှောင့်လည်း ကာမစိတတ်ှကေ ထကြှကာ ပြောရြှှငတ်ကကြှှလာလသည်ေ။ ဝင်းဝါလတကြ မကြလြုံးကိုဖြင့်ကြည့်ရင်း..

“ဟင် လေးလေးလွှံ ဘယ် ဘယလြိုလုပပြှီးတော့ ရောကြ ရောကလြာတာလဲ။ ကြ ကမွက ဟို ဟို ကမွယောကြွား မှတ် မှတလြို့..”

အမှနကြတော့ သိပြီးသားပမေဲ့ ရာဂစိတတ်ှကေ အဟုနန်ဲ့ ထကြှနတေော့ စကားလုံးတွကေ ထဈအနခွင်ေးပါ။ ဦးစွမ်းလွှံကတော့ ဘာစကားမှပြောမနတေော့ပဲနဲ့ ထဘီကို အောကသ်ို့ဆှဲခွှတပြှီးတော့ ကြယသ်ီးပြုတန်သေော အပေါအြင်ျကြီကိုပါ ဆှဲခွှတလြရော ဝင်းဝါလတကြ အလိုကသ်င့် ပြုပြငပြေးရလသည်ေ။ အခုတော့ အဝတအြစား လုံးဝမရှိတော့တဲ့ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ရဆေေးငါးကြီးလို ဖုထဈမို့မောကန်သေော အသားအုံအသားဆိုငတ်ို့နဲ့ တဈတုံးတဈခဲကြီးကို လှပနသေော ဝင်းဝါလတရြဲ့ခန်ဓာကိုယကြ ရမျမကမြီးကို အရှိနကြှီးစွာဖြင့် ပိုမိုတောကလြောငစြတေော့သည်။

ဒရင်းဘကပြေါမြှာဆိုတော့ ဘယလြိုမှ လုပလြို့မရပဲဖြစ်နသဖြေင့် ဦးစွမ်းလွှံက လညဂြုတန်ှင့် ဒူးကောကကြှေးအောကကြို လကလြွှိုသှင်းပြီးတော့ မလိုကရြာ ဝင်းဝါလတကြ ဦးစွမ်းလွှံလညဂြုတကြို လကန်ှဈဖကန်ှင့် သိုင်းဖကပြှီးတော့ အလိုကသ်င့်ပါသှားသည်။ ပြေ့ခွီပြီးတော့ ဝင်းဝါလတကြို ကုတငပြေါမြှာ ကနလြန့်ဖြတ် တငထြားလိုကသ်ည်။ ဝင်းဝါလတကြ ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားဖြင့် ဦးစွမ်းလွှံကိုကြည့်နလရေော ဦးစွမ်းလွှံက အဝတအြစားအကုနကြို အမှနခြွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဝင်းဝါလတရြဲ့ ဖောင်းဖောင်းအိအိ အဖုတကြှီးမှာလည်း ခံချင်စြိတကြှောင့်ကို တရှရှတကြှကြှနဲ့ ဟစိဟစိကြီး ဖြစ်နလသေည်ေ။

ဝင်းဝါလတ်၏ပေါငကြှားကို ကုတငအြစွန်းထိရောကအြောင် ဦးစွမ်းလွှံက ဆှဲယူလိုကလြရော ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကုတငကြ မတတ်ပရြပပြှီးတော့လိုးရန် အံကဖြှဈနတေော့သည်။ ဦးစွမ်းလွှံက ဒူးနှစ်ချောင်းကို မလိုကပြှီးတော့ ပေါငရြင်းကို ဖိကပထြားလိုကပြှီး လီးကြီးကို လကန်ှင့်ကိုငကြာ ဖောင်းအာဟပြဲနသေော ဝင်းဝါလတရြဲ့ အသားနီလနန်တေဲ့ စောကဖြုတ် နှေးနှေးအိအိကြီးထဲသို့ ဇွပကြနဲကို ထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ အတုတကြလည်း အလှနအြမင်း မကြီးပဲ အရှညကြလည်း လေးလကမြကြောကြွောလြေးပဲ ရှိလို့လားတော့မသိ ရှှပကြနဲ အဆုံးထိကို ဝငသ်ှားလသည်ေ။ တိုသည် ရှညသ်ည် ကြီးသည် ငယသ်ည် ခွေးများမနနေိုငတ်ော့ပဲ ခံချင်စြိတကြှောင့် အဖုတကြှီးတဈခုလုံး ယားကြှပြထနတောဆိုတော့ လီးကြီးက စောကဖြုတထြဲကို အရှိနန်ဲ့ ဝငလြာတဲ့အခါမှာတော့ ဝင်းဝါလတတ်ဈယောကြ ကြနပေအြားရသှားတော့သည်။

ပေါငန်ှဈလုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အကအွနဖိကာ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကို ရှုံ့၍ရှုံ့၍ပြတခြါ ဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ လီးတိုအမွိုးစားမို့ ဒီလိုဆောင့်ဆောင့်ပြတထြိုးလိုးနည်းက ပိုသဘာဝကပြသည်ေ။ လမှှေးထူထူမဲမဲ အုပအြုပကြှီးတွကေ အမှှေးတဈမွှငမြှမရှိတဲ့ ဝင်းဝါလတရြဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို ပြတကြာပြတကြာပေးနပြနေရြာ စောကစြိပြူးပြူးလေးကို မကြာမကြာ ပြတထြိကလိသလိုဖြစ်နရော ဝင်းဝါလတရြဲ့ တကိုယလြုံးမှာရှိနတေဲ့ ကာမကြောမှနသ်မွှကို ဖငွြးကနဲဖငွြးကနဲ ကငွတ်ကကြာ ရှိန်းဖိန်းနစတေေော့သည်။

“ဖြတ် ဖြစ် ဖြစ် ပြှတ် ပြှတ် ”

“ဖြပ် ဖြတ် ဖြတ် ဖြတ် ဖြစ် ဖြစ် ရှှဈ ရှှဈ ရှှတ်..”

“အ အ ဟင့် အ အင့် အီး အ အမေ့ ရှီး ကြှတ် ကြှတ် …”

တိုသယောငရြှိနပမေေဲ့လည်း ပြတပြှီးတော့ ကပကြပဆြောင့်နတေဲ့အပြင် လမှှေးထူထူတို့ကလည်း အစေ့ပြူးပြူးကြီးကို ဗွိကနဲဗွိကနဲ ပြတသ်ပပြေးနလတေေော့ ဝင်းဝါလတခြငမြွာမှာတော့ အကောင်းဆုံး အထိဆုံးသော ကာမအရသာကို ခံစားနရပေါသည်။ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံးလည်း တရှိနရြှိန်းနဲ့ ဖြစ်နပြေီးတော့ တကိုယလြုံးမှာလည်း တသိမ့်သိမ့်တုနခြါလာကာ အရညမြွားပန်းပြီး တဈခွီပြီးသှားတော့သည်။ တကိုယလြုံးမှာရှိနတေဲ့ အကြောမှနသ်မွှ တုန့်ခါဆန့်ထွကပြှီးတော့ ဖငွြးကနဲဖငွြးကနဲ ရှိန်းဖိန်းအီဆိမ့်သှားလသည်ေ။

ဦးစွမ်းလွှံကမူ ဘာမှမဖြစ်သေး ဆောင့်ကောင်းတုန်းပဲ ရှိသေးသည်။ မှှပြေေးသှေးနဲ့စပထြားတဲ့ ဂငွအြရကအြရှိန်၊ ဒဈကြီးတဝိုကမြှာ သုတလြိမ်းထားတဲ့ လိမ်းဆေးအရှိနတ်ှကကေောင့ြ ဆောင့်လို့ညှောင့်လို့ အလှနကြှီးကို ကောင်းနဆေဲပဲဖြစ်သည်။ ဝင်းဝါလတတ်ဈယောကြ တဆတဆြတတ်ုနခြါပြီးတော့ ပြီးကောင်းကောင်းနဆေဲမှာပင် ဦးစွမ်းလွှံရဲ့ ပြတ်၍ပြတ်၍ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ အရှိနလြုံးဝမပြတလြတေော့ တကိုယလြုံး လထေဲကို မှောကတ်ကန်သလေား အောကမြေ့နရအေောငကြို ကောင်းလှပသည်ေ။

“ဖြတ် ဖြတ် ဖြတ် ရှှတ် ”

အခကြြ (၃၀) ကြောလြောကမြှာတော့ ဝင်းဝါလတတ်ဈယောကြ ကာမအထွတထြိပကြို ရောကပြှီးတော့ နောကထြပတ်ဈခွီ ပြီးပြနလြေ၏။ ထိုအခွိနထြိတိုင် ဦးစွမ်းလွှံက မပြီးသေး။ စေးပစွကြွိခွှဲနသေော စောကရြညမြွား၊ ရှသထကရြှ ကြှသထကကြှှလာနသည်ေ့ စောကပြတအြတွင်းသားများကြောင့် စီးစီးပိုငပျိုင် ပစွပြစွန်ှဈနှစ်ရှိကာ ကြာလလေေ ဆောင့်၍ကောင်းလလေေ ဖြစ်နလသေည်ေ။

ဝင်းဝါလတကြလည်း ကာမဇောတွေ မှှနတ်ကလြာပြီးတော့ ဖငကြှောကြီးတွေ ရှုံ့၍ရှုံ့၍ ကော့ပြီးတော့ခံလာတော့သည်။ အဆောင့်ကလည်းကြမ်း အခံကလည်းကြမ်းဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ ဆောန်ကြပေုံများမှာ အသည်းငယသ်ူတဈယောကဆြိုက ကြည့်နရင်ေးနဲ့ နှလုံးသှေးရပလြုမတတ် ကြောကခြမန်းလိလိ ဖြစ်နလသေည်ေ။ ဦးစွမ်းလွှံကလည်း ဒူးနှစ်ချောင်းပေါကြို ဖိထောကထြားတဲ့ သူ့လကန်ှဈဖကကြို ရုပလြိုကပြှီးတော့ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးပေါကြို ပြောင်းလိုကပြှီး ကိုယကြိုအနည်းငယကြုန်းကာ အားရပါးရပင့်ဆှဲပြီးတော့ အသားကုနဆြောင့်ပြနလြသည်ေ။ ဝင်းဝါလတရြဲ့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကလည်း ခါးကို တင်းနအေောင် ခွိတထြားလိုကတ်ော့ စောကဖြုတကြှီးက အနည်းငယစြေ့သှားပြီးတော့ ဆောင့်လို့ညှောင့်လို့ကလည်း ပိုပြီးတော့ကို ကောင်းလာလသည်ေ။

ဦးစွမ်းလွှံက လကဖြဝါးထဲမှာ ပြည့်အံလွှံထွကန်တေဲ့ နို့အုံဖြေးဖြေး တင်းတင်းအိအိကြီးကို ဆုပပြှီးတော့ ခွပေေးနရင်ေး လကမြထိပကြလေးနဲ့ နို့သီးခေါင်းတောင့်တောင့်လေးကို ဖိ၍ဖိ၍ လှိမ့်လှိမ့်ပေးနရော စောကစြိထဲမှအတွေ့ နို့သီးဖြားအတွေ့တို့နဲ့ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံးမှာလည်း ပြင့်ကနလြုမတတကြို အရသာရှိလာလသည်ေ။

“ အဟင့် အာ့ အ အဟင့်ျ အား ..”

ဝင်းဝါလတတ်ကိုယလြုံး သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲတုနလြကြြ ဦးစွမ်းလွှံ၏ပစ်စည်းကြီးကို ဆှဲညှဈသလိုဖြစ်သှားရာ အီဆိမ့်တကသ်ှားသညအြထိ ကောင်းလှသည့်အတွကြ ယားပြီးတော့တကလြာပြီးတော့ လရညပြူတွကေို စောကခြေါင်းထဲကို ဗစွကြနဲ ပန်းထည့်လိုကမြိသည်။ ဝင်းဝါလတတ်ကိုယလြုံးလည်း ကုတကြှေးကော့တကကြာ စောကရြညမြွားပန်းထွကပြှီးတော့ ပြီးဆုံးသှားလသည်ေ။

နှစ်ဦးသား အတောပြင် မောဟိုကသ်ှားသညမြို့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဖကထြားကာ အသာလေးမှိန်းနကြလေသည်ေ။ အတောလြေးကြာပြီးမှ ဦးစွမ်းလွှံက ကိုယပြေါမြှခွာလိုကပြှီးတော့ လီးကြီးကို ဆှဲခွှတလြိုကလြရော ပြော့ခွပြေီးတော့ ထွကလြာခဲ့သည်။ အရကတ်ဈငုံကို ယူသောကလြိုကပြှီးတော့ ရသန်ေ့ဗူးကို မော့သောကလြိုကလြရော တကိုယလြုံး နှေးထွေးပြီးတော့ ရှိန်းဖိန်းသှားလသည်ေ။

“ ကဲ မဝါလေး ထ ဒါလေးသောကလြိုကြ ရော့..”

ဝင်းဝါလတကြို ပြေ့ထူပြီး အရကတ်ဈငုံသောကခြိုင်းပြီးတော့ ရသန်ေ့ဗူး ကမ်းပေးလိုကသ်ည်။ ထဘီအင်ျကြီတွကေို ပြနဝြတကြှပြီး ကုတငပြေါမြှာ အတူယှဉတ်ှဲကာ ထိုငန်ကြလေသည်ေ။ ဝင်းဝါလတပြုခုံးလေးကို ဖကထြားရင်းနဲ့

“ဘယန်ှယ့်လဲ လေးလေးလုပပြေးတာ ကောင်းရဲ့လား.”

ဝင်းဝါလတကြ ပြုံးရင်းနဲ့ပဲ ခေါင်းညိတပြှလရော

“ပါးစပကြ ပြောဦးလေ..”

ဝင်းဝါလတရြဲ့ မေးဖြားလေးကိုကိုငကြာ ရမျမကခြိုးဝနသေေော အပြုံးနဲ့မေးလရော

“ကောင်းပါ့ရှင် ကောင်းပ ကောင်းပ။ မမညို မကြာမကြာ ပြောဖူးတဲ့ တိုသညရြှညသ်ည် ထိုနှစ်လီ မညိုမသိ၊ ကြာကြာစိမလြိုး ထိုလီးမရိုး အဖိုးထိုကတ်န်၏ ဆိုသလိုပါပဲ ကြာကြာစိမလြိုးနိုငလြှန်းတဲ့ လေးလေးရဲ့လီးကြီးကို သဘောကြ ကြနပေမြိပါသတဲ့ရှင်…”

ဝင်းဝါလတအြပြောကြောင့် သဘောကကြနပေမြိကာ ပြေ့ဖကန်မ်းရှုံ့လိုကမြိသည်။ ပြီးတော့ ဘောင်းဘီအိတထြဲ လကန်ှိုကကြာ ထောငတ်နတ်ဈအုပကြို ဆှဲထုတပြှီးတော့ အရှကြ (၅၀) ရတွကေကြာ ဝင်းဝါလတကြို ပေးလိုကလြသည်ေ။

“ကဲ လေးလေး ပြနပြှီနောြ။ အလှနလြှပပြီးတော့ စွဲမကစြရာကောင်းလှတဲ့ မဝါလေးရဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ဂုဏပြှုတဲ့အနနေဲ့ ငှငေါးသောင်းပေးခဲ့မယ်။ ကြနပေတ်ယ် မဟုတလြား..”

ဝင်းဝါလတတ်ဈယောကြ ခစွစြဖြယပြှုံးပြပြီးတော့ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုကလြသည်ေ။ ဦးစွမ်းလွှံ ထွကသ်ှားပြီးနောကြ တံခါးကိုပြနပြိတပြှီး ငှေ(၅)သောင်းဖြင့် စောကဖြုတကြှီးကို ပုတကြာပုတကြာ ပီတီတွဖြောနတေော့သည်။

တဈပတမြှတဈခါ လာလိုးသော သူ့ယောကြွားသညပြငလြွှင် တဈပတမြှ တဈသောင်းသာပေးပြီးတော့ ဦးစွမ်းလွှံကတော့ ကြနပေအြောငကြို လိုးပေးသည့်အပြင် ငှေ(၅)သောင်းလည်း ပေးသှားတော့ ကြနပေလြှန်းတာပေါ့။ ဦးစွမ်းလွှံရဲ့မယားငယပြငလြွှင် လုပလြိုကခြငွတ်ော့သည်……..။

—————————————–

နောကတ်ဈနေ့နံနကြ (၁၀) နာရီလောကတ်ှငတ်ော့ တဈတိုကထြဲနသေူ ခွိုခွိုသင်းတဈယောကြ ပြနရြောကလြာလသည်ေ။

“ဟယ် မခွို ပြနရြောကလြာပြီလား။ ဘယန်ဲ့လဲ အခွအနေကေောင်းရဲ့လား”

“ကောင်းပါတယ် မမရဲ့။ ဆရာမကြီးကတော့ မနကဖြှန် မမလာခေါမြယလြို့တော့ ပြောသားပါပဲ။ ဒါပမေဲ့ နကေောင်းတာနဲ့ပဲ ပြနလြာခဲ့တာလေ”

“ကနွြးမာရေးတော့ ဂရုစိုကန်ောြ။ ဒီလိုမဖြစ်အောင် နောငတ်ော့ သတိထား ”

“ဒါနဲ့ မမကြီးလည်း ပြနမြလာသေးဘူးနောြ..”

ခွိုခွိုသင်းက မညိုရှိနကြို မမကြီးလို့ခေါပြှီးတော့ ဝင်းဝါလတကြိုတော့ မမဟု ခေါလြသည်ေ။

“အင်း ၄ ရကလြောကတ်ော့ရှိနပြေီ။ ဒီနေ့များ ပြနရြောကမြလားတော့ မသိဘူး။ ခဏနေဦး မမ ကောဖြီသှားဖြောလြိုကြဦးမယ်..”

ခွိုခွိုသင်းကတော့ ကောဖြီအလှနကြှိုကပြသည်ေ။ အခုမှပြနရြောကသ်ညမြို့ ရနှေေးအဆငသ်င့် ရှိမှာတော့ မဟုတ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အဆငသ်င့်ရှိနသေော ဝင်းဝါလတကြ အလိုကတ်သိ ဖြောပြေးခွင်း ဖြစ်ပသည်ေ။

“ကဲ ကြိုကသ်လောကသ်ောကြ ကြိုကသ်လောကသ်ာ စားပတေော့”

နှစ်ယောကသ်ား ကောဖြီသောကြ မုန့်စားရင်း စကားပြောနကြစေဉြ ဝင်းဝါလတည်ီမရဲ့ယောကြွား ရောကလြာလသည်ေ။

“မမ နှင်းနှင်း ကလေးမမှေးနိုငသ်ေးလို့ မန်တလေးဆေးရုံကြီးမှာ ရောကန်တယ်ေ။ အခု မနကစြောစောကပဲ တငလြိုကရြတာ။ ဗိုကခြှဲမှေးမယလြို့တော့ ပြောတာပဲ။ မမ လိုကခြဲ့ပါဦး..”

နှင်းနှင်းမှာ ဝင်းဝါလတရြဲ့ ညီမအငယဆြုံးဖြစ်ကာ အောငတ်ောမြူဘကတ်ှင် နထေိုငသ်ူဖြစ်လသည်ေ။

“အေး အေး ခဏလေးစောင့် အဝတအြစားလဲလိုကြဦးမယ် အဟင်းဟင်း။ အဲဒါပဲ မခွိုရေ ဒုကျခတွကေ မသေးလှဘူးနောြ..”

ဝင်းဝါလတကြ အဝတအြစားလဲပြီးတော့ ပြနထြှကလြာလသည်ေ။

“ကဲ မခွိုရေ အေးအေးဆေးဆေးသာ သောကန်ရဈေပတေော့။ ပြီးရင် အခန်းသော့ခတပြှီး သော့ယူထားလိုကတ်ော့။ မမ သှားပြီနောြ”

“ဟုတကြဲ့ မမ ”

ဝင်းဝါလတတ်ို့ ဆိုငကြယန်ှင့် ထွကသ်ှားပြီး မကြာမီမှာပင် ခွိုခွိုသင်းလည်း ကောဖြီသောကခြှင်းကို လကစြသတ် သိမ်းဆည်းလိုကပြှီး အခန်းတံခါးသော့ခတကြာ သူမအခန်းဘကသ်ို့ ကူးလာခဲ့လသည်ေ။ လူနှင့်ကင်းကြာနသညေမြို့ ဖုံတွနှင်ေ့ ညဈပတန်သညေကြို တဈနာရီနီးပါးလောကြ အမှိုကလြှည်း သန့်ရှင်းရေးလုပပြှီးတော့ ရမေိုးခွိုးသနပခြါးလိမ်းကာ ဆရာမကြီးပေးလိုကလြသေော ဆေးကို သောကလြိုကသ်ည်။ စောငပြါးလေးတဈထညကြို ခွဖဝေါးထိလုံအောင် ခွုံပြီးတော့ မဂျဂဇင်းတဈအုပကြို ကောကဖြတလြိုကသ်ည်။ ဆေးအရှိနကြှောင့် ခွိုခွိုသင်းမကြလြုံးများက စာဖတမြရအောင် မှေးစင်းလာပြီးတော့ စာအုပဘြေးခပြှီး မကြစြိမှိတထြားတော့ သိပမြကြာခငမြှာပင် အိပပြွောသ်ှားတော့လသည်ေ။

—————————————

မညိုရှိနစြီးလာသောကားက အမရပူရထဲကို ဝငလြာတော့ ည(၆)နာရီခွဲကြောလြို့ (၇) နာရီတောငမြှပဲ ထိုးနခွပြေေီဆိုတော့ အတောလြေးကို မှောငန်ခွပြေေီ။ ရှှတခွေောင်းထိပတ်ှင် ဆင်းလိုကပြှီးတော့ ချောင်းကူးတံတားလေးကို ဖြတကြွောကြာ သူမတိုကခြန်းဆီသို့ လာခဲ့ကြသည်။ ကားပေါတ်ှင် ခငလြာခဲ့သူ ဖြိုးဝစေိုးကတော့ သူ့လကဆြှဲအိတကြို ပုခုံးစလှယသ်ိုင်းပြီးတော့ မညိုရှိနရြဲ့ ပလတစြတဈခွင်းကြီးကို လကတ်ဈဖကကြ ဆှဲလာခဲ့သည်။ ဘာတွမှန်ေးတော့မသိ ခွင်းကြီးကတော့ အတောကြှီးပြီး လေးနင့်နတေော့သည်။

မညိုရှိန် တိုကအြောကကြနပြေီးတော့ အပေါကြို မော့ကြည့်လိုကတ်ော့ ခွိုခွိုသင်းအခန်းက မီးလင်းပြီး ဝင်းဝါလတအြခန်းကတော့ အမှောငကြနွသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ တကလြာခဲ့ရင်း ဒုတိယထပ် ရောကလြာတော့

“ကဲ မောငလြေး အပေါကြစောင့်နေ ”

ဟုပြောကာ ဖြိုးဝစေိုးကို သော့ပေးပြီး အခန်းနံပါတပြှောကာ လှှတလြိုကလြသည်ေ။ ပြီးနောကတ်ော့ ခွိုခွိုသင်းရဲ့ အခန်းတံခါးကို ခေါကပြှီးတော့

“မခွိုရေ ညီမလေး မမပြနလြာပြီဟေ့..”

ခွိုခွိုသင်းက အခန်းတံခါးကို ဖြင့်ပေးလိုကပြှီးတော့ အခန်းဝတွငရြပန်သေော မညိုရှိနကြို ပြေ့ဖကကြာ နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။

“ဟှန်း ဘာတွေ မဟုတတ်ာ လုပထြားလည်း မသိဘူး။ လူကိုလာချော့နတယ်ေ”

“အဟင်းဟင်း ဘာမှမလုပပြါဘူး မမကြီးရဲ့။ မမကြီးကို သတိရလို့ လှမ်းလို့။ ခွိုခွိုလည်း နေ့လညကြမှ တောငမြှို့က ပြနရြောကတ်ာ”

မညိုရှိနကြ ခွိုခွိုသင်းအနားကပလြိုကပြှီးတော့ လသေံတိုးတိုးလေးဖြင့်

“ပြီးရင် အခန်းတံခါးသော့ခတပြှီးတော့ မမကြီးအခန်းကို တကခြဲ့နောြ။ ကစားဖို့ အခဉွတ်ဈကောင် မမမှာ ပါလာတယကြှ”

ပြောပြီးတာနဲ့ အပေါထြပကြို တကသ်ှားလသည်ေ။ စကားလုံးလေးတွကတေော့ အသည်းယားစရာ စိတဝြငစြားစရာကောင်းလှသည်။ အပေါတ်ကသ်ှားတာတော့ မမတဈယောကတ်ည်း၊ ကစားဖို့အခဉွကြောငကြ လီးပါတဲ့ အခဉွကြောငလြေးများ ဖြစ်နလေားမသိ။ ခွိုခွိုသင်းကလည်း လီးနှင့်ပြတန်တေော့ လီးဆာနပြေီလေ။

ခွိုခွိုသင်းလည်း အခန်းတံခါးပိတပြှီးတော့ အပေါထြပတ်ကခြဲ့သည်။ စေ့ထားသော တံခါးကို တွန်းပြီး ဝငလြိုကတ်ော့ ရုပရြညခြွောမောသန့်ပြန့် တောင့်တင်းသော ကောငလြေးတဈယောကကြို တွေ့ရပြီး အောကပျိုင်းက စတိုငဘြောင်းဘီနဲ့ အပေါကြတော့ တီရှပဝြတထြားပြီးတော့ ဆကတ်ီမှာထိုငပြှီးတော့ ဂွာနယဖြတန်သညေကြို တွေ့လိုကရြပသည်ေ။ ခွိုခွိုသင်းက သူ့ကိုမှငတ်ော့ ရှေ့မတိုးသေးပဲ တုန့်ခနဲရပလြိုကလြသည်ေ။

“လာလေ မမ ထိုင်။ မမကြီးကတော့ ရချိုးခန်းဝငန်တယ်ေ..”

တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုငပြင် သူခေါသ်လို မမညိုကို မမကြီးတဲ့။ ခွိုခွိုသင်းက မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ အစွနဆြုံး ဆကတ်ီခုံလေးမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။

“မောငလြေးက မမကြီးနဲ့ ပါလာတာလား”

“ဟုတကြဲ့ မမ။ ကြှနတ်ောကြ ကနတ်ောကြှီး အနောကဘြကခြှမ်းမှာ နပေါတယ်”

ဖြိုးဝစေိုးကတော့ သှကလြကစြှာ ဖြလေိုကသ်ည်။ စောစောက မညိုရှိနပြှောသှားတဲ့ ကစားဖို့ အခဉွတ်ဈကောငဆြိုတာ ဒီကောငလြေးလားမသိလို့ ခွိုခွိုသင်းစိတထြဲက တွေးလိုကမြိသည်။ ပုံစံလေးကတော့ ခပမြိုကမြိုကလြေးပင်။ ချောချောတောင့်တောင့်နှင့် စိတဝြငစြားစရာလေး။ ခွိုခွိုသင်း ဆုတောင်းတော့ ပြည့်ပပြေီ။ လီးပါသော အခဉွကြောငလြေးလေ။

ထိုစဉြ မညိုရှိနတ်ဈယောကြ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာပြီးတော့ ခွိုခွိုသင်းကို ပြုံးပြပြီး သူမအိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလတေော့သည်။

“မောငလြေးနာမညကြ ဘယလြိုခေါလြဲ”

“ကနွောြ့နာမညကြတော့ ဖြိုးဝစေိုးပါ။ မမနာမယကြရော”

“မမနာမညကြတော့ ခွိုခွိုသင်းတဲ့”

ထိုအခွိနမြှာ အနီရင့်ရောငဘြောင်းဘီတိုနဲ့ မိန်းမဝတ် စွပကြယွလြကပြှတ် အစိမ်းပုတရြောငကြိုဝတပြှီး မညိုရှိန် ထွကလြာခဲ့သည်။ စွင့်ကားသော တငသ်ားကြီးမွာနှင့် မို့မောကသ်ော ရငသ်ားထွားထွားတို့က ပေါလြှငန်တေော့သည်။ ပါးလှှာနူးညံ့သော စွပကြယွလြကပြှတ် အင်ျကြီအောကမြှနပြေီးတော့ ဝိုင်းဝန်းမို့မောကသ်ော နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးက ရငဖြိုရမျမကကြှှစရာ ကောင်းလှန်းလှသည်။

ကားပေါတ်ှင် တဈညလုံးနီးပါး စောကဖြုတန်ှိုကြ နို့နှိုကလြာခဲ့ရသောလြည်း လိုးခွင့်မသာပဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မညိုရှိန် ဂွင်းတိုကပြေးသော အရသာနှင့်ပင် လရညထြှကကြာ ကြနပေခြဲ့ရလသည်ေ။ မမကြီးက “တိုကခြန်းရောကတ်ော့မှ သဘောရှိ စိတကြှိုကလြုပပြါ မောငလြေးရယ် ” လို့ ပြောထားသဖြင့် ရငမြောစွာ စောင့်ခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ နောကထြပ် ဆောကြှီးတဈပြပေါ ရောကရြှိနပြနေသ်ည်။ ဒီဆောကြှီးကတော့ တမွိုးလှပသည်ေ။ မကြန်ှာက တင့်တင့်ထွန်းနှင့် တောတ်ောလြေးဆငပြှီးတော့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြတော့ မသဉျေစာဦးလို ကိုယလြုံးကိုယပြေါကမြွိုး။ ဒီ‌ဆောကြှီးနှစ်ပြလေောကတ်ော့ ဖြိုးဝစေိုးတို့က အပြော့၊ အပြတဖြိုကပြဈလိုကမြညဟြုပင် စိတထြဲက ကြိမ်းဝါးလိုကမြိသည်။

“မမ ကနွောလြည်း ရချိုးလိုကြဦးမယ်”

ဖြိုးဝစေိုးက ရချိုးခန်းဝငပြှီးတော့ ရစေိမခြွိုးနစဉြေ မညိုရှိနန်ှင့် ခွိုခွိုသင်းတို့ စကားကောင်းနကြပြေီးတော့ မညိုရှိနကြ ကားပေါမြှ အတွေ့ကြုံများကို မခွှင်းမခနွြ ဖောကသ်ညခြနွသည်ေ။

“ကဲ ဘယ့်နှယလြဲ ငါ့ညီမ။ အခဉွကြောငလြေးက မိုကရြဲ့လား အဟင်း ဟင်း..”

“သိပမြိုကတ်ယ် မမကြီးရေ့..”

“ဒါနဲ့ ဝင်းဝါရော ဘယအြခွိနကြ အပြငထြှကသ်ှားတာလဲ”

“အပြငမြဟုတဘြူး မမကြီး။ သူ့ညီမ ဆေးရုံတကပြှီးတော့ ဗိုကခြှဲမှေးရမှာမို့လို့ဆိုပြီးတော့ နေ့လညကြတည်းက လာခေါလြို့ ဆေးရုံကိုလိုကသ်ှားတာ။ ညအိပစြောင့်ရမှာလို့ ပြောသှားသေးတယ်။ အခန်းသော့တောင် ညီမဆီမှာ ထားခဲ့တာ”

“အောြ အင်း အင်း မိဝင်းဝါတို့ ပြဲကြီးပြဲကောင်း လှတသ်ှားတာပေါ့လေ”

မညိုရှိနကြ ပြောနဆေဲစကားကို ရပလြိုကပြှီးတော့ လကဆြှဲအိတထြဲမှ ပုလင်းပြားလေးတဈပြားကို သှားယူလိုကလြသည်ေ။ ခွိုခွိုသင်းက ပုလင်းပြားလေးကို ကိုငကြှည့်ရင်း

“မမကြီး ဒါကဘာလဲဟင်။ ပုလင်းလေးက ခစွစြရာလေးနောြ”

“အဲဒါ ဆေးလိမျမောအြရကလြေ။ ပြောရြှှငမြှူးထူးပြီးတော့ အခစွသ်ှေးကို ဆူဝစတေယ်ေ။ သောကတွကေို မေ့ပြောကပြှီးတော့ အားပြည့်လန်းဆန်းစတယ်ေ။ သူက အဆီအမွိုးအစား တဈဖုံးလောကသ်ောကရြငကြို လုံလောကတ်ယ်။ ရသေောကလြေ အရှိနတ်ကလြပေဲ ညီမရဲ့”

သူတို့တွကေား အရကန်ှင့် စိမ်းသူများ မဟုတကြှ။ ထို့ကြောင့် ခွိုခွိုသင်းလည်း စိတဝြငစြားသှားသည်။

“ရော့ ညီမ တဈဖုံးသောကထြားနှင့်”

မညိုရှိနကြ တဈဖုံးထည့်ပေး၍ မခွိုလကထြဲ ကမ်းပေးလိုကတ်ော့ တဈခါတည်းမော့ခလွိုကပြှီး ရသန်ေ့ဗူးထဲကရကေို ပါးစပထြဲ တဆကတ်ည်း မော့သောကလြိုကလြသည်ေ။ မညိုရှိနကြလည်း နောကတ်ဈဖုံး ထပသ်ောကလြသည်ေ။ ခဏကြာသောြ တကိုယလြုံး အကြောတွေ ပြလွေော့ပြီးတော့ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းကာ ရှှငမြှူးတကကြှှလာတော့သည်။

ဖြိုးဝစေိုး ရချိုးပြီးထွကလြာခဲ့ရာ ကိုယပြေါတ်ှင် ဂငွြးဘောင်းဘီတို တဈထညန်ှင့် မှှေးပြတဘကြ တဈထညသ်ာ ရှိလေ၏။ တဘကန်ှင့် ခေါင်းမှရစကေမြွားကို ပြောငအြောငသ်ုတပြှီးတော့ သူတို့နှင့် မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှင် လာထိုငန်ရင်ေး ဆေးလိမျမောအြရကကြို တဈဖုံးမွှ သောကလြိုကလြသည်ေ။ ပြီးတော့ ဘီယာသုံးဗူးနှင့် အာလူးကြောထြုပမြွားကို ယူလာသလို မညိုကလည်း ညောငပြငဝြင်းကားဂိတမြှ ဝယလြာသော ကြကကြှောမြွားကို ပန်းကနပြှားတဈခပြထြဲ ထည့်ပြီး စားပြဲပေါသ်ို့ တငလြိုကလြသည်ေ။ သုံးယောကသ်ား ဘီယာသောကြ အမှည်းစားပြီးတော့ စကားလကဆြုံကနွလသေည်ေ။

“ကဲ မောငလြေး ဒီညဟာ မမတို့အတွကတ်ော့ အထူးရငခြုန် ပြောရြှှငစြတေဲ့ အမှတတ်ရညလေး ဖြစ်စချင်ေတ်ယကြှာ။ ဒီအမှုတောကြိုတော့ မင်းကြပြနေအြောင် ထမ်းပေးရမယန်ောြ”

မညိုရှိနကြ ရီဝသေော ညို့မကြဝြန်း မကြလြုံးရှဲကြီးများနှင့ြ ဇာတသ်ံနှောပြီးတော့ ပြောလိုကလြတေော့သည်။

“ဟာ သိပရြတာပေါ့ မမရယ်။ ဒီမမတို့နှစ်ယောကလြောကတ်ော့ ကနွောကြ အပြော့ပါဗွာ ”

“ဟုတမြှလည်းပြောနောြ။ မမက ပြတန်တောကြာပြီ..”

ခွိုခွိုသင်းကလည်း ပြောရြှှငတ်ကကြှှလာပြီးတော့ ခပရြဲရဲပင် ပြောခလွိုကလြသည်ေ။ ဖြိုးဝစေိုးမှာ တသကန်ှင့်တကိုယ် အပြာကားတွထေဲကလို မိန်းမနှစ်ယောကကြို တပျိုငတ်ည်းလိုးပေးရသော အတွေ့ကြုံ မရှိသေးပါခွေ။ တဈယောကကြညိုချော တဈယောကကြဖြူချော၊ နှစ်ယောကစြလုံးမှာ စွဲမကဖြှယကြောင်းသော အမို့အမောကြ အရှိုကအြဝိုကြ အဖုအထဈ အစွင့်အကားတွနေဲ့ ပြည့်စုံနသေော ချောမောလှသည့် အပြံစားများ ဖြစ်နလသေည်ေ။

အဓိကကိုငရြမှာကတော့ မညိုရှိန်။ သူ့ကိုပစ်မှတထြားပြီးတော့ အခစွဇြာတ် ကရပမည်ေ။ ဖြိုးဝစေိုးက ဘီယာဘူး ယူလာစဉကြပင် လီးကြောသန် တာရှညခြံ လိမ်းဆေးညှဈဗူးလေးကို ဘောင်းဘီဘေးအိတထြဲ ထည့်ယူခဲ့သည်။ နဂိုထဲက အရှည်(၆)လကမြခွဲ၊ အတုတကြ ရုပပြွိုဗူးခွံပမာဏခန့် ရှိနလေို့ ဒီဆေးကြီးသာ လိမ်းလိုကပြါကတော့ ယခုလိုမွိုး လုံးကြီးပေါကလြှ အမွိုးအစား မချောကြီးနှစ်ယောကြ မပြောနှင့် (၂၀) လောကြ လိုးရသည့်တိုငအြောင် ဖြုံမညမြဟုတကြှောင်းကို ဖြိုးဝစေိုးက သိပြီးသားပါ။ ပေါတ်ငပြင် ဘောင်းဘီဇဈကို ဖြင့်ပြီးတော့ ဒဈခေါင်းတဝိုကန်ှင့် တနဆြာတဈခုလုံးကို လိမ်းလိုကလြရော မချောနှစ်ယောကသ်ားကတော့ လီးတုတတ်ုတရြှညရြှည် ညိုညိုကြီးကိုကြည့်ကာ အသဲတွေ အူတွသောမက စောကဖြုတတ်ှေ ဖငတ်ှကပေါ ယားကြှလာကြပြီတည်း။

မညိုရှိနကြ ပလတစြတဈ အခင်းတဈခုကို ဖြန့်ခကြာ ခေါင်းအုံးတဈလုံး ဖြန့်ခင်းလိုကပြှီးတော့ အဝတအြစား အကုနခြွှတပြေးလိုကကြာ လေးဘကထြောကြ ဖငကြုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ညိုဝင်းပြောငတ်င်းစွင့်ကားနသေော တငဆြုံထွားထွားကြီးက အထကသ်ို့ အနည်းငယ် မှောကကြှှပြီးတော့ ဖြိုးဝစေိုးကို ဖိတခြေါန်ပသေည်ေ။ မညိုရှိန်၏ စောကဖြုတကြှီးနှင့် တည့်တည့်တွင် ဒူးထောကထြိုငခြပြှီး လီးကြီးကို မကိုငကြာ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ တရဈချင်ြး သှင်းလိုကလြသည်ေ။ တဆုံးထိ ဝငသ်ှားသောအခါ မညိုရှိန်၏ခါးဆဈကို အကအွန ဆောင့်ကိုငပြှီးတော့ လေးငါးခကြခြန့် အထုတအြသှင်းလုပပြှီး ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ တစတစနှင့် အရှိနတ်ှကေ ပြင်းထနမြှနဆြနလြာ၏။

“ပြတ် ပြတ် ပြှတ် ဗစြျ ”

ဟူသော စောကဖြုတန်ှင့်လီးတို့ တွေ့ထိသံတွကေ တဈခန်းလုံး ဆူညံလာလသည်ေ။ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်နသေော ခွိုခွိုသင်းတဈယောကမြှာလည်း ကြာတော့ စိတတ်ှမထေိန်းနိုငတ်ော့ပဲ အဝတအြစားတွေ ခွှတပြှီးတော့ လကတ်ဈဖကကြ စောကဖြုတန်ှိုကရြင်း ကနွလြကတ်ဈဖကကြ ဝိုင်းစကမြို့မောကြ ခွှနကြော့နသေော သူမ၏နို့အုံကြီးကို ပင့်ကာပင့်ကာ ဆုပခြွပြတေဆြှနတေော့သည်။ မညိုရှိနတ်ဈယောကမြှာလည်း တဟင်းဟင်း ညည်းနရင်ေးနဲ့ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံး ပြည့်ကြပသ်ိပန်သေော ဖြိုးဝစေိုးလီးကြီး၏ အဝငအြထွကြ အပြတအြထိုးအရသာကို မကြစြိစုံမှိတကြာ ဖငကြှီးနောကပြဈပြီးတော့ ခံနတေော့သည်။

ခွိုခွိုသင်းတဈယောကြ ဘယလြိုမှမနနေိုငတ်ော့ပဲ မညိုရှိနခြေါင်းရင်းဘကတ်ှင် ပကလြကကြားယားကြီးအိပကြာ ဒူးနှစ်ချောင်းကိုထောင် ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲကားပြီးတော့ သူ့ဖငဆြုံကြီးကို တွန်းရှှေ့လိုကကြာ မညိုရှိနခြေါင်းကိုမကာ သူ့စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးပေါြ မကြန်ှာအပပြေးလိုကရြပါတော့သည်။ မညိုရှိနကြလည်း အလိုကတ်သိပင် ခွိုခွိုသင်းစောကဖြုတကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့်ဖြဲပြီး နီရဲနသေော အတွင်းသားများကို သူမလွှာဖြားဖြင့် ဖငဝြမှနပြေီးတော့ အထကသ်ို့ ပင့်ကာပင့်ကာ လကြလြကြပြေးပါတော့သည်။ ခွိုခွိုသင်းတကိုယလြုံး မှောကကြှှကော့လနပြှီးတော့ တဆတဆြတ် တုနခြါနလတေေော့သည်။ သူမလကတ်ှကလေည်း သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပကြာဆုပကြာ ပြတခြွနမေေိသည်။

ဖြိုးဝစေိုးလကတ်ှကေ မညိုရှိနခြါးနှစ်ဖကကြို ပြုတတ်ူနှင့်ညှပထြားသလို ခိုငခြိုငတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငပြှီးတော့ တငပြါးခွကမြွားကို ရှုံ့ပြီးတော့ ပစ်ကာပစ်ကာ ဆောင့်ပစ်လိုကသ်ည်။ စောကဖြုတကြှီးတခုလုံး ယားကြှပြတကလြာပြီးတော့ မညိုရှိနတ်ဈယောကြ စောကရြညမြွားပန်းထွကကြာ တဈခွီပြီးသှားတော့သည်။ မညိုရှိနတ်ဈယောကြ ခွိုခွိုသင်းစောကဖြုတကြှီးကိုပါ ယကမြပေးနိုငတ်ော့ပဲ မကြန်ှာမှောကကြာ ကာမအရသာကို ခံစားနမေိသည်။

ဖြိုးဝစေိုးက မညိုရှိနကြို အနားပေးပြီး သူမစောကခြေါင်းထဲမှ လီးကြီးကို နှုတပြှီးတော့ မညိုရှိနကြို ပလတစြတဈအခင်းပေါတ်ှင် ပကလြကကြလေး သိပထြားလိုကသ်ည်။ ဖြိုးဝစေိုးလီးဒဏကြှောင့် မညိုရှိန်၏ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ထူပူစပကြောင်းနသေော အရသာထူးကြီးကို မူးမူးမေ့မေ့ ခံစားနရပေသည်ေ။

ဖြိုးဝစေိုးက ဒူးထောငပြေါငကြား ပကလြကကြှီးဖြစ်နသေော ခွိုခွိုသင်းနဘေး ယှဉအြိပလြိုကပြှီးတော့ နို့အုံကြီးတွကေို ပြတသ်ပပြှီး ဆုတခြွပေေးနလသေည်ေ။ ခွိုခွိုသင်း၏ ညာဘကပြေါငကြို ပင့်ထောငလြိုကပြှီးတော့ စောကဖြုတဝြနဲ့ လီးကြီးကို တေ့ခွိနကြာ နောကမြှပင့်ပြီးတော့ တရဈချင်ြးကို သှင်းလိုကလြသည်ေ။ အဆုံးထိဝငသ်ှားသောအခါ အသာလေး ငှိမန်လေိုကရြာ မညိုရှိန် ယကပြေးကတည်းက ပြီးလုပြီးခင် ဖြစ်နသေော ခွိုခွိုသင်းတဈယောကမြှာ အထဈထဈနှင့် တဈရဈနသေော လီးတုတတ်ုတကြှီး သူ့စောကခြေါင်းထဲသို့ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီးကို ပြတထြိုး တိုးဝငသ်ှားသောအခါ အကြောပေါင်းတဈထောငမြွှ ကငွတ်ုနတ်ကခြါပြီး စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာကာ ကာမအထွတထြိပသ်ို့ ရောကရြှိ ပြီးဆုံးသှားလတေော့သည်။

မချောကြီးနှစ်ယောကမြှာ တဈခွီပြီးလို့ ဖလကပြှ အနားယူနပမေေဲ့ ဖြိုးဝစေိုးမှာတော့ ပန်းပနလြကြပြဲ ရှိနလပြေေီး နောကအြခွီများစွာအတွကြ ပြငဆြငလြကြပြင် ရှိပါတော့သတည်း။

ပြီးပါပြီ။